Na het alleraardigste haltegebouw van De Kwakel verdwijnen de Haarlemmermeerlijnen al snel uit beeld. De N201 en het fietspad er naast buigen af naar het zuiden. Het spoor gaat echter strak rechtdoor naar het oosten, achter een blokje nieuwbouwwoningen.
Of onder het blokje nieuwbouwwoningen?
De eerstvolgende zijweg naar het noorden, dat de oude spoordijk zou moeten kruisen, is een puinhoop. Een eind verderop wordt een nieuwe wijk uit de grond gestampt en het bouwverkeer heeft van de omgeving één platgereden modderbende gemaakt. De meegebrachte kaart lijkt ook opeens niet meer zo nauwkeurig. Zijn er kruispunten verplaatst? Zijn de wegen verlegd?
Het is de goede plek, maar de omgeving houdt zich niet meer aan de afspraken.
De enige manier om uit te vinden wat zich waar bevindt, is om door te rijden tot een punt dat weer wel op de kaart voorkomt, vervolgens terug te rijden naar het beginpunt en ondertussen goed te kijken naar iets dat op een spoordijkje lijkt.
Na twee tochten door de blubber, blijkt de lijn gewoon te liggen waar die hoort. Achter het blokje nieuwbouwwoningen. Niets aan de hand. De witte vlek op de kaart, blijkt een blinde vlek van de waarnemer.

Hoewel het spoortje een tikkeltje is verwaarloosd, ligt het er verder vrijwel onaangetast bij. Het is een met gras begroeid dijkje dat, aan het kleine loopspoor te zien, nog regelmatig wordt gebruikt voor wandelingen. Achter een al langer bestaand wijkje in Uithoorn buigt een tweede wandelpad zich vanuit het noorden langzaam naar de spoordijk toe: de lijn uit Bovenkerk. Onmiddellijk daarna is het pad iets begaanbaarder gemaakt. Het aangestampte mengel van zand, klei en grind is bedekt met een dikke laag kiezels. Het is kennelijk een geliefde sluiproute achter het wijkje langs. Groepjes scholieren knerpen met hun fietsen af en aan over het pad.
Ook hier zit het wel goed met het hergebruik van het spoor.

Gelukkig is het niet overal als in Aalsmeer.

Laat er geen misverstand over bestaan: ze hebben het in het tuindersdorp uitstekend voor elkaar met de Haarlemmermeerlijnen. Pal op het oude spoor ligt een keurig fietspad. Netjes betegeld en, na een kilometer of wat, mooi geasfalteerd. Niets op aan te merken. Het heet bovendien ‘Het Oude Spoorlijnpad’, zodat er geen enkel misverstand over kan bestaan waar de fietser zich bevindt.

En dat is nou juist het jammere. Een van de charmes van een zoektocht is dat de speurder het spoor af en toe letterlijk compleet bijster is. Dat hij met zijn historische kaart, moderne stadsplattegrond en gps-apparaat verwilderd om zich heen staat te kijken en zich vertwijfeld afvraagt: waar ligt dat ding in hemelsnaam? En dat hij een wijkje eerst tien keer kris-kras door moet, voordat hij een restje oud spoor aan de hand van een paar opmerkelijke slootjes, een strook opvallend grind of een verkleuring van de grond aan de vergetelheid weet te ontrukken.

Kijk, dat is bevredigend. Met een fiets een strook rood asfalt volgen, van spoorhuis, naar spoorbrug naar het volgende straatnaambordje met ‘Het Oude Spoorlijnpad’, dat kan iedereen.
Erg fraai en rustiek is het trouwens niet in Aalsmeer. Het dorp zelf heeft weliswaar een paar aardige panden staan – waaronder het prima bewaard gebleven station Aalsmeer, de dubbele spoorwoning aan de Middelweg en het spoorhuis aan de Legmeerdijk – maar aan de rand van de bebouwde kom, als woningen plaats maken voor bedrijfspanden, slaat de lelijkheid in volle hevigheid toe. Nu zijn de meeste bedrijventerreinen in Nederland niet erg fraai, maar het lijkt er op alsof de architecten in Aalsmeer nog eens extra hun best hebben gedaan om iets afstotelijks neer te zetten. De gebouwen zijn bijna zonder uitzondering grote blokkendozen die fel afsteken bij de groene polder waar ze in staan.

En dan het verkeer. De N201 die pal langs het oude spoor loopt, is druk als een rijksweg. Als al die bestuurders de trein hadden kunnen pakken, zouden de Haarlemmermeerlijnen nu niet een van de meest renderende lijnen van Nederland zijn geweest?
De spoor zelf ziet er te midden van al deze benauwende lelijkheid ook opeens een stuk havelozer uit. Het fietspad buigt net buiten de bebouwde kom van de spoordijk af, die verder gaat als een langgerekt schapen- en paardenweitje. De vele hekken maken het vrijwel onmogelijk om er op te wandelen, voor wie dat al zou willen. Vanaf het fietspad is het spoor ook prima te volgen, en het verplaatst een stuk sneller.  Wegwezen hier. Op naar rustigere, fraaiere en vooral ook spannendere plekken.

Op twee zondagen in september 2007 lieten meer dan 300 mensen zich in gammele bootjes vanuit Aalsmeer over de Ringvaart zetten om vervolgens over hoge bergen zand, over smalle dijkjes vol kuilen, door braamstruiken, langs schapepoep en over buitengewoon wankele bruggen naar Vijfhuizen te lopen. Het waren twee officiële culturele middagen, van het type dat je alleen in Haarlemmermeer vindt: zonnebrandolie mee en achteraf niet klagen dat er wat onder je schoenen zit.
De wandelaars namen destijds deel aan het project ‘Sporen in de polder’ van kunstenaars Frank Bezemer en Nathalie Bruys. Ze hadden een route uitgezet waarbij de deelnemers zo veel mogelijk het spoor tussen station Aalsmeer en station Vijfhuizen volgden. Om dat mogelijk te maken hadden de beide kunstenaars talloze hekken, struiken en andere onneembare obstakels verwijderd, twee tijdelijke bruggen gebouwd – waarvan er een heel gemeen heen en weer zwiepte – en een kleine armada aan bootjes geregeld. Want een tijdelijke brug over de Ringvaart ging het budget toch wel iets te boven.
Het oude spoortje was die dagen aangekleed met vlaggen, kleine houten wachthuisjes en geluidswerken. Om de bezoekers onderweg te vermaken, tussen alle klauterpartijen en culturele uitingen door, vertelde ecoloog Norbert Daemen over typische planten die op spoordijken groeien en liet schrijver Nicolaas Matsier zijn gedachten gaan over de restanten van het spoor in het landschap. Ik mocht wat vertellen over de geschiedenis van de lijnen en de spoorhuizen die de wandelaars onderweg tegenkwamen.
In de voorbereidingen speelde ik nog een kleine rol: ik hielp mee de route te verkennen en de sterkte van de tijdelijke bruggetjes te testen. Gelukkig was het Frank Bezemer zelf die een materiaalfout in een van zijn werken ontdekte toen hij er na een veerkrachtige sprong met veel gekraak doorheen zakte.

Natuurlijk is er van het hele project niets meer te vinden. De vlaggen en kunstwerken zijn opgeborgen, de bruggen afgebroken, de hekken zijn weer dicht en de wandelaars zijn naar huis. Alleen het spoor ligt er nog, overwoekerd, ondergepoept, weggestopt of juist druk bereden – als altijd.

Martin Munkácsi, [Buyers assessing lots at flower auction, Aalsmeer, Netherlands], ca. 1929

Martin Munkácsi, [Buyers reviewing lots at flower auction, Aalsmeer, Netherlands], ca. 1929

Martin Munkácsi, [Bidding at flower auction, Aalsmeer, Netherlands], ca. 1929

The very first flower auction in the Netherlands was established in 1899, at the famous flower market in Amsterdam. Due to a growing demand a decade later, a group of flower growers decided to group together and start their own auction near the town of Aalsmeer. They held their first auction on December 4, 1911 in café “Welkom.” Within a year, the auction turned out to be highly profitable and by the end of 1912 the auction cooperation “Bloemenlust” (translated as “flower desire”) was officially established.

Around 1929, the period that Martin Munkácsi visited and photographed the flower auction, the original facility in Aalsmeer had undergone several expansions and the cooperation continued to grow. Today the auction flower auction in Aalsmeer consists of six different locations with a central auction building that is the second largest in the world. Each day nearly 20 million flowers and more than 2.4 million plants and garden plants are being processed and distributed to different countries all over the world.

Hier wordt een lichte metro voorgesteld, dat de twee hoofdassen van de gemeente Haarlemmermeer (gelijk de Haarlemmermeerpolder ) zou bedienen. Het gaat om losstaande infrastructuur, dat geen tracé deelt met andere systemen. De keuze van voertuig en systeem staat dan volledig vrij: een lichte automatische metro zoals de VAL is de beste keuze.

De metro-lijnen zijn een alternatief voor twee van de eerder voorgestelde verbindingen tussen de Schiphollijn en de spoorlijn Haarlem – Leiden. Een derde variant, langs de zuidrand van Hoofddorp, zou de hier voorgestelde metro kunnen aanvullen, of juist vervangen worden door een extra metro-lijn. Het metro-voorstel hangt ook samen, met de eerder voorgestelde verschuiving van de spoorlijn door de Bollenstreek. De metro zou bij Lisse (eventueel ook Hillegom) hierop aansluiten.

Het voorstel omvat twee metro-lijnen, die deels de historische assen van de Haarlemmermeerpolder volgen. Voor het gemak heten ze de ‘blauwe’ en de ‘rode’ lijn. Ze kruisen in Hoofddorp, gebouwd na de drooglegging in 1852 op het kruispunt van de hoofdvaarten. Zoals de naam aangeeft, was het bedoeld als bestuurscentrum: het heeft inmiddels 73 000 inwoners, de helft van de gemeente.

De blauwe lijn begint in Lisse. Voorwaarde hiervoor is de verplaatsing van de spoorlijn door de Bollenstreek. De bedoeling is dat de lijn overstap geeft op treinen richting Leiden, bij het voorgestelde station Lisse-Keukenhof. Het metro-station zou een kort stuk evenwijdig aan deze spoorlijn lopen, en dan naar het oosten draaien, met een station aan de noordkant van Lisse (bij de rotonde aan de Heereweg). Het kruist de Ringvaart in tunnel, met een station aan de noordkant van Lisserbroek (3500 inwoners).

De lijn draait dan 90 graden, om een tracé langs de Nieuwerkerker Tocht te volgen. Dit is het voormalige tracé van de Haarlemmermeer-spoorlijn, dat toen aan de rand van Nieuw-Vennep lag. Inmiddels ligt het tracé tussen de oude bebouwing, en de VINEX-wijk Getsewoud. Nieuw-Vennep zou drie stations krijgen, de middelste bij het winkelcentrum van Getsewoud.

….

Evenals de spoorlijn-variant zou de lijn dan afbuigen richting bedrijvenpark De President, de zuidhoek van Hoofddorp. De lijn zou verder onder de Hoofdvaart / Hoofdweg lopen, door Hoofddorp. De lijn heeft in elk geval stations bij de Tesselschadelaan, van Heuven Goedhartlaan (overstap Zuidtangent), en in het centrum tussen Kruisweg en Van Stamplein. Een station aan de noordelijke ringweg is denkbaar, als het sportpark Arnolduspark bebouwd wordt.

Na de ringweg draait de lijn naar Schiphol. Het zou aansluiten op de Schiphollijn, maar eventueel ook aan de geplande tweede lijn hier, of allebei. Een reservering voor een tweede luchthaven-lijn is wel vastgesteld, maar een bouwtermijn is er niet. Het zou evenwijdig aan de A5 lopen aan de oostzijde van de Zwanenburgbaan, en is vooral bedoeld om een tweede terminal te bedienen. (Zie de kaart tweede terminal, option 6P). De tweede (bypass-) spoorlijn heeft genoeg voordelen, om het los van de tweede terminal te bouwen, bijvoorbeeld met een tijdelijk station ter hoogte van Schiphol-Centrum. De metrolijn zou dit station kunnen bedienen, en dan doorlopen naar Schiphol-Centrum. De metro kan ook via de tweede terminal, de bestaande terminal bereiken. Doortrekking richting Amsterdam is mogelijk, maar wordt hier niet in beschouwing genomen.

De blauwe lijn, van Lisse tot aan de tweede terminal, zou 17,5 km lang zijn. Dat betekent een halte-afstand van 1750 m, hoog voor een metro. De halte-afstand in de bebouwde kom zou echter kleiner zijn, meer te vergelijken met een stedelijke metro.

Bennebroek-tak

Een tweede denkbare tak van deze lijn, zou het tracé volgen van de eerder voorgestelde spoorlijn langs de Bennebroekerweg. Het zou de zuidkant van Hoofddorp bedienen, met in elk geval een station bij de wijk Floriande. Met stations in Zwaanshoek, aan de zuidkant van Bennebroek, en in Hillegom-Noord, zou het eveneens aansluiten op de verschoven spoorlijn door de Bollenstreek. De lengte van deze tak zou iets minder dan 10 km worden.

Het tracé van de rode lijn is grotendeels evenwijdig aan die van de Zuidtangent (inclusief een geplande verlenging naar Aalsmeer). Het zou beginnen bij Station Haarlem, en gaat dan via Schalkwijk richting Hoofddorp. Het inpassen van een metro in de bebouwde kom van Haarlem is niet eenvoudig. De lijn zou mogelijk via de Prins Bernhardlaan lopen: om deze te bereiken zou het een ruime bocht maken door Waardepolder. Een tunnel is de enige mogelijkheid hier (dat geldt voor bijna de hele lijn).

….

De lijn gaat vervolgens langs het winkelcentrum Schalkwijk, en dan (voor zover mogelijk de groenstroken volgend), richting Meerwijkplas. Het kruist hier de Ringvaart. De lijn gaat verder naar het zuiden, om aan te sluiten op het tracé van de Kruisweg, bij het Spaarneziekenhuis. Het volgt de Kruisweg door Hoofddorp, met twee tussenstations, en een overstapstation in het centrum. Er komt nog een station bij de ringweg, bij kantoren-gebied Beukenhorst.

De lijn volgt de N201 / Kruisweg, met een station bij De Hoek. Hier is een tweede overstap richting Schiphol mogelijk, via de Zuidtangent. Het volgende station bedient het kantorenzonekantornzone Schiphol-Rijk. De lijn kruist weer de Ringvaart, en volgt dan de N201 / Burg. Kasteleinweg door Aalsmeer.

In Aalsmeer komen twee stations, bij de Van Cleefkade (centrum) en de Ophelialaan (winkelstraat). De lijn volgt de N201 tot aan de Legmeerdijk, en vervolgens deze weg tot aan de hoofdingang van de Bloemenveiling Aalsmeer. In de omgeving van de Bloemenveiling Aalsmeer zijn de wegen breed uitgevoerd: een tracé op maaiveld en viaduct is hier mogelijk. Met 4500 werknemers rechtvaardigt de veiling een eigen metro-station, als eindpunt van de rode lijn.

….

De rode lijn zou 21 km lang zijn. Een tweede tak is ook mogelijk, van het Spaarneziekenhuis tot aan Heemstede. In de polder zou deze ook de Kuisweg volgen, met een station bij Cruquius, net voor de Ringvaart. Hier draait de lijn naar het noorden. Na de kruising van de Ringvaart, zou het in een ruime bocht draaien (om College Hageveld) naar een tracé onder de Lanckhorstlaan / Zandvoortselaan, met een station op de Heemsteedse Dreef. Het kan ook het tracé Cruquiusweg / Heemsteedse Dreef volgen (met een station onder de Dreef), en dan afbuigen naar de Lanckhorstlaan.

….

Deze tak eindigt bij Station Heemstede-Aerdenhout. Het tracé onder de brede Zandvoortselaan kan in ondiepe tunnel gebouwd worden, met een geboorde tunnel tot aan Cruquius. De lengte van de Heemstede-tak wordt iets minder dan 6 km.

Met een totale lengte van rond 55 km, is deze metro niet te rechtvaardigen louter op basis van het inwonertal van de gemeente. De gemeente telt echter 125 000 arbeidsplaatsen, en de relatief sterkste forensen-stromen van alle Nederlandse gemeenten. De metro verbindt ook de omliggende verstedelijkte gebieden, met de luchthaven en met Hoofddorp – tot nu toe geldt dat alleen voor de as Amsterdam – Leiden. Dit is een bijzonder gebied, en dat rechtvaardigt een eigen oplossing.

Vanmorgen heb ik een wandeling gemaakt vanaf NS station Hoofddorp richting Aalsmeer over de Geniedijk – en terug. Deze dijk wordt doorsneden door de A4, maar voetgangers en fietsers kunnen oversteken bij de busbaan. Langs de dijk zijn forten en bunkers te zien die deel uitmaken van de stelling van Amsterdam (Unesco werelderfgoed – zie ook hier). Ik maakte een filmpje van zwanen die prachtig rondjes aan het zwemmen waren (ik zal proberen dit nog ergens online te plaatsen) en deed een ander fotokaartje in m’n toestel. Ik keerde terug en halverwege de dijk ontdekte ik dat ik m’n eerste fotokaartje kwijt was. Balen. Helemaal teruggelopen en gezocht naar de spreekwoordelijke speld in een hooiberg. En jawel – m’n kaartje zag ik gelukkig nog in het hoge gras liggen. Anders had ik deze foto’s niet meer kunnen laten zien… (Klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Op dit kaartje van Google maps kun je aan de rode lijn zien hoe ik heen en weer gelopen heb. Het is niet ver, maar ik loop met mijn camera sowieso niet snel, want ik stop steeds om een plaatje te schieten. Nu moest ik ook nog een stuk dubbel lopen omdat ik m’n fotokaartje in het gras had laten vallen. Ik heb overigens wel lekker de zon op m’n kop laten branden (en in mijn nek).

Grappig dat je op deze luchtfoto kunt zien dat de akkers gefotografeerd zijn in verschillende periodes – er loopt een grens dwars door het landschap heen. En zoals je op mijn foto’s kunt zien: nu is alles fris groen!

Life is getting in the way of keeping on top of things at the moment, but please bear with me )

Invincible Spirit filly Aalsmeer ran a good third as the favourite in the 5.40 at Haydock on 25 April behind Eternal Instinct and My Mandy. She was my first 2yo entry of the year and hopefully she will go on to win some nice races.

In the meantime, I have also made some more additions to my crop:

Cheetah (GB) – b f – Tiger Hill x Kassiyra, by Kendor

Don Carlos (GER) – b c – Galileo x Dapprima, by Shareef Dancer

Firetail (GB) – b f – Selkirk x Snow Goose, by Polar Falcon

I took Nicholas Nickleby out of my crop.

Tulip is  the flowering plant which has the most different species, about 150 all over the world. Tulips are always associated with Holland, which is the biggest producer of tulips and the horticultural center of Europe, even the world.

I went to Holland last year to visit the famous Aalsmeer Flower Auction and tulips fields. Actually, it’s difficult to find the sea of flowers as in my imagination. The fields were split and surrounded by buildings. I realized that the pictures we saw about Holland and its Tulips had avoided these things…

So the best place to see tulips is in theme parks, like the Keukenhof Tulips Park near Amsterdam.

In Paris, there are also many varieties of tulips in public gardens, as Jardin du Luxembourg and Parc Floral de Vincennes where I took these photos.

Er zijn vrouwen die om vijf uur ’s ochtends voor de deur van H&M gaan liggen als er die dag een collectie van een bekende ontwerper wordt gepresenteerd. Ik ben alleen maar uitzinnig blij als ik de dag erna toevallig een H&M-filiaal binnen loop en daar het allerlaatste exemplaar van de Comme des Garcons-jas zie hangen. Die begerenswaardige zwarte trenchcoat waar andere vrouwen een dag eerder nog hun leven voor hebben gewaagd. Blij rekende ik af en ontdekte bij de kassa dat er een paar knopen ontbraken. Een nuffig winkelmeisje gaf me met tegenzin een procent korting op de jas en schreef toen met reusachtige letters op de bon dat ik ‘m nooit meer mocht ruilen. Het maakte mij niet uit, ik zou mijn gloednieuwe Comme des Garcons-jas niet ruilen, maar elke dag dragen. Vooral naar het gala waar ik naartoe mag omdat het tijdschrift waarvoor ik schrijf is uitgeroepen tot tijdschrift van het jaar.

Thuis haalde ik mijn galajurk uit de mottenballen en stofte mijn galamuiltjes af. De dagen erna verloor ik elke dag een knoop van mijn jas. Net zo veel tot ze alle twaalf verdwenen waren. Boze brieven en smekende telefoontjes naar de klantenservice van H&M leverden niets op. Het was een unicum die jas en reserveknopen hadden ze niet. Ruilen kon ook niet, dat stond op de bon.

Zonder knopen op mijn jas heb ik nu niet zo heel veel zin meer in dat gala. Gelukkig wist een vriend die er vaker was geweest mij te vertellen dat je na afloop een heleboel plastic tasjes met gratis tijdschriften mee naar huis krijgt en dat ik het er best naar mijn zin zou hebben.

Daar loop ik straks in mijn mottenballenjurk en jas zonder knopen, met in elke hand een paar plastic tassen. Ik ben niet zielig, ik zie er alleen maar zo uit.

Op deze webpagina kun je een ruim aanbod van Engelien’s werk bekijken. Ze is al meer dan 25 jaar beeldend kunstenares en een bekende verschijning in het kunst- en cultuurwereldje van Aalsmeer en omstreken.

Haar werk?

Met de komst van deze website staat er voor de eerste keer een grote hoeveelheid van Engelien’s werk online. Via het menu boven aan deze pagina kun je de schilderijen bekijken. Belangrijke thema’s die Engelien met een ongekende intensiteit weet af te beelden zijn:

• het samenspel van Kleur en Emotie
• de mensen in Afrika
• Serie I toont een aantal recente werken
• Serie II geeft een kort visueel overzicht van het werk dat Engelien de afgelopen tien jaar maakte

Haar filosofie?

Schilderen vanuit het niet-weten. Kunst op gevoel. Kunst die niet te rationaliseren valt, kunst vanuit het hart. Hart voor de materialen en technieken, hart voor het ‘ambacht’ en hart voor onze wereld, de grootste inspiratiebron.

Engelien zegt haar eigen weg te gaan, ook al is het niet altijd duidelijk waar deze naartoe zal leiden. Haar rugzak zit vol leermiddelen; ze heeft veel opgestoken tijdens verschillende opleidingen en werkzaamheden, maar ook heeft ze zichzelf beter leren kennen. Dit heeft haar geleid naar haar huidige filosofie: schilderen vanuit het niet-weten.

“Het is spannend en verrassend; het is niet altijd de meest gemakkelijke weg maar wel de mooiste!”