Jako pierwsze media w Polsce rozmawiamy ze znanym londyńskim muzykiem, próbującym wyjść poza granice Wielkiej Brytanii, uzdolnionym perkusistą i kompozytorem – Aaronem Jerome. Współpracownik m.in. Nitina Sawhneya, a od niedawna solowy debiutant odpowiada na wszystkie pytania, na które musi odpowiedzieć debiutant.

Kaśka Paluch: Swoją karierę rozpocząłeś od remiksowania utworów innych artystów. Dlaczego wybrałeś właśnie tę drogę?

Aaron Jerome: Kiedy skończyłem uniwersytet, pomyślałem, że najlepszym sposobem na zaprezentowanie wytwórniom czy innym artystom tego, co potrafię, będzie zrobienie kilku remiksów. Zwróciłem się do kilku wytwórni i artystów z prośbą o udostępnienie materiałów do remiksu. Wiele osób odniosło się entuzjastycznie do tej propozycji. Kilka remiksów naprawdę mi się udało i zostały one później wydane oficjalnie – jak te dla Nitina Sawhneya czy Loretty Heywood. To był dość łatwy sposób na zrobienie utworów z partiami wokalnymi i instrumentalnymi, których wtedy sam nie mogłem nagrać.

Właśnie, Nitin Sawhney. W kilku miejscach można przeczytać, że jesteście przyjaciółmi – możesz powiedzieć o tej znajomości coś więcej?

Nitina poznałem przez jego album „Beyond Skin”, kiedy byłem studentem. Ta płyta miała na mnie ogromny wpływ. Niekoniecznie ze względu na azjatycką duszę, ale przez wzgląd na miks soulu, jazzu i czegoś sennego, marzycielskiego. Po raz pierwszy poznałem Nitina osobiście podczas prac nad remiksem „Eastern Eyes”. Mój znajomy z college’u, Kevin Mark Trail z The Streets, śpiewał w tym kawałku i to była świetna okazja do przedstawienia mnie Sawhneyowi. Zrobiłem dla niego jeszcze dwa remiksy z kolejnych dwóch albumów – „The River” i „Journey”. Potem spotykaliśmy się na różnych imprezach np. w Fabric. Mam nadzieję, że uda nam się jeszcze współpracować w niedalekiej przyszłości.

Na twoim debiutanckim albumie możemy usłyszeć wokale Bajki i Katrin deBoer. Jak je poznałeś i nakłoniłeś do współpracy?

Pierwszy raz usłyszałem Bajkę z Radio Citizen – grupie z wytwórni Ubiquity Records. Ma wyjątkowy, niepowtarzalny głos, więc zacząłem wręcz marzyć o współpracy z nią. W końcu poznaliśmy się na jej koncercie, pojammowaliśmy trochę. Pamiętam, że to było jakoś w październiku, było trochę zimno. Skontaktowałem się z jej wytwórnią i jakoś tak – od nitki do kłębka – udało mi się zdobyć jej numer telefonu. Umówiliśmy się na spotkanie i nagranie. Kathrin poznałem w sklepie, w którym pracowałem (IF Music). Słyszałem już jej zespół Belleruche, współpraca wyszła w pewien sposób naturalnie. Jest bardzo uniwersalna, jeśli chodzi o styl, z łatwością adaptowała podkłady, które jej podsuwałem.

Mimo, że w nagraniach współpracowało z tobą tak wielu artystów, twój album jest dość spójny. Musiałeś naginać jakoś styl wokalistów do swojego?

Zawsze wybierałem wokalistów, których wcześniejsze nagrania pod względem stylu odpowiadały także mnie. Nigdy nie dawałem wokalistom jakichś specjalnych wytycznych czy restrykcji. Poza tym myślę, że najlepsi wokaliści lubią eksperymentować ze swoim głosem w innych niż zwykle konfiguracjach.

Twoje aranżacje sugerują, że nie jesteś laikiem w kwestiach teorii muzyki. Uczyłeś się w szkole muzycznej?

Grałem na różnych instrumentach od dzieciństwa. Głównie fortepian, także na rogu. Dało mi to podstawy teoretyczne na temat akordów, melodii i struktur muzycznych. Podobnie jak gra w różnych grupach – od zespołów dętych po orkiestry. Gdy byłem młodszy nienawidziłem muzyki klasycznej, szczególnie smyczkowej. Ale kiedy usłyszałem jak to brzmi w muzyce filmowej albo w utworach zespołów takich jak 4Hero, zmieniłem zdanie. Teraz komponuję także i dla tych instrumentów i używam tradycyjnych form aranżacji w muzyce elektronicznej.

Na okładce „Time to rearrange” jest twoje zdjęcie z perkusją.

Perkusja to mój główny instrument. Zawsze byłem zafascynowany zjawiskiem rytmu, bardziej niż czymkolwiek innym. To była myśl przewodnia mojego albumu – bębny. Poza tym pomyślałem, że chciałbym zrobić fajne zdjęcie!

Skoro jesteś tak zafascynowany rytmem swoje utwory też tworzysz od niego?

Nie, generalnie zaczynam od zagrania kilkuu akordów. Chyba, że robię coś szybszego, wtedy zaczynam od basów i snare’ów. Sposób pisania muzyki zależy od mojego nastroju. Więc jeśli właśnie wracam z klubu, chcę napisać coś na dancefloor. Kiedy jest późno, noc, a ja mam możliwość komponowania, pewnie napiszę coś bardziej ambientowego.

Planujesz trasę ze swoim nowym albumem?

Mam zamiar zagrać w wielu miejscach świata ze swoim zespołem. To będzie pewnie powolny proces, ale pracuję nad powiększeniem swojej publiczność i wyjściem z muzyką poza Londyn.

Jak to będzie wyglądało na scenie?

Mój zespół składa się z siedmiu osób. Dwóch wokalistów, basisty, bębniarza, gitarzysty i klawiszowca. Plus ja na elektronice. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się zaprosić na scenę także kwartet smyczkowy i harfistę!

A wpadniesz do Polski?

Jasne, jeśli tylko dostanę zaproszenie (śmiech)

rozmawiała: Kaśka Paluch

Aaron Jerome to nazwisko nieobce osobom zaznajomionym z tematyką szerokopojętego chilloutu, nujazzu, downtempo, jazztroniki, elektrojazzu czy jak to tam chcecie sobie jeszcze nazwać. Współpracował z Nitinem Sawhneyem przy albumie „All Mixed Up” (co niespecjalnie dziwi, zważywszy na sympatię jaką się panowie darzą), brytyjskim Chungking, jego utwory i remiksy wydawały oficyny Gut Records, Wah Wah 45 czy BBE. Tym trudniej więc uwierzyć, że „Time To Rearrange” to jego… debiutancki album.

Z drugiej strony jednak takie praktyki nie są ostatnio aż tak wyjątkowe. Niedawno opisywałam album Swell Session – skandynawskiego producenta, który przez lata kariery producenckiej zdobył sobie nie tylko popularność, ale przede wszystkim znajomości, dzięki którym jego krążek stał się niemałym wydarzeniem w tak zwanej branży. Podobną strategię obrał (mniej lub bardziej świadomie) Aaron Jerome. W związku z tym, na jego debiutanckiej płycie zaświeciły gwiazdy Bajki, Catherine deBoer, Mike’a Orwella, Voice’a czy Andreyi Triany. Skoro już porównałam Aarona do Swell Session, pozwolę sobie zrobić to raz jeszcze. W przypadku skandynawskiego artysty, mieliśmy do czynienia z ogromną liczbą gości, którzy zdeterminowali stylistyczną różnorodność krążka. Na „Time To Rearrange” zróżnicowanie muzyki jest odwrotnie proporcjonalne do kolaborujących z Aaronem muzyków. Całość utrzymuje wyrównany poziom pełnokrwistego jazzu elektronicznego, który – paradoksalnie! – przypomina tego typu muzykę ze Szwecji czy Norwegii. Mówiąc bardziej obrazowo: gdyby kawałek Jerome’a został wrzucony na kolejną odsłonę „Jazzflory” nie zorientowałabym się, że artysta nie pochodzi z Północy. Bo jego muzyka brzmi bardzo „północnie”.

Czynnikiem argumentującym powyższą tezę jest przede wszystkim specyficzne brzmienie i wykorzystanie instrumentów perkusyjnych, dzięki któremu osiąga jakby dwie płaszczyzny pulsu, możliwe do dwojakiej interpretacji. Z jednej strony nabicie jest szybkie, a z drugiej – kawałek można odebrać jako całkiem spokojny. Coś podobnego przewija się przez cały nurt atmospheric drum’n’bassu, który mimo wysokiej ilości „be pe emów” zaliczany jest do muzyki chilloutowej. Na ten grunt nałożone są płasko akordy elektronicznego pianina w stylu Kuusumun Profeeta czy bardziej popularnego Hirda. Do tego ruchliwy bas korespondujący z bitem, żywe brzmienia i – chyba najważniejsze – wokale. Choć wokal deBoer czy Bajki nie jest ekstremalnie eksploatowany ich charakterystyczna i rozpoznawalna barwa nadaje całości bardzo specyficznego klimatu, a przy okazji doprawia kompozycje do poziomu, w którym kubki naszego słuchu osiągają estetyczne uniesienie (odczuwam wrażenie, że ta recenzja ma tendencję do balansowania na granicy logiki i bełkotu).

Reasumując te mniej lub bardziej klarowne dywagacje, na „Time To Rearrange” mamy do czynienia z właśnie takim brzmieniem, jakie utworzyło dla wykonawców pokroju Sawhneya, Truby Trio, Koop, Iony albo Beady Belle osobną kategorię muzyki. Aaron zachowuje idealne proporcje między jazzowym feelingiem, a klubową energią. Wszystko to składa się na dzieło, które cieszy słuchacza od pierwszej do ostatniej minuty. Polecam.

Kaśka Paluch

Don’t know if you know Aaron Jerome and his beautiful song Angel Lady featuring Andreya Triana, but i loved this track rightaway. The jazzy piano, the mood and Andreya’s voice are just all very, very nice.

I wanted to find a way to use it more easily while dj-ing. So i consulted with the ever funky and helpful Mr.Windmill and together we made the slightly reworked promo-only version below. It’s basically a really slow deep ass jazzy house track now.

enjoy..

Fania has always been considered the Mecca of Latin music, mixing traditional Latin styles and recording some of the most memorable moments in salsa, boogaloo and Afro-Cuban jazz. Here we find a stacked deck of great tracks, providing a snapshot of Fania’s glorious catalogue including original songs from Tito Puente, Hector Lavoe, Willie Colon, Ruben Blades, La Lupe, Ray Baretto and more. The second disc ventures into remix territory with contributions from Bugz In the Attic, DJ Format, Nicola Conte, Louie Vega and Aaron Jerome. While some of the reworks are great, the brunt of the payoff here is in the original tracks themselves, which is why this came about in the first place, right? So, I thought I would not only give you a taste of this great record, but also give you a glimpse of what Fania was all about with a look at Leon Gast’s 1972 documentary Fania All Stars: Our Latin Thing, which you can watch in 9 parts on youtube. Enjoy.

Roberto Roena – Take Five (Nicola Conte remix).mp3

Mr. Bongo Records Online