No, not that Shakespeare. Of course we can’t find him. I’m talking about a Florida lottery winner named Abraham Shakespeare, who is also the winner of Most Awesome Name I’ve Heard Recently.

He won in 2006, and now he’s missing. This is after he was sued in 2007 for allegedly stealing the tickets from a co-worker (he won that case). Anyone with $31 million can certainly just go and hide whenever he wants, so who knows? Maybe that’s what he did. Hopefully that’s what he did.

I’m keeping my fingers crossed that he is found safe and sound!

These days are going in so quickly I can hardly keep up! I’ve sent quite a few postcrossing cards now and am getting quite into it. I received a fantastic card the other day from a girl in Helsinki – she sent me a shoe themed card with a shoe stamp – how fab is that?!

No. 33
The false eyelashes were in force again this weekend! I’m getting my fringe trimmed tomorrow so I can make the most of them I think!

Top tips
1. Look down at the mirror when fixing them
2. Put them over make up – no mascara on afterwards though maybe a little eyeliner to blend them in
3. Use tweezers to bad them bown onto your eyelid

No. 34
I’m getting more used to my teeth and am definitely getting them out more as ’twere for photos. Hopefully I can avoid the cost of braces then!

No. 62
I spent the weekend in Manchester which was lovely! I had a cocktail during my trip but can’t remember the name so can’t mark it off my task list really…

No. 67
I uploaded a couple of holiday videos to YouTube a few weeks ago that I’d forgotten about so can mark 2 off here.

Q: I plan to retire at the end of December 2009, and am thinking about cashing in some or all of my Thrift Savings Plan in 2010. I am on the Federal Employees Retirement System and I turned 62 this year. How much will I be penalized by TSP? I know I will pay income taxes on it in 2010, but I am wondering if I’ll get penalized, as well.

A: You’ll pay taxes, but no penalties.

http://blogs.federaltimes.com/federal-money/2009/11/27/taxes-penalties-for-cashing-in-tsp/

Located in Port Washington LI on the North Shore, there is a 62+ active adult community called Mills Pond Acres.

If you are interested in purchasing an available condo in Mills Pond Acres,  Larry and Sheila Realtors with Charles Rutenberg Realty can sell you an available condo here.  And if you would like to sell your present residence and want to list it with  LARRY & SHEILA, we can feature it on our popular websites. You can reach us at 631-805-4400.  Are you relocating to Long Island?  We are Certified Relocation Specialists!

http://www.suffolkexperts.com

Email: sheila@suffolkexperts.com

 We are not affiliated with this community, but are independent Licensed Realtors.

We do not have any management information or contact phone numbers.

مسلسل عاصي من الحلقه 47 الى الحلقه 60 بدون تحميل

لمشاهده احد الحلقات فقط قم بالضغط على رقم الحلقه

مسلسل عاصي الحلقه 47 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 47 اون لاين,مسلسل عاصي الحلقة47, مسلسل عاصي حلقة 47 , تحميل الحلقة 47 مسلسل عاصي التركي, الحلقة 47 مسلسل عاصي , مسلسل عاصي الحلقة 47 , الحلقة 47 من مسلسل عاصي , عاصي

مسلسل عاصي الحلقه 48 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 48 اون لاين,مسلسل عاصي الحلقة 48 , تحميل الحلقة الثامنة والاربعون مسلسل عاصي , عاصي 48 , صور عاصي , ابطال مسلسل عاصي , مشاهدة مسلسل عاصي الحلقة

مسلسل عاصي الحلقه 49 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 49 اون لاين,تحميل عاصى الحلقة 49 التاسعه والاربعون – تنزيل الحلقة 49 التاسعه والاربعون الحلقة 49 عاصى , الحلقة التاسعه والاربعون عاصى رمضان 49 , عاصى

مسلسل عاصي الحلقه 50 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 50 اون لاين,تحميل عاصى الحلقة 50 الخمسون – تنزيل الحلقة 50 الخمسون الحلقة 50 عاصى , الحلقة الخمسون عاصى رمضان 50 , عاصى , عاصى, تحميل الحلقة 50 الخمسون عاصى

مسلسل عاصي الحلقه 51 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 51 اون لاين,مسلسل عاصي 51 عاصي الحلقة 51 مدبلج مسلسل عاصي تركي مدبلج الحلقة 51 عاصي حلقة 51 مسلسل عاصي الحلقة 51 من مسلسل عاصي 51 الحلقة 51 من عاصي 51

مسلسل عاصي الحلقه 52 اون لاين
Asi series episode 52
مسلسل عاصي الحلقه 52 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 52 من عاصى 52 تحميل الحلقة 52 مسلسل عاصى 52 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 52 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 52 مسلسل

مسلسل عاصي الحلقه 53 اون لاين
Asi series episode 53
مسلسل عاصي الحلقه 53 اون لاين,مسلسل عاصي الحلقه 53 تركي مدبلج ,مسلسل عاصي الحلقة 53 من مسلسل عاصي 53 تركي مدبلج ، تحميل مسلسل عاصي حلقه 53 ، مشاهدة عاصي الحلقه 53 ، تنزيل عاصي الحلقة 53

مسلسل عاصي الحلقه 54 اون لاين
Asi series episode 54
مسلسل عاصي الحلقه 54 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 54 من عاصى 54 تحميل الحلقة 54 مسلسل عاصى 54 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 54 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 54

مسلسل عاصي الحلقه 55 اون لاين
Asi series episode 55
مسلسل عاصي الحلقه 55 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 55 من عاصى 55 تحميل الحلقة 55 مسلسل عاصى 55 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 55 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 55

مسلسل عاصي الحلقه 56 اون لاين
Asi series episode 56
مسلسل عاصي الحلقه 56 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 56 من عاصى 56 تحميل الحلقة 56 مسلسل عاصى 56 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 56 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 56

مسلسل عاصي الحلقه 57 اون لاين
Asi series episode 57
مسلسل عاصي الحلقه 57 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 57 من عاصى 57 تحميل الحلقة 57 مسلسل عاصى 57 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 57 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 57

مسلسل عاصي الحلقه 58 اون لاين
Asi series episode 58
مسلسل عاصي الحلقه 58 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 58 من عاصى 58 تحميل الحلقة 58 مسلسل عاصى 58 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 58 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 58 مسلسل

مسلسل عاصي الحلقه 59 اون لاين
مسلسل عاصي الحلقه 59 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 59 من عاصى 59 تحميل الحلقة 59 مسلسل عاصى 59 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 59 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 59

مسلسل عاصي الحلقه 60 اون لاين
Asi series episode 60
مسلسل عاصي الحلقه 60 اون لاين,مسلسل عاصى الحلقة 60 من عاصى 60 تحميل الحلقة 60 مسلسل عاصى 60 تنزيل مشاهدة مباشرة اون لاين الحلقة 60 بدون انقطاع بسرعة مدبلج الى العربية 60

DOCUMENTALISTE-BIBLIOTHECAIRE H/F

VOUS ETES CHARGE(E) DE REPERER ET IDENTIFIER LES DEMANDES ET LES BESOINS DES UTILISATEURS, LES CONSEILLER ET LES ORIENTER. VOUS GEREZ, APPROVISIONNEZ, ENRICHISSEZ LE FONDS DOCUMENTAIRE ET METTEZ A DISPOSITION LES OUVRAGES. VOUS ENREGISTREZ LES EMPRUNTS ET GEREZ LES RETOURS.

Lieu de travail : 62 – GUEMPS

Type de contrat : CONTRAT A DUREE DETERMINEE DE 6 MOIS

Nature d’offre : CONTRAT ACCOMPAGN. EMPLOI

Expérience : SOUHAITEE DE 1 AN AUPRES DES ENFANTS

Formation et connaissances : ***FORMATION PREVUE EN INTERNE***

Autres connaissances : BREVET ANIMATEUR EXIGE(E)

Qualification : Employé qualifié

Salaire indicatif : HORAIRE 8,82 Euros (57,86 F)

Durée hebdomadaire de travail : 20H00 HEBDO

Taille de l’entreprise : 6 A 9 SALARIES

Secteur d’activité : ADMINISTRATION PUBLIQ GENERALE

Source : ANPE, Numéro d’offre 668762U

http://www2.pole-emploi.fr/espacecandidat/nicola/AfficherOffre.do?reference=668762U&masqueCriteresListe=0

http://resverte.wordpress.com/files/2009/11/reglement-de-copropriete.pdf

2d1250586829-who-builds-ultimate-luxury-car-maybach 62 c 1024×768 image picture of 2d1250586829-who-builds-ultimate-luxury-car-maybach 62 c 1024×768
to view full size click 2D1250586829-Who-Builds-Ultimate-Luxury-Car-Maybach 62 C 1024X768 image ( 2D1250586829-Who-Builds-Ultimate-Luxury-Car-Maybach 62 C 1024X768 image )

2010-jaguar-xj-62 c 1280×801 photo picture of 2010-jaguar-xj-62 c 1280×801
to view full size click 2010-Jaguar-Xj-62 C 1280X801 photo ( 2010-Jaguar-Xj-62 C 1280X801 photo )

Morning everyone!  Here we are, off to start another week already.  And what a beautiful start it has been.  We are having unseasonably warm weather.  It feels like a touch of summer has come back to grace us with her warmth one last time.  I’ve been enjoying watching the golden sun arc through my windows this morning and light upon the Thanksgiving decorations on my dining room table.  It seems almost magical.

I had the most wonderful weekend.  Lots of my favorite shops and nurseries were having their annual holiday open houses.  I spent many an hour over the last several days ooohing and ahhhing over all the pretties.  I am always especially awed over the amazing ways folks can decorate Christmas trees.  Wish I had the same knack, but I’m not quite there.  It sure is fun to try, though.

Spent yesterday at a local farm for one last Fall fling.  Could not have had more perfect weather.  It was just heaven to walk around and look at the animals and watch my friend’s son climb in the corn crib and slide down the giant tube slide and ride the ponies.  The highlight had to have been the hay ride out to the pumpkin patch where we were all allowed to select one pumpkin.  Nik and I have plans to turn ours into a turkey.  Visions of feathers and pipe cleaners and paint and construction paper are floating in our heads.  Can’t wait to see what we come up with.

And now in scrappy news, I have a fun Fall page to share that I made for the current challenge over at the Creative Pandemonium blog.  I scrapped photos of our recent trip to the gourd farm where we went on the “spooky” hayride.

The challenge is to use some circles, some scallops, and the color of kraft.  Used a lot of my older goodies on this.  Patterned paper is a combination of Webster’s Pages and Pink Paislee.  I used two different Basic Grey chipboard alphas for my title work, including one in kraft to fit the challenge requirements.  I made several circles from kraft cardstock, stitched them onto my layout, and layered them with Heidi Swapp ghost clocks and an Imagination Project chipboard date circle.

Scallops were added with some golden ric-rac and eyelet trim from Making Memories.  I tucked one of my photos into the flourishes of a Little Yellow Bicycle die-cut frame.  A few felt leaves, an October rub-on, and touches of trim complete the page.

Hope you all have a chance to play along with this fun challenge, and as always, thanks so much for stopping by!

“Haber vereyim mi size şeytanların kime iner olduğundan? Herbir iftiracı günahkar üzerine iner onlar. Kulak kabartırlar ama çoğu yalancıdır onların. Şairlere gelince, onlara da çapkınlar-sapkınlar uyar. Görmez misin onları ki, her vadide şaşkın-tutkun dolaşırlar. Ve onlar, yapmayacakları şeyleri söyleyip dururlar.”

Şuara Suresi (221-226)

İnsanın ya da daha genel olarak canlıların ölümden başka bir derdi var mı gerçekten? Toplu halde intihar eden bazı cinsler elbette ki var. İnsanlardan da bir tanesini çok yakından tanıma ve beraber çalışma şansım olmuştu. En son kavgamızda ona “sen nankör herifin tekisin!” deyip stüdyoyu terketmiştim. Meğer nankör değil, tahminimden daha fazla yalnızmış. En son yazdığı şarkılardan birinin nakarat bölümünde “Kurtar beni…” diyordu. Şuara suresinde bahsi geçen şairlerden sanmıştım onu. Öyle ya… dünyada bir tek ben vardım içinden ne geçiyorsa satar-satmaz oyununa girmeden söyleyen. Benim dışımda herkes ilgi çekmek için bunalım laflar ediyordu. Benim dışımda herkes para için, şöhret için “bu akşam ölüyordu”. Yavuz Çetin artık yok. Keşkelerle Paris şişeye girermiş… keşke son sözü sona saklasaydı.

Bundan sonraki paragrafların yanlış anlaşılmaya çok yatkın olduğunu düşünerek önceden tedbir almayı uygun görüyorum. Ancak, kişisel üretim kisvesi altında, çeşitli firmalar ve zümreler tarafından kotarıldığı belli ürünlerin “sanat” adı altında sunulması oyununun iyi irdelenmesi gerekir. Ayrıca münferit tiyatro ve sinematografik sanat eserlerini ve sanatçılarını aşağıdaki anlatıdan ayrı tuttuğumu belirtmek isterim. Göz göre göre aka kara demenin anlamı yok. Bir de şunu belirtmekte fayda var… Aşağıda anlattıklarımı müzisyenler yüzyıllardan beri yapıyorlar. Davayı sizden çok daha önce sattık. Bu açık… sinemayı eleştirerek herhangi başka birşeyi yüceltmeye çalıştığım sanılmasın.

Sanatçıların büyük çoğunluğu yalancıdır. Bunu herkes bilir. Hatta bir sanatçı yalancılığı oranında büyük sanatçıdır. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri sinema oyuncularının sanatçı olarak kabul edilmesidir. Sanırım yaptıkları işe “karakter yaratmak” falan gibi afilli bir isim de bulmuşlar, her ne demekse artık. Grafikerlerin, reklamcıların sanatçılığı gibi bir şey. Komedi yani… Bir oyuncu canlandırdığı karakterle ne kadar özdeşleşirse o kadar başarılı kabul edilmez mi? Yani oyuncuya deniyor ki, sen sen olma da ne olursan ol. Bu “karakter yaratmak” denen oyunun, insanlara “davranış önerisi” nde bulunmaktan başka ne önemi olabilir acaba? Sonuçları da gayet açık ortada değil mi? Karate filminden havalara tekme savurarak çıkan tipler, bilmem ne filmindeki jönün kopyası delikanlılar, vs.vs. örnekler sonsuz. Bu düpedüz insan manipülasyonudur. Size hayatta “ne üretebileceğiniz” konusunda fikir vermekten ziyade, “nasıl olacağınız ve nasıl davranacağınız” konusunda yol göstermektir. Yani normal şartlar altında yakın çevremizin yapıyor olması gereken etkilerin, bir takım firmalar tarafından yapılmasıdır. Ve takdire şayan tarafı da kamuoyunun yüzlerce kişi tarafından kotarılan bu gösteri anlayışının sanat olarak kabul edilmesinin sağlanmış olmasıdır. Çok güçlü bir silah bu… ama üzgünüm, sanat değil. Yüzlerce kişinin ortak fikirlerine dayanan bir çalışmaya sanat değil, olsa olsa bir sosyal grubun fikir beyanı denebilir.

Diyebilirsiniz ki, o zaman bir senfoni de çok kişinin çalışmasıyla ortaya çıktığından dolayı sanat kabul edilemez. Bu noktada ortada sadece bir (1) bestecinin olduğunu hatırlatmakta fayda vardır. Tek bir besteci… orkestra şefinin yaptığı da bunu yorumlamaktır. Yani ikinci elden esere şahit olmaktır. Bunun dışında kalan müzisyenlerin tamamı çok ağır hiyerarşik disiplin içinde kullanılırlar. Sinemada kaç tane senarist ismi biliyorsunuz? Kaç tane aktör ismi?

İşe toplumsal yönetim açısından bakarsanız tüm çabanın hayata dair belirsizliği, tahmin edilemezliği ortadan kaldırmaya yönelik olduğunu görürsünüz. Bu sebeple kamuoyu araştırmaları yapılır, istatistikle uğraşılır. Bu noktada dünyanın paranoyak cephesi, yani Batı’nın, sinema gibi bir silah sayesinde insanlar standardize etme çabası anlaşılır. Başta Amerika, Avrupa ve onların uzakdoğu temsilcisi Hong Kong’da “iyi sinema” yapılır. Diğer bir deyişle toplumlara olmaları gereken karakterler tarif edilir.

Propoganda amaçlı geliştirilmiş bir sektörün özellikle Amerikan ellerinde en güçlü silahlardan biri haline gelmesi, ve de bunun “sanat” olarak adlandırılmasına üzülmekten başka bir şey elimden gelmiyor. İşte Amerika kontrolündeki bu bulaşıcı hastalığa “Oyunculuk Kültürü” adını yakıştırıyorum. Şunu da hatırlatmamda fayda var… “7. sanat” tabirini seviyorum. Güzel tanım… yedinci, sonradan, yapıştırma.

Geleyim asıl ilgi alanıma. Yani müziğe… daha doğrusu “oyunculuk kültürü” tarafından tecavüze uğramış müziğe.

Tahminim odur ki daha ne para icat olmuştu, ne de yazı. Müzik vardı, resim vardı, hikayecilik vardı. Belki ihtiyaçtan, belki can sıkıntısından… Böyle bir saptamayı yaptıktan sonra hemen dönüp şu anda müziğin nerelerde kullanıldığına bir bakalım.

Önce acı verenler;

Filmler, televizyon şovları (haberler dahil), reklamlar, tanıtımlar, asansörler, telefonlar, alışveriş merkezleri, maçlar, vs.

Daha az acı verenler;

Radyolar, muhtelif sosyal organizasyonlar için verilen konserler, barlar, pavyonlar, festivaller

Acı vermeyenler;

Evler, prova stüdyoları, kulaklıklar.

Çok kaba bir sınıflandırma oldu ama çok lazımsa gerisini siz tamamlayın. Sınıflandırmayı “acı” kavramıyla yaptım. “Zevk” kavramıyla yapmaya kalksaydım bana göre tek bir sınıf olurdu. “Algılayıcı”nın (bu durumda siz oluyorsunuz) sosyal, kültürel, psikolojik ve de cinsel durumuna göre belirlenemezlik teşkil eden kaotik tek bir küme. Bu en son cümlede bence kilit kelime “kaotik” tir. Altını özellikle çizdim. Zaten sanatın, daha da geniş bir boyutta “güzelliğin” (ya da ilgi çekiciliğin) sihri de onu algılayacak insanların sonsuza ıraksayan duruşlarıdır. Eserin gücünden, güzelliğinden çok onu algılamaya maruz kalan insanın özellikleri önemlidir. Bu tamamen belirsiz bir ortam yaratır. Belki de sanatın temelinde anarşik bir tavır bulunduğu hissi de burdan geliyordur. Çoğu insan bu belirsizlikten hoşlanmaz. Belki de bu belirsizlik ölümü çağrıştırır insanlara. Bu belirsizlikle barışık olanlardır zaten sanat sepet işleriyle uğraşanlar.

Belirsizlikle barışık olmak bu dünya düzeninde tek başına yeterli olmaktan çok uzak artık. Belki Yunus Emre çelişkileri sevgiyle kucaklıyordu ama artık üzerimize yapışmış yüzlerce aktörlerin, aktrislerin gösterdikleri yolda kendini bulmaya çalışmak başka tür çabalar gerektiriyor. Robert De Niro’yu, babamdan ya da ustamdan daha iyi tanımam bekleniyor. Oyuncu olacak mıyım? Hayır… Peki onun herhangi bir filminde “canlandırdığı” karakterlerden biri olacak mıyım? Hayır… “Aman efendim ne kadar iyi bir oyunculuk çıkarmış.” diye hayran olmam benim kişisel gelişimime ve daha da önemlisi üretimime bir katkıda bulunuyor mu? Hayır… O zaman nedir kardeşim bu şaklabanlık? Elizabeth Hurley’ yi sevgilimden daha iyi tanımam isteniyor. Onunla yatabilecek miyim? Hayır… bunu devam ettirebileceğim başka bir soru kalmadı.

Bu konuda tamamen yararcı bir tavır sergilediğimin farkındayım. Bu noktada belki eleştirilmem gerekir. Peki bu ürünleri yapanlar sizce yarar gözetiyorlar mı, yoksa Hilal-i Ahmer için mi çalışıyorlar?

Ayrıca bu kadar büyük bir sektörün sadece ve sadece bize “eğlence” sunmak için çabaladığını düşünmek benim açımdan aşırı iyi niyete giriyor. İnsanlara “Sadece eğlenmek için seyrediyorum” dedirtebilmek de bu sektörün başka bir başarısı olsa gerek.

Oyunculuk Kültürü belki de en çok müziğe tecavüz etti. Diğer sanata dallarına da elbette şöyle bir elledi ama belki benim alanıma girdiğinden dolayı en çok müzik tarafı dikkatimi çekiyor. Oysa grafik, metin yazarlığı, dizi film senaristliği, sitend-ap gibi sanatlardan da (!) bahsedilebilir eminim. Bu konuların ilgilileri de oturup bir iki satır yazsalar fena olmayacak gibi. Ey tiyatrocular… sinema, televizyon, reklamlar sizin katiliniz olmadı mı? Oyunlarınıza kimseler gelmez oldu ve her geçen gün daha da beter olmuyor mu? Peki sinemada, televizyonda, reklamlarda kimler oynuyor acaba? Bile bile intihar ediyorsanız söyleyin, biz de bilelim. Neyse ben yeniden müziğe döneyim…

Senelerden beri müzik albümleri yapıyorum. Gerek kendi solo albümlerim gerekse diğer çalışmalarda hep müzik hikayeciliğinin peşinde koştum. Çevremdeki insanların büyük çoğunluğu da bana hep aynı soruyu sordu; “Klip ne zaman?”. Bulutsuzluk Özlemi’nde bas çaldığım yıllarda çeşitli klip maymunlukları yapmıştım. Televizyonlar için Playback denen sistemle (-ki bu teypten parça çalarken sizin maymunluk yapmanızdır) konserler de yapmıştık. O yıllar, yani 90’ların başları daha “klip endüstrisi” pek o kadar da afilli değildi. Bizi dağlara, ovalara salarlar “abi siz şöyle biraz koşun” derlerdi. Biz de koşturup ne kadar çok eğlendiğimizi, ve aslında müziğimizin inanılmaz zevkli olduğunu bir de görsel açıdan ispatlamaya çalışırdık. Beni televizyonda gören kızlar isimsiz mektuplar yazarlar, aşklarını dile getirirlerdi. Ne günlerdi : ) Kliplerden uzak durunca kızlar da gitti. Buna üzüldüğümü sanmıyorsunuz umarım.

Kitlelere hitap eden müzisyen mi olmak istiyorsunuz? “Kitlelere hitap etmek” ilginç bir deyimdir. Dikkatinizi çekerim, burada çoğul kitleden bahsediliyor. Yani adamı tek bir kitle kesmiyor. Amerikalıların tabiriyle Cross-over olmak istiyor demek bu. Diğer bir tabirle “halka malolmak”, yani halkın malı olmak. Mal olmaya ne kadar meraklılar ya Rabbi! Sonuçta da olan oluyor, mal pazarı tam bir et pazarına dönüşüyor. Hala böyle birşey olmak istiyorsanız öncelikle gidip oyunculuk dersleri almanız gerekiyor. Ya da belki de doğuştan bir aktörsünüz, kim bilir? İyi bir aktör herkesle diyaloğa girebilen sanal bir yaratıktır. Zaten sizden siz olmanız değil, hali hazırda kitlelerce kabul edilmiş bir karakter olmanız istenir. Delikanlıyı oynayın, eşcinseli oynayın, oynayın bişeyler… yeter ki oynayın. Oynayın ki korkmasın kimse. Size nasıl davranacaklarını şaşırmasınlar. Kendiniz olmaya sakın kalmayın. Çünkü biliyor musunuz…? Siz altı milyarın içinde bir tanesiniz, biriciksiniz. Gerçekten başkasınız. Kimseye benzemezsiniz. Kimseye benzemeyeni kim ne yapsın? Tarkan doğru söylüyor “sen başkasın!”. Bütün pop starların aynı zamanda klip canavarları olmalarını boşuna mı zannettiniz yoksa?

Yalnız burada dikkat etmemiz gereken bir husus var. İnsanlara yalan satamazsınız. Konu paraya geldi mi en sıradan insan bile Einstein kesilir (belki sanatçıları bunun dışında tutabiliriz, geleneksel salaklıkları sebebiyle). Reklamcılık için şöyle bir tanım duymuştum; “insanları paralarından ayırma sanatı”. Bu, şu anki müzik algımızın şekillenmesinde yapı taşıdır. Çok satan albümlerin (ne tuhaf İngilizce’de satan şeytan demek : ) asıl sanatçıları grafikerler, reklamcılar ve oyunculardan oluşuyor. Ve bu üç grup da kendine sanatçı demekten çok büyük zevk alıyor. Bir de teknisyenler, halkla ilişkiler kuranlar falan var… Allah’tan onlar daha sanatçı olmadılar. Daha müzisyenlerden bahsetmedim farkındaysanız. Ya da besteciler?

Dedim ya insanlara yalan satamazsınız diye. Buna yürekten inanıyorum. Gerçekten de burada Chomsky’nin medya ileri gelenleri hakkındaki yorumuna gönderme yapmak istiyorum. Bu insanlar gerçekten yalan söyleyerek yükselmezler. Yalan söylemeyecekleri bilindiğinden dolayı o noktalara gelirler. Ama söyleyecekleri zaten çalıştıkları kurumların söylemlerini destekler nitelikte olduğundan dolayı ordadırlar. Senelerini sistemi eleştirerek geçirmiş, bu noktada hiç taviz vermemiş ve de vermemeye devam eden bir grubu, bir Amerikan şirketinin bilmem kaç dolarlık desteğini alırken görmek kesinlikle şaşırtıcı bir şey değildir. Bu grubun yavşadığına ispat teşkil etmez. Olsa olsa söyleminin güncel gerçekliğini yitirdiğini ve artık o firmanın bunu sıradan bir mal olarak kullanmasında bir sakınca olmadığını gösterir. Tabii bu arada bu solcu grup aynı söylemine rahat rahat devam edecektir. Edecektir de çoluk çocuğa geçici bir oyuncak olmaktan ileri gidemeyecektir. Bu noktada sistem tam teşekküllü çalışmakta ve grubun bir ihtimalle rahatsızlığını hissedebileceği bu durumda tedbirini almıştır. Grubu şan, şöhret ve paraya boğarak tüm mutsuzluklar ortadan kaldırılmış ve karşılıklı huzur ve de güven ortamı teşkil edilmiştir. Alan memnun, veren memnundur, çoluk çocuk da mutlu mutlu tepinmek ve geyik yapmaktadır. Burada sakın Türk gruplarından bahsettiğim sanılmasın. Ben, Rage Against The Machine’den bahsediyorum.

Sistem popülaritenin sırlarını çözedursun, Türk sanatçılarının çoğunda bıyık altından gülerek “eğer bu meşhurlar sanatçıysa ben sanatçı olarak anılmak istemem” şeklinde bir söylem oluştu. İlginç bir şekilde kendini yüksek kültürlüler katmanına ait gören insanlar da bu tarz düşüncelere sahip sanatçılara yaranmak için olsa gerek bu ateşin altına odun sürer oldular. Üzücü tabii… konunun sanatla sepetle bir alakası olmadığı, alenen ekonomik ve sosyal çıkar çatışmalarından kaynaklandığı gün gibi aşikarken, “ay o sanatçıysa ben değilim” gibi yapay, aklınca aşağılayan bir tavır sergilemek benim bakış açıma göre zayıflığın dik alasıdır. Sanatçılık ünvanı sosyal bir madalya almaktan öte bir kavramdır. En uçtaki bireysellikle, bencilikle (bencillik değil), insan soyunun çıkarları ve devamlılığı için kurulmuş engellenemez, hayati bir ittifaktır. Bir açıdan zıt kutupların beraberliğidir. Tezatların birlikteliğine tahammül edebilenlerinlerin işidir. Bilim adamlarının değil yani.

Bilim dininin kontrolündeki dünyamızın şartları altında bir sanatçıdan yalancı ve kaypak olması haricinde ne bekleyebilirsiniz? İspatlanamaz, formülize edilemez işlerle uğraşan, böyle ürünler veren insanlar sosyal hayatlarına başka nasıl devam edebilirler ki? Ama ispatlamaya çalışıyorlar, formülize etmeye çalışıyorlar. Artık çoğu parçanın altında duyduğumuz o “güp güp güp” yeknesak giden disko ritmi bu ispatlama ve uzlaşma çabasıdır işte. Biz müzisyenler siz normal insanların beynine “tekrar mekanizması”nı kullanarak formüller yerleştiriyoruz. Biliyoruz ki o sağır kulaklarınız ve kilitli kalplerinizle, en azından kafanıza kafanıza yediğiniz bas davul vuruşları sayesinde bizi evlerinize, arabalarınıza, eğlence yerlerinize kabul edeceksiniz. Bu bir savaş… koç başlarıyla gümbür gümbür içinize giriyoruz. Arabalarınıza sub-wooferlar, evlerinize televizyonlar, yataklarınıza cinsel soğukluk ve boş hayaller sokuyoruz. Biz müzisyenler buna aslında “sanat” demiyoruz. Bunu siz söylüyorsunuz. Bizim koyduğumuz isim “para”. Sizin paranızı alıyoruz. Bunu yapmasak başka türlü bize para vereceğiniz yok çünkü. Ama biz kendi içimizde bu müzikleri dinlemiyoruz. O dıp-tıs-dıp-tıs’ları müzisyenler yapıyorlar evet… ama onlar dinlemiyorlar. Dinleyenler ve de dinletenler disk-jokey denen yeni tarz bir ara sınıf. Siz onlara “sanatçı” diyorsunuz.

Sanat dünyası “ara sınıf”lara her zaman ihtiyaç duymuştur. Yerine göre bu prodüktör olur, menajer olur, DJ olur, sunucu olur. Onlar olmasa bu sektör sıradan insanların gözünde yok olur. Bu sebeple bu ara sınıflara müteşekkiriz. Deminden beri söylediğim şeyleri belki de hiç söylememem gerekirdi. Çünkü yanlış anlaşılmaya çok yatkın cümleler bunlar. Bu ara sınıfları gerçekten çok seviyoruz biz. Arada sırada kızarız ama hayatta kalmamızı ve de ne yapıyorsak (gizli gizli bile olsa) yapmaya devam edebilmemizi sağlayanlar onlardır. Sosyal başarının sırrı bu ara sınıfların tatmininden geçer. Yaratıdan pay almayı severler. Yani bizleri çok ama çok severler. O kadar çok severler ki albümlerin içinde isimlerinin geçmesi isterler. “Bu sanatçıyı ben yarattım.” demek isterler. Onlar aynı zamanda sıradan insanları çok iyi tanıdıklarını düşünürler. Hepsi “hit şarkıyı duyma” yeteneğine sahip olduklarını yeri gelsin gelmesin ifade ederler. Hangi malın kime satılabileceği konusunda engin ve de derin görüşleri vardır. Satış yöntemlerinin doğru sanatçıyı bulduklarında mükemmel çalışacağını düşünürler. Sonra da “tekrar mekanizması”nı kullanarak mallarını satmaya çalışırlar. Bu sistem içinde bu mekanizmayı en çok kullanma şansına sahip olanlar da elbette en çok parası ve en çok ilişkileri olanlardır. Sanatçılara vadettikleri ise para ve şöhretten başka bir şey değildir. Zaten başka ne vadedebilirler ki?

Bu vaadi tercih eden sanatçının da yapacağı şey yine tekrar mekanizmasına sığınmaktır. Keith Richards’ın dediği gibi “en iyi Rock’n Roll parça en az 3 araktan oluşur.” Geçmişi tekrar edersiniz. O ara sınıfın hemen tanıyabileceği formlar ve yaklaşımlar etrafında sözümona “yeni” bir şeyler yaparsınız. Herkes zaten bilir ki sıradan insanlar bu araklamalardan pek çakmayacaklardır. Çakanlar da zaten azınlık olacağından pek bir etkileri olmayacaktır. Machiavelli’nin dediği gibi “zarar görenler dağınık ve yoksul oldukları için tehlike oluşturmazlar.” Bu durumda dozunda araklamakta bir sakınca yoktur. Genele vurduğunuzda Seal’dan, Sting’den ya da bilmem hangi Arap ülkesinden araklamışsınız kimsenin umrunda değildir. Aslında gerçekten de bunun pek bir önemi yoktur. Besteciler bunun bedelini kendi aralarında birbirlerinin gözlerine bakamayarak öderler. Olacak en kötü şey de budur zaten. Bu durumda da ya parçanızın meslektaşlarınız tarafından dinlenmediğini umarsınız (iyi satıyorsanız bu pek olası değildir), vurdum duymazlığa yatarsınız. Ya da saygı duyduğunuz meslektaşlarınızın yanında ukalalık yapmaya kalkmaz, ya da “para işte… biliyorsun abi. Ben profesyonelim.” ayağına yatarsınız. Ya da en güzel çözüm olarak, saygı duyduğunuz meslektaşlarınızla görüşmezsiniz. Çevrenizi tezgahınıza uygun insanlardan oluşturup hayatınıza devam edersiniz. Bunların hepsi makbul ve geçerlidir. Hiçbirinde de ters bir durum yoktur. İnsanlara kendilerini kötü hissetirmek değil niyetim. Sadece saptama yapıyorum. Suçladığım falan da yok. Tespiti dürüstçe yaptıktan sonra oyunun kurallarını istediğiniz gibi düzenlemek elbette size kalmış. Bir tek şunu hatırlatmakta fayda var “öyle bir oyun oynuyorum ki kimse farkında değil, dünyayı parmağımda maymuna çevirdim.” gibi bir düşünce, haddinden fazla saflığa giriyor. Bu arada “besteciler”in altını özellikle çizdim. Enstrümantalistlerin durumu bambaşkadır. Zira onların durumu takdir edersiniz ki sanatçılıktan ziyade “zanaatçılık” kavramına yakındır. İçleri rahat olsun.

Yine Machievelli’den bir alıntı yapayım: “İnsanlar genellikle elleri ile değil, gözleri ile değerlendirme yaparlar; çünkü herkes görür ama çok az kişi duyumsar.” Bu David Bowie’nin “insanların gözleri kulaklarından daha aç.” lafıyla pek bir örtüşüyor. Bu da yaşadığımız görsel bombardımanı iyi tarif ediyor gerçekten. David Bowie’nin çok da iyi bir aktör olduğunun altını çizmek isterim.

Çoğunluğun görsellik peşinde koşuyor ve çoğunluk müziğinin kliplerle ve görsel şovlarla tanımlanıyor olması, beni aslında o kadar da rahatsız etmiyor. Rahatsız olduğum nokta, bununla beraber gitmesi gerektiğine inandığım saf müzikal hikayeciliğin yan kollarının gelişmemiş olması. Yani yazılı basının. Türkiye için orta ve uzun vadede bunun bedelinin çok ağır olduğunu düşünüyorum. Çoğunluğa sunulacak olan “malların” gökten zembille inmediği aşikar. Bu mallara ham maddelik yapacak olan çalışmalar için yeterli destek olmaması halinde, şu an hemen her sektörde yaşandığı gibi yurtdışından ithal etmek zorunda kalıyoruz.

İşte o zaman da türkülerde funk, rock, salsa ritmleri, arabeskte disco ve bol flanger’lı efektler duyuyoruz. Türk Sanat müziği tabir edilen tarzı “çok sesli yapmak” adı altındaki kültürel katliam da cabası. Özü mikro tonal olan bir müzik tarzını ne cüretle, ne densizlikle batı anlayışındaki armonik yapıya yamamaya çalışıyorsunuz? Üstelik yine özü itibariyle mükemmel olmayan batı tampare sisteminde (fiziksel nedenlerden ötürü vasat bir akort sisteminde) geliştirilmiş bir armoni anlayışını ne hakla “yenilik, modernlik” safsatasıyla millete kakalıyorsunuz?

İlla çok seslilendirmek istiyorsanız oturup bilim adamlarıyla mikro tonal sistemin esaslarını masaya yatırır, bir formül geliştirirsiniz. Taa zamanında Bach’ın yaptığı gibi. Well-Tempered Clavier’in müzikal bir eser olması yanında ne tip bir özelliği vardı? Soruyorum size ey Türkiye’min aziz müzik dehaları ve onları bize paketleyip de sokuşturan firmalar. İki üç tane batılı anlamda çok sesli kılabildiğinizi düşündüğünüz dizi buldunuz diye devrim mi yaptığınızı sandınız yoksa? Gerçek Türk Sanat müziği dinleyicilerinin ve sanatçılarının bu safsatayı yemedikleri gün gibi aşikar. Ama onların da her ne hikmetse pek fazla sesleri çıkamıyor. Yüzyıllardan beri yatay boyutta gelişmiş olan koskoca bir kültürün en önemli özelliğini inkar edip stil yaratmaya kalktınız. Aklınız sıra Doğu-Batı sentezi… Sentez diye bir şey yok. Burası ne Doğu, ne de Batı… Burası Türkiye. Eğer o kadar Batılı olmak istiyorsanız, oturup alenen batı müziği yaparsınız. Bunda bir sakınca da yok. Sakınca iki yüzlülükte.

Dahası çok sesli müziği demokrasiye benzetmek de başka bir komedi. Kompoze çok sesli müzik benzese benzese “diktatörlüğe” ya da “ordu yönetimine” benzer. Gidin Batı Klasik müzik orkestralarını inceleyin. İlla demokrasiye benzetecek bir müzik tarzı arıyorsanız ona ancak dense dense “Collective Improvisation” denir. Onu da dinlemeyi içinize sindiremezsiniz… demokrasiyi sindiremediğiniz gibi. Bunu siz gidecek anarşiye benzeteceksiniz elbette. Oysa alakası yoktur. Sizin anladığınız anlamda anarşi’ye benzese benzese Free Caz benzer. Ama bu “ne yaman çelişkidir ki” anarşi bu değil. Peki bu durumda geleneksel tek sesli müzik neye benziyor? Sanırım toplumsal uzlaşıya… Dikkatinizi çekiyor mu bilmem, batı müziği armoniden gittikçe uzaklaşır oldu. Ritm ve melodi yeniden geri geliyor, armoninin de yerini “sesler” alıyor. Geleneksel müzik anlayışı gibi. Bu acaba batının toplumsal uzlaşıya yaklaştığının bir göstergesi olabilir mi? Küreselleşme palavrası adı altında… eğer öyleyse bir Türk sanatçısı olarak ne yapmalıyım? Siz ne yapıyorsunuz?

Evet, bir yığın sağlı sollu hareketten sonra konuya dönmeye çalışırsam işin içine kendi yediğim herzeleri de dahil edip şöyle bir özet sunabilirim; Oyunculuk kültürü hafif sanatçılığın en büyük itici gücü gibi görünmektedir. Daha ileri vakalarda kişi artık rol yaptığının bile farkına varmıyorsa bu onun ‘ağır’ sınıfına geçtiğini gösteriyor olabilir. Bu bölümde bir yığın kişinin adının geçtiğini, referanslar kullanıldığını fark etmişsinizdir. Bu teknik yazıya ağır abi süsü vermiştir. Ağır abi süsünün daha bir Korint tarzda olması için daha çok okumak gerekir. Elbetteki bu seviyeye on sekiz yaşında varamazsınız .Bende daha genç olduğum için minimalist takılıyorum. Ama aynı zamanda yaşlı da oluğumdan minimalizmi sizden daha fazla idrak ettiğime inandığımı iddia ediyorum. Böylelikle ne şiş yanıyor ne de kebap… Ancak tüm bunlardan ziyade ‘Kurtlar Vadisi’ yıllarının kaçınılmaz sonuçları vardır. Hiyerarşinin de sınırları vardır ama…

A Shell petrol station (AFP file)

LONDON (AFP) – Energy giant Royal Dutch Shell said Thursday that third-quarter net profit slumped 62 percent from a year earlier to 1.97 billion pounds.

“Out third quarter results were affected by the weak global economy,” said Shell Chief Executive Peter Voser in a results statement, adding that 5,000 jobs will be axed by the end of 2009 in a cost-cutting programme announced earlier this year.

Bookmark & Share

Ich habe Gestern mit Entsetzen festgestellt, dass die Strampler in 56 langsam knapp werden. Im Schritt ist gerade noch genug Platz für die Windel. Mein Gott, Emily ist nicht mal drei Wochen alt und schon müssen wir auf 62 umswitchen. Also damit habe ich echt nicht gerechnet. Ich dachte 62 kommt dann frühestens mit 3 Monaten.

If you have a residence in a 55 And Over Community to sell on Long Island, we have buyers waiting for your retirement condo on Long Island!  We are LARRY AND SHEILA Realtors with Charles Rutenberg Realty and we have buyers that we are working with that are waiting for us to call them to purchase an active 55+ leisure lifestyle at the following communities:

• Fairfield At St James – Looking for 2 bedroom ranch style, 2 bedroom lower level, and 3 bedroom townhouse.
• The Knolls At Stony Brook – Looking for 1 and 2 bedroom units.
• Leisure Glen At Ridge - Looking for 1 bedroom Quincy with Sun Room, Greenport unit, and stand alone Maidstone.
• Leisure Village At Ridge- Looking for 2 bedroom 2 bath condo.
• The Greens At Half Hollow Hills – Looking for Mirasol Townhouse, Valencia Ranch, Florenza Villa.
• The Coves At Melville – Looking for lower level unit.
• Harbor View At Port Washington – Looking for 1 bedroom in mid-rise.
• Windcrest Cottage At Bohemia - Looking for available condo.
• Windmill Gate At Oakdale - Looking for 2 bedroom not backing the railroad.
• The Waterways At Moriches – Looking for 2 bedroom in quad under $350,000.
• Leisure Knoll At Ridge – Looking for 1 bedroom semi-attached.
• Encore At Lake Grove - Looking for Contempo model.

LARRY & SHEILA are very familiar with all the 55 and over active adult communities here on Long Island in Nassau and Suffolk County, and on The North Shore and South Shore.  Our customers are ready to buy now at the above communities.  As Long Island’s Premier Realtors, we get inquiries on all the communities, and we can list and sell anywhere on Long Island.  Call us at 631-780-4422 between the hours of 9:30 a.m. - 8:00 p.m. Eastern Standard Time so we can list your 55+ active senior retirement residence, feature it on our popular websites,  and get it sold!  Are you Relocating to Long Island?  We are Relocation Specialists!

http://www.suffolkexperts.com 

Email: sheila@suffolkexperts.com

We are not affiliated with any of these communities, but are independent Licensed Realtors. 

We do not have information regarding any management issues or contact phone numbers.

ABC Newsin ja Washington Postin pitämässä gallupissa Yhdysvalloissa todettiin että 4/10 vanhemmista ei usko että sikainfluenssarokote on turvallinen, ja 62% amerikkalaisista ei todennäköisesti aio ottaa rokotusta.

Olen varsin yllättynyt että valtion ja valtamedian propaganda ei ole tehonnut amerikkalaisiin.

POLL: Swine Flu Vaccine, Parents Doubt Safety
ABC News

Nearly four in 10 parents do not plan to have their children get the swine flu vaccine this year, with doubts about its safety overwhelmingly cited as the chief reason, underscoring safety concerns as potentially a major impediment to vaccination efforts.

[...]

Even though concern about catching the flu has risen sharply since August, only 35 percent of adults plan to get vaccinated (including 2 percent who say they’ve already done so); 62 percent say they probably will not get vaccinated. More parents, 56 percent, intend to have their children vaccinated (including 4 percent who say they’ve done so), but even among parents, 39 percent say they probably won’t.

Lähde: ABC News

  Located In E Quogue Long Island there is a 62 and over active adult community called Eagle’s Walk.

Opened in 2003, Eagle’s Walk is tucked away by Montauk Highway and left onto Emmett Road and into the community.  This is a code-gated community for  62+ residents where there is maintenance free living.  Each unit has a garage with extra storage,  central air conditioning, laundry area, private patio or balcony depending upon if its an upper or ground level unit.  For your enjoyment, there is a heated therapeutic salt water pool, recreation center, gym, library, and party room.  These are both ranch and townhouse designs and the community allows pets.  According to public records a condo at Eagle’s Walk sold in 2007 for $380,000.

LARRY AND SHEILA Realtors with Charles Rutenberg Realty can sell you a 62 and over residence at Eagle’s Walk in E. Quogue or any other community on The North Shore of Long Island.  And,  if you are selling your present residence and want to list it with LARRY & SHEILA we can feature it on our popular websites, so please call at us at 631-805-4400.  Ask your friends and neighbors about us!  Are you are relocating to Long Island?   We are Certified Relocation Specialists!

http://www.suffolkexperts.com

Email: sheila@suffolkexperts.com

We are not affiliated with this community, but are independent Licensed Realtors. 

DOCUMENTALISTE H/F

VOUS SEREZ CHARGE DE L’ACCUEIL DU PUBLIC. VOUS ORGANISEREZ ET GEREREZ LE FOND DOCUMENTAIRE.VOUS CONSEILLEREZ DANS LA RECHERCHE DE LECTURE OU D’INFORMATION. VOUS COLLABOREREZ A L’ORGANISATION DES TRAVAUX DE GROUPE ET ANIMEREZ DES ATELIERS THEMATIQUES.

Lieu de travail : 62 – BOULOGNE-SUR-MER

Type de contrat : CONTRAT A DUREE INDETERMINEE

Nature d’offre : CONTRAT DE TRAVAIL

Expérience : SOUHAITEE DE 1 A 2 ANS

Formation et connaissances : NIV 1(BAC+5 ET +) COM. INFORMATION SOUHAITE(E) OU NIV 1(BAC+5 ET +)

BIBLIOTHEQUE DOC. SOUHAITE(E)

Qualification : Technicien

Salaire indicatif : MENSUEL 1 500 Euros (9 839,36 F)

Durée hebdomadaire de travail : 35H00 HEBDO

Taille de l’entreprise : 10 A 19 SALARIES

Secteur d’activité : ENSEIGNEMENT TERTIAIRE

Si cette offre vous intéresse, veuillez adresser par courrier ou par mail, un CV et une lettre de motivation en précisant le numéro de l’offre à :

pôle emploi

POLE EMPLOI BOULOGNE DAUNOU

2 BIS BOULEVARD DAUNOU

62200 BOULOGNE-SUR-MER

ale.boulogne-daunou@pole-emploi.fr

SOUS REF 17PF/DOC

Source : ANPE, Numéro d’offre 658018U

2009 Winners and Nominees

In the Heights

Won: Best Musical, Best Score, Grammy for Best Soundtrack
Nominated: Best Musical, Best Score
Review: http://theater2.nytimes.com/2007/02/09/theater/reviews/09heights.html
Thoughts: I am so obsessed with this show, it is impossible for me to give an unbiased review. The music is upbeat, fun and original. It takes traditional broadway styles and uniquely and, most importantly, with great skill, infuses latino music, hip-hop stylings, and rap. All the time feeling like a broadway musical The women’s parts soar, and the mens parts have backbone… and.. I know this is about the album, but having seen it, I can tell you… it is AMAZING. I could, and have, listened to this every day. I’ve been in love with this album since I first heard it a year ago, and I have yet to feel any doubt or remorse about that.
Song Sample: In the Heights
Video Sample:

Cry-Baby

Won: None
Nominated: Best Musical, Best Score
Review: http://theater2.nytimes.com/2008/04/25/theater/reviews/25cryb.html
Thoughts: It’s like Grease, if the music from Grease was bland and fairly unexciting. I got bored while I listened to it. This one posed some trouble, as it didn’t even do well enough to have a cast recording produced… I had to hunt down a demo recording of it. Luckily I have theatre obsessed friends. The show is based on the 1990 John Waters movie of the same name, and was created by the people who produced the musical version of Hairspray. I just can’t seem to want to listen to it more than once.
Song Sample: You Can’t be Too Careful
Video Sample:

The Little Mermaid

Won: None
Nominated: Best Score
Review: http://theater2.nytimes.com/2008/01/11/theater/reviews/11merm.html
Thoughts: Once upon a time there was a wonderful disney movie with music by Alan Menken [Little Shop of Horrors, Newsies], called The Little Mermaid. Sure, some of it’s songs were reminiscent of other pieces he had done, but it was a lovely music, with extremely well done music, and just the right amount. Then, an evil broadway producer came along and said “You know? I bet we could make more money off of this!” so they turned it into a terrible terrible musical. They ruined the music, making cheesy tacky arrangements, and they added more and more awful songs until it was an overwhelmingly terrible experience. The end.
Song Sample: Part of Your World
Video Sample:

Passing Strange

Won: None
Nominated: Best Musical, Best Score
Review: http://theater2.nytimes.com/2007/05/15/theater/reviews/15stra.html
Thoughts: At least it’s an original musical, that counts for something. Written by an artist I’d never heard of, known as Stew, the music is bold, in your face, but at times it has some beautiful vocals. I enjoyed it more the second time, but I’m not really in love with it. It’s way too redundant and forceful. It smashes you in the head with vocals at times, and not in a good way. But there are some wonderful moments that find that perfect balance, and are great fun to listen to.
Song Sample: Identity
Video Sample:

Xanadu

Won: None
Nominated: Best Musical
Review: http://theater2.nytimes.com/2007/07/11/theater/reviews/11xana.html
Thoughts: Based on the 1980 movie of the same name starring Olivia Newton John, and using the music of ELO, it is glossy, shiny, and tacky. But that doesn’t mean it isn’t fun, it is, and at times it is even catchy and good. But it often teeters into obnoxious. I won’t go out of my way to listen to it, but it is often fun, and sometimes even pretty.
Song Sample: Evil Woman
Video Sample:

You guys? My brother drove the ENTIRE way from Anchorage to Denver last week. That’s 3,400 miles people, and I promise you, the only stretch I drove was from dinner back to the hotel one night.

That. Is. It.

So, needless to say, I had some idle time on my hands. What did I do, you ask? Well, I updated a spreadsheet for work a bit, I listed to music and podcasts and took in the scenery, I even watched a couple episodes of gilmore girls. But mostly? I read.

The following 3 books, in fact.

HARRY POTTER AND THE PRIZONER OF AZKABAN

NEW MOON

HARRY POTTER AND THE GOBLET OF FIRE

To be fair, I’m only half way through Goblet of Fire. And I’ve read it before. But I never get sick of that series, and watching the most recent movie made me want to read it all again.

If I had to pick between driving forever or rereading HP and NM? I choose reading.

Not a bad way to spend a week, really.