ضبط ابنته بأحضان عشيقها.فقفزت من البلكونه

فاق الأب من غيبوبته عندما دخل منزله، ليجد ابنته بين أحضان رجل لا يعرفه، وكانت المفاجأة الثانية هي إلقاء ابنته بنفسها من بلكونة منزلها فأصيبت بكسور وكدمات شديدة ودخلت في غيبوبة، ليكتشف والدها أنه آخر من يعلم بأنها تزوجت عرفياً من الشخص الذي ضبطت بأحضانه.

وكشفت التحقيقات التي أجرها عماد أبو الحسن، رئيس نيابة القاهرة الجديدة، أنه فور عودة والد المجني عليها المدعو “س.ب”، البالغ من العمر 49 عاماً، من عمله لمنزله الكائن بمساكن السبعين بمدينة الشروق، فوجيء بابنته نائمة في أحضان الشاب “ص.س”، البالغ من العمر 24 عاماً، والذي يعمل مهندساً، وفور مشاهدة المجني عليها لوالدها ألقت بنفسها من الطابق الرابع، في الوقت الذي حاول فيه الشاب الفرار من منزلها، إلا أن والدها تمكن من الإمساك به.

أخطر مستشفى العاشر من رمضان اللواء حامد عبد الله، مدير أمن حلوان، بوصول “ر.س” البالغة من العمر 17 عاماً، طالبة، مصابة بكدمات وكسور متفرقة بأنحاء جسدها، ودخلت في غيبوبة تامة، إثر سقوطها من مكان مرتفع، وبالانتقال والفحص تبين أن الفتاة تزوجت عرفياً من صديقها الذي ارتبطت به عاطفياً بدون علم والدها، واستغلت غياب أفراد منزلها واستدعته لقضاء وقت من المتعة الجنسية بمنزلها، ولكنها فوجئت بعودة والدها مبكراً، فألقت بنفسها خوفاً من عقابه.

طالبت النيابة باستعجال تقرير الطب الشرعي الذي يشرح حالة الفتاة المصابة، وكلفت رجال المباحث بالتحري عن الواقعة للتأكد من وجود شبهة جنائية وراء الحادث من عدمها.

مسلسل عاصي من الحلقه 47 الى الحلقه 60 بدون تحميل

لمشاهده احد الحلقات فقط قم بالضغط على رقم الحلقه

مسلسل عاصي الحلقه 47 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 47 اون لاين,مسلسل عاصي الحلقة47, مسلسل عاصي حلقة 47 , تحميل الحلقة 47 مسلسل عاصي التركي, الحلقة 47 مسلسل عاصي , مسلسل عاصي الحلقة 47 , الحلقة 47 من مسلسل عاصي , عاصي

مسلسل عاصي الحلقه 48 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 48 اون لاين,مسلسل عاصي الحلقة 48 , تحميل الحلقة الثامنة والاربعون مسلسل عاصي , عاصي 48 , صور عاصي , ابطال مسلسل عاصي , مشاهدة مسلسل عاصي الحلقة

مسلسل عاصي الحلقه 49 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 49 اون لاين,تحميل عاصى الحلقة 49 التاسعه والاربعون – تنزيل الحلقة 49 التاسعه والاربعون الحلقة 49 عاصى , الحلقة التاسعه والاربعون عاصى رمضان 49 , عاصى

مسلسل عاصي الحلقه 50 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 50 اون لاين,تحميل عاصى الحلقة 50 الخمسون – تنزيل الحلقة 50 الخمسون الحلقة 50 عاصى , الحلقة الخمسون عاصى رمضان 50 , عاصى , عاصى, تحميل الحلقة 50 الخمسون عاصى

مسلسل عاصي الحلقه 51 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 51 اون لاين,مسلسل عاصي 51 عاصي الحلقة 51 مدبلج مسلسل عاصي تركي مدبلج الحلقة 51 عاصي حلقة 51 مسلسل عاصي الحلقة 51 من مسلسل عاصي 51 الحلقة 51 من عاصي 51

مسلسل عاصي الحلقه 52 اون لاين
Asi series episode 52
مسلسل عاصي الحلقه 52 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 52 من عاصى 52 تحميل الحلقة 52 مسلسل عاصى 52 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 52 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 52 مسلسل

مسلسل عاصي الحلقه 53 اون لاين
Asi series episode 53
مسلسل عاصي الحلقه 53 اون لاين,مسلسل عاصي الحلقه 53 تركي مدبلج ,مسلسل عاصي الحلقة 53 من مسلسل عاصي 53 تركي مدبلج ، تحميل مسلسل عاصي حلقه 53 ، مشاهدة عاصي الحلقه 53 ، تنزيل عاصي الحلقة 53

مسلسل عاصي الحلقه 54 اون لاين
Asi series episode 54
مسلسل عاصي الحلقه 54 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 54 من عاصى 54 تحميل الحلقة 54 مسلسل عاصى 54 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 54 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 54

مسلسل عاصي الحلقه 55 اون لاين
Asi series episode 55
مسلسل عاصي الحلقه 55 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 55 من عاصى 55 تحميل الحلقة 55 مسلسل عاصى 55 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 55 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 55

مسلسل عاصي الحلقه 56 اون لاين
Asi series episode 56
مسلسل عاصي الحلقه 56 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 56 من عاصى 56 تحميل الحلقة 56 مسلسل عاصى 56 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 56 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 56

مسلسل عاصي الحلقه 57 اون لاين
Asi series episode 57
مسلسل عاصي الحلقه 57 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 57 من عاصى 57 تحميل الحلقة 57 مسلسل عاصى 57 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 57 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 57

مسلسل عاصي الحلقه 58 اون لاين
Asi series episode 58
مسلسل عاصي الحلقه 58 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 58 من عاصى 58 تحميل الحلقة 58 مسلسل عاصى 58 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 58 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 58 مسلسل

مسلسل عاصي الحلقه 59 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 59 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 59 من عاصى 59 تحميل الحلقة 59 مسلسل عاصى 59 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 59 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 59

مسلسل عاصي الحلقه 60 اون لاين
Asi series episode 60
مسلسل عاصي الحلقه 60 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 60 من عاصى 60 تحميل الحلقة 60 مسلسل عاصى 60 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 60 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 60

President becomes fourth fastest to slip below the majority approval level

by Jeffrey M. Jones

PRINCETON, NJ — The latest Gallup Daily tracking results show 49% of Americans approving of the job Barack Obama is doing as president, putting him below the majority approval level for the first time in his presidency.

Although the current decline below 50% has symbolic significance, most of the recent decline in support for Obama occurred in July and August. He began July at 60% approval. The ongoing, contentious debate over national healthcare reform has likely served as a drag on his public support, as have continuing economic problems. Americans are also concerned about the Obama administration’s reliance on government spending to solve the nation’s problems and the growing federal budget deficit. Since September, Obama’s approval rating had been holding in the low 50s and, although it has reached 50% numerous times, it had never dropped below 50% until now.

Of the post-World War II presidents, Obama now is the fourth fastest to drop below the majority approval level, doing so in his 10th month on the job. Gerald Ford dropped below 50% approval during his third month in office, and Bill Clinton did so in his fourth month. Ronald Reagan, like Obama, also dropped below 50% in his 10th month in office, though Reagan’s drop occurred a few days sooner in that month (Nov. 13-16, 1981) than did Obama’s (Nov. 17-19, 2009).

via gallup.com

VCU’s Opera Theatre is going to be presenting Brush Up Your Shakespeare, which will be a series of scenes from the operatic versions of Shakespeare plays. The evening is said to be a mix of comedy and tragedy, and it will include scenes from Romeo and Juliet, A Midsummer Night’s Dream, and The Comedy of Errors (an interesting choice, which I personally am a fan of).

Check out the article from the Commonwealth Times by clicking here!

2009-mini-john-cooper-works-convertible-49 c 1280×782 photo image of 2009-mini-john-cooper-works-convertible-49 c 1280×782
to view full size click 2009-Mini-John-Cooper-Works-Convertible-49 C 1280X782 photo ( 2009-Mini-John-Cooper-Works-Convertible-49 C 1280X782 photo )

“Haber vereyim mi size şeytanların kime iner olduğundan? Herbir iftiracı günahkar üzerine iner onlar. Kulak kabartırlar ama çoğu yalancıdır onların. Şairlere gelince, onlara da çapkınlar-sapkınlar uyar. Görmez misin onları ki, her vadide şaşkın-tutkun dolaşırlar. Ve onlar, yapmayacakları şeyleri söyleyip dururlar.”

Şuara Suresi (221-226)

İnsanın ya da daha genel olarak canlıların ölümden başka bir derdi var mı gerçekten? Toplu halde intihar eden bazı cinsler elbette ki var. İnsanlardan da bir tanesini çok yakından tanıma ve beraber çalışma şansım olmuştu. En son kavgamızda ona “sen nankör herifin tekisin!” deyip stüdyoyu terketmiştim. Meğer nankör değil, tahminimden daha fazla yalnızmış. En son yazdığı şarkılardan birinin nakarat bölümünde “Kurtar beni…” diyordu. Şuara suresinde bahsi geçen şairlerden sanmıştım onu. Öyle ya… dünyada bir tek ben vardım içinden ne geçiyorsa satar-satmaz oyununa girmeden söyleyen. Benim dışımda herkes ilgi çekmek için bunalım laflar ediyordu. Benim dışımda herkes para için, şöhret için “bu akşam ölüyordu”. Yavuz Çetin artık yok. Keşkelerle Paris şişeye girermiş… keşke son sözü sona saklasaydı.

Bundan sonraki paragrafların yanlış anlaşılmaya çok yatkın olduğunu düşünerek önceden tedbir almayı uygun görüyorum. Ancak, kişisel üretim kisvesi altında, çeşitli firmalar ve zümreler tarafından kotarıldığı belli ürünlerin “sanat” adı altında sunulması oyununun iyi irdelenmesi gerekir. Ayrıca münferit tiyatro ve sinematografik sanat eserlerini ve sanatçılarını aşağıdaki anlatıdan ayrı tuttuğumu belirtmek isterim. Göz göre göre aka kara demenin anlamı yok. Bir de şunu belirtmekte fayda var… Aşağıda anlattıklarımı müzisyenler yüzyıllardan beri yapıyorlar. Davayı sizden çok daha önce sattık. Bu açık… sinemayı eleştirerek herhangi başka birşeyi yüceltmeye çalıştığım sanılmasın.

Sanatçıların büyük çoğunluğu yalancıdır. Bunu herkes bilir. Hatta bir sanatçı yalancılığı oranında büyük sanatçıdır. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri sinema oyuncularının sanatçı olarak kabul edilmesidir. Sanırım yaptıkları işe “karakter yaratmak” falan gibi afilli bir isim de bulmuşlar, her ne demekse artık. Grafikerlerin, reklamcıların sanatçılığı gibi bir şey. Komedi yani… Bir oyuncu canlandırdığı karakterle ne kadar özdeşleşirse o kadar başarılı kabul edilmez mi? Yani oyuncuya deniyor ki, sen sen olma da ne olursan ol. Bu “karakter yaratmak” denen oyunun, insanlara “davranış önerisi” nde bulunmaktan başka ne önemi olabilir acaba? Sonuçları da gayet açık ortada değil mi? Karate filminden havalara tekme savurarak çıkan tipler, bilmem ne filmindeki jönün kopyası delikanlılar, vs.vs. örnekler sonsuz. Bu düpedüz insan manipülasyonudur. Size hayatta “ne üretebileceğiniz” konusunda fikir vermekten ziyade, “nasıl olacağınız ve nasıl davranacağınız” konusunda yol göstermektir. Yani normal şartlar altında yakın çevremizin yapıyor olması gereken etkilerin, bir takım firmalar tarafından yapılmasıdır. Ve takdire şayan tarafı da kamuoyunun yüzlerce kişi tarafından kotarılan bu gösteri anlayışının sanat olarak kabul edilmesinin sağlanmış olmasıdır. Çok güçlü bir silah bu… ama üzgünüm, sanat değil. Yüzlerce kişinin ortak fikirlerine dayanan bir çalışmaya sanat değil, olsa olsa bir sosyal grubun fikir beyanı denebilir.

Diyebilirsiniz ki, o zaman bir senfoni de çok kişinin çalışmasıyla ortaya çıktığından dolayı sanat kabul edilemez. Bu noktada ortada sadece bir (1) bestecinin olduğunu hatırlatmakta fayda vardır. Tek bir besteci… orkestra şefinin yaptığı da bunu yorumlamaktır. Yani ikinci elden esere şahit olmaktır. Bunun dışında kalan müzisyenlerin tamamı çok ağır hiyerarşik disiplin içinde kullanılırlar. Sinemada kaç tane senarist ismi biliyorsunuz? Kaç tane aktör ismi?

İşe toplumsal yönetim açısından bakarsanız tüm çabanın hayata dair belirsizliği, tahmin edilemezliği ortadan kaldırmaya yönelik olduğunu görürsünüz. Bu sebeple kamuoyu araştırmaları yapılır, istatistikle uğraşılır. Bu noktada dünyanın paranoyak cephesi, yani Batı’nın, sinema gibi bir silah sayesinde insanlar standardize etme çabası anlaşılır. Başta Amerika, Avrupa ve onların uzakdoğu temsilcisi Hong Kong’da “iyi sinema” yapılır. Diğer bir deyişle toplumlara olmaları gereken karakterler tarif edilir.

Propoganda amaçlı geliştirilmiş bir sektörün özellikle Amerikan ellerinde en güçlü silahlardan biri haline gelmesi, ve de bunun “sanat” olarak adlandırılmasına üzülmekten başka bir şey elimden gelmiyor. İşte Amerika kontrolündeki bu bulaşıcı hastalığa “Oyunculuk Kültürü” adını yakıştırıyorum. Şunu da hatırlatmamda fayda var… “7. sanat” tabirini seviyorum. Güzel tanım… yedinci, sonradan, yapıştırma.

Geleyim asıl ilgi alanıma. Yani müziğe… daha doğrusu “oyunculuk kültürü” tarafından tecavüze uğramış müziğe.

Tahminim odur ki daha ne para icat olmuştu, ne de yazı. Müzik vardı, resim vardı, hikayecilik vardı. Belki ihtiyaçtan, belki can sıkıntısından… Böyle bir saptamayı yaptıktan sonra hemen dönüp şu anda müziğin nerelerde kullanıldığına bir bakalım.

Önce acı verenler;

Filmler, televizyon şovları (haberler dahil), reklamlar, tanıtımlar, asansörler, telefonlar, alışveriş merkezleri, maçlar, vs.

Daha az acı verenler;

Radyolar, muhtelif sosyal organizasyonlar için verilen konserler, barlar, pavyonlar, festivaller

Acı vermeyenler;

Evler, prova stüdyoları, kulaklıklar.

Çok kaba bir sınıflandırma oldu ama çok lazımsa gerisini siz tamamlayın. Sınıflandırmayı “acı” kavramıyla yaptım. “Zevk” kavramıyla yapmaya kalksaydım bana göre tek bir sınıf olurdu. “Algılayıcı”nın (bu durumda siz oluyorsunuz) sosyal, kültürel, psikolojik ve de cinsel durumuna göre belirlenemezlik teşkil eden kaotik tek bir küme. Bu en son cümlede bence kilit kelime “kaotik” tir. Altını özellikle çizdim. Zaten sanatın, daha da geniş bir boyutta “güzelliğin” (ya da ilgi çekiciliğin) sihri de onu algılayacak insanların sonsuza ıraksayan duruşlarıdır. Eserin gücünden, güzelliğinden çok onu algılamaya maruz kalan insanın özellikleri önemlidir. Bu tamamen belirsiz bir ortam yaratır. Belki de sanatın temelinde anarşik bir tavır bulunduğu hissi de burdan geliyordur. Çoğu insan bu belirsizlikten hoşlanmaz. Belki de bu belirsizlik ölümü çağrıştırır insanlara. Bu belirsizlikle barışık olanlardır zaten sanat sepet işleriyle uğraşanlar.

Belirsizlikle barışık olmak bu dünya düzeninde tek başına yeterli olmaktan çok uzak artık. Belki Yunus Emre çelişkileri sevgiyle kucaklıyordu ama artık üzerimize yapışmış yüzlerce aktörlerin, aktrislerin gösterdikleri yolda kendini bulmaya çalışmak başka tür çabalar gerektiriyor. Robert De Niro’yu, babamdan ya da ustamdan daha iyi tanımam bekleniyor. Oyuncu olacak mıyım? Hayır… Peki onun herhangi bir filminde “canlandırdığı” karakterlerden biri olacak mıyım? Hayır… “Aman efendim ne kadar iyi bir oyunculuk çıkarmış.” diye hayran olmam benim kişisel gelişimime ve daha da önemlisi üretimime bir katkıda bulunuyor mu? Hayır… O zaman nedir kardeşim bu şaklabanlık? Elizabeth Hurley’ yi sevgilimden daha iyi tanımam isteniyor. Onunla yatabilecek miyim? Hayır… bunu devam ettirebileceğim başka bir soru kalmadı.

Bu konuda tamamen yararcı bir tavır sergilediğimin farkındayım. Bu noktada belki eleştirilmem gerekir. Peki bu ürünleri yapanlar sizce yarar gözetiyorlar mı, yoksa Hilal-i Ahmer için mi çalışıyorlar?

Ayrıca bu kadar büyük bir sektörün sadece ve sadece bize “eğlence” sunmak için çabaladığını düşünmek benim açımdan aşırı iyi niyete giriyor. İnsanlara “Sadece eğlenmek için seyrediyorum” dedirtebilmek de bu sektörün başka bir başarısı olsa gerek.

Oyunculuk Kültürü belki de en çok müziğe tecavüz etti. Diğer sanata dallarına da elbette şöyle bir elledi ama belki benim alanıma girdiğinden dolayı en çok müzik tarafı dikkatimi çekiyor. Oysa grafik, metin yazarlığı, dizi film senaristliği, sitend-ap gibi sanatlardan da (!) bahsedilebilir eminim. Bu konuların ilgilileri de oturup bir iki satır yazsalar fena olmayacak gibi. Ey tiyatrocular… sinema, televizyon, reklamlar sizin katiliniz olmadı mı? Oyunlarınıza kimseler gelmez oldu ve her geçen gün daha da beter olmuyor mu? Peki sinemada, televizyonda, reklamlarda kimler oynuyor acaba? Bile bile intihar ediyorsanız söyleyin, biz de bilelim. Neyse ben yeniden müziğe döneyim…

Senelerden beri müzik albümleri yapıyorum. Gerek kendi solo albümlerim gerekse diğer çalışmalarda hep müzik hikayeciliğinin peşinde koştum. Çevremdeki insanların büyük çoğunluğu da bana hep aynı soruyu sordu; “Klip ne zaman?”. Bulutsuzluk Özlemi’nde bas çaldığım yıllarda çeşitli klip maymunlukları yapmıştım. Televizyonlar için Playback denen sistemle (-ki bu teypten parça çalarken sizin maymunluk yapmanızdır) konserler de yapmıştık. O yıllar, yani 90’ların başları daha “klip endüstrisi” pek o kadar da afilli değildi. Bizi dağlara, ovalara salarlar “abi siz şöyle biraz koşun” derlerdi. Biz de koşturup ne kadar çok eğlendiğimizi, ve aslında müziğimizin inanılmaz zevkli olduğunu bir de görsel açıdan ispatlamaya çalışırdık. Beni televizyonda gören kızlar isimsiz mektuplar yazarlar, aşklarını dile getirirlerdi. Ne günlerdi : ) Kliplerden uzak durunca kızlar da gitti. Buna üzüldüğümü sanmıyorsunuz umarım.

Kitlelere hitap eden müzisyen mi olmak istiyorsunuz? “Kitlelere hitap etmek” ilginç bir deyimdir. Dikkatinizi çekerim, burada çoğul kitleden bahsediliyor. Yani adamı tek bir kitle kesmiyor. Amerikalıların tabiriyle Cross-over olmak istiyor demek bu. Diğer bir tabirle “halka malolmak”, yani halkın malı olmak. Mal olmaya ne kadar meraklılar ya Rabbi! Sonuçta da olan oluyor, mal pazarı tam bir et pazarına dönüşüyor. Hala böyle birşey olmak istiyorsanız öncelikle gidip oyunculuk dersleri almanız gerekiyor. Ya da belki de doğuştan bir aktörsünüz, kim bilir? İyi bir aktör herkesle diyaloğa girebilen sanal bir yaratıktır. Zaten sizden siz olmanız değil, hali hazırda kitlelerce kabul edilmiş bir karakter olmanız istenir. Delikanlıyı oynayın, eşcinseli oynayın, oynayın bişeyler… yeter ki oynayın. Oynayın ki korkmasın kimse. Size nasıl davranacaklarını şaşırmasınlar. Kendiniz olmaya sakın kalmayın. Çünkü biliyor musunuz…? Siz altı milyarın içinde bir tanesiniz, biriciksiniz. Gerçekten başkasınız. Kimseye benzemezsiniz. Kimseye benzemeyeni kim ne yapsın? Tarkan doğru söylüyor “sen başkasın!”. Bütün pop starların aynı zamanda klip canavarları olmalarını boşuna mı zannettiniz yoksa?

Yalnız burada dikkat etmemiz gereken bir husus var. İnsanlara yalan satamazsınız. Konu paraya geldi mi en sıradan insan bile Einstein kesilir (belki sanatçıları bunun dışında tutabiliriz, geleneksel salaklıkları sebebiyle). Reklamcılık için şöyle bir tanım duymuştum; “insanları paralarından ayırma sanatı”. Bu, şu anki müzik algımızın şekillenmesinde yapı taşıdır. Çok satan albümlerin (ne tuhaf İngilizce’de satan şeytan demek : ) asıl sanatçıları grafikerler, reklamcılar ve oyunculardan oluşuyor. Ve bu üç grup da kendine sanatçı demekten çok büyük zevk alıyor. Bir de teknisyenler, halkla ilişkiler kuranlar falan var… Allah’tan onlar daha sanatçı olmadılar. Daha müzisyenlerden bahsetmedim farkındaysanız. Ya da besteciler?

Dedim ya insanlara yalan satamazsınız diye. Buna yürekten inanıyorum. Gerçekten de burada Chomsky’nin medya ileri gelenleri hakkındaki yorumuna gönderme yapmak istiyorum. Bu insanlar gerçekten yalan söyleyerek yükselmezler. Yalan söylemeyecekleri bilindiğinden dolayı o noktalara gelirler. Ama söyleyecekleri zaten çalıştıkları kurumların söylemlerini destekler nitelikte olduğundan dolayı ordadırlar. Senelerini sistemi eleştirerek geçirmiş, bu noktada hiç taviz vermemiş ve de vermemeye devam eden bir grubu, bir Amerikan şirketinin bilmem kaç dolarlık desteğini alırken görmek kesinlikle şaşırtıcı bir şey değildir. Bu grubun yavşadığına ispat teşkil etmez. Olsa olsa söyleminin güncel gerçekliğini yitirdiğini ve artık o firmanın bunu sıradan bir mal olarak kullanmasında bir sakınca olmadığını gösterir. Tabii bu arada bu solcu grup aynı söylemine rahat rahat devam edecektir. Edecektir de çoluk çocuğa geçici bir oyuncak olmaktan ileri gidemeyecektir. Bu noktada sistem tam teşekküllü çalışmakta ve grubun bir ihtimalle rahatsızlığını hissedebileceği bu durumda tedbirini almıştır. Grubu şan, şöhret ve paraya boğarak tüm mutsuzluklar ortadan kaldırılmış ve karşılıklı huzur ve de güven ortamı teşkil edilmiştir. Alan memnun, veren memnundur, çoluk çocuk da mutlu mutlu tepinmek ve geyik yapmaktadır. Burada sakın Türk gruplarından bahsettiğim sanılmasın. Ben, Rage Against The Machine’den bahsediyorum.

Sistem popülaritenin sırlarını çözedursun, Türk sanatçılarının çoğunda bıyık altından gülerek “eğer bu meşhurlar sanatçıysa ben sanatçı olarak anılmak istemem” şeklinde bir söylem oluştu. İlginç bir şekilde kendini yüksek kültürlüler katmanına ait gören insanlar da bu tarz düşüncelere sahip sanatçılara yaranmak için olsa gerek bu ateşin altına odun sürer oldular. Üzücü tabii… konunun sanatla sepetle bir alakası olmadığı, alenen ekonomik ve sosyal çıkar çatışmalarından kaynaklandığı gün gibi aşikarken, “ay o sanatçıysa ben değilim” gibi yapay, aklınca aşağılayan bir tavır sergilemek benim bakış açıma göre zayıflığın dik alasıdır. Sanatçılık ünvanı sosyal bir madalya almaktan öte bir kavramdır. En uçtaki bireysellikle, bencilikle (bencillik değil), insan soyunun çıkarları ve devamlılığı için kurulmuş engellenemez, hayati bir ittifaktır. Bir açıdan zıt kutupların beraberliğidir. Tezatların birlikteliğine tahammül edebilenlerinlerin işidir. Bilim adamlarının değil yani.

Bilim dininin kontrolündeki dünyamızın şartları altında bir sanatçıdan yalancı ve kaypak olması haricinde ne bekleyebilirsiniz? İspatlanamaz, formülize edilemez işlerle uğraşan, böyle ürünler veren insanlar sosyal hayatlarına başka nasıl devam edebilirler ki? Ama ispatlamaya çalışıyorlar, formülize etmeye çalışıyorlar. Artık çoğu parçanın altında duyduğumuz o “güp güp güp” yeknesak giden disko ritmi bu ispatlama ve uzlaşma çabasıdır işte. Biz müzisyenler siz normal insanların beynine “tekrar mekanizması”nı kullanarak formüller yerleştiriyoruz. Biliyoruz ki o sağır kulaklarınız ve kilitli kalplerinizle, en azından kafanıza kafanıza yediğiniz bas davul vuruşları sayesinde bizi evlerinize, arabalarınıza, eğlence yerlerinize kabul edeceksiniz. Bu bir savaş… koç başlarıyla gümbür gümbür içinize giriyoruz. Arabalarınıza sub-wooferlar, evlerinize televizyonlar, yataklarınıza cinsel soğukluk ve boş hayaller sokuyoruz. Biz müzisyenler buna aslında “sanat” demiyoruz. Bunu siz söylüyorsunuz. Bizim koyduğumuz isim “para”. Sizin paranızı alıyoruz. Bunu yapmasak başka türlü bize para vereceğiniz yok çünkü. Ama biz kendi içimizde bu müzikleri dinlemiyoruz. O dıp-tıs-dıp-tıs’ları müzisyenler yapıyorlar evet… ama onlar dinlemiyorlar. Dinleyenler ve de dinletenler disk-jokey denen yeni tarz bir ara sınıf. Siz onlara “sanatçı” diyorsunuz.

Sanat dünyası “ara sınıf”lara her zaman ihtiyaç duymuştur. Yerine göre bu prodüktör olur, menajer olur, DJ olur, sunucu olur. Onlar olmasa bu sektör sıradan insanların gözünde yok olur. Bu sebeple bu ara sınıflara müteşekkiriz. Deminden beri söylediğim şeyleri belki de hiç söylememem gerekirdi. Çünkü yanlış anlaşılmaya çok yatkın cümleler bunlar. Bu ara sınıfları gerçekten çok seviyoruz biz. Arada sırada kızarız ama hayatta kalmamızı ve de ne yapıyorsak (gizli gizli bile olsa) yapmaya devam edebilmemizi sağlayanlar onlardır. Sosyal başarının sırrı bu ara sınıfların tatmininden geçer. Yaratıdan pay almayı severler. Yani bizleri çok ama çok severler. O kadar çok severler ki albümlerin içinde isimlerinin geçmesi isterler. “Bu sanatçıyı ben yarattım.” demek isterler. Onlar aynı zamanda sıradan insanları çok iyi tanıdıklarını düşünürler. Hepsi “hit şarkıyı duyma” yeteneğine sahip olduklarını yeri gelsin gelmesin ifade ederler. Hangi malın kime satılabileceği konusunda engin ve de derin görüşleri vardır. Satış yöntemlerinin doğru sanatçıyı bulduklarında mükemmel çalışacağını düşünürler. Sonra da “tekrar mekanizması”nı kullanarak mallarını satmaya çalışırlar. Bu sistem içinde bu mekanizmayı en çok kullanma şansına sahip olanlar da elbette en çok parası ve en çok ilişkileri olanlardır. Sanatçılara vadettikleri ise para ve şöhretten başka bir şey değildir. Zaten başka ne vadedebilirler ki?

Bu vaadi tercih eden sanatçının da yapacağı şey yine tekrar mekanizmasına sığınmaktır. Keith Richards’ın dediği gibi “en iyi Rock’n Roll parça en az 3 araktan oluşur.” Geçmişi tekrar edersiniz. O ara sınıfın hemen tanıyabileceği formlar ve yaklaşımlar etrafında sözümona “yeni” bir şeyler yaparsınız. Herkes zaten bilir ki sıradan insanlar bu araklamalardan pek çakmayacaklardır. Çakanlar da zaten azınlık olacağından pek bir etkileri olmayacaktır. Machiavelli’nin dediği gibi “zarar görenler dağınık ve yoksul oldukları için tehlike oluşturmazlar.” Bu durumda dozunda araklamakta bir sakınca yoktur. Genele vurduğunuzda Seal’dan, Sting’den ya da bilmem hangi Arap ülkesinden araklamışsınız kimsenin umrunda değildir. Aslında gerçekten de bunun pek bir önemi yoktur. Besteciler bunun bedelini kendi aralarında birbirlerinin gözlerine bakamayarak öderler. Olacak en kötü şey de budur zaten. Bu durumda da ya parçanızın meslektaşlarınız tarafından dinlenmediğini umarsınız (iyi satıyorsanız bu pek olası değildir), vurdum duymazlığa yatarsınız. Ya da saygı duyduğunuz meslektaşlarınızın yanında ukalalık yapmaya kalkmaz, ya da “para işte… biliyorsun abi. Ben profesyonelim.” ayağına yatarsınız. Ya da en güzel çözüm olarak, saygı duyduğunuz meslektaşlarınızla görüşmezsiniz. Çevrenizi tezgahınıza uygun insanlardan oluşturup hayatınıza devam edersiniz. Bunların hepsi makbul ve geçerlidir. Hiçbirinde de ters bir durum yoktur. İnsanlara kendilerini kötü hissetirmek değil niyetim. Sadece saptama yapıyorum. Suçladığım falan da yok. Tespiti dürüstçe yaptıktan sonra oyunun kurallarını istediğiniz gibi düzenlemek elbette size kalmış. Bir tek şunu hatırlatmakta fayda var “öyle bir oyun oynuyorum ki kimse farkında değil, dünyayı parmağımda maymuna çevirdim.” gibi bir düşünce, haddinden fazla saflığa giriyor. Bu arada “besteciler”in altını özellikle çizdim. Enstrümantalistlerin durumu bambaşkadır. Zira onların durumu takdir edersiniz ki sanatçılıktan ziyade “zanaatçılık” kavramına yakındır. İçleri rahat olsun.

Yine Machievelli’den bir alıntı yapayım: “İnsanlar genellikle elleri ile değil, gözleri ile değerlendirme yaparlar; çünkü herkes görür ama çok az kişi duyumsar.” Bu David Bowie’nin “insanların gözleri kulaklarından daha aç.” lafıyla pek bir örtüşüyor. Bu da yaşadığımız görsel bombardımanı iyi tarif ediyor gerçekten. David Bowie’nin çok da iyi bir aktör olduğunun altını çizmek isterim.

Çoğunluğun görsellik peşinde koşuyor ve çoğunluk müziğinin kliplerle ve görsel şovlarla tanımlanıyor olması, beni aslında o kadar da rahatsız etmiyor. Rahatsız olduğum nokta, bununla beraber gitmesi gerektiğine inandığım saf müzikal hikayeciliğin yan kollarının gelişmemiş olması. Yani yazılı basının. Türkiye için orta ve uzun vadede bunun bedelinin çok ağır olduğunu düşünüyorum. Çoğunluğa sunulacak olan “malların” gökten zembille inmediği aşikar. Bu mallara ham maddelik yapacak olan çalışmalar için yeterli destek olmaması halinde, şu an hemen her sektörde yaşandığı gibi yurtdışından ithal etmek zorunda kalıyoruz.

İşte o zaman da türkülerde funk, rock, salsa ritmleri, arabeskte disco ve bol flanger’lı efektler duyuyoruz. Türk Sanat müziği tabir edilen tarzı “çok sesli yapmak” adı altındaki kültürel katliam da cabası. Özü mikro tonal olan bir müzik tarzını ne cüretle, ne densizlikle batı anlayışındaki armonik yapıya yamamaya çalışıyorsunuz? Üstelik yine özü itibariyle mükemmel olmayan batı tampare sisteminde (fiziksel nedenlerden ötürü vasat bir akort sisteminde) geliştirilmiş bir armoni anlayışını ne hakla “yenilik, modernlik” safsatasıyla millete kakalıyorsunuz?

İlla çok seslilendirmek istiyorsanız oturup bilim adamlarıyla mikro tonal sistemin esaslarını masaya yatırır, bir formül geliştirirsiniz. Taa zamanında Bach’ın yaptığı gibi. Well-Tempered Clavier’in müzikal bir eser olması yanında ne tip bir özelliği vardı? Soruyorum size ey Türkiye’min aziz müzik dehaları ve onları bize paketleyip de sokuşturan firmalar. İki üç tane batılı anlamda çok sesli kılabildiğinizi düşündüğünüz dizi buldunuz diye devrim mi yaptığınızı sandınız yoksa? Gerçek Türk Sanat müziği dinleyicilerinin ve sanatçılarının bu safsatayı yemedikleri gün gibi aşikar. Ama onların da her ne hikmetse pek fazla sesleri çıkamıyor. Yüzyıllardan beri yatay boyutta gelişmiş olan koskoca bir kültürün en önemli özelliğini inkar edip stil yaratmaya kalktınız. Aklınız sıra Doğu-Batı sentezi… Sentez diye bir şey yok. Burası ne Doğu, ne de Batı… Burası Türkiye. Eğer o kadar Batılı olmak istiyorsanız, oturup alenen batı müziği yaparsınız. Bunda bir sakınca da yok. Sakınca iki yüzlülükte.

Dahası çok sesli müziği demokrasiye benzetmek de başka bir komedi. Kompoze çok sesli müzik benzese benzese “diktatörlüğe” ya da “ordu yönetimine” benzer. Gidin Batı Klasik müzik orkestralarını inceleyin. İlla demokrasiye benzetecek bir müzik tarzı arıyorsanız ona ancak dense dense “Collective Improvisation” denir. Onu da dinlemeyi içinize sindiremezsiniz… demokrasiyi sindiremediğiniz gibi. Bunu siz gidecek anarşiye benzeteceksiniz elbette. Oysa alakası yoktur. Sizin anladığınız anlamda anarşi’ye benzese benzese Free Caz benzer. Ama bu “ne yaman çelişkidir ki” anarşi bu değil. Peki bu durumda geleneksel tek sesli müzik neye benziyor? Sanırım toplumsal uzlaşıya… Dikkatinizi çekiyor mu bilmem, batı müziği armoniden gittikçe uzaklaşır oldu. Ritm ve melodi yeniden geri geliyor, armoninin de yerini “sesler” alıyor. Geleneksel müzik anlayışı gibi. Bu acaba batının toplumsal uzlaşıya yaklaştığının bir göstergesi olabilir mi? Küreselleşme palavrası adı altında… eğer öyleyse bir Türk sanatçısı olarak ne yapmalıyım? Siz ne yapıyorsunuz?

Evet, bir yığın sağlı sollu hareketten sonra konuya dönmeye çalışırsam işin içine kendi yediğim herzeleri de dahil edip şöyle bir özet sunabilirim; Oyunculuk kültürü hafif sanatçılığın en büyük itici gücü gibi görünmektedir. Daha ileri vakalarda kişi artık rol yaptığının bile farkına varmıyorsa bu onun ‘ağır’ sınıfına geçtiğini gösteriyor olabilir. Bu bölümde bir yığın kişinin adının geçtiğini, referanslar kullanıldığını fark etmişsinizdir. Bu teknik yazıya ağır abi süsü vermiştir. Ağır abi süsünün daha bir Korint tarzda olması için daha çok okumak gerekir. Elbetteki bu seviyeye on sekiz yaşında varamazsınız .Bende daha genç olduğum için minimalist takılıyorum. Ama aynı zamanda yaşlı da oluğumdan minimalizmi sizden daha fazla idrak ettiğime inandığımı iddia ediyorum. Böylelikle ne şiş yanıyor ne de kebap… Ancak tüm bunlardan ziyade ‘Kurtlar Vadisi’ yıllarının kaçınılmaz sonuçları vardır. Hiyerarşinin de sınırları vardır ama…

AIDE-DOCUMENTALISTE EN CAE (VERIFIER VOTRE ELIGIBILITE) H/F

AIDER A GERER LE FOND DOCUMENTAIRE D’UN POINT DE VUE MATERIEL (7000 LIVRES+REVUES)AU SEIN D’UNE EQUIPE, NE SERA JAMAIS SEUL(E), SERA EN CONTACT AVEC LES ELEVES ET LE PERSONNEL ENSEIGNANT, DEVRA UTILISER UN LOGICIEL DE PRET, WORD ET WINDOWS, TRAVAIL LE MERCREDI MATIN,JEUDI ET VENDREDI.

Lieu de travail : 49 – ANGERS

Type de contrat : CONTRAT A DUREE DETERMINEE DE 6 MOIS

Nature d’offre : CONTRAT ACCOMPAGN. EMPLOI

Expérience : SOUHAITEE DE 1 A 2 ANS

Autres connaissances : PRATIQ. TRAIT.TEXTES EXIGE(E)

Qualification : Employé non qualifié

Salaire indicatifHORAIRE 8,82 Euros (57,86 F)

Durée hebdomadaire de travail : 20H00 HEBDO

Taille de l’entreprise : 50 A 99 SALARIES

Secteur d’activité : ENSEIGNT SECONDAIRE GENERAL

Source : ANPE, Numéro d’offre 487984A

http://www.anpe.fr/espacecandidat/nicola/AfficherOffre.do?reference=487984A

Whoa, dude. I can do that. No, really, ask Jason. He'll tell ya.

If you’re a male between the ages of 18 and 49, chances are you have a digital video recorder (DVR) and the chances also are good that your life is going nowhere.

Don’t blame the bitch in the kitchen. She does more while you’re on the phone to your bookie than you do in a week down at the Auto Zone.

How do I know? Because the New York Times reports that OVER HALF of all 18-49-year old males are too fucking lazy to hit the fast forward button on their remotes and skip the commercials. They actually watch them!

The networks are having orgasms. Five years ago they swore the DVR would spell the death of television. Now they discover their viewers are even dumber than the average IED builder (is it the blue wire or the red wire that connects to the detonator?). They watch the commercials! When they don’t have to!

Honest to Christ, guys, are your lives that meaningless?

Loto 5/40 din 29/10/2009

16,25,31,21,29,27,

Loto 6/49 din 1-11-09

7,35,25,37,31,15,

Joker din 29-10-09

3,6,8,15,32,(15)

Noroc din 1-11-09

4702972

Feel free to click on the title, download the report………take it all in ………and “Please” feel free to leave your comments. I for one have my own thoughts but lets see what we hear from the camps in Ontario Wildlife Management unit 49. I love statistics….you can put a bunch of numbers out there, present graphs and come to some way off conclusion based on your interpretation of the data you collected, and you interpreted without gathering all the facts, Under “Black Bears ” you are suggesting to all camps that there was a “Localized Overharvest” in part of Management Unit 49………… it’ seems to me that it’s pretty hard to shoot bears if you don’t see them; you also don’t state that what you have determined to be “Overharvest” doesn’t mention the number of bears in that area of 49 that were passed up, missed, not shot at and photographed on  trail cams…………that my friend is cold hard numbers………don’t be so quick to jump to conclusions without accepting offers to observe the facts! Either present all the facts or don’t present any……..your conclusions on bear management in Unit 49 is very off the wall………! And yes I know the area very well…….

الحلقة الواحده والاربعون 41مسلسل عاصي التركي

مسلسل عاصي الحلقة 41 الواحده الاربعون تحميل فيديو الحلقة 41الحلقة الاربعون مسلسل عاصي Asi

اليكم الحلقة الاربعون 41 من المسلسل التركي عاصي Asi

الدي يعرض على قناة

اضغط هنا للمشاهده

فهرس حلقات مسلسل عاصي

Rezultate Loto 6/49 in data de 25-10-09

12,30,39,31,7,46

Rezultate 5/40 din data de 22-10-09

12,30,39,31,7,46,

Rezultate NOROC 25-10-09

9908761

Rezultate Joker 22-10-09

3,9,45,41,35,7,

Une campagne électorale est un moment à part dans la vie des citoyens. Il en va des acteurs politiques aux électeurs en passant par les observateurs plus ou moins éclairés.

L’adrénaline du pouvoir, la force des convictions, les rapports de force, la puissance d’une idée, l’argument qui porte, le symbole qui fait la différence, la quête du scoop, l’intérêt bien compris de chacun. Mais aussi les dazibaos antisémites, les permanences électorales qui brulent, les tracts en arabe pour fusiller l’adversaire, l’interdiction de meetings en public pour l’opposant, la lettre présidentielle pour sauver Marseille brandie dans l’entre deux-tour et aussi une web-campagne acharnée… Tout est porté à l’extrême.

A Marseille plus qu’ailleurs, les mottes du champ politique revêtent souvent les formes improbables et criardes des costumes de la commedia dell’arte. Pourtant, elles sont plus florentines que napolitaines, plus machiavéliques que bonapartistes. Fratricides et cruelles en public, poliment abrasives dans la coulisse.

Ce documentaire revient, comme un flash back lucide, sur ce moment historique de la campagne 2008 des municipales à Marseille où la plus vieille ville de France faillit basculer à gauche à quelque centaines de voix près dans un suspense intenable.

Rarement la cité phocéenne n’avait vu autant de journalistes internationaux. “Un défi certain pour le président Sarkozy”, fraîchement élu, nous avait alors confié un journaliste de la NHK japonaise… Alors qu’un confrère américain de CNN affirmait, avec le ton affirmatif et non négociable du Texan sûr de lui : “si la 2e ville de France bascule, Sarkozy est mort”. Tel était l’enjeu…

Ce que “Marseille, un autre regard“, vous a rapporté, minute après minute, en dehors des canaux officiels provençaux de l’information dont certains furent assurément manipulatoires, transgressant les règles basiques du journalisme, engoncés de certitudes, fiers, suffisants et faussement objectifs, parfois condamnés par le CSA (mais trop tard, après la campagne, bien entendu) ; ces images vous le donne à voir, ou à revoir…

Nous, nous sommes fans et attendons avec impatience la suite ! Trois épisodes nous dit-on.

Quelques questions néanmoins. Pourquoi :

1°) Jean-Claude Gaudin n’a pas voulu être interviewé ?

2°) Les producteurs n’ont trouvé aucun diffuseurs locaux ou nationaux ?

3°) Internet est le seul lieu de diffusion libre en dehors des contingences publicitaires qui bride la presse jusqu’à la moelle, voire la corrompt ?

4°) Les chiffres de confiance de la presse traditionnelle auprès du grand public fondent comme neige au soleil. Nous, on a une idée…

Foto: Christopher Redigering: Jag

Den efterlängtade ledigheten har äntligen kommit och det firar vi med en vacker höstbild!
Sitter just nu vid datorn och tar det ganska lungt, mumsar på några Mentos (tropical mix – melon är inte min stil), lyssnar på flådiga gitarriff och laddar kameran inför morgondagen.
Senare ikväll ska jag nog se idol, alternativt någon de filmer jag ännu inte hunnit med att kolla på.

Upptäckte tidigare att Onoff hade ett erbjudande med chips, läsk & en valfri film för 49:-, gissa var jag ska bränna en femtiolapp nästa vecka!

Por René Rivero Díaz
 
Los Gallos de Sancti Spíritus asisten a la 49 Serie Nacional de Béisbol con el lejano recuerdo del trofeo conquistado durante la temporada 1978-1979, cuando a penas cumplían un año de creación como club de primera línea.

Con el regreso del timonel Lourdes Gurriel, los espirituanos pretenden erigir una nueva leyenda que los catapulte a la segunda parte del campeonato, aunque en la trinchera enemiga acechen La Habana, Industriales, Pinar del Río y la Isla de la Juventud.

Entre los aires de cambio, destaca la importación del torpedero avileño José Ramón Alfonso, el camarero tunero Yordan Calaña y el lanzador del sur de Ciego de Ávila, Lázaro Santana (hijo).

Acuartelados en el parque José Antonio Huelga del reparto Los Olivos, los ídolos locales pretenden levantar los niveles de asistencia hasta la capacidad total de 15 000 seguidores que puede resguardar la instalación más moderna de su tipo en la nación caribeña, inaugurada el 21 de Julio de 1991.

En su debut de las huestes del Puente Yayabo en las lides del deporte nacional de la isla, sus peleadores fueron engalanados con uniformes anarajados, ribeteados en verdes, luego canjearon el color secundario por el negro y en el torneo de 1989-90 mutaron hacia el azul.

La crisis económica de los noventa los obligó a usar los tonos carmelita, amarillo, azul prusia, azul royal y gris, pero despidieron el pasado siglo con el naranja y el azul, combinación que mantuvieron hasta la temporada 48.

En cuanto a sus símbolos, el amor de los espirituanos mantiene una dualidad entre su nombre de guerra (gallos) y el puente colonial erigido sobre el río Yayabo, el cual enarbolan como escudo.

Además de Gurriel, se cuentan entre los dirigentes de Sancti Spíritus Cándido Andrade, Abelardo Triana, Juan de Dios Peña,  y el pinareño Juan Castro.

Nómina de los Gallos de Sancti Spíritus:

Receptores: Eriel Sánchez, Yenier Bello, Yoanis Delgado y Niorquel Cervantes. Jugadores de cuadro: Yulieski Gourriel, Yunier Mendoza, Yasiel Santoya, Osdelvis Bernal, Orlando Acebey, Raikel Morales, José Ramón Alfonso, Yoandi Bagué y Yordan Calaña. Jardineros: Frederich Cepeda, Yunieski Gourriel, Liván Monteagudo, José Luis Sáez, Robersis Ramos y Yunieski Barroso. Lanzadores: Ismel Jiménez, Ángel Peña, Noelvis Hernández, Ramón Licor, Yasniel Sosa, Yoen Socarrás, Armando Martínez, Lázaro Santana, Yamichel Pérez, Yoharisleivis Panamá, Duviel Quintero, Yoandi López, y una última plaza que se disputan Dany González y Yusley Hernández. Director: Lourdes Gourriel.

Descarga el calendario de la 49 Serie Nacional de Béisbol  (2009-2010)
Todos los partidos del mejor béisbol amateur del mundo en su nueva temporada.
Calendario 49 SNB

La CCI de Maine-et-Loire recrute un(e) Chargé(e) de veille et d’études économiques :

Missions :

Au sein de la Direction Développement Local, Aménagement du Territoire, Études et sous la responsabilité du Pôle Veille, Documentation et Information Économique, vous aurez pour mission de mener des prestations de veille et d’études, collectives et personnalisées :

- Identifier avec les clients les besoins d’étude et de veille,

- Mener une étude de faisabilité, rédiger des cahiers des charges techniques,

- Collecter l’information écrite et orale, sur différents supports (web, interviews d’experts, bases de données, salons, vidéos…),

- Analyser l’information collectée, synthétiser et évaluer la fiabilité des sources d’information,

- Réaliser des produits d’information économique résultant d’un travail de veille et d’étude,

- Participer à la veille prospective destinée aux pôles et filières,

- Présenter ses résultats, animer des séances de restitution.

Profil et qualités requises :

De formation supérieure (bac + 4/5) en veille, études marketing,

- Première expérience dans un cabinet d’études ou chez un prestataire veille,

- Aisance dans les relations commerciales,

- Maîtrise de deux langues étrangères,

- Maîtrise des outils bureautiques et logiciels de veille,

- Rigueur, capacité d’organisation,

- Capacités rédactionnelles,

- Goût pour le travail en équipe, dynamisme, esprit d’initiative.

Informations complémentaires :

Contrat à durée déterminée

Temps plein – 12 mois

Poste basé à Cholet

Poste à pourvoir : immédiatement

Renseignements et contacts :

Annabelle PASCO – Responsable Pôle Emploi et Compétences

E-mail : annabelle.pasco AT maineetloire.cci.fr

Tél. 02.41.20.53.87

Fax. 02.41.20.54.14

Source : Veille et TIC

A steak please….medium…with salad and chips! A large glass of red wine…Rioja…and later on when I am finished bring me the check and I’ll be on my way…

I decided to swipe from my wife the dream journal goal too.  I think this one will be particularly neat because they say that as you practice remembering and writing your dreams down, you become more aware of them and end up remembering them a lot better.  Plus, sharing bizarre random jumbled thoughts with other people is always fun!

Unfortunatley, I can only remember small bits and pieces from last night’s dreams.  Truly, not enough to even write about, hence this being entry 0.  I’ll see what I remember in the morning and I’ll write about that.  I figure that aside from being a neat little idea, this will help me keep the page updated regularly, since I am an avid sleeper! haha

Anyway, stay tuned!