47 / by Frank J. Viscomi

Chris reached the hotel and casually walked through the lobby to the elevator. He noticed that there was a new man behind the desk now. Chris just nodded to him as he pressed the button to go up. The humming vibrations and soft lights of the elevator had a numbing effect. The elevator doors opened. Chris walked out and turned to walk down the hallway to his room.

As he unlocked his door, he thought that the evening in the city was quite different than what he had expected, in fact pleasurable. Then he thought again of the Jamaican and the feeling he had as he walked back to the hotel. While getting ready for bed, Chris thought that perhaps the strange feelings during the evening where just a result of being tired, he finished brushing his teeth, set the alarm, and jumped under the covers. Almost the instance his head hit the pillow, Chris was asleep.

The soft glow of the city lights shone through the window, highlighting the room’s interior, casting shadows over the walls. The mood was reminiscent of a 1940’s style, black and white Mickey Spillane movie. Chris’ darkened dream world was slowly becoming illuminated by glowing white light, diffused throughout the room, and as its intensity grew, he became keenly aware of his surroundings.

Sitting in a chair in the middle of a circular room, Chris scanned the rows of Corinthian columns forming the perimeter of the circle. Through the space between two of the columns appeared an angel, at least that’s how Chris perceived the being. As the being approached, Chris saw that it was a woman dressed in a long flowing white robe, covering her completely. He could see her face, which was pale, but not in a sickly manner, her long platinum hair floated in the air as though a constant breeze was blowing over her. The angelic figure seemed to float several inches above the floor as she moved in closer to Chris.

Now standing directly in front of him, the woman raised her arm and reached out with her hand. Taking her hand, Chris stood up from the chair and ‘floated’ across the floor with the woman. The columnar room dissolved around them and was slowly replaced with a long grey corridor that materialized in front of them. The woman was now behind Chris. She placed her right hand onto his right shoulder, and with her outstretched left arm, pointed towards an amber colored light at the end of the corridor.

With no spoken words, Chris could ‘hear’ the woman’s thoughts in his mind, “There!”. But Chris did not understand. He saw an amber light glowing with a pulsating rhythm at the end of the corridor. In his mind he could hear the woman say, “You”. Then in a moment, the glowing amber light began to fade. The corridor dissolved as the columns in the circular room had. The intensity of the lighted room began to dissipate and Chris’ darkened dream world was once again slowly returning him to a peaceful state of rest…”

Based on an actual Out of Body Experience of author Frank J. Viscomi, 47 is a self-published story of Chris, a recent college graduate, who soon realizes that life in the real world doesn’t match up to all his expectations. As things begin to go down hill, Chris turns to meditation hoping to find peace and the strength to accept what the world had dealt him. What he finds instead is a world of unearthly forces that begin to take over his very being. Dreams no longer represent the peaceful solitude so eagerly awaiting our nightly rest, but become the visions of what the future holds.

During his dream state, Chris is exposed to interlocking images and events which form an elaborate puzzle relating the number ‘47’ and the real world. Chris’ encounters with an unknown presence soon evolve into a predestined fate that is magically orchestrated into a journey to uncover the meaning behind ‘47’ and a mysterious symbol he sees while in the dream state. We have all experienced that state of consciousness that lies between the dream world and the waking world. It is at this level that we find it difficult to tell the difference. Perhaps as we journey through these levels of consciousness and solve their riddle, our minds open the doors to yet another level.

- – - – -

Find out more about how to get a book published.

Det flyter på som vanligt. Jag bryter xhtml från en eps/psd och gör en hemsida av den. Sidan är nästan klar,det finns alltid grejer att putsa på.

Jag försöker sköta mig själv så gott de går, men jag har fått rejält med hjälp och den är jag mycket glad för.

Det händer inte så mycket vid sidan av webbdesignen. Jag har blivit lite introducerad i teamwebs backendsystem som jag antar är till större delen uppbyggt med php.

Arbetsmiljön är trivsam, alla är trevliga och jag har en riktigt bra plats! Har haft grymt kul på sistone.

Erik

According to the article on the website of the American Shakespeare Center, Shakespeare may have really been an optometrist.

Check out the evidence:

William Shakespeare was clearly some kind of eye doctor. And since there is clear evidence in his writing that he cared greatly for measure, we’ve determined that Shakespeare was, beyond any doubt, an optometrist. Here are ten quotes that prove our thesis:

1. “To hear with eyes belongs to love’s fine wit.”

   Sonnet XXIII

2. “Bless thee for thy vision!”

   Pericles: V, ii

3. “How desirous of our sight they are.”

   Titus Andronicus: V, i

4. “Bear thine eyes straight, though thy proud heart go wide.”

   Sonnet CXL

5. “Why have you any discretion? have you any eyes? Do you know what a man is?”

   Troilus and Cressida: I, ii

6. “Your light grows dark by losing of your eyes.”

   Love’s Labours Lost : I, i

7. “I will undo this hateful imperfection of her eyes.”

   A Midsummer Night’s Dream: IV, i

8. “Men’s eyes were made to look, and let them gaze.”

   Romeo and Juliet: III, i

9. “Who ever loved that loved not at first sight?”

   As You Like It: III, v

   And the number one quote proving Shakespeare was an optometrist is…

10. “Gaze where you should, and that will clear your sight.”

    Comedy of Errors: III, ii

The article can be found here.

I may need to search the canon and figure out what other jobs he could have had…maybe there is evidence that he was a hit man or something…that would be interesting. Must investigate. Maybe that will be my next project after I’m done re-reading the entire canon, as I mentioned a couple entries back…

Things I want to buy…. yes….  a topic I think about an awful lot.  Browsing sites, book marking, pricing, reading reviews, drooling, covetting….you get the idea.  Do need all these things….?   most likely the answer is no…  would they be cool to have?  Boy howdy would they!

I just want to make a list to get it out there..throw it into the universe, there were times when I would just write in my little red and black dollar store notebook that I would carry around all the things I “needed” to get.

But this is the 21st century.  And if I can’t have a flying car or jetpack….  this will be one of the perks.

in no particular order…..  

1.  A Roland sonic cell…… it’s a sound module that can play midi files and mp3s (for live solo shows with backing tracks.), it’s also an audio interface….   and it’s a cool looking thing… think a cool keyboard rack meets the monolith from 2001.  (I did say 21st century…right?)

2.  replacement necks for a few of my guitars…..  I have a strat with what I consider to be a half cut broom handle, a tele with the most beautiful, unplayable neck I’ve ever come across, and a charvel that I ..well, let’s say, I didn’t really understand how a truss rod worked.   So..warmoth.com, look out.

3.  clothes…. not really my thing normally, but I’m still wearing stuff from who knows how many years ago, and I really need some snazzy gig stuff.  no idea what I want..but I want some hipster doofus clothes.   I may need help.

4.  a music pad pro…  a digital music stand..so I don’t have lug around this binder full of lyrics….and waste all this paper.  (back to the 21st century thing..right?).  we can put a man on the moon, but we can’t have a digital tablet that can hold all your charts and lyrics…., they have that?  very cool…. enter music pad pro plus,….and they are out of stock of their own product.   (GREAT planning and thinking guys….. )

5.  a new amp.  I’m done with solid state..and although I love my tech 21 trademark 60…(hey, Les Paul used it for his weekly new york gigs.), I want tubes..sweet, sweet tubes….that I can over ride and pump some sweet stomp boxes in….

6.  some sweet stomp boxes.  Kidding….I have enough right now. 

7. (or really 6 if you’re picky..but we’ll move on.)  a big ass Tv.  like…some in the 50 inchers.  something flat…..  something that gives off heat.  I’m thinking an LG or an Aquos.  we’ll see.

8.  a new computer… sorry, not a mac.  But a really ridiculously fast pc, with a huge hard drive that I’ll never fill up, but can always think “wow, that’s a big hard drive”

9.  I can’t think of anything more right now….and I have to make dinner.  sigh. 

….no..no..9.  a new scanner…..

3 47 full c 1024×768 photo picture of 3 47 full c 1024×768
to view full size click 3 47 Full C 1024X768 photo ( 3 47 Full C 1024X768 photo )

Research suggests nearly half of 14-year-olds in England have been bullied… From BBC News. Full story

This site may contain information about: educator. The blog is also related to: preschool.

ARCHIVISTE-DOCUMENTALISTE

AU SEIN DE L’EQUIPE DU SERVICE EDUCATIF VOUS ALLEZ RECEVOIR DES ELEVES POUR PRESENTER LES ARCHIVES ET ANIMER DES ATELIERS PEDAGOGIQUES. VOUS ALLEZ DEVOIR CONCEVOIR DES NOUVEAUX DOSSIERS OU ATELIERS POUR LES CLASSES. VOUS ALLEZ CLASSER DES ARCHIVES ICONOGRAPHIQUES

Compétences particulières : 33- Animation d’une équipe.

Lieu de travail : 47 – AGEN

Type et Nature du contrat : CONTRAT A DUREE DETERMINEE DE 12 MOIS / CONTRAT ACCOMPAGN. EMPLOI

Expérience : EXIGEE DE 2 ANS ENSEIGNEMENT DE LITTERATURE/HISTOIRE

Formation et connaissances : NIV. 2 (BAC+3,+4) ARCHIVAGE SOUHAITE(E) OU NIV. 2 (BAC+3,+4) HISTOIRE SOUHAITE(E)

Salaire indicatif : HORAIRE 8,82 Euros (57,86 F)

Horaires : 35H00 HEBDO

Postulez à cette offre :

http://www.anpe.fr/espacecandidat/nicola/AfficherOffreDepuisMail.do?reference=448924V

Source : ANPE, Numéro de l’offre 448924V

Anlaşılanlara bak, hizaya gel.

Anlaşıldığımı sanmıyorum. Niye gülüyorsunuz? Yoksa siz “anlaşılanlar”dan mısınız? Sanmıyorum, yoksa şu anda bu satırlara vaktinizi harcamazdınız. Evet anlaşılmıyorum… hatta çoğu zaman kendi tarafımdan bile.

Saplantılı hayatımın hemen her anında anlama çabası var. Ve tabii ki anlaşılma çabası. Anlamaya çalışmak insanoğlunun tipik davranışıdır. Bunda eleştirilecek bir taraf yok. Pembe dizi seyircileri bile bu tuhaf uğraşlarında sürekli anlamaya çalışırlar. Anlaşılmaya çalışmak ise çoğu zaman egoistlik, şöhret gibi kavramlarla anılıyor olsa bile; o da aslında bir anlama çabasıdır. İnsanın kendini tanıması takdire layık kabul edilmez mi? Başkalarının sizin hakkınızdaki fikirleri, kendinizi tanıma uğraşınızın vazgeçilmez bir öğesidir. Aynalar, aynalar…

Çok ilginç bulduğum konulardan biri vücudumuzda taşıdığımız aynalardır. Gözlerimiz yani. Fiziksel olarak ayna özelliği taşıyan tek organımız. Sevgilinizin gözlerine yakından bakın… kendinizi göreceksiniz. İletişim kurmak istediğiniz insanın gözlerine bakarsınız. Kurmak istemediğinizin de gözlerinden kaçarsınız. Belki de kendinizden kaçmaktır bu.

Şaman rahiplerinin şu meşhur yolculuklarında öbür dünyaya gitmek için kullandıkları tünel girişleri nedense bana hep gözleri hatırlatmıştır. Öbür dünyanın giriş kapıları belki de yine gözlerimizdir, kim bilir? Şu yakından bakınca kendimizi gördüğümüz gözler. Aşk mevzuunda sevgilinizin gözleri içinde hiç erimediniz mi yoksa? Belki kendi kendinize bakarak tatmin oluyordunuz, kendinizin güzelliğine hayran oluyordunuz.

Evcil hayvanlarla vahşiler arasındaki fark da budur. Evcilleştirilmişler gözlerini kaçırırlar. Gözlerini kaçıran bir timsahla karşılaşmak pek kolay değildir herhalde. Ya da gözlerinin derinliklerine bakabildiğiniz bir ev kedisi.

Gazetelerde “yüz kızartıcı suç” işleyenlerin fotoğraflarında gözlerine siyah bant çekerler ya… acaba gerçekten tanınmasınlar diye mi bu? Yoksa onların gözlerinde kendi çirkin taraflarımızın yansımasını görmeyelim ve onları daha rahat suçlayalım diye mi? Ya da “yüz kızartıcı suç” olarak tabir edilen suçların ölümcül ve rezil bir şey olduğunu bizim bilinçdışımıza daha iyi işlemek için uygulanan bir oyun mu? Artık egemen güç nelere “yüz kızartıcı suç” demek istiyorsa… Kurşuna dizilen mahkumların gözlerinin bağlanması gerçekten onların rahat rahat ölmesi için mi, yoksa öldürenlerin rahatı için mi? Örnekler o kadar çok ve o kadar da iki yüzlü ki, neresinden tutsanız elinizde kalıyor.

Karanlık güneş gözlüklerine bayılırım. Taktığınızda hem sizin gözlerinizi korur, hem de göz bebeklerinize oranla çok daha geniş yüzeyiyle daha çok insan hizmet sunar. Yalnızlıkla, topluma “mal” olma ikileminin en modern araçlarından biridir. Tüm gözlerin üzerinizde olduğu (veya öyle olmasını istediğiniz) anlarda çok ucuz ve pratik bir çözüm sunar size. Tabii ki yakın çevreniz bu durumdan rahatsız olabilir. Nispeten yakın bir diyalog sırasında sizden bu gözlükleri çıkarmanızı isterler. Sanki yalan söyleyip, söylemediğinizi test etmek ister gibidirler. Size uzak insanlardan bu talep gelmez genelde. Onlar zaten sizin yalanlarınız yakalamak peşinde değillerdir. Hatta söylediğiniz, sergilediğiniz yalanlar onların işine gelir. Hayali bir figürsünüzdür onlar için. Zaten palavra olan sosyal düzenin somutlaşmış bir örneği olursunuz. Zaten size yaklaşmayacaklardır. Aynı zamanda gözlüklerinizin geniş yansıtma (hizmet) kapasitesi, yüreklerine su serpecektir. Ne kadar çok insan aynı yalana inanırsa, o yalan o kadar çok “gerçek”leşir. Güneş gözlükleri harikadır. Işıktan korunmanın bir yoludur.

Kompozisyon Araçları

Çevremdeki çoğu insan benim “pop müzik” yaptığımı düşünüyor. Böyle bir yaklaşımın meyveleri de haliyle şan, şöhret, video klip, para falan gibi şeyleri çağrıştırıyor. E bunlar olmayınca da nasıl bir gözle bakıldığımın farkındayım.

Bir pazar yerinde önünüze yirmi tane elma atsam, herhalde eliniz en kırmızı, en sağlıklı olana gidecektir. Çünkü geçmişinize dayalı birikiminiz size bu elmanın minimum riskle yenebileceğini söyleyecektir. Aynı zamanda günlük elma yeme kapasiteniz bir elmayla sınırlıysa sadece tek bir elmaya uzanacaksınız. Aradan size en uygun olanı seçeceksiniz. Bir başka kişi için “kırmızı” yerine “sarı” elma daha çekici gelebilir. O da sarı elmayı tercih edecektir. Dedim ya bir pazar yerindeyiz diye… her tarafta önünüze elmalar sunan insanlar olacak. Böyle bir pazar yerinde en zekice davranış belli bir renk ve tarzda elma konusunda “uzmanlaşmak” olacaktır. Kırmızı elma sevenler, sizin onlara sunduğunuz kırmızı elmalardan “en kırmızı” olanı seçmek isteyeceklerdir. Bu durumda sarı elma sevenler zaten uzaktan şöyle bir bakarak yollarını değiştirecek, sarı elma satıcılarına yöneleceklerdir. Hedef kitleler katı bir biçimde ayrılacaktır. Hedef kitleleri kesin olarak belirlenmiş elma satıcılarının arasında isterseniz muz da satabilirsiniz. Elmalardan sıkılmış ve farklı bir meyva arayan alıcılar bulabilirsiniz. Önünüze açtığınız sergiye muzlarınızı yerleştirip müşterinizi beklersiniz. Mutlaka birileri gelir ve “elma” kökenli oldukları belli olan muzlarınızın arasından en parlak, en sağlıklı görüneni tercih eder ve alır. Siz de böylelikle elma pazarının içinde, elmacı mantığıyla muzlarınıza bir destek sağlamaya başlarsınız. Yakın bir zaman içinde de yanı başınızda sizden feyz almış diğer muz satıcıları türer. Belki sabrederseniz bir süre sonra elma pazarının tüm çehresi değişerek “muz pazarı” haline bile gelebilir. Ama genel kavram değişmez. Ve bu kavram “uzmanlaşmak”tır.

Demin benim sunduğum yirmi elmaya dönersem, bu pazar içinde biraz tuhaf karşılanacaktır elbette. Ben de bu pazar yerinde hayatta kalmaya çalışan satıcılardan biri olarak önüme bir tezgah açtım ve meyvelerimi sergiliyorum. Elma üzerine uzmanlaşmadım, muz üstüne de. En kırmızı olmayabilir ama kırmızı elmalarım da var, sarı da… Muz lazımsa, o da var. Peki neler yok? Yedikten sonra midemi bozan meyveleri tezgahıma koymadım. Çünkü benden alışveriş yapan insanların midelerinin de bozulmasını istemedim. Bu, elbette çok kişisel bir yargı… çoğunluğa baktığınızda herkesin midesinin benimki kadar hassas olmadığı ortada. Ama başkasının midesini bozmak riskine girmek istemem. Bu sebeple mide bozmayacağını düşündüğüm meyveler üzerine yoğunlaştım.

Peki bu tezgahtan alış veriş yapacak kişi neler umarak bunu yapacaktır? Sürekli elma yiyerek midesini bozmak istemiyorsa ve çeşitli meyvalardan oluşan bir kolleksiyon peşindeyse, daha iyi bir alternatifi yok mu? Elbette ki var. Tüm pazarı dolaşarak en kırmızı elmayı, en sarı elmayı ve en güzel kokulu muzu arayıp bunları toplayabilir. Benim tezgahımdan alışveriş yapanlar bunu halihazırda zaten yapan insanlar. Ama dolaşarak arayıp buldukları o meyveleri satın aldıkları yerlerin tüm elma pazarının mantığından süzülerek geldiğinin de farkındalar.

“Best Of…”, “Nostalji”, “Toplama” gibi tabir edilen albüm cinsleri hep bu mantık sisteminin ürünleridir. Ve bu sistem sanatçılardan hayatlarını müziğe adamalarını değil, “müzik tarzlarına” adamalarını talep eder. Eğer siz bir Rock müzisyeniyseniz, sizden beklenen ölene kadar bu tarzı mükemmelleştirmeye çalışmaktır. İyi bir çalgıcı olmak da aynen böyle bir şeydir. Benzeriniz binlerce diğer çalgıcı gibi sizin de bu yolda “en kırmızı elma”yı üretmeniz gerekir. Elma pazarının karakterinin değişip de “Muz Pazarı” olması halinde hayatınızı adadığınız o kan kırmızısı elmaların anlamı da yitecektir. Yok olmazsınız ama artık yaşamıyorsunuzdur da. Bu durumda yapabileceğiniz en iyi şey “eski dostlar” muhabbetine girip geçmişi yadetmek veya genç kızlara geçmiş zaman zaferlerinizi anlatarak tatmin olmaya çalışmak olacaktır. En kırmızı elmanızı üretebilmek için o kadar çok çalışmış, hayatınız vermişsinizdir ki, artık “muz” üretimini öğrenmek için ne zamanınız, ne de enerjiniz kalmıştır. Ve artık sizin elmalarınızı kim ne yapsın?

Zamanında her parçada bizi hayretlere düşüren bir “solo” beklerdik. O insanlar o “soloları” çalabilmek için neler feda ettiklerini çok iyi bilirler. Onların kan kırmızısı elmaların sololarıydı. Çoğunluğun solo istediği yok artık. Ama kendini, çoğunluğa en kırmızı elmayı satmaya adamış insanın azınlıklarla tatmin olması mümkün değildir. Bir zamanlar star olan, sonra da nispeten sıradan bir hayat sürmek zorunda kalan sanatçıların bu üzücü kaderleri maalesef çok rastlanan bir şey. Güncel oyunlara haddinden fazla inanan kişinin düşeceği durum maalesef bu. Bu mantık elbette daha sonradan “devlet bize yardım etsin.” diye ağlayacak, elindeki tüm duygu sömürüsüne uygun kozları kullanacaktır. Yerinde Batı’yı suçlayacak, ya da senelerce reddettiği diğer uçlardan medet umacaktır. Kendi yok oluşunu kendisinin yarattığını reddederek. Hollywood’u suçlamak, seks filmleri furyasını veya zamanın politik tavırlarını aklama çabasının yansıması olacaktır. Ki Hollywood’u suçlamak çok rasyonel birşeyken, tarihi karanlık bir grubun bunu tamamen başka sebeplerle yapması insanın bu rasyonaliteden uzaklaşmasını da kolaylaştırıyor. Günümüzdeki müzik tarzlarını eleştiren eski müzisyenler de çok üzücü olarak kendileri yüzünden kaybedilmiş bir oyunu eleştiriyorlar. Çoğunluğa hitap etmişlerin, azınlıklarla yetinmesi pek zordur. Toplumsal başarı uyuşturucu gibidir. Her zaman daha fazlasını istersiniz. Kesildiğinde de acılar içinde kıvranmanız kaçınılmazdır.

Elma pazarındaki kendi tezgahıma dönersem, en kırmızı olmayan, en sarı olmayan elmalarım ve fena kokmayan muzlarımla beraber pazarda hala hayattayım. Yarın bir gün kolleksiyonuma avakado, hurma ya da adını daha bilmediğim meyveler eklersem, buna kimse şaşırmayacak. Sadece yaşadığımı yansıtmaya devam etmiş olacağım. Müzik tarzları da aynı diğer kompozisyon araçları gibi (melodi, ritm vs.) münferit olarak kompozisyon aracı olarak algılanabilir. Yani bir müzik tarzında eser vermek o müzik tarzına hayatınızı adadığınız anlamına gelmeyebilir. En iyi şarkıcı olmanın sonu olmadığı gibi, bir tarzın en iyi eserlerini vermek gibi bir kavram da sadece sistemin bu işle uğraşan insanlardan “uzmanlaşmalarını” istemesidir. Varsın bunu mühendislerden istesinler de depremlerde kafamıza binalar çökmesin. Sanatçılardan bunun istenmesi abesle iştigaldir. Bir sanat eserinin yapabileceği en kötü şey onun kendisine yapabileceğidir, yani dinlenmez, seyredilmez, okunmaz. Bu da hayatın sonu olmadığından, sanat eserlerinin tamamen özgür bırakılması gerekir (özellikle sanatçılar tarafından). Her hangi bir sanat eseri toplumun bir kesimi tarafından bayrak haline getiriliyorsa bunda o sanat eserinin suçu değil, toplumun silah arayışı söz konusudur. Eleştirilmesi gereken şey döner dolaşır sisteme gelir. Sanat eserleri özünde sistem eleştirisi bile yapmaz. Zira sistemler üstüdür. Sanat eserlerini silah olarak kullanan kesimler ve de sanatçılar görünen o ki zamanın sonsuzluğu içinde bir noktada gariban oyunları içinde debelenip duruyorlar. Debeleniyorlar.. sonra miatları doluyor, yok olup gidiyorlar. Geriye de sanat eserleri kalıyor. Hangi sosyal anlayışları destekledikleri, nelere inandıkları, neler için savaş verdiklerinin hiçbir önemi kalmıyor. Sanat eserine bakıyoruz, öze yönelik öğreneceğimiz bir şey varsa öğreniyoruz. Yoksa da yok.

Picasso’nun Guernica tablosunun hangi savaşa karşı tavır aldığı o yılların sorunu. Tablo hala muhteşem. “Vay efendim, o savaş hakkında ne biliyorsun?” gibi bir yaklaşım ancak o senelerden bu senelere uzanan, aynı sorunların peşinde koşturan bir yaklaşım. Bundan beş yüz sene sonra tüm sorunlar çözülmüş olabilir. Ama o tablo, hala o tablo olacaktır (bir takım salaklar onu yok etmezse tabii). Efendim? Sanat, sanat içindir mi demiştiniz?

Kimse beni anlamıyor… sizi anlayan var mı?

Sanat sepetle uğraşanları hafif ve de ağır olarak iki gruba ayırmak mümkün mü acaba? Neden olmasın? Ayırdım gitti… Varoluş zaten dualite üzerine kurulu değil mi? O halde “hernehikmetsederdininanlatmayaçalışaninsanlargrubu” sanatçıları da ikiye ayırmamız işimizi kolaylaştıracaktır. Ancak hemen belirtmeliyim ki amacım ikilik yaratmak değil. Ama galiba yarattım bile. Eğer bunu yarattıysam buyurun oyunculuk dünyasına…

الحلقة الواحده والاربعون 41مسلسل عاصي التركي

مسلسل عاصي الحلقة 41 الواحده الاربعون تحميل فيديو الحلقة 41الحلقة الاربعون مسلسل عاصي Asi

اليكم الحلقة الاربعون 41 من المسلسل التركي عاصي Asi

الدي يعرض على قناة

اضغط هنا للمشاهده

فهرس حلقات مسلسل عاصي

The 47 Ronin are Ako’s most notable contribution to Japanese history. In Edo Period Japan, 47 Samurai from Ako exacted revenge in the name of the former master- Asano, the Lord of Ako, against his enemy Kira. To accomplish this, they executed a masterful plan which involved them feigning disinterest and deceiving their enemy for two years before attacking. The immediate reward for their service was that they were forced to commit seppuku by the Shogun as punishment for the murder of Kira. The greater reward however, was that they had restored their honor (as well as the honor of the Ako domain)  and today their story is held in high regard as an example of loyalty and bravery.

Oishi Kuranosuke cat

I have noticed that the 47 Ronin are often depicted in cartoon form as black cats. There is even a series of black cat samurai dolls that seem to make a yearly appearance in Ako station as well as at local city events.  The choice to portray them as cats was something I questioned, albeit passively, never giving much thought into why they would be cats. I suppose that I casually  assumed that it was somehow related to the popularity of Hello Kitty.  However, since I am more of a dog person, I did think it was a little regrettable that these fearsome and treasured Samurai were not bestowed the honor of being a creature that perhaps inspired more respect. Also, cats are creatures more known for their independence and less for their loyalty.

Recently, I have started to do a little extracurricular study of Japanese history. My investment paid its first significant dividend last week as I was able to uncover and understand why the 47 Black Cats are black cats.

Last Tuesday a representative from the Post Office dropped by my school and asked if we would put up a promotional poster in our lobby. The poster was advertising a line of post cards which chronicle the story of the 47 Ronin using the Black Cat characters. While putting the poster up, I scanned through the listed of characters and noticed that one character, Tokugawa Tsunayoshi, was depicted as  dog.

During my reading I came across a short biography of him. He was the 5th shogun of the Tokugawa shogunate–the dominate shogunate of the Edo Period. He was also the Shogun who punished both Asano and 46 of the 47 Ronin by forcing them to commit seppuku.

The beginning of his reign as Shogun was actually rather successful. He enacted many popular reforms; He chose advisers for their merit as opposed to their lineage, he was known to reward common people who were generous to their parents and he kept close tabs on local bad governors.

Unfortunately, in his late 40’s he decided to hand over the daily mechanics of the government to his close advisers-which resulted in political chaos. In addition, the economy began to decline. This was partly a result of Tsunayoshi’s extensive government spending and issuing of bad currency.  Tsunayoshi’s decline in popularity came a direct result of his fondness for dogs.

He established a law forbidding the killing of dogs across Japan–which seems like a positive reform, but he also began to build large (and expensive) kennels for stray dogs across Japan.  Under normal circumstances this is a policy I would support, but  the fact that he was nick-named the “Dog-shogun” is probably evidence that he took his obsession to an unhealthy extreme. When people begin to think the government cares more about dogs than them, it usually is cause for dissent.

As a result his legacy is not one of a prudent and pragmatic leader, but instead he plays the snarling canine foil to the noble and heroic Black Cat Samurai from Ako. Let this be a lesson to us all; if you try to do something good and this is what happens.

Images via The 47BlackCats Blog