ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw is vierkant tegen een verhoging van de pensioenleeftijd tot bijvoorbeeld 67 jaar, zoals dat in Nederland recent werd afgesproken. Dat zegt hij in een interview in Knack naar aanleiding van de begroting en de ontreddering bij de SP.A, waar hij lid is van het partijbureau.

De Leeuw: De pensioenleeftijd optrekken is sociaal én economisch onbespreekbaar. Zij die het bij ons hebben over een verhoging van de pensioenleeftijd, ontdoen zich eigenlijk van de verantwoordelijkheid om aan iedereen op 65-jarige leeftijd een waardig pensioen te geven. En dat is een van de verworvenheden van het socialisme: ervoor zorgen dat iedereen een respectabel pensioen krijgt.

Steeds meer mensen vragen zich af of ze nog wel een pensioentje zullen krijgen waarvan ze zullen kunnen leven.

De Leeuw: We kennen het repartitiestelsel, waarbij de actieven zorgen voor de pensioenen die worden uitbetaald. Er zal dus altijd geld zijn om de pensioenen te betalen.

Is er dan geen probleem in de financiering van onze pensioen?

De Leeuw: Het is een uitdaging, maar het systeem blijft betaalbaar als er geld kan worden gevonden door economische groei, meer werkgelegenheid, meer inkomsten uit kapitaal en als álle inkomens een bijdrage leveren aan de sociale zekerheid en fraude dus wordt aangepakt. Als we de taart groter kunnen maken, blijft er wel een hap over om aan de gepensioneerden te geven.

Maar wat merk je vandaag? Ze jagen de mensen schrik aan om hen nog meer richting privépensioenen te drijven. Terwijl we vooral moeten zorgen dat het wettelijke stelsel overeind blijft, want dat is de beste basis voor een mooie oude dag. Daarom moeten we ervoor zorgen dat er altijd voldoende middelen zullen zijn om via dat wettelijk stelsel iedereen tussen de 1000 en de 2000 euro pensioen te kunnen garanderen, naar gelang van zijn inkomen en statuut. En natuurlijk zal de vergrijzing geld kosten, maar men is er in drie weken tijd ook in geslaagd om 20 miljard euro aan de banken te geven om ze – terecht – te redden.

Weet u, er leeft een grote woede bij de mensen.

Waarover gaat die woede bij de mensen?

De Leeuw: Wat voor de ene kan, kan blijkbaar niet voor de andere. Op vergaderingen vertellen afgevaardigden me dat de mensen op de werkvloer verontwaardigd zijn. Ze zijn het vertrouwen aan het kwijtraken. Want de crisis heeft nog altijd een grote impact op veel mensen. Ze zien jobs verdwijnen en vrezen dat ze nog een keer voor de crisis zullen mogen opdraaien. Ze vrezen ook dat de banken de crisisbelasting zullen doorrekenen, ze vangen op dat hun wettelijke pensioen in het gedrang komt enzovoort.

Wij horen dagelijks hoe onrechtvaardig de mensen zich behandeld voelen. Men zou in dit land dan ook beter wat meer naar de vakbonden luisteren. Ik kan u verzekeren dat er iets gist bij de mensen. En dat is gevaarlijk, want populisten kunnen daar makkelijk gebruik van maken. We zitten nu in een cruciale periode die je kunt vergelijken met de jaren dertig. Toen sloegen simplistische oplossingen ook aan. Het is de dringende opdracht van de linkerzijde om duidelijke socialistische alternatieven te formuleren.

De SP.A is niet bezig met wat er bij de mensen leeft, ze rolt vechtend over de keien.

De Leeuw: Ja, en dat moet stoppen want dat is niet goed. Aan dat interne geruzie moet snel een eind komen, niet alleen omdat het ABVV met een stabiele politieke partner wil spreken, maar vooral omdat de partij anders niet klaar zal zijn voor de federale verkiezingen in 2011, die uiterst belangrijk zal zijn voor de toekomst van de sociale zekerheid.

Ik ben raadgevend lid van het SP.A-partijbureau om er de stem van de vakbond te laten klinken. En ik wil dat daar maximaal rekening mee wordt gehouden. De SP.A moet met voorstellen komen die dicht bij de mensen staan en rekening houden met wat er bij de vakbond en haar leden leeft

Bezuinigen om het overheidstekort weg te werken, zou het ergste van het ergste zijn. Dat zegt Anne Demelenne, algemeen secretaris van de socialistische vakbond ABVV, vandaag in La Libre Belgique. Ze pleit voor innovatie, jobcreatie en hogere belastingen op de hoge inkomens en kapitaal.

“Er is geen sprake van dat er bezuinigd zou worden. Er is geen sprake van het beperken van de sociale uitgaven”, zegt Demelenne. Ze wil niet dat er gesnoeid wordt in de pensioenen of de gezondheidszorg.

Afschaffen fiscale voordelen derde pensioenpijler
Om geld te vinden, vindt ze dat er banen gecreëerd moeten worden, met regionale plannen die federaal ondersteund worden. “Het moet vooral gedaan zijn met marktaandelen te verliezen door een tekort aan investeringen in onderzoek en ontwikkeling en in de vorming van werknemers.”

Demelenne klaagt ook aan dat de belastingen niet rechtvaardig zijn. De ABVV-topvrouw weigert een verhoging van de belastingen op lage en middeninkomens, maar ijvert voor progressiviteit in de belastingen. Ze pleit ook voor het afschaffen of beperken van de fiscale voordelen voor de derde pensioenpijler.

‘We zijn over het dieptepunt van de crisis heen!’ lijkt, wat mij betreft, geen leugen. Verleden week in Tsjechië op zakenreis vertoefd en deze week de hele week klanten geëntertaind. Het volume bestellingen is de laatste tijd lichtjes gestegen ook. Zeggen dat de crisis achter de rug is en we terug al fluitetend door het leven kunnen is misschien wel ietsje overdreven maar feit is dat het geld een ietsje vlotter rolt dan enkele maanden geleden.

Nu we toch over crisis bezig zijn, is er in Vlaanderen deze week, naar het schijnt, nogal wat commotie ontstaan. Niet omdat Frank voortaan met zichzelf moet spelen en niet langer met Caroline of omdat we volgend seizoen naast de vermaledijde Jobkorting dreigen te grijpen, nee. Half België staat op z’n kop omwille van een feestje. Metaalboer Joris Ide heeft z’n zoon een verjaardagsfeestje cadeau gedaan. Het was er kennelijk eentje met erg veel drank en halfnaakte wijven, soit een doordeweekse studentencantus dus maar dan ietsje grootser en chiquer. On-ge-hoord!! in tijden van crisis, schreeuwt het ABVV. Een bedrijfsleider hoort het voorbeeld te geven en z’n uitgaven binnen de perken te houden. Wel……. Waar moeien ze zich mee? Hoever kan men van het pad van de politieke correctheid afdwalen? Ik dacht dat de politiek correcte watchdog uithangen niet tot de kerntaken van een vakbeweging hoort. Ik ga er vanuit dat Joris geen 20% van het loon van z’n werknemers af heeft gehouden om het feestje de sponseren. Hij heeft geld en evenveel het recht om het uit te geven aan wat hij wilt als eenieder, zonder dat hij zich daarvoor moet gaan verantwoorden. Misschien moeten we het maar eens van de andere kant bekijken : Een van de oplossingen voor de huidige crisis is consumptie, het rollen van de munt, en dat is net wat hij hier doet. Of met andere woorden, misschien betekende dit feestje wel dat er een paar jobs gered kunnen worden.

Hij heeft meer geld dan ik en vele anderen, dat hoort nu éénmaal bij een eigenaar van een onderneming… die z’n zaken goed op orde heeft en weet waar hij mee bezig is. Maar wat wilt het ABVV hiermee bereiken? Een cultuur van jalousie en navelstaarderij in stand houden? Beste heren van het ABVV, wilt u nu echt dat ik met een Kalasjnikov mijn werkplek binnenstorm omdat mijn baas met een wagen van het duurdere sportsoort rondrijdt, in een leukere optrek woont dan ik, een iets groter feestje kan organiseren dan ik mijn jaarlijkse barbecue?

De enige die hier recht van klagen zou kunnen hebben is de jonge Ide, het feest varken. Hij mag dan wel een Mercedes weetikwat cadeau gekregen hebben maar een typisch 18-jaar feestje is er wel één met veel drank en (half)naakte vrouwen maar… zonder het ‘waakzame’ oog van papa en mama, niet?

De christelijke en socialistische vakbonden reageren afwijzend op het voorstel van het VBO om de pensioenen aan te passen aan de stijgende levensverwachting. ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw heeft het over een cynische boodschap en vindt dat het VBO aan de realiteit voorbijgaat. Volgens zijn ACV-collega Luc Cortebeeck moeten er nu andere prioriteiten worden gelegd.

De berekening van de pensioenen is momenteel gebaseerd op het aantal gewerkte jaren. Het Verbond van Belgische Ondernemingen wil ook het gemiddeld aantal jaren dat mensen nog leven na hun 65ste in rekening brengen. Volgens het VBO is dat nodig om de pensioenen betaalbaar te houden.Door de leeftijdscoëfficiënt zal het maandelijks bedrag dat een gepensioneerde ontvangt iets lager liggen. Dat moet volgens het VBO een aanmoediging zijn om langer aan het werk te blijven.

Onze wettelijke pensioenen zijn te laag en moeten verbeterd worden. Iedereen met enige realiteitszin is het daarover eens. Niet zo het VBO, reageert de socialistische vakbond ABVV. ‘Dit is wel een zeer cynische boodschap vooraleer de officiële pensioenconferentie van start gaat en op een ogenblijk dat er 200.000 werklozen bijkomen, dat bedrijfsleiders aankondigen dat de zware kloppen deze zomer nog zullen vallen, dat bedrijven gretig gebruik maken van allerlei vormen van tijdskrediet en economische werkloosheid’, stelt voorzitter De Leeuw.

Hij wijst erop dat langer werken misschien kan voor sommige beroepen. ‘Maar wat met zware beroepen, met mensen die op hun 14de begonnen te werken, met nachtarbeiders?’, vraagt De Leeuw. ‘In zijn analyse besteedt hij ook absoluut geen aandacht aan de evolutie op de arbeidsmarkt, waar de laatste 30 jaar veel meer werkende vrouwen waren dan vroeger. Zal men die nu bestraffen?’, zegt de ABVV-voorzitter.

De Leeuw vindt ook dat het VBO aan het echte probleem voorbijgaat. ‘De financiering van de pensioenen is inderdaad een probleem, maar zal niet opgelost worden door iedereen die dat psychologisch en fysisch nog aan kan langer te doen werken of door de angst voor de toekomst op te drijven, zodat wie het kan betalen naar tweede en derde pensioenpijlers zal overstappen en het wettelijk pensioen dus compleet in de verdrukking zal komen’, luidt het.

Het VBO haalt bovendien één deelprobleem uit de context van het hele werkgelegenheidsbeleid. ‘Ballonnetjes oplaten in de komkommertijd gebeurt wel vaker maar dit ballonnetje heeft last van de hittegolf’, besluit De Leeuw.

Ook de christelijke vakbond ACV is het oneens met het VBO. ‘Er moet nu vooral voor werkgelegenheid worden gezorgd’, verklaarde ACV-topman Luc Cortebeeck aan de VRT-nieuwsredactie. ‘We moeten de werkloosheid tegengaan en niet de fout maken van het vorige Generatiepact en het alleen maar over bruggepensioneerden en gepensioneerden hebben. We moeten het de volgende jaren over de werkgelegenheid hebben. Daarmee lossen we het probleem op’, zegt Cortebeeck.

Vanmorgen werd ik om iets na de zevenen uit mijn bed gelicht door de politie omdat mijn auto verkeerd stond. Blijkbaar komt de 1 mei stoet door onze straat en daarvoor moest alles vrij zijn. Heel wat voertuigjes werden in een mum van tijd getakeld (zo snel dat dat gaat!). Ik ben nog een uurtje terug in bed gekropen en ben dan op tijd opgestaan om wat foto’s te maken op de stoet…
Ik kwam Karina nog tegen, die doet dat blijkbaar ieder jaar. Ik vond het aanvankelijk niet gemakkelijk, heel die rode mensenmassa leuk in beeld brengen. De zon scheen en daardoor vielen er veel schaduwen en mislukten er heel wat foto’s. Maar goed, ik heb niet afgegeven en vond het resultaat uiteindelijk nog wel meevallen…

De klassieke 1 meimensjes. Die komen al heel hun leven.

Mevrouw Grappig:

De onschuld:

En een tweede onschuld…

Misschien vul ik vandaag of morgen nog wel aan. Ik heb nog wel wat fotootjes…

Op 21 april kwamen een 60-tal bruggepensioneerde, gepensioneerde en werkende militanten samen voor een debat over de pensioenen. Jef Maes van de ABVV-studiedienst gaf een uiteenzetting over de discussiepunten die op tafel liggen bij de “pensioenconferentie” die de regering organiseert dit najaar. Hij wees op de risico’s die ons pensioenstelsel loopt en op de voorstellen van het ABVV om ze te vermijden.

Voorstelling pensioendossier-abvvlimburg

Opmerking

Eergisteren had ik geen bericht geplaatst en het kan goed zijn dat er op 8 februari 2009 er ook geen zal zijn. Daarom dit langere bericht om te compenseren. Uiteraard is dit geen diepgaande analyserende tekst en kunnen er nog fouten in staan (zowel spellingsfouten als inhoudelijke). Ook is ze niet volledig aangezien ik bv de rol van dingen als godsdienst in het behoud van het systeem niet noem. Dit misschien in een latere tekst.

Constructieve kritiek is dan ook altijd meer dan welkom.

De demoligarchie

Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.

De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.

Voorbeelden van oligarchische belangen vinden we genoeg in de klassieke republieken. De Romeinse republiek waarbij de macht in handen was van enkele machtige families en waarbij private economische belangen werden nagestreefd vanuit de Senaat. Of “recenter” denken we maar aan het kolonialisme waarbij de staat moest ingrijpen om private belangen in Afrika na te streven. Vanuit dat opzicht is het duidelijk dat de economische onderbouw de politieke bovenbouw bepaalt. Dit is in het verleden zo geweest, het is in het heden ook zo en zal dat ook in de toekomst zo zijn. Ook de stabiliserende factor van de staat is nooit verdwenen geweest. Zo was het beschermen van handelaren in de Romeinse republiek (met als achterliggend doel het beschermen van handelsbelangen) een zaak van nationaal belang voor simpele redenen. Private belangen gingen verloren, er werd verlies gemaakt en dus werd dit voorgesteld als een nationaal belang om zo de massa te mobiliseren. Als men immers ronduit ging zeggen dat een familie verlies begon te maken en dat daardoor oorlog moest worden gevoerd, met alle gevolgen van dien (platgebrande akkers, doden, plunderingen, etc…), zou het niet lang duren of de verantwoordelijken zouden worden afgezet.

Maar ook de huidige verzogings- en subsidiestaat dient momenteel als stabiliserende factor. De staat koopt hiermee sociale onrust af. Als West-Europeaan krijgen wij vele sociale voorzieningen, die ik trouwens niet in twijfel trek, maar ik wens de achterliggende redenering van sommige politici te geven, die ervoor zorgen dat de meerderheid zwijgt. Op hetzelfde moment zorgt de staat ervoor dat de belangen van een kleine economische elite worden gediend aangezien die belangen nauw verweven zijn met de staat. Het gebruik van gemeenschapsgeld om banken te redden, die o.a. door dwaze avonturen in problemen zijn geraakt en dreigen de halve economie mee te sleuren. Ook vele huidige oorlogen moet men zien als conflicten tussen economische elites. Het conflict in Noord-Kivu kan men bv bekijken als het eeuwige geweld in Afrika, of men kan het ook eens economische bekijken. De Congolese staat had besloten om een Chinees bedrijf te grondstoffen te laten ontginnen i.p.v. bedrijven met Rwandese verbindingen. Handig toch dat direct daarna een Rwandees-gezinde krijgsheer opstaat in die regio en die gebieden inpalmt. Nkunda werd echter wat hebberig met zijn dreigement om heel Kongo over te nemen en hij zit nu in een Rwandese cel. Of laten we gewoon maar kijken naar de miljoenenwinst die bedrijven als Blackwater, die recent zijn buitengesmeten, in Irak hebben gemaakt.

Verzet tegen de demoligarchie?

Men zou denken dat de massa zich zou verzetten tegen dit nastreven van belangen. Specifiek doel ik daarmee op de werkende massa; de arbeiders en bedienden. Het probleem is echter dat hun belangenorganisaties (ABVV, ACV en ACLVB, al blijf ik heel het principe van een liberale vakbond enorm raar vinden) mee deel uit maken van deze demoligarchie. Ze klagen wel over de uitwassen van het systeem en zullen ageren tegen enkel gevolgen ervan, maar op geen enkel moment zullen zij de oorzaken aanpakken. Het beleid van de vakbonden tegenover vreemdelingen en migratie is er bv één dat neerkomt op dweilen met de kraan open. Op geen enkel moment durven zij te stellen dat de meeste vreemdelingen naar hier worden gehaald door werkgevers om prijzen te drukken en om in een economische slavernij gestoken te worden. Dat hun cultuur hier voor conflicten zorgt, zorgt er op zich dan weer voor dat de brede massa te verdeeld zal zijn om zich tegen de hogere klasses af te zetten. Door het open-armen-beleid dat sommige vakbondsmensen menen uit te dragen, werken zij echter volop de heersende klasse in de hand.

Maar is dit niet bewust? Vakbondsleiders zullen strijdvaardig zijn als militanten, zodra zij echter de top bereiken is het al een gans ander verhaal. Antoon Roossens, die we niet direct kunnen verdenken van zeer rechtse sympathiëen, stelde het reeds in 1981: “[...] zij (de vakbonden) voert die strijd strikt binnen het kader van de wetten van de kapitalistische economie en van de burgerlijke staat, die geen van beide in vraag worden gesteld. [...] De organisaties die spreken en handelen in naam van de arbeidersklasse, streven niet op een bewuste, systematische en coherente wijze naar de verovering van de politieke macht. [...] Zij beperken hun streven tot die objectieven die haalbaar zijn binnen het bestaande economische en politieke bestel. Niet alleen ondergaan zij de hegemonie van de heersende klasse, zij streven er zelfs niet naar deze te betwisten of in vraag te stellen.” (uit “De Vlaamse Kwestie; ‘pamflet’ over een onbegrepen probleem“, uitgegeven bij Kritak in 1981, p.73).

Radikaal-links probeert soms wel eens, maar zit al snel vast in hun typische gefocus op het Vlaams Belang en daaraan gekoppeld beginnen ze ook al te vaak over migratie. Ook gaan zij uit van een idealistische wereldbeeld waarbij dé arbeider bestaat en culturele verschillen er amper toe doen. Zij pleiten wel voor multicultuur, maar weigeren op die manier ook de eigenheid van elke cultuur te erkennen. Zolang de linkerkant niet stopt met “antifascistisch” en “progressief” als belangrijkste punten uit te dragen, zullen zij op geen enkel moment een alternatief kunnen bieden. Zij stellen immers slechts zelden het systeem an sich in vraag en verkiezen platte retoriek, over zaken die slechts gevolgen zijn van een systeem, boven kritiek op en actie tegen het systeem zelf. Het zal dus van de rechterkant moeten komen, en om exact te zijn van de volksnationalistische solidaristische kant.

Uitgangspunten van een rechtse kritiek

De volksnationalistische solidaristen zijn uiteraard geen marxisten en nog minder zijn we liberalen. We worden door socialisten graag als rechts beschouwd, de liberalen noemen ons dan weer links. Laten we het dan maar houden op het radikale centrum, al gebruik ik hierboven voor het gemak even de term rechts. Als we in opstand wensen te komen tegen het systeem, dienen we eerst dit systeem te analyseren vanuit een paar standpunten;

1. het huidige systeem dient om een kleine economische elite aan de macht te houden;
2. de taalgrens is in de Brusselse salons ook een sociale taalgrens;
3. de kapitalistische samenleving beschouwt identiteit als een manipuleerbaar en verkoopbaar iets;
4. de gemiddelde mens wenst enkele steunpunten van stabiliteit in zijn of haar leven, wij moeten dan ook zorgen voor een maatschappelijke stabiliteit. De huidige economie is echter een achtbaan die enorme hoogtes kent, maar ook zorgt voor enorme duiken;
5. waar volkeren elkaar raken en gedwongen worden om samen te leven in een staat waar ze zich cultureel en historisch niet meer kunnen verbinden, ontstaan conflicten. Daarom is het nodig om staatsgrenzen en volksgrenzen te doen samenvallen.

Willen wij dus werkelijk iets veranderen, dienen wij een beweging te zijn die niet enkel vecht tegen de gevolgen van het systeem, maar ook tegen de kern ervan. Het ontbinden van de Belgische staat, het buitensmijten van de Belgische kapitalistische elite zonder die gewoon in te ruilen voor een “Vlaamse”, het omvormen van de economie naar een vraageconomie i.p.v. een aanbod economie met als doel het afbouwen van de overproductiementaliteit van bedrijven, het zijn maar enkele dingen die dienen te gebeuren. Het is dus tijd voor een nieuw soort beleid, een Vlaams, sociaal en nationaal beleid. En er is meer dan ooit nood aan een beweging om de politici die het moeten waarmaken te controleren en waar nodig actie te voeren om onze eisen door te drukken.

We moeten ons immers hoeden om België niet in te ruilen voor een mini-België dat toevallig de naam Vlaanderen zou dragen.

Bert Van Boghout in Geschiedenis van Were Di, Dietsland-Europa

“Wij hebben het recht niet het onszelf gemakkelijk te maken. Niet inzake inhoud, niet inzake actie, niet inzake organisatie.

Het volstaat niet enkele goedkope slogans tegen het kapitalisme, tegen de kleursyndicaten, tegen de communistische dictatuur te schreeuwen. Wij moeten een eigen sociale conceptie, een eigen sociaal imago, gesproten uit onze volksnationale visie opbouwen. Een dergelijke visie moet ongetwijfeld geïnspireerd worden door de solidariteit, de eenheid en de historische continuïteit van onze volksgemeenschap gericht op onze eigen Nederlandse aard, maar anderzijds zal zij alleen kunnen gestructureerd worden aan de hand van een grondige probleemstudie.”

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/502890/2008/11/23/Belgie-veroordeeld-voor-erkenning-representativiteit-vakbonden.dhtml

De Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) veroordeelt ons land voor de criteria die het hanteert om vakbonden als representatief te erkennen omdat die criteria niet objectief zijn. Het systeem is volgens het IAO derhalve strijdig “met de elementaire beginselen van syndicale vrijheid”. Dat meldt Roger Blanpain, emeritus hoogleraar arbeidsrecht aan de K.U.Leuven op basis van het jaarverslag van het Comité van Deskundigen van het IAO. Om representatief te zijn in België moet een vakbond 50.000 leden tellen, voor het gehele land opgericht zijn en in de Nationale Arbeidsraad zetelen. De minister van werkgelegenheid beslist echter discretionair en soeverein over wie in de Nationale Arbeidsraad zetelt. Representativiteit geeft het ABVV, het ACV en ACLVB een syndicaal monopolie. Ze verwerven hierdoor het recht om bindende CAO’s af te sluiten, kandidaten voor te dragen voor de ondernemingsraad, te zetelen in de paritaire comités, arbeidsrechtbanken en worden bovendien ook financieel gesteund door de overheid en werkgever

Het beleid van de Belgische staat om de vakbonden aan zich te binden, hen een monopolie te geven en zo dus te neutraliseren is, zoals je hierboven kunt lezen, veroordeeld door de IAO. Initiatieven zoals CAO’s, de NAR en het sociaal overleg (corporatistische ideëen) vallen uiteraard alleen maar goed te keuren. Maar niet wanneer die bereikt worden door instellingen die niet de personen vertegenwoordigen die zij menen te vertegenwoordigen.

Tijd voor eenheidsvakbonden per sector en gedaan met het syndicaal monopolie van de grote drie. Slechts wanneer de vakbonden opgesplist worden per sector, en vervolgens in elke sector één grote vakbond vormen, zal de sociale strijd op een eerlijke manier gevoerd worden. Een staalarbeider dient voor zijn arbeidersvoorwaarden immers alleen te onderhandelen met de werkgevers van de staalsector met de staat als bemiddelaar en desnoods als scheidsrechter. Daar moeten geen landbouwers, leerkrachten of bedienden aan te pas komen. En omgekeerd ook niet natuurlijk.

In het sociaal conflict bij Carrefour, waar ik de kant van de vakbonden kies, is men een nieuwe fase ingegaan. Bij de blokkade van meerdere Carrefourwinkels, die in mijn ogen gerust op een internationale schaal mag worden georganiseerd, hebben de bazen nu besloten om niet alleen deurwaarders in te zetten. Net zoals bij nationalistische manifestaties is er gekozen om de matrakken van de politie in te zetten om zo het sociale conflict de kop in te slaan. Beelden hiervan op http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/economie/081110_Carrefour_actie .

Ik ben niet akkoord met de Belgische visie van de vakbonden en vinden dat zij vaak te weinig actie hebben gevoerd, of zelf geen, ter bevordering van de Vlaamse middenstand tegenover de grote buitenlandse multinationals. Werk in eigen streek, werk voor eigen en door het eigen volk, dat moet primeren in mijn ogen. En dat is niet het enige, ook over de verweving tussen de macht en de vakbonden valt nog serieus wat te zeggen. Of over de achterhoedegevechten die de vakbond meent te voeren tegen bepaalde “racisten” in hun rangen, terwijl het economisch systeem in een gigantische crisis zit.

Maar ondanks deze verschillen, steun ik de vakbond volledig in dit conflict bij Carrefour. De onwil van de top om te spreken met de arbeiders is vandaag geïllustreerd door het inzetten van de politie. En dan heb ik het nog niet over bepaalde dubieuze praktijken die de directie inzet door het dwingen van arbeiders om tegen de vakbonden te reageren. Dat ze voor mijn part Carrefour overal maar blokkeren, er zijn alternatieven genoeg om uw inkopen te gaan doen.

Dit toont ook aan dat het nationalisme wel degelijk een ideologische invulling moet krijgen. Want als men nu zou vragen naar een mening van de Vlaamse Beweging zouden de meesten daarin met een mond vol tanden staan. In tijden van crisis is het meer dan ooit vitaal dat het nationalisme kiest voor een ideologische en sociale invulling, de elite zal immers geen honger lijden en de elite zal ons snel wegwerpen wanneer ze ons beu zijn. Maar enkel een vaag idee bieden van een onafhankelijk Vlaanderen, van een Dietse hereniging, dat is volledig onvoldoende. Vlaggen vullen immers geen magen. Daarom geen liberale invulling van het nationalisme, geen sociaal-democratisch, geen marxistisch of socialistische, maar een solidaristische! Wij zijn dan wel tegen het marxisme, maar dat wilt niet zeggen dat wij knechten zijn van het liberalisme.

En dan te bedenken dat er mensen zijn die een liberaal Vlaanderen nastreven. Dat zal alvast mijn Vlaanderen niet zijn, in die staat weiger ik mij te integreren. Op naar de sociale Republiek Vlaanderen!

De vakbonden werden gisterenmorgen ontvangen door premier Yves Leterme en enkele andere topministers. Ze waren wat verbaasd over het feit dat de werkgevers niet mee aan tafel zaten. Maar die bleken al enkele dagen eerder langs te zijn geweest.

De ontmoetingen pasten in de voorbereiding van de interprofessionele onderhandelingen en de topbijeenkomst op 5 november. De federale en de regionale regeringen zullen dan samen met de sociale partners bekijken hoe ze hun acties tegen de gevolgen van de financiële crisis zo efficiënt mogelijk op elkaar kunnen afstemmen.

De premier waarschuwde gisteren wel tegen al te hoog gespannen verwachtingen over die bijeenkomst. Die waarschuwing werd herhaald tijdens een persconferentie na afloop van de ministerraad. ‘Het is niet de bedoeling een grote hoogmis of een Keynesiaans relanceplan te organiseren.’ Want voor maatregelen ‘die een belangrijke begrotingsimpact kunnen hebben’ is er gewoon geen geld.

De Nationale Bank en het Planbureau hebben volgende week een studie klaar over de impact van de financiële crisis op de economie.

Interprofessioneel akkoord

Leterme herhaalde tegenover de bonden ook zijn oproep om alles op alles te zetten om een nieuw interprofessioneel akkoord (IPA) af te sluiten.

De bonden en de werkgevers beloofden dat ze hun beste beentje zullen voorzetten. Maar ze wezen ook op de grote verantwoordelijkheid die de regering zelf draagt voor het welslagen van dat overleg.

Bij de werkgevers leeft nog altijd de vraag naar een verdere lastenverlaging. Ze tonen wel begrip voor het feit dat de marge op dit moment klein is. Maar ze blijven het moeilijk hebben met het feit dat de regering de verhoging van de sociale uitkeringen al ‘betonneerde’ en enkel de lastenverlaging gebruikt als ‘lokaas’ voor een nieuw IPA. Door dat onevenwicht worden de onderhandelingen zeker niet vergemakkelijkt, klinkt het.

De vakbonden herinnerden nog eens aan hun eisen voor meer koopkracht. Het ABVV had die voor de gelegenheid wel herverpakt tot een relanceprogramma. De meeste onderdelen van deze ‘Alliantie voor duurzame groei’ komen bekend voor: lagere energiekosten, een belastingkrediet voor lagere en middelgrote lonen en een betere opzegbescherming voor arbeiders. De vakbond wil ook dat de werkloosheidsvergoedingen het eerste jaar omhoog gaan.

Fiscale stimuli

Maar daarnaast wil de vakbond ook de fiscale stimuli voor pensioensparen en het aandeelhouderschap voor werknemers afschaffen. Want de kredietcrisis bewijst volgens het ABVV nog eens hoe riskant het is de bevolking in de richting van aandelengekoppelde vormen van sparen te duwen.

Het ABVV ziet dat spaargeld liever in een ‘Fonds voor solidaire beleggingen’ terechtkomen. Het zou daar een gewaarborgde rente van 3,75 procent opbrengen. Dezelfde rentevoet geldt nu al voor de tweede pijler van de aanvullende bedrijfspensioenen. De fiscale stimuli zouden dezelfde zijn als voor het langetermijnsparen.

Het fonds kan in een eerste fase vooral gebruikt worden voor het bevorderen van energiebesparende investeringen. De vakbond lonkt daarom ook naar de 250 miljoen euro die de energiesector volgens de begroting voor 2009 zou moeten storten en het miljard dat de staat tijdelijk uit het fonds voor de ontmanteling van de kerncentrales wil halen. In een latere fase wil het ABVV ook de stortingen voor de tweede pijler naar deze bestemming kanaliseren. De bond stelt voor het fonds te parkeren bij de Federale Participatiemaatschappij.

Wat een pracht van een job heb ik toch! Bij mensen op de koffie gaan, midden in de actie van de dag belanden en daar vervolgens allemaal wat moois over schrijven.

Ik sprong vanmorgen Tom-Naegels-gewijs op mijn fiets voor een interview in een Antwerpse randgemeente. Parkeerde mijn trouwe ijzeren ros een half uur later aan nummer 64 van een rustiek straatje in Deurne-Zuid. Deed vervolgens binnen een sympathieke babbel met een nog sympathiekere madam, in het gezelschap van een kop goddelijke Senseo-koffie. Mocht doen wat ik het allerliefste doe: vragen stellen en veel te curieus zijn!

Fotootje, plichtplegingen ter afscheid en een race naar de volgende place to be: het Harmoniepark in the centre of the town. Alwaar een bescheiden massa roodbevlagde, -bejaste, -besjaalde, -behandschoende vakbondsmilitanten gezellig soep stond te drinken. En tussen al die actieve actievoerders mocht ik de enkele militanten met een groene jas gaan zoeken voor een interview. Dapper het bemodderde grasveld doorkruist -en daarmee mijn gloednieuwe schoenen helemaal besmeurd, fuck!- en een paar groene mannetjes aangeklampt. Wat militante taal doen uitslaan (waar dienen militanten anders voor?). En als je dan plots een foto wil nemen, gaan ze allemaal zo braaf poseren als voor een klasfoto in het eerste leerjaar. Wég woede om die dalende koopkracht, wég rancune om die bedrijfsleiders die winst maken op de kap van de werknemer. Alleen nog brave glimlachjes en het lijf mooi in groepsfotopositie. Je zou niet zeggen dat er in het bedrijf van die mannen honderden jobs op het spel staan wanneer je hen ziet poseren en soep slurpen.

Maar toch. Ondanks het gebrek aan echte actie geniet ik ervan midden in de actie te staan. De mannetjes in het rood zien er net iets strijdvaardiger uit en ik laat mij graag meedrijven op hun bereidheid tot syndicale strijd. Er gebeurt hier iets, iets belangrijks, en ik mag erbij zijn, mag mensen uitvragen en ongegeneerd foto’s trekken. Heerlijk! Mijn neus gaat er van trillen. Of misschien is dat wel van de koude hersftlucht die ongevraagd mijn neusgaten binnendringt.

Dan: vanaf de late middag met mijn laptop kamperen in het Permekecafé achter de hoek en teksten uitschrijven, doorsturen naar de redactie. Dankzij de vakbonden raak ik niet op diezelfde redactie in Brussel, maar moeilijk gaat ook. Moeilijk is dikwijls zelfs plezanter en uitdagender en geeft meer voldoening! Hoewel ik het mezelf comfortabel maak vandaag. Ik werk snel door, doe mijn best om vandaag nog alles door te sturen wat ik kan voor ons Weekblad. Maar het kan geen kwaad als ik mezelf ondertussen trakteer op een cappuccino de hemel waardig en een stukje van de goddelijke chocoladetaart die ze in het Permekecafé hebben. Zo boordevol chocolade dat ik minstens twee keer mag gaan fitnessen ter boetedoening, mind that. Maar God zal het mij vergeven want hij weet dat het de moeite waard is.

Nog 1 interview vanavond. Weer naar Deurne-Zuid. Weer een halfuur met de fiets, en een halfuur terug. Misschien volstaat 1 keer fitness ook wel.

Het is vandaag 6 oktober en de ABVV heeft besloten een grootse staking op touw te zetten.

Ik zeg u dit vanuit de grond van mijn hart: ik hou van stakingen op maandag!

Maandagen bestaan bij mij uit 8 lesuren:
Economie, Nederlands, 2x Duits, 2x vrij, NCZ (zedenleer), natuurwetenschappen en Engels.

Vooral die 2 uur Duits na elkaar zijn om gek van te worden.

Gelukkig dat ook mevr. Mostien besloten heeft om mee te staken evenals de leerkracht NCZ en de leerkracht van natuurwetenschappen.

Gevolg: 6u vrij aan een stuk!

Conclusie: voor mijn part mogen ze ALTIJD staken op maandagen!

(Jammer van Engels wel. Moeten we dat uur speciaal weer naar school.)