Op een grote open vlakte loopt een jonge man. Een man die zich verbaast over het feit dat hij hier nog loopt na vijf jaren ellende. Langzaam beweegt hij zich voort over een grote leegte midden in een stad.

Nooit eerder betrad hij midden in zijn stad een dergelijke vlakte. Nooit eerder voelde hij zo van dichtbij een zo grote leegheid. Allesoverheersend zoog de vlakte zich in hem op en legde volledig beslag op hem. Het was of hij geen wil meer had, hij geen mens meer was, alleen nog maar een wezen.

Gedachten die hij zo even nog had, vlogen weg het zwerk in. Er was geen vogel of ander dier te zien. De beklemmende gedachte, alleen te zijn op een wereld die alleen maar bestond uit een dorre vlakte, liet hem niet los.

Er was behalve wat geruis geen geluid te horen, de stilte was beangstigend. Hij zou  zijn oren en ogen willen sluiten om de wereld om hem heen maar niet te hoeven zien en horen.

Zijn hoofd vulde zich met gedachten: overkomende vliegtuigen, geschreeuw en het angstaanjagende geluid van Duitse stuka´s die hun lading over de stad uitstorten. Vlammen, verzengende vuurzeeen, instortende gebouwen, mensen in doodsangst, hij beleefde het na zes jaar allemaal opnieuw.

Jarenlang was hij weg geweest maar hij beleefde de gebeurtenissen van die dag in zijn geest als toen hij er middenin stond. De pijn, de hitte, de verschrikking, de zware inslagen en het niet te beschrijven lawaai van mensen, machines en de geur van vernietiging.

Toen hij zijn ogen opende, zag hij weer de vlakte, open, kaal en dor. Een achtergebleven restant van een inferno wat hij nooit meer wenste mee te maken. Wat er hier ook gebouwd zou worden, hoe men ook z´n best zou doen om deze vlakte weer met iets nieuws te vullen om het gebeurde te vergeten. Deze leegte zou voor hem in zijn herinnering altijd blijven bestaan. Nooit meer zou Rotterdam voor hem hetzelfde zijn.

Il est très tôt. Trop tôt à mes yeux pour se lever à 4 H 30 un dimanche matin.
Je maugrée contre le manque de sommeil. En plus, la douche est froide. Je peste. Pourtant mon égoïsme intérieur n’arrive pas pleinement à s’exprimer.
Une culpabilité bouscule inconsciemment mes réactions d’homme attaché aux petites habitudes.
Déjà, je pense à la journée et j’ai peur des conséquences qu’elle aura sur moi. Est-ce pour cela que je me suis levé du pied gauche ?
Dans l’avion, je regarde mes pensées disparaître, noyées dans des vapeurs blanches et grises 7000 mètres plus bas. Je saisis au vol, presque par inadvertance, une phrase derrière moi :
- Je suis vraiment heureux d’avoir pu enterrer mes parents dans le ghetto à Varsovie. Je n’aurais pas voulu qu’ils partent par la cheminée, dit Mr Jo Wajsblatt à deux jeunes filles. Ancien déporté, il nous emmène à Auschwitz Birkenau.

Nous sommes trois autocars au départ que Cracovie, Juifs et non Juifs, Français, Américains, Canadiens, Belges,… Les gens échangent. Un léger brouhaha essaie comme il le peut de s’accorder avec le bruit du moteur. Simon Drucker, ancien déporté  ”passé” à Auschwitz lève la main… Le silence, d’un coup, pèse. Même le moteur se fait plus silencieux. Un silence religieux tend l’oreille. Simon n’a pas ce sourire ravageur d’un guide touristique mexicain.
Après un petit bonjour étriqué et un :
-C’est toujours pareil, excusez-moi…
Il nous parle les yeux embués, des coups, des SS, de la  ”chance” d’en être revenu.

Et sa culpabilité, comment s’expliquer être vivant, la difficulté de vivre.
- Comment apprécier la beauté d’une rose après cela ? nous dit-il.

Le silence est froid comme pour augmenter l’impact de cette journée sur notre conscience. Il fait très froid et il neige. Ce silence est de glace. Il pénètre mes os, ma chair pour commencer.Et puis après les paroles (que l’on peut de mauvaise foi, mettre en doute), il y a les faits. Lugubre et effrayant devant nous le portail de Birkenau. Et ces rails… Ces deux traits noirs où sont passés 1.400.000 d’hommes et de femmes. Même la neige…
Un rien plus loin, plus horrible dans son indifférence, l’aiguillage. La neige n’est pas blanche, elle ne peut rien.
-Ici,…il pointe du doigt et soupire…  les femmes… et ici, … les enfants, …là, … les hommes, … nus, les pieds dans la neige, nous murmure-t-il.
Mon regard parcoure le camp… C’est immense, je frissonne davantage, cette usine de la mort conçue et imaginée comme telle, est … J’en ai la chair de poule.

Imaginez un stade de football, tous les deux jours. Des hommes, des femmes et puis des enfants. Imaginez le nombre de trains,  imaginez des ambulances avec la croix rassurante et puis… Cette musique de bienvenue… Insinuer le doute. Jusqu’à la douche. En silence. En ordre. En silence, lentement pas à pas. La neige gémit sous nos pas. Les baraquements en bois, d’anciennes écuries où on ne comptait que 52 chevaux, ils seront de 500 à 1000… Une lumière fétide pénètre par les seules fenêtres du dessus. Répartis à droite et à gauche, ces “lits superposés sur trois étages” sont des châlits rectangulaires où “dormaient” les détenus.
Simon regarde. Il me regarde dans les yeux, j’ai baissé les miens. Je ne sais pourquoi, peut-être par respect, par gêne? Comment font-ils  pour revenir?  Pour nous, c’est le silence du plus grand cimetière de l’humanité. Pas une tombe, Auschwitz-Birkenau est une tombe.
Pour lui, tout résonne de cris, de coups, d’aboiements, de : « Schnell, Rauss, bite, untermenschen  » (sous-hommes) ou encore « Stuk » (pièce).
Il s’est arrêté devant les “lits” .
A mi-voix, il dit :
-Les meilleures places étaient celles du haut. On prenait moins de coups… et puis… on ne recevait pas la…
Il s’arrête et dit tout bas:
-la… chiasse, des autres du dessus. Tous, on avait la dysenterie.

Comme pour devancer une question, il continue sur le même ton où il faut tendre l’oreille pour entendre:
-Aller aux toilettes la nuit …impossible. Nous,…nous n’aurions jamais pu…à temps, et puis… Alors, on faisait sur place.
Aller aux toilettes ? Quelles toilettes ? Des trous dans une chape de béton, au centre du baraquement, où …, le matin.
-Je ne me souviens plus avec quoi je m’essuyais murmure-t-il encore, ce dont je me souviens c’est qu’il fallait être propre et que si on en avait sur les mains,…. Il fallait être propre. C’était impossible. La moindre chose, la moindre excuse… On était envoyé là-bas, …, à la cheminée …

Les toilettes étaient vidées à la main, …immonde… et la puanteur, oui, … la puanteur, mais paradoxalement cela représentait une chance pour ceux qui le faisaient. Cette odeur, oui, en quelque sorte, elle les protégeait. Les SS les approchaient moins, ils avaient un “travail” et cela signifiait qu’ils avaient une petite, une toute petite lueur d’espoir…Mais au moindre signe d’un kapo ou d’un SS…

-Dès notre arrivée,  continue-t-il, nous apprenions tous immédiatement ce qu’il se passait ici. J’ai eu la chance d’être très vite envoyé en camp de travail parce que j’étais jeune. Un détenu m’a dit qu’il fallait que je sois envoyé ailleurs. On disait qu’on ne quittait Birkenau que par la cheminée. Je me demande, tous les jours,… Pourquoi j’ai eu la chance de partir par la porte? Je me demande, tous les jours,… Comment cela a-t-il pu arriver? Ici, nous n’avons aucune réponse. Juste des faits. Il n’y a aucune réponse à cela. J’avais dix sept ans et demi, ajoute Jo Wajsblatt.

On avance en silence vers les chambres à gaz et le crématoire. Devant le mémorial, un silence couleur de stèle. Ici, plus de nationalité, plus de religion qui divisent…, non juifs et juifs, rabins et catholiques, … une prière. Un chant monte vers le ciel. Les flocons redoublent. A côté de moi, un homme, me murmure dans un sanglot qu’il a perdu toute sa famille ici. Il pleure… Je n’ai eu ni parents, ni grands parents, ni famille éloignée  ni même une connaissance disparue, ici,…

Simon nous montre sa ceinture et son tour de taille, taille 10 ans, tendez vos mains et faites toucher les deux index et les deux pouces, cela vous donnera une idée. De la main droite, son uniforme d’un gris bleu rayé, comme dans les films. Ce n’est pas un film. De la main gauche, une petite boîte. Du savon sur lequel est gravé Pure graisse naturelle de juifs. Ce n’est pas une rumeur macabre. Mon estomac se tord, là, …de douleur, je pleure… aussi.
Je pleure en pensant à ces révisionnistes, à des Hitler, Himmler, à des Pinochet, et des Le Pen, à des Laden, à ces fous et à ce dont ils sont déjà coupables d’être capables.

…C’était une initiative de ma femme, je ne dirais pas que le mérite lui revient, (même si ce n’est pas le bon mot), juste une conscience que l’on partage dont je ne fais jamais référence. Excepté cette fois…
Un soir, au repas, elle m’a lâché entre deux bouchées :
-Un jour, ils seront morts et ce ne sera plus possible … de savoir.  Les pierres ne parlent pas. Et, ils sont de moins en moins…
C’est ce qui m’a décidé.
Aujourd’hui, après des années, je le dépose sur un blog avec toute la précaution et la pudeur dont je suis capable. Du bout des doigts.

Il s’ajoute au documentaire Killing Kasztner de Gaylen Ross prévu pour cette fin octobre (mais seulement aux USA), il s’ajoute au nom de Rezso Kasztner assassiné par les siens, (la stupidité n’a pas de nationalité)  alors qu’il avait sauvé 1 884 personnes de la déportation, à Oskar Schindler qui serait demeuré un inconnu sans Steven Spielberg. Ce papier est une pensée pour Anne Frank, et  un signe de respect à Kressman Taylor pour son ouvrage  ”Inconnu à cette adresse”  et  pour tous les autres…
L’humanité, elle, n’a manifestement pas une bonne mémoire, laissons-la alors avec sa conscience. Car ceux qui ont  le plus  besoin qu’on se souvienne d’eux, ce sont eux…
Pour se souvenir, une certitude, seuls les écrits restent.

Thierry De Greef

Mr. Vampire หรือ ผีกัดอย่ากัดตอบ ดำเนินมาถึงภาคที่สามแล้ว ทีมงานเดิมๆ ที่เคยทำให้ภาคหนึ่งสุดยอด แต่กลับล้มเหลวเล็กๆ ในภาคสอง ในหนังภาคที่ 3 ผีกัดอยากัดตอบ ได้กลับมาสู่จุดที่ควรเป็นอีกครั้ง แก้ตัวกันอีกครั้ง ทั้ง ผู้กำกับ ริกกี้ เลา, ผู้อำนวยการสร้างหงจินเป่า กับทีมคิวบู๊ของเขา และอาจารย์ปราบผีคนเก่าคนเดิม หลินเจิ้นอิง ที่ผนึกกำลังกัน จนบางคนพูดว่าภาคนี้เป็นหนังภาคที่เยี่ยมทีสุดในชุด เลยทีเดียว

เช่นเดียวกับหนังภาคก่อนๆ ที่เล่าเรื่องไม่ต่อเนื่อง มีเนื้อหาแยกออกจากกัน หลังจากเรื่องราวหนังผจญภัยกันไปยังยุคปัจจุบัน (และเกิดอาการแป๊กอย่างแรง) กันมาในภาคที่แล้ว ผีกัดก็กลับมาอยู่สู่ยุคโบราณแบบภาคแรกแล้วที่คุ้นเคยกันอีกครั้ง องค์ประกอบหลายๆ อย่างถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง ขณะเดียวกับหนังก็ใส่ไอเดียใหม่ๆ เข้าไป

บ้านเศรษฐีต้องพบกับ อาจารย์หมิง (Richard Ng) เป็นนักพรตปราบผีผู้เดินทางไปทั่วสารทิศ รับจ้างจับผี ปราบปีศาจ ทั่วราชอาณาจักร นั้นเป็นเพียงฉากหน้าที่แสดงให้เห็น แท้จริงแล้ว อาจารย์หมิง หากินด้วยการเป็นสิบแปดมงกุฎ เขาเลี้ยงผีน้อยสองพี่น้อง ต้าเป่า และเสี่ยวเป้า เอาไว้เพื่อคอยต้มตุ๋นหลอกเอาเงินพวกเศรษฐี ด้วยการปล่อยสองผีพี่น้อง ออกไปอาละวาด และตามมาด้วยฉากปราบผีกำมะลอชุดใหญ่ ที่แสดงความเก่งกาจของหมอผีจอมคาถา ซึ่งถ้าเกิดผีตัวโหดจริงเกิดโผล่ขึ้นมา ก็ถึงคราวป่าราบกันทั้งคนทั้งผี

ทั้งสาม หนึ่งคนสองผี เร่รอนไปด้วยกัน โดยสองผีน้อยอาศัยอยู่ในร่มวิเศษ เดินทางหากินตระเวนไปยังที่ต่างๆ หลังจากบ้านของเศรษฐีมา อาจารย์หมิง และสองผีน้อย เดินทางมาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างพกอาวุธทั้งมีด และดาบ เหมือนเตรียมตัวออกสงครามอยู่ แท้จริงแล้วหมู่บ้านถูกรังควานจากกลุ่มโจรที่เรียกว่า จอมโจรม้า คนเถื่อนที่คอยปล้อนสะดม ทำความเดือดร้อนให้ชาวบ้านมานาน

พวกมันไม่ใช่โจรป่าธรรมดาสามัญ แต่เป็นเล่นคาถาอาคม มีวิชาพิสดารที่ฟันแทงไม่เข้า ยากที่ด้วยวิธีปกติธรรมดาจะต่อกรได้ ชาวบ้านต้องพึงพิงไปที่ หมอผียอดฝีมือ ลุงเก้า (หลินเจิ้งอิง) ผู้มีวิชาของนักพรตเต๋าที่สามารถต้านทาน พวกนอกรีตเหล่านี้ได้ การมาถึงของ หมอผีกำมะลอ อาจารย์หมิง ดูจะสร้างความคาดหวังให้กับชาวบ้านขึ้นไปอีก เพราะต่อไปนี้จะมีผู้มีคาถาอาคมถึงสองคน คอยอยู่ช่วยเหลือพวกเขา สองมือผี

หลังจากหมอผีทั้งสองได้พบกัน ลุงเก้า ถึงได้ล่วงรู้ว่า อาจารย์หมิง เลี้ยงผีน้อยสองตนไว้ เป็นการหาเช้ากินค่ำ มีความเป็นอยู่อย่างยากลำบาก คนกับผีนั้นไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ มันฝืนต่อชะตาฟ้ากำหนด เงินหรือทรัพย์สิน ที่หาไม่ได้ไม่นานก็ต้องสูญเสียไปอย่างง่ายได้ สุดท้ายหมอผีกำมะลอจำเป็นต้อง แยกทางกับสองผีน้อย จนกระทั่ง ต้าเป่าเทียน

เป่า ถูกนักมารจอมโจรม้าจับตัวไป และสะกดจิต ใจกลับมาเล่นงานพวกชาวบ้านกับอาจารย์ทั้งสอง เพื่อช่วยลูกน้อง สองสมุนคนสนิท ที่ถูกจับเป็นตัวประกันเอาไว้ หลังจาก ต้าเปา ที่กลายเป็นผีดุ บุกมาอาละวาดสร้างความวุ่นวายไปทั่ว นางจอมมารก็ตามมาสมทบอีกแรง แต่สุดท้ายก็ไม่คะนามือต่อ ลุงเก้า นางมาร และลูกน้องทั้งสองถูกสังหารในที่สุด สองผีน้อย ต้าเป่า เทียนเป่า กลับมาได้สติ แต่อาจารย์หมิง ก็ยังผลักไล่ใสส่ง ไม่ให้มาอยู่ร่วมกันอีก

หลังจากภัยจากโจรม้าได้สิ้นสุด ชาวบ้านร่วมกันจัดงานเลี้ยงฉลองใหญ่ โดยหารู้ไม่ว่า นางมาร และลูสมุนทั้งสอง ที่ได้ตกตายตามกันไปแล้วนั้น ได้หวนกลับคือมาสร้างความเดือดร้อนอีกครั้ง แต่คราวนี้ร้ายแรง และอันตรายมากกว่าเดิม เพราะทั้งสามได้กลายสภาพกลายเป็นผีร้าย ที่พกเอาความแค้นมาเต็มพิกัด

มีความเห็นที่หลากหลายเกี่ยวกับหนังเรื่อง ผีกัดอย่ากัดตอบภาค 3 นี้ บางคนชอบหนังมากๆ โดยเฉพาะในส่วนของคิวบู๊ที่ทำออกมาได้อย่างเด็ดสะระตี่ ในทางตรงกันข้าม บางคนก็ไม่ค่อยชอบหนังภาคนี้เท่าไหร่นัก สืบเนื่องจาก หนังมีขนบเก่าๆ ของหนังประเภท “ผีกัด” น้อยไปซักหน่อย

ส่วนตัวผมอยู่ในจำพวกแรกนะครับ คือค่อนข้างชอบหนังอยู่พอสมควรเลย หนังดูพยายามคิดไอเดียใหม่ๆ ให้กับหนังประเภทผีกัด โดยย้ำอยู่กับชื่อเสียงเดิมๆ หนังมีการดีไซท์กติกาใหม่ๆ (กลั้นหายใจ แล้วผีไม่เห็น เปลี่ยนมา เป็นทาตัวด้วยขี้เถ้า เพื่อเอาพรางผี) ดีไซท์อาวุธและอุปกรณ์ใหม่ๆ จนไปถึงดีไซท์ตัวผีแบบใหม่ๆ นำมาซึ่งสถานการณ์ และมุขใหม่ๆ บางอันก็เวิร์กดี บางอันก็พิลึกเหลือเกิน

สิ่งที่แตกต่างจากหนังผีกัดอย่ากัดตอบ หรือหนังผีจีนประเภทเดียวกันเรื่องอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ก็คือ Mr. Vampire 3 เป็นหนังประเภทผีกัดที่ให้น้ำหนักกับ “ภาคบู๊” ของหนังอย่างเต็มที่ ฉากต่อสู้หลายๆ ฉากในหนังเพิ่มดีกรีความตึงเครียดขึ้นมาจากภาคก่อนฉากต่อสู้ของ ฉากตะลุมบอนโรมรันฟันตู ระหว่างกองกำลังชาวบ้าน และกลุ่มโจรทำออกมาได้อย่างน่าตื่นเต้น ขณะที่ฉากดวลเดี่ยวระหว่าง อาจารย์ปราบผีหลินเจิ้นอิง และนางปีศาจสาวทำออกมาได้หวือหวา

เนื้อเรื่องหลากหลาย รวมถึงเรื่องรักเรื่องใคร่ ฉากประเภทหนุ่มจีบสาว แบบในภาคเก่าๆ มาในภาคนี้เนื้อหาทำนองนี้ได้ถูกตัดออกไปจนหมด ซึ่งก็ทำให้หนังภาคนี้แทบจะไม่มีตัวละครเอกฝ่ายหญิง (ที่สองภาคแรกรับบทโดย หลี่ไช่ฟง ทั้งคู่) มาให้ชุ่มหัวใจกันบ้างเลย

แน่นอนว่าฉากตลกโปกฮา แบบฉบับผีกัดอย่ากัดตอบยังคงมีอยู่ครบครัน แต่ละมุขที่ขนกันมาก็มีทั้งฝืดบ้าง ฮาบ้างปนๆ กันไป ตัวละครประเภทลูกศิษย์หมอผีบ้าๆ บวมๆ ที่ดูเหมือนจะคอยก่อเรื่อง มากกว่าช่วยเหลือ ก็ยังคงอยู่ แต่ก็ถือว่าถูกลดบทบาทลงไปเป็นตัวรอง คอยออกมาเล่นมุขตลกเจ็บตัวสลับฉาก มากกว่าจะเป็นตัวเอกเหมือนในภาคก่อน

โดยหนังเปลี่ยนมาเน้นที่ตัวอาจารย์ปราบผีทั้งสองคนแบบเต็มๆ โดย Richard Ng รับบทตลกไป ส่วนฉากแอ็กชั่น คิวบู๊ ก็เป็นหน้าที่สัมปทานของหลินเจิ้งอิง อีกสองตัวละครที่เด่นในภาคนี้ก็คือ สองผีพี่น้องน่าแสนน่าสงสาร ที่เป็นลูกศิษย์ของ Richard Ng ที่มีฉากน่ารักน่าสงสารหลายฉากทีเดียว อีกคนที่ต้องชมเฉยก็คือ ดาราสาว พอลลีน หวังอี้เหวิน ที่รับบทเป็นนางมาร จอมโจรม้า ในเรื่อง ที่ได้การแต่งหน้า และคอสตูม แล้วการแสดงของเธอก็ยังช่วยให้บทตัวร้ายในเรื่อง ดูน่าสนใจ น่าจดจำขึ้นมาไม่น้อยเลย

เมื่อพูดถึงจุดเด่น ก็ต้องมีจุดด้อย ความที่หนังฉีกตัวจากภาคก่อนหน้าทั้งสองมากเกินไป ก็อาจทำให้คนผิดหวัง ขนบต่างๆ เกี่ยวกับผีกัดถูกลดทอนลงไป ถ้าจะว่ากันจริงๆ ใน ผีกัดอย่ากัดตอบ 3 นี้ไม่ได้มี “ผีกระโดด” อยู่ในเรื่องให้เห็นกันเลย สองผีพี่น้องที่เห็นในเรื่องนั้น แม้จะแต่งตัวด้วยชุดข้าราชการสมัยชิง เหมือนหนังผีกัดเก่าๆ แต่แท้จริงแล้วทั้งสองตัวละครนี้ เรียกได้ว่าเป็น “ผีแท้” คือเป็นประเภทวิญญาณแร่รอน เสียมากกว่า พวกมันหายตัวได้ อำพรางไม่ให้คนทั่วไปได้เห็น ดูมีสติสะตังพูดคุยได้ จนกระทั่งช่วงกลางๆ นั้นเองถึงจะกลายเป็นผีดิบไล่กัดคน ที่สำคัญเดินกันด้วยสองขาแบบสบายๆ ไม่ต้องกระโดดดึ่งๆ แต่อย่างใด

ในหนังยังมีศัตรูมากมายหลายประเภทมาให้สองอาจารย์ปราบผีคนเก่งต้องกำราบ คน ปีศาจ คนถูกผีสิง ผีถูกสกดจิต ค้างคาวผี จนไปถึง ผีเหนอะหนะ ผีดิบที่ถูกต้มด้วยน้ำอาคมจนละลาย กลายเป็นเนื้อเละๆ เดินได้ (ที่ฟังดูสยอง แต่ในหนังออกมาแบบฮาๆ กันซะมากกว่า) โอเคว่ามากันให้เพียบแต่ยังไงเราก็คิดถึงผีกระโดดอยู่ดีนั้นแหละ

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Bo Ho Films Co., Ltd.
  กำกับ – Ricky Lau Koon Wai
  อำนวยการสร้าง – Sammo Hung Kam Bo
  บทภาพยนตร์ - Szeto Cheuk-Hon, Lo Wing Keung
  ดนตรีประกอบ- Stephen Shing Gam-Wing, Anders Nelsson
  ตัดต่อ - Keung Chuen-Tak, Peter Cheung Yiu-Chung
  ถ่ายภาพ - Andrew Lau Wai-Keung
  กำกับศิลป์ - Ho Kim-Sing
  ออกแบบเครื่องแต่งกาย- Bobo Ng Bo-Ling
  แต่งหน้า- Lau Gai-Sing
  กำกับคิวบู๊ - Stephen Tung Wai, Lam Ching Ying, Sammo Hung Stuntmen’s Association
  แสดงนำ - Lam Ching Ying, Richard Ng Yiu Hon, Pauline Wong Yuk Wan, Billy Lau Nam Kwong, Lui Fong, Baan Yun Sang, Lee Chi Git, Fung Lee, Chow Gam Kong,Pang Yun Cheung, Cheung WingCheung,Chu Tau, Chun Kwai Bo, Gam Biu, Yip So

จางเจียรุ่ย ผู้กำกับชาวจีนแผ่นดินใหญ่รุ่นใหม่อีกคน ที่มีผลงานมาตั้งแต่ต้นยุค 2000s นับถึงปัจจุบันนี้ก็นับได้ถึง 4 เรื่องแล้ว แนวทางหลักของเขาเห็นจะเป็นการเล่าเรื่องของคนชายขอบ ชนบลในสังคมจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีฉากหลังอยู่ในยุคสังคมคอมมิวนิสท์

หนังเรื่อง The Road ผลงานชิ้นที่ 3 ของเขา ที่ออกฉายเมื่อปี 2006 มีนางเอกสาวงานชุกอย่าง จางจิงชู (ที่แสดงในหนังของผู้กำกับคนี้ มาเกือบทุกเรื่อง) นำแสดง The Road ยังคงดำเนินตามแนวทางที่ว่าอย่างเคร่งครัด หนังเล่าเรื่องความรัก บนฉากหลัง โดยมีฉากหลังเป็นเขตชนบลแร้นแค้นของจีน ที่มีตัวละครหลักเป็น ชายหญิงหนึ่งคู่ กับรถบัส และถนนสายเดิม เป็นงานที่มีจุดมุ่งหมายในการเสนอภาพ แห่งความเปลี่ยนแปลงในสังคมจีน อันมีผลกระทบใหญ่หลวงต่อชนชั้นสามัญอย่างไร

เรื่องราวเริ่มต้นในกลางยุค 60 ณ บริเวณภาคใต้ของประเทศจีน ในเขตของมนฑณยูนาน ได้ต้อนรับการมาถึง และช่วยงาน หนุ่มใหญ่ร่างท้วมคนขับรถบัสท์ เล่าชุ่ย (ฟานเหว่ย) ที่ถูกส่งตัวมาจากทางภาคเหนือโดยพรรคคอมมิวนิสท์เพื่อช่วยเหลือ พัฒนาการขนส่งเดินทางของละแวกหมู่บ้าน ในช่วงเวลานั้นยังอยู่ในช่วง 15 ปีแรกของ สาธารณรัฐประชาชนจีน

เล่าชุ่ย กลายเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในหมู่บ้าน เป็นบุคคลกรรมาชพีตัวอย่าง ประวัติศาสตร์ส่วนตัว ที่ว่าเขาเคยสัมผัสมือกับประธานเหมามาแล้วครั้งหนึ่ง ก็เป็นส่วนหนึ่งในตำนานของคนผู้นี้ เขากลายเป็นที่สนใจ ชุนฟาน (จางจิงชู) หญิงสาวรุ่นท้องถิ่นหน้าตาสะสาย ที่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่คนเก็บเงินประจำรถ และคอยเป็นผู้ช่วยทำงานจิปาทะอยู่บนรถประจำทางนั้นเอง

ขณะในช่วงเวลาดังกล่าว ชุนฟาน เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์เชิงลึกกับหมอหนุ่มคนใหม่ของหมู่บ้าน (หนีหยวน) ทั้งสองเป็นคนหนุ่มคนสาวความรักที่เกิดขึ้นเต็มไปด้วยความร้อนแรง จดเกิดความผิดพลาด เมื่อทั้งสองบันเอิงไปแสดงพฤติกรรมบัดสีบางประการขึ้น หมอหนุ่มถูกลงโทษส่งไปยังเขตแรงงานห่างใกล ขณะที่ ชุนฟาง กลับรอดตัวไปได้เพราะ เล่าชุ่ย ยื่นมือเข้ามารับผิดชอบ ยอมแต่งกับเธอเรื่องรักษาหน้าตา และปกป้องจากการถูกลงโทษ

หลังจากนั้นทั้งสองก็เปลี่ยนความสัมพันธ์จากคนร่วมงานมากลายมาเป็น คู่ชีวิต ซึ่งเกิดจากความจำยอม อย่างไรก็ตามดูเหมือนคนทั้งสองก็ยังพอเข้าใจสถานการณ์ของตน และพยายามพาชีวิตสมรสที่เกิดขึ้นอย่างอุบัติเหตุ ให้เดินทางไปได้อย่างตลอดรอดฝั่ง แต่ดูเหมือนว่าสามีอายุไม่จะไม่สามารถตอบสนองความต้องการอันร้อนแรง ทั้งทางร่างกายและจิตใจของ ภรรยาวัยสาวได้ และความหวาดระแวงก็ถูกเพาะบ่มขึ้น มาเมื่อเขาได้รับทราบว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอยังไม่อาจลืมเลือนความรักครั้งเก่าได้เลย

ชีวิตแต่งงานของคนทั้งสองดำเนินผ่านไป กินเวลายาวนานกว่า 40 มันเป็นช่วงเวลาแห่งความอดทน ความเปลี่ยนแปลงของเมืองจีนเกิดขึ้นเร็วมาก เช่นเดียวกับตัวของ ชุนฟาน ที่เวลาและสถานการณ์ได้ลบรอยยิ้ม และความสาวสดใส ลงจากใบหน้าของเธอ เหลือเพียงริ้วรอยแห่งการตรากตร่ำทำงานหนัก

เนื้อหาของ The Road ที่ว่าด้วยความเปลี่ยนแปลงของประเทศจีน โดยเฉพาะผลต่อประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ นั้นก็คือชนชั้นล่าง จะว่าไปแล้วก็ไม่ได้เป็นประเด็นแปลกใหม่อะไรมากนัก ถ้าจะพูดจริงๆ ก็ต้องบอกว่าซ้ำซาก ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเหตุจากความหมกมุ่นของคนจีน ที่ได้ผ่านยุคสมัยนั้นมาจนไม่สามารถลืมเลือนมันได้ หรือเป็นเพราะ “บาดแผล” ของสาธารณรัฐประชาชนจีนยังคงเป็นสินค้าสงออกที่หน้าสนใจเสมอสำหรับ ตลาดหนังต่างประเทศ

อย่างไรก็ตาม The Road ก็ยังมีอะไรน่าสนใจให้เห็นกันอยู่บ้าง หนังมีงานสร้างอยู่ในระดับดีตามมาตรฐานหนังจีนแผ่นดินใหญ่โดยทั่วไป หนังถ่ายภาพได้สวยงามอย่างไม่โชว์ออฟ เช่นเดียวกับ การออกแบบงานศิลป์ และเครื่องแต่งาย ที่สามารถถ่ายทอด บรรยากาศยุค 60 ของสังคมชนบทของยูนานออกมาได้อย่างน่าเชื่อถือ และมีเสน่ห์

จางจิงชู ก็พิสูจน์ได้ว่าเธอเหมาะสมเหลือเกินที่จะเป็น จางจิงชู คนที่หนึ่ง มากกว่าจะเป็นเพียงกงลี่คนที่ 12 หรือจางจื่ออี้คนที่ 7 ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แตกต่างจากหนังแนวเดียวกันที่วิจารณ์ภาครัฐอย่างรุนแรง จนบางขณะกล่าวโทษ The Road ค่อนข้างให้มุมมองที่เป็นกลาง นำเสนอเปลี่ยนแปลงอย่างเป็นธรรมชาติ ที่มนุษย์ล้วนต้องผ่านเผชิญ

หนังเล่าเรื่องความสัมพันธ์อันยาวนานของคนสองคนเริ่มต้น นับตั้งแต่วันเวลาที่สังคมคอมมิวนิสท์ยังเป็นความหอมหวาน ชีวิตของคนทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะจ่มดิ่งไปกับความทุกข์ เช่นเดียวกับความวุ่นวายในสังคมคอมมิวนิสท์จีน ที่เติบโต และซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเขตชนบทที่ดูร่มรื่น ผู้คนมีน้ำจิตน้ำใจ หนุ่มใหญ่เล่าชุ่ย และสาวน้อยชุนฟาน เป็นคนดีพลเมืองที่น่ายกย่อง ทั้งสองยังมีความรู้สึกในแง่ดีต่อกันไม่น้อย แต่ชีวิตคู่ของที่เกิดขึ้นแม้จะพยายามอย่างไร ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถหลุดพื้นจากความทุกข์ไปได้ เพียงเพราะความสัมพันธ์อันผิดรูป ที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่ถูกต้องตามธรรมชาติ

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่า The Road ยังพยายามจบลงยังคงนำเสนอความเชื่อ ในเรื่องความจงรักภักดี ความเชื่อใจที่ควรมีให้แก่กัน เมื่อหนังได้พาให้ตัวละครได้ผ่านประสบการณ์ที่ สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างมีหวัง และจดจำอดีตอย่างเข้าใจ ได้ในที่สุด ซึ่งดูจะเป็นบทสรุปที่มีเป้าประสงค์ในการ พยายามทำความเข้าใจต่อความผิดพลาดของยุคสมัย และคนรุ่นก่อน เป็นสำคัญ

• Credits
  จัดจำหน่าย – A Beijing Guangcai Fanhai Film & Media Co., Beijing Youth Film Studio production.
  กำกับ – Zhang Jiarui
  อำนวยการสร้าง – Yu Zheng, Xie Xiaojing
  บทภาพยนตร์ – Yuen Daju, Zhang Jiarui
  ถ่ายภาพ – Lin Liangzhong
  ตัดต่อ – Zhou Ying
  ดนตรีประกอบ – Shigeru Umebayashi
  กำกับศิลป์ – Han Chunlin
  ออกแบบเครื่องแต่งกาย – Laurence Xu
  แสดงนำ – Zhang Jingchu, Fan Wei, Nie Yuan, Liang Kunsen, He Yuanqing, Huang Lu, Yang Jing, Li Hongyu, Jiang Xiaomei
• Rating – 4/5

บาดแผลของสงคราม ตัวเลขผู้บาดเจ็บล้มตาย จำนวนมหาศาล สตรีมากมายถูกข่มขืน ความร้าวฉานระหว่างประเทศที่ยังไม่คลี่คลาย นับถึงตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยมากกว่า 70 ปีแล้ว เหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธ์ที่นานกิงก็ยังไม่ถูกลืมเลือน เหตุการณ์ดังกล่าวถูกเล่าด้วยหลากหลายวิธี ภาพข่าว หนังสือ และสารคดี เช่นเดียวกันกับภาพยนตร์ ที่ประเทศจีนเอง รวมถึงฮ่องกง แน่นอนมันยังคงไม่จบลง

ลู่ฉวนได้หยิบเอาเรื่องที่ยากจะลืมเลือน จากเหตุการณ์ที่นานกิงมาเล่าอีกครั้ง City of Life and Death ถ่ายทำในรูปแบบหนังขาวดำ เล่าเรื่องของหลากหลายผู้คน ในช่วงเวลาแห่งความวิบัติที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น ประเด็นที่น่าสนใจก็คือ City of Life and Death จะเป็นการฉายภาพเหตุการณ์หายนะครั้งนั้นในมุมมองของจีนเอง ซึ่งก็ไม่ใช่ในมุมองอย่างที่เคยเป็นมาในการนำเสนอหนัง การเมือง และสงครามประเภทชาตินิยมเช่นเก่าก่อน แต่เป็นมุมที่แตกต่างออกไป

ในปี 1937 ญี่ปุ่นยกทัพขึ้นบุกสู่เมืองนานกิง และยึดครองได้สำเร็จ ในขณะนั้นนานกิงดำรงฐานะเป็นเมืองหลวงของรัฐบาลจีนก๊กมินตั๋ง ที่นำโดยนายพลเจียงไคเช็ค มีข้อถกเถียงมากมายเกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าว แน่นอนว่าความโหดร้ายของทหารญี่ปุ่น เป็นประเด็นที่ถูกหยิบยกขึ้นมาหนาแน่นมากที่สุด การสำรวจอดีตของนานกิงครั้งล่าสุดนี้โดย ลู่ฉวน

เรื่องราวดำเนินขึ้น ภายหลังเมื่อกองทัพญี่ปุ่นสามารถบุกเข้ายึดคลองนานกิงได้สำเร็จ ทหารเดินเท้า และรถถังเคลื่อนที่เข้ายึดครองพื้นที่ รูปหล่อของซุนยัดเซ็น ถูกทหารลูกพระอาทิตย์ท่ามกลางความโกลาหล และบรรยากาศแห่งการฆ่าฟัน หนัง City of Life and Death จับจุดต่างๆ ในนานกิงขณะนั้นบอกเล่าเรื่องราวของตัวละครมากมาย ที่กระจายกันอยู่ตามจุดต่างๆ ของเมืองนานกิงที่ขณะนั้นได้แปรสภาพกลายเป็นซากประรักหักพัง เป็นทั้งเหยื่อ ผู้ถูกกระทำ และผู้สังเกตุการณ์ แวดล้อมเหตุการณ์สำคัญครั้งนี้อยู่

หนังเปิดเรื่องด้วยฉฉากที่นานกิงแตกพ่าย นายทหารชาวจีน ลู่เจียงเสียง (หลิวเย่) ผู้บังคับหมู่ขนาดเล็ก ยันคงกำลังอันน้อยนิดของเขาต่อต้านทหารชาวญี่ปุ่นจำนวนมหาศาลต่อไป การต่อสู้ที่ไม่มีวันได้รับชัยชนะได้เริ่มต้นขึ้น และจบลงในเวลาไม่นาน เราถึงได้รู้ว่านานกิงในส่วนเล็กๆ ของเมืองที่ผู้คนที่ยังคงรอดชีวิตอยู่ ได้มารวมตัวกันกระจุกอยู่ที่ เขตที่เรียกว่า เซฟตี้ โซน (Safety Zone) เป็นเขตที่ชาวต่างชาติบาง รวมถึงพวกนักสวนศาสนาชาวคริตส์ และ John Rabe (John Paisley) นักธุรกิจชาวเยอรมัน สมาชิกพรรคนาซี ที่ได้ใช้อิทธิพลส่วนตัว คุ้มครองพลเรือนชาวจีนจำนวนมากเอาไว้ที่นี่

ในสถานที่จำกัดผู้คนมากมายแออัดยัดเยียด และต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอด คุณถัง (ฟานเหว่ย) เป็นเลขานุการส่วนตัวของ John Rabe เขาพยายามปกป้องครอบครัวที่ประกอบไปด้วย ภรรยา น้องสาว และลูกสาว อย่างเต็มความสามารถ ด้วยเส้นสายที่มี และทักษะทางภาษา แต่เมื่อเหตุการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น ความพยายามของคุณถังยิ่งต้องยากเย็นขึ้น จนอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือกระหว่างการขายเพื่อนร่วมชาติ หรือชีวิตตนและครอบครัว เด็กสาวรุ่นคนหนึ่ง (เจียงอี้หยาน) ที่ไม่ได้แตกต่างอะไรกับหญิงวัยทั่วๆ ไป เธอรักที่จะแต่งตัว และมักจะต่อต้านสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต เธอปฏิเสธที่จะตัดผม ซึ่งจะปกป้องตัวเองจากการข่มขืน และทำหน้าตาเหมือนไม่หยี่หระต่อเหตุการณ์ แต่ เมื่อถึงช่วงวิกฤตเมื่อหญิงสาวชาวจีน ถูกบังคับขู่เข็น ให้ไปเป็นเครื่องบำบัดทางเพศเแก่ทหารญี่ปุ่น สาวน้อยกลับตัดสินใจอย่างกล้าหาญ

ในหมู่ทหารชาวญี่ปุ่นจำนวนมาก โคโดคาว่า (ฮิเดโอะ นากาอิซุมิ) จ่าทหารหนุ่มคนหนึ่ง ก็ไม่แตกต่างอะไรกับเพื่อนๆ อีกนับพันนับหมื่น เขาเป็นคนหนุ่มชาวญี่ปุ่น ที่พึ่งได้เห็นโลกกว้างเป็นครั้งแรก ยินดีกับชัยชนะที่ได้มาอย่างง่ายดาย นับวันผ่านไป โคโดคาว่า เริ่มสงสัยในสงครามของตัวเอง และชัยชนะของประเทศ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง หรือขัดขืนอะไรได้ ในเวลาเดียวกัน คุณเจียง (เกาหยวนหยวน) หญิงชาวจีนที่ได้รับการคุ้มครอง จากสถานะครูสอนศาสนาของเธอ พยายามช่วยเหลือชีวิตคนให้ได้มากที่สุด เป็นการดิ้นรนที่ดูเหมือนจะทำให้ชีวิตของเธอ เริ่มห่างจากความปลอดภัยขึ้นทุกที

City of Life and Death กลายเป็นความทะเยอทะยานครั้งใหม่ของ ลู่ฉวน ผู้กำกับชาวจีน ที่อาจจะมีผลงานก่อนหน้านี้เพียงแค่ 2 เรื่องแต่ก็ทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในตลาดนานาชาติ โดยเฉพาะผลงานเรื่องที่แล้ว Kekexili: Mountain Patrolที่เล่าเรื่องของกลุ่มพรานลาดตระเวณที่คอยปกป้องละมั่ง ในเขตที่สูงชายแดนทิเบต การเล่าเรื่องที่ผสมบรรยากาศระหว่างหนัง และสารคดีของเขา กลายเป็นความโดดเด่นที่ไม่มีใครเหมือน ดูเหมือนเทคนิคนี้จะถูกปรับใช้ใน City of Life and Death ที่ให้ภาพอันสมจริง ภาพขาวดำที่ถูกใช้สร้างความใกล้เคียงกับหนังข่าว หรือสารคดี สร้างภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ และน่าเชื่อถือว่ามันได้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นจริงๆ

City of Life and Death เริ่มต้นด้วยฉากสงครามรบพุ่งถ่ายทำด้วยรูปแบบของหนังสงครามยุคใหม่ ที่สร้างบรรยากาศแห่งความสมจริง ด้วยการให้ความสำคัญงานสร้างระดับชัดยอด และการบันทึกเสียง จำลองบรรยากาศกลางสมรภูมิรบออกมาได้อย่างสมจริง ความอึกทึกครึกโคร่ม และภาพการฆ่าแกงกลายเป็นความบันเทิงด้วยเทคนิคภาพยนตร์สมัยใหม่ ก่อนที่หนังจะคนดูไปสังเกตุการณ์หายนะที่เกิดขึ้นอย่างใกล้ชิด

งานสร้าง และการถ่ายทำเป็นจุดที่น่าชมเชย การแสดงก็เป็นไปอย่างยอดเยี่ยม แต่ประเด็นที่น่าสนใจกว่าก็คือ มุมมองทางการเมืองต่อเหตุการณ์ดังกล่าวของหนัง ถ้า City of Life and Death ในยุคปัจจุบันเมื่อการเมือง และความขัดแย้งระหว่างประเทศ เมื่อประเทศจีน ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมโลก อย่างสมบูรณ์แบบแล้วนั้นเอง ได้พัฒนาไปสู่ความซับซ้อน ความระมัดระวังกลายเป็นสิ่งจำเป็นที่สุด City of Life and Death ถูกสร้างออกมาด้วยมุมมองนี้ หนังพยายามมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยด้วยความเป็นธรรม มองหาความเป็นมนุษย์ในทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นพวกเรา คนจีนด้วยกันเอง หรือพวกเขาอย่างชาวญี่ปุ่นผู้รุกรานก็ตามที City of Life and Death ไม่ได้เรียกร้องความสนใจให้กับชนชาติตัวเอง หรือกล่าวโทษประเทศญี่ปุ่น หากแต่มีเป้าหมายในการแสดงความเสียใจต่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้น อันเป็นความรับผิดชอบร่วมกัน ของมนุษย์โดยรวมทั้งหมด

ลู่ฉวน ถูกวิจารณ์จากหลายทางถึงมุมมองทางการเมืองภายใต้งานชิ้นนี้ของเขา โดยเฉพาะเมื่อหนังดูจะ “เบามือ” จนถึงการแก่ต่างต่อผู้รุกรานอย่างญี่ปุ่น จนตัวผู้กำกับเองถูกวิจารณ์อย่างหนักจากในประเทศ บานปลายจนไปถึงการเรียกร้องให้ระงับฉาย และขู่ฆ่าผู้กำกับกันเลย ขณะที่ในมุมมองจากภายนอก แม้หนังจะได้รับคำวิจารณ์ค่อนข้างดี ก็ยังมีเสียงจำนวนไม่น้อย ที่ถูกถากถางว่า หนังดูจะหมกมุ่นอยู่กับแนวคิดสมานฉันท์ จนพาหนังให้หลุดจากความสมจริง และความโหดเหี้ยมที่แท้จริงของนานกิงไปไม่น้อย

City of Life and Death ประสบความสำเร็จในการเปลี่ยน หน้าฉากแห่งประวัติศาสตร์การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ครั้งสำคัญของโลก ให้กลายเป็นความบันเทิง ที่น่าเชื่อถือ หนังมีช่วงเวลาอันสนุกตื่นเต้นแบบหนังแอ็กชั่น ความสะเทือนใจ และช่วงเวลาแห่งความหวัง เห็นได้ชัดว่า City of Life and Death เป็นงานที่ผ่านกระบวนการคิดอันละเอียดถี่ถ้วนมาไม่น้อย ที่น่าสนใจหนังได้เปิดเผยความคลี่คลายของ ความแข็งกร้าวแบบจีนลงไปมาก ท่าทีชาตินิยมอันไร้เหตุผลได้ลดทอนลงไป ข้อพิสูจน์จากความสำเร็จทางรายได้ของหนัง และการสนับสนุนจาก ตัวแทนพรรคคอมมิวนิสท์น่าจะเป็นบทพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี

• Credits
  จัดจำหน่าย – China Film Group
  กำกับ – Lu Chuan
  อำนวยการสร้าง – Lu Chuan, Han Sanping, John Chong
  บทภาพยนตร์ – Lu Chuan
  ถ่ายภาพ – Cao Yu
  ตัดต่อ – Teng Yu
  ดนตรีประกอบ – Liu Tong
  กำกับศิลป์ – Liu Weixin, Dorothee von Bodelschwingh
  ออกแบบเครื่องแต่งกาย – Katja Kirn
  แสดงนำ – Hideo Nakaizumi, Liu Ye, Fan Wei, Gao Yuanyuan, Jiang Yiyan, Ryu Kohata, Liu Bin, John Paisley, Beverly Peckhous, Qin Lan, Yao Di, Zhao Yisui
• Rating – 4.5/5

สำหรับผู้กำกับดางรุ่งชาวฮ่องกงในยุค 90 เมื่อถึง ณ จุดหนึ่งของการทำงาน เมื่อหันมาลองจับงานแนวแอ็กชั่นอาชญากรรมดู พวกเขามักจะถูกจับตามองในฐานะ “จอห์น วู” คนใหม่ ไม่ว่าจะเป็นตู้ฉีฟง, แอนดรู เลา หรือวิสสัน ยิป สำหรับผู้กำกับนาม อลัน มัก เจ้าของงานสุดดังอย่าง Infernal Affairs และ Confession of Pain ที่เขาเป็นผู้กำกับร่วม และเขียนบทภาพยนตร์ ครั้งหนึ่งก็เคยเป็น “นิว จอห์น วู” มาแล้วเหมือนกัน

สำหรับ อลัน มัก ฉายานี้มันอาจจะชัดเจน และเป็นจริงยิ่งกว่าผู้กำกับคนไหนๆ เมื่องานที่ชื่อว่า A War Named Desire นั้นไม่ใช่เพียงได้รับอิทธิพลทางสไตล์ หรือคิวบู๊ แต่รวมถึงเนื้อเรื่อง หนังปี 2000 อันเป็นงานชิ้นที่สาม และหนังแอ็กชั่นเรื่องแรกของผู้กำกับ เล่าเรื่องที่เป็นเหมือนการรีเมกแบบหลวมๆ อย่างไม่เป็นทางการจากหนังปี 1986 เรื่องโหดเลวดี ของจอห์น วู แน่นอนว่าหนังไม่ได้โด่งดัง และสร้างผลกระทบอะไรมากมายอย่างที่โหดเลวดีทำได้ อย่างน้อยในช่วงต้นปี 2000s ที่วงการหนังตกต่ำสุดขีด A War Named Desire ก็เป็นหนังอีกเรื่องที่ยังคงน่าสนใจ และเต็มไปเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แบบหนังฮ่องกง ที่สำคัญคือ หนังมาถ่ายเมืองไทยซะด้วย

หนุ่มฮ่องกง ฟงหลงจุน (เฉินเสี่ยวตง) เดินทางมาเมืองไทยพร้อมแฟนสาว (อู๋ไป่ซี) เดินทางมายังเมืองไทยเพื่อตามหาทวงหนี้พี่ชายตัวแสบ ที่ตายหัวไปหลายปี พร้อมขโมยเงินอันจำกัดจำเขี่ยของครอบครัวมาด้วย มาวันนี้ ฟงหลงจิว (อู๋เจิ้นอวี้) พี่ชายของเขา ที่เหมือนได้ตายจากกันไปแล้วหลายปี ได้กลายเป็นมาเฟียผู้มีอิทธิพลใหญ่เหนือชุมชนชาวจีน ในเมืองไทย ไปแล้ว

ท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างแก็ง สถานที่ซึ่งน้องชายได้ค้นพบความเป็นจริง ของพี่ชายที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีต และสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในปัจจุบัน เมื่อเกิดความขัดแย้งขึ้นในหมู่มาเฟียชาวจีน การรบราฆ่าฟันครั้งใหญ่จึงเริ่มต้นขึ้น

A War Named Desire มีเนื้อหาหลักที่คล้ายคลึงกับ โหดเลวดี อย่างเห็นได้ชัด หนังที่พูดถึงเรื่องราว ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง สายเลือดเดียวกัน และพี่น้องต่างสายลือด การไถ่บาป และความเชื่อใจ ในสายสัมพันธ์อันยิ่งใหญ่ระหว่างบุรุษเพศ อลัน มัก สร้างผลงานชิ้นนี้ออกมาได้อย่างเหนือมาตรฐาน หนังแอ็กชั่นอาชญากรรมฮ่องกงร่วมสมัยเดียวกัน เรื่องอื่นๆ ในทุกด้าน แม้มันจะเป็นงานที่สร้างโดยมีต้นฉบับเก่าก่อนอยู่แล้ว หนังก็ยังมีความเป็นออริจินัลในหลายๆ องค์ประกอบ

ท่ามกลางรูปโฉมแห่งความเป็นหนังแอ็กชั่นเกรดรองๆ หนังยังคงแสดงออกถงความพิถีพิถันในหลายๆ ส่วนของงานสร้าง การถ่ายภาพ เน้นการสร้างบรรยากาศ คิวบู๊อันโดดเด่น รวมถึงนักแสดงที่วาดลวดลายกันได้อย่างน่าดูชม นอกจาก อู๋เจิ้นอวี้ ที่ยังคงยอดเยี่ยมเสอมต้นเสมอปลายแล้ว เหลียงหยงฉี ในบทคนรัก และหวังเจี๋ย ในบทมือขวา ของตัวละครที่แสดงโดย อู๋เจิ้นอวี้ ยังให้การแสดงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ มีสีสรรค์ แม้บทของทั้งคู่จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับพล็อตหลักนักก็ตามที

ฉากหลังอย่างเมืองไทยถูกใช้เพื่อวาดภาพ ดินแดนไร้กฏหมาย แน่นอนว่าเสน่ห์ ของเมืองไทยแบบฉบับสำหรับนักท่องเที่ยวจะคงถูกใช้ อย่างงานสงกรานณ์ที่กลายเป็นสงกรานณ์เลือดขนาดแท้ และจุดขายสำคัญอย่างสาวประเภทสองแสนสวยชาวไทย หรือ “เหยนเหยา” ที่คนจีนชอบนักชอบหนา อย่างน้อยก็โชคดีที่หนังไม่ได้ถึงกับพาตัวละครไปตลาดน้ำ จับขึ้นรถตุ๊กๆ หรือลากช้างมาออกจอ อย่างที่หนังหลายๆ เรื่องได้เคยทำมากก่อนหน้า และยังจะคงมีอีกมากมายในอนาคต ให้คนไทยอย่างเรา ได้เบื่อหน่ายกันต่อไปเรื่อยๆ

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – Brilliant Idea Group (BIG)
  อำนวยการสร้าง – Joe Ma Wai Ho
  กำกับ – Alan Mak Siu-Fai
  บทภาพยนตร์ – Joe Ma Wai Ho, Alan Mak Siu Fai, Clement Cheng Si Kit
  ถ่ายภาพ – Chan Chi Ying
  ตัดต่อ – Cheung Ka Fai
  กำกับศิลป์ - Simon So Kwok Ho, Bruce Yu Ka On
  ออกแบบเครื่องแต่งกาย - Patrick Tsui Kwok Keung
  ดนตรีประกอบ - Mark Lui Chung Tak
  กำกับคิวบู๊ - Nicky Li Chung Chi
  แสดงนำ - Francis Ng Chun-Yu, Daniel Chan Hiu-Tung, Dave Wong Kit, Gigi Leung Wing-Kei, Sam Lee Chan-Sam, Pace Wu (Ng Pui-Chi), David Lee Wai-Seung, Grace Lam Nga-Si
• Thailand Distribution – ออกแผน VCD ในเมืองไทยโดยบริษัท Right Beyond “พยัคฆ์ย่ำมังกรโหด” ให้เสียงโดยอิททรี ยังมีอีกหลายเจ้าที่ออกแผ่นหนังเรื่องนี้ออกมมา ของเจ้านึงกลัวคนจะไม่รู้ว่าถ่ายทำในเมืองไทย ตั้งบอกกันโต่งๆ เลยว่า “หักเหลี่ยมเจ้าพ่อ ตลุยแดนสยาม”
• Rating - 4/5

Lee Rock เป็นหนังแนวอาชญากรรมที่สร้างตามเทรน “หนังอิงประวัติศาสตร์ฮ่องกง” ที่นิยมกันอยู่ช่วงสั้นๆ ในต้นยุค 90 ที่ถูกเปิดศักราชด้วยหนังเจ้าพ่อสุดดังเรื่อง To Be Number One (เป๋ห่าวเป็นเจ้าพ่อ) หรือหนังชุด Casino Tycoon (ฟ้านี้ใหญ่ได้คนเดียว) ที่เล่าเรื่องนายราชานักพนันแห่งมาเก๊า สแตนลี่ โห งานเหล่านี้เป็นหนังอิพิคแบบฮ่องกง เนื้อเรื่องอันเป็นส่วนตัวของของฮ่องกงเอง เล่าเรื่องช่วงยุค 40 – 60 ที่ฮ่องกงเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัว จนกลายมาเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจอย่างที่เห็นกันในปัจจุบัน

ด้วยดาราสุดฮ็อตในยุคนั้น อย่างหลิวเต๋อหัว (ที่ยังคงความฮ็อตได้มาถึงปัจจุบัน) ที่ต้องแสดงเป็นตัวละครตั้งแต่ยุคหนุ่มแน่นเข้าช่วงกลางคน และถึงวัยไม่ใกล้ฝั่ง Lee Rock กลายเป็นหนังที่ทำเงินมหาศาล สองภาคเก็บไปถึง 50 ล้านเหรียญฮ่องกง หนังอำนวยการสร้างโดย หวังจิง ซึ่งเลือกให้ผู้กำกับดาวรุ่งในขณะนั้นอย่าง Lawrence Ah Mon ที่โด่งดังสุดๆ กับหนังจิ๊กโก๋วัยรุ่นสุดเรียลริสติก Gang (1988) เป็นคนกุมบังเหียนเล่าเรื่องราว

Lee Rock เล่าเรื่องชีวิตของนายตำรวจคนสำคัญของฮ่องกง สารวัตรเหลยเล่อ ที่ ครอบคลุมในชีวิตหลายแง่มุมของเขา ความรักที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงสองคน เส้นทางการขึ้นสู่อำนาจในกรมตำรวจ กินเวลายาวหน้าหลายทศวรรต

เด็กหนุ่มบ้านนอก เหลยเล่อ (หลิวเต๋อหัว) ได้เข้ามาอาศัยยังฮ่องกง และเลือกที่จะทำงานหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นตำรวจ หลังจากได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวด (เกาสง มาแสดงรับเชิญเป็นครูฝึกตำรวจของพระเอก) ท่ามกลางการทุจริตคอร์รับชั่นของตำรวจ ตั้งแต่ขั้นผู้น้อย ไปจนถึงผู้หญิง เหลยเล่อ พยายามรักษาอุดมคตีของคนเองเอาไว้ พยายามซื่อตรงกับหน้าที่ ไม่เอาเปรียบคนอื่นๆ ทำมาหากิน ด้วยความยากลำบาก

เหลยเล่อ ได้พบกับอาเสีย (ซิวซู่เจิน) ลูกสาวร้านขายของเล็กๆ หญิงที่เขาตั้งเป่าหมายไว้ว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกัน แม้จะมีอุปสรรค์ที่พ่อของฝ่ายหญิงที่ดูถูกดูแคลนและเกลียดชั่งตำรวจ ยิ่งตำรวจที่หาเงินไม่เป็นอย่างเขาแล้ว ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ จนกระทั่งเกิดไฟใหม่ครั้งใหญ่ขึ้นในย่านที่อยู่อาศัยของทั้งสอง ครอบครัวของอาเสียเสียชีวิตจนหมด ส่วนตัวเธอเองก็ถูกเอาตัวไปอยู่กับญาติที่เมืองจีน โดยไม่ได้มีโอกาสร่ำรากันกับคนรักเป็นครั้งสุดท้ายเลยด้วยซ้ำไป

ชีวิตในเรื่องงานของเขาเริ่มก้าวหน้าอย่างช้าๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เข้าไปอยู่ในหน่วย CID สังกัดในหน่อยของ จ่าตง (กวานไห่ซัน) ตำรวจรุ่นเก่าสุดเก๋า ที่สอนให้ตำรวจหนุ่ม รู้จักกับการทำงาน และจัดการกับความสกปรก ภายใต้การดูแลของจ่าตง เหลยเล่อ กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง ซึ่งไปขวางหูขวางตาตำรวจผู้ยิ่งใหญ่ในวงนักเลงฮ่องกงอย่าง จ่าวาน (ฉินเผ่ย) เข้าอย่างจัง

(อธิบายกันเล็กน้อย ว่ายศจ่าอาจจะดูธรรมดาในบ้านเรา แต่ในหนังเรื่อง Lee Rock แล้วดูเหมือนจะมีอำนาจ และความรับผิดชอบที่สูงทีเดียว ได้รับมอบหมายให้ดูแลเขตต่างๆ ในฮ่องกง ซึ่งต้องควบคุมและผสานผลประโยชน์กับ ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น ในแต่ละท้องที่ด้วย)

หลังจากจ่าตงต้องเกษียรออกไปตามวัย เป็นเวลาเดียวกับที่อำนาจของจ่าวาน เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เหลเล่อจึงถูกย้ายไปประจำยังโรงพักนอกเมืองที่งานส่วนใหญ่วุ่นวายอยู่กับเรื่อง ไก่หาย หรือวัวถูกรถชน ที่ความตื่นเต้น หรือความก้าวหน้าในอาชีพ แทบจะเป็นศูนย์

หลังจากตกต่ำอยู่ได้ม่นาน ในที่สุดโชคก็กลับมาเป็นของเหลยเล่ออีกครั้ง เมื่อเขามีโอกาสได้พบกับ ลูกสาวของเจ้าพ่อแก๊งปลาเงิน (จางเหมี่ยน) จากความหมั่นใส่กลายเป็นความรัก จนกระทั่งทั้งสองได้ตกลงปลงใจใช้ชีวิตร่วมกัน ด้วยอิทธิพลของพ่อตา เขาได้กลับมาประจำการในตัวเมืองอีกครั้ง และเริ่มต้นสร้างฐานอำนาจ จัดระเบียบการเก็บส่วย ให้เป็นธรรม และเป็นระบบมากยิ่งขึ้น

เนื้อเรื่องของหนังภาคแรกจบลงที่การกลับมาเจอกันอีกครั้งของ เหลยเล่อ และอาเสีย ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง พร้อมกับเปิดเผยความจริงเรื่องลูกชายที่เกิดจากทั้งสอง หนังภาคสองเสนอเรื่องราวของ เหลยเล่อ กับความรุ่งเรื่องก้าวหน้าจนกลายเป็นผู้ใหญ่ในกรมตำรวจ ที่ได้รับมอบในคดีใหญ่ และหน้าที่สำคัญ ซึ่งนำมาทั้งอำนาจ และเงินตรา

เมื่อเหลยเล่อแก่ตัวลง เขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ขณะเดียวกับความอ่อนล้าแบบชายชราก็เข้ามาเยือน อำนาจที่มีอยู่กำลังถูกท้ายทายจาก จ่าวานคู่ปรับเก่า รวมถึงลูกชาย (กัวะฟู่เฉิง) ที่เกิดจากคนรักเก่าที่บัดนี้เติบใหญ่ และเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับวิถีทางของพ่อ

ผมเองไม่แน่ใจเหมือนกันครับ ว่า คนต้นเรื่องอย่าง ผู้กองเหลยเล่อตัวจริง นั้นได้มีส่วนร่วม หรืออนุญาติในถ่ายทอดเรื่องราวของเขาให้ ได้ใกล้เคียงความเป็นจริงแค่ใหน อย่างน้อยมันก็ดูมีความสมจริงสมจัง ไม่ได้แบ่งแยกดำขาว หรือเชิดชูตัวละครเอกของเรื่อง รายละเอียด และเหตุการณ์จริงในช่วงเวลาต่างๆ ของฮ่องกงถูกเลือกใช้ เพื่อสร้างน้ำหนักให้กับเรื่องราว ทั้งไฟใหม้ครั้งใหญ่ เหตุการณ์ประท้วง และปัญหายาเสพติดในฮ่องกง

Lee Rock นำเสนอการกระโจนสู่โลกแห่งสีเทาของตัวเอก ได้อย่างน่าเชื่อถือ ตัวเอกนั้นเริ่มต้นอย่างตำรวจในอุดมคติ ที่เถรตรง ซื่อสัตย์ จนอาจจะไม่สามรถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ความยิ่งใหญ่ของเขาล้วนได้มาจากความสกปรก แต่งงานกับลูกสาวของผู้มีอิทธิพล สุดท้ายเหมือนหนังจะตั้งคำถามถึงเรื่อง ความหมายของความถูกต้อง วิธีการจัดการกับความเลวร้าย ด้วยความเป็นจริงที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง กับวิถีในทางอุดมคติ

หนังนำเสนอภาพของการบังคับใช้กฏหมายในฮ่องกง การโดยตำรวจที่ไม่สามารถยืนยัด้วยกฏหมายเพียงอย่างเดียว แต่ต้องลงไปเล่นเกมส์แย้งชิงอำนาจ เช่นเดียวกับพวกนอกฏหมาย ขณะที่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ชาวต่างชาติ ที่ถูกส่งมายังประเทศอนานิคมอย่างอังกฤษ เป็นเพียงผู้อยู่วงนอก

น่าเสียดายที่ Lee Rock ยังคงให้เวลาส่วนหนึ่งของหนัง ไปกับฉากประเภทสร้างความบันเทิง ด้วยลูกไม้ เก่าๆ แบบหนังฮ่องกงยุค 90 ทั้งฉากจีบสาว พ่อแง่แม่งอน เรื่องรักสามเส้า ตัวละครตัวร้ายประเภทโคตรเลวแบบพิมพ์นิยม และโดยเฉพาะการประเคนฉากบู๊อันดุเดือด ยืดยาว เข้ามาทำลายความต่อเนื่องของเรื่อง

การแสดงเป็นตัวละครที่แก่กว่าอายุจริงของหลิวเต๋อหัว ยังคงดูออกอย่างจัดเจนว่าเป็นแค่ “การแสดง” ผสมกับการแต่งหน้าที่ไม่ได้ช่วยให้ดูน่าเชื่อถือขึ้นมาเลย และโดยส่วนตัวของผมคิดว่าหนังภาคแรกนั้นดูดี มีพลัง มีเนื้อหา กว่าภาคสองอย่างเห็นได้ชัด

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – Golden Harvest, Win’s Movie Production & Co
  อำนวยการสร้าง – Jimmy Heung Wa Sing, Wong Jing
  กำกับ – Lawrence Ah Mon
  บทภาพยนตร์ – Chan Man Keung
  ถ่ายภาพ – Andrew Lau Wai Keung, Gigo Lee Ji Hang
  ตัดต่อ – Chow Gung Shing
  กำกับศิลป์ - Jason Mok Siu Kei
  ออกแบบเครื่องแต่งกาย - Man Yun Mei, Eddie Mok Kwan Kit
  กำกับคิวบู๊ - Paul Wong Kwan, Corey Yuen Kwai, Ridley Tsui Po Wah
  แสดงนำ - Andy Lau Tak-Wah, Cheung Man, Chingmy Yau Suk-Ching, Ng Man-Tat, Paul Chun Pui, Kwan Hoi-San, Chan Wai-Man, Tam Sin-Hung, James Tien Chun, Lung Fong, Victor Hon Kwan, Lee Siu-Kei, Wong Yat-Fei, Eddy Ko Hung
• Thailand Distribution – เข้าฉายในเมืองไทยใช้ชื่อว่า “ตำรวจตัดคำรวจ” ออกแผ่น DVD VCD มาหลายเจ้าตั้งแต่ APS EVS และ Lion Heart
• DVD – แผ่นที่ผมดูเป็นของ Lion Heart คุณภาพภาพ และเสียงดีมาก นอกจากนั้นหนังยังเป็นฉบับเต็ม ที่มีความยาวหนังสองภาคถึง 4 ชั่วโมงด้วย สิ่งตำหนินิดหน่อยก็คือ บทพากย์และซับไตเติล ที่เรียกชื่อตัวละครบางตัว แต่แตกต่างกันซะอย่างงั้น
• Rating - 4/5

ปี 2001 ในอนาคตอันใกล้ (สำหรับตอนที่หนังออกฉาย ซึ่งถ้าเป็นตอนนี้ก็ได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว) อาชญากรล้นเมือง ทางการจึงต้องสร้างคุกขึ้นมา พร้อมกับการป้องกันอย่างแข็งขัน กำแพงสู่ลิ่ว เพื่อป้องกันเหล่าบรรดาตัวร้ายเหล่านั้นหลุดรอดออกมาได้ ท่ามกลางความสงบ ที่ทุกอย่างทุกอย่างได้ถูกควบคุมไว้แล้ว พายุใหญ่ และฟ้าขนองกำลัง ปกคลุมไปทั่วคุกนรก เมื่อไอ้หนุ่มนาม ริกิ (ฟานซิ่วหว่อง) กำลังย่างก้าวเข้ามา

Riki-Oh: The Story of Ricky เป็นหนังที่ดัดแปลงมาจากหนังสือการ์ตูนสุดโหด ริกิโอ ของ เท็ตสึยะ ซารุวาตาริ (ผู้วาดนักล่าฆ่าหัว ฮาร์ด, Dog Soldier, TOUGH ใครว่าข้าไม่เก่ง) นับเป็นความเก่ง บวกบ้า ของผู้กำกับชาวฮ่องกง และทีมงานของเขา ที่กล้านำหนังเรื่องนี้มาสร้าง และพยายามรักษาบรรยากาศเก่าๆ ของต้นฉบับไว้ให้ได้มากที่สุด ผลที่ออกมาก็คือ หนังที่ฉูดฉาดไปด้วย เลือด เศษเนื้อ เป็นหนังกังฟูสุดพิศดารเรื่องหนึ่ง ที่เคยสร้างกันมา

- อาจมีภาพที่ไม่เหมาะสมสำเร็จเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี -

หลังจากปกป้องแฟนสาว (กลอเรีย ยิป ที่รับบทเป็นตัวละครหญิงคนเดียวของเรื่อง ที่ปรากฏตัวเฉพาะในฉากเฟลชแบ็ค) ริกิ สังหารคนร้ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ ด้วยวิชากังฟูที่ฝึกฝนมา เขาถูกตัดสินให้มีความผิด และส่งตัวไปยังคุกนรก สถานที่ซึ่งไม่ว่านักเลงใหญ่ จอมซ่า มาจากไหนก็ต้องสยบให้แก่คุกนรก

ที่นั่น ริกิ ได้เผชิญหน้ากับบรรดาขาใหญ่ ผู้คุมจอมโหด ช่วยเหลือผู้อ่อนแอที่ถูกรังแก และในที่สุดเขาก็พบว่า ที่นี่ถูกควบคุมด้วย 4 นักโทษอภิสิทธิ์ชนที่ถูกเรียกว่า “แก๊งสี่คน” ที่เยี่ยมยุทธคอยเป็นม้าใช้ของพัศดี ร่วมมือกันลักลอบปลูก กัญชาในคุก ริกิ จึงหมายใช้วิชากังฟูของตน จัดการกับความฉ้อฉลในคุก และเรียกศักดิ์ศรีความเป็นคน ให้กับเพื่อนผู้ต้องขังทุกคนให้ได้

ดูเหมือนว่าหนังจะดำเนินเรื่องไปตามต้นฉบับแบบค่อนข้าง จงรักภักดีอยู่พอสมควร จนสงสัยว่าหนังเขียนบท ไปกางหนังสือการ์ตูนไปด้วยรึเปล่า เรื่องราวครอบคลุมช่วงแรกๆ ของการ์ตูน ริกิโอ ทั้งเนื้อหาส่วนหลัก และราวละเอียดเล็กๆ น้อยที่ถูกเก็บมาจนครบถ้วน ซึ่งแน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นฉากประเภท หวาดเสียว

Riki-Oh: The Story of Ricky สร้างในปี 1988 เป็นปีที่กฏหมายเรตติ้งภาพยนตร์มีผลบังคับใช้เป็นครั้งแรกในฮ่องกง ผู้กำกับ หลินไหนใช่ (Peacock King, The Seventh Curse) นั้นได้ชื่อว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญทางหนังโหด และเอฟเฟคประเภทชวนแหวะ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สำหรับเขากฏหมายดังกล่าวคือของเล่นชิ้นใหม่

ในความเป็นหนังแอ็กชั่นต่อยตี The Story of Ricky ไม่ได้มีอะไรเหนือชั้นน่าจดจำเท่าไหร่นัก หนังไม่ได้มีฉากแอ็กชั่นประเภทที่เปิดโอกาศ ให้นักแสดงได้แสดงศักยภาพทางร่างกาย หรือฝีมือกังฟูอะไรนัก แต่เป็นคิวบู๊ประเภทที่โชว์ความแปลกพิศดาร ที่ดูแล้วติดตา และเป็นที่จดจำอยู่ไม่น้อย

สำหรับดารานำของเรื่องที่ชื่อว่า ฟานซิ่วหว่อง เป็นเด็กที่เติบโตมาในวงการภาพยนตร์ เขาเป็นลูกชายของ ฟานมุ่ยซัง ดาราดาวร้ายหุ่นอวบของชอว์บราเดอร์ (ซึ่งก็ร่วมแสดงในหนังเรื่องนี้ด้วย) เขาเริ่มต้นด้วยการเป็นดาราเด็ก จนมาถึงวัยรุ่น ปลายยุค 80 ฟานซิ่วหว่อง หายหน้าหายตาไปสองสามปี ที่แท้ไปฟิตกล้ามมา จนเรียกว่าเป็นคนละคนโดยมี The Story of Ricky เป็นหนังเรื่องแรกที่ได้รับบทนำ ในฐานะดารากังฟูคนใหม่

ดาราคนอื่นๆ ในเรื่อง ส่วนใหญ่ในเรื่อง เป็นจำพวกระดับกลางๆ ถึงล่างๆ ที่เด่นหน่อยก็มี ดาราสาวนักบู๊ชาวญี่ปุ่น ยูการิ โอชิม่า รับบทเป็นหนุ่มสำอาง หนึ่งในแก็งสี่คน ฟานมุ่ยซัง พ่อผู้กำกับแสดงเป็นผู้คุมมือตะขอ

The Story of Ricky ไม่ได้มีอะไรสูงส่งเหนือชั้น ไม่ว่าจะเปรียบเทียบกันในทางภาพยนตร์ทั่วไป หรือเทียบกันเฉพาะในหนังแอ็กชั่นหนังกังฟู แต่ผู้กำกับ หลันไหนไช่ ก็รู้ว่าคนดูต้องการอะไรจากเขา เอฟเฟคต่ำชั้น ฉากกังฟู และรสนิยมต่ำๆ กลายเป็นงานที่ออกมาเวิร์คอย่างไม่น่าเชื่อเลย

ฉากเด็ดในเรื่อง

พระเอกของเรื่อง ริกิ เด็กหนุ่มเจ้ากังฟู ที่ได้รับการสั่งสอนจากปรจารย์ชาวจีน ที่สร้างความตกใจให้แก่เจ้าหน้าที่ เมื่อเครื่องสะแกนอาวุธส่งเสียงเมื่อจับโลหะในร่างของเขาได้ แท้จริงแล้ว ในร่างเขามีลูกปืนฝังอยู่ 5 นัด เป็นของขัวัญที่ได้มาจากการก่อคดีสังหารมาเฟียใหญ่

เหตุเกิดในโรงฝึกอาชีพวิชาช่างไม้ ลุงคนนี้ถูกกลั้นแกล้งจนทนไม่ได้ ระเบิดอารมณ์ใส่ฝ่ายตรงข้าม กลับถูกใสหน้าด้วยกบใสไม้

ศัตรูคนแรกของริกา ไอ้อ้วนที่ถูกชกจนท้องทะลุ

ผู้คุมมือตะขอ

Lam Suet (คนซ้าย) ตัวประกอบงานชุก และดาราขาประจำของตู้ฉีฟง ก็เริ่มต้นงานแสดงครั้งแรกในหนังเรื่องนี้

พักสายตากับคนสวยกันหน่อย ฉากแฟล็ชแบ็ค ที่พระเอกนึกถึงแฟนสาว (แสดงโดยดาราสาวขาประจำของผู้กำกับ กลอเลีย ยิป)

หนึ่งในสี่แก๊งสี่คน โชว์ฟอร์มด้วยการฟันหน้าผู้กำกับคิวบู๊ ที่โผล่มาแสดงด้วยฉากนึง

ทั้งสองท้าดวลกันระหว่างริกิ แลเจ้าคนข้างบน การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ริกิ ใช้วิชากำลังภายใน ตบลูกะตาจนหลุด (หุ่นปลอมเห็นๆ เลย) ฝ่ายตรงข้าม เห็นท่าไม่ดี ล้วงใส้ตัวเองออกมารัดคอ ริกิ ที่โดนวิชามีดตัดแขน ต้องดึงเส้นเอ็นออกมามัดด้วยปาก

สามคนที่เหลือของแก๊งสี่คน

พัศดีจอมโหดเดินทางมาถึง ก็โชว์ความโหดด้วยการปรุงอาหาร ด้วยเครื่องป่นเนื้อ

ฉากแฟล็ชแบ็คว่าทำไมพระเอกถึงเข้าคุก ที่แท้คนสวยแฟนสาว โดนพวกแก๊งมาเฟียจับไปข่มขืนจน ต้องฆ่าตัวตาย พระเอกใส่เสื้อคลุมลายทะหารเหมือน ในการ์ตูนโชว์ฉากนึง

เครื่องโทรมานสุดท่ห์

บู๊กับแก๊งสี่คน คนที่สุดท้าย

พัศดีเผยวิชาลับ แปลงร่างกลาย ตัวประหลาดกล้ามใหญ่ ก่อนจะถูกจัดการด้วยเครื่องบดเนื้อ ของตัวเองในที่สุด

ทำลายกำแพงคุกด้วยหมัดทุกคนสู่อิสระภาพ

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – Movie Impact Limited
  อำนวยการสร้าง – Chow Jan Tung
  กำกับ – Lam Nai Choi
  บทภาพยนตร์ – Lam Nai Choi จากบทประพันธ์ของ
  ถ่ายภาพ – Mak Hoi Man
  ตัดต่อ – Peter Cheung Yiu Chung, Keung Chuen Tak
  กำกับศิลป์ - Philip Chan Fei Lit
  กำกับคิวบู๊ - Philip Kwok Chung Fung
  แสดงนำ - Fan Siu Wong, Fan Mei Sheng, William Ho Ka Kui, Yukari Oshima, Tetsuro Tamba, Gloria Yip Wan Yi, Philip Kwok Chung Fung, Lam Suet, Frankie Chin Chi Leung, Chen Jing
• Thailand Distribution – เข้าฉายในเมืองไทยใช้ชื่อว่า “ริกกี้คนนรก”
• Rating - 4/5

หลังจากเล่นหนังผีจีน รับบทเป็นนักพรตปราบปีศาจมานานนับสิบปี ผ่านทั้งงานที่น่าจดจำ และไม่น่าจดจำ หลินเจิ้งอิง ดารานักบู๊ผู้ล่วงลับ ก็ได้ฝากงานที่อาจะเรียกได้ว่าเป็น มาสเตอร์พีส ชิ้นสุดท้ายของเขาเอาไว้ในปี 1990 Magic Cop หรือ สาธุโอมเบ่งผ่า ผสมท้ังบรรยากาศเก่าๆ เข้ากับองค์ประกอบใหม่ๆ กลายเป็นงานที่เรียกได้ว่า ไม่สมควรพลาดด้วยประการทั้งปวง

หลังจากเคยมีนำหนังตระกูลผีกัด มาบู๊กันในโลกยุคปัจจุบัน (Mr.Vampire 2) อีกครั้ง ในครั้งนี้ผีกระโดดถูกลดบทบาทลงไป หนังสร้างบรรยากาศแห่งความสมจริงสมจัง หนังเป็นผลงานชิ้นแรกของ ยอดผู้กำกับคิวบู๊ ตงเหว่ย ที่ผสมผสาน ทั้งคิวบู๊ระดับเทพ เรื่องราวแนวสืบสวนสอบสวน และกลิ่นไอเก่าๆ ของหนังตระกูลผีกัด ให้เข้ากันได้อย่างลงตัว แม้ผีดิบในเรื่องจะไม่ได้กระโดดกันอย่างที่เราคุ้นเคยก็ตามที

ลุงฟง (หลินเจิ้งอิง) ตำรวจอาวุโสแห่งหนุ่มบ้านชานเมือง เป็นที่นับถือของชาวบ้านร้านตลาด ทั้งในฐานะตำรวจของประชาชน และผู้เชี่ยวชาญศาสตร์ลึกลับ ที่พิสูจน์ไม่ได้ ในวันหนึ่งเขาได้กับการว่ายวานจากหญิงชราข้างบ้าน ให้ออกเดินทางมายังตัวเมืองฮ่องกง เพื่อรับศพลูกสาวคนโตของเธอ ที่เสียชีวิตอย่างกระทันหัน จากการไปเกี่ยวข้องกับการขนส่งยาเสพติดข้ามชาติ เมื่อตรวจสอบศพดูเขาพบว่านี้ไม่ใช่การตายแบบปกติธรรมดาๆ

เขาพบว่า การตายของหญิงสาวบ้านเดียวกันผู้นี้ มีเงื่อนงำไปศาสตร์คุณใสย์อันลึกลับ ผู้ตายมีอาชีพเป็นแอร์โฮสเตท จากสภาพศพระบุว่า ผู้ตายได้เสียชีวิตตั้งแต่ในต่างประเทศ แต่ศพถูกควบคุมด้วยพลังบางอย่างให้กลับมาฮ่องกง เพื่อภารกิจผิดกฏหมาย ลุงฟง และหลานสาววัยรุ่นที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย (หวังเหว่ยหัว ดาราสาวที่หน้าตาน่ารักใช้ได้ แต่มีผลงานอยู่แค่ 2 – 3 เรื่องเท่านั้นเอง น่าเสียดายจริงๆ) ต้องอยู่โยงในฮ่องกงต่อ เพื่อสะสางเรื่องราวลึกลับ ที่เป็นปริศนา

ลุงตง ค่อยสืบสวนหาร่องรอย โดยได้รับการช่วเหลือจากสองตำรวจหนุ่ม จ่าหมายเลขระหัส 2237 (เหมียวเฉียวเหว่ย กับบทบาทน้อยครั้ง บทจอเงิน) ผู้ดูจะเลื่อมใสในตัวตำรวจมือผีอยูไม่น้อย และผู้หมวดหลิน (หลินชุนอี้) ที่อยู่ตรงกันข้าม คือเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี่คือ ความเหลวไหล

การแกะรอยดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปถึงตัว หญิงสาวผู้ลึกลับชาวญี่ปุ่น (นิชิวากิ มิจิโกะ) นักบวชหญิงชาวญี่ปุ่น ที่มีคาถาอารมณ์ และใช้มันไปในทางที่ผิด รวมถึงการควบคุมบังคับศพ เพื่อประโยชน์ส่วนตัว การต่อสู้ระหว่างจอมเวทย์จากจีน และญี่ปุ่น ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งความดี และความเลว จึงเริ่มต้นขึ้น

ตงเหว่ย อดีตดาราเด็ก สตั้นแมน และดาวบู๊ จนปัจจุบันกลายเป็น ผู้กำกับคิวบู๊ที่เก่งที่สุดของวงการ เขาเคยกำกับหนังออกมา 4 เรื่อง แม้ผลงานกำกับเรื่องสุดท้าย (Extreme Crisis) จะถือว่าออกทะเล ตกมาตรฐานไปหน่อย แต่งานกำกับ 3 เรื่องแรกนับได้ว่าเป็นหนังบู๊ชั้นดี คือไม่ใช่แค่บู๊ดีกันอย่างเดียว แต่ถือว่ามีความน่าสนใจในตัวเรื่อง ลีลาการนำเสนอด้วย

Magic Cop ก็ถือว่าเป็นงานที่ตงเหว่ยน่าจะภาคภูมิใจได้ หนังดูสนุกมาก หนังเริ่มต้นด้วยความเป็นหนังสืบสวน แกะรอย แบบหนังตำรวจ อาชญากรรม ที่ผสมด้วยเรื่องของศาสตร์ลึกลับ และเปลี่ยนไปเป็นหนังแอ็กชั่นแนวจอมเวทย์จอมคาถา แบบหนังชุด Mr.Vampire (ผีกัด) ในตอนท้ายเรื่อง แอ็กเฟคมันๆ ถูกนำมาใช่เช่นเดียวกันกับ คิวบู๊เทพๆ ตามสไตล์หนังแนวนี้ นอกจาก

สุดยอดดาวบู๊แนวผาดโผนอย่าง หลินเจิ้งอิง ที่ได้โชว์ฟอร์มที่สดสุดๆ ในเรื่องแล้ว หนังยังเสริมด้วย ดาวบู๊หญิงชาวญี่ปุ่น นิชิวากิ มิจิโกะ, ดาวบู๊กล้ามโต ฉินจื่อเหลียง เป็นลูกจ้างของหมอผีญี่ปุ่น ที่ทำงานผิดพลาดจนถูกทำให้กลายเป็นศพเดินได้ และนักมวยไทย บิลลี่ โจว รับบทเป็นสมุนรับใช้ผู้ภักดี ของหมอผีสาวตัวร้าย

คิวบู๊สุดท้ายของหนังเกิดขึ้นบทแฟล็ตแบบฮ่องกง มีการใช้ไฟ ลวดสคิงค์ ลีลาผาดโผน คิวบู๊เตะต่อย และปล่อยแสงกับกระจาย เป็นฉากที่เทคนิคในเรื่องพะบู๊หลายๆ แบบถูกนำมาใช้อย่างต่อเนื่อง แบบไม่ยั่ง ไม่ต้องแปลกใจที่งานนี้ใช้ผู้กำกับคิวบู๊ถึง 5  คนรวมถึง ไอ้ลิงลมเสี่ยวโห ดาราบู๊ยุค 80 ที่มีลีลาเหิรหาวไม้แพ้หยวนเปียวเลย รวมถึงตัว หลินเจิ้งอิง เองที่ทั้งดูแลคิวบู๊ และทำหน้าที่อำนวยการสร้าง เรียกว่าเป็นงานที่เขาทุ่มจริงๆ

หนังอาจจะมีส่วนน่าเบื่อน่ารำคาญอยู่บ้างโดยเฉพาะพล็อตย่อย ว่าด้วยรักสามเส้าระหว่างสาวบ้านนอกสุดใส กับสองตำรวจหนุ่ม ที่ดูยังไงก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับตัวหนังเลย แต่พิจารณาจากทั้งเรื่องแล้ว Magic Cop ก็ยังเป็นหนังที่สนุก มีไอเดียใหม่ๆ เป็นงานที่เหนือมาตรฐานหนังเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – Movie Impact Limited
  อำนวยการสร้าง – Lam Ching Ying
  กำกับ – Tung Wei
  บทภาพยนตร์ – Sam Chi Leung, Tsang Kan Cheung
  ถ่ายภาพ – Do Fai Taai, Kwan Chi Kan, Tsao An Chun
  ตัดต่อ – Kwok Ting Hung
  กำกับศิลป์ - Ho Kim Sing, Leung Bing Kwan
  กำกับคิวบู๊ - Chan Man Ching, Chow Gam Kong, Hsiao Ho, Lam Ching Ying, Lee Chi Git
  แสดงนำ - Lam Ching Ying, Michiko Nishiwaki, Michael Miu Kiu Wai, Billy Chow Bei Lei, Frankie Chin Chi Leung, Wilson Lam Chun Yi, Pang Yun Cheung, Chu Tau, Lee Chi Git, Wong Yuk Hang, Wong Mei Wa
• Thailand Distribution – เข้าฉายในเมืองไทยใช้ชื่อว่า “สาธุโอมเบ่งผ่า”
• Rating - 4/5

หวังเจียต้า และอาตีอาเฮียทาตัวเลื่อมมัน และเสียงโลหะกะทบเนื้อดัง เป้ง!!! ใน 18 มนุษย์ทองคำ

ในช่วงยุค 70 อันเป็นยุคทองของหนังกังฟู ที่ปีนึงมีการสร้างหนังประเภทนี้ออกมาเรียกว่านับกันไม่ถ้วน ถ้าไม่มีนักแสดงนำระดับเกรดเอ มาเป็นตัวประกันรายได้ ก็ต้องหาจุดขายอย่างอื่นมาเป็นจุดเด่นของหนัง เพื่อสร้างความแตกต่าง ผู้สร้างทั้งใหญ่ทั้งน้อยแต่ละเจ้า พยายามสรรค์หาความแปลกใหม่พิศดารต่างๆ นาๆ มาสนองแก่คนดู ทั้งอาวุธแปลก ท่าต่อสู้สุดพิศดาร หรือแม้กระทั่งเนื้อเรื่องแหวกแนวเกินการคาดหมาย หนึ่งในความแปลกใหม่นั้น

ที่ได้กลายมาเป็นความคลาสสิคอย่างหนึ่งในโลกหนังกังฟูในยุค 70 ก็คือสิ่งที่เรียกว่า 18 มนุษย์ทองคำ

18 มนุษย์ทองคำ ก็คือค่ายกล 18 ด่านที่ศิษย์เส้าหลิน ที่ฝึกในหอตั๊กม้อทุกคนต้องผ่านก่อนจะลงจากเขา แต่ละด้านจะประกอบไปด้วยการพิสูจน์ฝีมือในแต่ละด้าน ทั้ง กำลังภายใน วิชาตัวเบา เพลงหมัด เพลงดาบ ฯลฯ จนด่านสุดท้ายต้องทดสอบด้วยการยกกระถางไฟ ที่เมื่อยกสำเร็จก็จะปรากฏรอยไหมไฟที่ตัวเป็นรูปมังกร เป็นเหมือนเครื่องหมายในการผ่านด่านทั้ง 18 ทุกด่านจะมียอดฝีมือเส้าหลิน ที่ทาตัวเป็นสีทอง (บางเรื่องกำหนดให้เป็นหุ่น) คอยรับมือผู้ต้องการผ่านด่านทุกคน โดยศิษย์คนใดต้องการลงจากเขาก็สามารถร้องขอในการผ่าน 18 มนุษย์ทองคำได้

18 มนุษย์ทองคำ เป็นเรื่องราวที่ดูเหมือนจะเป็นการแต่งเติมเข้าไป เพื่อสร้างสีสรรค์ให้กับเรื่อง มากกว่าจะมีเค้าโครงมาจากความเป็นจริง แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้ ก็สามารถนับได้ว่า 18 มนุษย์ทองคำ กลายเป็นของที่คู่กันหนังกังฟูวัดเส้าหลินไปแล้ว ผู้เขียนไม่แน่ใจว่าหนังเรื่องแรกที่พูดถึง มนุษย์ทองคำ คือเรื่องอะไร แต่เรื่องที่ดังที่สุดก็คือ 18 มนุษย์ทองคำ หรือ 18 Bronzemen ของผู้กำกับ Joseph Kuo โดยสร้างออกมาสองภาคด้วยกัน

18 มนุษย์ทองคำ ภาคแรก พูดถึง ลูกชายของแม่ทัพหมิง ที่หนีภัยจากพวกแมนจู ไปฝึกวิชาในวัดเส้าหลิน ก่อนจะลงจากเขาเพื่อไปแก้แค้น แต่ก่อนจะออกจากวัดเส้าหลินได้ก็ต้องผ่าน 18 มนุษย์ทองคำ ให้ได้ก่อน ส่วนภาคสอง เล่าเรื่องอะไรที่ไม่ได้เกี่ยวกับภาคแรกเลย หนังเล่าไปถึงองค์ชายชาวแมนจูที่แอบเข้าไปฝึกในวัดเส้าหลิน และต้องทำการผ่าด่าน 18 มนุษย์ทองคำ

ตัวหนังทั้งสองภาคสามารถพูดได้ว่า ถ้าไม่มีเรื่องราวของ 18 มนุษย์ทองคำ หนังก็แทบไม่มีอะไรเลย เป็นหนังกังฟูระดับธรรมดาๆ เรื่องหนึ่ง พร็อตจืดชืด แถมผู้กำกับยังออกลูกมั่วให้เห็นบ่อยๆ ประเภทเล่าเรื่องนึงอยู่ดีๆ ผ่านไปอีกฉากกลับไปเล่าเรื่องอื่น เช่น ภาคสอง ต้นเรื่องเล่าถึง องค์ชาย 4 ตัวเอก เปลี่ยนราชโองค์การฮ่องกงเต้ ให้ตัวเองขึ้นเป็นฮ่องเต้นแทนที่จะเป็นองค์ชาย 14 น้องชาย

ฉากต่อมาโดดไปเล่าเรื่อง องค์ชาย 4 ปลอมตัวเป็นสามัญชน ออกเที่ยวเมืองเฉยเลย นอกจากนั้นหนังเต็มไปด้วยฉากซ้ำซาก ที่พบเห็นได้บ่อยในหนังประเภทนี้ จำพวก นางเอกปลอมตัวเป็นชาย คู่หมั่นหมายได้พบกันด้วยหยกที่แบ่งครึ่งเป็นสองส่วน ฉากบู๊ในโรงเตี๊ยม ฉากต่อสู้ของหนังก็ธรรมดาเหลือเกิน

แต่อย่างไรก็ตามไอเดียเกี่ยวกับ มนุษย์ทองคำ นั้นสร้างสรรค์ และดูได้สนุกจริงๆ นิตยสาร Pulp ยังจัดให้หนังเรื่องนี้เป็นหนึ่งในหนังกำลังภายใน 20 เรื่องยอดเยี่ยมตลอดกาล โดยให้ความเห็นเกี่ยวกับ ฉากตลุยด่าน 18 ว่าทำได้มันอย่างกับสวนสนุก เมื่อมาดูกันจริงๆ ฉากแอ็กชั่นใน 18 ด่านมนุษย์ทองคำ ก็ไม่ได้มีความโดดเด่นเป็นพิเศษอะไร ยกเว้นด่านพิเศษอย่างจำพวกค่ายกล หรือทดสอบกำลังภายในประเภทยืนเฉยๆ ให้มนุษย์ทองคำเอาไม้พลองอัดเล่น โดยห้ามโต้ตอบ ซึ่งก็ดูสนุกแบบซาดิสดี

นอกเหนือไปจากนี้ ก็เป็นฉากต่อสู้ประเภท เตะๆ ต่อยๆ ธรรมดาๆ แต่อย่างไรก็ตาม ตัว 18 ด่านมนุษย์ นั้นถือเป็นเสน่ห์ที่สำคัญที่สุดของหนัง ท่าทางขยับแบบเงอะๆ งะๆ เสียงที่ดังเวลาโดยอัด ดัง ก๊องๆ แก็งๆ ก็สร้างความบันเทิงแบบประหลาดๆ ให้กันคนดูไม่น้อย ชนิดที่ว่าในหนังภาคแรกเป็นเรื่องของ 18 ด่านมนุษย์ทองคำ อยู่ครึ่งเรื่อง ในภาคสองต้องเปลี่ยนมาเป็นเรื่องการตลุย 18 ด่านมนุษย์ทองคำ แบบเต็มๆ เลย

หนัง ทั้งสองภาคนำแสดงโดยดาราชุดเดิม ได้แก่ เถียนเผิง, ซ่างกวนหลินฟง, หวังเจียต้า คนที่เด่นที่สุดและกลายเป็นสัญลักษณ์ของหนังชุด 18 มนุษย์ทองคำ ไปเลยก็คือคนหลังสุดนั้นเอง หวังเจียต้า หรือที่แฟนๆ หนังกังฟูตะวันตกรู้จักกันในชื่อว่า Carter Wong อดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจฮ่องกงที่ผันตัวมาเป็นดารา ใน 18 มนุษย์ทองคำ ภาคแรก Carter Wong ยังแสดงในบทรอง เป็นตัวละครศิษย์พี่ของพระเอกอยู่แท้ๆ แต่ด้วยการแสดงฉากบู๊ที่โดดเด่น หน้าตาแขร่งขรึม คิ้วขมวดอยู่ทั้งเรื่อง บวกกับการแสดงแบบโอเวอร์ดูมันๆ

ภาคสอง Carter Wong เลยได้เลื่อนขึ้นมาเป็นพระเอกแบบเดียวๆ เลย (ขณะที่สองดารานำจากสองภาคแรกต้องถอยไป เป็นตัวประกอบออกมาอยู่ฉากสองฉากแทน) Carter Wong ยังมีผลงานหนังกังฟูประเภท B+ ที่น่าสนใจอยู่อีกหลายเรื่องอาทิเช่น Shaolin Brothers, Shaolin Kids, Born Invincible นอกจากเขานี้ยังได้มีโอกาส ไปแสดงในหนังแนวกำลังภายใน จากฮอลลี่วูดของผู้ กำกับ John Carpenter เรื่อง Big Trouble in Little China ด้วย

ถึงแม้คุณภาพโดยรวมอาจจะไม่ได้สูงมากมายอะไรนัก แต่อย่างน้อยในจำนวนหนังกังฟูเกรด B ที่สร้างกันอย่างดาดเดื่อน 18 มนุษย์ทองคำ ก็ถือได้ว่ายืนอยู่ในหัวแถว

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – Lo Wei Productions
  อำนวยการสร้าง -Joseph Kuo Nam Hung
  กำกับ -Joseph Kuo Nam Hung
  บทภาพยนตร์ – Joseph Kuo Nam Hung
  กำกับคิวบู๊ – Chan Siu Pang, Cliff Lok Kam Tung
  แสดงนำ - Carter Wong Ka Tat, O Yau Man, Polly Shang-Kwan Ling Feng, Chang Yi, Yee Yuen, Liu Ping, Tin Peng, Kong Nam, Su Chen Ping, Wong Fei Lung, Au Lap Bo, Chan Lau, Chu Tiet Wo, Shaw Luo Hui
• Thailand Distribution - เข้าฉายในเมืองไทย ใช้ชื่อว่า 18 มนุษย์ทองคำ”
• Rating - 4/5

Burning Paradise ผลงานในแนวกังฟู กำลังภายใน เรื่องแรก เรื่องสุดท้าย และเรื่องเดียว ของผู้กำกับ ริงโก้ แลม ผู้ที่ปกติจะถนัดกับหนังแนวดวลปืน หนังผสมลีลาแบบหนังกังฟูยุคเก่า, คิวบู๊ยุคใหม่ และความดำมืด ลีลาหดหู่ กดดันอันเป็นแบบฉบับส่วนตัวของผู้กำกับ

แม้จะไม่มีดารากังฟูระดับเกรดเอ หรือแม้กระทั่งใบหน้าที่คุ้นเคยใดๆ ปึงซีเง็ก เผาเล่งเน่ยยี่ สามารถสร้างความแตกต่าง ด้วยการบรรดาลฉากหลัง ก็เป็นงานที่น่าสนใจ และน่าจดจำเรื่องหนึ่งแห่งยุคสมัย

เรื่องราวตำนานสิงวีระบุรุษเส้าหลินที่คุ้นหูคุ้นปากกันได้ ได้ถูกนำกลับมาเล่าอีกครั้งหนึ่ง ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น ในสมัยพระเจ้าเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง ชาวฮั่นผู้แข็งข้อ กลายเป็นเป้าหมายการปราบปรามของ ราชสำนัก ที่ว่าจ้างเอาเหล่านักสู้ขายชาติ โดยเฉพาะพวกนักพรตบู๊ตึ้ง มาทำหน้าที่คอยกวาดล้างบรรดาผู้แข็งข้อ

วัดเส้าหลิน หนึ่งในศูนย์กลางของเหล่านักสู้ชาวฮั่น ถูกรุกราน และเผาจนวอด ปึงซีเง็ก ศิษย์เอกแห่งเส้าหลิน พาอาจารย์ปู่หลบหนีการจับกุม ไปถึงเขตทะเลทราย แต่สุดท้ายก็ไม่อาจรอดเงื้อมือ กองทัพแมนจูไปได้

ในที่สุด อาจารย์ปู่ ก็ถูกทำร้ายจนเสียชีวิต ส่วนปึงซีเง็ก กับหญิงสาวชาวบ้าน (หลียั่วถง ยุคใสปิ๊งๆๆ) ผู้ติดร่างแห มาด้วยอย่างไม่ได้ตั้งใจ ถูกจับกุมตัว เดินทางรอนแรมมาสู่วัดเล็งเน่ยยี่ ที่ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นห้องขังขนาดใหญ่ หลวงจีนนับสิบนับร้อยถูกขังไว้รวมกัน มีผู้คุมสุดโหดคอยดูแล รวมถึงกับดักนานาชนิด ที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจคิดหลบหนี

ที่ยิ่งไปกว่านั้น ก็คือหนึ่งในศิษย์เอกเส้าหลิน หงซีกวาน ได้แปรพักษร์ไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม ยิ่งทำให้การหลบหนีของ ปึงซีเง็ก และพวกพ้องยากเย็นขึ้นไปอีก

ในยุค 90 เป็นยุคที่หนังกังฟูกลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง มันเป็นช่วงเวลาที่ผู้สร้างแต่ละราย ต้องแข่งขันกันในการหารสชาติใหม่ๆ มาสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ชม บ้างก็ล้มเหลว บ้างก็ประสบความสำเร็จ โชคทดีที่ Burning Paradise เป็นหนึ่งในอยู่ในประเภทหลัง เป็นหนึ่งในหนังกังฟูที่เรียกได้เต็มปากเต็มคำ ว่าอยู่ในหนังกลุ่มที่ประสบความสำเร็จ (ในด้านคุณภาพ แต่ล้มเหลวทางธุรกิจ โดยสิ้นเชิง)

ด้วยชื่อผู้อำนวยการสร้างอย่าง ฉีเคอะ คงจะการันตี ถึงความล้ำยุกทันสมัยของหนังได้เป็นอย่างดี Burning Paradise หนังมีคิวบู๊ที่อยู่ในระดับดีเยี่ยม ดาราโนเนมทั้งหลายนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า แต่ละคนมีพื้นฐานทางคิวบู๊อย่างโดดเด่นแน่นอน อย่างไรก็ตาม ลีลาบู๊บนลวดสลิงค์ตามสมัยนิยม ก็ดูจะบดบังความสามารถของผู้แสดงไปบ้าง แต่ความหลากหลายที่มีให้ดูกันทั้งหมัดมวย การประอาวุธ และศัตรูมากคาแร็คเตอร์แปลกๆ มากหน้าหลายตา ที่ดาหน้ากันมาประมือกับสองตัวเอก แต่เอาเข้าจริงๆ ฉากบู๊ที่น่าประทับใจที่สุด ก็หนีไม่พ้น ปึงซีเง็ก ปะทะหงซีกวน เหมือนเช่นเดิมนั้นเอง

สิ่งที่โดดเด่นของหนังที่แท้จริงก็คือ ฉากหลัง เปิดเรื่องด้วยฉากบู๊กลางทะเลทราย ก่อนที่พาคนดูมาสู่สงครามในโลกใต้ดิน เป็นสองโลเกชั่นที่ไม่เคยมีหนังกังฟูเรื่องไหนทำมาก่อน โดยเฉพาะคุกมืด ที่เหมือนได้รับอิทธิพลมาจากหนัง Indiana Jones and the Temple of Doom ที่นำเสนอโลกมืดอันน่าสนุก เต็มไปด้วยกลไก กับดักนานาชนิด ประเภท เหล็กแหลม ไฟ อาวุธลับ ประตูกล ระเปิด ฯลฯ

Burning Paradise เป็นหนังกังฟูเรื่องแรกๆ ที่ผมได้ดูนะครับ ความรู้สึกในวันนั้น ก็ต้องยอมรับว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อย อย่างน้อยก็ยังรู้สึกว่าหนังสนุกอยู่ ต้องก็ต้องวงเล็บไว้ซักนิดว่าสนุกในแบบ หนังพันธ์ทางแบบยุค 90 ไม่ใช่แบบหนังกังฟูแบบดั่งเดิม

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – DLO Film Productions, Golden Harvest Entertainment Co. Ltd., Silver Medal Productions
  อำนวยการสร้าง – Tsui Hark
  กำกับ – Ringo Lam Ling-Tung
  บทภาพยนตร์ – Nam Yin
  กำกับศิลป์ – Gui Yin Hing
  กำกับคิวบู๊ – Chris Lee Kin Sang
  แสดงนำ - Willie Chi Tian-Sheng, John Ching Tung, Carman Lee Yeuk-Tung, Wong Kam-Kong, Yeung Sing, Maggie Lin Chuan, Yuen Kam-Fai
• Thailand Distribution - เข้าฉายในเมืองไทย ใช้ชื่อว่า “ปึงซีเง็ก เผาเล่งเน่ยยี่”
• Rating - 4/5

Shinjuku Incident งานใหม่ของเอ๋อตงเซินยังคงเล่าเรื่องแวดวงอาชญากรรม หลังจากประสบความสำเร็จอย่างงดงามกับ One Nite In Mongkok เมื่อสองถึงสามปีก่อน เรื่องราวในหนังของผู้กำกับชาวฮ่องกงยังคงวนเวียนอยู่กับ ความหายนะของความฝัน อุดมการณ์ ของตัวละครผู้คาดหวังจะเปลี่ยนโลก เปลี่ยนชีวิตตัวเองให้ดีกว่าเดิม ที่สุดท้ายถึงได้รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่ต้น

เอ๋อตงเซินยังคงยึดมั่นอยู่กับ การวาดภาพชีวิตของชนชั้นล่างในเมืองใหญ่ สิ่งที่แตกต่างไปคือ ครั้งนี้เรื่องราวไม่ได้อยู่ในฮ่องกงเหมือนเก่า แต่เป็นใจกลางเมืองของประเทศญี่ปุ่น และที่สำคัญที่สุด Shinjuku Incident จะมีพระเอกนักบู๊นักเสี่ยงตาย คนดังแห่งฮ่องกงอย่างเฉินหลง มารับบทนำ

เถี่ยโถว (เฉินหลง) หนุ่มช่างซ่อมรถเทรคเตอร์จากเขตชนบท ของประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ตัดสินใจเดินทางจากบ้านเกิดอย่างผิดกฏหมายเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น เพื่อตามหา ซิ่วซิ่ว (ซูจิงเหล่ย) แฟนสาวที่เดินทางมาถึงก่อนหน้าหลายปี และสูญเสียการติดต่อไปอย่างไม่มีเปาะแส เถี่ยโถว ได้รับการช่วยเหลือจาก อาเจี๋ย (เดเนียล วู) หนุ่มบ้านเดียวกันผู้ตั้งรกรากอยู่ทีนี่ ในการช่วยหางาน และที่อยู่ให้ ในเขตพลุกพล่านที่เรียกกันว่า ชินจูกุ

เรื่องราวดำเนินไปกับการบอกเล่าชีวิตอันดิ้นรน สำหรับคนต่างดาวเข้าเมืองอย่างผิดกฏหมายอย่างพวกเขา ยังคงมีแต่งานสกปรกรายได้ต่ำ ที่คนญี่ปุ่นท้องถิ่นปฏิเสธเท่านั้นถึงจะเป็นโอกาสของพวกคนนอก เถี่ยโถว ใช้ชีวิตอย่างลำบากลำบนที่นี่ พร้อมกับเพื่อนชาวจีนด้วยกัน ที่เบียดเสียดกันอยู่ในบ้านเช่ารูหนูจนกระทั่งเขาได้พบกับ ซิ่วซิ่ว หญิงสาวผู้เป็นสาเหตุการมาญี่ปุ่น ในที่สุด ในวันนี้แฟนสาวที่เติบโตมาด้วยกัน ได้กลายเป็นคนญี่ปุ่นอย่างถูกกฏหมาย และเป็นภรรยาของ เองูจิ โชนินาริ (มาซายะ คาโตะ) ยากูซ่าผู้ยิ่งใหญ่ในญ๊ปุ่นไปแล้ว

ในเมื่อไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตทีผ่านมาได้อีก ซิ่วซิ่ว กลายเป็นของคนอื่น เช่นเดียวกับโอกาสกลับสู่บ้านเกิดที่ถูกปิดตาย หลังจากเอกสารต่างๆ ได้สูญหายไปหมดระหว่างการหลบหนี เถี่ยโถว ตัดสินใจว่าชีวิตที่เหลืออยู่ต้องดำเนินต่อไปที่นี่ อยู่อย่างถูกต้อง ปลอดภัย และมีเกียรติ

เขา และสมัครพรรคพวกชาวจีน ตั้งเป็นแก๊งทำเรื่องอย่างผิดกฏหมายสารพัด อันนำมาซึงเงินจำนวนมากในเวลาอันสั้น ไม่ว่าจะเป็นการ ขายบัตรโทรศัพย์เถื่อน, บัตรเครดิตปลอม, โกงเงินเครื่องปาจิงโกะ และขโมยของเพื่อขายแก่ร้านรับซื้อของโจร จนไปเหยียบตาปลาของทั้งยาใหญ่ชาวจีน ผู้มาถึงญี่ปุ่นก่อนหน้า รวมถึงยากุซ่าญี่ปุนเจ้าถิ่นที่เริ่มแสดงความไม่พอใจในตัว ในกลุ่มมาเฟียชาวจีนขึ้นมาเรื่อยๆ

ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นลุกลามใหญ่โต จนเถี่ยโถวต้องไปพัวพันกับ ความขัดแจ้งในแก๊งยากูซ่าญี่ปุ่นแบบไม่รู้ตัว ด้วยเหตุบังเอิญเอาได้ช่วยเหลือชีวิตของ เองูจิ จนบานปลายไปรับงานสกปรกของพวกยากูซ่า เพียงเพื่อต้องการให้ชีวิตของตัวเอง และพวกพ้องง่ายขึ้นมาบ้าง

โดยไม่รู้ตัวในช่วงเวลาอันสั้น เถี่ยโถว ได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของคนอพยพชาวจีนในประเทศญี่ปุ่น ชีวิตดูเหมือนจะไปได้ด้วยดี เขาเปิดร้านซ่อมรถ เปลี่ยนผับกลางคืนให้กลายเป็นร้านผิดกฏหมาย และหวังจะให้แก๊งกลายเป็นที่พึ่งของคนจีน ขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์กับสาวชาวจีนเจ้าของบาร์คนสวย ลิลี ก็กำลังไปได้ด้วยดี โดยเถี่ยโถว ไม่ได้ระแคะระคายถึงหายนะที่รอคอยอยู่เบื้องหน้าแม้แต่น้อย

โลกใน Shinjuku Incident เป็นโลกที่ไม่มีใครสามารถควบคุมได้ ตัวละครทั้งหลายล้วนประสบกับภาวะ “ผิดแผน” แทบทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น แผนการอันซ้บซ้อนในการขึ้นสู้อำนาจในแก๊งยากูซ่า, แผนที่จะเปลี่ยนชีวิตตัวเองให้กลายเป็นคนญี่ปุ่นของหญิงสาวคนหนึ่ง, จนไปถึงแผนง่ายๆ อย่างการมีรถเข็นขายกำลัด ของหนุ่มชาวจีน

ไม่ว่าจะเป็นความคาดหวังแบบใดในชีวิต ล้วนดำเนินไปถึงจุดหมายอันแสนเศร้าอย่างเดียวกัน ชินจูกุ สถานที่อันเต็มไปด้วยโอกาสแล้วความหวัง ในด้านตรงกันข้ามมันยังเป็นสถานที่อันเต็มไปด้วยการแก่งแย้ง ที่พร้อมจะเปลี่ยนคอนรอบข้างให้เป็นศัตรู ซึ่งคอยกระทืบซ้ำยามที่ก้าวพลาด และเปลี่ยนตัวเราให้กลายเป็นคนอื่น อยู่เสมอ

หนังเป็นงานในสไตล์ เอ๋อตงเซินแท้ๆ ในทางกลับกัน หนังเป็นทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับหนังของเฉินหลงที่แล้วมาทั้งหมด หนังเต็มไปด้วยความรุนแรง ภาพอันโหดเหี้ยมทารุณ เรื่องราวที่บีบคั้นหาหนทางออกไม่เจอ หนังของเอ๋อตงเซิน ยังคงนำเสนอเรื่องราวอันคาดเดาไม่ได้ แต่ไม่ใช่ด้วยความหลักแหลม สลับซับซ้อนของพล๊อต และบทภาพยนตร์ แบบหนังอาชญากรรมฮ่องกงยุคหลัง Infernal Affairs อะไรประเภทนั้น

ในทางตรงกันข้าม Shinjuku Incident เป็นงานที่ปฏิเสธความซับซ้อน และบางทีความง่ายของพล๊อต นั้นก็เป็นสิ่งที่คนดูไม่ได้คาดเดาถึง ยิ่งกว่าความซับซ้อนเสียอีก ทั้งชัยชนะ ความพ่ายแพ้ หรือความสัมพันธ์ถูกนำเสนอแบบเรียบง่าย ที่เห็นชัดก็คือ ความตายของตัวละคร  ล้วนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างชั่วฉับพลัน ไม่ซาบซึ้งไม่ยิ่งใหญ่ เป็นความตาย แบบธรรมดาๆ ที่ดูจริงเหลือเกิน

หนังเป็นหนึ่งในงานที่ปักป้ายถึงจุดขายเรื่องความสมจริงสมจัง และเป็นงานในประเภทสะท้อนข้อเท็จจริงอย่างออกหน้าออกตา หนังทำได้อยู่พอสมควรสำหรับประเด็นนี้ โดยเฉพาะการสร้างความน่าเชื่อถือ ให้กับชีวิตของชาวจีนต่างด้าวผิดกฏหมาย อย่างไรก็ตาม เอ๋อตงเซิน ดูจะมีปัญหาไม่น้อยกับการ เสนอภาพประเทศญี่ปุ่นที่ออกมาประดักประเดื่อนอย่างไรบอกไม่ถูก

แตกต่างจากงานเก่าของผู้กำกับที่เสนอภาพชีวิตในเมืองใหญ่ ได้อย่างน่าเชื่อถือ เพราะเหตผลสำคัญก็คือ หนังมีฉากหลังอยู่ในฮ่องกง อันเป็นสถานที่ซึ่งคุ้นเคยในทุกตารางนิ้วอยู่แล้ว แต่สถานที่แปลกใหม่ใน Shinjuku Incident เอ๋อตงเซินทำตัวเหมือนเป็นนักท้องเที่ยว ที่ดูจะตื่นเต้นกับวัฒนธรรมเปลือกนอกของญี่ปุ่นมากไปหน่อย จนดูเหมือนว่าหนังนำเสนอวิถีชีวิต และสภาพแวดล้อม ในดินแดนปลาดิบได้อย่าง Stereotype อยู่ซักหน่อย

ว่ากันตั้งแต่ความขึงขัง น่าสะพรึงกลัวที่เหมือนหลุดออกมาจากหนังของพวกยากูซ่า เช่นเดียวกับพวกพังค์ที่เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น รวมถึงการร่ายข้อมูลจำพวก “เกร็ดชีวิตคนจีนในฮ่องกง” แบบทื่อๆ ผ่านปากตัวละคร แบบไร้ชั้นเชิงหน่อยๆ (ซึ่งเป็นสไตล์คล้ายๆ ที่เคยพบเห็นกับการ นำเสนอข้อมูลยาเสพติด ในหนังเรื่อง Protege ของผู้กำกับมาแล้วก่อนหน้านี้)

หนังยังมีปัญหาเรื่องการดำเนิน และลำดับเรื่องราว การประกอบไปด้วยเรื่องราว และตัวละครมากมาย ดูเหมือนว่าจะทำให้หนังไม่สามารถเก็บประเด็นได้หมด เนื้อหาบางตอนถูกเล่าอย่างละเอียด การตั้งรกรากของตัวเอก ขณะที่อีกหลายส่วน ดูเหมือนจะเป็นไปอย่างรวบรัด จนขาดน้ำหนัก ซึ่งมีอยู่หลายๆ จุดในหนังทั้ง ความสัมพันธ์หลักระหว่างตัวละครของเฉินหลง กับตัวละครหญิงทั้งสอง และการพลิกบุคลิคภาพจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ในตัวละครของ เดเนียล วู

ความตะขิดตะขวงใจเล็กๆ น้อยๆ นี้อาจจะเป็นแค่ความน่ารำคาญ จนไปถึงทำลายความต่อเนื่อง และน่าเชื่อถือของหนังไปบ้างในบางส่วน อย่างน้อยมันก็อาจถูกกลบด้วยงานเบื้องหลังชั้นเลิศ โดยทีมงานเกรด A ไล่กันตั้งแต่ ดนตรีประกอบอันมีพลังของคอมโฟสเซอร์คนดังแห่งฮ่องกง ปีเตอร์ กั๋ม, งานภาพของผู้กำกับภาพชาวญี่ปุ่น โนบูยาสะ คิตะ และคิวบู๊ทีดูรุนแรงสุดๆ สมจริงสุดๆ ของ เฉินเจียเล่อ คิวบู๊สุท้ายของเรื่องนั้นเยี่ยมมากๆ ถ่ายทำได้ส่วน แสดงออกถึงการดิ้นรน การเอาชีวิตรอด ได้อย่างทรงพลังสุดๆ

อย่างไรก็ตามสิ่งที่กลายเป็นที่สนใจลำดับต้นๆ ต้องเป็นการแสดง และบทบาทของพระเอกจมูกโต อย่างแน่นอนที่สุด ที่ครั้งนี้ถือเป็นการฉีกภาพเก่าๆ เดิมๆ อันเป็นที่คุ้นชินกันของแฟนหนังโดยสิ้นเชิง โดยภาพรวมเฉินหลงอาจจะดูเหมือนแสดงได้หน้าเดียวไปซักหน่อย กับการปั้นหน้าเครียด แต่อย่างน้อยเขาก็ทำให้เชื่อถึงความมีเลือดมีเนื้อ ของตัวละครเถี่ยโถว ฉากที่ผมชอบโดยส่วนตัวก็คือ ฉากที่ เถี่ยโถว ได้พบกับซิ่วซิ่ว อีกครั้ง โอเคว่านี่เป็นฉากที่ไม่ได้แปลกใหม่อะไรมากมาย แต่เฉินหลงก็ดูจะประสบความสำเร็จทีเดียวกับการแสดงสีหน้า ของความ ความรู้สึกอันปนแประหว่าง ความเศร้า ความสุข ความผิดหวัง ความสมหวัง ที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

คนที่ดูจะขโมยความโดดเด่นไปได้เหมือนเคยเห็นจะเป็น เดเนียล วู ที่เป็นเหมือนทั้งเด็กปั้นของเฉินหลง (ร่วมงานกับเอ๋อตงเซินเป็นครั้งที่ 3) และเอ๋อตงเซิน (ร่วมงานกับเอ๋อตงเซินเป็นครั้งที่ 4) ที่มาในบทอันแตกต่างจากภาพลักษณ์เก่าก่อนของเขาโดยทั่วไป กับบทอาเจี่ย หนุ่มความทะเยอทะยานต่ำ ที่ต้องพบกับโศกนาฏกรรมในชีวิต แม้ในครึ่งหลังของหนังตัวละครของเขา อาจจะดูหลุดโลกไปซักนิด

ส่วนสองดาราหญิงของเรื่อง ซูจิงเหล่ย และฟานปิงปิง มีช่วงเวลาปรากฏตัวค่อนข้างน้อยในหนังแมนๆ แบบนี้ ขณะที่ดาราชาวญี่ปุ่นที่ร่วมแสดงอย่าง นาโอโตะ ทาเคนะกะ ดาวตลกคนดังแดนปลาดิบในบทนายตำรวจ คิตาโน่ ผู้ทั้งเป็นหนี้บุญคุญ และตามไล่ล่าตัวละครของเฉินหลง เช่นเดียวกันกับมาซายะ คาโตะ กับบทยากูซ่าสุดเท่ห์ ก็มอบการแสดงที่มีสีสรรค์มากๆ ให้กับหนัง

ก็ต้องพูดกันตรงๆ ว่า Shinjuku Incident ไม่ใช่งานที่สมบูรณ์แบบเต็มร้อยเปอร์เซ็น โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับงานเก่าๆ ของผู้กำกับ แต่ก็ยังนับว่าเป็นงานที่ดี เป็นโอกาสที่สำคัญที่เฉินหลงได้แสดงเป็นคน ที่มีเลือดเนื้อ อยู่ในสภาพแวดล้อม อันสัมผัสได้จริง

• Credits
  บริษัท – JCE Movies Limited, Emperor Motion Pictures
  อำนวยการสร้าง – Albert Yeung, Jackie Chan, Henry Fong
  กำกับ – Derek Yee Tung-Sing
  บทภาพยนตร์ – Derek Yee Tung Sing
  ถ่ายภาพ – Nobuyasu Kita
  กำกับศิลป์ – Oliver Wong
  ตัดต่อ – Ka-Fai Cheung, Chi-Leung Kwong, Man To Tang
  ดนตรีประกอบ – Peter Kam
  ออกแบบเครื่องแต่งกาย – Castillo Angelo Bernardo, Araki Satoe
  กำกับคิวบู๊ – Chen Ka-Lok
  แสดงนำ - Jackie Chan, Daniel Wu Yin Cho, Xu Jing Lei, Ken Lo, Yasuaki Kurata, Chin Kar Lok, Lam Suet, Chin Ka Lok, Fan Bing Bing
• Thailand Distribution - เข้าฉายเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2552 โดยสหมงคล ฟิล์ม ใช้ชื่อไทยว่า “ใหญ่แค้นเดือด
• Rating - 4/5

Men like setting and achieving goals. Winning the tour de france seven times with one testicle is an example of a goal a Man might set. More difficult than that, however, is overcoming that age old foe of bi-peds: gravity. Let’s face it, gravity’s a bitch. Without gravity Man would be free to jump to the top of buildings for lunch, fly to Saudi Arabia for free, and skydive from the ground into a plane. Some Men get so pissed off thinking about the opportunities gravity has taken from them, that they decide to do something about it. They become Astronauts.

Besides the whole gravity thing, one of the main reasons Men become astronauts is that they get to wear super-hero like jumpsuits and they get to navigate spacecraft that Han Solo would have envied. Basically, this makes them 21st century cowboys, and cowboys rule. Man.

On top of all that, Astronauts are widely accepted as American heroes. Neil Armstrong, is the prime example of an astronaut turned luminary, but there are others as well. Take for example, Bruce Willis, who on June 1st, 1998 saved the world from impending destruction at the hands of an asteroid, and then went on to have a successful career making movies in Hollywood.

The Mantivity score for being an Astronaut is 4.1. This is assuming that you aren’t a space monkey and that you aren’t Russian. In either of those cases, your failure is so complete that you are disqualified from Manliness for life. Oh yeah, bonus points for usage of Manly astronaut phrases such as “Houston we have lift off,” “One small step for Man, one giant leap for Mankind” and “Beam me up Scotty.”

Eighteen Springs เป็นหนังโรแมนติกย้อนยุคของ แอน ฮุย นำแสดงโดย หลี่หมิง, อู๋เชี่ยนเหลียน และเหมยเยี่ยฟาง มีดารารุ่นเดอะอย่าง หวังอยู่ เป็นผู้อำนวยการสร้าง หนังเป็นการดัดแปลมาจากนิยายของ จางเจียหลิง งานของ จางเจียหลิง ถูกนำมาสร้างเป็นหนัง และละคร หลายเรื่องตั้งแต่ยุคหนังขาวดำ จนมาถึงปัจจุบัน และที่ผ่านตากันไปก็คือ หนังเรื่อง Lust, Caution ของอังลี อันโด่งดังนั้นเอง

ผู้กำกับหญิง แอน ฮุย เองเคยดัดแปลงหนังของ จางเจียหลิง มาแล้วหนึ่งครั้งในยุค 80 คือหนังเรื่อง Love in the Falled City ผลออกมาไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก นี้จึงเป็นเหมือนการแก้ตัวกลายๆ จะว่าไปแล้วงานของจางเจียหลิง ก็ดูเข้าจะทางกับงานหนังของแอน ฮุย อยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะการพูดถึง เรื่องผู้หญิง และยุคสมัย

หนังได้รับคำวิจารณ์ก้ำๆ กึ่งๆ บ้างก็บอกว่าหนังลุ่มลึกดี แต่ความน่าเชื่อถือถูกทำลายด้วยภาคโปรดักชั่นที่ไม่สมจริง ขณะที่นักดูหนังบางส่วนโจมตีความจืดชืดของหนัง ส่วนตัวผมกลับประทับใจในหนังมากๆ Eighteen Springs ประสบความสำเร็จในการเล่าเรื่องน้ำเน่าเมโลดราม่า ให้ออกมาน่าเชื่อถือ การแสดงของดาราทั้งหมดยังยอดเยี่ยม สำหรับนางเอกอู๋เชี่ยนเหลียน นี่คืองานที่ดีที่สุดของเธอ

Eighteen Springs พูดถึง การพบพา พลัดพลาก ผ่านช่วงเวลาอันยาวนาน เรื่องราวเกิดขึ้นบนฉากหลังที่เมืองเซียงไฮ้ในยุคปี 1930s เรื่องราวเริ่มต้นชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่ง ที่ทำงานในโรงพิมพ์แห่งหนึ่งในเซียงไฮ้ ซื่อจิน (หลี่หมิง) หนุ่มคุณชายรองแห่งตระกูลพ่อค้าผู้ร่ำรวยจากนานกิง และ ม่านเจิน (อู๋เชี่ยนเหลียน) หญิงสาวที่มีพื้นแพอยุ่ในเซี่ยงไฮ้นั้นเอง ในเวลาไม่นานนัก ทั้งสองได้พัฒนาความสัมพันธ์ส่วนตัว จากเพื่อนรวมงาน คนสนิท และกลายเป็นคู่รักในเวลาไม่นานนัก

มารดาของ ม่านเจิน เริ่มมีความหวังว่าลูกสาวคนเล็กที่หัวแข็งคนนี้ จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที แต่ทุกอย่างก็ยังเต็มไปด้วยอุปสรรค์ด้วยฐานันดรที่ต่างชั้น และยิ่งไปกว่านั้นการมีพี่สาว ที่ใช้ชีวิตอย่างสกปรก ม่านหลู่ (เหมยเยี่ยฟาง) ต้องออกจากบ้าน มาหากินด้วยการเป็นพาร์ทเนอร์ ตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อเลี้ยงครอบครัว และส่งเสียน้องสาวให้เรียนหนังสือ ตอนนี้เธอแต่งงานกับ จูหงไฉ่ (เก๋อหยู) เศรษฐีใหม่ท่าทางโอหัง ไม่นำพาต่อความละเอียดอ่อนใดๆ

“พาร์ทเนอร์ หรือนักเที่ยวกันแน่ที่เลวกว่ากัน” ม่านเจิน ปกป้องพี่สาว คำดูถูกดูแคลนของผู้อื่น หากแต่สุดท้ายไม่ใช่ขี่ปากของชาวบ้านที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด แต่เป็นพี่สาวคนเดียวคนนั้นเอง หลังจากต้องเลิกรากับชายคนรัก ม่านเจิน เดินทางไปพัก และพยาบาลพี่สาวที่กำลังป่วยกระเสาะกระแสะ ในคืนวันหนึ่ง ณ บ้านของพี่สาว ม่านเจิน กลับถูกข่มเหงโดยพี่เขยผู้ต่ำช้า จนตั้งท้อง

นี่เป็นเพียงคราวเคราะห์ของหญิงสาว หรือแผนการของพี่สาวที่ไม่สามารถตั้งครรห์ได้ แต่ต้องการเด็กทารกซักคนเพื่อผูกมัดสามี ดูเหมือนว่าความรักของ ม่านเจิน และซื่อจิง ได้จบลงอย่างสมบูรณ์ตรงจุดนี้เอง ฝ่ายหญิงเก็บตัวจนคลอด ยกลูกให้กับพี่สาวตามคำขอ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ และกลบฝังอดีตทั้งหมด ส่วนฝ่ายชายยินยอมแต่งงานกับ หญิง (Annie Wu) ที่ทางครอบครัวหามาให้ แม้จะรู้อยู่แล้วว่า เธอคนนั้นจะเป็น คนรักของเพื่อนสนิทของเขาเองก็ตามที

หนังเล่าเรื่องที่เข้าข่ายลีลาแบบน้ำเน่า เมโลดราม่า เรื่องราวการพลัดพราก ชตากรรมอันโหดร้าย และความผิดหวัง แอน ฮุยยังคงยึดมั่นกับความเชื่อส่วนตัว ที่ไม่ยัดเยียดฉากเร้าอารมณ์อย่างหนังประเภทเดียวกัน แต่ขับดันเรื่องราวผ่านการแสดงออกอันเป็นธรรมชาติ และกิจวัตรประจำวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพูดคุยถึงเรื่องรายจิปาถะบนโตะอาหาร ที่สะท้อนถึงความรู้สึก ความสัมพันธ์ของตัวละคร

จางเจียหลิง เป็นนักเขียนหญิงคนสำคัญของวงการวรรณกรรมจีนยุคใหม่ งานของเธอสะท้อนภาพของเพศหญิงในช่วงเวลาระหว่างปี 1927 – 1949 หรือที่เรียกกันว่า ‘ยุคสาธารณรัฐ’ อันเป็นรอยต่อที่สำคัญสำหรับผู้หญิงจีน ที่ได้หลุดพ้นจากจารีตประเพณีเดิมๆ ในประวัติศาสตร์กว่า 3,000 ปีของจีนนั้น เป็นช่วงเวลาที่ ผู้หญิงไม่ต้องมัดเท้า อยู่โยงกับบ้านหุ้งขาวดูแลลูก เหมือนเมื่อสองทศวรรตก่อนหน้า และดูเหมือนจะเป็นอิสระในช่วงสั้นๆ เมื่อประเทศต้องอยู่ภายใต้ ระบอบการปกครองแบบสังคมนิยมในอีกไม่กี่ปีต่อมา

แอนฮุย ใช้การตัดสลับเหตุการณ์ และเสียง Voice Over ของสองตัวละครลักที่แสดงโดยหลี่หมิง และอู๋เชี้ยนเหลียน ที่พูดบรรยายถึงความรู้สึกในช่วงเวลาต่างๆ สะท้อนความผิดพลาด การเข้าใจผิดเล็กน้อย ที่ลุกลามใหญ่โต แอน ฮุย ไม่ได้นำเสนอเรื่องราวหวานซึ้ง ความสัมพันธ์พัฒนาไปอย่างเรียบง่าย และความรันทดก็ไม่ได้ถูกบีบคั้นจนเกินพอดี

สิ่งที่น่าประทับใจใน Eighteen Springs การที่ แอน ฮุย สามารถฉายภาพความสัมพันธ์อันยาวนานของตัวละครได้อย่างน่าเชื่อถือ โดยเฉพาะกับคำพูดของตัวละครตัวที่แสดงโดยอู๋เชี่ยนเหลียนที่ว่า “จะรักใครซักคน หรือ เกลียดซักคนตลอดไป มันยากเหมือนกันนะ” กับการตีความคำว่า ‘ตลอดไป’ อย่างมองความเป็นจริงของชีวิต มากกว่าความเพ้อฝันที่ไม่มีอยู่จริง

ตัวละครของ จางเจียหลิง ใน Eighteen Springs ดูเหมือนเป็นผู้หญิงพวกเธอเป็นผลผลิตของสังคมจีนยุคใหม่ ใช้ชีวิตกับอิสระอย่างเต็มที่ หนึ่งเป็นชนชั้นล่างที่มีการศึกษา หนึ่งเป็นสาวสังคมที่ไม่กลัวต่อการทำตามใจปราถนา และอีกหนึ่งเป็นหญิงผู้ขายบริการ ที่ไม่หยี่หระต่อหาเลี้ยงชีพด้วยงานชั้นต่ำ

แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วพวกเธอยังคงต้องเผชิญกับวิบากกรรมเดิมๆ ชีวิตที่เลือกไม่ได้ งานแต่งที่ถูกบีบบังคับจากครอบครัว พลัดพรากจากคนที่รัก ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นจากการบีบคั้น ของค่านิยมเก่าแก่ที่ล้างกันไม่หมด กันเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงความหวาดกลัวของตัวเอง ต่อสถานะของเพศหญิงในโลกยุคใหม่ ที่ไม่ได้นำมาแค่อิสระ แต่ยังรวมถึงความโดดเดี่ยวอันน่าหวาดระแวง ที่เพศชายเองก็ไม่มีสิทธิ์ (หรือไม่มีจำเป็น) จะช่วยเหลือ หรือยุ่งย่าม

Eighteen Springs เสนอภาพของผู้หญิง ในช่วงเปลี่ยนผ่านของสังคม กับการดิ้นรน ต่อความปราถนาส่วนตัว กับกรอบของสังคม และความจำเป็นในชีวิต ในช่วงเวลาแห่งความคาบเกี่ยวแห่งยุคสมัย ม่านเจิน และม่านหลู่ ก็เหมือนผู้หญิงอีกจำนวนมากที่ไม่ได้ร้องขออะไรมานัก เพียงแค่ได้ดำเนินชีวิตไปตามความต้องการของตัวเอง แต่ก็ดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากเต็มทน

• Credits
  บริษัท – Mandarin Films, China Film Co-Production Corporation, Tianshan Film Studio
  อำนวยการสร้าง – Ann Hui On-Wah, Jimmy Wang Yu
  กำกับ – Ann Hui On-Wah
  บทภาพยนตร์ – John Chan Kin-chung
  จากบทประพันธ์ของ – Eileen Chang
  ถ่ายภาพ – Mark Lee Ping-Bin
  กำกับศิลป์ – Bruce Yu Ka-on, Yank Wong Yan-kwai
  ดนตรีประกอบ – Daniel Ye Xiaogang
  แต่งหน้า – Lee Wai-Ming
  แสดงนำ - Leon Lai-Ming, Wu Chien-Lien (Ng Sin-Lin), Anita Mui Yim-Fong, Ge You, Annie Wu, Huang Lei, Wang Zhiwen
• Thailand Distribution – เข้าฉายในเมืองไทย และออกแผ่น DVD โดยบริษัท APS มีชื่อไทยที่ไม่เห็นจะเข้ากับตัวหนังเลยว่า “ชีวิตข้า ขอกล้าที่จะรัก”
• Rating - 4.5/5

ในต้นยุค 90 มีหนังฮ่องกงอยู่เรื่องนึง ที่ถ้าใครได้ยินชื่อแล้ว คงจะทำใจให้ลืมอยากซักหน่อย “เมืองหน้าขน ใครจะโกนให้มันเกลี้ยง” นั้นคือชื่อเรื่อง ผมเองเมื่อหนังแรกฉาย ก็ไม่ได้ดูหรือรับทราบข้อมูลอะไรหรอกนะครับ ตอนนั้นยังเด็กความสนใจในหนัง (โดยเฉพาะฮ่องกง) ยังอยู่ในระดับธรรมดา แต่ก็สะดุดใจกับชื่อหนังเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว คาดเดาจากชื่อพันนี้ ไม่โป๊ ก็ผี หลายปีต่อมาจึงได้ทราบว่านี้เป็นหนังวิทยาศาสตร์

หนังปะยี่ห้อฉีเคอะเอาไว้ แต่แท้จริงแล้วกำกับโดยผู้กำกับอีกท่าน คือ Peter Mak Kit-Tai ผู้กำกับเจ้าของผลงานเล็กๆ หลายๆ เรื่องในยุค 90 เพราะฉะนั้นคงไม่ใช่เรื่องนอกเหนือการคาดเดาว่า การควบคุม และไอเดียหลายๆ อย่างในหนังเป็นผลงานของใคร ถ้าไม่ใช่ตาฉีเคอะนั้นเอง เขามีเครดิตเป็นผู้อำนวยการสร้าง และเขียนบท แต่จริงๆ แล้วงานของผู้กำกับใหญ่ท่านนี้ มักจะครอบคุมไปถึง การออกแบบงานสร้าง เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย หรือพูดอีกอย่างก็คือ ทุกแง่มุมของหนัง

สังเกตุจากเนื้อเรื่องทำนองนี้ คงไม่น่าแปลกใจนักถ้าบอกว่า ดัดแปลงมาจากการ์ตูนญี่ปุ่น Wicked City (เวอร์ชั่น anime) กำกับโดยผู้กำกับอนิเมะชื่อดัง โยชิอากิ คาวาจิริ (Ninja Scroll, 1992) ที่ออกฉายก่อนหน้าหนังฮ่องกง 3 ปี โดยการ์ตูนก็ตัดแปลงมาจากนิยายแนวสยองขวัญของนักเขียน ฮิเดยูกิ คิคูจิ อีกต่อนึง

ในช่วงเวลาที่ไม่สามารถเจาะจงเวลาที่แน่ชัดได้ ฮ่องกงถูกจู่โจมโดย “ปีศาจ” สิ่งมีชีวิตที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ ที่มีพลังอำนาจอันน่าสะพรึ่งกลัว ลำพังแค่อาวุธ และเจ้าหน้าที่ตำรวจธรรดมา ก็คงไม่สามารถจัดการกับพวกมันได้ จึงมีการตั้งหน่วยงานพิเศษขึ้นมา ที่รวมรวมเทคโนโลยี บรรดามนุษย์ผู้มีความารถพิเศษ ที่สามารถต่อกรกับปีศาจเหล่านี้ได้

สองนักสืบหนุ่ม ที่เปลือกนอกเป็นพนักงานบริษัท และเซลแมน แต่เบื้องหลังของ อาเฉียง (จางเซียะโหย่ว) และอาหลง (หลี่หมิง) มีหน้าที่ต้องต่อสู้ปีศาจในฐานะ มือปราบจากหน่วยพิเศษต่อต้านปีศาจของญี่ปุ่น พวกเขาได้รับคำสั่งย้ายด่วน ให้กลับมาประจำที่ฮ่องกงเพื่อรับมือ กับความรุนแรงของสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

ที่ฮ่องกงยาเสพติดประเภทใหม่กำลังระบาดหนัก ที่เรียกกันว่า “ยาความสุข” ถ้าใครกินเข้าไป จะเพิ่มพลัง และกระตุ้นสมอง แต่ถ้าไม่ได้รับยาต่อเนื่อง ผู้เสพจะคุ้มคลั่งจนเสียชีวิต หน่วยปราบปรามปีศาจของฮ่องกง ระแคะระคายว่ายานรกดังกล่าว อาจจะเกี่ยวข้องกับ หยวนต้าจง (เท็ตซึยะ นากาดาอิ) นักธุรกิจพันล้าน ที่จากการตรวจสอบพบว่าเขามีอายุถึง 150 ปีมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะเป็น ปีศาจ

ในการสืบสวนเหตุกาณณ์ดังกล่าว สองมือปราบหนุ่ม ต้องเผชิญหน้ากับปีศาจมากมาย แต่นั้นก็ไม่สามารถเทียบเคียงได้ กับการที่ทั้งสองต้องเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเอง อาเฉียงนั้นถึงแม้ภายนอกเขา จะดูแล้วไม่แตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป แต่แท้จริงเลือดที่ไหลอยู่ในตัวเขา เป็นของปีศาอยู่เสียครึ่งหนึ่ง เขาเป็นลูกที่เกิดจากความมนุษย์ และอมนุษย์

สิ่งนี้กลายเป็นเหมือน ตราบาปของเขามาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการไม่ได้รับการยอมรับจาก หัวหน้าหน่อยที่ชื่อว่า คายาม่า (หยวนวูปิง) ที่ดูจะจับผิดเขาอยู่เสมอ อาเฉียงมีเพียง เพื่อนสนิทอย่างอาหลง และ เจ้าหน้าที่สาวของหน่วยคนหนึ่ง (หลี่ยั่วถง) เท่านั้นที่ค่อยให้กำลังใจเขา

เช่นเดียวกับเพื่อนรัก อาหลง ก็พบปัญหาประเภทเดียวกัน ความวุ่นวายที่ตามมาจากอดีต และความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างคนกับปีศาจ ความสัมพันธ์ครั้งเก่าก่อน รักต้องห้ามระหว่างตัวเขา กับปีศาจสาว วินดี้ (หลี่เจียซิน) วันนี้ได้พบเธออีกครั้ง แต่ในฐานะหญิงข้างกาย หยวนต้าจง ปีศาจเฒ่า เหตุผลหนึ่งก็คือ วินดี้ ศรัทธาต่อแนวคิดการอยู่ร่วมกันระหว่างปีศาจ และมนุษย์ของหยวนต้าจง ปีศาจเฒ่านั้นถูกหวาดระแวงจากมนุษย์แต่แท้จริงแล้ว ตัวเขาเองกับพยายามแสวงหาแนวทางแห่ง สันติสุขมาโดยตลอด

ความวุ่นว่ายที่เกิดขึ้นนั้นแท้จริงแล้ว มาจากลูกชายของ หยวนต้าจง ที่ชื่อว่า ซุโด้ (รอย ชาง) ผู้เกลียดชังมนุษย์ และบูชาในสายเลือดปีศาจของตัวเอง เขารู้สึกผิดหวังในตัวของบิดา ที่ละทิ้งความเป็นปีศาจ และหันมาคืนดีกับพวกมนุษย์ ซุโด้ จึงวางแผนยึดอำนาจของบิดา เพื่อเปิดศึกกับมนุษย์ด้วยตัวเอง

ความน่าสนใจประการหนึ่งของ Wicked City ก็คือ การเชื่อมโยงเนื้อหาหลักของเรื่องที่ว่าด้วยสงครามของคน กับปีศาจ ไปกับความหวั่นวิตกของคนฮ่องกงต่อเหตุการณ์ “ส่งมอบอำนาจการปกครอง สู่จีนแผ่นดินใหญ่ในปี 1997″ หันซ้ายหันขวาดูตัวละครในหนัง คงไม่มีอะไรแทนภาพจีนแผ่นดินใหญ่ (ในสายตาคนฮ่องกง) ในช่วงนั้น ได้ดีกว่า เหล่าปีศาจ ตัวละครที่รวมภาพพจน์หลายอย่างไว้ด้วยกัน ทั้ง น่าสยดสยอง บ้าคลั่ง ทรงพลังอำนาจ และรวมถึงน่าเย้ายวนในบางมุมมอง

ภาพเมืองทันสมัยของฮ่องกง และเจริญรุ่งเรืองไปด้วยวัตถุของฮ่องกง ที่ถูกคุกคามด้วยอสูรกายน่าเกลียดน่ากลัว ถูกนำมาเปรียบเทียบ กับการเปลี่ยนแปลงทางการปกครองที่กำลังจะเกิดขึ้น น่าสนใจว่าสิ่งที่รุกรานฮ่องกงใน Wicked City ไม่ได้จำกัดอยู่ที่ความน่าเกลียดน่ากลัวของปีศาจ แต่การถูกรุกรานด้วยอำนาจเงิน และความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ก็เป็นสิ่งที่ถูกนำเสนอมาในหนังด้วย

การเปรียบเทียบในลักษณะนี้อาจจะดูเกินเหตุไปซักหน่อย แต่ความรู้สึกของคนฮ่องกง ในขณะนั้นที่กำลังถูกคุกคาม (ทางจิตใจ) ด้วยวันที่ 1 July 1997 มั่นก็เป็นสิ่งที่น่าหวั่นวิตกจริงๆ ตัวหนังนั้นฉายในปี 1992 นับเป็น 5 ปีก่อนเหตุการณ์คือเกาะ และ 5 ปีหลังเหตุการณ์ความรุนแรงที่เทียนอันเหมิน เรียกว่าอยู่กึ่งกลางระหว่างช่วง 10 ปีแห่งความหวั่นวิตกโดยแท้ ภาพลักษณ์ของจีนแผ่นดินใหญ่ยังคงคุกลุ่นไปด้วย ความทรงจำด้านความรุนแรง จากเหตุการณ์ดังกล่าว ขณะเดียวกันวันที่ 1 July 1997 ก็ใกล้จะเป็นความจริงขึ้นทุกที

ตัวละครหัวหน้าของเผ่าพันธ์ปีศาจที่แสดงโดยดาราอมตะชาวญี่ปุ่น เท็ตซึยะ นากาดาอิ นั้นเป็นไปได้ไม่น้อยที่จะเป็นตัวแทนของ แนวคิดการเปิดประเทศ หรือรวมถึง แนวคิดประชาธิปไตยในจีน หยวนต้าจง เป็นผู้ที่ต้องการการอยู่รวมกันอย่างสันติ และประณีประนอม และ

เช่นเดียวกัน ถ้าเราเลือกที่จะมองไปในทิศทางนี้ ซุโด ก็ย่อมเป็นตัวแทนของแนวคิด ชาตินิยมแบบสุดขั่ว และอาจจะเลยเถิดไปถึง ภาพของความการใช้ความรุนแรงของรัฐบาลจีน ส่วนขณะที่ตัวละครของจางเซียะโหย่วที่ชื่อว่า อาเฉียง ดูจะเป็นภาพของ “ฮ่องกง” ที่ชัดเจนที่สุด เป็นภาพของฮ่องกงในฐานะ ส่วนหนึ่งของทุนนิยมของโลกด้วย กับบทลูกครึ่งปีศาจ ที่อยากเป็นคนเสียเต็มประดา

ตัวหนังนั้นจบลงด้วยการประณีประนอม สุดท้ายมนุษย์กับปีศาจไม่อาจอยู่ร่วมกัน แต่ก็ร่วมมือกันฝ่าฝันวิกฤติไปได้ สถานการณ์ความขัดแย้งระหว่าง “คน” แล “ปีศาจ” ในหนังก็ดูจะสอดคล้องกับ ความเป็นจริงไม่น้อย ของฮ่องกง และจีนแผ่นดินใหญไม่น้อย โดยเฉพาะในมุมมองของภาคธุรกิจ ตัวอย่างไม่ต้องไปหาที่ใหนไกล ความตกต่ำทางธุรกิจของวงการภาพยนตร์ฮ่องกง จีนแผ่นดินใหญ่ก็ดูจะเป็นทางรอดของคนทำหนังฮ่องกงเอง ซึ่งถ้ามองในมุมของ Wicked City ก็คงจะประมาณว่า สุดท้ายก็เป็น “คน” แล้ว นั้นแหละ ที่เป็นฝ่ายบุกเข้าไปทำมาหากินในโลกของ “ปีศาจ” เสียเอง

Wicked City เป็นหนึ่งในความทะเยอทะยาน ครั้งสำคัญของฉีเคอะ นอกจาก ประเภทของหนัง เนื้อหา แล้วลุกลามมาถึงงานสร้างที่ทำออกมาได้มีสไตล์ ที่มีจุดมุ่งมายสำคัญ ในการสร้างบรรยากาศ ภาพจินตนการประเภทที่เราคุ้นชินกันดีในแบบ anime หรือ manga ในรูปแบบของคนแสดง (ที่ภาษาอังกฤษเรียกกันว่า Live Action Anime)ด้วยความช่วยเหลือจาก งานภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ จากผลงานของ Andrew Lau (ผู้กำกับ Infernal Affairs) ที่เล่นมุมภาพแปลกๆ ได้อย่างน่าสนใจ และการออกแบบฉากต่อสู้ได้พิศดารดีแท้

แต่จุดที่น่าจดจำที่สุดของหนังคงจะหนีไม่พ้น การออกแบบงานสร้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปรรดาสัตว์ประหลาด และการใช้พลังวิเศษ ที่ดีมีสีสรรค์เข้าท่าดี ไม่ว่าจะเป็น ปีศาจน้ำ ปีศาจแมงมุม ปีศาจสิ่งของ งานเอฟเฟคนั้นทางฮ่องกงเป็นคนทำเอง (โดยบริษัทที่ชื่อว่า Cinefax Workshop Co., Ltd. ของฉีเคอะเอง) ต่างจากงานประเภทเดียวกันหลายๆ เรื่องที่มักจะจ้างบริษัท จากญี่ปุ่น หรืออเมริกา มาทำให้ ซึ่งแน่นอนว่าถ้าเอามาดูกันในวันนี้แล้ว ก็ต้องประสบปัญหากับการตกยุคอย่างหลีกเลื่องไม่ได้

ภาพส่วนใหญ่ของหนัง จะปกคลุมไปด้วยความืด (ที่ออกสีน้ำเงินๆ) ในแบบฟิลม์นัวร์ ผสมกับเอฟเฟคแบบโบราณ ประเภทหุ่นจำลอง ชุดยาง ซ้อนภาพ รวมๆ แล้วภาพของหนัง ดูมัน และมั่ว ดีแท้ และถึงแม้หนังจะเด่นไปด้วยเอฟเฟคตระการตา แต่ก็ต้องชมเชยนักแสดงทุกคนด้วยว่าเล่นได้ดี ดีในที่นี้ก็คงไม่ได้หมายความว่างานแสดงของพวกเขา จะสามารถไปได้รางวี้รางวัลจากเวทีประกวดใดๆ แต่เป็นการแสดงที่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสวมบทบาทเป็นตัวการ์ตูน ที่ต้องอาศัยการแสดงแบบโอเวอร์ๆ เป็นสำคัญ ซึ่งคนที่ทำได้ดีเป็นพิเศษ ก็เห็นจะเป็น รอย ชาง และ เท็ตซึยะ นากาดาอิ ที่รับบทเป็นพ่อลูกปีศาจในเรื่อง นอกจากนั้นยังมีดาราสาวสวยอย่าง หลี่เจียซิน และหลี่ยั่วถง (เซียวเหล่งนึ่งยุค 90) เป็นสีสรรค์สำคัญของหนัง

ตัวละครที่หลุดโลกที่สุดตัวหนึ่งก็คือ ปีศาจสาวผู้แปลงกายเป็นสิ่งของได้ ในฉากหนึ่งของเรื่อง เจ๊แกแปลงร่างเป็นโต๊พินบอลเพื่อร่วมรักกับตัวละครของ รอย ชาง (เฮียแกก็แสดงไปได้ มีเซ็กกับโต๊พินบอล) เช่นเดียวกันฉากต่อสู้อัน บ้าคลั่งที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉากจบของเรื่อง ตัวละครเอก อาหลง กับอาเฉียง เท็คทีมกับสองปีศาจ วินดี้ และหยวนต้าจง ต่อสู้กับ ซูโด บนตึกระฟ้าโดยมีบรรดาตำรวจพลังจิตเป็นสักขีพยาน อาเฉียงถูกดึงความเป็นปีศาจออกมาจนเสียสติ ขณะที่สองพ่อลูกปีศาจก็สู้กับอย่างบ้าคลั่งบนยอดตึก ดึงเครื่องบินโปอิ้งมาฟาดฟันกัน

ปัญหาสำคัญของหนังมีอยู่จุดเดียว แต่เป็นจุดที่ใหญ่มากก็คือ ภาพรวมของหนังที่ออกมานั้น ห่างไกลจากความลงตัวเหลือเกิน ส่งผลถึงคำถามถึงคุณค่าทางด้านความบันเทิงของหนัง ดูแล้วไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ โดยเฉพาะเมื่อเทียบเคียงกับเงานอื่นๆ ของฉีเคอะ (ซึ่งปกติงานของเขาก็ค่อนข้างขาดความลงตัว หรือพูดอีกอย่างว่าไม่ค่อยเนียน อยู่แล้ว) ฉีเคอะดูจะมันมือไปซักหน่อยกับการสร้าง ดูเหมือนครั้งนี้ลูกบ้าของเขาจะไปไกลเลยเถิด จนทำให้งานออกมามั่วๆ อยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะการเล่าเรื่องที่หลายส่วนหลายตอนมีลักษณะของ ความไม่ชัดเจน หรือไม่สมเหตุสมผล อยู่เรื่อยๆ

Wicked City ถูกเทียบเคียงกับหนังไซไฟอมตะอย่าง Blade Runner อยู่เหมือนกัน แนวทางการผสมผสานความเป็นไซไฟ และฟิมล์นัวร์ และเนื้อหาประเภทความขัดแย้งกับมนุษย์ กับสิ่งคล้ายมนุษย์ (ในกรณีของ Blade Runner ก็คือหุ่นยน) อย่างไรก็ตามถ้าพูดถึงเรื่องคุณค่า ไม่ว่าจะเทียบกันด้านใด Wicked City นั้นคงไม่สามารถเทียบชั้นงานของของผู้กำกับ ริดลี่ สก๊อต ได้ Wicked City เต็มไปด้วยข้อพกพร่อง และความไม่ลงตัว จนออกมากลายเป็นงานที่เรียกว่า “มั่ว” อยู่ไม่น้อย แต่อย่างน้อย หนังเรื่องหนึ่งของฉีเคอะเรื่องนี้ ก็คงเป็นงานที่ทำใจลืมได้ยาก ทั้งเนื้อหา งานสร้าง ว่าไปจนถึงชื่อไทยกันเลย

• Credits
  บริษัท – Film Workshop Co., Ltd.,
  อำนวยการสร้าง – Tsui Hark
  กำกับ – Peter Chan Ho Sun
  บทภาพยนตร์ – Tsui Hark
  ถ่ายภาพ – Joe Chan Kwong Hung, Andrew Lau Wai Keung
  กำกับศิลป์ – Eddie Ma Poon Chiu
  กำกับคิวบู๊ – Chris Lee Kin Sang
  แสดงนำ - Leon Lai Ming, Jacky Cheung Hok Yau, Michelle Reis, Tatsuya Nakadai, Roy Cheung Yiu Yeung, Yuen Woo Ping, Carman Lee Yeuk Tung
• Thailand Distribution – เข้าฉายในเมืองไทยชื่อ “เมืองหน้าขน ใครจะโกนให้มันเกลี้ยง”
• Rating - 4/5

หลังจากปฏิวัติทางวัฒนธรรมในจีนแผ่นดินใหญ่ เกิดการหลั่งไหลของประชากรชาวจีน สู่ฮ่องกงในฐานะผู้หลบหนีเข้าเมือง จำนวนมากมายมหาศาล ที่เดินทางมาด้วยเรือลอบเข้าทางชายฝั่ง ลอดรั่วลวดหนาม หลบหนีการตรวจตราของเจ้าหน้าที่ การเดินทางอันยากเย็นแสนเข็นเพียงเพื่อไปถึงดินแดนในฝันอย่างฮ่องกง

ผู้กำกับจอมฮือฉาว Mou Tun-Fei เจ้าของหนังสงครามโลกครั้งที่สองที่ที่ชื่อว่า “จับคนมาทำเชื่อโรค” หนังที่ถ้าใครได้ผ่านตาแล้วก็คงไม่มีวันลบออกจากความทรงจำไปได้ Lost Souls ผลงานสุดฮือฉาวลำดับแรกของเขาที่สร้างภายใต้ชื่อบริษัทชอว์บราเดอร์ ในปี 1980 ที่เล่าเรื่องคราวเคราะห์ของชาวจีนอพยพ ที่หนีเสือปะจระเข้ หนีความลำบากเพื่อมาเจอความตกต่ำของความเป็นมนุษย์

ฉากหลังของเรื่องนั้นเกิดขึ้นที่เขตชานเมืองของฮ่องกง Mou Tun-Fei ทำลายล้างภาพชนบลอันเงียบสงบ ภาพของทุ่งนา กระท่อมอิฐ และถนนดินลูกรัง ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแว้งว้าง ห่างไกลจากกฏหมาย ความช่วยเหลือ และศีลธรรม

เรื่องราวเริ่มต้นที่พี่น้องสองหนุ่มหนึ่งสาวชาวจีนแผ่นดินใหญ่ หนึ่งในจำนวนผู้ลี้ภัยจำนวนมาก ที่เดินทางถูลู่ถูกังจนมาถึงฮ่องกงจนได้ แต่ร่างกายก็อ่อนเพลียหมดเรี่ยวหมดแรง จากความเหนื่อยอ่อน และหิวโซ เป็นเคราะห์ดี ที่ทั้งสามได้พบกับชายชราในกระท่อมปลายนาที่ หยิบยื่นความช่วยเหลือ อาหาร และที่พักให้ระหว่างตามหาญาติที่อาศัยอยู่ยังฮ่องกง แต่ทุกอย่างดูเหมือนว่ามันง่ายเกินไปรึเปล่า?

แท้จริงแล้วตาเฒ่าเป็นหัวหน้าแก๊งของพวกลักพาตัว ที่นำเหล่าคนอพยพมากังขังทุบตี เพื่อเอาเบอร์โทรศัพย์ติดต่อญาติที่ฮ่องกง เพื่อเรียกค่าไถ่เป็นคน 5,000 เหรียญต่อคน การไถ่ตัวเกิดความผิดพลาดเมื่อจำนวนเงิน ไม่เพียงพอกับจำนวนคน สองคนเป็นอิสระแต่อีกหนึ่งต้องรอไปก่อน แต่ฝ่ายเหยื่อไม่ยอมทำตาม จนกระทั่งเกิดยื่อยุดฉุดกระชาก ทั้งสามจนหลบหนีมาได้สำเร็จ แต่ไปๆ มาๆ กลับต้องมาตกอยู่ใต้เงื่อมมือของพวกลักพาคนอพยพอีกแก๊ง ที่โหดยิ่งกว่า เถื่อนยิ่งกว่า

กลุ่มชายหนุ่มกลัดมัน ที่แต่งกายด้วยเสื้อยืด และกางเกงขาสั้นรัดติ้วหลากสี ภายใต้การนำของ เกย์เฒ่าขาพิการ ตระเวณจับคนหนุ่มคนสาวชาวแผ่นดินใหญ่จำนวนมากมายตามตะเข็บชายแดน นำตัวมาขังรวมกันไว้ใน กระท่อมเล็กๆ สกปรกโสโครก ไปด้วยกองฟาง และขี้โคลน ทุกคนถูกจับแก้ผ้าแก้ผ่อนจนเปลื่อยเปล่า เพื่อกันการหลบหนี ส่วนผู้ดื้อด้านก็ต้องพบกับมาตรการลงโทษ เฆี่ยนตี ใครที่มี เบอร์โทราศัพย์ก็รอคอยวันไถ่ตัว ขณะที่ที่เหลือต้องกลายมาเป็นเครื่องบำดับทางเพศ  หญิงสาวรุ่นถูกตีราคาส่งขายต่อให้กับซ่องที่มาคัดเลือกสินค้าถึงที่

ความหวังอันเลือนลางของทุกคน ขณะนี้เหลืออยู่เพียงแค่บนเศษกระดาษหนังสือพิมพ์ ที่พวกเขาใช้ห่อ และห่อหุ้มร่างกายแทนเสื้อผ้า ที่ปรากฏรูปภาพของเมืองฮ่องกงอันทันสมัยบนเศษกระดาษเหล่านั้น ดูจะเป็นความฝันเดียวที่เหลืออยู่ แม้เหมือนว่ามันจะยิ่งห่างไกลความจริงขึ้นไปทุกที

ชื่อของ Mou Tun-Fei นั้นผูกขาดอยู่กับ ความเป็นคนทำหนังสุดขั่ว ที่หากินอยู่กับการขายความโหดเหี้ยมทารุณ หรือไม่ก็ฉากโป๊เปลือย อันหวุดหวิดจะเป็นความลามกอนาจารมาโดยตลอดชีวิตการทำหนัง อย่างไรก็ตามเขาก็สมควรได้รับการพูดถึงเช่นกัน ในฐานะคนทำหนังที่พูดเรื่องการเมืองแบบเต็มเสียง มาตลอดชีวิตการเป็นคนทำหนัง

เขามีพื้นแพเป็นคนจีนแผ่นดินใหญ่ มีบ้านเดิมอยู่ที่ชานตง ต่อมาไม่นานได้ย้ายตามครอบครัวไปตั้งรกรากที่ไต้หวัน ชีวิตการทำหนังของเขาเริ่มต้นที่นั้นในฐานะผู้ดู จนกระทั่งได้เริ่มต้นงานในฐานะผู้ช่วยผู้กำกับในหนังโฆษณาชวนเชื่อ ต่อต้านคอมมินนิสท์เรื่อง “เอาประเทศกูคืนมา” (Give Back My Country) ต่อมาจึงได้ไต้เต้าจนกลายเป็นผู้กำกับที่ไต้หวัน และได้เซ็นสัญญากับชอว์บราเดอร์ ทำหนังทั้งอาชญากรรม กำลังภายใน โดยมี Lost Souls เป็นหนังที่น่าจดจำที่สุด  เป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นนักทำหนังจอมฮื่อฉาวของเขา

Lost Souls แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลต่างๆ ของผู้กำกับที่ชัดเจนที่สุดก็คือ หนังอิตาลี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนังฉาวระดับตำนานเรื่อง Salo ของผู้กำกับ ปิแอร์ เปาโล ปาโซลินี่ Mou Tun-Fei แสดงความเกรี้ยวกราดต่อ อารยะธรรมอันเสื่อมทราม เป็นเรื่องของยุคสมัยแห่งความตกต่ำของมนุษยชาติ ผู้คนได้สูญเสียความเป็นมนุษย์กันไปจนหมดสิ้น ทั้งทางศีลธรรม และเนื้อหนัง คนกลุ่มหนึ่งปล่อยให้ความต้องการด้านต่ำเข้าครอบงำจนมิด ขณะที่อีกกลุ่มก็ไร้ความหวังแทบไม่ต่างอะไรจากสัตว์

ความรุนแรงถูกถาโทมใส่คนดูแบบไม่บันยะบันยัง ผู้กำกับเล่าเรื่องโดยไม่ได้ใส่ใจ และให้ความสำคัญในพล็อต การดำเนินเรื่อง หรือรายละเอียดอันลึกซึ้งของตัวละคร แต่ทุ่มแทให้กับ การสรรค์หากลวิธีในการกลั่นแกล้งตัวละคร ให้พบกับชตากรรมอันเลวร้าย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม้หนังจะสามารถเดินทางไปสู่ความสุดโต่งได้พอสมควร (โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับหนังฮ่องกงโดยทั่วไป) แต่ก็มีความเห็นของนักดูหนังบางท่านว่า อาจไม่สามารถนับว่า Lost Souls เป็นความสำเร็จโดยเฉพาะเมื่อเทียบกับมาตราฐานงานชิ้นต่อมาของ Mou Tun-Fei อย่าง Men Behind the Sun หรือ The Trilogy of Lust ที่สามารถสร้างความรู้สึก ผอืดผอม กระอักกระอ่วน และมวลท้องได้มากกว่า ด้วยภาพความรุนแรงและทางเพศอันสุดขั่ว ที่ได้รับอิทธิพลมาจากหนัง Neo Realism ของอิตาลี

หากแต่การที่ Lost Souls หยิบยืมลีลาการนำเสนอมาจากหนัง Pink Film ของญี่ปุ่น ที่เน้นหนักในการขายบันเทิงแบบ Sexploitation อันได้แก่ภาพความรุนแรง การข่มขืน ทารุณกรรม แบบเหนือจริง และในบางฉากก็เจืออารมณ์ตลกร้ายลงไป มีผลทำให้หนังดูจะมีส่วนของ “ความบันเทิง” หลงเหลืออยู่พอสมควร ซึ่งไม่น่าจะใช่จุดประสงค์หลักของ Mou Tun-Fei แต่อย่างใด

ถ้าจะมองกันในอีกมุม ความบันเทิง ในหนังกลายเป็นสิ่งที่ผลักดัน คนดูอย่างเรา ต้องกลายไปอยู่ในฝ่ายผู้กระทำโดยไม่รู้ตัว ซึ่งถ้าจะมองกันในจุดนี้ Lost Souls ก็มีพลังในการฉุดลากคนดูให้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง

Lost Souls เป็นงานที่อยู่ในหมวดหมู่หนังที่สมควรค่าแก่การจดจำ เนื้อหา และบรรยากาศที่หนักหน่วงนั้น ถือเป็นหลักไมล์สำคัญ ในเรื่องความกล้าหาญ ของทั้งตัวผู้กำกับ และเช่นเดียวกันกับ วงการหนังฮ่องกงเอง

• Credits
  กำกับ - Mou Tun-Fei
  บทภายพนตร์ - Mou Tun-Fei
  แสดงนำ – Chan Shen, Chow Kin Ping, Hung San Nam, Keung Hon, Ngaai Fei, Shum Lo, Wan Seung Lam, Wong Ching Ho, Jenny Leung Jan Lei, Moo Yuk Fan
• Rating – 4/5

Rito romano Mc 1,40-45 Se vuoi, puoi guarirmi! Rito ambrosiano Lc 7, 36-50 Sono perdonati i suoi molti peccati, perché ha molto amato

Rito romano

Se vuoi, puoi guarirmi!

In quel tempo, venne a Gesù un lebbroso: lo supplicava in ginocchio e gli diceva: “Se vuoi, puoi guarirmi!”. Mosso a compassione, stese la mano, lo toccò e gli disse: “Lo voglio, guarisci!”. Subito la lebbra scomparve ed egli guarì. E, ammonendolo severamente, lo rimandò e gli disse: “Guarda di non dir niente a nessuno, ma va’, presentati al sacerdote, e offri per la tua purificazione quello che Mosè ha ordinato, a testimonianza per loro”. Ma quegli, allontanatosi, cominciò a proclamare e a divulgare il fatto, al punto che Gesù non poteva più entrare pubblicamente in una città, ma se ne stava fuori, in luoghi deserti, e venivano a lui da ogni parte.

Ascolta il commento di Silvano Fausti, gesuita della Comunità di Villapizzone

Rito ambrosiano

Sono perdonati i suoi molti peccati, perché ha molto amato.

Uno dei farisei invitò il Signore Gesù a mangiare da lui. Egli entrò nella casa del fariseo e si mise a tavola. Ed ecco, una donna, una peccatrice di quella città, saputo che si trovava nella casa del fariseo, portò un vaso di profumo; stando dietro, presso i piedi di lui, piangendo, cominciò a bagnarli di lacrime, poi li asciugava con i suoi capelli, li baciava e li cospargeva di profumo. Vedendo questo, il fariseo che l’aveva invitato disse tra sé: «Se costui fosse un profeta, saprebbe chi è, e di quale genere è la donna che lo tocca: è una peccatrice!». Gesù allora gli disse: «Simone, ho da dirti qualcosa». Ed egli rispose: «Di’ pure, maestro». «Un creditore aveva due debitori: uno gli doveva cinquecento denari, l’altro cinquanta. Non avendo essi di che restituire, condonò il debito a tutti e due. Chi di loro dunque lo amerà di più?». Simone rispose: «Suppongo sia colui al quale ha condonato di più». Gli disse Gesù: «Hai giudicato bene». E, volgendosi verso la donna, disse a Simone: «Vedi questa donna? Sono entrato in casa tua e tu non mi hai dato l’acqua per i piedi; lei invece mi ha bagnato i piedi con le lacrime e li ha asciugati con i suoi capelli. Tu non mi hai dato un bacio; lei invece, da quando sono entrato, non ha cessato di baciarmi i piedi. Tu non hai unto con olio il mio capo; lei invece mi ha cosparso i piedi di profumo. Per questo io ti dico: sono perdonati i suoi molti peccati, perché ha molto amato. Invece colui al quale si perdona poco, ama poco». Poi disse a lei: «I tuoi peccati sono perdonati». Allora i commensali cominciarono a dire tra sé: «Chi è costui che perdona anche i peccati?». Ma egli disse alla donna: «La tua fede ti ha salvata; va’ in pace!».

Ascolta il commento di Silvano Fausti

Leggi le letture di entrambi i riti

Letture del rito ambrosiano in Italiano, Inglese, Francese, Spagnolo e Tedesco

เมื่อเวลาผ่านไป 6 เดือนทัพเรือของโจโฉ ก็ถึงเวลาแตกเสียที ภาคต่อของหนังสงครามทุนสูงที่สุดในประวัติศาสตร์หนังเอเซีย ที่ถ่ายทำไปพร้อมกันแต่แบ่งเรื่องราวเป็นสองภาค จอห์น วู สามารถยกระดับคุณภาพงานจากภาคแรกได้ในทุกด้าน หนังสนุกขึ้น บทเรื่องราวที่ตึงเครียดขึ้น บู๊กันมันหยดกว่าเดิม เรื่องราวสะเทือนใจขึ้น ตัวละครแสดงความลึกซึ้ง และมิติตื้นลึกหนาบาง หลังจากเสียเวลาในอเมริกามานาน จอห์น วู ก็กลับมาในจุดที่เขาเคยเป็นอีกครั้ง

แตกต่างจากงงานภาคแรกที่เป็นเหมือนการแนะนำตัวละคร Red Cliff Part II เดินเครื่องอย่างไม่รีรอ เรื่องราวเริ่มต้นต่อเนื่องจาก สิ่งที่เคยค้างไว้ในภาคแรก ตัวละครจากตอนที่แล้วกลับมากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เนื้อเรื่องดำเนินไปเช่นเดียวกับฉบับพงศวดาร ความตึงเครียดในสงครามระหว่างทัพหลวงของโจโฉ และฝ่ายพันธมิตรเล่าปี่ ซุนกวน ยังคงดำเนินต่อไป อย่างสองฝ่ายต่างกบดาลอยู่ในค่ายของสองฝากแม่น้ำแยงซี

ท่ามกลางความสงบ เค้าลางของสงคราม และการปะทะครั้งใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีโรคระบาทร้ายแรงมาเป็นตัวเร่ง ให้ทั้งสองฝ่ายต้องตัดสินใจบุกในเวลาอันรวดเร็ว ฝ่ายเล่าปี่ไม่สามารถรอคอย ให้ทหารของตัวเองต้องจบชีวิต กับโรคร้ายได้ ตัดสินใจถอนทัพ พันธมิตรที่เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนต้องล้มครืนในชั่วพริบตา เหลือเพียงขงเบ้งที่ยังอยู่โยง เพื่อช่วยเหลือต้านทัพโจโฉตามคำสัญญาที่ให้ไว้

ทัพง่อของจิวยี่ (เหลียงเฉาเหว่ย) ที่มีเพียงหยิบมือเหลือโอกาศอีกไม่มากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อทหารชาวเหนือของฝ่ายตรงกันข้าม ยังไม่สามารถทำความคุ้นเคยกับภูมิประเทศทางใต้ได้ และอาวุธสำคัญที่จำเป็นต่อการศึกครั้งนี้มากที่สุดก็คือ มันสมองของ ขงเบ้ง และจิวยี่ ในการต้านทาน กองทัพเรือนแสนของฝ่ายตรงข้าม แต่สิ่งที่บรรดานักรบ ขุนพล และกุนซือทั้งสองฝ่ายไม่ได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าก็คือ บทบาทของ เสี่ยวเกี้ยว (หลินจื่อหลิง) ภรรยาของจิวยี่ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ในการหยุดยั้งสงครามด้วยมือของนางเอง

เช่นเดียวกันกับภาคแรก Red Cliff Part II อาจจะไม่ได้มีอะไรมาสร้างความแปลกใจมากนัก แต่จอห์น วู สามารถตอบสนองความคาดหวังต่อสามก๊กแบบดั่งเดิมได้อย่างสมบูรณ์ ฉากสำคัญทั้งหลายแหล่ยังอยู่ครบ นั้นรวมไปถึง ตอนประหารชัวมอและเตียวหุน กลอุบายหาธนูแสนดอก ขงเบ้งเรียกลม และทัพเรือของโจโฉ ตอนต่างๆ เหล่านี้อาจถูต้องคำถาม ถึงความสมจริงสมจังเมื่อครั้งเป็นตัวหนังสือ แต่การนำเสนอในหนังสามารถทำให้เราเชื่อได้ว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ

แนวคิดหลังในการนำวรรณกรรมสามก๊กมาขึ้นจอครั้งนี้ของจอห์น วู ก็คือ การดำเนินตามเจตนาดั่งเดิมของสามก๊ก โดยเฉพาะการวาดภาพอันยิ่งใหญ่ของชนชาติจีน หนังไม่ได้ตามรอยรายละเอียดในทุกกระเบียดนิ้ว เรื่องปลีกย่อยบางประการถูกตัดออกเพื่อความเหมาะสม ผสานกันแนวคิดส่วนตัว แต่ในภาพรวม สามก๊กของจอห์น วู หยิบ องค์ประกอบบางส่วน ที่ต้องบอกว่าเป็นส่วนใหญ่อยู่เหมือนกัน ของสามก๊กฉบับงิ้วของหลอกวนตง โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำเสียงการยกย่องบูชา ชนชั้นผู้นำประนึ่งเทพเจ้า ที่เลือดเนื้อประกอบขึ้นมาด้วยอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเพื่อตอบสนองความต้องการส่วนตัว หรือผลประโยชน์ของส่วนรวมก็ตาม

ความสำเร็จดังกล่าวสืบเนื่องมาจาก ความสำเร็จในสังสรรค์ตัวละครอันมีสีสรรค์ และการนำเสนอพลังดาราอันเปี่ยมล้น ที่ตัวละครมากมายที่หนังนำเสนอสามารถขับดับพลัง และเสน่ห์ออกมาได้อย่างน่าชื่นชม แม้ผู้ที่ไม่ได้มีเวลาบนจอภาพมากนักอย่าง ชินโด นากามูระ (กำเหลง) หยูหลง (เล่าปี่) หูจุน (จูล่ง) รวมไปถึงนักแสดงโนเนมผู้รับบทเป็นเตียวหุย ขณะที่บทนำตกเป็นของสองหนุ่ม เหลียงเฉาเหว่ย และทาเคชิ คาเนชิโร่ ที่โดดเด่นซะจนเรียกได้ว่า Red Cliff Part II เป็นหนังของเขาทั้งสอง

ที่โดดเด่นเท่าเทียมกันเลยก็คือตัวละครโจโฉ จางเฟิงอี้ ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามในการ ทำให้ทุกๆ คนลืมชื่อของ เคน วาตานาเบ้ หรือเฉินเต้าหมิน ตัวเลือกก่อนหน้า (ที่ดังกว่าในวงกว้าง) สำหรับบทนี่ ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไม่ขุนพลฝ่ายง่อ และจ๊ก ถูกนำเสนอย่างมีสีสรรค์ผิดกับตัวละครขุนพลฝ่ายวุย เพราะฝั่งวุยแค่มีโจโฉเพียงผู้เดียวก็เพียงพอ จางเฟงอี้ในบทสมุหนายกโจโฉ นักรบวัยชรา แสดงออกถึงความเปราะบางออกมาบ้าง ดูอ่อนไหวต่ออิสตรี ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าว ดุเดือด พรุ่งพลานไปด้วยพลัง และความรู้สึก จนกลายเป็นตัวละครที่น่าสนใจที่สุดในเรื่องไปเลย

ในฝั่งของนักแสดงหญิง ที่ดูเหมือนจะมีความสำคัญในระดับรองในเรื่อง เอาเข้าจริงๆ แล้วก็มีบทบาทอยู่ไม่น้อย หลินจื่อหลิน ยังคงสร้างความประทับใจกับการปรากฏตัวบทจอภาพยนตร์เป็นครั้งแรก ตัวละครเสี่ยวเกี้ยวดูน่าหลงไหลในทางรูปลักษณ์ภายนอก และน่าชื่นชมในจิตใจ

สำหรับสาวอีกคนในเรื่อง ที่ในสื่อโฆษณา ตัวอย่าง และภาพนิ่ง อาจสร้างความวิตกกังวลให้กับแฟนๆ ของเจ้าเหว่ย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีอยู่มากมายในเมืองจีนแผ่นดินใหญ่ ว่าบทบาทของเธอในเรื่องจะมีอยู่มากน้อยเพียงไร ที่สุดแล้วก็ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เจ้าเหว่ยยังคงสามารถเปล่งประกายไดในหนังเรื่องนี้ แม้จะถูกจำกัดได้ด้วยเวลา และบทบาท ที่ไม่ใช่ตัวนำก็ตามที การผูกเรื่องให้ ซุนซ่างเสียงปลอมตัวเป็นชายเข้าไปปะปนกับทหาร ในทัพโจโฉอาจจะดูเหลือเชื่อไปหน่อย แต่บทบาท และพัฒนาการของตัวละครซุนเซียงซางก็นับว่าน่าสนใจยิ่ง จากองค์หญิงรักสนุก ในภาคนี้นางได้พบกับความจริงของสงคราม ที่นอกจากจะไม่สนุก ยังสร้างความบอบช้ำในจิตใจของนางไม่น้อย

หนังพยายามนำเสนอเรื่องราวของสันติภาพ ความไร้สาระของสงคราม และการฆ่าแกงกัน ที่สุดท้ายไม่ได้มีใครเป็นผู้ชนะที่แท้จริง เนื้อหาทำนองนี้ปรากฏอยู่บ่อยครั้งในหนังของ จอห์น วู และก็คงจะเป็นอีกครั้งที่มันจะถูกตั้งคำถามเชิงกล่าว เฉกเช่นเดียวกับ ผู้กำกับรุ่นครู (ที่เป็นทั้งคู่โดยตรง และโดยอ้อมของ จอห์น วู เอง) ไม่ว่าจะเป็น จางเชอะ หรือ แซม พากินพาร์ ที่มุ่งในการทำหนังเสนอความรุนแรงเพื่อต่อต้านความรุนแรง Red Cliff Part II นำเสนอเรื่องทำนองนี้ผ่านคำพูดของตัวละคร แสดงภาพซากศพกองเผนิน การแต่ก็เป็นเรื่องน่าสงสัยอยู่เหมือนเดิมว่า การสร้าง ความรุนแรงอันงดงาม

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม สิ่งที่พิสูจน์ได้อย่างแน่นอนก็คือ Red Cliff Part II ประสบความสำเร็จอย่างสูงในการ สร้างความตื่นตาตื่นใจในฉากสงครามของหนัง ที่น่าจดจำที่สุดก็คือ ฉากสงครามสำคัญที่สุดของเรื่องที่กินเวลายาวนานกว่า 40 นาที ที่มีความสร้างสรรค์ต่อเนื่อง ไม่ทำให้คนดูต้องเบื่อหน่าย หรือเบือนหน้าหนีเพราะความซ้ำซากของฉากต่อสู้แต่อย่างไร

Red Cliff Part II เป็นงานพาณิชที่สร้างมาเพื่อความบันเทิงล้วนๆ จอห์น วู สามารถตอบโจทย์ในข้อนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์อย่างที่หนังของจอห์น วู ควรจะเป็น สมบูรณ์อย่างที่หนังเรื่องสามก๊กควรจะเป็น

• Credits
  บริษัทผู้สร้าง – China Entertainment Film Production, CMC Movie Corporation, Milestone Pictures Production
  กำกับ – John Woo
  อำนวยการสร้าง – Hon San Ping, Zhang Da Xing
  บทภาพยนตร์ – Chan Khan, Kuo Cheng, Sheng Heyu, John Woo
  ถ่ายภาพ – Lu Yue
  ตัดต่อ – Angie Lam, Hongyu Yang
  ดนตรีประกอบ – Tarô Iwashiro
  ออกแบบเสื้อผ้า – Timmy Yip
  กำกับคิวบู๊ – Deon Lam Dik On, Corey Yuen Kwai
  แสดงนำ – Tony Leung Chiu Wai, Kaneshiro Takeshi, Chang Chen, Zhang Feng Yi, Hu Jun, Lin Chi Ling, Vicky Zhao Wei David Tong Da Wei Suen Chun, Song Jia
• Thailand distributions – เข้าฉายในเมืองไทยโดย มงคลเมเจอร์ ใช้ชื่อว่า “สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ ภาคสอง” ในวันที่ 22 มกราคม 2552
• Rating – 4.5/5

ดอนนี่ เยน หรือเจิ้งจื่อตัน พระเอกหนังกังฟูที่ร้อนแรงที่สุดของฮ่องกงในยุคนี้ กลับมาพบกับเราเป็นครั้งที่ 3 ในรอบปีนี้ เรียกว่าเอากันให้เบื่อไปข้างนึงเลย ข่าวดี (หรือจะเป็นข่าวร้าย สำหรับคนที่เริ่มเบื่อหน้าเฮียแกแล้ว) ก็คือ ครั้งนี้เราจะได้ดูเจิ้งจื่อตันกันแบบเต็มๆ ไม่ได้มีสภาพเป็นเพียงตัวละครตัวหนึ่งอย่างหนังสองเรื่องที่ผ่านมา ที่ดีไปยิ่งกว่าก็คือ หนังออกมาโอเคมากๆ เป็นหนังกังฟูแบบ Traditional ที่สร้างความพึงพอใจได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า Fearless ของหลี่เหลียงเจี๋ยเลย

ฉากหลังที่ถูกเลือกใช้คราวนี้ ไม่ใช่โลกแห่งอาชญากรรมอย่างงานสองเรื่องก่อนของเขาแล้ว แต่เป็นรอยต่อของปลายสมัยราชวงศ์ชิง และช่วงเวลาแห่งการปฏิวิตของจีนนั้น อันเป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับหนังกังฟูฮ่องกงมาช้านาน ผู้สร้างหนังสามารถตักตวงผลประโยชน์จากเนื้อหาทำนอง ความเปลี่ยนแปลงทางสังคม และการรุกรานของชาติ อันนำมาซึ่งกระแสความรักชาติ ที่สามารถเรียกร้องความสนใจจากคนดูได้ดีนักแล

หนังในลักษณะนี้มียุคสมัยที่ไม่ห่างไกลจนเกินไปนัก การหยิบเอาบุคคลสำคัญที่มีตัวตนอยู่จริงมาสร้าง ก็ดูจะเป็นแต้มต่อที่ทำให้คนดูรู้สึกใกล้ชิดไม่ว่าจะเป็น เรื่องของ อาจารย์ฮัวหยวนเจี่ยจากเทียนจิน หรืออาจารย์หวงเฟยหงจากฝอซัน เช่นเดียวกับครูมวยจากฝอซันอีกท่าน อย่าง อาจารย์ยิปมัน

หนังเรื่อง Ip Man เล่าเรื่องของครูมวยหยงชุนที่โด่งดังอีกท่าน ยิปมัน (หรือภาษาจีนกลางอ่านว่า เยี่ยเหวิน) ที่มีชีวิตอยู่ระหว่างปี 1893 – 1972 ลูกชายของตระกูลผู้มั่งมีแห่งฝอซาน ความโด่งดังของท่านนั้นสืบเนื่องมาจาก ลูกศิษย์คนหนึ่ง ที่ได้มีโอกาศเรียนรู้มวยหยงชุนกับท่านอยู่ระยะสั้นๆ ประมาณ 3 ปีในช่วงยุค 50

ลูกศิษย์คนดังกล่าวก็คือ ไอ้หนุ่มมังกรน้อยหลี่ซิ่วหลง หรือที่ทุกคนรู้จักกันในนามว่า บรูซ ลี ดารานักบู๊ชาวฮ่องกงผู้ล่วงลับนั้นเอง ถ้านับเอาอิทธิพลของบรูซ ลีต่อวงการมวยจีนแล้ว ก็อาจจะนับได้ว่าเขาเป็นครูมวยที่มีลูกศิษย์มากที่สุดในโลก อิทธิพลจากหนัง 6 เรื่องที่บรูซ ลี ได้ฝากเอาไว้ได้เป็นแรงบัลดาลใจแก่ เด็กหนุ่มเด็กสาว นับไม่ถ้วนให้สนใจในศาสตร์ชนิดนี้ ถ้ามองกันในมุมนี้ ยิปมัน ก็ถือว่าเป็นอาจารย์ปู่ ของคนมากมายเหล่านั้นไปด้วย

หยงชุน เป็นมวยรูปแบบหนึ่งของจีน ในตำนานผู้ที่บัญญัติเพลงมวยชนิดนี้ คือ จอมยุทธหญิงนามว่า หยิ่มหยงชุน (Yim Wing-Chun) ด้วยความที่เป็นมวยที่คิดค้นมาโดยสตรี หยงชุนเป็นวิชาที่เน้นหนักในการต่อสู้ประชิดตัว กระบวนท่าไม่ได้หวือหวา แต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน รุนแรงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เน้นประสิทธิภาพมากกว่าลีลา ซึ่งเอกลักษณ์ของต่างๆ ของหยงชุน นั้นก็น่าจะสามารถเชื่อมโยงไปถึง มวยจิกุนโด เพลงมวยดัดแปลง อันโด่งดังของบรูซ ลี ได้ไม่มากก็น้อย

Ip Man ถูกสร้างโดยแฟนพันธ์แท้คนหนึ่งของ บรูซ ลี อย่าง เจิ้งจื่อตัน ที่กลับมาแสดงหนังกังฟแบบเทรดดิชันนัลอีกครั้ง และเป็นครั้งแรกของผู้กำกับคู่หูของเขาอย่าง Wilson Yip ที่มาจับงานประเภทนี้ หนังสร้างโดยบริษัท Mandarin Film ที่ตัดหน้า ผู้กำกับขวัญใจคนเหงาอย่าง หว่องกาไว ซึ่งคาดหวังที่จะนำชีวะประวัติของครูมวยท่านนี้ มาขึ้นจอเช่นเดียวกัน และประกาศล่วงหน้ามาก่อนหลายปีโดยจะให้เหลียงเฉาเหว่ย มารับบทดังกล่าวแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้สร้างซักที

เรื่องราวใน Ip Man คาบเกี่ยวเอาช่วงเวลาหลายปี ของปรจารย์หย่งชุน เมื่อชีวิตเริ่มเข้าสู่วัยกลางคน ครูมวยหนุ่มใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเกิดด้วยความเรียบง่าย สมถะ กับภรรยา และบุตรชาย ในบ้านหลังใหญ่ของตระกูล แม้จะไม่คุยโต ไม่รับลูกศิษย์ หรือเที่ยวโฆษณาความเก่งกาจของตนเอง แต่ชัยชนะครั้งแล้วครั้งเล่าของเขาก็กลายเป็นที่กล่าวขวัญ เป็นที่นับหน้าที่นับหน้าืถือตาในชุมชน

เรื่องราวถูกมาถึงจุดหักแหในอีกหลายปีต่อมา เมื่อความร้อนแรงของสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ยาตรามาถึงจีนแผ่นดินใหญ่ และเมืองฝอซัน ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทุกหย่มหญ้าเมื่อ กองทัพญี่ปุนเหยียบลงบนฝืนแผ่นดิน ชีวิตอันยากลำบาก การกดขี่เหยียดหยาม โดยเฉพาะนายทหารญี่ปุ่น รับอาสาสมัครคนจีน เพื่อเป็นกระสอบทรายแก่ โรงฝึกคาราเต้ของทหาร แลกกับข้าวสารหนึ่งถุง ยิปมัน ถูกบีบบังคับให้เข้าประลองกับนักคาราเต้ จนไปเตะตานายทหารยอดนักสู้คนหนึ่งที่หวังจะดึงตัวเขาเข้ามา เป็นครูฝึกทหารญี่ปุ่น ยิ่งไปกว่านั้น ทหารนักคาราเต้ ยังหวังพิสูจน์ฝีมือกับยิปมัน เพื่อค้นหาว่าใครกันแน่ที่เหนือกว่า

Ip Man เดินตามขนบของหนังกังฟูประเภทชาตินิยมอย่างใกล้ชิด ตั้งแต่การจับเอากังฟูมาปะทะกับคาราเต้ รวมถึงตัวละครประเภทพิมพ์นิยมทั้งหลาย ไล่กันตั้งแต่ คนต่างชาติที่โหดเหี้ยมเกินมนุษย์, ชาวจีนทรยศ, ภรรยาผู้แสนดี, ความสูญเสีย และการแก้แค้น

ในการพัฒนาของเนื้อเรื่อง หนังจะไม่ได้มีความแตกต่างทางเนื้อหา จากหนังในแนวทางเดียวกันมากนัก แต่ Ip Manก็ยังแสดงออกถึงความน่าสนใจในทางเนื้อหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสร้างตัวละครเอกของเรื่อง อย่างอาจารย์ยิปมันเอง แม้จะมีภาพลักษณ์ทำนอง ฮีโร่ท้องถิ่น ผู้นำชุมชน  อยู่บ้าง แต่โดยรวม ตัวละครยิปมัน ก็ถือว่าถูกเพิ่มเติมความเป็นมนุษย์เข้าไป

หนังพูดถึงการดิ้นรน และการแสดงออกของตัวเอก ต่อปัญหาพื้นฐานของชีวิต ทั้งความตกต่ำใน ความยากจน สิ่งต่างๆ เหล่านี้มากระทบถึงความเป็นอยู่ของลูก และภรรยา รวมถึงชุมชนรอบตัวที่ล่มสลายไปเบื้องหน้า ยิปมันก็ยังแสดงเรียบเฉย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างควบคุมได้ ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ หนทางสำหรับเขาเริ่มตีบตันลงทุกๆ ที ที่สำหรับผมถือว่าสะเทือนใจกว่า เรื่องชาติ เรื่องเกียรติ อะไรทำนองนั้นเสียอีก

ในทางเนื้อหาหนังมีความน่าสนใจในระดับหนึ่ง ส่วนในทางความเป็นหนังกังฟูหนังสามารถนำเสนอความน่าตื่นตาตื่นใจใน งานนี้ เจิ้งจื่อตัน ไม่ได้รับหน้าที่กำกับคิวบู๊งานหลายๆ เรื่องในช่วงหลังของเขา แต่ยกตำแหน่งให้กับดารากังฟูรุ่นเก๋าอย่าง หงจินเป่า เป็นผู้รับสัมปทานไปแทน สำหรับหนังกังฟูที่เสนอความสมจริงค่อนข้างมากแบบ Ip Man นั้น ตัวเลือกอย่างหงจินเป่า อาจจะเป็นสิ่งที่นอกเหนือความคาดเดาซักเล็กน้อย แต่ถ้าคิดตามงานเก่าๆ ของ ก็จะพบว่า ดาวบู๊ร่างใหญ่ให้ความสนใจกับเพลงมวยชุดนี่ อยู่พอสมควรโดยเฉพาะงานที่ว่าด้วยชีวะประวัติครูมวยหย่งชุน ที่ชื่อว่า เหลียงจ้าน มาแล้วถึงสองเรื่อง Warriors Two และ The Prodigal Son ที่ลงทุนว่าจ้างครูมวยหยงชุนตัวจริง มาให้คำปรึกษาด้วยเลย

ความสมจริง หรือความรุนแรง อาจจะเป็นวลีที่ซ้ำซากน่ารำคาญ เมื่อถูกนำมาอธิบายหนังกังฟูยุคใหม่โดยทั่วไป แต่ดูจะยิ่งมีความมากขึ้นในหนังเรื่องนี้ ลีลาเพลงมวยหย่งชุน ดูน่าเชื่อถือในแบบศิลปะป้องกันตัวแท้ๆ

ดาราบู๊ทั้งคุ้นหน้า และไม่คุ้นหน้าถูกเลือกมารับมือรับเท้า เจิ้งจื่อตัน ในเรื่องรวมถึง อดีตพระเอกหนังกังฟูชั้นรองฟานซิ่วหว่อง ที่พักหลังกลับมาแจ้งเกิดใหม่ กับบทประกอบในหนังแอ็กชั่นทุนสูงหลายๆ เรื่อง โดยภาพรวมแล้วผมชอบการดีไซท์เหล่าตัวละคร ดูติดดินเป็นคนธรรมดา ไม่ได้ให้ภาพของจอมยุทธดูมีวรรณะเหนือคนธรรมดา อย่างหนังกังฟูโดยทั่วไป

Ip Man ยังคงมีส่วนผสมแบบหนังกังฟูขั้นพื้นฐานอยู่ไม่น้อย การเน้นเรื่องราวชาตินิยม การผูกสถานการณ์อย่างจงใจ เพื่อพาไปหาฉากต่อสู้ Ip Man ดูจะประสบปัญหาการเล่าเรื่องที่ประกอบไปด้วย เหตุการณ์ และตัวละครมากมาย จนต้องใช้ตัวอักษรมาช่วยบรรยายเรื่องราวเพิ่มเติม (ที่เข้าใจว่าอ้างอิงมาจากข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์อยู่พอสมควร อย่างน้อยก็ในปากคำของผู้ที่เกี่ยวข้อง) ซึ่งแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับงานเก่าๆ ของ ของ Wilson Yip กับ เจิ้งจื่อตัน อย่าง SPL และ Flash Point ที่เรียกได้ว่าเล่าเรื่องกันได้จบในบรรทัดเดียว ทำให้หนังดูกระจัดกระจายขาดจุดโฟกัสที่สำคัญไป

บาดแผลสำคัญที่สุดที่เกิดขึ้นก็คือ การที่เนื้องเรื่องของหนังไม่สามารถผลักดัน ความตึงเครียด ความหมาย และพลังไปสู่ฉากต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกันฉากต่อสู้ส่วนใหญ่ในเรื่อง ก็ไม่สามารถส่งแรงพระเพื่อม ไปถึงความเป็นดราม่าร์ของหนังได้ซักเท่าไหร่นัก

ความอ่อนแอของการดำเนินเรื่อง ส่งผลต่อไปเนื่องไปถึงตัวละคร และนักแสดงในเรื่อง ที่มีภาพเป็นเพียงตัวประกอบอย่างแท้จริง มีบทบาทอันเบาบาง ไมน่าจดจำ ไล่เรียงกันไปตั้งแต่ตัวละครพวกพ้องของยิปมัน จนไปถึงคู่ต่อกรทั้งชาวจีน และญี่ปุ่น ที่ดูมีรายละเอียดจำกัด จึงได้มาแค่ตัวละครแบนๆ เท่านั้น ดูเหมือนว่าจะมีเพียง หลินเจียต่ง  ผู้รับบทล่ามชาวจีน ที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนก้มหัวให้กับกองทัพต่างชาติ ที่พอจะมีให้ไรให้ได้สัมผัสกันบ้าง

Ip Man เป็นหนังที่สร้างด้วยความคาดหวังอันสูงลิ้ว พูดได้ไม่เต็มปากนะครับว่าหนังสามารถตอบแทนความคาดหวังนั้นได้ ถึงที่สุดอาจจะต้องรอคอย ยิปมัน ของหว่องกาไวกันต่อไป ถ้าต้องการความลึกซึ้งทางเนื้อหา (ซึ่งก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า จะถูกสร้างออกมาเมื่อไหร่ และเหมือนว่าจะมีแนวโน้มที่จะถูก Ip Man 2 ของเจิ้งจื่อตัน ที่พึ่งประกาศการสร้างออกมา แซงไปอีกคำรบก็ได้) อย่างไรก็ตามในความเป็นหนังกังฟู ก็นับว่าเป็นงานที่น่าสนใจ มีองค์ประกอบที่แฟนหนังแนวนี้จะต้องพึ่งพอใจ และยังขยายขอบเขตการเล่าเรื่องไปได้ แม้จะลงตัวน้อยกว่างานเก่าๆ แต่ทีมงาน Wilson & Donnie ก็แสดงออกว่าไม่ได้ต้องการจะหากินกับแนวทางเดิมๆ กันตลอดไป

• Credits
  กำกับ - Wilson Yip Wai-Shun
  อำนวยการสร้าง - Raymond Wong Bak-Ming
  บทภายพนตร์ - Edmond Wong
  กำกับคิวบู๊ – Sammo Hung Kam-Bo
  แสดงนำ – Donnie Yen Ji-Dan, Simon Yam Tat-Wah, Gordon Lam Ka-Tung, Xiong Dai-Lin, Louis Fan Siu-Wong, Hiroyuki Ikeuchi, Xing Yu, Wong Yau-Nam, Chen Zhihui
• Thailand Distribution – ลิขสิทฺธิ์แผ่น VCD DVD ในไทยของ Rose Entertainment ใช้เชื่อไทยว่า “ยิปมัน จ้าวกังฟูสู้ยิบตา”
• Rating – 4/5

วงการหนังฮ่องกงน่าจะเป็นแหล่งที่มีการผลิตหนังมาเฟียแก็งสเตอร์ กันออกมามากที่สุดในโลก หนังเรื่อง Run Papa Run เป็นหนังแนวนี้ที่ออกฉายในปี 2008 ที่สามารถพิสูจน์ได้ว่า ฮ่องกงยังมีไอเดียมากมายเกี่ยวกับหนังตระกูลนี้ สิ่งที่แตกต่างจากหนังมาเฟียเรื่องอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

Run Papa Run กำกับโดยผู้กำกับหญิงที่ชื่อว่า จางอ้ายเจีย หนังเลือกที่จะเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัว ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัว โดยเรื่องราวจับเอาชีวิตของไอ้หนุ่มมาเฟีย ที่พยายามประคับประครองชีวิตครอบครัวของตัว โดยเฉพาะการปกปิดชีวิตในแวดวงนักเลง ต่อลูกสาวผู้บริสุทธิ์

Run Papa Run ไม่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นงานที่สมบูรณ์พร้อม หนังมีปัญหาด้านสไตล์อันแปลกแหวกแนว อยู่บ้าง แต่โดยภาพรวมแล้วก็ยังนับว่าเป็นงานที่น่าสนใจอีกเรื่องของปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งอารมณ์อันอบอุ่น และประเด็นที่น่าขบคิด

หนังเล่าเรื่องรายละเอียดในชีวิต ของเจ้าพ่อนักเลง หลี่เทียนหยุน (กู่เทียนเล่อ) ตั้งแต่ เด็กน้อยจนถึงวินาทีสุดท้ายแห่งชีวิต (อันนี้ขอออกตัวเล็กน้อยว่าไม่ได้เป็นการสปอยนะครับ เพราะหนังเปิดเรื่องด้วย ฉากงานศพของพระเอกกันเลย) เด็กน้อยผู้อาศัยอยู่กับ มารดา (การคัมแบ็คอย่างสวยงามของ อดีตนางเอกหนังบรูซ ลี เหมียเข่อซิ่ว)  ผู้ประกอบอาชีพหมอกระดูก ที่คอยรักษาอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ จนถึงใหญ่ของบรรดากุ๊ยนักเลงหัวไม้ในละแวกนั้น ทำให้ หลี่เทียนหยุน เติบโตมาในสภาพนั้น คลุกคลีอยู่กับสังคมแห่งการต่อดี ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย ตีรำฟันแทง มาตั้งแต่ยังสมัยวัยรุ่น จนสร้างความหนักอกหนักใจให้กับมารดาอยู่เสมอ

เขาพร้อมกับสองลูกน้องคนสนิทอย่าง ไอ้ปากกว้าง (Lam Suet) และไอ้ตาโต (ม่อเส้าชง) มักจะกลับบ้าน มาด้วยบาดแผลเต็มตัว ที่ได้มาจากการตีรันฟันแทง ที่รอคอยให้มารดารักษาพยาบาลให้อยู่เสมอ

ชายหนุ่มที่มีอุดมคติในชีวิตว่า “จะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงชีวิตของข้าได้เด็ดขาด” กลับต้องมาพบกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่อเขาได้มาเจอกับหญิงสาวนามว่า มาเบิล (เรเน่ หลิว) ทนายความ ที่มาช่วยว่าความในคดีชกต่อยๆ เล็กๆ ของเขาในวันหนึ่ง จากการพบครั้งแรกในโรงพัก หญิงสาวจากตระกูลผู้ดี กับหนุ่มกุ๊ยข้างถนน กลับจบลงด้วยการลักลอบได้เสีย มีความสัมพันธ์ได้เสียกันในคืนนั้นเอง แต่ดูเหมือนจะเป็นจุดเด่นต้น แห่งการเปลี่ยนแปลงในชีวิตครั้งใหญ่ของ หลี่เทียนหยุน

หญิงสาวไม่สนใจคำทัดทานของครอบครัว ทิ้งอนาคตอันสดใสหอบเสื้อผ้า จากคฤหาสน์หลังโต มาอยู่ยังแฟล็ตรังหนูของไอ้หนุ่มนักเลงอย่างไม่ลังเล หลังจาก มาเบิล ตั้งท้องจากความสัมพันธ์ครั้งนั้น อาจจะดูเป็นเรื่องหุนหันพลันแล่น แต่นี่ก็คือสิ่งที่เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว

เมื่อลูกสาวตัวน้อยที่เขาตั้งชื่อให้ว่า หลี่ไห่อี้ เกิดขึ้นมาเขาจึงได้รู้ว่าชีวิตของตัวเองนั้น ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วจริงๆ รอยสักเสือเผ่นที่เคยภาคภูมิใจ กลับสร้างความหวาดกลัวให้กับลูกน้อย และเมื่อไห่อี้ยิ่งเติบโตขึ้น ชีวิตนักเลงของ หลี่เทียนหยุน ก็ยิ่งก่อปัญหามากขึ้นตามไปด้วย

ด้วยเงิน และตำแหน่งในแก๊งที่สูงขึ้น เขา และภรรยา ตัดสินใจเปิดโรงเรียนกวดวิชาแห่งหนึ่งขึ้นมา หวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างปกติธรรดาอย่างคนอื่น ครอบครัวอื่นเขาบ้าง แต่นั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด เงินที่ หลี่เทียนหยุน ยืมมาจากแก๊งกลายเป็นฟางที่ไม่มีวันตัดขาด เป็นสายสัมพันธ์ที่จะเชื่อมเขา กับแก๊งไว้ตลอดไป และกลายเป็นความยุ่งยาก ที่ไม่มีวันสลัดหลุดออกไป ตลอดจนวันสิ้นสุดของชีวิต

หนังใช้เรื่องราวของศาสนา และความเชื่อ มาเป็นส่วนสำคัญในการอธิบายความหมายเรื่อง บาป และการใช้ชีวิต ตัวละครของภรรจาทีแสดงโดยเรเน่ หลิวนั้น เป็นผู้แคร่งในศาสนาคริสต์และพระเจ้า ขณะที่พระเอกนักเลงให้ความนับถือต่อเจ้าพ่อกวนอู ขณะที่ศาสนาของฝรั่งสอนในเรื่องความรักแก่เพื่อนมนุษย์ เทพนักรบจากจีน พูดถึงเรื่องความซื่อสัตย์ และจงรักภักดี

อันที่จริงแล้วทั้งสอง พูดถึงสิ่งที่ใกล้เคียงกัน คือการไว้เนื้อเชื่อใจ ให้ความรักแบบ ไร้ข้อแม้ ไม่หวังผลตอบแทน เป็นสิ่งที่พูดง่าย แต่ทำได้ยากยิ่ง เพราะสุดท้ายความหวังดี กับความคาดหวัง ก็เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกันจนแยกไม่ออกเนื้อเรื่องส่วนเล็กๆ ที่น่าประทับใจใน Run Papa Run ก็คือในส่วนของความสัมพันธ์ระหว่าง พระเอก กับแม่ ที่เต็มไปด้วยความแข็งกระด่าง ดุด่าว่ากล่าว แต่กลับสามารถเปิดเผย ความรู้สึกต่อกันได้อย่างเปิดเผย

ความเจ็บปวดของตัวละครในหนัง น่ามันน่าเชื่อถือมากนะครับเพราะมันใกล้ตัวกับชีวิตเรามาก เป็นความเจ็บปวด ที่เกิดจากความกลัว ที่ไม่สามารถตอบสนองต่อความคาดหวัง ของคนที่เรารักได้ ในตอนหนึ่งของหนัง ตัวละครของกู่เทียนล่อ ถูกตำรวจจับ และกลายเป็นข่าวออกทีวี เขาบอกกับตัวเองว่า “นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมจะขอพระต่อพระองค์ (พระเจ้า) ว่าอย่าให้ลูกพบได้เห็น เรื่องนี้จากทีวี หรือหนังสือพิมพ์เลย”

Run Papa Run อาจจะเล่าเรื่องที่เกี่ยวพันธ์กับพวกนักเลง แก๊งมาเฟีย ที่ดูเหมือนห่างไกลกับชีวิต แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่หนังนำเสนอก็คือสิ่งที่แสนใกล้ตัวเรา เรื่องราวของบาป และความรู้สึกผิด และบาปที่เหมือนจะหนักหนาสาหัส ต่อคนจำนวนมาก ก็คือ ความรู้สึกบาปต่อคนที่รักที่สุด หนังนำพาตัวละครไปสู่หนทางแห่งความน่าอึดอัด ในการติดตามการดิ้นร้นอันไร้ความหมายของ ลี่เทียนหยุน โดยไม่หาทางออกอันเป็นสูตรสำเร็จ ที่ง่ายต่อการคาดเดาของคนดู

โดยทั่วไปแล้วหนังของจางอ้ายเจีย จะค่อนข้างออกไปในทางเน้นความสมจริงสมจัง ทั้งในแง่เนื้อหา และลีลาการเล่าเรื่อง Run Papa Run ไม่ได้เดินทางไปในแนวนั้นซะทีเดียว หนังมีลีลาความเหนือจริงอยู่ค่อนข้างมาก ฉากอนิเมชั่นในฉากเปิดเรื่อง สเปลเชี่ยวเอฟเฟค ในบางตอน มีกระทั่งฉากร้องเพลง การเล่าเรื่องด้วยเสียงของตัวละคร ที่ในบางโอกาศหันหน้ามาพูดกับคนดูหน้ากล้อง รวมถึงสถานการณ์บังเอิญอันน่าเหลือเชื่อ ที่ดูเหมือนจะทำให้เรื่องราวดู เป็นส่วนผสมของ ความจริง และเรื่องราวแฟนตาซี

ดูเหมือนว่า จางอ้ายเจีย จะประสบปัญหาเล็กน้อยกับการเล่าเรื่องในลักษณะนี้ องค์ประกอบบางอย่างของหนังดูอีหลักอีเหลื่อ และนำมาซึ่งความไม่น่าเชื่อถือ อยู่บ้าง ถ้าลองเปรียบเทียบดู หนังที่มีอคง์ประกอบแฟนตาซี หรือเล่าเรื่องแบบเหนือจริงนิดๆ เรื่องอื่นๆ อย่างหนังญี่ปุ่น Memories of Matsuko หรือหนังฮ่องกงเองอย่าง Golden Chicken ก็ต้องยอมรับว่า Run Papa Run มีความลื่นไหลน้อยกว่า

นอกจากนั้น ในความเป็นหนังประเภท “ชีวประวัติตัวละคร” ที่เล่าเรื่องยาวานหลายสิบปี ตลอดชีวิตของคนๆ หนึ่ง หนังให้รายละเอียดที่เป็น พล็อตรอง พล็อตย่อย และความสัมพันธ์กับตัวละคร มากมาย แต่หลายส่วนขาดรายละเอียด ความหนักแน่น อย่างที่ควรมีไป ยกตัวอย่างก็เช่น พล็อตเรื่อง ความขัดแย้งในแก๊ง หรือรายละเอียดความรักของตัวละครลูกสาว ที่ดูน่าสนใจดี แต่ประสบปัญหาอย่างที่ว่าคือ น้ำหนักค่อนข้างเบาบาง เกินกว่าจะสร้างผลกระทบที่ควรจะเป็นได้

อย่างไรก็ตาม Run Papa Run ก็ยังนับว่ามีส่วนที่ประสบความสำเร็จอยู่ค่อนข้างมาก โดยเฉพาะการสร้างความน่าเชื่อถือ สถานการณ์ที่ดูเหมือนจะมีความสมจริง ไม่ได้มีทางออกอย่างง่ายดาย อันเป็นสูตรสำเร็จทางภาพยนตร์ เช่นเดียวกันกับ การสร้างเลือดเนื้อ ความเป็นมนุษย์ให้กับตัวละคร

กู่เทียนเล่อ รับบทนักเลงมาเฟียมาหลายเรื่อง (จริงๆ ต้องบอกว่า ดาราชายฮ่องกง ทุกคนล้วนแสดงบทมาเฟีย กันมาคนละหลายสิบเรื่อง) ที่ผ่านไปเร็วๆ นี้ก็คือบทในหนัง Election แต่ที่เด่นจากบทบาทการแสดง ใน Run Papa Run นอกจากการรับบทเป็นเจ้าพ่อแล้ว เขายังให้การแสดในบท “พ่อ” ของลูกสาว ได้อย่างน่าเชื่อถือ และน่าเห็นอกเห็นใจ ดาราอ้วนหยวดขาประจำหนังมาเฟีย หลินเซียะ และอดีตพระเอกหนังยุค 80 ม่อเส้าชง รับบทเป็นสมุมคนสนิทของพระเอก ที่มีเวลาออกจอค่อนข้างน้อย แต่ก็นับว่าน่าสนใจ โดยเฉพาะแง่มุมความความสัมพันธ์อันยาวกับตัวะละครเอก ส่วนนางเอก เรเน่ หลิว ยังคงแสดงออกถึงการแสดงที่ดี โดยเฉพาะในการสนับสนุนการแสดงของกู่เทียนเล่อ กับบทภรรยาผู้ระทมทุกข์

เมื่อลองเปรียบเทียบแล้ว หนังเรื่องนี้อาจจะไม่สามารถขึ้นไปอยู่บทหิ้งในฐานะงานเกรดเอ มาเตอร์พีซของจางอ้ายเจีย ร่วมกับงานอย่าง Tempting Heart แต่โดยรวมแล้ว Run Papa Run ยังอยู่ในระดับดี โดยเฉพาะเมื่อประเมินการภาพรวมของหนังฮ่องกงในปัจจุบัน

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Red on Red, Emperor Motion Pictures, JCE Movies
  จัดจำหน่าย - Emperor Motion Pictures
  กำกับ - Sylvia Chang
  อำนวยการส้าง - Willie Chan Chi-Keung, Patricia Chong Lai-Chan, Solon So Chi-Hung
  บทภายพนตร์ - Sylvia Chang, Mathias Woo, Theresa Tang, Lee Chun-Yan
  กำกับศิลป์- Chan Ging-Sam
  ดนตรีประกอบ - Man Lim-Chung
  ถ่ายภาพ - Chan Chi-Ying
  ตัดต่อ - Kwong Chi-Leung
  แต่งหน้า – Choy Pui-Chee
  กำกับคิวบู๊ – Li Chun-Chi
  แสดงนำ – Louis Koo Tin-Lok, Rene Liu, Nora Miao, Liu Yihan, Lam Suet, Max Mok Siu-Chung, Derek Tsang Kwok-Cheung, Shaun Tam Chun-Yin, Conroy Chan Chi-Chung, Ti Lung, Kent Cheng Juk-Si, Chan Wai-Man, Siu Yam-Yam, Fruit Chan Gor, Ken Lo Wai-Kwong
• Rating – 4/5

The Warlord หรือ ไอ้เฮงออกศึก หนังของชอว์บราเดอร์ และผู้กำกับหลี่ฮั่นเสียง ที่กลับมาทำหนังให้กับบริษัทอีกครั้งหลังจากแยกทางฉายเดี่ยว ไปทำหนังยังไต้หวันอยู่หลายปี หนังได้ดาราตลกระดับ King of Comedy แห่งยุค 70 – 80 อย่าง ไมเคิล ฮุย กระโดดจากจอโทรทัศน์มาสู่โรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรก แตกต่างจากหนังตลกภาษากวางตุ้ง และเรื่องราวร่วมสมัย ที่ทำให้ ดาวตลกผู้นี่โด่งดัง The Warlord เป็นหนังภาษาแมนดาริน มีฉากหลังย้อนไปในสมัยราชวงศ์ชิง ในยุคสงครามกลางเมือง

ประเทศจีนนั้นมีดินแดนกว้างใหญ่ไพศาล มีช่วงเวลามากมายที่เกิดความแตกแยก รวมถึงในสมัยปลายราชวงศ์ชิง ที่รัฐบาลแมนจูอ่อนแอใกล้พังพินาทเต็มทน ผู้นำท้องถิ่นที่มีอำนาจทางการทหาร (Warlord) ทั่วประเทศควบคุมกองกำลังอิสระของตน เพื่อหวังเป็นใหญ่ หนังมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ตัวละครอย่าง ท่านนายพลถังต้าหู่ (ไมเคิล ฮุย) ผู้ยิ่งใหญ่แห่งชานตุง ที่รุ่งเรืองขึ้นมาได้ในช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายนี้เอง

The Warlord เปิดเรื่องด้วยฉากอรัมภบท ด้วยเสียงบรรยาย และการ์ตูนอนิเมชั่น ที่เล่าถึงเบคกราวทางประวัติศาสตร์ และแนะนำตัวละครเอก โดยเฉพาะการแสดงให้เห็นถึงความสามารถ ทั้งในการทหาร การปกครอง และบารมี ก่อนจะแสดงให้เห็นถึงความระยำตำบอนของผู้นำกำมะลอผู้นี้ ชีวิตของ ถังต้าหู่ ค่อยๆ ดิ่งลงเหว ด้วยความไร้สติของตัวเอง ทั้งความบ้าอำนาจ มักใหญ่ใผ่สูงอัน และกิเลศอันไร้ที่สิ้นสุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อประเทศจีนเริ่มรวมกันเป็นปึกแผ่น ถังต้าหู่ ที่เคยช่วยรัซเสียรบกับญี่ปุ่นในแผ่นดินจีน จนยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ กลับแปรพักษ์ไปเข้ากับญี่ปุ่น เพื่อช่วยเหลือในการ ขัดขวางการรวมชาติของจีน

มีฉากเล็กๆ อยู่ฉากหนึ่ง ที่น่าสนใจในตอนต้นเรื่อง เมื่อดินแดนชานตุง เกิดภัยแล้งอย่างหนัก ถังต้าหู่ เกิดอหังการใช้ปืนใหญ่ขู่กันโฉกต่อฟ้า และเทพยาดาบนสรวงสวรรค์ ที่สุดท้ายจะด้วยเหตุผลอะไรไม่ทราบในเวลาไม่นาน สายฝนก็เทลงมาจริงๆ ดูเหมือนว่าผู้กำกับจะหลอกล่อให้เราคิดไปเองกว่า ตัวละครเอกอย่างถังต้าหู่ อาจจะมีอะไรดีอยู่บ้าง คนจะขึ้นมายืนเหนือคนมากมายได้ คนผู้นั้นย่อมไม่ได้เป็นชนชั้นธรรมดาสามัญ แต่ในขณะเดียวกันตำแหน่งและวาสนา ก็สามารถเปลี่ยนคนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง ให้กลายเป็นคนไร้สติไปได้เช่นเดียวกัน

The Warlord นั้นเป็นหนังแบบหลี่ฮั่นเสียงแท้ๆ อันมีลีลาการเล่าเรื่องเฉพาะตัว ที่ผสมลีลาแบบเรื่องตลกพื้นบ้าน  อันค่อนข้างแตกต่างจากภาษาหนังสากลสมัยนิยมอย่างเห็นได้ชัด ชนิดว่าใครไม่คุ้นเคยกับหนังของเขา ก็คงจะพาลให้เบื่อ และหงุดหงิดกันได้ไม่น้อย

แม้หนังมีพล็อตหลักอยู่ แต่หนังดำเนินเรื่องแบบเหมือนจบเป็นตอนๆ สั้นๆ ไปเรื่อยๆ  ทั้งแต่ ฉากว่าความในศาลคดีชายฆาตกรรมของชายชู้ ฉากงานวันเกิด ฉากสงครามกลางเมือง ฉากปล้นสุสานซูสีไทเฮา ฉากถังต้าฝันเป็นฮ่องเต้ ฉากว่าความสองร้อยคดี และฉากต่่างๆ เหล่านี้มีตั้งแต่ เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลอยู่บ้าง ไปจนถึงแทบไม่ได้ช่วยในการพัฒนาเรื่องราวอะไรเลย แต่เป็นฉากประเภทเอาใจคนดูท้องถิ่น

อย่างฉากว่าความแบบหนังเปาปุ้นจิ้น (ที่เน้นไปในทางเสนอ ความฉลาดแบบแกมโกงมากกว่า ความยุติธรรมแบบใต้เท้าเปา) หรือบางฉากก็ใส่เข้ามาเพื่อเอาใจหนุ่มๆ กับการโชว์เนื้อหนังมังสาของดาราสาวๆ (ชนิดเรียกว่าถ้าฉายในยุค 90 ก็มีโอกาศหลุดไปอยู่ในหมวดหมู่หนังเกรดสามได้ง่ายๆ เลย)

ตลอดทั้งเรื่อง แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการฉายเดี่ยวของ ไมเคิล ฮุย ที่สามารถแสดงทักษะการแสดงตลกได้อย่างโดดเด่น ไม่แปลกใจว่าทำไม เขาแทบจะสามารถ ครองวงการหนังฮ่องกงได้ในช่วงเวลาต่อมาอันเป็นยุครุ่งเรืองสุดขีด ไมเคิล ฮุย สามารถใช้ภาษากาย และใบหน้า แสดงความอหังการ์ พลังอำนาจ และหายนะของตัวละครไปพร้อมๆ กัน

ตัวประกอบอื่นๆ ที่น่าพูดถึงซะหน่อยก็มี หยวนเสี่ยวเทียน (พ่อของหยวนวูปิง) มาแสดงเป็นชาวบ้าน, หลิวหยง พระเอกหนังกำลังภายในแสดงเป็นลูกน้องของถังต้าหู ที่บังอาจตีท้ายครัวเจ้านาย, ผู้กำกับคิวบู๊ตงเหว่ยที่สมัยนั้นยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่เลย มารับบเป็นเด็กส่งจดหมายผู้เคราะห์ร้าย และดาราสาว ตี้หนา (Tina Ti Na) ที่รับบทเป็นเมียหมายเลขสี่ของ ถังต้าหู่ ก็โดดเด่นเหนือดาราหญิงคนอื่นๆ ขึ้นมาได้ด้วยการเปลือยด้านหลัง ให้เห็นกันแบบจะๆ ในฉากวาบหวามประจำเรื่อง

แม้สไตล์ของหนังจะเชย และตกยุคไปหน่อย แต่โดยภาพรวมของหนังก็ยังถือว่าน่าพอใจ The Warlord ค่อนข้างแตกต่างจากหนังตลกเรื่องอื่นๆ ของไมเคิล ฮุย (และหนังตลกฮ่องกงโดยทั่วไป) ที่ออกแนวหนังแก๊ก และเน้นไปที่มุมตลกเจ็บตัว หรือตลกคำพูด แต่ The Warlord นำเสนอไปในแนวทางตลกเสียดสี และล้อเลียนในเรื่องอำนาจ ซึ่งหมายความว่า หนังอาจจะไม่ได้มีมุมตลกมากมาย หรือความสมจริงสมจัง โดยเฉพาะในฐานะหนังสงครามนัก แต่งานของหลี่ฮั่นเสียงชิ้นนี้ ก็ทำหน้าที่ได้ดีในการ สะท้อนภาพความไร้สาระของการทำศึก และความแหลกเหลวของนักปกครองได้ดี แม้เนื้อหาทำนองนี้จะไม่ได้ใหม่ หรือลุ่มลึกอะไรนัก แต่ลีลาการนำเสนอแบบฮ่องกงยุค 60 – 70 ก็ช่วยให้ The Warlord แตกต่าง และน่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Shaw Brothers
  กำกับ - Li Han-Hsiang
  อำนวยการส้าง - Runme Shaw
  เขียนบทภายพนตร์ - Li Han-Hsiang
  กำกับศิลป์- Chan Ging-Sam
  ดนตรีประกอบ - Wu Da-Jiang
  ถ่ายภาพ - Lam Wa-Chiu
  ตัดต่อ - Chiang Hsing-Lung
  แต่งหน้า – Wu Hsu-Ching
  แสดงนำ – Michael Hui Koon-Man, Woo Gam, Zhu Mu, Wang Hsieh, Lily Ho Li-Li, Tina Ti Na, Stephen Tung Wai, Simon Yuen Siu-Tin, Chung Wa, Hao Li-Jen, Chiang Nan, Shum Lo, Goo Man-Chung
• Thailand Distribution – ออกเป็นแผ่น VCD DVD โดย United Home Entertainment
• Rating – 4/5

มาโคโตะ โอกิโนะ เป็นหนึ่งในนักเขียนการ์ตูนระดับตำนานแห่งยุค 80 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับงานที่ชื่อว่า Kujaku-Oh หรือ เทพฤทธิ์พิชิตมาร ที่ว่าด้วยนักพรตปราบปีศาจ การออกแบบตัวละครที่โดดเด่น และผสมผสาน เรื่องคาถาอาคม ภูติผีปีศาจ กับฉากแอ็กชั่น เคล็ดวิชาพิสดาร เข้ากับ ภาพอันเย้ายวน และเรื่องเพศ ได้อย่างทึ่ง

ความสำเร็จของ Kujaku-Oh นั้นนำมาซึ่งเวอร์ชั่นดัดแปลงต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็น การ์ตูนอนิเมชั่น วีดีโอเกมส์จากเรื่อง Famicom และ Mega Drive เช่นเดียวกับ ฉบับหนังคนแสดง ที่ถูกสร้างออกมาถึง 2 ภาค

เวอร์ชั่นหนังของ Kujaku-Oh เป็นการร่วมทุนของญี่ปุ่น และฮ่องกง ที่รวบรวมบรรดามีดีของคนทำหนังทั้งสองประเทศ มาร่วมมือกันในการสร้างมหกรรมผจญภัย เหนือสุดขอบฟ้าในครั้งนี้ หนังมีดาราดังชาวฮ่องกง ที่เป็นขวัญใจคนญี่ปุ่นอย่าง หยวนเปียว และสาวน้อยหน้าใสแนวไอดอล อย่าง กลอเรีย ยิป ร่วมแสดงประกอบกับดาราญี่ปุ่นชื่อดังแห่งยุค

หนังชุด ฤทธิ์บ้าสุดขอบฟ้า นั้นมีองค์ประกอบด้วยแนวทางต่างๆ มากมายทั้งสยองขวัญ แอ็กชั่น แต่สิ่งที่ทำให้คนจดจำหนังได้มากที่สุด ก็คือ ลูกเล่น และบรรยากาศ เทคนิคพิเศษ ในการจำลองภาพเหนือจริงของหนังสือการ์ตูน ได้อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ หนังได้ผู้กำกับเจ้าพ่อเอฟเฟคคนดังแห่งฮ่องกง อย่าง หลันไน๋ใช่ มารับผิดชอบ ในหน้าที่ผู้กำกับหนังทั้งสองภาค แต่คนสำคัญของานตัวจริง ก็คือ ทีมงานเอฟเฟคจากญี่ปุ่น ที่มารับหน้าที่ ในการดูแลด้านการออกแบบ งานสร้าง และเทคนิคพิเศษโดยเฉพาะ

ทีมงานชั้นยอดชาวญี่ปุ่น ที่ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือ ในงานประเภทนี้ทั้งสิ้น เคอิตะ อาเมะมิยะ ดีไซเนอร์แนวไซไฟสุดดังเจ้าของผลงาน หนังซุปเปอร์ฮีโร่ดังๆ มากมาย (อาทิเช่น Zeram, Kamen Rider Black RX, Gunhed) ชินยิ ฮิกูจิ คนทำเทคนิคพิเศษให้หนังก๊อตซิล่า ไตรภาคกาเมร่า และผู้กำกับหนัง The Sinking of Japan, อาเกชิเกะ อิจิเซะ ผู้อยู่เบื้องหลังในตำแหน่งอำนาจการผลิตให้หนัง J-Horror ดังๆ อย่างหลายทั้ง Ju-On, Kidan, Rinne รวมถึง The Grudge, Kaidan และ Shutter (เวอร์ชั่น US)

งานที่ออกมานั้นในทางดีไซถือว่าสุดยอด อย่างไรก็ตามทางด้านเทคนิค อาจจะไม่ได้เลอเลิศ ตามข้อจำกัดด้านเงินทุน และเทคโนโลยี ตามสมัย สัตว์ประหลาดนานาๆ ชนิด ได้ปรากฏตัวออกมาสร้างความตื่นเต้น ตั้งแต่ ตัวกระจิ๋วเท่าฝ่ามือ หรืออสูรกายน่าสพรึงกลัว ที่สร้างสรรค์ด้วยเทคนิคสต็อปโมชั่น หรือความพยายามประเภทแรงสูง จนเกินตัว ในการสร้างหุ่นจำลองสัตว์ประหลาดยักษ์ ขนาน 1:1 ที่ออกมาแล้วดุเท่ห์ดี แต่ขยับตัวเคลื่อนที่ ที่เกิดจากรอก และลวด นั้นทำได้ลำบากลำบนจนดูน่าอะเน็จอนาจอยู่บาง แต่เมื่อมันเกิดขึ้นในยุค 80 ดูคนในสมัยนั้นก็คงจะทำใจกันได้บ้าง

ภาพจำอีกอย่างของหนังก็คือ นางเอกสาวหน้าเด็ก เยี่ยเหวินอี้ ที่มีผลงานหนังในเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ซึ่งถือว่าแปร่งประกายจริงๆ ในครับในยุคนั้น ไม่น่าแปลกใจที่เธอ ถือว่าโด่งดังอยู่พอสมควรเลยในยุคนั้น มีโอกาศได้เล่นหนังดังๆ ร่วมกัน หลิวเต๋อหัว หรือเฉินหลงด้วย ฉากที่เธอหน้าเศร้าผลปลิวในภาคแรกก็ยังติดตา มาถึงทุกวันนี้เลย

ฤทธิ์บ้าสุดขอบฟ้า อาจจะไม่ได้เป็นงานที่มีความโดดเด่นอะไรเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับหนังหลายๆ เรื่องในแนวเดียวกัน และถ้าได้สำรวจคำวิจารณ์ของ Peacock King จากแหล่งต่างๆ ดูก็จะพบว่าหนังออกจะได้รับความเห็นค่อนไปทางกลางๆ และดูเหมือนจะเป็นในส่วนติ มากกว่าจะเป็นคำชม เพราะหนังก็ยังคงมีข้อด้อยแบบหนังฮ่องกงโดยทั่วไป ที่ไม่ค่อยได้เอาใจใส่ในเรื่อบทกันเท่าไหร่

แต่โดยรวมแล้วหนังก็ยังน่าจดจำ โดยเฉพาะงานภาพ และการสร้างบรรยากาศโดยรวม ที่ประสบความสำเร็จ ในการผสมองค์ประกอบระหว่างหนังเอฟเฟคสไตล์หนังไซไฟ หนังยอดมนุษย์แบบญี่ปุ่น เรียกว่าถ้าเป็นที่ถูกอกถูกใจ เด็กผู้ชายในสมัยนั้นอยู่ไม่น้อย คนไหน ได้ดูหนังเรื่องนี้ขึ้นมา เมื่อกลับบ้านหรือไปโรงเรียน ก็คงได้จับเอานิ้วมาพันกัน เล่นปล่อยแสงแบบคุจากุกกันบ้าง ไม่มากก็น้อย

Peacock King – ฤทธิ์บ้าสุดขอบฟ้า (1988 – 1989, Lan Noi-Choi)

เกิดเค้าลางของภัยพิบัติขึ้นบนโลก เมื่อ อาชูล่า (เยี่ยเหวินอี้) ผู้มีพลังวิเศษในการควบคุมไฟ ได้ถูกปลุกขึ้นมาโดปีศาจสาวราคะ (พอลลีน หวัง) ธิดาแห่งอสูร ผู้เป็นกุญแจเปิดสู่นรก ด้วยญานของลามะแห่งธิเบต (เกาสง) ได้ล่วงรู้ถึงแผนการร้ายดังกล่าว ลูกศิษย์เอกอย่าง นกยูง (หรือ Peacock ในภาษาอังกฤษ แหมชื่อย่างกับเทปผีสมัยก่อน) ออกเดินทางสู่ประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำอย่างยับยั้งแผนการดังกล่าว

ในเวลาเดียวกัน สำนักนักบวช อูระโคยูยะ แห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับสัญญานอันตรายชนิดเดียวกัน โดยท่านเจ้าสำนัก จิกุ (เคน โอคาตะ) ศิษย์เอกที่ชื่อว่า คุจากุ จึงถูกส่งให้ มาทำงานอย่างเดียวกัน สองหนุ่มนักปราบปีศาจ แม้จะดูไม่ค่อยถูกชตากันเมื่อแรกพบ กลับต้องมาร่วมมือในจุดมุ่งหมายเดียวกัน ในการตามล่าหญิงสาวผู้เป็นอันตราย

จนได้พบหญิงที่ตามหา ด้วยความช่วยเหลือของ นักข่าวสาวชาวญี่ปุ่น ซาเอโกะ คาซาม่า (นารูมิ ยาซูดะ) ทั้งสองกลับพบว่า เธอเป็นเพียงเด็กสาวน่ารักสดใส มีความกระตือรือร้น และตื่นเต้นกับความสวยงามของโลก ทั้งสองตัดสินใจพาตัว อาชูล่า ไปธิเบตเพื่อขอให้ลามะ ช่วยเหลือ ที่ติดตามมาด้วยการตามล่าของพวกปีศาจรวมถึง เหล่านักบวชสายบู๊ (หลิวเจียฮุย) และรวมอดีต และความความสัมพันธ์ระหว่างพระหนุ่มทั้งสอง ที่เชื่อมโยงกันมาด้วยต้นกำเนิด

Peacock King หยิบเอาตอนหนึ่งของการ์ตูนต้นฉะบับมาเป็นเนื้อหาหลักของหนัง เป็นตัวที่มีความสำคัญอยู่ไม่น้อยเพราะ เป็นเรื่องราวการกำเนิดของ อาชูล่า ตัวละครนางเอกของเรื่อง ส่วนตัวละครเอกของเรื่องอย่างคุจากุนั้น ได้ถูกแบ่งแยกออกมาเป็นสองตัวละครในหนังใหญ่

ดาราหนุ่มชาวญี่น ฮิโรชิ มิคามิ ได้ชื่อ และเครื่องแต่งกาย แบบต้นฉบับไป ขณะที่บุคลิก ขี่เล่น ดูจะตกเป็นของตัวละครใหม่ ที่แสดงโดยหยวนเปียว(ที่ไม่ถึงกับออกแนว ลามก ตลกบริโภค แบบในหนังสือการ์ตูน ที่ดูจะดัดแปลงให้อยู่ในหนังได้ค่อนข้างยาก) ในหลายๆ แหล่งข้อมูลนั้นระบุไว้ว่า หยวนเปียว มีเครดิตเป็นผู้กำกับร่วมในหนังด้วย และรับหน้าที่ออกแบบคิวบู๊ในหนังด้วย ประเมินจากตัวหนังแล้ว ก็เชื่อได้ว่าน่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะหนังมีส่วนของคิวบู๊อยู่พอสมควรเลยทีเดียว โดยเฉพาะการเข้าฉากกับ หลิวเจียฮุย ที่ถือว่าทำได้มันดีทีเดียว

จุดเด่นของหนังก็ยังคงอยู่ที่เทคนิคพิเศษที่ทำออกมาได้เจ๋งดี โดยเฉพาะปีศาจสาวเซ็กซี่ที่แปลงร่างออกมาเป็นอสูร สไตล์เอเลี่ยนที่ดูเท่ห์มาก ความปราณีต กับความก้าวในในเทคนิค ก็นับว่าเหนือมาตรฐานหนังฮ่องกงโดยทั่วไป งานจากเจ้าพอหนังเอฟเฟคอย่างฉีเคอะ ก็ยังเทียบได้ยาก

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Golden Harvest Films, Paragon Films Ltd.
  กำกับ - Nam Lai-Choi
  อำนวยการส้าง - Chan Hing-Kai, Amy Chin Siu-Wai
  เขียนบทภายพนตร์ - Kong Heung-Sang, Woo Suet-Lai, Edward Tang Ging-Sang, Ogino Makoto (เจ้าของบทประพันธ์ต้นฉบับ)
  กำกับศิลป์- Tanaka Takao, Eddie Ma Poon-Chiu, Keita Amemiya
  ดนตรีประกอบ - Yoshino Maki
  ถ่ายภาพ - Kwan Chi-Kan, Au Gaam-Hung, Lam Chiu, Ma Gam-Cheung, Lee San-Yip
  ตัดต่อ - Chiang Hsing-Lung
  แต่งหน้า - Joyce Yeung Choi-Fung
  เทคนิคพิเศษ - Keita Amemiya, Shinji Higuchi, Takashige Ichise
  เครื่องแต่งกาย – Shirley Chan Goo-Fong
  กำกับคิวบู๊ – Yuen Biao, Philip Kwok
  แสดงนำ – Yuen Biao, Gloria Yip Wan-Yi, Pauline Wong Siu-Fung, Philip Kwok Chun-Fung, Hiroshi Mikami, Narumi Yasuda, Gordon Liu (Lau Ka-Fai), Eddy Ko Hung
• Rating – 3/5

Saga of the Phoenix – ฤทธิ์บ้าสุดขอบฟ้า 2 (1988 – 1989, Lan Noi-Choi)

เหตุการณ์ต่อเนื่องจากหนังภาคแรก เหล่านักบวชยังไม่อาจวางใจใน อาชูล่า เพราะอำนาจมือในตัวของเธอ หัวหน้านักบวชจิคุ (เปลี่ยนตัวแสดงจาก เคน โอคาตะ มาเป็น ชินทาโร่ คัตสึ เจ้าของบท ซาโดอิจิ ผู้โด่งดัง) ตัดสินใจที่จะผนึก อาชูล่า ให้หลับใหลไว้ตลอดการ เพื่อเป็นการป้องกันความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

อาชูล่า มีเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ที่จะได้ใช้ชีวิตในโลก ที่เธอเลือกให้เป็นช่วงเวลาอันมีคุณค่า และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข กับเพื่อนโดยเฉพาะปีศาจตัวน้อยจอมกวน และเหตุการณ์วุ่นวายที่พาเอาอาชูล่า และคุจากุ ได้กลับไปผจญภัยยังฮ่องกง อีกครั้งกับสองพี่น้องเพื่อนใหม่ชาวฮ่องกง (หลี่ลี่เจิน) แน่นอนทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เห็น พวกปีศาจจากนรก ก็ยังไม่วายตามมาราวี ในการใช้พลังของสาวน้อย ในการเปิดประตูสู่นรกอีกครั้ง

Saga of the Phoenix ภาคต่อของ Peacock King ที่มีการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบหลายอย่าง จนผิดหูผิดตาไปเลย ไล่กันตั้งแต่นักแสดง อย่างหยวนเปียว ที่ภาคนี้ดูจะถูกลดบทบาทลงไป โดยเฉพาะมีเวลาออกจอไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เพราะตัวละครที่เฮียแกแสดง เล่นโดนแช่แข็งไปครึ่งเรื่อง นอกจากนั้นยังไม่ได้มีส่วนร่วมในงานเบื้องหลังของหนังเช่นเดียวกับภาคแรก ขณะที่บทพระเอกฝั่งญี่ปุ่นมีการเปลี่ยนตัวแสดงจากคนเดิม เป็นดาราหน้าใหม่ โนเนมในขณะนั้นนาม ฮิโรชิ อาเบะ ที่หนังไม่ค่อยได้เปิดโอกาศให้แสดงอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่

อย่างไรก็ตามความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดของหนัง เห็นจะอยู่ที่ทิศทางของเรื่อง ที่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด องค์ประกอบความเป็นหนังสยองขวัญสั่นประสาท ดูจะหดหายลงไปมาก หนังมีช่วงเวลาเบาๆ แทรกอยู่ค่อนข้างมาก ทั้งฉากเล่นน้ำที่เปิดโอกาศให้สาวๆ ในเรื่องได้โชว์ตัวกันในชุดวาบหวิว และที่สำคัญก็คือตัวละครปีศาจน้อย เพื่อนนากเอกที่แทบจะทำให้หนังกลายเป็น Gremlin หรือ E.T. ภาคฮ่องกงไปเลย

ในส่วนของเทคนิคก็มีความเปลี่ยนแปลงอยู่ไม่น้อย หนังลดทอนการใช้เทคนิคอันยุ่งยากอย่าง Stopmotion ลงไป และเน้นไปที่การสร้างแบบจำลอง หรือหุ่นกระบอกอะไรทำนองนั้นแทน ตัวเด่นที่สุดก็คือ ปีศาจยักษ์ใหญ่ที่โผล่มาตอนท้ายเรื่อง โครงสร้างเป็นกระดูก และมีปีกค้างคาว ที่เท่ห์กว่าบอสภาคแรกเห็นๆ และพอขยับ และบินเท่านั้นแหละ ดูกระจอกไปทันที เพราะรอก และสลิงค์ที่ใช้ในการขยับเขยื่อนทำได้อย่างไม่ราบลื่อนเอาซะเเลย

โดยภาพรวมแล้วหนังด้อยกว่างานภาคแรกอยู่พอสมควร นอกจากเนื้อเรื่องดูเนือยๆ แล้วเอฟเฟคก็ยังดูด้อยลงไปด้วย

TRIVIA หนังทั้งสองเรื่องเป็นที่ให้กำเนิดผู้กำกับดังๆ หลายคน ทั้งฮ่องกง และญี่ปุ่น ลองไล่ชื่อดูก็ประกอบไปด้วย ทีมงานเอฟเฟค Keita Amemiya (Moon Over Tao), Shinji Higuchi (The Sinking of Japan) และเหล่าผู้ช่วยผู้กำกับหนุ่มๆ ไฟแรกอย่าง Ha Sau-Hin (Jail House Eros หนังคุกสาวสุดดัง), Sam Leong Tak-Sam (The Stewardess ผู้กำกับหนังฮ่องกงคัลท์) และ Takeshi Miike ที่คงไม่ต้องบอกว่ามีผลงานอะไรบ้าง

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Golden Harvest Films, Paragon Films Ltd.
  กำกับ - Nam Lai-Choi, Lau Shut-Yue
  อำนวยการส้าง - Chan Hing-Kai, Amy Chin Siu-Wai
  เขียนบทภายพนตร์ - Kong Heung-Sang, Woo Suet-Lai, Edward Tang Ging-Sang, Ogino Makoto (เจ้าของบทประพันธ์ต้นฉบับ)
  กำกับศิลป์- Eddie Ma Poon-Chiu, Lam Jan-Fai, Keita Amemiya
  ดนตรีประกอบ - Philip Chan Fei-Lit
  ถ่ายภาพ - Kwan Chi-Kan, Au Gaam-Hung, Lam Chiu, Ma Gam-Cheung, Lee San-Yip
  ตัดต่อ - Chiang Hsing-Lung, Keung Chuen-Tak, Peter Cheung Yiu-Chung
  แต่งหน้า - Joyce Yeung Choi-Fung
  เทคนิคพิเศษ - Keita Amemiya
  เครื่องแต่งกาย – Chan Mei-Moon, Goo Ga-Lau
  กำกับคิวบู๊ – Yuen Bun
  แสดงนำ – Yuen Biao, Gloria Yip Wan-Yee, Rachel Lee Lai-Chun, Katsu Shintaro, Abe Hiroshi, Natori Yuko, Ngai Suet, Lawrence Lau Sek-Yin, Tachibana Yukari, Arai Mariko, Lam Gong Wai Ji
• Rating – 3/5

“ถ้าจะส่งสายตำรวจเข้าไปในแฝงตัวในแก๊ง ก็ต้องรับประกัน ว่าจะไม่ดำเนินคดีกับพวกเค้า ไม่งั้นใครจะกล้าทำงานนี้” “ก็ เหลียงเฉาเหว่ย ไง” บทสนทนาของตัวละคร นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่สองคน ในตอนต้นของหนังเรื่อง Wo Hu นั้น บอกกันชัดๆ เลยว่า งานนี้หนังจะว่าด้วย เรื่องตำราจสายโจน ตามกระแสหนังดังอย่าง Infernal Affairs

เป็นโชคดีที่ผู้สร้างของหนัง (หนึ่งในนั้นก็คือ หวังจิง เจ้าพ่อหนังขยะคนดัง) สามารถหามุมมองใหม่ให้กับหนังแนวนี้ได้อย่างน่าชมเชย เป็นงานที่น่าสนใจอีกเรื่องของวงการหนังฮ่องกงปี 2006

Wo Hu เล่าเรื่อง ในฉากหลัง แบบมาตรฐานพิมพ์นิยมของหนัง แก๊งสเตอร์ฮ่องกง เมื่อแก๊งอาชญากรแผ่อิทธิพลไปทั่ว ภายใต้การดูแลของ “หัวหน้าใหญ่” (เยี่ยหัว) ผู้ยิ่งใหญ่ของโลกใต้ดินแห่งฮ่องกง ที่มีหัวหน้าแก๊งต่างๆ ให้ความเกรงใจ อาทิ วอลเตอร์ (อู๋เจิ้นอวี้) เจ้าพ่อธุรกิจฟอกเงิน ทอมมี่ (จางจื่อหลิน) เจ้าพ่อยาเสพติดรายใหญ่, อาเฟ่ย (เฉินเสี่ยวฉุน) เจ้าพ่อแฝงแผ่นผี โดยมี จิม (เฮียอ้วน เจิ้งจื่อเหว่ย) เจ้าพ่อบ่อนพนันเถื่อน เป็นมันสมองคนสำคัญของแก๊ง

พวกมันสร้างความเอือมระอาอย่างหนัก ให้กับเจ้าหน้าที่บ้านเมือง กรมตำรวจ มอบหมายให้ผู้กองเหว่ย (เหมียเฉียวเหว่ย) จัดตั้งปฏิบัติการพิเศษ “เสือซุ่ม” เพื่อกวาดล้างเจ้าพ่อเหล่านี้ ตำรวจนอกเครื่องแบบ มากมายหลายร้อย และอาจจะเป็นพัน ได้รับภาระกิจพิเศษ ให้ปลอมตัวเข้าไปปะปนอยู่ในแก๊ง เพื่อหาหลักฐาน เอาผิดพวกมันให้ได้ จุดเริ่มต้นของเรื่องราว เกิดขึ้นเมื่อ ตำรวจสายคนหนึ่งถูกสังหารโหด ตำรวจจึงไม่อาจวางเฉยอยู่ได้ รวบรวมหลักฐานเข้าจับกุมเหล่ามาเฟีย จนเกิดความหวาดระแวง นำมาซึ่งการหักหลัง ล้างแค้น ยากจะไว้ใจใครได้

เรื่องราวใน Wo Hu นั้นเป็นหนังประเภทตำรวจสายที่แปลกประหลาดแตกต่าง จากหนังประเภทเดียวกันอยู่ซักหน่อย ที่เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ วนเวียนอยู่กับพวกแก๊งมาเฟีย โดยเฉพาะการดิ้นรนหนีความผิด ตัวละครสายลับ นั้นแทบจะไม่ได้เป็นตัวละครหลักของหนัง แต่อยู่ ในบริบทของเนื้อเรื่อง และปรากฏตัวเฉพาะในบางจุดของหนังเท่านั้น เป็นความตั้งใจของ ผู้สร้างเองที่พยายามเชื่อมโยงความหมายของ คำว่าสายลับให้ขยายขอบเขตไปมากกว่าที่เคยเป็นมา

งานสายตำรวจ หรือสายโจรนั้น อันที่จริงแล้วก็คืองานอันว่าด้วย การควานหาความลับ และจุดอ่อนของฝ่ายตรงกันข้าม ชื่อภาษาอังกฤษของหนังที่ว่า Operation Undercover อันหมายถึงภาระกิจสายลับ ก็อาจจะถูกแปลความให้แตกต่างได้ ด้วยแยกแยกคำว่า Under ที่เท่ากับการคำว่า “ภายใต้” และ Cover ที่หมายถึงการ ปกปิดอำพราง ที่ไม่มีวันหลุดรอดตาข่ายฟ้าไปได้

ในความเป็นจริงแล้ว ความลับ และจุดอ่อนนั้น สามารถปะทุ และเปิดเผยออกมาได้ตลอดเวลา โดยไม่ได้ต้องพึ่งพาการขุดคุ้ยของใคร ที่แม้จุดหลุดรอดตำรวจเป็นสิบเป็นร้อยนายไปได้ แต่เจ้าตัวเองนั้นแล คือพยานคนสำคัญคนสุดท้าย ที่สำเหนียกถึงความลับ และจุดอ่อน และพร้อมจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นจุดตาย อยู่ตลอดเวลา

แม่ที่แก่ชราและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ลูกชายคนเดียวในดวงใจ และหญิงสาวอันเป็นรักแท้ กลับกลายเป็นจุดอ่อนสำคัญของสองนักเลงใจหิน ความเกลียด ความโกรธ และความกลัว ก็กลายเป็นปัจจัยลบ ที่ทำลายความฉลาดสุขุมที่เคยมีมา สุดท้ายแม้กระทั่ง หัวหน้าใหญ่ ที่ดีดลูกคิดบนรางแก้วไว้ละเอียดรอดคอบแค่ไหน ก็ต้องพ่ายแพ้แก่ศัตรูอันดับหนึ่งอย่าง ความชรา ในท้ายที่สุด

ตัวละครในหนัง โดยเฉพาะในฝั่งฝากของพวกแก๊งมาเฟีย และตำรวจ ล้วนแต่มีบุคลิค และลายละเอียดที่น่าสนใจ มีสีสรรค์กันแทบทุกตัว ทั้งจากบทและการแสดง จากนักแสดงรุ่นเก๋าชาวฮ่องกงมากมาย ที่น่าพูดถึงเป็นพิเศษก็คือ สองบทเอกที่ต้องปะทะกันในเรื่อง เจิ้งจื่อเหว่ย ที่งานนี้เรียกว่าได้เป็นพระเอกซักที หลังจากรับบทตัวประกอบสร้างสีสรรค์ในหนังประเภทนี้มานาน เช่นเดียวกับ เหมียวเฉียวเหว่ย ที่หลังจากการกลับมารับงานบันเทิง ก็มีงานนี่แหละที่เรียกได้ว่าสมศักดิ์ศรีจริงๆ ซะที (ข่าวร้ายของแฟนๆ และข่าวดีสำหรับคนที่เบื่อหน้า พ่อหนุ่ม ชอว์น หยูเหวินเล่อ ก็คือ บทของเขา นั้นเป็นเพียงแค่บทประกอบ ที่ปรากฏตัวอยู่เพียงไม่กี่ฉากเท่านั้นครับ)

Wo Hu เป็นผลงานการสร้าง และเขียนบทของ หวังจิง ส่วนหน้าที่การกำกับเป็นของ Marco Mak Che Shing คนตัดหนังระดับตำนานของฮ่องกง ที่ระยะหลังหันมาเอาดีกับการกำกับมากกว่า แสดงให้เห็นว่า แม้จะไม่ได้เป็นผู้กำกับที่อยู่ในกระแส ความสนใจอะไรเท่าไหร่นัก แต่ฝีมือถือว่าเชื่อใจได้ เขาเล่าเรื่องที่เต็มไปด้วยตัวละคร และพล็อตย่อยมากมายได้อย่างราบลื่น ที่ผมชอบมากอีกอย่างก็คือ หนังไม่ค่อยเน้นสไตล์หวือหวา แบบหนังอาชญากรรมสมัยใหม่ซักเท่าไหร่ ดูหนังท่ามาก แบบ Infernal Affairs มาแยะ ก็รู้สึกว่า เปลี่ยนบรรยากาศด้วยหนังท่าน้อยแบบ Wo Hu ก็สนุกดีเหมือนกัน แม้มุขตลก และการแสดงของนักแสดงบางคน จะออกลูกโฉ่งฉาง ทำให้หนังดูไม่ค่อยร่วมสมัย ไปซักหน่อยก็ตาม

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - MVP Film
  กำกับ - Marco Mak Chi-Sin, Wang Guang-Li
  อำนวยการส้าง - Wong Jing, Y.Y. Kong
  เขียนบทภายพนตร์ - Wong Jing, Gary Tang Tak-Hey
  กำกับศิลป์- Yank Wong Yan-Kwai
  ดนตรีประกอบ - Marco Wan Hiu-Yung
  ถ่ายภาพ - Lai Yiu-Fai
  ตัดต่อ - Angie Lam On-Yee, Azrael Chung Wai-Chiu
  เครื่องแต่งกาย – Hilda Choi Yin-Man
  แสดงนำ – Eric Tsang Chi-Wai, Francis Ng Chun-Yu, Miu Kiu-Wai, Jordan Chan Siu-Chun, Julian Cheung Chi-Lam, Shawn Yue, Sonja Kwok Sin-Nei, Kenny Wong Tak-Bun, Yueh Hua, Qin Hailu, Joe Cheung Tung-Cho, Johnny Chen (Lu Sze-Ming), Timmy Hung Tin-Ming, Patrick Tang Kin-Won, Lam Chi-Sin, Zuki Lee Si-Pui, Nie Yuan, Na Wei
• Thailand Distrubution – ออกแผ่น DVD VCD โดย United Home Entertainment ใช้ชื่อไทยว่า “ภารกิจเดือดเชือดเจ้าพ่อ”
• Rating – 4/5

หลี่เหลียงเจี๋ย อาจจะโด่งดังเป็นที่รู้จักจากบทบาท หวงเฟยหง แต่บท และหนังที่ถือว่าเป็นงานแจ้งเกิดของเขาอย่างแท้จริง เป็นหนังเรื่องแรกในชีวิต ก็คือ หนังกังฟูที่ชื่อว่า Shaolin Temple หรือ เสี่ยวลิ้มยี่ ในความทรงจำของคนไทยเรา หนังกังฟู จากจีนแผ่นดินใหญ่ เป็นงานที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงมากทั้งในฮ่องกง และทั่วเอเซีย ส่งผลให้มีภาคต่อติดตามออกมาอีก ถึงสองภาค กลายเป็นแสงวาบ ในช่วงท้ายของยุคหนังกังฟูรุ่งเรืองกลางยุค 80

จะว่าไปแล้วองค์ประกอบต่างๆ ของหนัง ถือว่าไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ เนื้อเรื่องของแต่ละภาค ก็จะไม่ต่อเนื่องกัน แต่จะเป็นการนำเสนอเนื้อหาแบบเดิมๆ และเพิ่มจุดขาย องค์ประกอบใหม่ๆ เข้ามาในแต่ละภาคเสียมากกว่า

สำหรับจุดขายสำคัญอย่างคิวบู๊นั้น ได้รับการดูแลโดยทีมงานจากแผ่นดินใหญ่เอง ทีมผู้กำกับคิวบู๊ จากเมืองจีนแผ่นดินใหญ่ นั้นถือว่ามีฝีมือดีทีเดียว (ยกเว้นในภาคที่ 3) ส่วนบรรดาตัวประกอบ และสตั้นแมน ก็ดูมีทักษะทางร่างกายที่ยอดเยี่ยม แสดงให้เห็นว่ามีพื้นฐานทางหมัดมวย และวูซู อยู่ไม่น้อย

เหตุผลแห่งความสำเร็จของหนัง จุดเด่นจริงๆ ของหนังกลับกลายเป็น การใช้ประโยชน์จากการเป็นงานโปรดักชั่น จีนแผ่นดินใหญ่ ได้อย่างคุ้มค่า ทัศนียภาพ อันส่วนงามของประเทศจีน รวมถึงสิ่งปลูกสร้างสำคัญอย่าง กำแพงเมืองจีน หรือแม่น้ำเหลือง ได้อย่างคุ้มค้า ที่ทำให้หนังออกมาดูยิ่งใหญ่อลังการ ตัวละครต่อสู้กัน บนโลเกชั่นที่แปลกใหม่ แตกต่างจากฉากในโรงถ่าย อันน่าอึดอัดของชอว์บราเดอร์ หรือสนามหญ้าชายป่าซ้ำซากแบบ โกเดนฮาเวสท์

เมื่อพูดถึง เสี่ยวลิ้มยี่ ก็ต้องพูดถึง หลี่เหลียงเจี๋ย หรือที่รู้จักกันในเวลาต่อมาว่า Jet Li ที่เมื่อหนังภาคแรกฉายนั้น ถือว่าอายุน้อยมาก สำหรับพระเอกหนังบู๊กังฟูซักคน หนังทั้งสามเรื่องนี้ ก็ถือเป็นงานที่สร้างมาเพื่อสนับสนุนความสามารถ และเสน่ห์ของเขาโดยแท้ ที่มากไปกว่านั้น หลี่เหลียงเจี๋ย ในหนังทั้งสามเรื่อง เป็นหลี่เหลียงเจี๋ยที่ร่างกายยังสดใหม่ ไม่ได้ผ่านการบาดเจ็บครั้งใหญ่ เขายังคงหนุ่มแน่สดใหม่ ศักยภาพร่างกายยังคงมีอยู่อย่างเต็มที่

นอกจากพระเอกอย่าง หลี่เหลียงเจี๋ย แล้วทีมงานผลิตหนังกังฟูของจีนแผ่นดินใหญ่ ก็ถือว่าเริ่มต้นพัฒนาจากหนังเรื่องนี้ ทั้งสองดาราอาวุโส หยูไห่ และ หยูชิงเหว่ย ที่รับบทเด่นเคียงข้างหลี่เหลียงเจี๋ย ในทุกภาคของหนัง คนแรกรับบทเป็นหลวงจีน จอมยุทธอาจารย์ของพระเอก ส่วนคนหลัง ก็แสดงเป็นทั้งตัวร้ายสุดแสบ (ภาค 1,3) และตัวดีสุดกวน (ภาค 2) เรียกว่าบทบาท ในหนังไตรภาคชุดนี้แทบจะกลายเป็นภาพจำ ติดตัวนักแสดงอาวุโสทั้งสองท่านไปเลย นอกจากนั้นเหล่าบุคลากรชาวจีนแผ่นดินหใญ่ มากมาย ยังได้ถูกค้นพบในเรื่องนี้

Shaolin Temple (1982, Cheung Yam-Yim)

หลี่เหลียงเจี๋ย รับบทเป็น เด็กหนุ่มชาวบ้าน ที่บิดาถูกขุนนางชั่วสังหาร โดยไร้ความผิด ตัวของเขาเองก็เกือบตกเป็นเหยื่อของความ อยุติธรรมนั้น แต่ถือว่าเป็นโชคดีที่สามารถหนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ด้วยร่างกายที่บาดเจ็บ ชายหนุ่มได้รับการช่วยเหลือ จากวัดวัดเส้าหลิน ที่นั้นเค้าได้ฝึกมวยจีน และวิชาอาวุธต่างๆ โดยหมายมั่นปั้นมือว่า จะกลับมาแก้แค้นให้บิดา ให้ได้ แต่กลับกลายเป็นว่า ได้มีโอกาสช่วยเหลือ หลี่ซื่อหมิง ที่ต่อมากลายเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ถัง ในการต่อสุ้กับพวกขุนนางชั่ว

อย่างที่ว่าไปแล้วละนะครับ ถ้าพูดกันตามตรง หนังโดยเฉพาะภาคแรกนี้ นำเสนอเนื้อหาที่ซ้ำซาก ไม่แตกต่าง พล็อตเรื่อง อยู่ในหนังประเภท “แกฆ่าพ่อชั้น” ของจีนแบบทั่วๆ ไป คิวบู๊ก็จัดว่าดี แต่ไม่ได้ถึงกับยอดเยี่ยมกว่าหนังในช่วงเดียวกันแต่อย่างใด

เสี่ยวลิ้มยี่ นั้นถูกสร้างออกมาในปี 1982 เป็นช่วงเวลาสำคัญของประเทศจีน หลังจากการเดินทางมาเยือนของ ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน พญามังกรแห่งเอเซียก็ได้โอกาสเปิดประเทศ นอกจากกีฬาปิงปอง ก็คือ ศิลปะป้องกันตัวประจำชาติ อย่าง มวยจีน (หรือวูซู) ที่ถูกนำออกมาเพื่อแสดง และสร้างความประทับใจต่อนานาอารยะประเทศ การแสดงมวยจีนโดยทีมนักกีฬา ชั้นแนวนี้ประสบความสำเร็จอย่างสูง

จุดเริ่มต้นของ เสี่ยวลิ้มยี่ นั้นก็คือตรงนี้นี่เอง เมื่อรัฐบาลจีนต้องการสานต่อ ความสำเร็จดังกล่าว จึงอนุมัติให้มีการสร้างหนัง เกี่ยวกับศิลปะป้องกันตัวออกมา เพื่อเหตุผลในการประชาสัมพันธ์ให้กับประเทศเป็นประเด็นสำคัญ

เรื่องราวของวัดเส้าหลิน (หรือเสี่ยวลิ้มยี่) ถูกเลือกให้มาเป็นเนื้อหาหลักของหนัง เรื่องราวของเส้าหลิน ที่ถูกสร้างในหนังเรื่องนี้ ดูจะมีความแตกต่างจาก หนังเส้าหลินมากมายหลายร้อยเรื่อง ที่เคยถูกสร้าง โดยฮ่องกง หรือไต้หวัน โดยสิ้นเชิง โดยเปลี่ยนฉากหลังพิมพ์นิยมจากยุคราชวงศ์ชิง และต่อสู้เชิงต่อต้านของ กบฏชาวฮั่น ต่อรัฐบาลแมนจู มาเป็นเรื่องราวที่ย้อนอดีตไปไกลกว่านั้นลิบ ในสมัยต้นราชวงศ์ถัง กับเนื้อหาที่ว่ากันด้วย การสร้างชาติของชาวฮั่น นั้นก็ดูจะไปกันได้ดี กับการเป็นหนังที่สนับสนุนโดยรัฐบาลอย่างนี้

หนังมีบริษัทจากทางฮ่องกงชื่อว่า บริษัท จงหยวน โดยนักทำหนังฮ่องกรุ่นลายคามอย่าง ผู้อำนวยการสร้าง ฟุฉี (Fu Qi) และผู้กำกับ จางซิ่งเหยิน (Cheung Yam-Yim) มาเป็นตัวจักรสำคัญ โดยทีมงานในกองถ่าย และนักแสดง แทบจะเป็นชาวแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด

เสี่ยวลิ้มยี่ ใช้เวลาถ่ายทำยาวนานถึง เกือบสองปี ผ่านช่วงเวลาอันเลวร้าย ของสภาพอากาศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การทำงานในละแวกแม่น้ำเหลือง ก็กลายเป็นวิบากกรรมครั้งใหญ คนทำงานทั้งเบื้องหน้า และหลังฐาน ทีมงานส่วนใหญ่ ก็เรียกได้ว่ามีประสบการณ์ที่น้อยมาก หลีเหลียงเจี๋ย เองก็ยังยอมรับว่า กองถ่ายหนังเรื่องแรกของเขานั้นแทบจะทำหนังไม่เป็นกันเลย

Shaolin Temple ภาคแรก หรือ เสี่ยวลิ้มยี่ นั้นเป็นหนึ่งในหนังกังฟูแห่งประวัติศาสตร์ จากตัวหนังเองก็ส่วนหนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่า ก็คือ การเป็นความพยายามแรกๆ สำหรับการทำหนังกังฟู จากประเทศหลังม่านไม้ไผ่ และที่สำคัญไปกว่านั้น ในฐานะงานแจ้งเกิด ของดารากังฟูหนึ่งในสาม ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดการ นาม หลี่เหลียงเจี๋ย

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Chung Yuen Motion Picture Co.
  กำกับ - Cheung Yam-Yim
  อำนวยการส้าง - Liao Yi-Yuan
  เขียนบทภายพนตร์ - Sit Hau, Lo Siu-Cheung
  กำกับคิวบู๊ – Yue Hoi, Ma Yin-Tat, Pan Qingfu, Wong Seung-Hoi
  แสดงนำ -Jet Li Lian-Jie, Yue Hoi, Yue Sing-Wai, Ding Laam, Woo Gin-Keung, Sun Jian-Kui, Lau Waai-Leung, Ji Chun-Hua, Zhang Jian-Wen, Yan Di-Hua
• Rating – 4/5

Shaolin Temple 2: Kids From Shaolin (1984, Cheung Yam-Yim)

Kids from Shaolin ภาคต่อจากหนังภาคแรก ที่ไม่ได้มีเนื้อหาอะไรเกี่ยวข้องกันเลย นอกจากพระเอกอย่าง หลี่เหลียงเจี๋ย และดาราอีกหลายๆ คนที่ยังตามมาแสดงในหนังภาคนี้ด้วย นอกเหนือจากนั้นก็แทบจะไม่มีอะไร ใกล้เคียงกับหนังภาคก่อนเลย

หนังเล่าเรื่องถึงสองครอบครัว ที่อาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน บ้านของเศรษฐีเปา เปาเซิ่งฟง (หยูชิงเหว่ย) ผู้เยี่ยมยุทธในทางกระบี่บู๊ตึ้ง เต็มไปด้วยทรัพย์สริงคาน และคฤหาสถ์หลังใหญ่ แต่กลับอาภัพบุตรผู้สืบสกุล มีแต่ลูกสาว ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ทั้งอ่อนวอนแก่เทพยาดาก็ไม่สำริดผล ขณะที่ถีอฝั่งคลองหนึ่ง

เทียนฟง (หยูไห่) และบุตรชาติทั้ง 7 เป็นผู้สืบทอดวิชาหมัดจากเส้าหลิน เทียนฟง เป็นจอมยุทธคนหนึ่ง ที่สมัยหนุ่มเขาได้ช่วยเหลือชาวบ้าน จากการโจมตีของพวกโจรป่า แม้จะสามารถทำให้ฝ่ายตรงข้าม บาดเจ็บ จนล่าถอยไปได้ แต่ไม่สามารถรักษาชีวิตชาวบ้านผู้บริสุทธิ์เอาไว้ได้ เหลือเอาไว้แต่บรรดาเด็ก และทารก ลูกหลานของชาวบ้านผู้ล่วงลับ เขากับน้องชายหยีหลงจึง รับอุปการะเด็กทั้งหมด และเลี้ยงไว้เป็นลูก

ทั้งสองบ้านบาดหมาง แม้อารองหยีหลงจะ แอบรักลอบชอบพอกับลูกสาวคนโตของบ้านตระกูลเปา ก็ถูกขัดขว้าง และตั้งข้อแม้ว่า ต้องมีวัวสิบตัวเท่านั้น ถึงจะยอมยกลูกสาวให้ เหล่าเด็กๆ (ที่นำทีมโดยเด็กโข่ง หลี่เหลียงเจี๋ย) จึงพยายามช่วยเหลือ สานสัมพันธ์ให้กับทั้งสองตระกูล เพื่อทางบ้านเปา จะได้ยกคุณหนูใหญ่ และคุณหนูใหญ่ และรองให้มาแต่งงานกับพ่อบุญธรรม และอารองของพวกเขา

แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้ยากเต็มทน โดยเฉพาะลูกสาวคนที่สาม แห่งบ้านเปา นามซานฟ่ง (หวังเจียวหยิน) สาวห้าว ที่แต่งตัวเป็นชาย หิ้วกระบี่ ที่หาเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับพวกเส้าหลิน ตลอดเวลา เรื่องที่ทั้งสองตระกูลจะกลายเป็นทองแผ่นเดียวกัน ยิ่งดูห่างไกลขึ้นไปทุกที

จนกระทั่งพวกโจรที่ต้องการทรัพย์สมบัติของตระกูลเป่า รวมทั้งการแก้แค้นพวกเส้าหลิน ได้ปลอมตัวแทรกซึมเข้ามา ในตระกูลเป่า เพื่อแทบเรียนเพลงกระบี่บู๊ตึ้ง พร้อมกับยุแยงตะแคงรั่ว อาศัยใช้ประโยชน์จาก ความแตกแยก ทะเลาะแบะแว้งของทั้งสองตระกูล

โดยเฉพาะเนื้อหาที่ออกมาไป ดูง่าย เนื้อความสดใสน่ารัก และฝีมือลายมือของเหล่า นักแสดงตัวน้อย ผสมกับมุมตลกเบา มีกระทั่งฉากร้องรำทำเพลง และฉากเลือกคู่ เกี่ยวพาราศี เป็นงานที่สร้างออกมาเพื่อขยายตลาดไปสู่ผู้ชมวัยเยาว์ และสตรี เป็นหลัก ที่เห็นได้ชัดเจน ก็ตั้งแต่ฉากไตเติล ที่ทำออกมาในรูปแบบการ์ตูนอนิเมชั่นสีสัดสนใจ ดาราจากภาคแรกส่วนใหญ่ ก็กลับมาแสดงในภาคนี้ ที่น่าสนใจเป็นพิเศษก็คือ

ที่ชัดเจนที่สุดก็คือ หนังไม่ได้เป็น หลี่เหลียงเจี๋ย โชว์เต็มสูบแบบหนังภาคแรก ตัวละครอื่นๆ โดยเฉพาะเหล่าดาราเด็กทั้งหลาย กินเวลาออกจอไปพอสมควรเลยทีเดียว ส่วนบทที่แสดงโดย หลี่เหลียงเจี๋ย ก็ถือว่าเป็นตัวละครเด่นตัวหนึ่งของเรื่อง แม้จะได้โชว์ลีลากังฟู แต่ก็เป็นในลักษณะของการแบ่งสรรค์ปันส่วนกันดาราคนอื่นๆ แม้กระทั่งคิวบู๊เต็มเหยียดในตอนท้ายเรื่อง ก็เป็นการโชว์ลีลาของนักแสดง จากทั้งเรื่อง มากกว่าจะเน้นไปที่ตัวเขาเพียงคนเดียว

การทำหนังให้ออกมาในแนว เบาสมอง นั้นทางหนึ่งก็ถือว่าสร้างความสนุก และแตกต่าง ได้มาก แต่ในทางเดียวกัน มุมตลกต่างๆ นานาที่ถูกนำเสนอนั้น เป็นประเภทที่ตกยุคตกสมัยได้ง่ายมาก เนื้อเรื่องที่ขาดความจริงจัง คิวบู๊ในเรื่องก็เป็นแบบผสมผสาน ทั้ง หมัดมวย เพลงอาวุธ รวมถึงลีลาการต่อสู้แบบพิศดาร ยังทำให้หนังค่อยข้างดูผิวเผิน ดูสนุก แต่ไม่ค่อยน่าประทับใจ และมีอะไรให้จดจำมากนัก

มีเกร็ดเล็กน้อยเกี่ยวกับดาราคนหนึ่งในเรื่อง ดาราสาวที่รับบท เจ๊สาม คุณหนูที่เก่งหมัดมวยในเรื่อง นั้นมีชือว่า หวงชิวหยิน เธอก็มีจุดเริ่มต้น ไม่แตกต่างกันดาราคนอื่นในเรื่องมากนัก เป็นนักกีฬาวูซุฝีมือดีของประเทศ ก่อนจะถูกคัดเลือกให้มาปรากฏตัว ในหนังเรื่อง Kids From Shaolin นี้เป็นครั้งแรก รวมถึงหนังภาคสามอย่าง Martial Art of Shaolin ด้วย

อย่างไรก็ตามอาชีพนักแสดงของเธอ กลับแสนสั้น นั้นก็เพราะว่า เธอ เลือกที่จะถอนตัวจากวงการ หลังจากการแต่งงาน เจ้าบ่าวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน พระเอกของเรื่อง อย่างหลี่เหลียงเจี๋ย นั้นเอง ทั้งคู่เข้าพิิธีสมรสกันในปี 1987 มีลูกสาวด้วยกันสองคน แต่แล้วชีวิตสมรส กลับจบลงอย่างรวดเร็ว ในปี 1994 หรืออีกเพียง 7 ต่อมานั้นเอง

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Chung Yuen Motion Picture Co.
  กำกับ - Cheung Yam-Yim
  อำนวยการส้าง - Fu Qi
  เขียนบทภายพนตร์ - Leung Chi-Keung, Hoh Shu-Wa
  กำกับคิวบู๊ – Hu Jian Qiang, Yu Cheng Hui, Yu Hai, Sun Jian Kui
  แสดงนำ -Jet Li Lian-Jie, Wong Chau-Yin, Yue Hoi, Yue Sing-Wai, Ding Laam, Ji Chun-Hua, Woo Gin-Keung, Sun Jian-Kui
• Rating – 3.5/5

Shaolin Temple 3: Martial Art of Shaolin (1986, Lau Kar-Leung)

หนังเรื่องสุดท้ายในชุด Shaolin Temple เป็นตอนที่ ตัวของหลี่เหลียงเจี๋ย บอกเองว่า เขาไม่ได้รู้สึกอยากทำหนังชุดนี้ต่อไปอีกแล้ว อย่างไรเสียความ ความตกการกับความ จำเป็น นั้นมักจะมาสวนทางกันเสมอ เมื่อทางบริษัทจากฮ่องกงอย่าง ชอว์ บราเดอร์ ได้ยื่นข้อเสนอ มาทางจีนแผ่นดินใหญ่ ถึงความเป็นไปได้ในการร่วมทุนกัน เพื่อสร้างหนัง

โปรเจ็ค เสี่ยวลิ้มยี่ ภาคที่สาม จึงถูกออกมา ยอดผู้กำกับคิวบู๊ อย่าง หลิวเจียเหลียง ถูกส่งไปยังแผ่นดินใหญ่ พร้อมกับทีมงานจำนวนหนึ่ง ผสมกับทีมงานท้องถิ่นของที่นั่น ผลิตงานที่เรียกได้ว่า “ดีที่สุด” ในหนังชุด เสี่ยวลิ้มยี่ออกมา

เรื่องราวกลับมาใช้โครงของภาคแรก ที่ว่าด้วย หนุ่มน้อยชาวฮั่น ที่เข้าสู่เส้าหลิน หวังฝึกวิชาเพื่อกลับไปแก้แค้น ในท้องเรื่อง เขารับบทเป็นหลวงจีนน้อยนาม ซิหมิง แห่งวัดเส้าหลิน ที่ฝึกฝนวิชารอวันออกไป ทวงถามความแค้นต่อ หูเซา ข้าหลวงแห่งเหอหนาน ศัตรูผู้ใส่ร้ายจนบิดาของเขา ต้องถูกประหารชีวิต

จนกระทั่ง ซิหมิง ลักลอบออกจากวัด แอบปลอมตัวปะปนไปกับ พวกเชิดสิงโต ที่งานฉลองวันเกิดของ หูเซา เพื่อลอบสังหาร เขาได้ร่วมมือกับ หญิงสาวนาม ซื่อหม่าเหยียน ลูกสาวของซื่อหม่าจง ขุนนางผู้เคราะห์ร้ายอีกคน มีเจตนาเดียวกันคือต้องการสังหารเสนาชั่ว หูเซา เพื่อแก้แค้นให้พ่อ โดยมีเจ้าเหว่ย แห่งสำนักเส้าหลินใต้ ผู้จงรักภักดีกับซื่อหม่า ได้ออกติดตามไปช่วยเหลือด้วย ซื่อหม่าเหยียน ด้วย

แผนลอบสังหารนี้ไม่สำเร็จ และถูกทางการออกหมายจับ ทั้งสามพยายามหลบหนีการติดตามของพวกทหาร ไปได้ในที่สุด แต่หูเซาใช้อุบาย จนสามารถจับตัวซื่อหม่าเหยียนไปได้ในที่สุด ซิหมิง ต้องผิดต่อคำสั่งของอาจารย์ ออกจากวัดโดยพละการอีกครั้ง เพื่อร่วมมือกับเจ้าเหว่ยจึงบุกเข้าไปในรังศัตรู เพื่อช่วยเหลือนางออกมา โดยได้รับการสนับสนุนจากศิษย์แห่งเส้าหลินอีกนับสิบ

การได้ทีมงานจากฮ่องกงมา ถือว่าเปลี่ยนหนังไปในทางที่ดี อย่างเห็นได้ชัด คิวบู๊แสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น เช่นเดียวกับในเรื่องความสมจริงสมจัง และปราศจาก บรรยากาศของ มวยโชว์วูซู บวกกายกรรม อย่างที่ปรากฏมาในหนังภาคก่อนหน้า เนื้อหาก็ดูหนักแน่น เป็นเนื้อเป็นหนังยิ่งขึ้น ภาษาหนังดูร่วมสมัย ตัวละครมีชีวิตจิตมากกว่าที่ผ่านๆ มา เรื่องรักสามเส้าที่ใส่เข้ามากก็ไม่เลอะเทอะ และช่วยสร้างสีสรรค์ได้

หลิวเจียเหลียง เริ่มต้นหนังด้วยอารมณ์สนุกสนาน กับฉากฝึกฝนหมัดมวยในเส้าหลิน ก่อนจะพาหนังไปสู่ความตึงเครียดมากขึ้น ฉากลอบสังหาร ฉากหนีเอาชีวิต ทำได้อย่างจริงจัง (แม้จะมีฉากตลกโปกฮา อย่างการแต่งหญิงของหลี่เหลียงเจี๋ย มาแทรกเป็นระยะก็ตามที) ฉากต่อสู้ท้ายเรื่องนั้น ผู้กำกับยกตัวละครให้ไปบู๊กันกลางน้ำได้อย่างมันสะเด็ด หนุ่มสองคนกับไม้พลอง บนแพไม้ต่อสู้กับทหารแมนจู ที่อาวุธครบมือ เป็นฉากคิวบู๊หนังกังฟูดั่งเดิม ที่ยอดเยี่ยมที่สุดอีกฉากในยุค 90 เลยทีเดียว

สิ่งที่น่าสนใจนอกเหนือ จากความยอดเยี่ยมของตัวหนังเอง เห็นจะเป็นเรื่องราวหลังฉาก นั้นไม่ได้ออกมาราบลื่น อย่างที่คาดหวังกันเอาไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากตัวพระเอก อย่างหลี่เหลียงเจี๋ย เอง ที่หลังจากนั้นอีกหลายปี ถึงได้ออกมาเปิดเผยถึงความอึดอัดจากการทำงานในครั้งนั้น ปัญหาหลักที่เกิดขึ้นนั้นมาจาก การทำงานร่วมกันระหว่างทีมงานจากสองประเทศ

ตัว หลี่เหลียงเจี๋ย เองรู้สึกอย่างแรกกล้าถึง การแบ่งชนชั้นวรรณะ และความไม่เท่าเทียมกัน ระหว่างทีมงานชาวจีนแผ่นดินใหญ่ และฮ่องกง ที่เกิดขึ้น ทั้งสองทีมได้รับแจกอาหาร คนละแบบกัน, รวมถึงค่าจ้างที่แตกต่างกัน เป็นฟ้ากับเหว ที่มากไปกว่านั้น ก็คือการไม่ให้เกียรติคนจีน จากทีมงานฮ่องกง หลี่เหลียงเจี๋ย บอกว่าวันหนึ่งเขา และเพื่อนตื่นกันตั้งแต่เช้ามืด เพื่อมารอถ่ายทำ แต่ทีมงานฮ่องกง มากันสายมาก ที่แย่ไปกว่านั้นเมื่อผู้กำกับมาถึงกอง กลับบ่นว่าแสงน้อยเกินไป และยกเลิกการถ่ายทำไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียอย่างงั้น

น่าเสียดายที่การรวมงานกันครั้งแรกของหนุ่มนักบู๊ดาวรุ่ง และปรมจารย์แห่งหนังกังฟู ได้ผลลัพย์ที่ไม่ค่อยสวยงามซักเท่าไหร่ แม้ผลงานจะออกมาอย่างไม่มีที่ติ แต่ประสบการณ์การทำงานที่เกิดขึ้น กลับเป็นตรงกันข้าม ทำให้หลังจากนั้น คนทั้งสองก็ไม่ได้ร่วมงานกันอีกเลย

• Credits
  บริษัทผู้ผลิต - Pearl River Film Production
  กำกับ - Liu Chia-Liang
  อำนวยการส้าง - Fu Qi
  เขียนบทภายพนตร์ - Si Yeung-Ping
  กำกับคิวบู๊ – Liu Chia-Liang Stunts Team
  แสดงนำ – Jet Li Lian-Jie, Woo Gin-Keung, Wong Chau-Yin, Yue Sing-Wai, Yue Hoi, Sun Jian-Kui, Lau Waai-Leung, Ji Chun-Hua, Mak Wai-Cheung, Yan Di-Hua
• Rating – 5/5