Tags » எஸ் ராமகிருஷ்ணன்

வெளியில் ஒருவன் - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

இதைத் தன் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு என்கிறார் ஆசிரியர். எளிய கதைக்களங்கள். மிக எளிய தமிழில் இனிய சிறுகதைகள்.

வெளியில் ஒருவன்
ஆசிரியர் – எஸ் ராமகிருஷ்ணன்
பிரிவு – புனைவு – சிறுகதைத் தொகுப்பு

சிறுகதை

வீடு திரும்புதல்

யுத்தம் என்பது ஒரு சொல் அல்ல. அது ஒரு சிதைவியக்கம்!

மனிதர்களை இருப்பிடத்தில் இருந்து பிடுங்கி வீசி, சொந்த பந்தங்களை காவு வாங்கிய கொடுங்காற்று. யுத்தம் நின்றாலும் அதன் அலைகழிப்புகள், மீளாத துயரம். அது தலைமுறைகளைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்கும் துர் கனவு.

வரைபடத்தில் மட்டுமே பெரும்பான்மை நாடுகளை வேடிக்கை பார்க்கும் நம்மில், பெரும்பாலோருக்கு எல்லை கடத்தல் என்பது எவ்வளவு சிக்கலானது என்று புரியாது. இலங்கை தமிழ் மக்கள் அந்த வேதனையை முழுமையாக அறிந்தவர்கள்.

முறையான பாஸ்போர்ட், விசா எதுவுமின்றி உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்ற ஒரே உந்துதலில், வேறு பெயர்களில், வேறு அடையாளங்களில், எதாவது ஒரு தேசத்தில் தஞ்சம் அடைய வேண்டும் என்று அவதியுறும் தாய் மண்ணை இழந்த மக்கள், உலகெங்கும் பரவி இருக்கிறார்கள்.

பூமி வரைபடத்தில் மட்டுமே பெரியதாக உள்ளது. மனிதர்கள் அதை எல்லைகளாலும், தடுப்புவேளிகளாலும் துண்டுகளாக்கி இருக்கிறார்கள். கண்ணுக்கு தெரியாத எல்லைக்கோடு கடலின் மீது கூட வரையப் பட்டுவிட்டது. ஆகாயம் கூட வான் எல்லைகளாக துண்டாடப்படுவிட்டன. உலகம், மாபெரும் மிருகக்காட்சிச் சாலை போல உருமாறி உள்ளது. நம் நூற்றாண்டின் மாபெரும் அவல நாடகங்களில் ஒன்று அகதிமுகாம்.

ஐரோப்பிய நாடுகள் ஒன்றில் வாழும் ஈழத்தமிழ் நண்பர் ஒருவர், சமீபத்தில் சென்னைக்கு வந்திருந்தார். 17 வருடங்களுக்குப் பிறகு இலங்கையில் உள்ள தனது சொந்த ஊருக்குச்சென்ற அனுபவத்தை விவரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“வீடு திரும்புதல் என்பது, பல ஆண்டுகளாக மனதில் அடங்கியிருந்த ஆசை. ஊரைவிட்டு தப்பி ஓடிய இரவு அப்படியே மனதில் கலையாமல் இருக்கிறது. யுத்தம் உச்ச நிலையயை அடைந்துகொண்டு இருந்தது. நானும், என் தம்பியும் அம்மாவின் நகைகள், பொருட்களை விற்று கிடைத்த பணத்தில் எப்படியாவது ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றுக்குச் சென்று விடலாம் என்று, தரகர்கள் வழியே கள்ளத்தனமாக நாட்டுப்படகில் கிளம்பினோம். நான் பாரீஸை நோக்கி பயணம் செய்தேன்.”

பதுங்கி பதுங்கி சென்று பிரான்சில் நுழைந்தவுடன் கைது செய்யப்பட்டேன். என்னை வரவேற்ற முதல் இடம் பிரெஞ்சு சிறை. அங்கே என்னை போலவே பிடிபட்ட அகதிகள் சிலர் இருந்தார்கள். எங்களை திரும்ப நாட்டுக்கே அனுப்ப போகிறார்கள் என்றார்கள். முட்டிக்கொண்டு வந்தது அழுகை. இதற்காகவா இத்தனை பாடுபட்டோம் என்று புலம்பினேன்.

அகதிகள் மறுவாழ்வுத் துறை அதிகாரிகள் விசாரணை நடத்தி, நான் அங்கே வசிக்க அனுமதிக்க முடியாது என்று நிராகரித்தார்கள். அங்கிருந்து துரத்தப்பட்டேன். அடுத்த பயணம் கனடாவை நோக்கியது. ரகசியமாக பணம் சேகரிக்கப்பட்டு, மாற்று முயற்சிகள் வழியாக விமானநிலையம் வரை சென்று பிடிபட்டு மறுபடி சிறைபட்டேன்.
இப்படி 11 சிறைகள். ஆறு ஆண்டுகள் ஓர் இடம் விட்டு வேறு இடம் என்று அலைந்து, உடல் நசிந்து முடிவில் நார்வே சென்று சேர்ந்தேன். வீட்டில் இருந்து கிளம்பி இன்னொரு தேசத்தினை அடைவதற்கு எனக்கு இரண்டாயிரம் நாட்கள் ஆகியிருந்தன.

நானாவது உயிர் தப்பிப் புகலிடம் தேடிவிட்டேன். என்னோடு புறப்பட்ட ஏன் தம்பி வழி மாறி ரஷ்யா சென்று, அங்கே அதிகாரிகளிடம் பிடிபட்டு சித்ரவதை செய்யப்பட்டு, அங்கிருந்து தப்பி ஆப்கானிஸ்தான் சென்று, அங்கு கைதியாகி, உடல்நிலை கெட்டு மரணம் அடைந்தான். அவன் உடலை உரிமைகொள்ளக்கூட எவரும் இல்லை. யார் என்ற எந்த அடையாளமும் இன்றி அவன் உடல் புதைக்கப்பட்டபோது அவன் வயது 23.

புகலிடம், அகதி முகாம், வீடு திரும்புதல், மறுவாழ்வு என்பதெல்லாம் உங்களுக்கு வெறும் வார்த்தைகளாக மட்டும்தான் தெரிந்திருக்கின்றன. அதை அனுபவித்துப் பாருங்கள், அப்போதுதான் அதன் நிஜமான வேதனை புரியக்கூடும்.

இன்னொரு தேசத்தில் வசிக்கிறோம் என்பது அடிமனதில் எப்போதும் ஒரு குறுகுறுப்பை உண்டக்கியபடியேதான் இருக்கிறது. எவ்வளவுதான் இயல்பாக நடத்தப்பட்டாலும், யாரோ நம்மை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போன்றும், அறியாத கண்கள் ரகசியமாகக் கண்காணிக்கின்றன எனவும் உள்ளுணர்வு நம்பிக்கொண்டே இருக்கிறது.

யுத்தம் முடிவுக்கு வந்தது. உடனே ஊர் சென்றுவிட வேண்டும் என்ற வேட்கை தீவிரமானது. இனி அங்கே என்ன இருக்கிறது என்ற நிதர்சனம் தெரிந்தபோதும், மனது சாந்தம் கொள்ள மறுத்தது. சில வாரங்களில் பயண ஏற்பாடு செய்தேன். 17 வருடங்களுக்குப் பிறகு தாய் மண்ணில் காலடி எடுத்து வைக்கிறேன். மிகை உணர்ச்சி என்று நீங்கள் சொல்லக்கூடும். ஆனால் விமானம் தரை இறங்கி, சொந்த நாட்டுக்கு வந்துவிட்டோம் என்று உணரும் போது தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது . ஒரு பக்கம் சந்தோசம்.. மறுபக்கம் ஆறாத வலி.

சொந்தக் கிராமம் செல்வதற்காகப் பேருந்தில் பயணச் சீட்டு வங்கி ஏறி உட்கார்ந்தேன். பேருந்துச் சீட்டைக் கையில் வைத்துப் பார்த்தபடியே இருந்தேன். ஊர் பெயரை வாசிக்க வாசிக்க, என்னை அறியாமல் விம்மி அழுதேன்.

இன்று ஏன் குடும்பத்தில் எவரும் இல்லை. ஆனால் என்னை வளர்த்த ஊர், பெருகியோடும் ஆறு… பழம் கொடுத்த விருட்சங்கள், நடந்து திரிந்த சாலைகள், கற்றுத்தந்த பள்ளிக்கூடம் அனைத்தும் சிதைந்து உருத்தெரியாமல் போயிருந்தன. எவரையும் சந்திக்கவோ, உரையாடவோ மனம் இல்லாமல் இரண்டு நாட்களில் ஐரோப்பா திரும்பிவிட்டேன்.

“ ஊரில் இருந்து என்ன கொண்டு வந்தீர்கள்? ” என்று கேட்ட மனைவிக்கு, பேருந்தின் பயணச் சீட்டைக் காட்டினேன். அதிசயமான பொருளை கன்பதைப்போல அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்பு, அவளாலும் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை. ஐரோப்பிய நாட்டின் அத்தனை குளிரையும் மீறி, எங்கள் மனதில் ஊரை பிரிந்த நினைவு நெருப்பாக வாட்டிக்கொண்டு இருக்கிறது. அதை எந்த பனிப்பொழிவாலும் தணிக்க முடியவில்லை!!.

- எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ( சிறிது வெளிச்சம் – புத்தகத்திலிருந்து )

Tamil