Are you looking for some over sized baby clothing to wear? Well, probably not, but some people are! And… there’s a website for it.

Isn’t he adorable? Those nice fleece pajamas and the giant stuffed animals? And is one of those stuffed creatures Tommy from Rug Rats? I think so!

This is me, bringing you fetishes from all over.

Avrupa Komisyonu Batı Balkanlara uygulanan vize sistemini değiştirdi. Yeni düzenlemeyle birlikte Sırbistan, Karadağ ve Makedonya vatandaşları 2010 yılından itibaren Schengen ülkelerine vizesiz seyahat edebilecek. Ancak Arnavutluk, Bosna – Hersek ve Kosova yeni düzenlemenin dışında bırakıldı.

AB Adalet Komisyonu başkanı Jacques Barrot ve Genişlemeden Sorumlu Komisyon üyesi Olli Rehn birlikte yaptıkları bir basın toplantısıyla yeni düzenlemeyi kamuoyuna duyurdu: Olli Rehn ‘Bu batı Balkanlarla olan iliskilerimizde bir dönüm noktası’ diyerek başladığı toplantıda zor anlar yaşadı çünkü elenen üç ülkenin de nüfusunun büyük kısmını Müslümanlar oluşturuyor. Bu da akıllara ‘vize muafiyetinde ayrımcılık mı yapılıyor’ sorusunu getiriyor.

Rehn Kosova ve Bosna Hersek’in ta en başta teknik nedenlerle elendiğini “Kosova’nın güvenlik endişesi taşıdığını, Boşnakların ise biyometrik pasaportlara sahip olmadığını”söyledi. Bu teknik nedenler inandırıcılıktan uzak görünüyor çünkü üzerinde ‘akıllı çip’ denilen bir hafıza taşıyan bu elektronik pasaportlara halihazırda milyonlarca AB vatandaşı da sahip değil. Kosova’nın ise hala binlerce Boşnağın ölümünden sorumlu ‘Miladiç’in askerleri’nin kol gezdiği Sırbistan’dan daha az güvenli olduğunu iddia edilmesi düşündürücü…. Arnavutluk’un elenme nedenine gelince, yasadışı göçmen trafiğinin durdurulması, sınırların güvenli hale getirilmesi, ülkeye geri dönüşlerin düzenlenmesi, insan haklarına uygunluk, özellikle bu bölgede yaşayan Romanlar’a uygulanan ayrımcılığın giderilmesi gibi kriterlerin yerine getirilmediğine hükmedilmiş. Sonuç olarak bu üç Müslüman nüfusun ağırlıklı bir orana sahip olduğu ülke de tıpkı Türkiye gibi hala “kara listede”

Ancak bu karar tartışmaları da beraberinde getirdi. Schengen bölgesine dahil edilmeyen üç batı Balkan ülkesinin de Müslüman yoğunluklu bir demografıye sahip olması AB’nin başını ağrıtan ‘ayrımcılık’ tartışmasını alevlendirdi. Rakamlara bakacak olursak demografik tablo şu şekilde görünüyor:

CIA’in resmi verilerine göre Kosova nüfusunun %90’ı, Arnavutluk nüfusunun %70’i, Bosna . Hersek nüfusunun ise %40’ı Müslüman.

Yine CIA verileri Schengen Birliğine kabul edilen 3 ülkenin ise nüfusunun %70 dolayında Ortodoks Hıristiyan olduğunu söylüyor.

Avrupa’da bu “çifte standart” görüntüsüne gelen tepkilerden en dikkat çekeni, geride bıraktığımız AP seçimlerinden başarıyla çıkan Avrupa Yeşılleri eşbaşkanı Daniel Cohn-Bendit’ten geldi. Bendt “Doğu Avrupa’da insanlar etnik kimliğe dayanan iki sınıfa ayrılmışlardır, AB Srebrenıtsa Soykırımı’nın yıldönümünde Boşnaklara hakaret etmektedir” diyerek zehir zemberek bir çıkışta bulundu. Ancak diğer Avrupalı siyasiler konuyla ilgili açıklama yapmaktan kaçındılar.
Olli Rehn ise basın toplasında Batı Balkanlarda hiçbir ülkeye “haksızlık yapmadıklarını” vize muafiyeti için herkesin aynı şartlara tabi olduğunu söylemekle yetindi. Bosnalı Sırpların Sırbistan, Bosnalı Hırvatların Hırvatistan pasaportuyla vizesiz seyahat imkanından yararlanırken Müslüman Boşnaklara ayrımcılık yapıldığını üstelik Srebrenitsa Katliamı’ndan dolayı hala aranmakta olan Sırp eski Komutan Miladiç’in Sırbistan pasaportuyla Avrupa’da saklanırken Müslümanlara ikinci kez ceza çektirildiğini söyleyen bir gazetecıye Rehn’in verdiği cevap içerikten yoksun olmasının ötesinde gülünçtü. Rehn “Bosnalı Müslümanların gettolaştırıldığı ve Mladiç’in vizesiz dolaşacağı iddiaları hakkında konuşmayı sevmediğini” ve “Bosna Hersek’in AB’nin istediği kriterleri karşılamaya odaklanmak yerine milliyetçi söylemle son yıllarda çok fazla zaman ve enerji kaybettiğini” söyledi.

Erdem Güneş

‘Bu kadar uzak bir yere gelip, hayal kırıklığı aramaya değer miydi?’

Lamartine / Beldeler Kraliçesi

1810 yılında Napolyon’a karşı Rusya ve İngiltere’yle ittifak yaptığından bu yana hiçbir savaşa taraf olmadı. İki yüzyıllık bir barış, az şey mi? 1995 yılında Avrupa Birliği’ne üye olurken amacının AB’nin refah düzeyini yükseltmek olduğunu söylüyordu. Nüfusu İstanbul’dan az, ortalama yaşam süresi Türkiye’dekinden 6 yıl fazla. Deterjan reklâmlarında hedef kitle kadınlar olduğunda “ayrımcılık var!” diye ayağa kalkan bir halkı var, çevre politikaları ile dünyanın yüz akı… Peki, İsveç’te her şey gerçekten bu kadar yolunda mı?

İsveçlilerin büyük kısmı karanlık ve uzun süren kış mevsimi, katı toplumsal kurallar ve yüksek vergiler dışında hallerinden memnun; Türkiyeliler gibi uzun bir şikâyet listeleri yok gibi görünüyor. Nüfusun yaklaşık yüzde 10’unu oluşturan göçmenler için ise aynı şeyi söylemek mümkün değil. “Hoşgörüye dayalı ayrımcılık”la mücadele etmek zorundalar. Sosyal demokratların yalnızca 1976–1981 yılları arasında iktidarı kaybettiği ülke, Avrupa’nın en gelişmiş refah devleti olarak görülüyor. Göçmen politikaları konusundaki tavrı ise diğer AB üyesi ülkelere nazaran çok daha liberal. Fakat dışarıdan olumlu görünen göçmen politikası içeride karşılığını hakkıyla bulamayınca, ülkeye çalışmaya gelen göçmenler ciddi sorunlarla karşılaşıyor. Hükümetin Entegrasyon ve Cinsiyet Eşitliği Bakanlığı ya da çok kültürlülük politikaları halkın göçmenleri işsizlikten, yüksek vergilerden sorumlu tutmasını engelleyemiyor.

“Göçmenler mi? İsveç bütün Avrupa’nın yükünü taşıyor” diyor 25 yaşındaki Maria, sesi haksızlığa uğramış gibi çınlıyor. “Bu ülkede göçmenlerin problemi yok, bu ülkenin göçmen problemi var!” diyor. Bunu söyledikten sonra kısa bir süre susuyor ve devam ediyor: “Iraklılar Neden İngiltere’ye gitmiyor, ülkelerini biz mi işgal ettik?” Maria, ülkesinin dünyanın 2. en büyük silah tüccarı olduğunu bilmiyor; çatışma bölgelerine silah satışı yasak olsa da gizli silah satışında birinci sırada yer alındığını da… Irak’ı işgal eden ABD’nin en büyük silah kaynaklarından biri İsveç’ti. Ama Maria tek bir şeyi iyi biliyor: Çok fazla vergi ödüyorlar ve göçmenler bundan sorumlu!

İsveç’e yeni gelenlerin karşısına ilk etapta İsveççe öğreten bir kurum çıkıyor: Yabancılar için İsveççe (SFI)  Bu kurum “yeni”ye İsveççeyi öğretirken “Nasıl İsveçli olunur”u da öğretiyor. “İsveç’te biz böyle yapıyoruz”, “İsveçliler geç kalmaz”, “İsveçliler kırmızıda durur yeşilde geçer” gibi “örnek cümleler” bu kurumun bastığı kitaplarda yer alıyor. İsveç ile ilgili pek çok internet forumunda nice doktor, mimar, öğretmenin aşağılayıcı bulduğu için bu eğitime katılmayı reddettiği görülüyor…

Özellikle metrolarda ayrımcılık elle tutulur, gözle görülür hale geliyor. Göçmenlerin yoğun olduğu vagonlarda boş koltuklara oturmak yerine ayakta duran, kendilerini tehlikede hissedip etrafa korkulu bakışlar fırlatan İsveçlileri sıklıkla görebilirsiniz… Avrupa’da 11 Eylül sonrasında yükselişe geçen İslamofobi ile birlikte, Müslüman coğrafyalardan gelenler ayaklı birer tehdit olarak görülüyor. Pakistanlılar, Araplar, Türkler hatta siyah saçlı Yunanlılar bile bu durumdan muzdarip…

“Zaten defalarca güvenlik kontrolünden geçiyorsunuz uçak kapısına gelene dek ama hostes bana kenarda beklememi söyledi, neden bilmiyorum; herkes uçağa bindi ve ben orada nedensizce bekletildim. Herkes bindikten sonra beni uçağa aldı,” diyor 27 yaşında bir Kürt olan Yusuf. Bir yıl önce İsveç’e gelmiş ve defalarca ayrımcılıkla karşılaşmış, İsveççe öğrenmeye başlamış ancak kalitesiz eğitim onu da bezdirmiş: “Türkiye’ye dönmeyi isterdim ama asker olmak istemiyorum.”

“İsveç  İsveçlilerindir”

1980’lerin başında adını duyuran bir örgüt İsveç İsveçlilerindir, daha sonra 1988 yılında İsveçli Demokratlar’ı (Sverige Demokraterna) kuruyorlar.  90’lı yıllarda “insan haklarına saygılı” evrensel bir parti olduğunu ilan ediyor ve popülist bir çizgiye kayıyor. Bir diğer ırkçı parti Yeni Demokrasi’nin (NyD) ise kurulduğu 1991 yılında yüzde 7 oranında oy alırken bugün yüzde 1’in altında düşmüş durumda. Ama bu rakamlar belki de yanıltıcı olabilir. Zira İsveç’te bugün yabancı düşmanlığı ve göçmen karşıtı politikalar radikal sağ tarafından değil merkez ve ılımlı partiler tarafından “oyunun kuralları” içinde yapılıyor. Yeni sağ, tikelci yaklaşımı hoşgörü ile birleştirerek etnik farklılıkların altını daha da çizer hale geldi. Dışlayıcı tutum üstten bakan bir hoşgörü ile birleşerek yerli İsveçlileri “hoşgörü gösteren”, doğulu göçmenleri ise “hoşgörüye muhtaç” insanlar olarak konumlandırdı. Ana akım partilerin suç ve işsizliğe karşı getirdikleri çözüm önerisi, göçmen alımının derhal durdurulması olarak ortaya çıkıyor. Böylece yabancıya şu mesaj veriliyor: Çalış, vergini öde, İsveçli gibi davran! Kısacası, burada barınmayı hak et! Çünkü burası senin evin değil, onların evi.

İsveç muhteşem doğası, bireyi merkeze koyduğu toplumsal düzeni, eğitim, sosyal güvenceler alanlarındaki eşitlikçi politikalarıyla Avrupa içinde hala refahın kalesi olarak yükseliyor. Sait Faik’in dediği gibi “Otların yeşil olması, denizin mavi olması, gökyüzünün bulutsuz olması, pekâlâ bir meseledir. Kim demiş mesele değildir diye?” Ancak bu muhteşem kale “Üçüncü Dünyalılar”a hem kapılarını açıyor hem de dünyalarını çizdiği sınırların gerisinde bırakmalarını şart koşuyor. Sembolik şiddet ve ayrımcılık, zaten kendi toprağından kopmuş yabancılara bu “cennet vatanı” kimi zaman bir cehenneme çevirebiliyor. Yabancı ise kendisini geride bıraktığı -çoğu zaman kaçtığı- ülkesiyle kabul görmediği bu “soğuk” ülke arasında sıkışmış ve çaresiz hissedebiliyor. Karamsar bir tablo gibi görünse de Avrupa’da yükselen aşırı sağın karşısında İsveç yine de önemli bir başarı kazanmış durumda. Kapılarını mültecilere ve göçmenlere açık tutuyor; nefret suçlarına karşı toplumu dizginliyor. Üstelik Britanya, Fransa ve Almanya’nın göçmenleri kaçırmak için ellerinden geleni yaptığı bir dönemde.

Ce mercredi soir, j’ai lâchement abandonné ma petite famille pour me rendre au concert que Joe Bonamassa donnait à l’Ancienne Belgique. L’américain a la réputation d’être un des meilleurs parmi les guitaristes “blues-rock” et je peux maintenant vous confirmer que cette réputation est loin d’être usurpée ! Au niveau de ses influences, Joe cite Eric Clapton, Rory Gallagher, Stevie Ray Vaughan, Gary Moore, … (très marqué sur certains slows l’influence de Gary Moore). Comme beaucoup d’autres, je lui trouve aussi des ressemblances très fortes avec Eric Johnson (petits licks très rapides avec un son flûté)

Le concert commence par une surprise : Joe monte sur scène avec une Music Man John Petrucci, alors que tout le monde s’attendait à voir la Les Paul Gold Top signature du guitariste. Ce choix n’est pas dû à un revirement stylistique de dernière minute, mais plutôt au choix de la chanson d’ouverture, “The Ballad of John Henry” qui bastonne quand même pas mal avec un accordage en si (2 tons 1/2 plus bas que l’accordage standard). Quelques minutes plus tard, Joe rend la Music Man et c’est alors un défilé de Les Paul’s qui commence – je pense en avoir compté 3 dont la fameuse Gold Top. De temps en temps Joe rend les Gibsons et nous régale avec une série impressionnante de Music Man’s : Albert Lee 3 HB (la guitare qui selon moi sonnait le mieux hier soir sur “Bridge to Better Days”), 25th Anniversary Guitar, double manche … Je dois dire avoir été assez impressionné par le son des Music Man’s hier soir, moins gras que celui des Gibsons … mais quelle clarté et quelle musicalité ! Vers les deux-tiers du concert, Joe nous a aussi sorti une acoustique Yamaha … un rien trop longtemps selon moi d’ailleurs. J’ai fini par être lassé par les petits runs acoustiques rapides à la Paul Gilbert/Al Di Meola … rapides mais hélas parfois légèrement approximatifs. En toute fin de set et pour finir en beauté, Joe prends une Flying V et vient nous claquer un bon gros “Just Got Paid”, puissant et original, en plein dans la tronche.

D’une manière générale, on ne peut être que très impressionné par la maîtrise technique de Joe. Tous les bends sont impeccables, chaque note est un petit bijou. Encore une fois, je me suis rendu compte que l’effet le plus important du bluesman est son bouton de volume. Joe y chipote quasiment après chaque phrase. Pour ne rien gâcher, Joe chante bien ! Deux petits reproches que l’on peut néanmoins lui faire, histoire de faire le difficile. D’abord, le guitariste est sans doute trop timide et il a du mal à enflammer son public. Entre les chansons, j’ai seulement recensé deux “Thank you” pendant la première heure du concert. Heureusement, il s’est un peu plus lâché sur la fin. Second petit reproche : je trouve que le set manque un peu de relief. Cela est plus dû aux chansons qu’à la prestation en elle-même, mais je pense qu’on peut dire que tout se ressemble un peu au niveau de l’ambiance.

Mais cela ne m’a pas empêché de passer une très bonne soirée hier et cela m’a aussi donné envie d’un peu baisser le gain sur mon ampli et de réécouter des CD’s dans la section “calme” de mon iTunes : Clapton, Eric Johnson, Johnny Lang, … et bien sûr Joe Bonamassa !

PS: Hartelijk Bedankt aan Tom Verstappen voor de photos !

EDIT : voici un autre compte rendu, celui de Philippe, avec de magnifiques photos – http://philmaq.skyrock.com/2706342196-JOE-BONAMASSA-Bruxelles-Ancienne-Belgique-25-novembre.html

Idag så stod följande artikel på SVT text-tv:

Uppehållstillstånd till salu

Svenska uppehållstillstånd kan köpas på svarta marknaden för 2.000 styck, avslöjar Ekot. Med ett sådant i sitt pass kan man sedan resa fritt i Europa.

Den som köper ett uppehållstillstånd på svarta marknaden måste dock på egen hand infoga det i passet.

Det kan bara göras av Migrationsverket men enligt den försäljare som Ekot talat med brukar pass och märken fogas samman av en medhjälpare i Grekland. Det är inte känt som om märkena är äkta eller förfalskningar.

Ja, oavsett om märken är äkta eller inte så stinker detta hästskit, eller apskit om man så vill, lång väg. För det här innebär att drösen av kriminella invandrare och flyktingar till Sverige kommer att öka ännu mer.

T ex är det ett brott att köpa sådana här uppehållstillstånd svart, och många utav dem som kommer hit med hjälp utav dessa är ju kriminella redan innan.

För ingen ska tro att alla de flyktingar och invandrare som kommer hit flyr ifrån någonting utan orsak, många gånger flyr de ifrån sina hemländer på grund utav att de har begått brott där.

Och vad är då bättre än att fly till ett land som tar emot vem som helst med öppna armar utan att kolla upp saker och ting ordentligt när det gäller personen ifråga?

Nej, i Sverige släpper vi alla, oavsett vilka brott som de har begått.

Sverige – De kriminellas fristad på jorden.

Dessutom är det när det kommer till kritan få utav de som kommer hit som verkligen är riktiga flyktingar.

Läs mer om de illegala uppehållstillstånden på bl a  http://www.svd.se/nyheter/inrikes/artikel_3849589.svd och

http://www.aftonbladet.se/senastenytt/ttnyheter/inrikes/article6190388.ab .

På tal om flyktingar och uppehållstillstånd: Läs även om saker som har med dessa att göra på http://frianyheter.wordpress.com/2009/11/25/31-arigt-flyktingbarn-nekas-uppehallstillstand/

DAAN live in een balzaal, dat wordt een feest voor oor én oog. ‘Icon’ heet de nieuwste single van DAAN, waarin hij al zijn vorige en extreem uiteenlopende gedaantes in vraag stelt. Soms pompeus megalomaan, dan weer kwetsbaar intimistisch, altijd onvoorspelbaar. Tot nu toe in een combinatie van cynische teksten met elektronische, extreem dansbare muziek. Van ‘Housewife’ over ‘Swedish Designer Drugs’, tot ‘Victory’ of ‘The Player’. De nieuwste cd ‘Manhay’, met hitsingle ‘Exes’, geeft een radicale ommekeer in sound. Volledig live – geen synths – no beats – pure wilde en emotionele muziek met Daan’s donkere zang up front. Persoonlijker dan ooit en kenmerkend als een zwart-witte uitkomst van zijn eigen tekstuele leefwereld. Terug naar de oorsprong, zonder verlies van zijn typische persoonlijke manier van songwriting. Back to basics, als het ware. Om een succesvol jaar, met alweer een gouden plaat en drie opmerkelijke singles af te sluiten, maakt DAAN er traditiegetrouw weer een speciaal feest van. Naast de fantastische band die hem al jaren begeleid (Jeroen Swinnen op keyboards, Steven Janssens op gitaar, Isolde Lasoen drums & Otti Vanderwerf op bas) nodigt hij voor deze eindejaarshows ook Jorg Strecker uit op gitaar, alsmede de wonderlijke Gregory Frateur (Dez Mona, zang), en Jo Hermans (trompet, en bekend van de The Player-tour). De uitvoeringen van de songs uit de laatste plaat ‘Manhay’, aangevuld met een rits pareltjes en hits uit z’n ondertussen 10-jarige solocarrière, zal met deze 8-koppige formatie nog warmer klinken. Be there!

Op deze wervende manier maakt CC Muze in Heusden-Zolder vanavond reclame voor DAAN. Uiteraard zijn we weer van de partij. Een jaar of twee geleden, ten tijde van zijn vorige cd zagen we DAAN een keer of vijf ‘live’ in Vlaanderen: Marktrock (Leuven), Vooruit (Gent), AB (Brussel), Lommel Leeft, enz. Dat gaf al een goeie indicatie van hoe hoog wij de artiest DAAN destijds inschatten. Dat wordt weer reuzegezellig straks!

UPDATE

Een goedgevulde feestzaal zag DAAN aanvankelijk een beetje aarzelend van start gaan, maar gaandeweg hervond de man zijn vertrouwde elan waarna het voor elke rechtgeaarde muziekliefhebber puur genieten was. Nummers uit zijn laatste cd ‘Manhay’ werden afgewisseld met oude, vertrouwde nummers zodat er af en toe wel eens rustpunten konden worden ingebouwd. Opvallend ook hoe divers het publiek was: veel dertigers én veertigers, het jeugdige publiek was lichtjes ondervertegenwoordigd vanavond. Persoonlijk vond ik het concert ook beter worden na de opkomst van Gregory Frateur, wellicht gezegend met één van de allerbeste stemmen die ons land rijk is. Tom Dice gaat naar het songfestival? Misschien had men ook Frateur kunnen sturen!

Welke nummers hoorde ik voorbijkomen: een kleine greep uit het aanbod. ‘Victory’, ‘Galaxy’, ‘The player’, ‘1969′, ‘Exes’, ‘Brand new truth’, ‘Icon’, ‘Bad boy, bad girl’ (meteen de intrede van Gregory Frateur), ‘Bridge burner’, ‘Swedish designer drugs’, ‘Flowers of Shanghai’ (van Bobbejaan Schoepen), ‘Landslide’ (van Dead Man Ray), ‘Your eyes’, ‘Friendly fire’ (wat me een beetje aan ‘Gypsy’ van Fleetwood Mac doet denken) en ‘Crawling from the wreck’. In de bisronde zat een verrassend goeie Grant Lee Buffalo cover van ‘Fuzzy’. Waarna ‘Housewive’ de boel nog een laatste keer deed ontploffen. In een tweede bis kregen we nog een geïmproviseerde acapella-versie van ‘Icon’ door alle groepsleden samen. Meteen het einde van een uitstekend concertavondje.

Muhsin Başkan yaşasaydı…

BBP İl başkanlığında bir basın toplantısında konuşan BBP İstanbul İl Başkanı Bayram Karacan, ‘Kürt açılımı’ ve de ‘Ermeni açılımı’na değindi. Yıllardır BBP’nin ılımlı ve demokratik duruşunu yakından takip eden biri olarak kullanılan sert sözler ve üsluptan rahatsız oldum. Keşke’leri hiç sevmem ancak ‘Muhsin Başkanımız yaşasaydı’ diye düşünmeden de edemedim. Elim bir helikopter kazasında kaybettiğimiz Muhsin Yazıcıoğlu ağabeyimiz yaşasaydı, BBP’nin duruşu bugünkü sergilenen duruşla bağdaşırmıydı? Evet, bağdaşırdı, cevabını vermek istese de dilim, yüreğim farklı denizlerde yol alıyor. Aklıma Muhsin Başkanımızın Türkiye sorunları üzerine yaptığı yorum geliyor. Hiçbir kelime veya cümleyi atlamadan paylaşmak istiyorum:

‘Varolan sorunlar Türkiye’nin sorunları. Hep beraber bunları çözeceğiz. Hangisi varsa da ne varsa da hepsini demokrasi içerisinde kalarak çözeceğiz. Ben böyle bakıyorum meseleye. Eğer siz Türkmen sorunu Kürt sorunu korsanız, masaya oturduğunuzda o zaman sorun etnik olduğu için de çözüm etnik istenecektir. Bu da ülkenin üniter yapısını bozacak, Türkiye’yi birliğe değil bölünmeye götürecek tartışmaları gündeme getirecektir. Yalnız bunu eğer siz insanlarımızın doğuştan gelen hususiyetleri var. Bu hususiyetleri kullanması olarak ifade ediyorsanız biz tabii ki herkesin doğduğunu elde etmiş olduğu tüm hakları korkusuzca yaşamasından yanayız.’

Muhsin Başkanımızın bu sözlerini şöyle algılamıştım zamanında, vatanımızın Türkiye’nin birliğini zedelemeden herkes barış içerisinde, doğduğu andan itibaren kazandığı tüm haklarını korkusuzca yaşasın. Artık demokrasi çerçevesi içerisinde problemler çözülsün. (Silah yerine Mecliste söz ve kalem kullanılsın)

Bugün atılan adımlar medya’da abartılıyor, DTP ve PKK yandaşlarının ‘kahramanlık’ hikâyeleri ve şölenleri yüzünden, çözüme giden yollar baltalanıyor. Muhsin Başkan yaşasaydı, bu durumda sabır ve sebat içerisinde bekleyip durumun neticesine bakmamız gerektiğini vurgulardı diye düşünüyorum. Sergilenen her Türk evladının kanına dokunur, sonuçta PKK terör örgütü üyesi insanların hiç cezaevinde yatmadan serbest kalmasından bahsediyoruz. Kendileri yiğit vatan evlatlarını şehit eylemediler ise bile, öldürenlere yardım ve yataklık etmişlerdir. Türkiye’ye yıllar yılı yüz binlerce zarar ettirmişlerdir. Duygusal ve manevi kayıplardan bahsetmek bile istemiyorum. Ancak provokasyonlar vatanımızı yıllar yılı kasıp kavurdu, terör hortlatıldı, olmayan ayrılıklar yaratılıp oyuldukça oyuldu. Kardeşler birbirine düşürülerek izlenildi. Bu duruma dur demek gerekiyor, bazı tavizler veriliyor gibi görünse de, neticede güzel bir Türkiye ortaya çıkacak diye ümit ediyoruz. Az sabırla çok ileri bir noktaya varacağımıza inanıyorum.

İnanıyorum ama bugün ciddi şok yaşadım. Karacan’ın ‘Açılımlar’ hakkındaki açıklamaları MHP’nin ağzından çıkabilecek sözler niteliğindeydi. Hoşgörü ve tevazu’dan eser yoktu. Bazı haklı noktalara dikkat çekilmiş olsada genel itibariyle üslup çok sertti. Bunu bir yere kadar anlamak mümkün, ancak yine de BBP’nin yıllar yılı sergilediği duruşuna çok zıt bir tutum sergileyen Korucan, hiçte ılımlı barışçıl mesajlar vermedi. Hükümeti ABD-AB ortak projesini Anadolu sahnesinde sergilemekle suçlayan BBP yetkilileri, ‘Bu ülkede aklı başında hiç kimse terörün devam etmesini istemez. Hele hele böyle bir meselede dünyanın en büyük bedelini ödemiş Türk Milleti hiç istemez. Fakat böylesi de aklı başında herkesin kanına dokunuyor.’ sözleriyle ‘açılım şovlarına’ karşı açık tavırlarını belirttiler. Katılıyoruz. Ancak, ufkumuzu geniş tutmamız gerekiyor. Olanları tavsif etmiyorum, edemem. Şovlar bunlar fazla, onlar kahraman değiller, onlar Türkiye Cumhuriyetinin sağladığı ve dünya’nın hiçbir yerinde görülmeyen bir ‘af’ sürecinden faydalanmaktalar. Etrafındaki insanlara nasıl ‘kahraman’ diye tanıtabiliyorlar kendilerini anlamıyorum. Zafer işaretleri de bu erbapta çok saçma ve abes kaçıyor. Bu günlerde geçecek diye ümit ediyoruz ve gönlümüzdeki duyguların mantığımızla karışmasına izin vermiyoruz.

Ağabeylerim, Muhsin Başkanımızın yolundan gitmeye cümlemiz ant içmişiz. Kimse o’nun duruşundan vazgeçmek istemez ve bıraktığı mirasa sahip çıkmak ister. Biz de öyle siz de öyle. Bu hususta çok dikkat etmemiz gereken noktalar var. Muhsin Başkan vefatından önce, doğu illerimize çok önem vermiştir. Oradaki durumu ciddi önemsiyordu. Bugün gelinen nokta, çok kritik bir nokta. Bunu kimse inkâr edemez. Etmiyor da. Kimse ‘şov’ gösterilerini tavsif etmiyor, edemez de. Bilmemiz ve anlamamız gereken şey şudur: ‘gün savaş kavga günü değildir, sabır zamanıdır’ , sabrımızın elbet bir karşılığı olacaktır. Kimse bu vatanın bölünmesini istemez, isteyemez. Bölünmesi mümkün de değildir. Bu bir Kürt veya Ermeni Açılımı tartışması değildir. Yaşanılan sorunlar daha geniştir ve indirgenemez. Tek isteğim, isteğimiz, Muhsin Başkan’a vefa adına, o’nun ılımlı demokratik çizgisinden ayrılmayalım ve olaylara biraz daha sabırlı yaklaşalım.

AlpEren TRK
İstanbul – Yenibosna

The Guild Wars Alliance Madness continues!

Guess AB is not dead.

Time for my monk to get a few rounds.

Just about to start.

Ready to heal.

Moving on to the next spot.

Death to constant interruption.

Over all it was a fun match. We didn’t win but it was nice to be the back line instead of charging in for once.

The next day…

Time for my elementalist to make a few rounds.

The gang (3 teams of 4 people).

Chasing after some luxons (red dots).

Taking down the elementalists.

Burning up a luxon warrior.

The luxons (assassin, necromancer, elementalist, warrior, and others) get there revenge.

I get my revenge on 6 luxons.

Taking back one of the resurect shrines.

Taking over the luxon mesmers.

Continuing to take over the mesmers and other luxons.

Renewing my fire attunement after taking over the shrine.

Me and a another elementalist with 2 warriors attacking a luxon monk and warrior.

Us winning the match by a landslide.

That was a very fun match. While also very hectic at times. It was nice to win a match to remove my very long losing streak. There where no gimmick builds seen, everyone was cooperating, no one was mobbing, and mostly everyone had fun. Nice to know my pick to be elementalist that round would lead to seriously dominate the match.

Moving on the next one…

Side by side with a fellow warrior.

Following a train of minions and kurzicks.

Following a train of minions.

The shrine that was taken over after a few minutes.

Filling the place with fire.

The luxons gang up and get there revenge.

Taking over the res orb shrine.

Taking down by 3 luxons and there interupts and monk.

Trying to take over the shrine with luxons all around.

Winning the match by litterally 4 points.

That match was just a fun. Although there where a lot a unbalanced builds (like the ritualist playing a dervish). It was pretty close and was my last match of the day. I gained enough faction to donate 5,000 to my Guild so it was all good.

İnternet ne kadar masum? Kullanıcıların hakları nerede biter? Korsan kullanımı ciddi anlamda bir suç mu? AB Parlemanto’su bu soruların cevabını verdi…

İnternet ve özgürlük tanımları uzun süreden beri birlikte anılıyordu. Ancak son yıllarda, liderler bu iki kelimeyi yan yana duymak istemiyor. Avruba Birliği Parlamento’su bir süredir, İnternet Kullanımı Ve Yasal Haklar konusunda toplantılar yapıyordu. Bu oturumlar en sonunda, sanal dünyanın kaderini değiştirecek şekilde sonuçlandı. Parlamenter‘ler ‘Yasal olmayan içerik kullanıma karşı kişilerin internet bağlantılarının kesilmesiyle’ ilgili yasayı gözden geçirdi.

AB kullanıcıların haklarını korumaktan yana

Oturum sonucunda, bu ilkeler ancak kullanıcıların belirli bir kılavuzla uyarıldıktan sonra uygulanması koşuluyla kabul edildi. Bu da yakın gelecekte internet tanımının değişmesine neden olacak. The Telecoms Reform Package (Telekom Reform Paketi) adlı tasarı, internet kullanıcılarının haklarını koruyacak. Ayrıca, Telekom şirketlerinin de haksız rekabet etmesini engelleyecek. Geçtiğimiz aylarda hazırlanan paket 138.madde nedeniyle büyük tartışmaların çıkmasına neden olmuştu. Bu maddenin içeriği ‘Yasadışı içerik kullananların bağlantısı herhangi bir yetkili merciğe haber vermeden kesilebilir’ olarak belirlenmişti.

Yeni yasa paketiyle korsanın önünü açılacağı endişesi var

İnsan Hakları ve Avrupa Yasaları’na uygun bulunmayan bu madde yumuşatılarak değiştirildi. Ancak yöneticilerin mutabık kaldığı bu kanunlar Sivil Toplum Örgüt‘leri tarafından eleştiriliyor. Bu toplulukların temsilcileri yeni kararların korsanın önünü açacağını iddia ediyor. Öte yandan Fransa’nın çıkarttığı ve yasa dışı içerik karşısında kullanıcıları suçlu ilan eden Hadopi yasalarıyla, Telekom Reform’u çelişiyor. Bu karmaşanın nasıl son bulacağı ise bilinmiyor…

One day I was again dressed only in a T-shirt and diapers as the bell rang again. Laura immediately came charging into the room, throwing a pair of jeans to me telling to pull them over my diapers.

“I completely forgot that Isabelle told me they were passing by to say hello before they went to the Johnson’s for lunch.”

I had barely the time to put on the trousers before they came in. At first I felt uneasy but before long had forgotten all about the diapers. Tom, Isabelle’s husband, had started one of his boring explanations on his latest fad, I guess it was the stock exchange. I was listening with half an ear when suddenly I felt I was being watched. Turning around I saw Laura and Isabelle giggling as they were watching me.

“Talking about me?”, I asked testily.

“Yes, we were wondering how long you were going to endure my boring husband today.”

I felt relieved and answered it was actually quiet interesting. The women joined us and we chatted for a while until their two boys, Marc and Oliver, 3 and 6 years old, wanted to go outside to play and my wife Laura and Tom accompanied them in the garden. I stayed inside with Isabelle to watch over Lucy, their 6-month-old baby-girl.

Soon it was time for them to go on but before leaving Isabelle decided to change Lucy´s diapers. I became very conscious of my own diapers but at the same time couldn’t take my eyes off the little girl being changed. Suddenly Isabelle looked up.

“Hasn’t been that long since you last changed wet diapers, has it?”

I was completely taken aback and blushing heavily started mumbling that indeed it hadn’t when I suddenly recovered. Still blushing I protested

“What do you mean? It’s been years”.

“No, Laura told me that last, when the two of you were babysitting for Marc and Oliver you put on Oliver’s diapers. That’s less than a month ago.”

Relieved I smiled and affirmed that that was true. I felt rather silly about my strong reaction and added that I had completely forgotten about that. Isabelle gave me a strange look but smiling finished fastening Lucie’s diapers.

A few moments later they took leave and I helped them carrying the kids and all the baby stuff to the car. Of course Tom had to show me some new gadget in his car. As I was leaning into the car to watch, Isabelle came up behind me and tapped me on the bottom.

“Putting on some weight, aren’t you?”

Turning around brusquely I hurt my head. Once more I blushed and stammered.

“No, not at all. I actually, eum, …, well maybe I did. I don’t know. Do you think I did?

Isabelle started laughing

“Oh did I hurt your feelings? Don’t worry you have still a long way to go to catch up with Tom.”

She kissed me good-buy and they were off, leaving me standing in the street wondering if those different remarks were just coincidences. I wanted to ask Laura if she had told something to Isabelle but thinking it over decided I would just be making a fool of my self.

A couple of weeks later Laura told me that Isabelle had asked us to take care of Lucy for a day. Tom was taking the two boys to some amusement park and she wanted to take the opportunity to have the day all to herself and to do some shopping. Since it was a splendid spring-day I didn’t have any objections since it would be a great opportunity to spend lazily in the garden with the whole family. Our son Anthony did some homework, Laura and our daughter Carol played with Lucy, while I was reading. Since both our children had some arrangements with friends for the afternoon we had an early lunch. When they had left, Laura prepared a minced vegetable and meat lunch for Lucy. After feeding her a couple of spoons she asked me to take over. I was soon quiet absorbed by this. In the beginning the girl seemed to enjoy the food but after a while the feeding got very slow with the baby all the time turning her head away.

When Laura came back I suggested that Lucy didn’t seem to have any hunger anymore. To which Laura replied that that didn’t surprise her since she had prepared too much, thinking that her other baby might want some too. And before I had time to realise what she meant she was fastening a bib around my neck. Enjoying being spoon-fed what was left of Lucie’s lunch I wondered excitedly what would follow. I wasn’t disappointed since immediately after finishing the plate Laura took off my pants and diapered me before leading us upstairs to take a nap. We were installed one next to the other in the double bed in the master bedroom each with a pacifier. Soon Lucy and I were soundly asleep both happily sucking on our pacifiers.

I don’t know how long we slept but I only woke up when Laura had entered the room.

“How are my little darlings doing? We don’t want to spend this splendid day in bed, do we?”

Lifting Lucy out of bed she smelled a messy diaper.

“Oh my little darling has done a big poopoo. Let’s take care of that, let me make my poor baby all clean again”.

And then addressing me she added

“I hope you didn’t wet your diapers, did you?”

I hadn’t, but felt discriminated. If she was treating us equally as babies why didn’t I have the right to use my diapers? But I simply answered that I hadn’t, however adding that I would have to go to the bathroom soon. Laura told me I would have to hold on a little more since she couldn’t take care of two babies at the same time. I went downstairs and installed me in the sun with a book. When Laura, carrying July, came into the garden she took off my glasses and told us to play while she prepared an afternoon snack. I protested that I had to go to the bathroom but Laura, turning around, answered that that could wait. Knowing that it would cause some scolding I decided to wet my diapers anyway. As always the wetness spreading into the diapers felt wonderful. This was certainly worth a scolding. Sitting on my wet, warm diapers, playing with Lucy’s toys felt like heaven.

Laura served us the strangest snack ever, explaining that Isabelle had told her it was Lucie’s favourite. It consisted of a plate of yoghurt mixed with blackberry jam poured over a slice of bread. After she had cut the bread in a couple of pieces with a spoon Laura told us to eat the whole mesh with our fingers. Needless to say our hands, faces and bibs were soon all stained with the black jam. At that moment the bell rang. Laura seemed surprised. On my anxious question if this could be Isabelle she reassured me that she expected Isabelle to come back only much later.

As she left to answer the door I was not taking no chances. I rushed to the living room where luckily I found my trousers, which I hastily pulled over my wet diapers. Rushing back to the kitchen I tried to take off the bib but in my haste of course I got it all knotted up. I was still desperately trying to get it off when Isabelle entered the room and immediately started laughing.

“Gosh Michael! I can’t believe it. Don’t you feel silly?”

In the mean time she had taken her daughter in her arms and kissed her warmly. I was kind of paralysed giving furious looks at Laura who was looking at me with a mocking smile on her face. Without realizing it I was still fumbling with the bib. Isabelle noticing this passed Lucy to Laura and came over to me.

“Come let me help you. Aren’t both of them looking real cute with their faces all blue?”

Taking of my bib, she led me to the sink to wash my face.

Until then I had completely forgotten about my face but now I suddenly remembered my wet diapers too. I immediately tried to get away but it was too late. Tapping on my bottom Isabelle started laughing again, and turning to Laura said: “So it is true? Can’t wait to see it”.  And before I could react she had opened my trousers and pulled them down.

AB,Lizbon Anlaşması’nın getirdiği yeniliklere karşı çıkan İrlanda ve Çek Cumhuriyeti engellerini aştıktan sonra başkanını ve dışişleri bakanını seçti.Birliğin yeni başkanı Belçika Başbakanı Van Rompuy oldu.Dışişleri Bakanlığı’na ise İngiliz Catherine Ashton seçildi.Diplomatik kaynaklar bu isimleri daha iyi tanır , gerçek malumatı onlardan daha sağlıklı alabiliriz.Yalnız yeni dönemle birlikte Avrupa Birliği’nin bize karşı olan sevimsiz yüzüne daha fazla şahit olmaya başlayacağız.İçeride ortalık toz duman olduğu için dışarıya kafamızı kaldırıp bakamıyoruz.Almanya-Fransa İttifakı’nın tam üyeliğimize taş koyma hevesi gitgide somut adımlarla güç kazanıyor.AB Başkanlığı’na seçilen ismin Türkiye karşıtı düşünceler taşıması Kutsal İttifak’ın son manevrası olarak sahne alıyor.Küresel durgunluğun ekonomilerini altüst etmesi ile birlikte AB ülkeleri, özellikle Grimm Kardeşler Almanya ve Fransa yaşanan işsizlik problemine uzun vadeli çözümü Türk ve yabancı işgücüne sırt dönmekte buldular.Kamuoylarının desteğini arkalarına almaları sayesinde yabancı karşıtı politikalarını cesaretle uyguluyorlar.

Azgelişmiş olmanın acı gerçeği kapılar yüzümüze kapanınca daha iyi ortaya çıkıyor.Anlaşılan açılımlardan başını alamayan iktidar yorgunu siyasi irade dış politikadaki amok koşusunu boşuna yapmıyormuş.Batı’ya giden gemide Doğu’ya koşmak yanılgısının sebebini biraz da gittikçe sağa kayan Avrupa halkları ve iktidarlarında aramak gerekir.Ekonomik krizin içe kapanmacı yapıyı yeniden hortlattığı ortada.Bu zihniyetin en somut örneklerini dış politika gelişmelerinde görüyoruz.Muhafazakarlık her alanda ön plana çıkarken, dimyata giderken evdeki bulgurdan olma korkusu gelecek dönem krizlerinin tohumunu toprağa atıyor.Tarihin kırıldığı anda doğru kararlar almak gerçek liderlerin özelliğidir.Türkiye’nin en önemli sorunu bir kişinin kaprisine ülkenin geleceğini esir etmesinde yatıyor. Sokakların yeni eylemlerle tanışması yetkililere uyarı görevi yapmıyor olsa gerek.Çünkü 80 senede bir yaşanan krizin insanları nasıl yıprattığı ortadayken hakimleri-savcıları dinleyip gazeteci ve bilimadamlarını hapise atmanın mantığını anlamak mümkün değil.

Ekonomik demokrasinin olmadığı topraklarda yokluğun edebiyatını yapmak biz yarı okumuş aydınlara kaldıysa yandı gülüm keten helva.Yukarıda anlatılanlar vuku bulurken halkın açlıkla olan imtihanını rakamlardan okumak gereksiz kalıyor;sadece gözbebeklerine bakmak yeterli.Daha dün İtalya’da Dünya Gıda Programı’nın konu ile ilgili toplantısına katılmak Başbakanı gaflet uykusundan uyandırmadıysa süngünün ucundaki günlerimize geri döneceğimizin resmidir.Genetiği değiştirilmiş organizmalar sadece pazarda yok,siyasi esnaf arasında da mevcut.

Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, İran’ın nükleer programıyla alakalı olarak, ”Uranyum köprüsü değil, bizim için esas olan barış, istikrar ve refah köprüsü olabilmek. Türkiye’nin hedefi bu” dedi.

Ahmet Davutoğlu, Conrad Otel’de tertiplenen 6. Türk-İtalyan Forumu’ndan ayrılırken, gazetecilerin sorularını cevapladı.

Bir gazetecinin, ”Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu Başkanı Muhammed el Baradei bir teklifte bulundu. ‘İran, Türkiye üzerinden uranyumu zenginleştirebilir’ dedi. İtalyan Dışişleri Bakanı’nın da Türkiye’nin bu konuda arabulucu olabileceği yönünde söylemleri oldu. Ancak İran, üçüncü bir ülkeyi tasvip etmediğini açıkladı. Bu konuda Türkiye’yi arabulucu olarak görüyor musunuz?” şeklindeki  sorusu üzerine Davutoğlu, Türkiye’nin, İran’ın nükleer programıyla ilgili konuda sahiplendiği rolün
yeni olmadığını söyledi.

Davutoğlu, ”En baştan itibaren Türkiye, gerek Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu’na taraf olan bir ülke, gerekse İran’a komşu bir ülke olarak ve son dönemde de BM Güvenlik Konseyi üyesi olarak, 5 1 ile İran arasında yürütülen tüm çabalarda aktif bir katkıda bulunagelmiştir. Ama bunun adını hiçbir zaman arabuluculuk koymadık. Bu, bizim bu konuyla ilgili doğrudan ilişkimizin doğal sonucudur” diye konuştu.

Konunun, kendisinin ve Başbakan’ın İran ziyaretlerinde ve İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad‘ın İstanbul ziyaretinde ele alındığını ifade eden Ahmet Davutoğlu, ”Bizim çabalarımıza yönelik ilginin artmasının nedeni, sayın Baradei’in gündeme getirdiği husustur. Biz bu konuda gerek Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu ile gerek İran ile temaslarımızı sürdürüyoruz” dedi.

Temaslarını, bu gece hareket edeceği Afganistan’da muhtemelen sürdüreceğini belirten Davutoğlu, konuşmasına şöyle devam etti:

”Bölgeyi ilgilendiren konuların diplomasi yoluyla çözülmesine büyük önem veriyoruz. Türkiye olarak yapabileceğimiz katkı da belki şudur;
tarafların Türkiye’ye büyük güveni vardır. İran’dan bugün gelen açıklamayla ilgili bir temasımız olmadı, ama olacak. Detayları
konuşacağız. Ancak orada kastedilen, fizibilite boyutundan daha çok İran’ın iç kamuoyuyla ilgili olarak İran’da girişimin yapılması.
Görüşmelerimizi sürdüreceğiz. Bu konuda Türkiye, elinden gelen her türlü çabayı göstererek, bir krize dönüşmesine engellemek için bölgesine yeni bir vizyon getirmeye çalışıyor.”

Davutoğlu, Türkiye’nin ”uranyum köprüsü” biçiminde ifadelendirildiğinin belirtilmesi üzerine de bu deyimlerin çok doğru olmadığını dile
getirerek, ”Ancak sayın Baradei’in açıklamış olduğu bilinen bir çözüm önerisi bu. Uranyum köprüsü değil, bizim için esas olan barış, istikrar
ve refah köprüsü olabilmek. Türkiye’nin hedefi bu” diye konuştu.

”SOĞUK SAVAŞ ARTIK BİTTİ”

Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, ”Soğuk savaş artık bitti. Artık bu mantaliteyle düşünmemeliyiz. Kültürel soğuk savaş ve doğu-batı gerilimi
de Türkiye’nin AB’ye üye olmasıyla bitecektir” dedi.

Ahmet Davutoğlu, Dışişleri Bakanlığı Stratejik Araştırmalar Merkezi ve UniCredit Group tarafından Conrad Otel’de düzenlenen 6. Türk-İtalyan
Forumu’nda yaptığı konuşmada, forumun, Türkiye ile İtalya arasında mükemmel düzeyde seyreden ilişkilere sivil toplum gücünü kattığını
belirterek, forumun gelenekselleşmesinden ve başarısından duyduğu memnuniyeti dile getirdi.

Akdeniz’in iki önemli bölgesi olan Anadolu ve İtalyan yarımadalarının tarih boyunca birbiriyle yakın etkileşim içinde olduklarını vurgulayan Davutoğlu, bu tarihseletkileşimin siyasal, ekonomik ve kültürel boyutlarına değindi.

”Günümüzde Türkiye ve İtalya, güçlü tarihi bağların yanısıra ortak insani ve demokratik değerler etrafında birleşen dost ve müttefik iki ülkedir.
İlişkilerimizin rotasını, çok boyutlu stratejik işbirliği hedefi belirlemektedir” diyen Davutoğlu, iki ülkenin AB’nin geleceğine
ilişkin benzer yaklaşımları, Akdeniz vizyonları ve transatlantik ilişkilere atfettikleri önemin, ilişkilere sağlam bir zemin kazandırdığını söyledi.

Davutoğlu, Türkiye-İtalya arasındaki ekonomik ve ticari ilişkilere de dikkati çekerek, İtalya’nın, Türkiye’nin en büyük üçüncü ticaret ortağı olduğunu, 2008 yılında ikili ticaret hacminin 19 milyar dolar olarak gerçekleştiğini bildirdi.

Türkiye’ye gelen yabancı sermaye yatırımları açısından İtalya’nın 5. sırada olduğunu, ülkede halen 700 civarında İtalyan firmasının türlü alanlarda faaliyet gösterdiğini belirten Davutoğlu, enerji alanındaki ortak çalışmaların ülkeler arasındaki işbirliğinin giderek derinlik kazanan
bir diğer önemli boyutunu oluşturduğuna işaret etti.

Davutoğlu, Mavi Akım Doğalgaz Boru Hattı, Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı projelerinin ardından Samsun-Ceyhan Petrol Boru Hattı’nın yaşama geçirilmesi için iki ülke arasında başlatılan işbirliğinin Rusya’nın da katılımıyla daha da güçlendiğini belirterek, ”Türkiye’yi enerji merkezine dönüştürmeye yönelik bu büyük projelerin sonuçlandırılması, küresel enerji arzı güvenliğine ciddi bir katkı oluşturacak” dedi.

Türkiye-Yunanistan-İtalya Doğalgaz Boru Hattı projesinin Avrupa’ya enerji sunumunda kaynak ve güzergahların çeşitlendirilmesini sağlayacak önemli bir adım oluşturacağını ifade eden Davutoğlu, ”Türkiye-Yunanistan bölümü Kasım 2007′den bu yana işleyen hattın Yunanistan-İtalya ayağının da bir an önce tamamlanarak hizmete girmesini temenni ediyoruz” diye konuştu.

-TÜRKİYE’NİN AB ÜYELİĞİ-

Türkiye’nin AB üyeliğinin, AB’ye gelecekte gereksinim duyacağı zinde enerjiyi ve dinamizmi kazandırarak, birliğin küresel konumunu güçlendirmek bakımından bir fırsat oluşturacağını vurgulayan Davutoğlu, konuşmasını şöyle sürdürdü:

”Türkiye ve AB, Avrupa kıtasının geleceğine yönelik ortak bir vizyonu paylaşmaktadır. Bu vizyon, yumuşak gücünü artıran, evrensel değerlerini ileriye taşıyan, yekpare olmadan çeşitliliği teşvik eden ve küresel siyasetin kendine güven duyan bir oyuncusu haline gelmiş bir Avrupa kurgulamaktadır. Türkiye’nin üyeliği, Avrupa’nın bu ortak vizyona ulaşmasına yardımcı olacak, Avrupa’ya, dünyanın diğer bölgelerine olumlu yönde değişimde örnek ve ilham kaynağı olmak için gerekli gücü verecektir.”

-”AB ÜYELİĞİ STRATEJİK ÖNCELİĞİMİZDİR”-

Türkiye’nin, komşuları başta olmak üzere yakın çevresiyle ilişkilerini geliştirmeye ve zenginleştirmeye yönelik çabalarını basite indirgeyerek, ”batıdan uzaklaşmak” biçiminde değerlendiren kimi yorum ve analizlerin görüldüğü bu günlerde kimi hususların altını çizmek istediğini belirten
Davutoğlu, şöyle konuştu:

”Türkiye’nin temel stratejik hedefi ve devlet politikası, AB’ye tam üyeliktir. Bu hedefimiz hiçbir zaman değişmemiştir. AB süreci, gerek dış politikamızdaki ağırlığı gerek sağladığı siyasi ve ekonomik dönüşümle Türkiye’nin toplumsal ve siyasal yaşamının en önemli parçalarından birini oluşturmaktadır. Avrupa modelini esas alan modernleşme çabalarımızın 18. yüzyıla kadar uzandığı
gözardı edilmemelidir. Avrupa ile bütünleşme Türkiye için bu nedenle tarihsel bir süreç ve stratejik bir önceliktir. Kim ne derse desin
tamamlanacaktır. Dış politika alanlarının hiçbiri diğerine alternatif oluşturamaz.”

Soğuk savaşın artık bittiğine dikkati çeken Davutoğlu, ”Soğuk savaş artık bitti. Artık bu mantaliteyle düşünmemeliyiz. Kültürel soğuk savaş ve doğu-batı gerilimi de Türkiye’nin AB’ye üye olmasıyla bitecektir” dedi.

-”ÜZERİMİZE DÜŞENİ YAPTIK”-

Davutoğlu, Türkiye’de son yıllardaki kapsamlı reformlarla demokrasinin güçlendiğini, sivil toplum ve kurumların istikrarlı duruma geldiklerini
ifade ederek, kamuoyunun kendisi için önem taşıyan konuları çok daha şeffaf ve etkili bir biçimde tartışabildiğini kaydetti.

Reform sürecinde yavaşlama olduğunu söyleyenlere en iyi yanıtın, son dönemde kaydedilen gelişmeler ve çok kritik dış politika alanında izlenen etkin ve cesur politikalar olduğunu anlatan Davutoğlu, şöyle konuştu:

”Biz üzerimize düşeni yaptık. Beklentimiz, AB tarafının da taahhütlerine sadık kalmasıdır. Taahhüdüne sadık kalmak demek, müzakere sürecinin
teknik düzeyde objektif olarak yürütülmesidir, siyasal düzeyde bu müzakere süreciyle ilgili olmayan siyasal konuların müzakerelerin
parçası haline getirilmemesidir ve nihayet kısır iç politika gündemlerinin uzun dönemli AB stratejisi karşısında o stratejiyi
etkileyen bir görünüm kazanmamasıdır. Yani değişik ülkelerin kendi iç politikalarına yönelik olarak izledikleri kısa dönemli yaklaşımlar,
aslında AB’nin uzun dönemde küresel bir güç haline gelmesini öngören vizyonla örtüşmemektedir.”

-İTALYA’NIN DESTEĞİ-

İtalya’nın, Türkiye’nin AB üyeliğinin stratejik anlamda taşıdığı değeri net bir biçimde algıladığını memnuniyetle gözlemlediğini belirten Davutoğlu, İtalya’nın Türkiye’nin katılım sürecine verdiği açık ve sürekli desteğin büyük önem taşıdığını vurguladı.

Zorlu müzakere sürecinde en önemli hususun toplumsal destek olduğunu belirten Davutoğlu, şöyle devam etti:

”Maalesef bazı AB liderleri, Türkiye’nin AB’deki konumunu hala sorgulayabilmekte, ilişkilerimizin hukuki temeli ve nihai hedeflerine bağdaşmayan alternatifler önerebilmektedir. Türkiye’nin AB üyeliği tarihi gerçeklere dayanan bir vakadır. Bu vaka karşısında herkesin buna uygun davranmasını bekliyoruz. Bu kimliği her gün tartışmak kimseye bir fayda getirmeyecektir. AB’nin geleceğine vizyoner bakan bütün liderlerin de Türkiye’nin AB üyeliğine bu perspektiften bakacaklarına olan inancımı bir kez daha teyit etmek istiyorum. Türkiye’nin AB üyeliğini günlük siyasi çıkarlar yerine stratejik bir bakış açısıyla değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum.”

Türk-İtalyan Üniversitesi’nin kuruluşuna ilişkin açıklamalarda da bulunan Davutoğlu, gerekli tüm desteğin sağlanarak, projeyi hızla yaşama geçirmeyi istediklerini, bu çerçevede iki ülke başbakanları arasında imzalanan anlaşmanın onay işlemlerinin tamamlanmak üzere olduğunu bildirdi ve ”İlişkilerimizi taşıyan güçlü temel üzerinde bugüne kadar gerçekleştirmiş olduklarımız, bizleri Türk-İtalyan ilişkileri bakımından yüreklendirmektedir” dedi.

Feeling the pressure

I taught a really really big class in New Zealand.  We had 800 to 900 students each year.

We took all comers.  We had people coming back into education after a long break.  We had A+ engineering students in their final year.  We had nervous 17 year olds in their first year at uni.  We always had 33 nationalities ~ though different ones every year.  And we failed 25% ~ as a matter of policy.

Students felt the pressure.  The course wasn’t hard. It wasn’t intended to be.  You can teach intelligent university students almost anything without making it hard.

But their marks yo-yo’d around.  A few more questions right or wrong in the quarterly quiz and their class rank could change by 100.

Dealing with disappointment

Some students worked like mad. They even worked hard when they were averaging 80+.  I explained that 80+ translated into A+ and 9 points on their GPA and there was no point in working harder.  But they felt a compulsion to work more even though there was no reward.

Others could see no reward for themselves.  They beavered away and got mediocre or even ‘failing’ grades.

They came to me in anger or distress.

“I work so hard”, they wailed.

My friendly but brief reply was “Don’t!  Be logical. If working hard doesn’t bring results, don’t. Go out and have a good time.  Be logical!”

Many did. Most did.  They could see no other way forward.

Playfulness often brings better results

They would visit me the next quarter with a big smile on their faces.  “It worked,” they’d beam.  “It worked!”  “I partied all term and my marks shot up!”

Of course, there could be many reasons why their marks shot up. No matter!  What they had learned was an invaluable life lesson.

• We don’t control everything, particularly in a competitive system where our results depend as much on what we  do and on what other people do.
• Rewards are not linearly dependent on effort.  Working harder does not necessarily bring a reward.
• People don’t reward us because we want to be rewarded.  “The world does not owe us a living.”

Business does not reward you for working hard

So they learned the first lessons of business. And I hope they will be better managers for it.

• Do the basics, do them professionally, do them at the right time, and STOP.
• Do what the customers want, not what you want.
• Go out and play. Other people will like you for it. You will like yourself for it. Business may even boom!

The simple lesson is that if hard work doesn’t work, try something else!

Smile.  Take a deep breath and just do something differently.  Mix it up!

And stop being such a control freak!

There!  Gave myself away.

Ah, well, if you must, then turn it into an AB experiment.

• Record your results now.

• Every day, write a short journal of how the day went.

• • Ask yourself what went wrong and how you could do better.  Then ask yourself why did you do so well.
  • Jot down the misunderstandings and confusions that you were able to explore to the benefit of you and the other person.
  • Ask yourself what questions you pursued with no guarantee of an answer.
  • Ask who you treated kindly, as if their lives were going to end at midnight.

• After a month, ask how you life is going!  Will you carry this on for another month?

Or will you do an ABA experiment and go back to the way things were?

For the poets among us: this short poem gives the same message lyrically.

Marissa Mayer - VP Google

Marissa Meyer, vice-president of search products and user experience de Google, a dévoilé lors du séminaire Google I/O 2009 la manière dont ces derniers testaient leurs pages de résultats de recherche avant d’y insérer une quelconque nouveauté.

La méthode utilisée se nomme «A/B Testing ». Elle consiste à soumettre différentes versions du contenu du site en ligne pour identifier celle qui génère le taux de conversion le plus élevés.

Elle distribue donc aléatoirement aux internautes différentes versions d’une même page afin d’identifier celle qui est la plus performante versus l’objectif visé ; par exemple si elle retient plus longtemps l’attention de l’internaute, favorise le clic sur la publicité ou si celui-ci est plus enclin à effectuer un achat.

A/B split testing

Actuellement Google propose dans son panel de solution d’optimisation de site pour webmaster, un outil de split testing. Cet outil d’analyse comportementale offre dans leur contexte d’utilisation, une meilleure compréhension du comportement des visiteurs, de leurs attentes et de leurs priorités.

• Un outil de diagnostic pour résoudre des problèmes d’utilisabilité difficiles à anticiper ou à modéliser.
• Un outil de comparaison qui qualifie des alternatives de design ou de ligne éditoriale.

Un de ces autres avantages est sont faible coût. Auparavant, seules les grandes entreprises avaient les moyens de s’offrir ce genre d’étude. Désormais, ces tests sont accessibles à des entreprises plus modestes : mettre en place de l’A/B test n’est plus vraiment onéreux. Une fois les alternatives convenues, une simple couche d’outil d’analytique fera l’affaire.

Appliquer la méthode A/B testing

• Nécessite un nombre minimum de ventes : 5 à 10 au minimum par semaine, soit 2 par jour. En deçà de ce nombre, l’échantillon récolté ne sera pas significatif.
• Si vous n’arrivez pas à passer ce seuil, utilisez comme métrique, l’ajout au panier (et non la conversion).
• Pas de big-bang : inutile de tester de nombreuses variations ou alternatives dans la même phase de test. Les résultats n’en seront que plus flous et plus complexes à analyser. Tester variation après variation, une à une.
• Autre alternative : 2 à 3 combinaisons simultanées.
• Tester ce qui en vaut la peine : privilégiez pour le test des choix évidents pour vos visiteurs. L’A/B test est une méthodologie qui s’inscrit dans la durée, privilégiez donc les choix les plus marquants pour cette phase de tests.
• Plus l’impact des variations sera fort et plus les résultats seront significatifs et marquants.
• 6 semaines de test maximum.
• Stoppez le test, effectuez de nouvelles optimisations puis re-testez.
• Les optimisations doivent suivre deux guides : dans un premier temps jouer sur la persuasion des pages puis sur l’établissement d’un sentiment de confiance avec le visiteur.

Rapport Split testing

Explication en vidéo :

Pour aller plus loin :

• Marketing-digital : Le bon usage des tests A/B sur les sites media
• Jakob Nielsen  : Putting A/B Testing in Its Place
• Marketing experiments : A/B Split Testing
• Support Google :  Fractional versus Full Factorial analysis

I love the following workout, its quick and really works all of our foundation muscles. Do the following rotation as many times as you can in the time frame you have:
.25 miles running on the treadmill
25 ab crunches
25 back extensions