YEĞENİNİN RTÜK’TE DAİRE BAŞKANI OLMASINI, ABDULLAH GÜL İSTEDİ

Aydınlık dergisi, iktidar sahiplerinin ses kayıtlarını yayınlamaya devam ediyor. Bu hafta yayınlanan 5. ses kaydında, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek ile üst düzey bir RTÜK yöneticisi arasındaki telefon konuşması, Abdullah Gül’ün yeğeninin RTÜK’te nasıl daire başkanı olduğunu ortaya çıkardı. Yeğeninin daire başkanı olmasını bizzat Abdullah Gül istedi, Gökçek de bu isteği RTÜK’e iletti. Gökçek’in konuşması, Abdullah Gül’ün yalan söylediğini de gözler önüne serdi. Gül, yeğeninin daire başkanlığına atandığından haberinin olmadığını söylemişti.

Aydınlık dergisinin son sayısında yayımlanan bu ses kaydı, RTÜK’te büyük tartışmalara neden olan usulsüz atamanın perde arkasını ortaya çıkardı. Melih Gökçek ile üst düzey bir RTÜK yöneticisi arasında yapıldığı anlaşılan görüşme, Halil İbrahim Gül’ün RTÜK’te daire başkanı yapılmasını, bizzat amcası Abdullah Gül’ün istediğini ortaya koydu.

Abdullah Gül’ün yeğeni Halil İbrahim Gül, 2002 yılında RTÜK’te çalışmaya başladı. 2004 yılında ise RTÜK Araştırma Geliştirme Dairesi Başkanlığı’na atandı. Gül’ün RTÜK’te çalıştığı iki yıl, “uzman denetçi” kadrosuna alınması için yeterli değildi.

Ancak Halil İbrahim Gül, “uzman denetçi” olmadan daire başkanı yapıldı. Atama bu yönüyle tartışmaları da beraberinde getirdi. Meclis’e soru önergeleri verildi, davalar açıldı… Abdullah Gül ise atamadan haberinin olmadığını söylüyordu. Ortaya çıkarılan ses kaydı, Gül’ün gerçeği söylemediğini de gözler önüne serdi.

Ulusal Kanal

Eski PKK’lı Halil Ataç, “Aktütün’e baskın planı Ergenekon’dan” dedi. Türkiye gazetesinden Osman Sağırlı, Ataç’la Kuzey Irak’taki evinde röportaj yaptı…

Halil Ataç… Bir dönem PKK’nın en önde gelen isimlerinden, aynı zamanda örgütün istihbarat sorumlusuydu. PKK başkanlık konseyi üyeliği de yaptı. Öcalan’ın sözde eyalet komutanı. Örgütten ayrılmak isteyenlere işkence yapanlardan. Güvenlik birimlerinin kayıtlarında 1988 ile 2004 yılları arasında Irak ve Türkiye’de 400′den fazla kişinin hayatını kaybettiği çatışmalardan sorumlu. Türkiye gazetesinden Osman Sağırlı, Ataç’la Kuzey Irak’taki evinde röportaj yaptı…

TRENDEN ATLADIK

* Örgüte nasıl girdiniz?

- Devrimci mücadeleye katılmam öğrencilik yıllarımda oldu. 68 kuşağından etkilendim. 1977 yılında öğretmen Mahmut Bedir’in ölümünden dolayı tutuklandım. Urfa’ya götürüldüm 4 ay hapiste yattım. Sıkıyönetimin ilanından sonra Adana, Diyarbakır Cezaevlerine sürgün edildim. Bu süreçte Kemal Pir de aynı suçtan ceza almıştı. 1979 yılının ekim ayında Kemal, Urfa cezaevinden kaçtı. Ben de bundan cesaret alarak 9 Kasım’da Adana Cezaevinden kaçtım. Suriye’de buluştuk.

* Neden Suriye? Önceden haberleştiniz mi?

- PKK’nın kuruluşundan önce 1977′den itibaren birçok toplantıda bulunmuştum. Ama ilk kuruluş esnasında biz cezaevindeydik… Kaçınca bana haber geldi, “Apo seni bekliyor” dediler. Suruç’tan kaçakçılar silahlı milahlı iki üç arabayla geldi, beni ortadaki arabaya aldılar. Suruç’a gittik oradan trene bindik. İki üç arkadaş daha geldi. Tren Suriye sınırına girip çıkıyor. Tam o noktaya geldiğimizde “atlayın” dediler. Tren hızlı gidiyor, nasıl atlayayım? Atlayan atlayana, biz de atladık. Oradan da Suriye’ye gittik. Oradan Lübnan’daki kamplara geçtik…

FİLİSTİN’E YOLCULUK

* Neden örgütte öne çıkan insanlar, Filistin kamplarını tercih etti?

- Sanıyorum bir sıkışma oldu. Geçmişte de Kürtler sıkışma olunca Lübnan, Suriye gibi yerleri tercih etmiş. Apo’nun Suriye geçişi, PKK’nın kuruluşunda yer alan bazı isimlerin yakalanmasından sonra oldu. Apo 79 temmuzunda geçti. Benden bir ay önce giden Kemal Pir vardı. Ben ve yanımda iki kişi daha gittik. O ilk gruptan gidenlerden birçok kişi öldürüldü. Aslına bakarsanız benim yaşamam tamamen tesadüfidir. Onlardan çok kalan olmadı. Sadece savaşmayanlar kaldı.

* Kimdi bunlar?

- Cemil Bayık, toplasan kuzeyde kalışı bir yılı geçmez. Duran Kalkan’ı toplasan 3 ayı geçmez. Osman Öcalan var, o hiç sınırdan geçmemiş. Karasu zaten cezaevindeydi, son süreçte geldi. Bir tek şimdiki yönetimden Karayılan var. 92 haziranında Avrupa’dan geldi, bir süre güneyde kaldı, çatışmalarda da bulundu.

* Başkanlık konseyinde yer alan insanlara karşı bir tespitiniz var mı?

- Pozisyonları çok uygun düşmedi. Kalkan, basın işlerine bakardı. Karasu, cezaevindeydi; Öcalan propagandacıydı, kampı idare edebilirdi. Gerçi savaş dışı alanlarda hepsi yetenekliydi. Yıllardır yöneticilik yaptıklarından hepsini tanıyorlardı.

KIBRIS RUM BAĞLANTISI

* Sizin bir de Kıbrıs maceranız var galiba?

- Evet… 12 Eylül’den bir hafta sonra Kıbrıs Rum kesiminde bazı kişilerle görüşmeler yaptım. Daha çok oradan Türkiye’ye geçiş yapabilir miyiz, oradaki örgütlerin desteğini alabilir miyiz? diye… Komünist Parti ve Kıbrıs Sosyalist Partisi (HEDEK) ile görüştüm. Yanımda bir tercüman vardı. Size destek veririz, yardımcı oluruz dediler. Orada PKK kampları kuruldu PKK ile ilişkiler gelişti, PKK temsilcileri oldu. Ama ben tutuklandığım için bu süreci ilk zamanlar çok takip edemedim.

* Nerede tutuklandınız?

- Kıbrıs’tan Lübnan’a dönüşümde sahte İran pasaportuyla yakalandım. Beni İran’a gönderdiler. İran’a giden uçak Ürdün’den aktarma yaptı. Aktarma sırasında ben uçaktan ayrıldım. O sahte pasaportla tekrar aynı havaalanında Ürdün’e kaçak giriş yaptım. Velhasıl arkadaşlara, “Kaçak giriş yaptım. Suriye sınırını tanıyan bir dost gönderin beni sınırdan geçirsin” diye not yazdım. Gönderdikleri arkadaş konuşmuş sağda solda… Bir şoföre “Tanıdığım biri var getirirsen sana para veririm” demiş. Adam Ürdün istihbaratındanmış onu yakalıyorlar. Fotoğrafım adamın elinde, geldiler beni de yakaladılar.

BİR TÜRK BENİ TANIDI

* Ama görüyorum ki yine kaçmayı başarmışsınız?

- Beni sorgulamaya başladılar. Onlar niye geldiğimi sordukça ben Suriye’ye geçiş yapmak için İran’a gitmemek için geldim, İran’da o sürede devrim olmuş kelleler gidiyor ben İranlıyım diyorum. Farsça konuşuyorlar bilmiyorum. İran Kürdüyüm deyip öyle biraz kurtarmaya çalışıyorum. Fakat Kürtçem Türkiye’ye benziyor. O zaman Türkiye’den bazılarını getirdiler. Elçilikten bazıları geldi bir şey çıkaramadı. Eski Bitlis senatörü Ziya Şerefhan geldi. “Ben senin amcanım bana doğruyu söyle sana yardımcı olayım” diye konuşturmaya çalıştı. Ben ona yanlış girdim dememe rağmen hapisten kurtulamadım. 3 ayı hücrede olmak üzere 11 ay hapiste kaldıktan sonra 1981 yılında ellerinden kaçtım. Kuzey istikametini tutarak Suriye’ye Apo’nun yanına geldim.

* Filistin macerasından sonra Bekaa’ya mı geçtiniz?

- Filistinlilerin yanında dağınıktık, çeşitli yerlerde hem Fettah’ta hem demokratik cephede hem George Habaş’ın yanında gruplarımız vardı. 40-50 kişilik gruplardı bunlar. 1982 İsrail savaşının ardından Bekaa’ya geçtik. İkinci kongre sürecinde 1983 yılının 5 martında aldığımız kararla 6 martta uçakla İran üzerinden dağa geldik.

* Öcalan ile kaç yıl kaldınız?

Epey kaldım Suriye’de, Lübnan’da bir iki yıl kaldım. Sonra belli aralıklarla gelip kalıyordum. Türkiye’ye geçtikten sonra da bütün kongrelere katıldım. Son ikisi hariç.

AMERİKALILARLA PAZARLIK

* Peki ipi koparan ne oldu?

- Kongra-Gel kongresinde tartıştık. Üretirsen mesele yok. Ama savaşın kanunu var üretemezsen seni yer. Biz de üretemiyorduk; Şimdilik savaşı biraz geri çekelim. Silahları hemen bırakmayalım ama siyasal ortama girelim. Gerilla geri dursun, ileride bir imkan doğar gerillayı da ortadan kaldırmak gerekir. Halk artık bu savaşın yükünü çekecek durumda değil. Gerilla rolünü tamamladı dedik. Bu çok yerinde bir tespitti.
Buradaki Kürtlerle savaşıyorduk bu bize de zarar veriyordu. Öte yandan; Her gün anti emperyalistlik falan. Artık bu teori oldu, bir işe yaramıyor. Amerika geldi Irak’ı işgal etti komşu olduk. Dedik ki gelin bir ilişki geliştirelim; Hatta ben Musul’dayken bir iki kere ilişki kurdum. Amerikalıların belli bir yaklaşımı vardı. “Artık Apo yakalanmış bu savaşı sürdürmeyin. Durdurursanız Türkiye ile aranızda ilişki geliştirmenize arabuluculuk yaparız, çözüm konusunda rol oynayabiliriz” dediler. Biz gittik bunu dağda da tartıştık.

* Bu görüştüğünüzü söylediğiniz Amerikalılar yetkili kişiler miydi?

- Yetkililerdi ama yetki düzeylerini belirtmiyorlardı. Ben şuyum, buyum diyen de olmadı.

MUSUL VE KERKÜK’E YERLEŞECEKTİK

* Sadece bu konularda mı ters düştünüz?

- Hayır… O dönem Saddam düşecek biz ne yapacağız, hesabı yapıyorduk. Bir konumlanmamız var Kerkük’ten Musul’a PKK’yı bu süreçten faydalandırmak istiyorduk. İşte aşiretlerle ilişki içindeyiz, çevre ile bağlantılarımız var. Örgütlerle ilişkideyiz. Bu arada örgütte infazlar sürüyor, tek tek kelleler gidiyor.

* İç infazlara ilişkin bir rakam var mı?

- Sayı olarak bilmiyorum ama çok var. Yüzlerle, binlerle ifade ediliyor. Bir sürü insan infaz edildi. Duyuyoruz, görüyoruz, biliyoruz. Vay falan taktik dışıdır, filanın filanla ilişkisi var, bu savaşa gelmedi, yok öteki kaçacak bitirin… Olmaz ki, bu kadar çok insan acımasızca yok yere harcandı.

Velhasıl biraz daha dedik farklı reformlar geliştirelim. Kendi yönetim meselemizi biraz sivil kesimle ortak geliştirelim. Zübeyr Aydar falan onları Avrupa’dan çağırdık onları da yönetimlere dahil etmek istedik. Kongra-Gel’de bu yönde çok karar aldık. Bunlar bu defa bizi nereye götürmek istiyorlar. Bizi Amerika’ya teslim edecekler gibi kazan kaldıranlar oldu. Cemil Bayık, Ali Haydar Kaytan, Mustafa Karasu, Dursun Kalkan… Bunlar pirelenmeye başladılar. Gelin dağda tartışalım, tekrar gittik bir aya yakın bu meseleleri tartıştık. Apo’dan cevap ters gelince 100 kişi 2004 yılında bağlantıyı kopardık. 13 kişi Merkez komite konumundaydı

* O amaçtan sapıldı mı?

- Amaç mı kaldı. Bu amaçtan çıkan başta Apo’nun kendisi oldu. Bağımsız Kürdistan istemiyorum, iktidar istemiyorum devlet istemiyorum, ayrılmayı istemiyorum… Eee biz bunun için mi yola çıktık. O zaman savaşmanın anlamı var mı? Niye savaşacağım ki?

AKTÜTÜN BASKINI

* Ergenekon ciddi ciddi var mı örgüt içinde?

- Bu son süreçte duyduğum, bildiğim kadarıyla dolaylı olarak bazıları görüşmüş, Aktütün karakolu baskınları olmuş. Bunların belli bağlantıları var. Türkiye’deki Ergenekon bunlara bazı bağlantılar, planlar sundular.

* Yabancı istihbarat işi değil mi?

- Bazı abartılar oldu, Alman istihbaratı falan gibi. Bunların hepsi saptırma, askerin hangi saatte nöbet değiştireceğini ne bilsinler. Bu tamamen Ergenekon’un işi. Çünkü PKK var olduğu sürece onlar da var olacak. PKK’nın her türlü eylemi onların elini güçlendirecek. Her türlü eroini sevk ediyor, işini yürütüyor. PKK’yı ortadan kaldırırsa nasıl var olacak. Örgütte birkaç Alman var. İran ve Suriye Kürtleri var. Rus Kürtleri, Kazak Kürtleri de var. Ama onlar macera arıyor.

TEKRAR DAĞA ÇIKMAK İSTEDİM

* Türkiye’nin attığı adımları nasıl görüyorsunuz?

- İş buraya geldikten sonra Türkiye’nin attığı adımlar çok önemli. Mücadele artık başka dille yönetiliyor.

* 99′da Apo bağımsız cumhuriyet talebinden vazgeçti. Bu tarihten sonra örgüte katılanların amacı neydi? Anlamsız değil mi?

- Genç adamlar tabii… Türkiye de tahrik ediyor. Baykal’ı, Bahçeli’yi dinleyince neredeyse silahı verin yeniden dağa çıkayım diyeceğim. Bu kadar da olmaz. Netice itibariyle Kürtler bir halktır. Bu kadar boş laf etmenin gereği yok. Hele Baykal sen bu kadar proje sunacaksın bu kadar da karşı çıkacaksın.

Tamam PKK’nın propagandaları da etkili oluyor. Ama sen böyle konuşursan adam tahrik olur. Kürt insanıdır, kafaya koydu mu gider dağa çıkar.

* Öcalan içeride bu iktidar nereden kaynaklanıyor?

- Bir kere PKK tamamen Apo’nun iki dudağının arasında, o ne derse o olur. Karayılan, Bayık onun bilgisi dışında bir şey yapamaz. Ondan çok korkarlar. Çünkü Apo onlarla ilgili “şu ajandır” dedi mi, o kişinin 20 -30 yılının anlamı kalmaz, hayatı kayar. Apo sistemini gücünü ona göre kurdu. Bunun dışına çıkan biter. Türkiye PKK’nın sistemini henüz çözebilmiş değil. Bunu çözdüğü anda PKK’yı zaten bitirir.

ÇOBANLAR DÖNDÜ

* Geri dönüşleri nasıl yorumluyorsunuz?

- Teslim olmaya gelen adamın nara atmasına gerek var mı? Gelenler ahım şahım insanlar değil ki. Tamam insandır ama kimi çobandır kimi bilmem nedir.

* Siz dönmeyi düşünüyor musunuz?

- Geri dönme şartları benim açımdan oluşmuş değil. Bir kere Bahçeli kendini bu kadar sıka sıka konuşurken gelip ne yapacaksın? Bu ortama güvenerek nasıl dönersin bu durum dağa da yansımış durumda. Bakıyor görüyorlar. Bunları milim milim değerlendiriyorlar.

* Hükümeti bu mücadelede yalnız buluyor musunuz?

- En azından bir şeyler yapmak istiyor . Abdullah Gül samimi. Tayyip Erdoğan onun yerinde olsa o da belki öyle olurdu ama siyasetin içinde. En azından AK Parti’ de samimiyet görüyorum. Kürtler için bir şey yapmak istiyorlar.

* Çözüm sürecinde yeni saldırılar, şehitler var, bunu kim yapıyor?

- Bir kere bunu barışı istemeyenler yapıyor. Ama PKK olduğunu düşünmüyorum. Çünkü onlar bir karar aldıysa buna mutlaka uyar. Fakat münferit hareketleri de inkâr edemeyiz. Dediğim gibi adres farklı olabilir.

* Türkiye’ye dönerseniz ne yapacaksınız?

- Sadece gezmek istiyorum. Hiçbir şey istemiyorum. Turist olmak istiyorum. Ne ev ne araba hiçbir şey istemiyorum.

Kaynak: Türkiye Gazetesi

İttihatçı-Ergenekoncu’lar gerçekleştirdiği cinayetler, yayınladığı kitaplar, amacına ulaşmak için herşeyi mubah gören anlayış. Kullandıkları ‘lümpen geçliğin’ özel seçimleri.

2004-2005 yıllarında bir anda Türkiye’de müthiş bir “misyoner” avı başladı. Misyonerler yurdun dört bir yanını sarmıştı ve vatan-millet elden gitmekteydi. Başta Doğan Grubu olmak üzere, bazı medya organları oldukça enerjik bir şekilde misyonerlikle “savaşmaya” başladılar.

Ankara Ticaret Odası ardı ardına misyonerlikle ilgili “raporlar” hazırlayıp dağıttı. Sonradan Sinan Aygün, Ergenekon’dan sanık oldu ama, hiç kimse Aygün’ün kurumunun yürüttüğü bu aktif kampanyaya dikkat etmedi. Ergenekon sanığı Ergün Poyraz’ın, Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül’ü uluslararası Yahudi komplosunun bir parçası olarak gösteren “Musa’nın Gülü”, “Musa’nın Çocukları” gibi kitaplarından önce, arkadan gelecek olan yoğun medya saldırısının işaret fişeği niteliğindeki “Misyonerler Arasında Altı Ay” kitabını kaleme almasının üzerinde pek durulmadı…

Ergenekon’un önemli buluşma mekanı Türk Ortodoks Kilisesi’nin basın sözcüsü Sevgi Erenerol’un, MGK üyelerine “misyonerlikle” ilgili seminerler vermesi dikkat çekmedi. Ergenekon’un tutuklu sanıklarından Kemal Kerinçsiz’in, misyonerler hakkında davalar açtırdığı pek fazla dillendirilmedi…

Neden Ergenekon misyonerlerle bu kadar yakından ilgiliydi dersiniz? Bu ülkenin dindar Müslümanlarını nasıl milliyetçi hale getirebilirsiniz? İşte “misyoner” bu amaç için biçilmiş bir kaftandı. Günah keçisi “misyoner”, Ergenekon’un elinde yeni bir manipülasyon aracına dönüşmüştü…

LÜMPEN GENÇLİĞİN ÖRGÜTLEN(DİRİL)MESİ

Bana kalırsa bu yoğun anti-Hıristiyan kampanya aynı zamanda arkadan gelecek olan diğer hamlelerin zeminini hazırlamayı da amaçlıyordu. Rahip Santoro, Hrant Dink ve Malatya misyoner katliamları…

Ergenekon’un “lümpen gençliğin örgütlenmesi” konsepti ile yukarıda sözü geçen cinayetlerdeki “katil zanlısı” profilini yan yana koyun. Her üç cinayette neredeyse tornadan çıkmış bir “katil tipi” tarafından icra edildi: Aşırı milliyetçi, oldukça genç, lümpen ve derin devletle bağlantılı…

İttihatçı Ergenekon bu cinayetlerle üçlü bir amacı gerçekleştirmek istedi. Birincisi Türkiye’deki gayrimüslimlere “kuvvetli” bir mesaj verilmek istendi, ki bu İttihatçıların Türkiye’yi “Hıristiyanlardan arındırma” politikasının bir devamıdır.

İkincisi dünyaya ve Türkiye’nin “laikçi” kesimlerine “İslamcı” parti iktidarda olduğu için Hıristiyanların “kıtır kıtır” kesildiği mesajı verilmek istendi. Üçüncü ve son olarak da Türkiye’nin AB sürecinin önüne ciddi bir blok konulacaktı…

Tabii biz burada sonuçlara bakarak konuşuyoruz. Kanımca orijinal plan çok daha kanlıydı ve çok daha fazla cinayet işlenmesi öngörülüyordu; ama birkaç gelişme bu planları bozdu. Samsun, Antalya ve Diyarbakır’da, yine “aynı profil” tarafından işlenmesi planlanan diğer “misyoner” cinayetleri, polisin başarılı operasyonlarıyla sessiz sedasız bir şekilde engellendi. Arkadan gelecekleri engelleyen bir diğer önemli gelişme, Santoro cinayetinden farklı olarak, Malatya misyoner katliamı ve Dink cinayetlerinden sonra açılan davaların insan hakları savunucusu hukukçular tarafından mercek altına alınmasıdır.

En son ortaya çıkan “Kafes” planında, Santoro, Dink cinayetleri ve Malatya misyoner katliamından “operasyon” olarak söz ediliyor. “Kafes” söz konusu “operasyonların” çok daha sistematik ve planlı bir şekilde yapılmasını öngörüyor. Tekrar, “Müslümanların” Hıristiyanları boğazladığı yönündeki “kara propagandayı” piyasaya sürmek istemişler. Bu sayfalarda defalarca yazdığım üzere, Ergenekon sadece darbe girişimlerinden ibaret bir örgüt değildir.
Bir ayağı Kıbrıs’tadır, diğeri Azerbaycan’da…
Bir kolu JİTEM’dir, öbürü Özel Harp Dairesi…

Bir yandan Gülen Hareketi’ne komplo düzenler, öbür taraftan Hıristiyanları katleder. Bütün resmi göremediğimiz, kendi mağdur kimliğimizin dar çeperinden sıyrılıp “diğerlerine” yapılanları fark edemediğimiz ve tüm sorumluların hesap vermesini sağlayamadığımız sürece “kafesin” içinde yaşamaya devam edeceğiz. Ahmet Altan’ın çok veciz bir şekilde ifade ettiği gibi “Zihninizdeki ‘duvarları’ yıkmazsanız, birbirinize dost olmazsanız, güçlerinizi birleştirmezseniz, ‘hedef’ olacaksınız. Özgürleşeceksek birlikte özgürleşeceğiz. Esir kalacaksak birlikte kalacağız”, gelin bu kafesi hep birlikte yıkıp geçelim!

Orhan Kemal Cengiz/Zaman

YÜRÜTMENİN YARGIYI DİNLEMESİ

Yargıda infial yaratan dinleme olayının üstünü örtmek için Abdullah Gül devreye girdi. Gül bugün hem Adalet Bakanı Sadullah Ergin’i hem de Yargıtay Başkanı Hasan Gerçeker’i Köşk’e çağırdı.

”Hukukun katli” olarak nitelenen dinleme skandalında, yargıyı sakinleştirme görevi Abdullah Gül’e kaldı. Abdullah Gül, dün tartışmanın iki tarafını Köşk’e davet etti. Görüşmeler bugün gerçekleşecek.

Adalet Bakanı Sadullah Ergin, bakanlar kurulu toplantısı öncesinde, saat 10:30’da Çankaya köşküne çıktı. Ergin’in ardından Yargıtay Başkanı Hasan Gerçeker, Gül’le görüşecek. Tartışmanın iki tarafının arka arkaya Köşk’e çağırılması, bu tartışmanın büyütülmemesi için Abdullah Gül’ün devreye girdiği şeklinde yorumlandı.

Ulusal Kanal

November 17, 2009

In May 2008, I met a Europe correspondent of the Wall Street Journal on an international conference in Brussels. As we talked about the Turkish politics, he expressed his bafflement at how “biased the intellectuals and secular sections of the Turkish society were” against AKP, the Islamic ruling party which had taken over the government in a landslide victory in 2002. He thought that seculars were a bunch of corrupt elitists, contemptuous of the people and its democratically elected representatives. They were some mean fascist, anti-western bastards who for years prevented democratization of the Turkish politics and deprived the people of their freedoms. AKP, on the other hand, coming from the midst of the people and deeply-routed in Islam, promised to be the Muslim democrat alternative which would salvage this democracy-handicapped country and liberate its people from the autocratic secular yoke.  Or so it seemed.

In the wake of the recent developments in Turkish foreign and domestic politics, I am not sure if that journalist who worshiped AKP as a democratic savior is biting his fingernails, but many others undoubtedly are: under AKP leadership, Turkey has just jumped out of the Western trenches and joined the ranks of anti-western, fundamentalist Islamic regimes.

The first indication of Turkey’s strategic realignment was the shameless bashing of the Israeli president, Shimon Peres, by the prime minister and AKP chairman, Tayyip Erdoğan at Davos. Yelling at President Peres, Erdoğan said “When it comes to killing, you know well how to kill,” trampling upon all decorums, let alone diplomatic norms. Next came the expulsion of Israel by Turkey from a multinational air exercise which was scheduled to be held in Central Turkey. To add insult to the injury, the fundamentalist AKP government lifted visa requirement for Syria, arch enemy of Israel and a known supporter of state-sponsored terrorism, shortly after the joint exercise incident. Turkish and Syrian ministers held a joint cabinet meeting and then symbolically removed the barrier at the border crossing. Turkish foreign minister, Ahmet Davutoğlu, the mastermind of the Islamic realignment, talked about an integration of the two countries, with a prospect of inclusion of Iraq in this alliance in the near future. Shortly thereafter, plans for military cooperation and joint exercises between Syria and Turkey were announced.

If this is not enough to prove a strategic shift in Turkey’s orientation, wait to hear more: Erdoğan expressed staunch support to Iran’s nuclear ambitions on several occasions and accused the West of making Iran a scapegoat. He called the dictator Ahmedinajad a “dear friend,” whom he, along with the Turkish President Gül, also a fellow jihadist, had rushed to congratulate upon his success in rigged June 2009 elections. He said that Iran’s nuclear activities were “totally peaceful,” Iran was “being treated unfairly,” and allegations about a nuclear weapons program were “merely a gossip.” Criticizing the US invasion in Iraq, he added that “a civilization was destroyed there.” Not quite the kind of words you would expect to hear from a key NATO ally. In October of this year, Erdoğan flew to Teheran with a massive diplomatic and trade delegation to strengthen economic and strategic ties with the terrorist regime. In November, Ahmedinajad kindly reciprocated to Erdogan’s visit by attending an Islamic summit in Istanbul.

Pictures above: Brothers in jihad, AKP leaders Erdogan and Gul shaking hands with a mass murderer and a dictator.

AKP’s courtship with terrorist countries has not been confined to Iran and Syria: Erdoğan government speedily invited the leaders of Hamas to Turkey after the 2006 election victory of the radical terror organization in Gaza. Furthermore, Sudanese mass murderer Omar Al-Bashir visited Turkey twice in recent past and was welcomed by Gül at the presidential residence in Ankara. Ridiculing the international community, Erdoğan recently denied the genocide which took place in Sudan, asserting “I did not observe any genocide during my visit in Darfur.” He went on to shamelessly defend Al-Bashir: “A Muslim cannot be a mass murderer,” as in his opinion, murderers can only be Jews and Christians. AKP’s rapprochement to Sudan’s murderous regime has an economic component in addition to the common jihadist ideology: Newspapers report increasing investments in Sudan of Turkish Islamic businessmen with close ties to AKP. Nevertheless, nobody has bothered asking Erdoğan what he thinks about the Holocaust. The answer is obvious: He will most likely deny it. As a radical Islamist, he is anti-Semitic by nature and made public his sentiments about Jews in a speech to college students: “Jews have made significant inventions in history and now they simply sit back and watch their monetary returns from these inventions grow,” which can be translated to plain English as: “Jews are a bunch of blood-sucking leaches.”

Those who are still debating whether Turkey is really changing sides or not are either blind or ignorant:  Turkey, under a jihadist rule, has already joined the global Islamic revolutionary front, while U.S. and EU kept looking on as apathetic bystanders. One of the main external drivers of this realignment has been the continuous rebuttal of Turkey by the European countries in its bid to join the EU, a prospect which had served as a key factor modernizing the Turkish society. I will handle this topic separately in another article. However, no matter what the causes, the West has an enormous problem at hand now. AKP’s policies will have far-reaching and serious implications for the US and the EU on several fronts, including but not limited to national security, war against terrorism, immigration, narcotics trafficking, nuclear proliferation and energy security. Thus, while preparing to face the adverse strategic impact of Turkey’s shift in the long term, Washington and Brussels must also brace themselves for more unpleasant surprises by the radical Islamic AKP regime in the short term.

Daily International News
November 9, 2009

DPRK

French special envoy visiting Pyongyang [Yonhap]
“A special envoy of French President Nicolas Sarkozy on North Korea arrived in Pyongyang on Monday, the North’s media said, in a visit reportedly aimed at exploring ways of improving relations with the communist state.”

U.S., N.K. may hold talks after Thanksgiving holiday: source [Yonhap]
“The bilateral meeting appears most likely to be held after the Thanksgiving holiday, which falls on Nov. 25-29,” said a senior Seoul government official, requesting to be unnamed. The U.S. State Department in Washington was reportedly expected to make either an official or unofficial announcement of the date of the bilateral talks late Monday or early Tuesday (local time) at the earliest.”

Cold War frontier gone in Germany, remains in Korea [Reuters]
“As a united Germany marks the 20th anniversary of the Berlin Wall’s fall on Monday, about 1 million soldiers face off across the Cold War’s last great divide — the Demilitarised Zone (DMZ) separating the two Koreas.”

North Korean army cashes in on exports to China [SMH]
“North Korea’s military has grabbed nearly complete command of the state-run economy and staked out a lucrative trade in mineral sales to China to make money for its supreme commander, Kim Jong-il.”

China and Burma

China executes 9 suspects over July ethnic riots [AP]
“The official China News Service reported that the nine were executed after a final review of the verdicts by the Supreme People’s Court as required by law, but gave no specific date or other details. Earlier reports had identified those condemned as eight Uighurs and one Han.”

Obama to Meet With Prime Minister of Myanmar [NYT]
“President Obama plans to meet with the prime minister of Myanmar along with other Southeast Asian leaders next Sunday, in a high-level affirmation of the new policy by Washington of engaging the military-ruled country despite its dismal human rights record.”

Myanmar’s Suu Kyi optimistic after U.S. visit [Reuters]
“Myanmar’s detained opposition leader, Aung San Suu Kyi, expressed hope on Monday that U.S. engagement with the county’s military rulers could spur democratic reforms, her lawyer said.”

AfPak/India

Karzai says he’s addressing corruption [Reuters]
“”We also mean corruption of a different kind which is a lot more serious, which is new to Afghanistan, which is with the arrival of a lot of money to Afghanistan,” Karzai said in an interview with the PBS program “The NewsHour with Jim Lehrer.”

Afghan Foreign Ministry: UN envoy acts beyond his authority [Quqnoos]
“Afghan Ministry of Foreign affairs said UN special envoy in Afghanistan was acting beyond his authority by instructing Karzai to exclude warlords and bring reforms.”

India limits media on contentious Dalai Lama trip [AP]
“India refused to allow foreign journalists to travel to Tawang to cover the trip and tried to keep local reporters away from the Dalai Lama on Sunday.”

Middle East

Netanyahu’s Washington trip clouded by Abbas threat [WP]
“Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu flew to Washington on Sunday with the U.S. Middle East peace drive in crisis over a threat by Palestinian President Mahmoud Abbas to stand down.”

With Iran in mind Israeli president begins historic visit to Argentina and Brazil [MercoPress]
“Israeli President Shimon Peres begins Monday a “historic visit” to Brazil and Argentina, the first in decades to both countries for an Israeli head of state, and one of the main issues of the agenda will be the so-called “Iranian infiltration” in Latinamerica.”

Iraq election commission proposes vote on Jan. 21 [AP]
“Al-Haidari said the commission has also determined there will be 323 seats in the next parliament, up from current 275.”

Africa

President Al-Bashir Postpones his Visit to Turkey [Suna]
“He told the President of Turkey, Abdullah Gül, that the ongoing dialogue between the two partners -the National Congress and Sudan People’s Liberation Movement (SPLM) – necessitates the postponement of his visit to Turkey in order to boost the consultations and contacts for reaching solutions for the pending issues.”

Al-Bashir cancels Turkey OIC trip [Al Jazeera]
“The president of Sudan has cancelled a visit to Turkey amid an EU push to arrest him for war crimes charges.”

Europe

An Overview of 20 Years After the Fall of the Berline Wall [Deutsche Welle]

Blair’s last throw of the dice for presidency [Times UK]
“Tony Blair has made a belated effort to revive his attempt to be president of Europe with a flurry of personal telephone calls to continental leaders, The Times has learnt.”

Americas

Chavez to troops: Prepare for war with Colombia [AP]
“President Hugo Chavez on Sunday ordered Venezuela’s military to prepare for a possible armed conflict with Colombia, saying his country’s soldiers should be ready if the United States attempts to provoke a war between the South American neighbors.”

Democratic consultant says he got a warning from White House after appearing on Fox News [LA Times]
“White House Communications Director Anita Dunn said that she had checked with colleagues who “deal with TV issues” and that they had not told people to avoid Fox. On the contrary, they had urged people to appear on the network.”

Who is Cao? [TIME Swampland]
“Joe Cao (pronounced Gow) is the name on most people’s lips Inside the Beltway this morning. So, how did this freshman Republican escape GOP Whip Eric Cantor’s hammer to vote with Democrats for health care reform, ruining Cantor’s goal of unified opposition?”

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, İslam Konferansı Teşkilatı (İKT) 25. Ekonomik ve Ticari İşbirliği Daimi Komitesi (ISEDAK) toplantıları dolayısıyla İstanbul’a gelen ülkelerin devlet başkanlarıyla görüşüyor. Gül, Four Seasons Otel’de ilk olarak saat 14.25′de Gine-Bissau Cumhurbaşkanı Bacai Sanha ve beraberindeki heyetle görüştü. Gül, saat 15.00′de de Ürdün Başbakanı Nader El Dahabi ile görüştü.

Görüşmelerin yapıldığı odanın penceresinden sızan güneş ışığı Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün yüzüne vurduğu için, gazeteciler görüntü almakta zorlandı. Gazetecilerin talebi üzerine, güneşin geldiği nokta perdeyle kapatıldı.

Le président Omar el-Béchir

Le président de la république du Soudan, Omar el-Béchir, sous le coup d’un mandat d’arrêt international, ne se rendra pas au sommet de -OCI- organisation de la conférénce islamique à Istanbul  en Turquie. L’OCI regroupe 57 pays.  Le président Omar el-Béchir présent au sommet Chine-Afrique à Charm el-Cheikh en Egypte a prévenu  son homologue Abdullah Gul président de la république de Turquie, qu’un impondérable le retenait au Soudan.

 Le président Abdullah Gul

De son côté le président de la république islamique d’Iran, Mahmoud Ahmadinejad assistera au sommet d’Istanbul ou il vient d’avoir un entretien avec le premier ministre de Turquie, Recep Tayyip Erdogan afin d’évoquer des accords dans le secteur de l’énergie. Seront également présents le président de la république de Syrie Bachar al-Assad et le président de la république de l’Afghanistan Hamid Karzai.

In another positively historical political moment in Turkey, President Abdullah Gül pays a visit to Tunceli. This city, predominantly Alevite, has been the symbol of radical opposition to Establishment. [I had just heard that fatally ill political prisoner Güler Zere may be released, news coming soon]

Güler Zere

oh yes, she is released (though it might be too late)…

President Gül Faces Demands from Tunceli

Ergenekon books attract readers at TÜYAP fair
Today’s Zaman
Fair visitors have been showing interest in books that look at the long-running Kurdish issue and the Ergenekon investigation, aimed at uncovering a

Authorities Hamper Release of Fatally-Ill Güler Zere

Good Kurd, bad Kurd…

turkeybans: http://bit.ly/KO9wP – Turkey censors Reg commentards

When Diyarbakırspor is viewed as synonymous with the PKK…

The fact that a group of football fans in Gaziantep yelled and shouted “PKK out!” at Diyarbakırspor supporters at a match is the natural result of the current tense atmosphere in Turkey.

Why not discuss the Kurdish initiative on Nov. 10?

The Justice and Development Party (AK Party), which introduced an initiative this summer to solve the long-standing Kurdish problem, is preparing to bring this initiative to the floor of Parliament next week.

Who holds the strings in the Kurdish opening?

Gül, AB’nin El Beşir’le ilgili Türkiye’yi uyarmasına tepki gösterdi: “Onlar ne karışırmış ki”

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Sudan Devlet Başkanı Ömer El Beşir’in Türkiye ziyaretiyle ilgili, ”İslam Konferansı Teşkilatı çerçevesi içerisinde yapılan bir toplantı bu. İkili bir ziyaret değil. Bunlar çok taraflı ziyaretler” dedi.

Cumhurbaşkanı Gül, Elazığ’dan ayrılmadan önce Elazığ Havaalanı’nda gazetecilerin, Avrupa Birliğinin, Sudan Devlet Başkanı Ömer El Beşir’in İSEDAK toplantısı için İstanbul’a gelecek olması dolayısıyla verdiği notayla ilgili sorusuna, gülerek ”Onlar ne karışırmış ki. Kim kime nota veriyormuş” karşılığını verdi.

Cumhurbaşkanı Gül, El Beşir’in katılacağı İSEDAK toplantısının bölgesel bir toplantı olduğunu belirterek, şunları kaydetti:

”İslam Konferansı Teşkilatı çerçevesi içerisinde yapılan bir toplantı bu. İkili bir ziyaret değil. Bunlar çok taraflı ziyaretler, milletlerarası bir örgütün üyeleri olarak herkes ziyaret ediyor. Dolayısıyla da herkesin böyle görmesi, böyle anlayışla davranması gerekir.”

AA

South of the immediate Caucasus Mountains lies a clash of cultures. Armenia and Azerbaijan were part of the Soviet Union. When the Soviet Union broke up, a bitter six-year territorial war broke out between Armenia and Azerbaijan over Nagorno-Karabakh, a region within the internationally recognized territory of Azerbaijan where ethnic Armenians live now under the protection of the Armenian army.

Within Azerbaijan's recognized territory live Armenians under the protection of the Armenian army.

 Armenia and Turkey have not had good relations since the Turkish-Armenian war in 1920. Azerbaijanis are a Turkic people who are allied with Turkey and thus have enjoyed their support in disputes with Armenia. When the war over Nagorno-Karabakh ensued in 1993 between Armenia and Azerbaijan, Turkey closed its borders with Armenia in support for Azerbaijan. This also included cutting off all economic and diplomatic relations between the two nations that have already had a very long history of animosity.

Recently, however, steps are being made in improving relations between Armenia and neighboring Turkic nations with the presidents of Armenia and Turkey meeting face to face in a symbolic meeting between the two heads of rival states. Some political experts are saying relations will continue to improve and the border between Turkey and Armenia will open within the next few years.

Armenian president Serzh Sargsyan met with Turkish president Abdullah Gul on October 14th, 2009

There still remains, however, Nagorno-Karabakh. Turkey has stated that it will not open its borders with Armenia until they withdraw their troops from this region. Until this disputed territory is settled there is no way to tell how far Turkey and Armenia will go in their trend towards friendship.

Nagorno-Karabakh residents fear for the loss of their freedom should they be handed over to Azerbaijan. Armenian pensioner Aleksandr Osipov explained to Radio Free Europe last month that the people of Karabakh want to live in their republic among Armenian people and want things to remain as they are for them.

Aleksandr Osipov,

Things look very unlikely to remain the same for the region, and the international community has its eyes on Armenia and Turkey rather than Azerbaijan to see if there will be a resolution to this ethnically Armenian region in Azerbaijan recognized territory.

Turkish President Abdullah Gul said Monday his country is ready to join the European Union but would accept the result of any referendum on its membership.Gul spoke after meeting with President Ivan Gasparovic on Monday during a three-day visit to Slovakia.

“Turkey has to be given a chance to complete (full membership) accession negotiations,” Gul said, adding the EU’s credibility was at stake.

Turkey started membership talks with the EU in 2005 but some countries propose only limited membership, fearing problems with the Muslim country’s integration into the 27-nation bloc.

Turkey is a NATO member and its current position is strengthened by the fact that it is an emerging regional player and a transit point for energy supplies heading west. It has improved ties with Greece, Syria, Russia and Black Sea and Arab neighbors, and mediated between Israel and Syria.

Gul said the EU should play by the rules and allow Turkey to complete accession talks.

“Of course there could be referenda held in various countries and we will respect the result of that … but we cannot in any way accept any other status than full membership,” he said.

On the subject of Afghanistan, both presidents said the emphasis now should shift from military action toward stabilization of the country’s economy and self-governance.

“The citizens of Afghanistan will be convinced more by a new hospital, school or store, rather than a new soldier, Gasparovic said.

     ”Sözde Ermeni soykırımı”

     ”PKK’nın sözde lider kadrosu”

     ”Kuzey Irak’taki sözde Kürdistan yönetimi”

     Türk medyası yıllardır -devletin de yön vermesiyle- Ermeni soykırım iddiaları ve PKK terörü gibi konularda “sözde” sıfatını tercih etti. “Sözde” kelimesi kullanılınca Türk insanında da bir algı oluşturuldu. Neticede iddialar da, örgüt liderleri de, bölgesel yönetimler de “sözde”ydi. Biz böyle diyordukya neticede bütün bunlar hikayeydi. Türk hükümeti kendini avutuyordu.

      Amerika’nın Irak’ı işgalinin ardından Kuzey Irak daha dün Saddam’dan korkuya Türkiye’ye sığınan peşmergelere verildi. Barzani de yönetimin lideri ilan edildi. Türkiye tanımadı tabi bu yönetimi. Amerika sürekli güvence veriyordu nasıl olsa. “Dost ve müttefikimiz”di sonuç olarak. Türkiye’deki bir kısım insanların “tehlikeyi görüyor musunuz?” diyerek kendilerini paralamaları da fazla romantik davranmalarından kaynaklanıyordu.

      Sonra Kuzey Irak’taki “sözde” kadro, bir bez parçasını “devletlerinin bayrağı” olarak göndere çekti. Türkiye hükümeti bunu da görmezden geldi. Amerika güvence vermişti ya, onlar kendi kendilerine oynuyorlardı.

      Aradan zaman geçti, Türk hükümeti bir “açılım”dan bahsetmeye başladı. Kanlar duracak denildi. Ve nasıl büyük bir tezgahtı ki bir anda 34 PKK’lı Türkiye’ye gelip teslim oldu! Daha 1 sene önce Türkiye terörden 140 şehit vermişti.

      Bir anda terör saldırıları kesildi ve hatta dağdan inmeler başladı. Dağdan gelenler neticesinde Türkiye’de olan olaylara girmiyorum. Fakat şu noktaya dikkatinizi çekmek isterim. Bu ülkede gündem değiştirileceği zaman Doğu’da bir karakola bir saldırı veya bir mayın patlaması gerçekleşiyor. En az 2 şehit veriyoruz ve 2 eve ateş düşüyor. Mehmetçik birilerinin oyuncağı olmuşki istenildiği zaman şehit veriliyor, istenildiği zaman dağdaki teröristler teslim oldurulabiliyor. Büyük bir tezgahın oyuncularından biri olmuş Anadolu’nun gariban çocukları..

      Ve bugün Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanı Kuzey Irak’a gidip “sözde devlet bayrağının” yanında, “sözde Kürdistan’ın başkanı” Barzani ile görüşüyor. Aynı uyanıklığı birkaç ay önce Recep Tayyip Erdoğan DTP ile görüşürken yapmıştı. DTP’yi bu zamana kadar görmezden gelip sahte milliyetçi tavırlarda bulunan Erdoğan DTP ile “Başbakan” olarak değil de “AKP Genel Başkanı” olarak görüşeceğini beyan etmiş ve görüşmüştü. Türk Milleti de saftıya zaten. “Başbakan görüşmedi ama Tayyip Erdoğan görüştü” hikayesini yutacaktı.

      Türkiye “sözde” dediği Kürdistan’ı artık “özde” tanıyor.

      Erbil’de bir başkonsolosluk açılacağı söyleniyor.  Acaba başkonsolosun ismi şöyle mi olacak: “Türkiye’nin Kürdistan başkonsolosu”

      Dışişleri Bakanı bunun bir “tanıma” olmadığını söylüyor biz de “külahımıza anlat” diyoruz kendisine…

       Bundan aylar önce yazdığım bir yazıda yandaş Yeni Şafak gazetesi yazarlarından Hakan Albayrak’ın şu sözlerine yer vermiştim:

       “Poşulu kardeşlerimle musafaha edip camiden ayrılırken içimden bir ses –sansürsüz- “Kürdistan’a hoş geldin” dedi. Bunu özellikle belirtiyorum, çünkü “Kürdistan” denince akıllara her şeyden evvel din kardeşliğinin gelmesini istiyorum. Gerisi teferruattır.”

       O zamanlar Kürdistan hâlâ “sözdeydi”.

      Bugün birkaç köşe yazarının yazdıklarını beraber inceleyelim.

      Mehmet Ali Birand – Posta Gazetesi (31/10/2009)

      Açılım sürüyor, Ankara Kürdistan’ı tanıyor…

      “…Dün Türkiye’nin iki bakanı, Kuzey Irak Kürdistanı bölgesindeydi. Dışişleri Bakanı Davutoğlu ve Sanayi Ve Ticaret Bakanı Çağlayan, Erbil’e bir ziyarette bulundular. Kuzey Irak Kürdistanı Başkanı Mesut Barzani ile görüştüler. Ardından da, bölgenin başkenti sayılan Erbil’de bir Türk Başkonsolosluğu açtılar. Irak Kürdistanı bağımsız bir devlet değil. Ancak Irak’ın içinde farklı bir statüye sahip. Kendi kendini yönetiyor. Kendi parlamentosu, kendi polisi ve askeri var. Irak’ın toprak bütünlüğünü kabul ediyor, ancak otonom hareket ediyor. Türkiye bugüne kadar, Kürdistan yönetimini, PKK’ya karşı mücadele etmediklerinden dolayı, görmezden gelirdi. Resmi hiçbir temas yapılmazdı. Kürt Açılımıyla birlikte, hem Kuzey Irak Kürdistanının Türkiye’ye karşı tutumu, hem de Ankara’nın yaklaşımı değişti. Düne kadar görmezden gelinen Irak Kürdistanı, bugün el sıkıştığımız, sembolik dahi olsa resmen tanıdığımız bir bölge oluyor. Bu gelişmeyi çok önemsemeliyiz.”

      Fikret Bila – Milliyet Gazetesi (31/10/2009)

       Barzani ile Kürt açılımı

      “… Davutoğlu, konsolosluk açılmasının tanınma şeklinde nitelenmesinin yanlış olacağını kaydetti. Ayrıca Erbil’e Türkiye’den önce aralarında Almanya, Rusya ve İran’ın da bulunduğu birçok ülkenin konsolosluk açtığını belirtti, Ankara’nın gecikmesinin ise bir eksiklik olduğunu söyledi. Uluslararası hukuk bakımından durum böyle olmakla beraber Erbil’e konsolosluk açılması kuşkusuz Barzani yönetimi açısından bağımsızlığın tanınması olmasa bile, “Kürdistan”ın siyasi varlığının kabulü anlamına gelecektir. Bu olguyu Ankara-Washington-Bağdat-Erbil arasındaki yakınlaşmanın ve Ankara tarafından, “Tarihi fırsat” olarak nitelendirilen konjonktürün bir sonucu olduğunu söylemek mümkün.”

     “Biz çadırımızı sırtlanların yolu üzerine kurduk.” demiş Rahmetli Dündar Taşer…

      Bu olanları görünce kendisine bir kez daha hak vermemek mümkün mü?..

      Türk Devleti’ni Türklerin yöneteceği günler gelecektir inşallah…     

      O güne kadar: Allah’ım Sen Milletimizi ve Devletimizi koru. (Amin)

Orhan Pamuk

The audience packed the house of the old historic church on Copley Square to hear the words of Orhan Pamuk, the keynote speaker for the first annual Boston Book Festival. He was introduced by a medium-sized blond woman with a slight British accent, who made a reference to Mr. Pamuk’s home town of Istanbul, Turkey with the short descriptive statement that read: Istanbul is one of my favorite cities in the world.

So began the speech which ended the first annual book festival. Just by the size of the audience that came to hear the Nobel Prize Winner, the inaugural festival was quite the success. Maybe the dreary weather had something to do with this fact, for book lovers and literary readers collected in droves to hear all the speakers and listen to the many poets.

By the sound of things, Mr. Pamuk may be somewhat of an exile from his native Turkey, but he saw no lack of enthusiasm from this attentive crowd that filled the main knave of the Old South Church.

His troubles with the Turkish government that resulted in a trial in Istanbul in 2005, where he was charged with insulting the Republic or Turkish Grand National Assembly. However, the charges were dropped on a technicality that they were not approved by the Ministry of Justice.

However, Mr. Pamuk’s trial has raised eyebrows around the world and especially with the EU, who is planning to admit Turkey to its ranks in the near future. In fact, so important are good relations between the Turkish government and the European Union that at a recent Frankfurt Book Fair (2008), where Pamuk was speaking, none other than a Mr. Abdullah Gul, the president of Turkey, sat in the audience listening to Orhan’s speech.

Istanbul, Turkey

Over the past years Mr. Pamuk has sometimes criticized the past deeds of his native country, especially in regards to conflicts with the Turds and Armenians, both past and present. The presence of the president of Turkey in the audience of one of Mr. Pamuk’s speeches pays  mute testimony to the power of the written word.

Şifreyi CIA ajanı kırdı

Ankara’da, ABD Büyükelçisi sıfatıyla görev yapan James Jeffrey, Kürt açılımıyla ilgili değerlendirmeler yaparken, Cumhurbaşkanı Gül ve Başbakan Erdoğan’ın dillendirdiği “esrarengiz” ifadelerini böyle deşifre etti:

Abdullah Gül: Kendi sorunlarını kendi iradeleriyle çözemeyen devletler, başkalarının istismarına açıktır.

James Jeffrey: Biz çekilene kadar
PKK’yı tasfiyede başarılı olamazsak,
alternatif siyaseti bulacağız.

Tayyip Erdoğan: Açılımda
fazla süre yok. Yıl sonunu bulama-
yız, o kadar rahat değiliz. Çok geç olur.

James Jeffrey: 2011 Aralık’a kadar Irak’tan çekilmeyi tamamlayacağız.
Bu tarihe kadar bu iş bitmeli.

ABD’NİN ANKARA BÜYÜKELÇİSİ, BAŞBAKAN VE CUMHURBAŞKANI’NIN
SÖZLERİNE AÇIKLIK GETİRDİ
Şifreleri CIA ajanı kırdı
Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün “Kendi sorunlarını kendi iradeleriyle çözemeyen devletler, başkalarının istismarına açıktır” ve Başbakan Erdoğan’ın “ Kürt açılımında fazla süre yok.Yıl sonunu bulamayız. Çok geç olur” sözlerinin ardındaki şifreleri ABD’nin CIA ajanı Büyükelçisi James Jeffrey açıklık getirdi. Dün bazı gazetelerin Ankara temsilcilerine açıklamalarda bulunan Jeffrey, açık açık bu işi 2011 yılına kadar çözün mesajı verdi.

Bu iş bitsin
“Biz ’Demokratik Açılım’ı destekliyoruz. Ancak bu bizim projemiz değil” diyen Jeffrey, “ABD 2011 yılı Aralık ayına kadar Irak’tan çekilmeyi tamamlayacak. Biz biliyoruz ki Irak’taki Amerikan rolü yavaş yavaş azalıyor. Türkiye’ye yardım etmek için çaba gösteriyoruz. Bu tarihe kadar bu iş bitmeli diyoruz. Umarız ki bu konu bitecek. Biz çekilmeden önce Türkiye bu konuyu bitirecek. Askeri, siyasi, diplomatik çaba gösteriyoruz. Türkiye, Irak, ABD bu sorunu bitirmek için beraber çalışıyor. Bir an önce PKK tehdidini bitirmek istiyor. Ancak tek bir tarih yok. Ne kadar erken olursa o kadar iyi. ’Şu tarihe kadar bu iş bitmeli’diyemiyoruz. Başarılı olamazsak alternatif siyaseti bugünden arayıp bulacağız.” ifadelerini kullandı.

Telkinlerde bulunuyoruz
Dağlıca ve Aktütün saldırılardan sonra ABD ve Türkiye arasında başlayan istihbarat paylaşımını anlatan ABD Büyükelçisi, “Biz Türkiye’nin PKK’ya karşı askeri operasyonlarını destekliyoruz. ’Demokratik Açılım’ı da destekliyoruz. Bu konu çok hassas bir iç siyasi tartışma konusu. O nedenle biz konuşmuyoruz. Ama olay hiçbir şekilde bir Amerikan planı değil” dedi. PKK elebaşlarının uyuşturucu kaçakçısı olarak ilan edip, ABD’deki mal varlığına el konulması için karar aldıklarını hatırlatan Büyükelçi Jeffery, bu konuda Avrupa ülkelerine de telkinlerde bulunduklarını söyledi.

Abdullah Gül:
Kendi sorunlarını kendi iradeleriyle çözemeyen devletler, başkalarının istismarına açıktır

Tayyip Erdoğan:
Açılımında fazla süre yok. Yıl sonunu falan bulamayız, o kadar rahat değiliz.
Çok geç olur

James Jeffrey:
2011 yılı Aralık ayına kadar Irak’tan çekilmeyi tamamlayacağız. Bu tarihe kadar bu iş bitmeli. (Erdoğan’a)

Başkalarına fırsat vermeden çözelim
TBMM’nin 2 Ekim’deki yeni yasama yılı açılışında konuşan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, “Kendi içinde güçlü bir mutabakatı sağlayamamış bir devletin dünya sahnesinde güçlü olması düşünülemez. Kendi sorunlarını kendi iradeleriyle çözemeyen devletler, başkalarının istismarına açıktır. Siyasi aklı güçlü bir devlet buna izin vermez; sorunlarını başkalarına fırsat vermeden kendi iradesiyle çözer” diye konuşmuştu.

Yıl sonunu filan bulamayız
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan AKP’nin 8. kuruluş yıl dönümü nedeniyle parti genel merkezinde verilen resepsiyonda ‘Kürt açılımı’ ile ilgili açıklamalarda bulunmuştu. Burada konuşan Erdoğan gazetecilerin sorusu üzerine ellerini çabuk tutmak zorunda olduklarını belirterek, “Arkadaşlar çalışmayı yürütüyorlar. Yıl sonunu falan bulamayız, o kadar rahat değiliz” ifadesini kullanmıştı.

Yeniçağ

Kürt Açılımının Mimarı ABD’li Henri Berkey ve David Philips

Operation Cast Lead changed a lot of things for Israel, one of which was its relationship with Turkey. Since the fall of the Shah’s regime in Iran, Turkey remained the only supporter and partner of Israel in the region, but all that changed with the Gaza offensive. Deeply unpopular with the Turkish consistuency, the relationship has always been troubled, but the world was shocked by Erdogan’s outburst at Davos earlier this year, whereas at home he was hailed as a hero. After that incident, tensions calmed down somewhat, it was clear that Israel needed Turkey and the arrangement was mutually beneficial. The ever-pragmatic Israelis wouldn’t let something like that ruin a good ‘friendship’, but was it already beyond saving? The Jerusalem Post reported that “exports between the two countries dropped 40 percent in the first nine months of the year.” That’s the same nine months since that Gaza offensive.

The latest nails-in-the-coffin have proved to be the Goldstone Report and the exclusion of Israel from joint-NATO military exercises, followed by a TV documentary airing in Turkey showing the IDF to be brutal murderers.

So is this truly ideological or is it merely populist politics? Well I’d suggest its probably a little from both columns. I’ve always been one to stress the realist nature of global politics, most states do things for self-interest, not due to the personal whims of their leaders.

For example, the AFP quoted Erdogan saying the following:

“We have taken the conscience of our people into consideration when we decided…. I had to be the voice that expresses the existence of my people and my people were rejecting Israel’s participation.”

Erdogan is seizing on the potential political capital of being the Turkish leader to break with Israel and the window of opportunity is obvious. If you’re in doubt about it, look at the world. The only real critics of these latest Turkish moves have been Israel and the US. The world doesn’t see Turkey as any less ‘moderate’ or any less level-headed. No country is about to break ties with Turkey in response to this. The world has given a collective shrug. This is an indicator of the shifting realities and attitudes to Israel. It is no longer seen as the poor little country bullied by all its bigger neighbours and fighting for its survival. It’s seen, at best, as the dominant military in the region with an unshakeable superpower supporter, and at worst as an aggressive warmonger. So given how much trade has already dwindled and how little risk there is, Erdogan is being a very shrewd politician.

Apart from domestic politics, Turkey is also making it’s regional intentions clear, it is attempting to flex its muscle further on the international stage and play a greater role in Middle Eastern and Central Asian politics. As Zvi Bar’ei points out in a well-thought-out commentary for Haaretz:

Turkey has overcome most of its economic problems and has been transformed into a regional economic power. It is a real strategic asset for the United States, increasing its importance after the Iraq war. It has also developed a different regional strategy.

As part of a broader regional strategy, Turkey needs to make sure it can actively engage with those countries that are openly hostile to Israel but are, to some extent, power-brokers in the region. Commentators who link Israel to the Iranian-Syrian “Axis of Evil” get one thing right, Turkey is seeking to engage these sorts of countries, Syria at least, though that hardly makes Turkey part of any axis.

Proof that this is not a one-off political move is in the rhetoric. They’re in it for the long haul strategically, or so President Abdullah Gul says, criticising Israel from the position of being a friend, much as many suggested Obama should be doing. In these sorts of statements, Turkey is showing its credentials for level-headedness and moderation in the region:

“Turkey is one of the rare states that has strong ties with both Arab countries and with Israel. We will continue to criticize and act when necessary, without undermining the foundations of these ties,” Gul was quoted as saying in an interview with Turkey’s popular state-run TRT1 television station.

Responses from the pro-Israel-at-all-costs lobby have been predictably shrill. A cafe chain has stopped serving Turkish coffee (never mind that they could just as simply sell Greek or Armenian coffee instead), echoing the ‘freedom fries’ idiocy after France condemned the Iraq invasion, and there is talk of boycotting Turkish Independence Day. These actions look as shrill and desperate as they ever have, and are embarassing for Israel. Ridiculous comments like those of Yoel Marcus suggesting that this somehow hurts Turkish international standing are falling on rather deaf ears, apart from perhaps those of Israelis clutching at straws, wanting to nod in agreement, pretending that anyone still cares.

The repercussions of these actions for Turkey are still unfolding. Turkey’s distancing from Israel and establishing of closer ties with Syria is quite alarming for Israelis, Netanyahu has stated that he doesn’t want Turkey to play a role in negotiations with Syria any longer, however this move shows little but Israel’s prolonged contempt for peace negotiations. Also, among other things, Obama is thought to have discussed the issue of Israeli-Turkish relations in a recent phone conversation with President Gul, this being seen as a fairly large departure from usual policy for Israel. Obama is understandably displeased.

Those who are pretending that Israel does not need Turkey, or that Turkey needs Israel more, are fools. Watch the news over the coming months. No doubt there will be a thaw in relations between the two after the very public ice-fest. Erdogan’s political capital will have risen at home, Israel will have lost out on the military exercises and will have to deal with the TV show but will still come back to Turkey, Israel needs Turkey. Israel will be practical and pragmatic as usual and Turkey is already dictating the terms. They say every relationship comes down to a power balance, this power balance is shifting heavily in favour of Turkey.

If there is any more doubt that this is damaging for Israel, read this piece by Stephen Walt for Foreign Policy about how limiting the relationship with Israel really is for the US:

Israel’s pariah status within the region reduces its strategic value significantly. It explains why Israel could not participate in the 1991 or 2003 wars with Iraq, and why it is difficult for Arab governments who share Israel’s concerns about Iran to openly collaborate with Israel or United States to address that issue.

Turkey is behaving shrewdly and reflecting its status as a country who’s star is on the rise. Israel is resorting to boycotting Independence Days, not serving coffee and burning straw-men while dancing around in celebration. You be the judge.

Hannover Fairs İnterpro Uluslararası Fuarcılık tarafından bu yıl onuncusu düzenlenen Avrasya’nın en büyük Uluslararası Bilgi ve İletişim Teknolojileri Fuarı Cebit Bilişim Avrasya 7-11 Ekim 2009 tarihleri arasında tüyap fuar ve kongre merkezinde düzenlendi. Geçen yılın aksine bu yıl gsm operatörleri fuara ilgisiz kaldılar ve en büyük gsm operatörü turkcell, ana sponsorluğu Türksat‘a kaptırdı…

Cebit Bilişim 2009 bu yıl 7-11 Ekim Tarihlerinde yapıldı.

Cebit Bilişim 2009 Türksat Ana Sponsorluğunda Yapıldı.

7 Ekim 2009′da Ulaştırma Sn. Bakanı Binali Yıldırım ve Cumhurbaşkanımız Sn. Abdullah Gül’ün açılış konuşması ile fuara başladı. Bu yıl 21 Ülke ve 971 katılımcı firma vardı. Hemen firmalar detayları ve tanıtılan ürünlerden dikkat çekenlere geçelim;
Öncelikli olarak Türk.Net standı hayli canlıydı. Geçen yılda benzer bir kampanya yapan türk.net, bu yılda 6 ay ücretsiz adsl hizmeti ve 1095 uygun fiyata telefon hizmeti ile müşterilerin hayli dikkatini çekti.

TÜBİDER Bilişim Sektörü Derneği Seminerleri ile CebitBilişim’deydi.

TÜBİDER Bilişim Sektörü Derneği ise diğer bir katılımcıydı. Fuar boyunca her gün seminerler düzenleyen dernek, hem bilgilendirdi hemde seminerlere katılan ziyaretçilere süpriz hediyeler dağıttı. Fuarın ana sponsoru Türksat Standında ise geçen yıl 36 mbit ile denediğim internet hızını, bu yıl 100 mbit olarak denedim, sonuç gerçekten mükemmel, şöyle bir düşünecek olursak evlerimizde 50 mb dosyaları 5 saniye gibi kısa bir sürede indirebileceğimizi test etmek bile heyecan verici oldu. Türksat 2008 yılındaki cebit bilişimden bu yana hayli yol kat etmiş olacak ki, 36mbit olan hız denemelerini 100mbit’e kadar yükseltmiş.

Antivirüs Firmaları da cebitbilişim’deydi.

Fuarın diğer dikkat çeken yönü ise antivirüs firmalarının bu yıl hayli fazla olmasıydı. Nitekim Nod32, kaspersky , avira antivir ve bir çok antivirüs firması fuarda gövde gösterisi yaptı, kullanıcıların dertlerini dinledi, demo versiyonlar dağıttı. Yabancı katılımcılardan alibaba.com alışveriş sitesi hakkında detaylı tanıtımlar yaptı. Fuarda yeni isimlerde yer aldı, örneğin e-ticaret sistemleri arasında ilk kez duyduğum ve çalışma sistemi olarak hayli makul fiyatlar sunan daynex, Laptop sektöründe öncü markalardan biri olan İstanbulBilişim‘i bunların arasına koyabiliriz.

Cebit Bilişim Amacını bu yıl yakaladı.

Dipten doruğa teknoloji kokan fuar önceki yılların aksine, pazar görünümünden sıyrılıp, daha çok bilgi paylaşımı ve yeni ürün tanıtımı üzerine kurulmuştu. Geçmişteki tüm ön yargıları bir kenara koyup bundan sonraki cebit bilişim fuarlarının da aynı havada geçmesi en büyük temennimiz.

kaynak: bildirgec | Ddelikan

La problématique de l’hymne national sifflé lors de rencontre sportive, singulièrement de football, est une thématique de plus en plus fréquente de la scène internationale.

On a en mémoire les sifflets de la Marseillaise, et la question du délit “d’outrage à l’hymne national”, ou encore – fait rarissime et nouveau – celui de l’hymne espagnol entre deux équipes nationales en présence du Roi.

Cette fois, c’est l’hymne national arménien qui a été copieusement sifflé, mercredi 14 octobre, à l’ouverture du match de footbal  Turquie-Arménie à Bursa, en Turquie, auquel assistaient les présidents des deux pays. Malgré la demande faite par le présentateur, des spectateurs turcs ont bruyamment sifflé l’hymne arménien, alors que des colombes avaient été lâchées au-dessus du stade en signe de paix. Cette rencontre de football constituait un événement hautement symbolique pour les deux pays, quatre jours après la signature d’accords de réconciliation à Zurich (Suisse).

Avant la rencontre, les deux présidents, Abdullah Gül et Serge Sarkissian, avaient eu un entretien “dans une atmosphère extrêmement positive”, selon un diplomate turc. Cette visite de M. Sarkissian répondait à celle effectuée par M. Gül à Erevan en septembre 2008, pour le match aller. Lors de cette rencontre, M. Gül avait été lui aussi sifflé par le public.

La visite de M. Sarkissian en Turquie constitue une nouvelle étape dans la démarche historique de réconciliation menée par Ankara et Erevan, opposées depuis près d’un siècle sur la question des massacres d’Arméniens sous l’Empire ottoman (1915-1917), qui constituent un génocide pour l’Arménie, terme rejeté par les Turcs.

Sujet de France 24 sur cette question

Libération (France), 12 octobre 2009, p. 31

Vincent Noce

Expositions . Le chef de l’Etat a fait le minimum syndical, contraint à l’inauguration de “De Byzance à Istanbul”.

Douze minutes

Montre en main, c’est le temps qu’il a fallu, vendredi, à Nicolas Sarkozy pour faire le tour de l’exposition “De Byzance à Istanbul”, qu’il inaugurait avec son homologue turc, Abdullah Gül. Quant à celle sur Smyrne, l’ancienne Izmir, qui aurait dû s’ouvrir le même jour au Louvre, elle a dû être retardée de deux semaines en raison d’accrocs franco-turcs. Nicolas Sarkozy s’est montré particulièrement indélicat envers la commissaire, Nazan Ölçer, en refusant qu’elle commente la visite, au prétexte qu’il fallait lui parler en français.

On dut, à la dernière minute, quérir un spécialiste de l’Orient antique, Pierre Chuvin, qui ne connaissait rien à l’exposition. La visite a été entourée d’une certaine cohue, un cordon de sécurité ayant été mobilisé pour empêcher la délégation turque, grossie par des journalistes, d’approcher le président français. Les caméras autorisées par l’Elysée se sont concentrées sur Nicolas Sarkozy et Frédéric Mitterrand, ignorant le président turc. Sarkozy s’est ostensiblement entretenu à son arrivée au Grand Palais avec son ministre de la Culture, devant photographes et cameramen venus en nombre.

La troupe s’est aussitôt volatilisée avec l’image du jour, laissant la commissaire avec une poignée de journalistes, presque tous turcs. Qui ont pu noter qu’elle avait monté une exposition à caractère très politique, insistant lourdement sur l’ancrage européen de sa cité.

Mauvaise humeur

Depuis des semaines, un vent de panique soufflait au Grand Palais. Les œuvres, provenant du musée archéologique d’Istanbul dirigé par Nazan Ölçer, sont restées bloquées en douane, avant d’être acheminées avec deux semaines de retard, et encore par tranches. Du côté turc, on faisait état de difficultés autour des contrats, qui n’étaient toujours pas signés, empêchant le départ des collections. Chacun se plaignait du désordre bureaucratique de son partenaire. Certains y voyaient un geste de mauvaise humeur de la part des autorités turques. Du reste, le ministre de la Culture ne se privait pas d’énoncer ses quatre vérités aux reporters français de passage. Frédéric Mitterrand dut intervenir pour que les œuvres arrivent, juste à temps.

Ce blocage tenait du paradoxe, de la part d’un gouvernement qui avait insisté pour faire un événement du vernissage, et avait réclamé la présence du président français en personne, ce qu’il avait accepté de fort mauvaise grâce. La manifestation a souffert de sa naissance. Jacques Chirac, favorable à l’entrée de ce pays dans l’Union européenne, voulait une année turque. Avec l’arrivée à l’Elysée d’un opposant à cette perspective, la donne a changé. L’”année” a été ramenée à une “saison”, dont l’agence de relations publiques ne sait même pas quels événements l’occupent hors ces deux expositions, ni même le montant auquel le budget a été ratatiné. Il a fallu une grande maîtrise aux organisateurs du Grand Palais pour ouvrir l’exposition à temps.

Méli-mélo

Cette coquille vide ne dispose pas des infrastructures nécessaires au grand centre d’expositions qu’elle est censée être. Les pièces archéologiques s’installent plus difficilement que des tableaux : une stèle de 250 kg n’a pu trouver la place qu’on voulait lui donner. Un certain brouhaha régnait sous la nef, les équipes d’accrochage parlaient plusieurs langues, sans toujours se comprendre entre elles, le scénographe étant venu avec son équipe espagnole. Le Grand Palais, qui cumule les expositions contestées ou carrément ratées (Renoir, Warhol, Picasso et les maîtres, la figuration narrative…), n’avait pas besoin de ce méli-mélo de mauvaise politique, dans lequel les merveilleuses pièces byzantines et ottomanes sont bien oubliées.

Le Monde (France),  9 octobre 2009, p. 9

Arnaud Leparmentier

Le chef de l’Etat inaugurera en petit comité, au côté de M. Gül, la Saison turque au Grand Palais

Le président turc Abdullah Gül voulait une inauguration en grande pompe pour la Saison de la Turquie en France. Elle aura lieu en petit comité au Grand Palais, Nicolas Sarkozy ne voulant pas s’afficher ostensiblement avec le président d’un pays dont il s’oppose à l’adhésion à l’Union européenne (UE). La visite de l’exposition ” De Byzance à Istanbul, un port pour deux continents ” au Grand Palais sera expédiée, vendredi 9 octobre à midi, en une demi-heure, avec trois arrêts dans l’exposition. Celle-ci aurait dû être présentée par sa commissaire, la Turque Nazan Ölcer. Mais M. Sarkozy veut entendre parler français. Un compromis devrait permettre d’avoir une présentation conjointe avec l’historien français Pierre Chuvin.

La visibilité politique de la Saison, décidée en 2006 par Jacques Chirac, partisan de l’adhésion turque, et confiée à l’un de ses proches, Stanislas Pierret, est réduite a minima. Elle commence très tard, alors qu’il avait été envisagé de lui donner de l’ampleur en la faisant fusionner avec le vernissage d’expositions à Lille, en mars. M. Sarkozy ne voulait pas d’interférences avec les élections européennes de juin. Mercredi soir 7 octobre, aucun ministre ne s’était déplacé au dîner offert à Paris par l’Ifri (Institut français des relations internationales) en l’honneur de M. Gül, qui rencontrait jeudi le premier ministre, François Fillon, et le président du Sénat, Gérard Larcher, ainsi que des responsables de l’économie. Il n’y aura pas non plus de point presse à l’issue du déjeuner de travail de vendredi à l’Elysée entre les présidents des deux pays.

Les deux hommes ont décidé de ne pas parler des affaires qui fâchent. On s’entretiendra de tout, sauf de l’essentiel, l’adhésion européenne. On parlera donc géopolitique, M. Gül voulant montrer que son pays a la même stratégie que l’Europe et la France au Proche-Orient et dans le Caucase. Il a noué des liens historiques avec Israël et l’avènement d’un gouvernement islamiste modéré, en 2002, a facilité le dialogue avec les pays arabo-musulmans. La Turquie dispose d’une relation privilégiée avec la Syrie et sert de médiateur avec le Hamas palestinien. Ankara va reprendre la direction des forces armées de l’Isaf en Afghanistan le 1er novembre, dans la foulée de la France. Elle dialogue avec l’Iran.

Bref, selon M. Gül, son pays dispose comme l’Europe d’un soft power consistant à oeuvrer pour la paix et la stabilité dans la région et à diffuser les valeurs de démocratie, de laïcité et d’économie de marché.

Même sur le brûlant sujet arménien, les choses bougent et la puissante diaspora de France n’avait pas prévu de manifester contre M. Gül. Ce dernier a assisté, cet été à Erevan, à un match de football entre l’Arménie et la Turquie. Samedi, les deux pays comptent signer en Suisse un protocole pour normaliser leurs relations. Le sujet reste délicat : l’exposition au Grand Palais ne met pas autant en valeur les apports arméniens et juifs que l’aurait souhaité la partie française.

Percée sur l’Arménie

Globalement, la Turquie a proposé la création d’un forum de stabilité pour résoudre les conflits gelés au Caucase. Cela après avoir fait preuve de prudence pendant le conflit russo-géorgien d’août 2008, où M. Sarkozy a joué les médiateurs. Elle n’avait pas permis aux navires de guerre américains de franchir le Bosphore pour croiser en mer Noire.

Enfin, avec l’UE, M. Gül espère ouvrir rapidement de nouveaux chapitres de négociations. La présidence suédoise pense à l’environnement. Ce processus risque de se tarir : cinq chapitres sur trente-cinq sont bloqués par Paris, car ils préjugent d’une adhésion complète (institutions, euro, etc.). Huit autres le sont parce qu’Ankara a refusé d’étendre son union douanière à Chypre lorsqu’elle est entrée dans l’UE en 2004, estimant que ce serait reconnaître ce pays. La Commission doit remettre un rapport sur le sujet avant décembre. Peu importe l’évolution formelle des négociations, M. Gül estime que les Turcs doivent se hisser d’eux-mêmes au niveau européen, car c’est leur intérêt.

Même stratégie géopolitique, mêmes valeurs, avec une économie dynamique forte de 80 millions d’habitants : M. Gül espère que M. Sarkozy et la chancelière allemande Angela Merkel finiront par ouvrir les yeux et changeront d’avis sur son pays. En avril, Paris avait été choqué par l’opposition turque à la nomination du premier ministre danois Anders Fogh Rasmussen au secrétariat général de l’OTAN. Le premier ministre Recep Tayyip Erdogan lui reprochait d’abriter des télévisions kurdes et d’avoir laissé publier des caricatures du Prophète.