57 « WordPress.com Tag Feed

“Haber vereyim mi size şeytanların kime iner olduğundan? Herbir iftiracı günahkar üzerine iner onlar. Kulak kabartırlar ama çoğu yalancıdır onların. Şairlere gelince, onlara da çapkınlar-sapkınlar uyar. Görmez misin onları ki, her vadide şaşkın-tutkun dolaşırlar. Ve onlar, yapmayacakları şeyleri söyleyip dururlar.”

Şuara Suresi (221-226)

İnsanın ya da daha genel olarak canlıların ölümden başka bir derdi var mı gerçekten? Toplu halde intihar eden bazı cinsler elbette ki var. İnsanlardan da bir tanesini çok yakından tanıma ve beraber çalışma şansım olmuştu. En son kavgamızda ona “sen nankör herifin tekisin!” deyip stüdyoyu terketmiştim. Meğer nankör değil, tahminimden daha fazla yalnızmış. En son yazdığı şarkılardan birinin nakarat bölümünde “Kurtar beni…” diyordu. Şuara suresinde bahsi geçen şairlerden sanmıştım onu. Öyle ya… dünyada bir tek ben vardım içinden ne geçiyorsa satar-satmaz oyununa girmeden söyleyen. Benim dışımda herkes ilgi çekmek için bunalım laflar ediyordu. Benim dışımda herkes para için, şöhret için “bu akşam ölüyordu”. Yavuz Çetin artık yok. Keşkelerle Paris şişeye girermiş… keşke son sözü sona saklasaydı.

Bundan sonraki paragrafların yanlış anlaşılmaya çok yatkın olduğunu düşünerek önceden tedbir almayı uygun görüyorum. Ancak, kişisel üretim kisvesi altında, çeşitli firmalar ve zümreler tarafından kotarıldığı belli ürünlerin “sanat” adı altında sunulması oyununun iyi irdelenmesi gerekir. Ayrıca münferit tiyatro ve sinematografik sanat eserlerini ve sanatçılarını aşağıdaki anlatıdan ayrı tuttuğumu belirtmek isterim. Göz göre göre aka kara demenin anlamı yok. Bir de şunu belirtmekte fayda var… Aşağıda anlattıklarımı müzisyenler yüzyıllardan beri yapıyorlar. Davayı sizden çok daha önce sattık. Bu açık… sinemayı eleştirerek herhangi başka birşeyi yüceltmeye çalıştığım sanılmasın.

Sanatçıların büyük çoğunluğu yalancıdır. Bunu herkes bilir. Hatta bir sanatçı yalancılığı oranında büyük sanatçıdır. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri sinema oyuncularının sanatçı olarak kabul edilmesidir. Sanırım yaptıkları işe “karakter yaratmak” falan gibi afilli bir isim de bulmuşlar, her ne demekse artık. Grafikerlerin, reklamcıların sanatçılığı gibi bir şey. Komedi yani… Bir oyuncu canlandırdığı karakterle ne kadar özdeşleşirse o kadar başarılı kabul edilmez mi? Yani oyuncuya deniyor ki, sen sen olma da ne olursan ol. Bu “karakter yaratmak” denen oyunun, insanlara “davranış önerisi” nde bulunmaktan başka ne önemi olabilir acaba? Sonuçları da gayet açık ortada değil mi? Karate filminden havalara tekme savurarak çıkan tipler, bilmem ne filmindeki jönün kopyası delikanlılar, vs.vs. örnekler sonsuz. Bu düpedüz insan manipülasyonudur. Size hayatta “ne üretebileceğiniz” konusunda fikir vermekten ziyade, “nasıl olacağınız ve nasıl davranacağınız” konusunda yol göstermektir. Yani normal şartlar altında yakın çevremizin yapıyor olması gereken etkilerin, bir takım firmalar tarafından yapılmasıdır. Ve takdire şayan tarafı da kamuoyunun yüzlerce kişi tarafından kotarılan bu gösteri anlayışının sanat olarak kabul edilmesinin sağlanmış olmasıdır. Çok güçlü bir silah bu… ama üzgünüm, sanat değil. Yüzlerce kişinin ortak fikirlerine dayanan bir çalışmaya sanat değil, olsa olsa bir sosyal grubun fikir beyanı denebilir.

Diyebilirsiniz ki, o zaman bir senfoni de çok kişinin çalışmasıyla ortaya çıktığından dolayı sanat kabul edilemez. Bu noktada ortada sadece bir (1) bestecinin olduğunu hatırlatmakta fayda vardır. Tek bir besteci… orkestra şefinin yaptığı da bunu yorumlamaktır. Yani ikinci elden esere şahit olmaktır. Bunun dışında kalan müzisyenlerin tamamı çok ağır hiyerarşik disiplin içinde kullanılırlar. Sinemada kaç tane senarist ismi biliyorsunuz? Kaç tane aktör ismi?

İşe toplumsal yönetim açısından bakarsanız tüm çabanın hayata dair belirsizliği, tahmin edilemezliği ortadan kaldırmaya yönelik olduğunu görürsünüz. Bu sebeple kamuoyu araştırmaları yapılır, istatistikle uğraşılır. Bu noktada dünyanın paranoyak cephesi, yani Batı’nın, sinema gibi bir silah sayesinde insanlar standardize etme çabası anlaşılır. Başta Amerika, Avrupa ve onların uzakdoğu temsilcisi Hong Kong’da “iyi sinema” yapılır. Diğer bir deyişle toplumlara olmaları gereken karakterler tarif edilir.

Propoganda amaçlı geliştirilmiş bir sektörün özellikle Amerikan ellerinde en güçlü silahlardan biri haline gelmesi, ve de bunun “sanat” olarak adlandırılmasına üzülmekten başka bir şey elimden gelmiyor. İşte Amerika kontrolündeki bu bulaşıcı hastalığa “Oyunculuk Kültürü” adını yakıştırıyorum. Şunu da hatırlatmamda fayda var… “7. sanat” tabirini seviyorum. Güzel tanım… yedinci, sonradan, yapıştırma.

Geleyim asıl ilgi alanıma. Yani müziğe… daha doğrusu “oyunculuk kültürü” tarafından tecavüze uğramış müziğe.

Tahminim odur ki daha ne para icat olmuştu, ne de yazı. Müzik vardı, resim vardı, hikayecilik vardı. Belki ihtiyaçtan, belki can sıkıntısından… Böyle bir saptamayı yaptıktan sonra hemen dönüp şu anda müziğin nerelerde kullanıldığına bir bakalım.

Önce acı verenler;

Filmler, televizyon şovları (haberler dahil), reklamlar, tanıtımlar, asansörler, telefonlar, alışveriş merkezleri, maçlar, vs.

Daha az acı verenler;

Radyolar, muhtelif sosyal organizasyonlar için verilen konserler, barlar, pavyonlar, festivaller

Acı vermeyenler;

Evler, prova stüdyoları, kulaklıklar.

Çok kaba bir sınıflandırma oldu ama çok lazımsa gerisini siz tamamlayın. Sınıflandırmayı “acı” kavramıyla yaptım. “Zevk” kavramıyla yapmaya kalksaydım bana göre tek bir sınıf olurdu. “Algılayıcı”nın (bu durumda siz oluyorsunuz) sosyal, kültürel, psikolojik ve de cinsel durumuna göre belirlenemezlik teşkil eden kaotik tek bir küme. Bu en son cümlede bence kilit kelime “kaotik” tir. Altını özellikle çizdim. Zaten sanatın, daha da geniş bir boyutta “güzelliğin” (ya da ilgi çekiciliğin) sihri de onu algılayacak insanların sonsuza ıraksayan duruşlarıdır. Eserin gücünden, güzelliğinden çok onu algılamaya maruz kalan insanın özellikleri önemlidir. Bu tamamen belirsiz bir ortam yaratır. Belki de sanatın temelinde anarşik bir tavır bulunduğu hissi de burdan geliyordur. Çoğu insan bu belirsizlikten hoşlanmaz. Belki de bu belirsizlik ölümü çağrıştırır insanlara. Bu belirsizlikle barışık olanlardır zaten sanat sepet işleriyle uğraşanlar.

Belirsizlikle barışık olmak bu dünya düzeninde tek başına yeterli olmaktan çok uzak artık. Belki Yunus Emre çelişkileri sevgiyle kucaklıyordu ama artık üzerimize yapışmış yüzlerce aktörlerin, aktrislerin gösterdikleri yolda kendini bulmaya çalışmak başka tür çabalar gerektiriyor. Robert De Niro’yu, babamdan ya da ustamdan daha iyi tanımam bekleniyor. Oyuncu olacak mıyım? Hayır… Peki onun herhangi bir filminde “canlandırdığı” karakterlerden biri olacak mıyım? Hayır… “Aman efendim ne kadar iyi bir oyunculuk çıkarmış.” diye hayran olmam benim kişisel gelişimime ve daha da önemlisi üretimime bir katkıda bulunuyor mu? Hayır… O zaman nedir kardeşim bu şaklabanlık? Elizabeth Hurley’ yi sevgilimden daha iyi tanımam isteniyor. Onunla yatabilecek miyim? Hayır… bunu devam ettirebileceğim başka bir soru kalmadı.

Bu konuda tamamen yararcı bir tavır sergilediğimin farkındayım. Bu noktada belki eleştirilmem gerekir. Peki bu ürünleri yapanlar sizce yarar gözetiyorlar mı, yoksa Hilal-i Ahmer için mi çalışıyorlar?

Ayrıca bu kadar büyük bir sektörün sadece ve sadece bize “eğlence” sunmak için çabaladığını düşünmek benim açımdan aşırı iyi niyete giriyor. İnsanlara “Sadece eğlenmek için seyrediyorum” dedirtebilmek de bu sektörün başka bir başarısı olsa gerek.

Oyunculuk Kültürü belki de en çok müziğe tecavüz etti. Diğer sanata dallarına da elbette şöyle bir elledi ama belki benim alanıma girdiğinden dolayı en çok müzik tarafı dikkatimi çekiyor. Oysa grafik, metin yazarlığı, dizi film senaristliği, sitend-ap gibi sanatlardan da (!) bahsedilebilir eminim. Bu konuların ilgilileri de oturup bir iki satır yazsalar fena olmayacak gibi. Ey tiyatrocular… sinema, televizyon, reklamlar sizin katiliniz olmadı mı? Oyunlarınıza kimseler gelmez oldu ve her geçen gün daha da beter olmuyor mu? Peki sinemada, televizyonda, reklamlarda kimler oynuyor acaba? Bile bile intihar ediyorsanız söyleyin, biz de bilelim. Neyse ben yeniden müziğe döneyim…

Senelerden beri müzik albümleri yapıyorum. Gerek kendi solo albümlerim gerekse diğer çalışmalarda hep müzik hikayeciliğinin peşinde koştum. Çevremdeki insanların büyük çoğunluğu da bana hep aynı soruyu sordu; “Klip ne zaman?”. Bulutsuzluk Özlemi’nde bas çaldığım yıllarda çeşitli klip maymunlukları yapmıştım. Televizyonlar için Playback denen sistemle (-ki bu teypten parça çalarken sizin maymunluk yapmanızdır) konserler de yapmıştık. O yıllar, yani 90’ların başları daha “klip endüstrisi” pek o kadar da afilli değildi. Bizi dağlara, ovalara salarlar “abi siz şöyle biraz koşun” derlerdi. Biz de koşturup ne kadar çok eğlendiğimizi, ve aslında müziğimizin inanılmaz zevkli olduğunu bir de görsel açıdan ispatlamaya çalışırdık. Beni televizyonda gören kızlar isimsiz mektuplar yazarlar, aşklarını dile getirirlerdi. Ne günlerdi : ) Kliplerden uzak durunca kızlar da gitti. Buna üzüldüğümü sanmıyorsunuz umarım.

Kitlelere hitap eden müzisyen mi olmak istiyorsunuz? “Kitlelere hitap etmek” ilginç bir deyimdir. Dikkatinizi çekerim, burada çoğul kitleden bahsediliyor. Yani adamı tek bir kitle kesmiyor. Amerikalıların tabiriyle Cross-over olmak istiyor demek bu. Diğer bir tabirle “halka malolmak”, yani halkın malı olmak. Mal olmaya ne kadar meraklılar ya Rabbi! Sonuçta da olan oluyor, mal pazarı tam bir et pazarına dönüşüyor. Hala böyle birşey olmak istiyorsanız öncelikle gidip oyunculuk dersleri almanız gerekiyor. Ya da belki de doğuştan bir aktörsünüz, kim bilir? İyi bir aktör herkesle diyaloğa girebilen sanal bir yaratıktır. Zaten sizden siz olmanız değil, hali hazırda kitlelerce kabul edilmiş bir karakter olmanız istenir. Delikanlıyı oynayın, eşcinseli oynayın, oynayın bişeyler… yeter ki oynayın. Oynayın ki korkmasın kimse. Size nasıl davranacaklarını şaşırmasınlar. Kendiniz olmaya sakın kalmayın. Çünkü biliyor musunuz…? Siz altı milyarın içinde bir tanesiniz, biriciksiniz. Gerçekten başkasınız. Kimseye benzemezsiniz. Kimseye benzemeyeni kim ne yapsın? Tarkan doğru söylüyor “sen başkasın!”. Bütün pop starların aynı zamanda klip canavarları olmalarını boşuna mı zannettiniz yoksa?

Yalnız burada dikkat etmemiz gereken bir husus var. İnsanlara yalan satamazsınız. Konu paraya geldi mi en sıradan insan bile Einstein kesilir (belki sanatçıları bunun dışında tutabiliriz, geleneksel salaklıkları sebebiyle). Reklamcılık için şöyle bir tanım duymuştum; “insanları paralarından ayırma sanatı”. Bu, şu anki müzik algımızın şekillenmesinde yapı taşıdır. Çok satan albümlerin (ne tuhaf İngilizce’de satan şeytan demek : ) asıl sanatçıları grafikerler, reklamcılar ve oyunculardan oluşuyor. Ve bu üç grup da kendine sanatçı demekten çok büyük zevk alıyor. Bir de teknisyenler, halkla ilişkiler kuranlar falan var… Allah’tan onlar daha sanatçı olmadılar. Daha müzisyenlerden bahsetmedim farkındaysanız. Ya da besteciler?

Dedim ya insanlara yalan satamazsınız diye. Buna yürekten inanıyorum. Gerçekten de burada Chomsky’nin medya ileri gelenleri hakkındaki yorumuna gönderme yapmak istiyorum. Bu insanlar gerçekten yalan söyleyerek yükselmezler. Yalan söylemeyecekleri bilindiğinden dolayı o noktalara gelirler. Ama söyleyecekleri zaten çalıştıkları kurumların söylemlerini destekler nitelikte olduğundan dolayı ordadırlar. Senelerini sistemi eleştirerek geçirmiş, bu noktada hiç taviz vermemiş ve de vermemeye devam eden bir grubu, bir Amerikan şirketinin bilmem kaç dolarlık desteğini alırken görmek kesinlikle şaşırtıcı bir şey değildir. Bu grubun yavşadığına ispat teşkil etmez. Olsa olsa söyleminin güncel gerçekliğini yitirdiğini ve artık o firmanın bunu sıradan bir mal olarak kullanmasında bir sakınca olmadığını gösterir. Tabii bu arada bu solcu grup aynı söylemine rahat rahat devam edecektir. Edecektir de çoluk çocuğa geçici bir oyuncak olmaktan ileri gidemeyecektir. Bu noktada sistem tam teşekküllü çalışmakta ve grubun bir ihtimalle rahatsızlığını hissedebileceği bu durumda tedbirini almıştır. Grubu şan, şöhret ve paraya boğarak tüm mutsuzluklar ortadan kaldırılmış ve karşılıklı huzur ve de güven ortamı teşkil edilmiştir. Alan memnun, veren memnundur, çoluk çocuk da mutlu mutlu tepinmek ve geyik yapmaktadır. Burada sakın Türk gruplarından bahsettiğim sanılmasın. Ben, Rage Against The Machine’den bahsediyorum.

Sistem popülaritenin sırlarını çözedursun, Türk sanatçılarının çoğunda bıyık altından gülerek “eğer bu meşhurlar sanatçıysa ben sanatçı olarak anılmak istemem” şeklinde bir söylem oluştu. İlginç bir şekilde kendini yüksek kültürlüler katmanına ait gören insanlar da bu tarz düşüncelere sahip sanatçılara yaranmak için olsa gerek bu ateşin altına odun sürer oldular. Üzücü tabii… konunun sanatla sepetle bir alakası olmadığı, alenen ekonomik ve sosyal çıkar çatışmalarından kaynaklandığı gün gibi aşikarken, “ay o sanatçıysa ben değilim” gibi yapay, aklınca aşağılayan bir tavır sergilemek benim bakış açıma göre zayıflığın dik alasıdır. Sanatçılık ünvanı sosyal bir madalya almaktan öte bir kavramdır. En uçtaki bireysellikle, bencilikle (bencillik değil), insan soyunun çıkarları ve devamlılığı için kurulmuş engellenemez, hayati bir ittifaktır. Bir açıdan zıt kutupların beraberliğidir. Tezatların birlikteliğine tahammül edebilenlerinlerin işidir. Bilim adamlarının değil yani.

Bilim dininin kontrolündeki dünyamızın şartları altında bir sanatçıdan yalancı ve kaypak olması haricinde ne bekleyebilirsiniz? İspatlanamaz, formülize edilemez işlerle uğraşan, böyle ürünler veren insanlar sosyal hayatlarına başka nasıl devam edebilirler ki? Ama ispatlamaya çalışıyorlar, formülize etmeye çalışıyorlar. Artık çoğu parçanın altında duyduğumuz o “güp güp güp” yeknesak giden disko ritmi bu ispatlama ve uzlaşma çabasıdır işte. Biz müzisyenler siz normal insanların beynine “tekrar mekanizması”nı kullanarak formüller yerleştiriyoruz. Biliyoruz ki o sağır kulaklarınız ve kilitli kalplerinizle, en azından kafanıza kafanıza yediğiniz bas davul vuruşları sayesinde bizi evlerinize, arabalarınıza, eğlence yerlerinize kabul edeceksiniz. Bu bir savaş… koç başlarıyla gümbür gümbür içinize giriyoruz. Arabalarınıza sub-wooferlar, evlerinize televizyonlar, yataklarınıza cinsel soğukluk ve boş hayaller sokuyoruz. Biz müzisyenler buna aslında “sanat” demiyoruz. Bunu siz söylüyorsunuz. Bizim koyduğumuz isim “para”. Sizin paranızı alıyoruz. Bunu yapmasak başka türlü bize para vereceğiniz yok çünkü. Ama biz kendi içimizde bu müzikleri dinlemiyoruz. O dıp-tıs-dıp-tıs’ları müzisyenler yapıyorlar evet… ama onlar dinlemiyorlar. Dinleyenler ve de dinletenler disk-jokey denen yeni tarz bir ara sınıf. Siz onlara “sanatçı” diyorsunuz.

Sanat dünyası “ara sınıf”lara her zaman ihtiyaç duymuştur. Yerine göre bu prodüktör olur, menajer olur, DJ olur, sunucu olur. Onlar olmasa bu sektör sıradan insanların gözünde yok olur. Bu sebeple bu ara sınıflara müteşekkiriz. Deminden beri söylediğim şeyleri belki de hiç söylememem gerekirdi. Çünkü yanlış anlaşılmaya çok yatkın cümleler bunlar. Bu ara sınıfları gerçekten çok seviyoruz biz. Arada sırada kızarız ama hayatta kalmamızı ve de ne yapıyorsak (gizli gizli bile olsa) yapmaya devam edebilmemizi sağlayanlar onlardır. Sosyal başarının sırrı bu ara sınıfların tatmininden geçer. Yaratıdan pay almayı severler. Yani bizleri çok ama çok severler. O kadar çok severler ki albümlerin içinde isimlerinin geçmesi isterler. “Bu sanatçıyı ben yarattım.” demek isterler. Onlar aynı zamanda sıradan insanları çok iyi tanıdıklarını düşünürler. Hepsi “hit şarkıyı duyma” yeteneğine sahip olduklarını yeri gelsin gelmesin ifade ederler. Hangi malın kime satılabileceği konusunda engin ve de derin görüşleri vardır. Satış yöntemlerinin doğru sanatçıyı bulduklarında mükemmel çalışacağını düşünürler. Sonra da “tekrar mekanizması”nı kullanarak mallarını satmaya çalışırlar. Bu sistem içinde bu mekanizmayı en çok kullanma şansına sahip olanlar da elbette en çok parası ve en çok ilişkileri olanlardır. Sanatçılara vadettikleri ise para ve şöhretten başka bir şey değildir. Zaten başka ne vadedebilirler ki?

Bu vaadi tercih eden sanatçının da yapacağı şey yine tekrar mekanizmasına sığınmaktır. Keith Richards’ın dediği gibi “en iyi Rock’n Roll parça en az 3 araktan oluşur.” Geçmişi tekrar edersiniz. O ara sınıfın hemen tanıyabileceği formlar ve yaklaşımlar etrafında sözümona “yeni” bir şeyler yaparsınız. Herkes zaten bilir ki sıradan insanlar bu araklamalardan pek çakmayacaklardır. Çakanlar da zaten azınlık olacağından pek bir etkileri olmayacaktır. Machiavelli’nin dediği gibi “zarar görenler dağınık ve yoksul oldukları için tehlike oluşturmazlar.” Bu durumda dozunda araklamakta bir sakınca yoktur. Genele vurduğunuzda Seal’dan, Sting’den ya da bilmem hangi Arap ülkesinden araklamışsınız kimsenin umrunda değildir. Aslında gerçekten de bunun pek bir önemi yoktur. Besteciler bunun bedelini kendi aralarında birbirlerinin gözlerine bakamayarak öderler. Olacak en kötü şey de budur zaten. Bu durumda da ya parçanızın meslektaşlarınız tarafından dinlenmediğini umarsınız (iyi satıyorsanız bu pek olası değildir), vurdum duymazlığa yatarsınız. Ya da saygı duyduğunuz meslektaşlarınızın yanında ukalalık yapmaya kalkmaz, ya da “para işte… biliyorsun abi. Ben profesyonelim.” ayağına yatarsınız. Ya da en güzel çözüm olarak, saygı duyduğunuz meslektaşlarınızla görüşmezsiniz. Çevrenizi tezgahınıza uygun insanlardan oluşturup hayatınıza devam edersiniz. Bunların hepsi makbul ve geçerlidir. Hiçbirinde de ters bir durum yoktur. İnsanlara kendilerini kötü hissetirmek değil niyetim. Sadece saptama yapıyorum. Suçladığım falan da yok. Tespiti dürüstçe yaptıktan sonra oyunun kurallarını istediğiniz gibi düzenlemek elbette size kalmış. Bir tek şunu hatırlatmakta fayda var “öyle bir oyun oynuyorum ki kimse farkında değil, dünyayı parmağımda maymuna çevirdim.” gibi bir düşünce, haddinden fazla saflığa giriyor. Bu arada “besteciler”in altını özellikle çizdim. Enstrümantalistlerin durumu bambaşkadır. Zira onların durumu takdir edersiniz ki sanatçılıktan ziyade “zanaatçılık” kavramına yakındır. İçleri rahat olsun.

Yine Machievelli’den bir alıntı yapayım: “İnsanlar genellikle elleri ile değil, gözleri ile değerlendirme yaparlar; çünkü herkes görür ama çok az kişi duyumsar.” Bu David Bowie’nin “insanların gözleri kulaklarından daha aç.” lafıyla pek bir örtüşüyor. Bu da yaşadığımız görsel bombardımanı iyi tarif ediyor gerçekten. David Bowie’nin çok da iyi bir aktör olduğunun altını çizmek isterim.

Çoğunluğun görsellik peşinde koşuyor ve çoğunluk müziğinin kliplerle ve görsel şovlarla tanımlanıyor olması, beni aslında o kadar da rahatsız etmiyor. Rahatsız olduğum nokta, bununla beraber gitmesi gerektiğine inandığım saf müzikal hikayeciliğin yan kollarının gelişmemiş olması. Yani yazılı basının. Türkiye için orta ve uzun vadede bunun bedelinin çok ağır olduğunu düşünüyorum. Çoğunluğa sunulacak olan “malların” gökten zembille inmediği aşikar. Bu mallara ham maddelik yapacak olan çalışmalar için yeterli destek olmaması halinde, şu an hemen her sektörde yaşandığı gibi yurtdışından ithal etmek zorunda kalıyoruz.

İşte o zaman da türkülerde funk, rock, salsa ritmleri, arabeskte disco ve bol flanger’lı efektler duyuyoruz. Türk Sanat müziği tabir edilen tarzı “çok sesli yapmak” adı altındaki kültürel katliam da cabası. Özü mikro tonal olan bir müzik tarzını ne cüretle, ne densizlikle batı anlayışındaki armonik yapıya yamamaya çalışıyorsunuz? Üstelik yine özü itibariyle mükemmel olmayan batı tampare sisteminde (fiziksel nedenlerden ötürü vasat bir akort sisteminde) geliştirilmiş bir armoni anlayışını ne hakla “yenilik, modernlik” safsatasıyla millete kakalıyorsunuz?

İlla çok seslilendirmek istiyorsanız oturup bilim adamlarıyla mikro tonal sistemin esaslarını masaya yatırır, bir formül geliştirirsiniz. Taa zamanında Bach’ın yaptığı gibi. Well-Tempered Clavier’in müzikal bir eser olması yanında ne tip bir özelliği vardı? Soruyorum size ey Türkiye’min aziz müzik dehaları ve onları bize paketleyip de sokuşturan firmalar. İki üç tane batılı anlamda çok sesli kılabildiğinizi düşündüğünüz dizi buldunuz diye devrim mi yaptığınızı sandınız yoksa? Gerçek Türk Sanat müziği dinleyicilerinin ve sanatçılarının bu safsatayı yemedikleri gün gibi aşikar. Ama onların da her ne hikmetse pek fazla sesleri çıkamıyor. Yüzyıllardan beri yatay boyutta gelişmiş olan koskoca bir kültürün en önemli özelliğini inkar edip stil yaratmaya kalktınız. Aklınız sıra Doğu-Batı sentezi… Sentez diye bir şey yok. Burası ne Doğu, ne de Batı… Burası Türkiye. Eğer o kadar Batılı olmak istiyorsanız, oturup alenen batı müziği yaparsınız. Bunda bir sakınca da yok. Sakınca iki yüzlülükte.

Dahası çok sesli müziği demokrasiye benzetmek de başka bir komedi. Kompoze çok sesli müzik benzese benzese “diktatörlüğe” ya da “ordu yönetimine” benzer. Gidin Batı Klasik müzik orkestralarını inceleyin. İlla demokrasiye benzetecek bir müzik tarzı arıyorsanız ona ancak dense dense “Collective Improvisation” denir. Onu da dinlemeyi içinize sindiremezsiniz… demokrasiyi sindiremediğiniz gibi. Bunu siz gidecek anarşiye benzeteceksiniz elbette. Oysa alakası yoktur. Sizin anladığınız anlamda anarşi’ye benzese benzese Free Caz benzer. Ama bu “ne yaman çelişkidir ki” anarşi bu değil. Peki bu durumda geleneksel tek sesli müzik neye benziyor? Sanırım toplumsal uzlaşıya… Dikkatinizi çekiyor mu bilmem, batı müziği armoniden gittikçe uzaklaşır oldu. Ritm ve melodi yeniden geri geliyor, armoninin de yerini “sesler” alıyor. Geleneksel müzik anlayışı gibi. Bu acaba batının toplumsal uzlaşıya yaklaştığının bir göstergesi olabilir mi? Küreselleşme palavrası adı altında… eğer öyleyse bir Türk sanatçısı olarak ne yapmalıyım? Siz ne yapıyorsunuz?

Evet, bir yığın sağlı sollu hareketten sonra konuya dönmeye çalışırsam işin içine kendi yediğim herzeleri de dahil edip şöyle bir özet sunabilirim; Oyunculuk kültürü hafif sanatçılığın en büyük itici gücü gibi görünmektedir. Daha ileri vakalarda kişi artık rol yaptığının bile farkına varmıyorsa bu onun ‘ağır’ sınıfına geçtiğini gösteriyor olabilir. Bu bölümde bir yığın kişinin adının geçtiğini, referanslar kullanıldığını fark etmişsinizdir. Bu teknik yazıya ağır abi süsü vermiştir. Ağır abi süsünün daha bir Korint tarzda olması için daha çok okumak gerekir. Elbetteki bu seviyeye on sekiz yaşında varamazsınız .Bende daha genç olduğum için minimalist takılıyorum. Ama aynı zamanda yaşlı da oluğumdan minimalizmi sizden daha fazla idrak ettiğime inandığımı iddia ediyorum. Böylelikle ne şiş yanıyor ne de kebap… Ancak tüm bunlardan ziyade ‘Kurtlar Vadisi’ yıllarının kaçınılmaz sonuçları vardır. Hiyerarşinin de sınırları vardır ama…

Illegal!

Le colporteur — Sat, 07 Nov 2009 21:11:02 +0000

après un bref survol de notre blog, je me suis aperçu que je ne vous avait jamais parlé du groupe Illegal! un comble!

Illegal est un groupe de rock du label de Sarrebourg (57) Hilbesound qui est aussi celui du clandestin, de Symphomane (allez écouter “athée en amour”!), le notre et celui de nicogé (pub), composé de trois frères K (Nico, Jul et “l’artiste anciennement connu sous le nom de Quinquin”, ex-Bliss) et de deux frères U (ahu et Dagobert, oui, ceux du clandestin).

voici une excellente chanson d’Illegal (ma préférée d’ailleurs, même si ça n’ aucune importance).

vous pouvez les retrouver sur le site de notre label numérique Believe, mais aussi sur myspace, bien sûr et sur toute les bonnes plateformes de téléchargement légal (!).

kiffez la vibe et @+,

bien @ vous,

nicogé

57

seshabhakthas — Sat, 31 Oct 2009 23:47:31 +0000

Visszaszámlálás

nórácska — Thu, 29 Oct 2009 11:57:16 +0000

Dragon Ball GT 57

twisterxd — Sat, 24 Oct 2009 00:57:45 +0000

Bom aqui vos trago o episódio 57 de DBGT!

AVI (145mb): Megaupload Usaupload

MP4 (60mb): Megaupload

What's a Ty-Over???

JD — Thu, 22 Oct 2009 01:59:00 +0000

Cycle 13 is fiercer than ever! Finally, I’ve a caught a glimpse of the latest cycle and collec

#57 - A New Look

kds101 — Wed, 21 Oct 2009 13:59:52 +0000

I have been working on my new, more adult look for a long while now. I am gearing up for a big week

The Average Web American

alexzurita — Wed, 21 Oct 2009 03:46:49 +0000

What does 87, 2645, 68, and 57 have in common? Come on it’s not that hard. Take a guess. Whi

Arte em código de barras. Barcode art.

Redação — Mon, 19 Oct 2009 17:05:34 +0000

Esta semana está sendo comemorado o 57 º aniversário da primeira patente do código de barras.E o Blog Oddee fez uma coletânea com algumas das melhores peças de arte inspiradas pelo Barcode.
clique aqui para ler a matéria do Oddee

This week we celebrate the 57th anniversary of the first patent on the barcode; meet some of the finest art pieces inspired by them on Oddee Blog.click here to read and see more

COMMODORE 84 au 5@7

Constance — Fri, 16 Oct 2009 18:04:22 +0000

Ce vendredi 16 octobre 2009, Commodore 84 au Salon Officiel !

Heure: de 17h30 à 9h00
Endroit: Salon Officiel
Rue: 351 Roy E. (coin Drolet)
Ville: Montreal, QC

J’y passerai peut-être plus tard ! (Finalement non, mais donnez-moi des nouvelles, jeunes gens.)

5@7 Chasse!

assetar — Tue, 13 Oct 2009 15:50:41 +0000

Venez tous raconter vos histoires de chasse les plus mâles, vos anecdotes, vos MEILLEURES prises.
Bin de l’alcool, bin des proies, bin du fun… TSÉ!

P.S. Le souper c’est du Subway! 3.00$ le 6″, jusqu’à épuisement des stocks. TSÉ!

I CAN MODAL NOW: I grew and am now 5'7"!

Sophia Alexandra — Tue, 13 Oct 2009 00:17:41 +0000

Thats Bad: I woke up and found that one of my eyes was completely pink (pictures soon)

Thats Good: I had to go to the school nurse before school even started and she sent me to the hospital. “You arnt aloud back to school without a doctors note.

Thats Bad: I had to wait for 45 minutes

Thats Good: My mom got me a tea and mango smoothie mix while we were waiting. When we got back they were playing Disney movies in the waiting room.

Thats Bad: Its just an infection and not pink eye. Then she told me that I had to throw away any eye make up I have used in the past several days because its contaminated. That means my bast eye liner and mascara as well as my eye shadow which I use as eye liner sometimes.

Thats Good: They had to take my measurements and wait. It turns out iv grown an inch and am now 5′7″!!!!!!!!!!!!!!!!!!! YES YES YES!!! I can modal now!

Thats Good: While I had to wait at CVS for my eye drop prescription my mom got me two things of eye shadow and eye liner.

Thats Bad: CVS ended up not having any record of my prescription so we had to go back to the hospitable.

Thats Good: While waiting for CVS to be re-faxed the prescription we went to a little french shop for lunch.

Thats Bad: I ordered a Ham and Swiss melt, she gave me a regular sandwitch but I corrected her and the whole thing only took a few seconds. Then my mom and I waited for 25 minutes for my sandwich and when It showed up it turned out it was a very different sandwich. I took a bite and was very confused when the taists in my mouth were of mustered, tomato and chicken instead of melted swiss and ham. I was very tired and just wanted my sandwich so I went up to the counter and polity told them that I hadn’t ordered that. We waited 30 more minties and when we were just about to leave out of exhaustion I got my order delivered from the waitress who had mixed up my order earlier.

“So what was wrong this the sandwich?” Ask the waitress.

“Well I ordered the ham and swiss.”

“No you ordered the Turkey melt”

“No I said what I wanted twise. Once when ordering and then again when I got the cold sandwhich” (this is the sandwich I get EVERY time I go there)

“No I herd you and you ask for the Turky melt”

I felt so picked on that my mom and I just warped up the sandwich and left.

Oh and did I mention that I used all of my birthday certificate money for that stupid sandwich!

Thats Good: By the time we got back to CVS school was almost out so I just went home and watched Fooly Cooly.

Bakuman 57 RAW

castigo — Fri, 09 Oct 2009 16:33:38 +0000

Ecco a voi la RAW del capitolo 57 di Bakuman!

Bakuman 57 RAW

Barcode

dave50seven — Wed, 07 Oct 2009 13:13:07 +0000

Today is the 57th aniversary of the invention of the barcode.

Give. Volunteer. Inspire.

Laura — Sat, 03 Oct 2009 00:11:30 +0000

Every year, the bank I work for has a company-wide United Way campaign. I was put in charge this year, and have spent the better half of the three weeks planning and holding events for my office. We are a small office – not more than 50 people – so it was somewhat challenging coming up with events that people would want to participate in.

The Root beer floats, pizza, M&M guessing game, Jeans week, and bake sale raised $340 for the United Way.

Additionally, we were allowed, with permission from our supervisors, to take part in a volunteer project. I haven’t participated in previous years, but this year I had the pleasure of volunteering at Feed My Starving Children.

Feed My Starving Children is a nonprofit organization that puts together food packages sent worldwide. The food packages consist of:
1. Rice, the most widely accepted grain around the world.
2. Extruded soy nuggets, providing maximum protein at lowest cost.
3. Vitamins, minerals and a vegetarian chicken flavoring to give growing children the critical nutritional elements they need.
4. Dehydrated vegetables for flavor and nutrition.

In the two short hours spent volunteering, our group of 33 people put together 77 boxes of food. That equates to providing 16, 632 meals to hungry people. Even more impressive is the fact that we provided enough food to feed 45 people for an entire YEAR.

This was a really awesome experience and I can’t wait to do it again.

Review : 5'7 Tokyo Marui

sazer35 — Wed, 30 Sep 2009 19:42:43 +0000

5′7 Tokyo Marui

Un peu d’histoire : Five-seveN 5′7 construit par “Fabrique Nationale de Herstal (FN)” Le 5,7 x 28 mm est un calibre de cartouche développé pour le FN P90. Elle est destinée à engager des cibles jusqu’à 200 mètres et à perforer les protections individuelles comme les gilets pare-balles ou les casques. Sa légèreté lui permet de perdre rapidement son énergie lors d’un impact, ce qui limite les risques de surpénétration et les dommages collatéraux qu’ils impliquent. Spécification : Poids 590 g Longueur 208 mm La longueur du canon 122 mm Largeur 36 mm Hauteur 145 mm Cartouche 5.7×28mm Cadence de tir semi-automatique Vitesse initiale 625 m/s Système d’alimentation de 10 ou 20 balles dans le chargeur (Wikipédia)

Avec le petit Grip Hogue qui va bien

Un peu d’Airsoft : Five-seveN 5′7 Gas BlowBack construit par “Tokyo Marui” Spécification : Poids 744 g Longueur 208.0 mm Calibre 6mm Cadence de tir semi-automatique Vélocité 230.0 FPS Hop-Up Ajustable Capacité 26+1 Billes Mon colis est arrivé aujourd’hui avec WGC, pas de douane, ni de TVA, colis un peu longs mais bon la douane n’a pas mis la main dessus on peu pas tout avoir ! (merci Reego pour l’art et la manière d’éviter la douane sur WGC).

1 – Boîte basique un peu moche, je m’attendais à mieux.

2 – on s’empresse d’ouvrir le truc gris. Billes, Cibles, tigette et manuel basique qui dit de pas tiré sur les n’animaux.

3 – J’aperçois que les Taïwan-ais, mettaient du scotch sur les marquage RS, pourquoi ? prrr ! Pas dérangeant sa s’enlève !

4 – Numéro de série

5 – Interne

Et différent autres aspect visuelle et utiles comme : *Les marquages “D.296 S.N. 08489 F-HB.” “Cal. 5,7×28″ “Made in Japan Tokoy Marui CO LTD”. *La sécurité ambidextre plutôt bien !. *Le rail 20mm. Prise en main vraiment bien, pas fait pour les petites mains ! Un kick vraiment sympa, comparé à mon M92 KJW. Les chargeurs prennent 1xgaz pour 2xbilles.

C’est un bon marui ! Billes lente 290fps, mais le hop up fait son effet, la portée est bonne ! Culasse bloquée en arrière, plus de billes, on remet un chargeur, detection de billes dans le chargeur, la culasse revien place toute seul et sa chambre une bille

50th Wedding Anniversary Cake 57 Chevy Harrodsburg KY

thetwistedsifter — Sat, 26 Sep 2009 17:16:23 +0000

This 57 Chevy 2 door sedan cake was created for the 50th wedding anniversary of a Harrodsburg, KY couple. The cake was ordered by their daughter’s as a surprise for the party. The car is coral and ivory and is white cake with a blackberry filling. The car was constructed out of cake and then covered in fondant. The chrome parts of the car were hand painted with silver luster dust.

To order a cake call The Twisted Sifter Cake Shoppe at 859-285-0306 or email Pam@TheTwistedSifter.com

For more information visit our website at www.TheTwistedSifter.com

How Do People Live Without Mountains?

marijkejane — Wed, 23 Sep 2009 05:08:04 +0000

Everything has gone off without a hitch. My brother and I left Alaska early Saturday morning and have been driving, driving, driving… We made it safely to Yellowstone, and we intend to peruse it for most of the day tomorrow.

You know? The days have actually gotten easier as they’ve gone by; it has kind of surprised me actually. We spent 13 hours in the car yesterday, and 9 today, and I’m kind of thinking “eh. It’s not so bad.”

I’m reading a ton. And I really like roadtrips.

I’ve been trying to take some good pictures, documenting the terrain and such. I’ll be sure to post them and write details about the trip when I’ve got some time to sit and and think through it all.

For now, I’m going to sleep off the fettuccine alfredo I had for dinner…. mmmm……