Het verjaardagsfeest = een kroon (made by tante Elke), veel cadeautjes (dankuwel iedereen!), ijstaart en fruitsalade, mooi weer, spelen met Warre, koningin voor één dag…

Lente werd op 14 augustus 1 jaar. En dat werd gevierd! De uitnodiging krijg je nu al te zien (remember het geboortekaartje: nu in 3D te bewonderen in Londen! –> www.thetwojonnys.org/#mathias), de fotootjes volgen.

Het is een speciale dag vandaag voor deze blog.

Pur Sang bestaat vandaag namelijk precies 1 jaar. En dat is toch iets waar ik trots op ben. Toen een jaar geleden deze blog het licht zag, had ik er geen idee van hoe lang ik het zou volhouden. We zijn nu een jaar verder, en alles gaat nog goed. Hopelijk komt er minstens een jaar bij. Meer woorden ga ik er niet aan vuil maken.

6 maanden geleden schreef ik een soortgelijke post, met de statistieken van toen. Daarom leek het mij wel eens leuk om die naast elkaar te leggen en te vergelijken. Het eerste cijfer is dat van 6 maanden geleden, het tweede cijfer is dat van nu.

Aantal Posts : (161 ->) 340
Aantal reacties : (36 ->) 97
Aantal Tags : (653 ->) 1,783
Bezoekersaantal : (6,680 ->) 17,567

Toch wel een mooie evolutie, maar het had beter gekund. Mijn bezoekersgrafiek ziet er ,dankzij enkele inactieve periodes, nog steeds teveel uit als een rollercoaster met ups en downs.

Hopelijk zit dat over een jaar beter. Zolang jullie mijn blog blijven bezoeken komt dat wel in orde.

1 Jaar SchnickSchnack&zo!

Vandaag, 8 augustus bestaat SDW SchnickSchnack&zo precies 1 jaar. Speciaal voor deze gelegenheid vond ik het nodig iets speciaals te doen. Om deze reden heb ik dan ook mijn eerste videoblog gemaakt, waarin ik uit de doeken doe wat mijn ideeen waren en nu zijn over SDW SchnickSchnack&zo. Ik houd nu op met schrijven, dus kijk en luister hieronder verder…

Waarom maak je eigenlijk het hele huis schoon als er daarna een tornado van twintig kinderen en vijfendertig volwassenen overheenraast? Een van de raadsels in het leven. Het was vandaag een heerlijk chaos in huize Dubach. Om een kopje koffie naar voren te brengen passeerde ik achtereenvolgens: twee cakevragende ogen, een gladde knikker, een vervaarlijk schuivend legoblokje, twee kruipertjes, een gillende vierjarige achternagezeten door een zelfbenoemde draak, drieëntwintig puzzelstukjes, zes afgekloven nibit’s, een loopfietsertje, een hand met slagroomtaartresten die mijn broek beroerde en een huilende Pleun die even bij papa wou zijn. Na afloop leek het wel een warzone en het went nooit, maar de chaos is soms ook wel eens even lekker.

De dag begon overigens heerlijk intiem en rustig. We zongen met zijn drieën voor Pleun en die wachtte niet tot de laatste klanken onze strottenhoofden waren gepasseerd maar dook met haar vingers alvast lekker in de slagroom. Een mijlpaal voor mijn jongste en nu een borrel voor papa en mama!

Pleun, je bent de liefste, ik hou van je!

Vandaag is May-Lee 1 jaar geworden .
Wij zijn het natuurlijk niet vergeten en we hebben besloten dat ze nu best wel zonder bench kan en hebben die verruild voor een mooie roze mand. (Gheheh de meiden mochten de kleur uit gaan zoeken )
Ook mijn tante was het niet vergeten , och nee eigenlijk haar half zusje en haar tante .
Er kwam netjes met de post een ontzettend mooie verjaardagskaart met daar in een heel mooi gedichtje:

Lieve May-Lee,

Verjaardag, verjaardag, verjaardag
Dat is die dag die je nooit vergeten mag
Die dag, toen je voor het eerst het licht zag
en voor het eerst bij je moeder lag
Op die dag, toen jij je voor het eerst liet horen
en iedereen blij was dat jij was geboren
Dat was allemaal op die dag, die dag die je nooit vergeten mag.

Dikke knuffel van je (half) zus Phoebe en tante Nadezja

Om het compleet te maken heeft Loraine een feesthoedje voor haar gemaakt die ze heeeeeeeeeeel eventjes op moest voor op de foto .

Wij hopen dat May-Lee nog heeeeeel veel verjaardagen mee gaat maken .

Door alle verhuisperikelen en het ontbreken van een goeie internetverbinding heb ik hier nog geen verslag uitgebracht van de happening van dit jaar: de eerste verjaardag van Nathan. Maar omdat dat eigenlijk aan Nathan voorbij ging was een andere happening die dag veel belangrijker: 1 jaar mama Dee.  Want Nathans verjaardag zat vooral tussen mijn oren.

Nathans verjaardag verliep net als andere dagen. Hij brulde ons wakker, hij  mocht bij ons in bed komen liggen, KP pakte een koffer in want hij bleef een nachtje weg en vertrok om half tien naar z’n werk. Geen cadeautjes en geen ontbijtje op bed. Want wat geef je een kind dat 1 jaar wordt? Dat wisten we niet en tot op de dag van vandaag heeft hij nog geen cadeautje gehad. Behalve dan een boek, want Nathan krijgt op drie momenten in het jaar een boek: met zijn verjaardag, met de kinderboekenweek en met Sinterklaas. We hebben eens mensen gekend die zo’n hekel aan McDonalds hadden dat ze hun kinderen eens per jaar de stad in namen waar ze dan allemaal een cadeau en een boek mochten uitzoeken. Dat was hun McDonaldsmoment. Dat vonden wij een fantastisch idee en namen ons voor om dat voorbeeld te volgen als we ooit kinderen zouden krijgen. Maar af en toe hebben we zelf best zin in een McMenu dus vooralsnog komt het er nog niet van. En gezien het tempo waarin Nathan leest is ‘ ie ook nog niet echt aan een vierde boekmoment toe.

Om 7 uur dacht ik: een jaar geleden zaten we nu in het ziekenhuis, om 8 uur dacht ik: een jaar geleden werd nu het infuus bij me ingebracht, om 9 uur dacht ik: een jaar geleden dacht ik “over 12 uren zitten we er vast anders bij” , om 10 uur dacht ik: een jaar geleden vond ik de weeen nog best vol te houden, om 11 uur dacht ik: zo suf, Nathan ligt op z’n verjaardag gewoon te slapen, om 12 uur dacht ik: laat ik maar wat slingers op gaan hangen, om 13 uur dacht ik aan al die appelstroop die aan de kinderstoel en de tafel zat, om 14 uur dacht ik aan die dame die een jaar geleden over de ruggenprik kwam zeuren en die ik resoluut de deur wees, om 15 uur dacht ik: een jaar geleden smeekte ik om een ruggenprik en om 15.22 stak ik een kaarsje op een cakeje aan en filmde ik Nathan die een cakeje oppeuzelde. En dacht ik aan alle kruimels op de grond en dat KP daar vanavond niet met de stofzuiger langs zou gaan omdat hij een nachtje buiten de deur sliep.

Toen Nathan z’n cakeje ophad hebben we een poosje met een ballon gespeeld en als avondeten kreeg ‘ ie iets met bruine bonen, omdat ik weet dat ‘ ie dat erg lekker vindt. Daarna tandenpoetsen en naar bed. Einde verjaardag. Op zaterdag kwam de visite: familie en vriendjes om mee te spelen en de rest van het weekend kwamen er ook dagelijks nog mensen binnendruppelen. Nathan was erg jarig geweest en als zijn moeder kon ik dit jubileum met een goed gevoel afsluiten. En de balans opmaken van een jaar moeder zijn.

Tijdens m’n zwangerschap ontdekte ik dat er geen enkel boek over zwangeren bestond dat ik leuk vond. Alles was enorm overdreven, rozewolkerig of angstaanpraterig en ik las zo’n boek omdat ik ingewikkelde vragen had die geen enkel boek heeft kunnen beantwoorden. En ik nam me dus voor om daar zelf maar eens een boek over te gaan schrijven. Maar dat plan heeft het nog steeds niet gehaald. Maar nu ik na een jaar de balans op kan maken van een jaartje moeder zijn is dat misshien ook wel niet zo geschikt. Omdat niemand echt behoefte heeft aan mijn roze wolk verhaal waarin alles eigenlijk een makkie is gebleken. Want Nathans eerste jaar was een makkie. KP en ik kunnen over ‘m blijven praten en we vragen elkaar wel eens iets in de trant van: vind je dat ik teveel over Nathan praat, maar eigenlijk vinden we nooit dat we teveel over ‘m praten. Het heeft ons leven natuurlijk wel anders gemaakt, maar het heeft het nooit lastiger gemaakt. We hebben ons nog nooit afgevraagd waar we aan begonnen zijn, want er is niets wat tegen hem opweegt. Het is meer een organisatorische rompslomp en voor mensen zoals wij, die van een beetje chaos houden, is dat best overkomelijk.

Zaterdag liepen we in Utrecht een winkel in en een medewerkster kwam Nathan bewonderen. Ze vond ‘ m echt goed gelukt, met z’n mooie blauwe ogen en z’n blonde haar. Ze vond ‘m erg mooi en dat vertelde ze op een aantal manieren. Ze was van het type waarvan ik het leuk vind dat die zoiets vindt. En waarvan ik sneller aanneem dat het ook echt zo is. Ik groeide in m’n trots en KP leek ook een paar centimeter langer. Goed gelukt, het klinkt natuurlijk voor geen meter, maar ik kan haar ook geen ongelijk geven. We hebben er zelf totaal geen invloed op gehad, maar ik kan het wel beamen: inderdaad, Nathan is goed gelukt. In alle opzichten.

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat Mediativity startte.

Toen was ze nog 0 jaar:

En in een *flits* werd ze 1 jaar vandaag, ons mini-patatje Marie.

Ik heb het al ontelbaar keer gezegd, maar potverdorie, het gaat zo bliksemsnel, veel sneller dan bij Nora indertijd. Echt onvoorstelbaar. In mijn hoofd is ze nog een baby, terwijl ze eigenlijk al een peutertje is.

Ze stapt aan één handje, ze kan de volle 30 seconden helemaal alleen rechtstaan, ze zegt: “dada”, “kijk” en “tut(je)”, ook “mama” en “papa” maar nog niet duidelijk of dit al bewust is, ze is zot van boekjes en kijkt en wijst bewust naar de prenten en ze is stekezot van haar grote zus (en omgekeerd: erg hartverwarmend). En ze heeft een heel sterk eigen willetje. Haar jasje aandoen gaat tegenwoordig wel vlot en zonder gekrijs, maar ze zet haar keel wel wagenwijd open als ze een boke met kaas krijgt terwijl ze (altijd) choco prefereert of wanneer we ons buiten haar gezichtsveld durven begeven of wanneer we iets afpakken waarmee ze niet mag spelen. Het is niet zozeer het feit dat ze op zo’n moment van haar oren maakt dat zo opvallend is, maar wel de mate waarin ze hysterisch is en niet of heel moeilijk te troosten of te kalmeren valt. Ik begin lichtjes te vermoeden dat we pas gaan weten wat een echte peuterpuberteit is wanneer Marie de terrible 2 bereikt heeft en dat we Nora achteraf gezien (nu eigenlijk ook wel al, meestal) een lammetje gaan vinden wat dat betreft.

Op naar de 2!

Beter was het deze ochtend allerminst, integendeel. Ik kreeg m’n oog nauwelijks open:mijn  oogleden waren helemaal opgezwollen. Ik zag er echt een beetje monsterachtig uit. De zwelling verbeterde gelukkig, maar ondertussen is mijn ander oog ook ontstoken. Beide ogen zien vuurrood en oogleden staan nog wat dik, maar voorlopig nog steeds geen pijn, enkel een irriteren en irrtant gevoel en veel tranen en ander ehm vuil. 

Maar ach, er zijn veel ergere dingen en dat gaat allemaal over. Hopelijk is het morgen al ietsje beter en anders is het ook maar zo. Ik veronderstel dat er niet zo bijster veel zal gestaard worden naar mij als ik tussen massa’s verklede mensen loop.

Voor de rest was het vandaag een beestig drukke, maar heel erg gezellige dag! In de voormiddag en namiddag wreed in de weer geweest om alles in orde te maken en te zetten en in de namiddag waren we met 9 volwassenen en 5 kinderen om alvast Marie’s eerste verjaardag te vieren. Het was plezant. Vooral Nora heeft zich beestig goed geamuseerd, Marie was wat minder in form, ‘t kind heeft alwéér koorts. Alweer tot 40°C, verder niets van klachten. Tandjes? Misschien, hoewel ik moelijk kan geloven dat ze daardoor zo hoge koorts maakt. Ma bon, dat passeert ook wel weer. Ze was alleszins heel erg onder de indruk van de massa’s cadeautjes en leek af en toe wel plezier te hebben tijdens een piekmoment. 

Ik heb er echt deugd van gehad, van zo’n familienamiddag.

Eén klein frustratietje: door alle drukte, georganiseer en rode-ogen-miserie was ik helemaal vergeten om een kroon te maken voor Marie. Op het moment van de taart, de kaars en de foto viel mijn euro en ik was zo kwaad op mezelf! Een verjaardag zonder kroon, tssss!  Maar bon, het is nog niet echt haar verjaardag en tegen maandag zal ze wel een kroon hebben. Veel tijd en moeite ga ik er wel niet insteken want ze heeft het niet zo voor mutsen, hoedjes en kronen. Als ze het ding 0,678 seconden zal aanhebben, zal het veel zijn. Net genoeg voor een bliksemsnelle foto.

Hiep hiep hoera! Gisteren heeft deze blog haar tweede levensjaar ingezet! En zoals dat wel vaker gaat met verjaardagen – de “Sorry, te laat”-kaartjes zijn niet voor niets een gat in de markt – is deze verjaardag ongemerkt voorbijgegleden tot de dag nadien. Maar wat is 1 dag als je er al 367 hebt opzitten? Laten we niet treuren om dat dagje te laat; kijken we even terug op wat geweest is.

Eerst de cijfertjes: 85 berichten, verdeeld over 11 categorieën. 131 commentaren. 24 148 bezoekers. De drukste dag was 20 januari 2008, met 213 bezoekers. Bij deze zijn jullie bedankt voor jullie bijna 25 000 bezoekjes. Ook een blog heeft vrienden nodig.

Dan nu de speech, want dat hoort bij een verjaardag (Is dat zo? Niet echt, maar een mens moet iéts zeggen). Het is een bewogen jaar geweest. Het begon met een glazen kapot smijtende kotgenoot en eindigde met mijn quirks. Mooie en minder mooie mensen passeerden de revue. We kregen de getuigen van Jehova op bezoek. Van enkelen, mens en dier, namen we afscheid. Mogen zij rusten in vrede. Meestal bleef het luchtig, maar af en toe moest alle overtuigingskracht worden ingespannen in puur activistische toespraken. Hopelijk is menig lezer hierdoor tot inkeer gekomen. We hebben harten gebroken en gebroken harten. We hebben kennis gemaakt met Franse muziek. We hebben sport gepromoot en literatuur. En natuurlijk hebben we  ook voor school gewerkt.

We kijken terug op een jaar waarvan we zagen dat het goed was. En het enige wat we nu nog kunnen doen, is onze neus volgen die voorwaarts wijst, en hopen dat het jaar dat komt op zijn minst even goed zal zijn. En misschien zelfs beter.

Hiep Hiep Hoera! Vandaag ben ik 1 jaar geworden. Op de crèche heb ik een vette Vitabis-party gegeven…enkel voor de kindjes die tandjes hadden. Ondertussen kan ik ook al zo goed stappen dat ik alvast eens een kijkje ben gaan nemen bij de kindjes aan de andere kant van het gebouw. Nog 5 maanden wachten en dan mag ik daar naar toe. Sjiek! Ze hebben daar een ballenbad dat 3 keer zo groot is als bij die klein mannen waar ik nu mee moet spelen. Ik heb ook een kroon gekregen maar ben daar toch niet zo blij mee hoor…geef mij nog maar zo’n pakske Vitabis. En zo’n stukje verjaardagscake lust ik ook wel!

Ik wil Vitabis!

!

Wij zijn vandaag van papier. 1 jaar getrouwd. Hiep hiep hoera!

       Halokes,

Je leest het goed.  Onze Quinten is 1 jaar geworden.  En dat hebben we gevierd met nen toffen barbecue.  Meter en peter Leon, Nonkel Frederik en Tante Annelies, Peter en oma, Nonkel Steve en Tante liesbeth en Keylan, Nonkel Pieter-Jan.  Ze waren allemaal aanwezig op mijn verjaardagsfeestje.  En ze hadden ook leuke geschenkjes mee die Quinten mocht openen.

Een jaar gaat toch snel voorbij.  Als je eens ziet hoe enze Quinten is gegroeid op een jaar tijd;  Van een hulpeloos baby’tje tot nen toffe gast die zelf zijn botherhammen op eet en zelf zijn drinken opdrinkt. 

Vergeet niet te kijken naar de foto’s

groetjes

Quinten, Catharina en Geert

1 jaar, ongelooflijk hoe snel het is gegaan. Exact 1 jaar geleden ben ik verhuisd naar mijn huisje en against all odds verhuisde ik niet alleen. Het was een verrassing voor iedereen die mij kende en ook voor iedereen die Koen kende. Er is veel gebeurd tijdens dat ene jaar. Het is eigenlijk bijna niet te geloven. Het voorbije jaar is er een keuken en trap geplaatst, is het terras gelegd en het tuinhuis verbouwd, hebben we onze living wel 10 keer anders gezet, zijn Koen en ik beiden 4 kilo bijgekomen van het lekkere eten, ben ik 1 keer van job veranderd en Koen 2 keer en is hij zijn eigen bedrijf begonnen. We zijn ook beiden 3 keer van wagen veranderd. Het voorbije jaar hebben we ongelooflijk veel plezier gehad en zijn er tal van leuke gebeurtenissen geweest zoals de geboorte van het zoontje van een vriendin, de aankondiging van de trouw van mijn broer en zijn verloofde, de aankondiging van de trouw van 2 heel goede vrienden, de zwangerschap van 2 andere heel goede vrienden, is mijn beste vriendin verhuisd naar haar eigen huis, Koen is geslaagd voor zijn 1ste jaar MBA, heeft de zus van Koen het zover geschopt dat ze onmisbaar geworden is in de OK van Bonheiden, Koen zijn neef (en ook vriend) is alleen gaan wonen met een paar vrienden, zijn nichtje is een leuk huisje aan het verbouwen, Koen en ik volgen met wisselend succes dansles, ik ben gestopt met roken, mijn mama is gestopt met roken, … en Koen en ik hebben beslist aan kindjes te beginnen. Die laatste is voor mij toch de grootste beslissing van het voorbije jaar.

Uiteraard is het leven niet all fun en zijn er ook tal van minder gelukkige momenten geweest waarvan het faillissement van het vorige bedrijf waar ik voor werkte een moeilijke tijd was voor mij.

Maar als ik zo lees valt deze negatieve gebeurtenis in het niets in vergelijking met alle leuke dingen die er zijn gebeurd. We zijn echt zonnekinderen zoals ons mama het als eens durft te stellen.

Hop naar het volgende jaar vol plannen en spannende vooruitzichten in het verschiet. Ik ben er helemaal klaar voor!