مسلسل دقات قلب الجزء 2 من الحلقه 34 الى الحلقه 45 بدون تحميل

لمشاهده الحلقه قوم بالضغط على رقم الحلقه او على الصوره

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 34و35 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 34 و35 اون لاين

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 36 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 36 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه السادسه والثلاثون 36 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه السادسه والثلاثون 36 , تحميل الحلقة السادسه والثلاثون 36 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة السادسه والثلاثون 36 كامله.

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 37 اون لاين
Dudaktan Kalbe 37
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 37 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه السابعه والثلاثون 37 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه السابعه والثلاثون 37 , تحميل الحلقة السابعه والثلاثون 37 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة السابعه والثلاثون 37 كامله.

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 38 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 38 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الثامنه والثلاثون 38, مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الثامنه والثلاثون 38, تحميل الحلقة الثامنه والثلاثون 38 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الثامنه والثلاثون 38 كامله

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 39 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 39 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه التاسعه والثلاثون 39 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه التاسعه والثلاثون 39 , تحميل الحلقة التاسعه والثلاثون 39 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة التاسعه والثلاثون 39 كامله

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 40 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 40 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الاربعون 40 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الاربعون 40 , تحميل الحلقة الاربعون 40 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الاربعون 40 كامله

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 41و42 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 41و42 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الواحده والاربعون 41 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الواحده والاربعون 41 , تحميل الحلقة الواحده والاربعون 41 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الواحده والاربعون 41 كامله,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الثانيه و الاربعون 42 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الثانيه و الاربعون 42 , تحميل الحلقة الثانيه و الاربعون 42 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الثانيه و الاربعون 42 كامله

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 43 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 43 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الثالثه والأربعين 43 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الثالثه والأربعين 43 , تحميل الحلقة الثالثه والأربعين 43 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الثالثه والأربعين 43 كامله

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 44 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 44 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الرابعه والأربعين 44 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الرابعه والأربعين 44 , تحميل الحلقة الرابعه والأربعين 44 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الرابعه والأربعين 44 كامله

مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 45 اون لاين
مسلسل دقات قلب الجزء 2 الحلقه 45 اون لاين,مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الخامسه والأربعين 45 , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقه الخامسه والأربعين 45, تحميل الحلقة الخامسه والأربعين 45 مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني , مسلسل دقات قلب 2 الجزء الثاني الحلقة الخامسه والأربعين 45 كامله

Ieri pomeriggio avevo appena iniziato a scrivere il post sul 20 novembre quando suona il telefono. E’ Alice Barontini, dalla voce una giovane giornalista che collabora col Tirreno e vuole scrivere un articolo sul libro. Dice che le ha dato il numero la signora della Gaia Scienza (sarà lei?) e che mi vuole fare delle domande. Dico: va bene. Dice: ho guardato su internet ma non ho trovato da nessuna parte questa informazione: quanti anni ha? (a dir la verità non ricordo se mi ha dato del lei o del tu, prima della risposta. E dopo la risposta? Vabbè, diciamo che ci siamo dati del tu, per comodità. Io le ho detto: ti posso dare del tu? E accettando la proposta, implicitamente,  mi ha dato del tu anche lei…cosa si fa per non apparire vecchi..) Questa era la sua prima domanda. Per un attimo ho come un assurdo sospetto che si tratti di un articolo per Evatremila. Dico, titubando: 40 (avrei dovuto dire 39, in omaggio a mia mamma, che ieri avrebbe compiuto gli anni, e tendeva a dire, per scherzo, a chi le chiedeva quanti anni compiva, 39. Un po’ come se 39 fosse la soglia di una tarda, ultima giovinezza). Lei fa: Ah. Io decido di metterla alla prova: prima che tu faccia la seconda domanda, volevo sapere io una cosa: l’hai già letto il libro? (Eccola, la carogna dell’autore.) Alice mi dice che ha letto solo alcuni racconti sparsi, che le sono piaciuti, in particolare l’ultimo, l’omonimo La fine soltanto (aggiungerò la preferenza alla prossima classifica dei racconti, di prossima pubblicazione su questo blog). E da qui la conversazione va liscia, Alice mi chiede di come è nata la raccolta, e così via. Rispondo, la ringrazio, riaggancio ed è tutto ok. O quasi.

Poi scrivo il post pubblicato ieri, 20 Novembre. Che infatti, rileggendolo, è un po’ schizofrenico. E poi vengo a sapere che proprio ieri è nata Eva, la figlia dei miei amici Giulio e Mariachiara. Che abbraccio e a cui faccio i miei migliori auguri perché crescere (bene) un figlio non è impresa facile.

Non è impresa facile.

Se volvia temblona
al hablar de la guerra
cristalinos sus ojos,
se llenaba de pena.

Oscuros recuerdos
helaban sus venas
nacionales y rojos
fuselajes y condenas.

Hijas con preguntas,
 hambre y temor,
el dolor de viuda.

La soledad, la duda,
la rabia, el dolor,
el reflejo, de una vida dura…

Homenaje a mis mayores en especial a mi bisabuela, de la mejor forma que lo sé hacer, en verso.

As seen in : 

Clark magazine #39 – Novembre/Decembre

www.clarkmagazine.com

Rick Wright Leaves £24 Million Details of the late Rick Wright’s will have been revealed to show that Rick left around £24 Million, the majority going to his children, James, 42, Gala, 39, and Ben, 17. None of Rick’s three former wives (Juliette, Franka and Millie) were mentioned in the will. Rick also made arrangements in the will for ‘a really good party’ to be held for his friends – putting aside £20,000 with a guest list to be drawn up by James and Gala. They were also left their father’s house in Le Rouret, in south east France. Gala also inherited Rick’s prized Aston Martin DB5, and he left his cherished Bosendorfer piano to his son-in-law bassist Guy Pratt. The moral rights to his musical, literary and performance work were left to his children. (Pictured, Rick with former wife Millie & son Ben in happier times).

David Gilmour In Recording Studio? Alex Paterson from electronic music group The Orb, in a statement to The List said ‘I’ve just started work on an album with David Gilmore from Pink Floyd which I think every Orb and Pink Floyd fan will want to hear.’ Our investigations continue! UPDATE: David’s official site has announced that David has done some recording with The Orb and producer Youth, inspired initially by the plight of Gary McKinnon. They say that nothing is finalised, and nothing has been confirmed with regards to any structure for the recordings or firm details regarding any release plans.

Superbe paire de ballerines blanches, aspect verni, boucle devant, petite talonnette d’environ 1 à 2 cm. Jamais portées, totalement NEUVES ! Pointure 40 mais taille petit donc correspond à un vrai 39. Très féminines, elles seront parfaites quelque soit votre tenue !

15 euros (valeur boutique 29 euros)

Ballerines blanches neuves | 15€

Ballerines blanches neuves | 15€

Ballerines blanches neuves | 15€

Cet article vous intéresse ?

Laissez un commentaire ci-dessous ou écrivez moi à contact.ledressing@gmail.com

There is a website called ModCloth, which is an online boutique for quite literally the cutest clothes in all the land. I go on the site every day to covet clothes that I cannot afford, and my friend Alex and I have been posting pretty dresses back and forth on each other’s Facebook pages, with things like “wouldn’t this look perfect for the balcony scene?” or “THIS for the feast of the Capulets!”

We’re both a little obsessed.

But what made me particularly excited about this website was that every so often, a Shakespearean-named item shows up. Behold:

Tempest Dress - I love how this dress looks like rain pouring down, or maybe the way the sea looks during a terrible storm.

Dress Side Story – Okay, that’s not technically Shakespeare, but West Side Story was based on Romeo and Juliet, so I think it counts!

Bedroom Terrace Dress – This might be pushing the theme a little, but can’t you just see a modern Juliet wearing this on the balcony after the feast, dreaming about her Romeo?

Juliet Cape-ulet – the description speaks for itself: “Did thine heart love till now? Forswear it, sight! For thou ne’er saw true beauty till thou saw this cape so bright. This item hath been begot of beautiful design, a sash through the sides makes thine shape feminine! Thou will adore this cape from the two rows of buttons, both alike in dignity, that close the front, to fair color wethinks quite beautiful. The which if you with stylish eyes attend, will look so star-crossed lovely with a sweet dress and slipper-like shoes, that good sirs far and wide will demand wherefore thou art o’er and o’er again!”

Shakespeare’s Sister Blouse – I cannot say how much I WANT. THIS. BLOUSE. It is so pretty and I could wear it to go see Shakespeare plays and feel like I had a little secret. This shirt is my #1 Covet from ModCloth right now. If I ever have spare cash again (ha, I crack myself up), I might have to make this part of my wardrobe…

Eyedust in Nymph – in thy orisons…though I’d rather dust Titania with this than Ophelia!

Eyedust in Cleopatra - I’m sure Antony found this very sexy on her.

Shakespearean Pendant - very cool design for a necklace, which kind of has an academic feel to it, too. There used to be earrings that matched, but they must have sold out or else I missed them on the site! Sad face.

To Bead or Not to Bead Headband – kind of a hippie-chick style headband, really cute and something  I’d love to add to my headband collection.

The Sonnets Charm Bracelet - along the lines of the Shakespearean Pendant, it’s definitely an item of jewelry that would stand out from what everyone else is wearing!

Ro-Meow and Juliet Wallet - How cute is this wallet? It’s adorable and it references Shakespeare. Can’t go wrong there.

Here’s hoping they keep cranking out these incredibly cute Shakespeare-themed items for years to come…when I someday strike it rich, I know where my payday treat money is going to go!

Uyan dostum, uyan(7)! Işık artık ne doğudan, ne de batıdan yükseliyor… iş başa düştü. Bu birbirine düşmüş iki kutup arasında ne idüğü belirsiz bir köprü olmak ve kuralları şartlar tarafından belirlenen bir senteze zorlanmak kaderimiz olamaz. Sanatçılar, bilim insanları ve düşünce üretenler şartlara göre hareket eden değil, şartları belirleme durumda olanlardır.

Batı kendini 21. yüzyıla taşıyamamıştır. “World Music” adı altındaki ticari çırpınmaları, klasik müzik orkestralarının Hollywood filmlerine, Caz’ın da porno filmlere meze olması, Rock müzik denen hareketin, bülbülün ölmeden önce söylediği son şarkı olduğunun kanıtıdır. Rock öleli çok oluyor. Diğer sanat dallarının da sinemadan başka sığınacak yerleri kalmamıştır. Sinemayı kimin yönettiği de ortada.

Batının felsefesi çökmüştür. Doğudan yakın bir gelecekte zaten bir umudum yok. Olsa olsa Çin’dir yeni kaynaklardan biri. Bu da hoş bir durum, rakibimiz var demek. İşe yarar. (Ya Rusya?)

Sentezci olmak yerine taraf olmak hep daha doğru gelmişti (sentezciliğin de taraf olmak olduğuna yeni uyandım). Benim kişisel örneğimde bu “Rock”çılık anlamına geliyordu. Hem 70′lerde hem de 90′larda Türkiye’deki “Rock” batıdan oldukça farklı, bambaşka anlamlar taşırdı (80′leri atladım acaba niye?). Ama görünen o ki Türk Rock’ı da sentezden kurtulamadı… köprüyüz ya. Yeni bir oluşum yaratmak ve çocuğa bir isim koymak zorundayız. Artık dünyanın bulunduğu noktayı anlamamız, Türkiye ve de özellikle İstanbul gibi bir ortamın bize yüklediği görevden kaçmamamız gerekiyor. Zaten belli isimler daha adı konmamış bile olsa bu yeni yapılanmanın tohumlarını atıyor. Ben elbette ki bunun sadece müzik tarafının detaylarına şahit oluyorum. Eminim ki diğer sanat ve bilim dallarında ve düşünce gerektiren konularda da böyle bir hareketlilik yaşanıyor. Bunun aksini düşünmek bana akılcı gelmiyor. Zira ortada mecburi bir tarihi görev var.

2005 yılı itibariyle Türkiye’de en çok kullanılan silah, inkar ve görmezden gelme silahıdır. Yapılması şart olan bir yığın iş şu an içinde bulunduğumuz bu sisli ortamda yanlış ellere teslim edilmekte, pırıl pırıl bir yığın gence de baskı uygulayarak sırf ticaret uğruna saçma sapan işler yaptırılmaktadır. Ortaya konan eserler de ya sentez tuzağına düşüp gerçek amacına hizmet edememekte ya da artık kısır alışkanlık haline gelmiş bir takım siyasi mücadelelerin oyuncakları olmaktadır. Böylelikle de beslenebileceğimiz kaynaklar yok edilmektedir. Bu durum başka bir yığın konuya da çok benziyor; mesela bazı yer altı kaynaklarımızın kullanılamaması ya da yabancılar tarafından kullanılıyor olması gibi… İlginç bir benzerlik değil mi? Buna direnmeye çalışan, ya yapayalnız ya da çok küçük izole gruplar olarak mücadele veren bir avuç çılgın da çevresine ve kendine güvensizlikle yaklaşmakta, fikir ve yeteneklerinin ancak küçük bir kısmını aktarabilmektedir. Bu çılgınlar, kanalların ne miktar tıkalı olduğunu bilmektedir. Diğer yandan çok daha büyük bir kesim küsmüş olarak kaçma yollarını aramakta, green card ve benzeri tuzaklarla hayaller görmektedir. Ve ikinci kesim için kanal diye bir şey zaten yoktur. 2004 yılında 1.800.000 gencin üniversite sınavına girdiği, 2005′te ise bu sayının 2 milyonu aşmasının beklendiği, bu kadar genç bir Türkiye’nin gençlerine umut aşılayamamasının tarihi faturasını acaba kim ödeyecek? Umut konusunu geçtim… acaba istihdam sorununu ne tip bir kavramsal yapılanmayla çözmeyi planlıyoruz? Avrupa’yı istilayla mı? Hatalar silsilesi… üstelik belki mecburi ama anlamsız hatalar. Işık artık ne doğudan, ne de batıdan yükseliyor. İş hepimizin başına düştü!

Türkiye’de şu anda müzik adına bir şeyler yapıyoruz ama hiç bir aleti üretemiyor, penalarımızı bile dışarıdan satın alıyoruz. Belki bilgisayar programı yazıyoruz ama CPU’larına muhtacız. Resim yapıyoruz ama bilemiyorum boyalar nereden geliyor… Bu örnekler daha da artırılabilir. Ve bunlar demin bahsettiğim sisli ortamın sonuçlarıdır. Zira üretim zincirlerini ikna edebilecek ve “Çin’le yarışamayız” safsatasını yıkabilecek fikirlerin yaratılabilmesinin önündeki engelleri bizzat biz kendimiz kuruyoruz. O fikir havuzudur ki bunu ancak sanatçılar ve bilim insanları oluşturabilirler. Ancak bunun hep böyle gitmeyeceğine dair o kadar çok gösterge var ki… Eğer bu yazıyı bu noktaya kadar sabırla okumuşsanız zaten bu göstergelerden biri de sizsiniz. Çünkü her ne sebeple olursa olsun şu ana kadar ortaya koyduğum tezin ne olduğunu sınamaya çalışıyorsunuz. Burada anlattığım sorunların en azından bir kaç tanesini bizzat yaşadığınıza eminim. Sorunları fark etmek çözüme doğru giden yolda ilk adımdır. Ve bu bir göstergedir.

Ancak bu göstergeleri bu fikir havuzunun varlığını tescil etmekle yükümlü ancak bu konuda zaafı olan geleneksel medyadan net bir şekilde takip edebilmek mümkün değildir. Çünkü o medya da elbette ki tüm bu sisli ortamdan nasibini almış, aynı kafası karışık felsefe içinde mutsuzluğuna ve umutsuzluğuna katlanarak hayatını idame ettirmekte, anlatmaya mecbur kılındıklarını aktarmakta ya da doğudan, batıdan aynı tükenmişlikleri yeniden ve yeniden sıralamakta, geçmiş hayallere methiyeler düzmekle vakit kaybetmektedir. Bir yanda kaynana, diğer yanda da din pazarlayanların arasında sıkışıp kalmış, sanat adına ne varsa batıdan satın alarak ve bunu allayıp pullayıp kara dönüştürenlerin dünyasından bahsediyorum. Ancak burada da (sayıları az bile olsa) belli isimler bir şeylerin yanlış olduğunun farkındadır. Şartlar uygun olduğunda kendilerini gösterecek ve gelişmeye tüm desteklerini vereceklerdir. Şartları uygun kılmak da elbette ki sanatçılar ve bilim insanlarına düşer.

Yeniden söylüyorum; doğu ve batı tükenmişliklerinin savaşını veriyorlar. Bu bir petrol veya toprak savaşı değildir. Bu ancak çökmüş vizyonların kapışmasıdır. Umutsuz insanların hayvani yanlarının ortaya çıkmasıdır. Söyleyecek bir lafı kalmayanın tekme tokat saldırmasıdır. Artık bize beslenebileceğimiz bir fikir ortamı sunmaktan çok uzaklar. Bu fikir ortamını biz yaratmak, geliştirmek zorundayız. Hem tarihi hem de coğrafi olarak bulunduğumuz durum bunu gerektirmektedir. Bunun ayaklarından biri elbette ki müziktir. Sanat insanlık tarihi boyunca bir yandan durumun ne olduğunu saptarken, diğer yandan da geleceğin nasıl olacağına dair yönlendirme işlevi görmüştür. Belki yeni enstrümanlar yapacağız (bunu yapabilenler var biliyorum). Belki nota sistemini yeniden yazacağız (matematikçiler, fizikçiler tanıyorum). Belki de kayıt teknolojisinin yerine yepyeni bir kavram getireceğiz (kafası açık gençler var eminim). Yaratıcı güce mecbur kalacağımız yıllar geliyor. Bundan kaçış yok. Dünyada yapılmış hemen herşeyi yapabilecek teknik altyapı, işgücü ve organizasyon kabiliyeti çok ama çok kısa bir sürede bu topraklara yerleşti. Sıra artık fikir liderliğindedir. Bunun da tek yolu bu güce sahip gençlerin birbirlerini ciddiye almasından, kıskançlıktan uzak ama acımasızca bir eleştiri ortamı kurmalarından ve doğruyu çevrelerine yaymalarından geçer. Türkiye’li ve İstanbul’lu sanatçılar ve bilim insanları üzerlerine dikilmiş milyonlarca gözün artık farkına varmalılar.

Ben bu yazdığım satırların bir öngörü olduğu kanaatindeyim. Bıyık altından gülenler, hayalperest diyenler, konuyu tamamen yanlış anladığımı düşünenler ve de hiç işlerine gelmediğinden dolayı yine aynı taktiği (inkar ve görmezden gelme) uygulayacak olanlar olacaktır. Bu sisli ortamda bu çok doğal. Zaten çoğumuz bu duruma alışığız. Ancak şunu net olarak görmek lazım; bu dediğim değişim hareketi halihazırda mevcuttur ve inkar edilemez örnekleriyle hakim medyaya bile sirayet etmeye başlamıştır. Türkiye’de değişimler hiç bir zaman yavaş olmadı. Bunu bir de dünyanın içinde bulunduğu çıkmaz perspektifiyle değerlendirirsek tarih içindeki yerimiz, önemimiz ve görevimiz çok daha belirgin bir şekilde görünür. Elbette ki görmek ve sorumluluğu almak isteyenler için.

Sonuç olarak soruyorum; dünyanın çivisi çıkmış, onu yerine kim çakacak? Doğu mu, batı mı? Yoksa?

(7)   Yazar burada Mor ve Ötesi’ne gönderme yapıyor.

Foi uma pessoa que vem de uma cidade que nem está no mapa que me fez refutar uma das minhas teorias.

E quebrei uma das minhas regras.

Mas eu sei da minha história e o quanto foi bom se deixar levar pelo momento, pelo menos uma vezinha. Portanto não estou me importando com julgamentos.

Saber quem eu sou: muito tempo e $$ de terapia.

As justificativas para essa pequena loucura: muita dor e sofrimento já passado.

Sentir o que estou sentindo hoje: não tem preço!

Frontgate – Applique Scroll Fireplace Screen – Vintage Iron,39 in. x 33-1/2 in. Review

Frontgate – Applique Scroll Fireplace Screen – Vintage Iron,39 in. x 33-1/2 in. Feature

Frontgate – Applique Scroll Fireplace Screen – Vintage Iron,39 in. x 33-1/2 in. Overview

Dress up the hearth and shield its surroundings from flying sparks and embers with the Applique Scroll Fireplace Screen. A lovely focal point with or without a fire, this subtly arching screen is embellished with delicate, scrolling vines. Single-panel construction gives the design a graceful, uninterrupted look.Solid steel frame, legs, handles, and mesh are powdercoated for durabilityScreen fits snugly against the hearth2 handles make the screen easy to moveBolt-on rear feet adjust to uneven hearthsAssembly required; hardware included

Frontgate – Applique Scroll Fireplace Screen – Vintage Iron,39 in. x 33-1/2 in. Specifications

Available at Amazon Check Price Now!

*** Product Information and Prices Stored: Nov 04, 2009 02:07:15

See Also : Televisions & Video

I found the pics I wanted to use last year – I think before Amelia was even born – when I decided on her room theme: Yellow and Giraffes. I had the pics printed and laminated about a month ago. Last week I cut them into the right shapes. Last night I put them up. Hurrah!!

Here are 2 very bad quality snaps of the giraffes. And the walls still look empty. * sigh*

    
But I have MUCHO ideas for her room in the new house – soon as it’s built.

Couple of weekends ago I had a chance to visit Zurich and Liechtenstein, the tiny little country in the heart of Europe that is even more obscure that Luxembourg. This micro-state has a population of one Elephant & Castle council estate and is the size of three football pitches. But for me the important number was 39, as Liechtenstein was number 39 in my 100 country challenge.
Just as in Switzerland, its natural resources are preserved to the maximum, punctuality is national obsession and prices make you feel like a penniless student again. Where else you’d have crystal clear mountain stream running through the city centre where trout are idly swimming. Where else delay of train departure for 2 minutes is considered national disgrace. Where else would you pay £20 pounds for a noodle soup, in ‘affordable’ rated restaurant.
More pictures from the trip can be found here.

masa tadi kan gue hunting ya bareng xcool (haha gaul) ekskul fotografi, ke tempat car free day sekitar senayan-hi-sarinah. 

ngumpul jam 6, gue berangkat dulu bareng cile tari, skip langsung deh udah ngumpul semua terus hunting kan. ah pokoknya gua udah foto yg keren keren deh macam professional gitu (pd)

taunya…. tiba tiba memori nya minta di format, fak ga sih? ada tulisan “memory must be formatted” “memory should di format” “memory unformatted” “memori anda belom di format” “memorine durung dipormat” yah na galucu. gua lupa inggris-nya pokoknya intinya BELUM diformat dan HARUS diformat. jadi ga kebaca gitu, terus ga bisa moto. HA kesel(ek) gua pengen gua banting memori-nya sekalian slrnya  padahal masih banyak banget objek yang belom difoto kan. yaudah sabar aja lo na tunggu pulang buka di laptop.

terus gua bersabar ga hunting lg, habis makan di bk sarinah pulang, langsung nyalain laptop. taunya

MEMORY NYA CORRUPTED, GABISA DIBUKA, TAI KAN TAIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII

TAI BANGET AH SHIT FCK SLT BTCH ASSHL taiiiiiiii taiiiiiiii 

gue udah moto banyak banget tadi, keren keren lagi (pd) lagian kapan lagi sih hunting di car free day? ah kesel banget ah ganti ganti gamau ah aaaaaaaarrrghh

pokoknya ini kamera gua

tuh slr gua, gakdeng. itu slr yg buat gambar itu…………………=.=

terus ini memori nya, tp mereknya beda

(gapenting)

pamer nilai ub ah (sotoy padahal jelek jelek)

MATEMATIKA DI SENSOR AJA YA AKU MALUW HEHE >_< aduh kok sosiologi bisa segitu ya…………………………..pas gue dapet hasilnya,langsung gue robek terus lempar ke tong sampah (diajak dhila) ah biarin aja jelek banget gila lu -__- gapernah gue dapet nilai ujian sebegini minimnya remednya sampe 6 gitu, paling dulu cuma mat sama inggris yang suka dapet 6 huuuuuuuuuuuuuuu tik nih paling ga terima gurunya ga asik banget sih nilai gue sampe jelek enakan omjay jauuuuuuuuuuuuuuuh.

matematika nya apaantuh kacau banget kacaaaaaaaaaaaaaaaaaaaau gila pas ulangan gue samasekali gangerti cobaaa. keberuntungan gue menurun nih dulu kalo ujian mat nembak semua bisa dapet 6, sekarang……….

HAAAAAAAAAA KANGEN CLST DEH AH…

terakhir ketemu………..baru kemaren sih HAHA hari sabtu pas acara perpisahan adra, uh serubanget ketemu clst, ada qorri dan mehanda, ada laras dan harsyah, ada marsha adhine fanno, ada adra (YAIYALAH) ada karim ada banyaaaaaaaaaak!!!! yg gadateng cuma rani sama lindseyy

di gading gitu makan makan di gokkana trs ngobrol ngobrol. LARAS MENGGILA! aku jadi bahan fanservice (HOEK) tobat ma ada papa. ah padahal mau liat kemesraan adralaras tp samasekali ga ada -__- cupu kalian!!!!!!! aduh seneng banget pokoknyaseneeeeeeeeenggg banget habis makan tadinya mau foto tp gajadi, trs ke j.co dibeliin jcool sama laras (utang pj setaun yg lalu) lol. terus mau nonton ditraktir harsyah tp gajadi malah ke timezone. awalnya main main biasa terus KARAOKE! haha. laras ngajak nyanyi sorrysorry nya suju, tp nana gatau lagunya ah gaseru, COBA KALO ADA ARASHI HOAAAAAAAAA. pokoknya rame banget deh 1 box karaoke diisi gua marsha adhine lady laras adra karim adi harsyah (siapa yg kelupaan) trss terakhirnya kita nyanyi to be with you nya mr. big buat adra direkam haha, ah tapi larasnya rada badmood huhu, pas gue plg juga belom ngobrol lagi sama nino

mau share foto pas itu tp gapunya -___- ah share foto apa aja deh

gaul kan, ini pas ultah marsha februari kemaren huhuy. dari atas ke kanan; hasna marsha laras aku adhine.

dreamgirl wannabe -__-

INI GAUL BANGEEEEEEEET jaman aksel 1, kalo ga salah juni 2008 di gadinxx haha -_-

atas ke kanan: adhine lindsey ody

tengah: gue fanno mutyagila

bawah: RANI LARAS (ANJRIT GUE NGAKAK NIH HUAHAUHAUHA RANINYAAA, LARAS MASIH EMOOOOO!!!!!)

udah ya share aibnya, kalo ketauan rani bisa dibantai rani huauahuakajhdffd*&^%*&^&

I ♥ CLST SO MUCH!

Back in high school, sleepovers were a regular occurrence with my group of friends.  We would usually have them at Lindsay’s house, sometimes at mine or Joan’s to mix things up, and occasionally at Tracy’s house. We would watch movies, eat snacks, and stay up really late (sometimes as late as 3 or 4  in the morning).  While we never drank or did drugs, we did occasionally get into a little trouble.  There are 4 instances  in particular that immediately come to mind:

1) We were spending the night at Lindsay’s house one Halloween and we decided to sneak out of the house and cut down a plastic penguin that hung from a tree, year round, at a house in the neighborhood. We waited until after her parents went to bed, we sneaked out of  the house, and made our way to the house where we successfully cut the penguin down (I still have a scar on my ankle from when I accidentally slipped down the wet hill). However, on our way back home, Lindsay’s dad, who had heard us leave and came looking for us in the car, intercepted us and sent us straight home.  He was pretty mad.

2) Once when we stayed at Tracy’s house, we decided to go TP someone’s house.  I don’t remember how we chose our victim.  As we were finishing our work, I stumbled upon some bags of warm, smelly grass clippings at the end of the driveway.  Jackpot.  After sprinkling them all over the driveway and sidewalks, I shoved a bunch in between the front door and the storm door.  I  finished the job by filling their mailbox, making sure to flip up their mailbox flag before we left.  You’ve got mail!

3) New Year’s 1999 we had a sleepover at my house. If you remember, that was when everyone was panicked over Y2K. Nobody knew what was going to happen, so when the clock struck 12 and the power went out at my house, we all screamed. Turns out it was just my dad playing a joke on us and all was well in the world.  We were feeling antsy after that, so my dad agreed we could all go out and TP the house of my neighbor (and friend of the family) Randy, who lived at the other end of the block.  We set out and, of course, we were giggly.  My dad, who came with us, told us we needed to be quiet or we’d turn around and go home.  We all quieted down, and began our work. What we didn’t know, and soon found out, was that my dad brought a bunch of M80’s (large firecrackers) along.  So, while we were instructed not to make a peep, he started setting them off outside Randy’s house.  The neighbor next door burst out of his house, mistaking the blasts for gunshots.

4) After our last day of Junior year, our catch phrase became “We’re seniors…holy shit!”  We, of course, celebrated with a sleepover (at Joan’s, I think).  At one point in the evening, we decided it would be fun to drive my car on senior circle, a small circular patch of grass in the parking lot that the seniors parked around. (Oddly enough, the school got rid of it during some major renovations to the school and we never got to park around it).  Our new favorite inside joke became “Look, we’re on senior circle!”  Afterward, since that wasn’t enough fun, I drove my car around on the precious Guido Kauls Soccer Field. The event became known as “dandelions” because, when I got home the next morning, I noticed I had grass and dandelions stuck in my front license plate.

Our crazy group, Christmas 2001
Top Row: Briana, Lindsay
Middle Row: Liz, Sarah, Joan, Jessi
Front Row: Me, Tracy

Since Andrew was up North hunting this weekend, I thought it would be the perfect opportunity to have the girls over to relive one of our favorite activities in high school.  Unfortunately, due to two girls living out of the country and conflicting work schedules, only 3 girls were able to make it last night – Liz, Lindsay, and Natalie.  It was a pretty laid back evening: we ate some snacks, watched YouTube videos, got visited by my dad (in the words of Lindsay, “It wouldn’t be a sleepover without the parents checking in on us”), watched movies (Wallace & Gromit:  A Close Shave and Harry Potter & the Sorcerer’s Stone), caught up on each others’ lives, and then went to bed relatively early (around 1:30am).

While it wasn’t a typical sleepover in the sense that everyone slept crammed on the floor in one room (hey, we’re getting old and prefer to sleep on comfy surfaces!), it was still a lot of fun.  It brought back a lot of great memories from high school with a group of wonderful girls who played an influential role in the person I am today.

Our still crazy group, Christmas 2007
Top row: Me
Middle row: Briana, Lindsay, Sarah
Front row: Natalie, Joan, Jesus, Liz