ஓம் ஹ்ரீம் லலிதாம்பிகாயை நம:

க ஏ ஈ ல ஹ்ரீம்; ஹ ஸ க ஹ ல ஹ்ரீம்; ஸ க ல ஹ்ரீம்

* * *

வலைப்பூ அன்பர்களுக்கு,

ஆதி சங்கர பகவத்பாதாள் அருளிய மந்த்ரமாத்ருகாபுஷ்பமாலாஸ்தவம்

இந்த ஸ்தவத்தின் ஒவ்வொரு பாவின் முதல் வரியின் முதல் எழுத்தும் காதி வித்யையான பஞ்சதஸி மந்திரமான “க ஏ ஈ ல ஹ்ரீம்; ஹ ஸ க ஹ ல ஹ்ரீம்; ஸ க ல ஹ்ரீம்” என்பதிலிருந்தே ஆரம்பிக்கிறது. இப்பா, இறைவியை மானஸ பூஜை முறையில், ஆராதிக்க உபயோகிக்கும் வண்ணம் அமைந்துள்ளது. இதேபோல், தேவி ஸ்ரீ ரஜ-ராஜேஸ்வரி பதிகங்களிலும் இதுபோன்றே எழுத்து வரிசை காணப்படுகிறது.  சங்கரர் மறைக்கவில்லையே, புஷ்ப மாலையாக அன்றோ அருளினார். அதன்பின் அதற்க்கும் மேல் ஒருபடி சென்று, த்ரிபுரசுந்தரி சன்னதி ஸ்தவத்தில், மனித குலம் உய்ய, அம்பிகையின் சான்னித்யத்தில் என்றும் குளிர்ந்திருக்க “ஷோடஸி வித்யா”யையுமன்றோ அருளினார்.

ஏதோ, அம்பாள் உபாஸகரான தீக்ஷிதர் மந்திரங்களை, அதுவும் ஷோடஸியை, மட்டுமல்லாது, தஸ மஹாவித்யயின் சாரத்தையும் ஆர்வ மிகுதியால் பொதுஜனங்களுக்கு சென்றடைய செய்தார் எனில், அவருக்கும் பல நூற்றாண்டுகள் முன்பே ஆதி சங்கரர், அம்பிகையால் அருளப்பட்ட ரஹஸ்ய, அதிஸய பலன் உடைய, ஆராதனை முறைகளைக்கூட ஸ்ரீ ஆதி சங்கரரும், ஸ்ரீ தீக்ஷிதரும், நம் எல்லோரும் பயன் அடைய விட்டுச்சென்றனர். ஆயின், இன்றோ வைதீகம் வியாபாரமாகிவிட்டது தான் வருத்தத்திற்குறியது.

இதன் பலன், அரை குறையாக ஆஸரணை செய்யும் ஆச்சார்யர்களுக்கு, அரை குறையான சந்ததிகள், அல்லது சந்ததி இல்லாமை, வாக் ஸ்தம்பனம், மற்றும் இன்னம் இதர சொல்ல இயலாத வகையில் பலன்கள்.

இதன் பயனாக ஆலயங்களில் இறைவனை வழிபடுவோரும், “24 மணி நேரமும் கோவிலே என்று கிடக்கும் அர்ச்சகரின் கோரிக்கையயே ஆண்டவன் என்ன என்று கேட்கவில்லை, நம் கோரிக்கையையா கேட்கப்போகிறார்” என்று எண்ணி, அசட்டையாகி விடுகின்றனர்.  இதுவும், நமது சமூக சீர்கேட்டிற்கு ஒரு காரணம்.  அர்ச்சகர் முறையாக, விதிப்படி வழிபட்டிருந்தால் அன்றோ இறைவனும், அவன் கூற்றுப்படி, அவ்வழிபாட்டின் பயனை அருளியிருப்பான்!

தயை கூர்ந்து சிந்திக்கவும்; க்ரந்த கர்த்தா ஒரு பாமாலையை படைத்து, அதன் பலனை அனுபவிக்காமல் அதை உலகிற்கு தெரிவிக்கவில்லை.  நன்றாக பலனை அனுபவித்து, பின்னரே உலகிற்கு தெரிவித்தனர். உதாரணம் அபிராமி அந்தாதி, கனகதாரா ஸ்தோத்திரம்.  இன்றும் கனகதாரா ஸ்தோத்திரத்தை முறையோடும், ஸ்ரத்தையோடும் அனுஷ்டான முறையில் அனுசரித்து பலனடைந்தவர்கள் ஏராளம்.

பொதுவாக, பாமர மக்கள், ஏன் நாம் கூட, இறைவனுக்கு வழிபாடு நடத்தி, இறைவனிடம் நமது இன்னல்களை மண்டித்து ஆராதனை செய்தவுடன், ஒரு மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறோம். இது மனித இயல்பு. ஆயின், வேத வித்துக்கள் என்றும், வித்வான் என்றும், ஆச்சார்யர் என்றும் சமூகத்தில் அந்தஸ்துடைய ஆச்சார்யர்களே, சாபக்ரஸ்தராகும் பொழுது, சமூகம் இறையாண்மையை மறப்பது வெறுப்பது முறையே அன்றோ.

ஆச்சார்ய வர்கம், இதன் பிறகாவது, காலை, மாலை வேளைகளில், ஆலயம் புகுமுன்பு, தம் தமது இல்லங்களில், அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானங்களை முழுமையாக நிறைவேற்றி, காயா, வாச்சா, மனஸா, சுத்தியுடன் ஆலய பிரவேஸம் செய்து, மூலவரையும், பரிவார தேவதைகளையும் முறையாக ஆராதித்து, வரும் பக்தர்களுக்கும், தமக்கும், தம் வர்கத்திற்கும் அருள் சேர்க்க முயற்ச்சிப்பார்களா?

இந்த ஆதங்கத்திற்கு காரணம், ஸர்வருக்கும் பயன்படவேண்டிய மந்திரங்களை, நமது முன்னோர்கள் எழிமையான ஸ்லோகங்களாக, எழிலாக, வெரும் ஸ்தோத்திரங்களாக, ஸ்ரீ வித்யாவிற்கே உண்டான கடின அனுஷ்டானங்கள் இல்லாமல் அமைத்துக் கொடுத்தும் இன்னமும் அவை வைதீக வியாபார வேத வித்துக்களைக்கூட சென்று அடையவில்லையே என்பது தான். அப்படி அடைந்திருந்தால், அவர்களும் பயனுற்று, அகிலமும் பயனுற முயற்ச்சிப்பர் அல்லவா! என்ற எண்ணமே. காக்கப்படவேண்டிய ரஹஸ்யங்கள் காக்கப்படட்டும், அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டிய அனுஷ்டானங்கள் அனுஷ்டிக்கப்படட்டும். அனுபவித்து ஆனந்திக்க வேண்டியவைகள் அனுபவிக்கப்படட்டும்.

 ‘ஆதி சங்கர பகவத்பாதாள் அருளிய மந்த்ர மாத்ருகா புஷ்பமாலாஸ்தவம்’

 1.கல்லோலோல்லஸிதாம்ருதாப்திலஹரீமத்யேவிராஜன்மணி
த்வீபேகல்பகவாடிகாபரிவ்ருதேகாதம்பவாட்யுஜ்வலேமி  |
ரத்னஸ்தம்பஸஹஸ்ரநிர்மிதஸபாமத்யேவிமாநோத்தமே
சிந்தாரத்னவிநிர்மிதம்ஜநதிதேஸிம்ஹாஸநம்பாவயேமிமி  ||

2.ஏணாங்காநலபர்னுமண்டலலஸத்ஸ்ரீசக்ரமத்யேஸ்திதாம்
பாலோர்கத்யுதிபாஸுராமகரதலை:பாசாங்குசௌபிப்ரதீம்  |
சாபம்பாணுமபிப்ரஸந்நவதநாம்கௌஸும்பவஸ்த்ரான்விதாம்
தாம்த்வாம்சந்த்ரகலாவதம்ஸமகுடாம்சாருஸ்மிதாம்பாவயே  ||

3.ஈசாநாதிபதம்சிவைகபலகம்ரத்னாஸனம்தேசுபம்
பாத்யம்குங்குமசந்தனாதிபரிதைரர்க்யம்ஸரத்னாக்ஷதை: |
சுத்தைராசமநீயகம்தவஜலைர்பக்த்யாமயாகல்பிதம்
காருண்யாம்ருதவாரிதேததகிலம்ஸந்துஷ்டயேகல்பதாம் ||

4.லக்ஷ்யேயோகிஜநஸ்யரக்ஷிதஜகத்ஜாலேவிசாலேக்ஷணே
ப்ராலேயாம்புபடீரகுங்குமலஸத்கர்பூரமிச்ரோதகை: |
கோக்ஷீரைரபிநாலிகேரஸலிலை:சுத்தோதகைர்மந்த்ரிதை:
ஸ்நானம்தேவிதியாமயை ததகிலம்ஸந்துஷ்டயேகல்பதாம் ||

5.ஹ்ரீங்காராங்கிதமந்த்ரலக்ஷிததநோஹேமாசலாத்ஸஞ்சிதை:
ரத்னைருஜ்வலமுத்தரீயஸஹிதம்கௌஸும்பவர்ணாம்சுகம்  |
முக்தாஸந்ததியஜ்ஞஸ¨த்ரமமலம்ஸெளவர்ணதந்தூத்பவம்
தத்தம்தேவிதியாமயைத்தகிலம்ஸந்துஷ்டயேகல்பதாம்  ||

6.ஹம்ஸைரப்யதிலோபநீயகமநேஹாராவலீமுஜ்வலாம்
ஹிந்தோலத்யுதிஹீரபூரிததரேஹேமாங்கதேகங்கணே  ||
மஞ்ஜீரௌமணிகுண்டலேமகுடமப்யர்தேந்துசூடாமணிம்
நாஸாமெனக்திகம்அங்குலீயகடகௌகாஞ்சீமபிஸ்வீகுரு  ||

7.ஸர்வாங்கேகனஸாரகுங்குமகனஸ்ரீகந்தபங்காங்கதிதம்
கஸ்தூரீதிலகம்சபாலபலகேகோரோசநாபத்ரகம்மி  |
கண்டாகர்சனமண்டலேநயநயோர்த்வ்யாஞ்ஜநம்தேsரஞ்சிதம்
கண்டாப்ஜேம்ருகநாபிபங்கம்அமலம்த்வத்ப்ரீதயேகல்பதாம்  ||

8.கல்ஹாரோத்பலமல்லிகாமருவகை:ஸெளவர்ணபங்கேருனஹ:
ஜாதீசம்பகமாலதீவகுலகைர்மந்தாரகுந்தாதிபி: |
கேதக்யாதரவீரகை:பகுவிதா:க்லுப்தா:ஸ்ரஜேமாலிகா:
ஸங்கல்பேநஸமர்பயாமிவரதேஸந்துஷ்டயேக்ருஹ்யதாம்மிமி  ||

9.ஹந்தாரம்மதநஸ்யநந்தயஸியைரங்கைரநங்கோஜ்வலை:
பைர்ப்ருங்காவலிநீலகுந்தலபரை:பத்நாஸிதஸ்யாசம்  |
தாநீமாநிதவாம்பகோமலதராண்யாமோதலீலாக்ருஹா-
ண்யாமோதாயதசாங்ககுக்குலுக்ருதைர்துபைரஹம்தூபயேமிமி  ||

10.லக்ஷ்மீமுஜ்வலயாமிரத்னநிவஹோத்பாஸ்வந்தரேமந்திரே
மாலாரூபவிலம்பிதைர்மணிமயஸ்தம்பேஷ§ ஸம்பாவிதை:  |
சித்ரைர்ஹாடகபுத்ரிகாகரத்ருதைர்கவ்யைர்க்ருதை: மிவர்திதை:
திவ்யைர்தீபகணைர்தியாகிரிஸுதேஸந்துஷ்டயேகல்பதாம்  ||

11.ஹ்ரீங்காரேச்வரிதப்தஹாடகக்ருதை:ஸ்தாலீஸஹஸ்ரைர்ப்ருதம்,
திவ்யான்னம்க்ருதஸ¨பசாகபரிதம்சித்ரான்னபேதம்ததா  |
துக்தான்னம்மதுசர்கராததியுதம்மாணிக்யயாத்ரேஸ்திதம்
மாஷாபூபஸஹஸ்ரமம்பஸகலம்நைவேத்யமாவேதயே  ||

12.ஸச்சாயைர்வரகேதகீதலருசாதாம்பூலவல்லீதலை:
பூகைர்பூரிகுணை:ஸுகந்திமதுரை:கர்பூரகண்டோஜ்வலை: |
முக்தாசூர்ணவிராஜிதைர்பகுவிதைர்வக்த்ராம்புஜாமோதனை:
பூரணாரத்னகலாசிகாதவமுதேந்யஸ்தாபுரஸ்தாதுமே  ||

13.கன்யாபி:கமநீயகாந்திபிரலங்காராமலாரார்திகா
பாத்ரேமௌக்திகசித்ரபங்க்திவிலஸத்கர்பூரதீபாலிபி: |
தத்தத்தாலம்ருதங்ககீதஸஹிதம்ந்ருத்யத்பதாம்போருஹம்
மந்த்ராராதனபூர்வகம்ஸுவிஹிதம்நீராஜநம்க்ருஹ்யதாம்மிமி  ||

14.லக்ஷ்மீர்மௌக்திகலக்ஷகல்பிதஸிதச்சத்ரம்துதத்தேரஸாத்
இந்த்ராணீசரதிஸ்சசாமரவரேதத்தேஸ்வயம்பாரதீ  |
வீணாம், ஏணவிலோசநா:ஸுமநஸாம்ந்ருத்யந்திதத்ராகவத்
பாவை:ஆங்கிகஸாத்விகை:ஸ்புடதரம்மாதஸ்தாகர்ண்யதாம்மிமி ||

15.ஹ்ரீங்காரத்ரயஸம்புடேநமனுநோபாஸ்யேத்ரியீமௌலிபி:
வாக்யைர்லக்ஷ்யதநோதவஸ்துதிவிதௌகோவாக்ஷமேதாம்பிகே |
ஸல்லாபா:ஸ்துதய:ப்ரக்ஷிணசதம்ஸஞ்சாரஏவாஸ்துதே
ஸம்வேசோநமஸ:ஸஹஸ்ரமகிலம்த்வத்ப்ரீதயேகல்பதாம் ||

16.ஸ்ரீமந்த்ராக்ஷரமாலயாகிரிஸுதாம்ய:பூஜயேத்சேதஸா
ஸந்த்யாஸுப்ரதிவாஸரம்ஸுநியதஸ்தஸ்யாமலம்ஸ்யான்மந: |
சித்தாம்போருஹமண்டபேகிரிஸுதாந்ருத்தம்விதத்தேரஸாத்
வாணீவக்த்ரஸரோருஹேஜலதிஜாகேஹேஜகன்மங்களா ||

17.இதிகிரிவரபுத்ரீபாதராஜீவபூஷா
புவனமமலயந்தீஸ¨க்திஸெளரப்யஸாரை: |
சிவபதமகரந்தஸ்யந்திநீயம்நிபந்தா
மதயதுகவிப்ருங்கான்மாத்ருகாபுஷ்பமாலைமிமி ||

மந்த்ர மாத்ருகா புஷ்ப மாலா ஸ்தவம் முற்றிற்று.

மேற்கண்ட ஸ்தோத்திர பாராயண பலன் இங்கே, இது இந்த ஸ்லோகத்திலேயே 16-ஆம் பத்தியில் “பல ஸ்ருதியாக” உள்ளது.

“எவரொருவர், தினந்தோரும் காலையிலும் மாலையிலும் மந்த்ரபீஜாக்ஷரம் பொதிந்த இந்த ஸ்தோரத்தை மனம் வைத்து பாராயணம் செய்து தேவியை பூஜிக்கிறாரோ, அவர் மனம் அமைதி கொள்வது மட்டுமின்றி, அவர் ஹ்ருதயதாமரையில் ஸ்ரீ தேவி மகிழ்ச்சியுடன் களிநடனம் புரிவாள், நாவில், பேச்சில் ஸரஸ்வதீ நடனம் புரிவாள், வீட்டில் உலகுக்கெல்லாம் மங்கல நாயகியான லக்ஷ்மீ வாஸம் செய்வாள்.”

எந்த பக்தனும், இதைவிட வேறொன்றும் இறைவனிடம் யாசிக்கப் போவதில்லையே! 

குண்டலினி யோகத்தில் கிட்டும் அனைத்தும், பக்திமார்கத்தில் கிட்டிடும்போது, அல்லது, சாதாரணமான முறையில், உடலையும், உள்ளத்தையும் வருத்தாமல் எல்லாவற்றையும் அடைய வழிமுறைகள் இருக்கும்போது, ஏன் கடினமான வழிகளை தேர்வு செய்யவேண்டும்?

எளிய பக்தி மார்கம், மந்திர மார்கம், மற்றும் யந்திர தந்திர மார்கத்திற்கே, தேர்ச்சி பெற்ற குருவானவர், மிக மிக அவசியம்.  ஆரம்பத்தில், சாதாரண நிலையில், அனுஷ்டானங்களில் தேர்ச்சி பெற்றவர் குருவாக இருந்தால் போதும், இரண்டாவது நிலையிலேயே, தேர்ச்சி பெற்ற உபாஸகர், அதுவும் நீங்கள் தேர்வு செய்த தேவதா மூர்த்தியின் உபாஸகர் கண்டிப்பாகத் தேவை. இனி மூன்றாம் நிலையைப் பற்றியும், கடினமான நான்காம் நிலை பற்றியும் விளக்கவேண்டாம் என்று எண்ணுகிறேன்.

இனியும் ஒரு விஷயம்.  சிரம் தேயும், ராஜ்யம் தேயும், ந தேயா ஷோடஸாக்ஷரி என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. யான் அறிந்தவரை அதன் அர்த்தமாவது, ஷொடஸாக்ஷரியை உபாஸனை முறையை உபதேஸிக்க, அம்பிகையை அகல வேரு யாருக்கும் அதிகாரமில்லை.  ஆயின், இது தான் ஷோடஸி, அம்பாளின் மிக ரஹஸ்ய மந்திரம், இதன் உபாஸனை முறைகளை அம்பிகையேதான் உபதேஸிப்பாள், அதற்கு தகுதியாக வேண்டுமென்றால், பஞ்சதஸியை உபாஸித்து அதில் சித்திபெற்று, ஷோடஸியை அம்பாளின் அனுக்ரஹத்தால் அடைவாயாக என்றல்லாவா பொருள் கொள்ளவேண்டும் அப்படி பொருள் கொண்டதால் தான், ஆதி சங்கரரிலிருந்து தீக்ஷிதர் வரை அந்த அத்புதமான மந்திரத்தை வெளியிட்டார்கள் – உபதேசிக்கவில்லையே? முறையாக உபாஸனை செய், உன்னத நிலையடைவாய் என்றனரே தவிர.

சுபம்

By Adi Shankaracharya

Srimad Adi Shankaracharya Bhagavadpada has composed the Bhaja Govindam during his famous pilgrimage to Kashi (Benares).  The fourteen disciples are said to have accompanied him.  The story goes that ….

- Kamakoti

About 2500 years ago, in Kaladi Kerala, India, a learned brahmin, by the name of Sivaguru, and his wife, Aryambal, spent their life in pooja and in giving alms to poor and in other good deeds. This childless couple went to Trichur and performed puja for 48 days to Lord Vadakkunathan (Lord Shiva) and prayed for a son.

Lord Shiva melted in their devotion and was bornto Aryambal. As the Lord had already promised …….

Many of us would have come across the law of karma and to a large extent most of us believe in it – only degree of belief varies! If this is true, we may also give ourselves a pat for having involved in some spiritual activities in the past that have allowed us to come this far. While the patting is a good motivator, we must not rest on our laurels, as ‘moksha’ is still away. Should we not thank the almighty for his/her benevolence in helping us this far? Do you? Think!

Just take a moment and think back about how you are living your life presently! How does it look? How many of us actually want God-realization? Does the thought of seeking the Lord arise – if so when? Does spiritual fervor arise only when we are faced with something we can’t handle or adversity? When things are all fine and happy – do we still seek the Lord and express our gratitude?

Before looking at what are the key things we must consider to make spiritual progress and what that path will look like – it is important to take stock of where we are today? Do we understand the futility of a worldly life? Just being born as a human being (even if it is in a highly religious environment) does not confer the desire for God-realization. Hence one of the first things to do is to analyze the quality of our life and see if we are truly using a prized gift appropriately? Once we feel that we must use it to live a meaningful life so as to attain God-realization, then there are typical steps / routes that are suggested to progress there.

This week i would invite you to ponder on this question – if given a choice, what would be the desire you want fulfilled in this lifetime?

Happy week of introspection!

“The polytheism of the four Vedas and the rituals offered up to the deities is not downgraded or rejected in the Upanishads, and the elaboration of speculative knowledge concerning Self and Brahman ending with the statement by Sankara in his commentary on the Brahma Sutras that Brahman is the Infinite, is Intelligence and is Blissful, does not contradict the worship of the Vedic deities.” – Vijaya Rajiva

In previous articles the present writer has spoken about the line of continuity from the Rig Veda (and Sama, Yajur and Atharva Veda) through to the Upanishads and the Brahma Sutras. Conventional scholarship, especially that of Western scholars, has posited a break with the Upanishadic focus on Self and Brahman as a departure from the worship of the many devas and devatas (male and female divinities) of the four Vedas, and as well the rituals associated with the Vedic sacrifices.

This break has been described as the difference between Karma Kanda (ritual) and Jnana Kanda (speculative knowledge of Self and Brahman).

Our perception is of continuity, with only a difference of emphasis. The polytheism of the four Vedas and the rituals offered up to the deities is not downgraded or rejected in the Upanishads, and the elaboration of speculative knowledge concerning Self and Brahman ending with the statement by Sankara in his commentary on the Brahma Sutras that Brahman is the Infinite, is Intelligence and is Blissful, does not contradict the worship of the Vedic deities. Indeed, one could argue that both the Upanishads and Sankara build on the former.

The Rig Veda worships 33 different Devas and Devatas of which Agni and Indra are the most worshipped. The Vedic ritual itself is always conducted through the worship of Agni (Fire). This exaltation of Agni continues throughout the Vedic Agamic Hindu tradition of worship, if only that fire is ever-present in every act of worship. The gods are now worshipped after due consecration inside temples.

Two of the oldest and most commented upon of the Upanishads are the Chandogya and the Brihadaranyaka Upanishads. The central themes here are more or less repeated in the other Upanishads and these two can be used as templates for an examination of the theme of continuity with the four Vedas.

As the reader would be aware, the four Vedas have their prose commentaries, the Brahmanas, which are followed by the forest treatises or Aranyakas, and finally the Upanishads. Hence, each of the older Upanishads can be seen as linked to them. There are some 108 Upanishads, some of much later date. Many are said to have been lost over a period of time. The date of the Vedas has generally been tentatively assigned to 1500 BCE and the earliest Upanishad to 800-600 BCE. These dates are to this day, tentative, and devout Hindus assign a much earlier date to the Vedas, which are considered apaurusheya (not of human origin).

There is something to this belief, since the rituals and the hymns, though solemn, are also of a joyous celebratory nature and they invoke not only the presence of the deities at the time of the rituals, but also are a testimony to their continued presence in the universe.

The deities (Devas and Devatas) are invoked in their presence in the elements, as transition to the reflections of the Upanishads. The Chandogya, for instance, reflects a movement from the various elements that culminate in the udgitha, the OM (the pranava). The entire universe (multiverses) are sacralised, starting with the elements of earth and water, and the Upanishad sees no contradiction in gathering these up as correspondences and as well the presence of deities in the OM. It is only at this stage that one can identify the Chandogya’s final mention of Brahman as the all-encompassing reality that expresses itself in the devas and devatas referred to above. A single example will suffice (though the Upanishad repeats this thought several times):

“Let a man meditate on the syllable OM, called the udgitha; for the udgitha is sung, beginning with OM. The essence of all beings is the earth, the essence of the earth is water, the essence of water the plants, the essence of plants man, the essence of man speech, the essence of speech the Rig Veda, the essence of the Rig Veda the Sama Veda, the essence of the Sama Veda the udgitha (OM).” (From the translation by Max Mueller in Sacred Books of the East)

The culmination in what is referred to as the Mahavakya is a natural progression in the thinking of the Upanishadic seer: That Thou Art (Tat tvam asi). By the conclusion of the Upanishad there are references to Brahman.

Here, the identification of the individual self, now raised to the level of Self (Atman), with the infinite reality of Brahman, is first mentioned. It is left to the Brahma Sutras and the commentaries by Sankara and Ramanuja (and theistic commentators like Madhva, Vallabha) to further elaborate this theme. The idea too is that each individual human who progresses through the stages of meditation, yoga, devotion, knowledge etc. will enact the identification. The overall word for the process is ‘upasana’.

The Brihadaranyaka has a parallel movement to that of the Chandogya. The famous Mahavakya aham brahmasmi (I am Brahman) can be translated thus :

“Verily in the beginning this was Brahman, that Brahman knew its Self only, saying ‘I am Brahman’. From it all this sprang. Thus, whatever Deva was awakened (so as to know Brahman), he indeed became that (Brahman); and the same with Rishis and men. The Rishi Vamadeva saw and understood it, singing ‘I was Manu (moon), I was the sun.’ Therefore now also he who thus knows that he is Brahman, becomes all this. . . .” (From the Max Muller translation)

This remarkable passage is succeeded by a spectacular celebration of the elemental world in its inner connection with the Self-Brahman:

“This earth is the honey of all beings, and all beings are the honey of this earth. Likewise this bright, immortal person this earth, and that bright immortal person incorporated in the body, both are madhu. He indeed is the same as that Self, that Immortal, that Brahman, that All.”

These sentiments are expressed repeatedly invoking in succession water, fire, air, sun, moon, lightning, thunder, ether, dharma, mankind, as being the honey of all beings, as that Brahman, that All. (From the Max Muller translation)

The Brahman Sutras by Badarayana (identified as Vyasa) and the commentaries by Sankara and Ramanuja can legitimately be described as Vedanta, the culmination of the Veda. The process is not simply a chronological one, but a religious/spiritual process. The reader is advised to read these philosophers in the ORIGINAL, either in Sanskrit or in a good translation (George Thibaut in the Sacred Books of the East series).

The Brahma Sutras are so-called because they enquire into the nature of Brahman. The work begins with the famous aphorism: adhato brahma jijnasa (Now one must inquire into Brahman).

These aphorisms have been endlessly commented upon, the most famous commentaries being by Sankara (820 CE) and Ramanuja (1077-1157). Both, whatever the minutiae of their different interpretations, are agreed on one thing: Brahman is that which is Infinite, is Intelligence, is Blissful (Sat, Chit, Ananda). While Sankara sees the universe as the Maya of Brahman, Ramanuja sees it as the embodiment of Brahman.

While it may be relatively easy to read this into Ramanuja’s commentary, the astonishing philosophical arguments of Sankara need to be carefully studied before one understands what he means by the Maya of Brahman, and hence of Brahman’s relation to the world.

The writer does not see the difference between the two philosophers as significant. What is common to both is Satchidananda (Sat, Chit, Ananda) and here the Vedic gods are ever-present, whether as Maya or as embodiment. The rituals offered to them by the Vedic Rishis are an ongoing reality in the Punya Bhumi, whether one construes this phrase as limited only to the Indian subcontinent or to Mother Earth. – Vijayvaani, 26 May 2012

» The writer is a Political Philosopher who taught at a Canadian university.

See also

1. The Upanishads: Happy hunting ground of the ONE god-ists

2. Punya Bhumi and the bleak landscape of one god-ism

3. Hindu intellectuals must protect the traditional acharyas

4. The ONE true god: Some reflections

5. Rig Vedic Polytheism and Punya Bhumi

6. The Rig Veda and “Hindu Polytheism”

7. Social engineering, social reform and protecting the Vedic heritage

8. Temple priests and preserving the Vedic heritage

9. Prof. Monier Williams and his mighty fortress of Brahmanism

1. Manager should be a leader not a politician.

2. AdiSankara in his Advaitha philosophy call the relation between guru and shisya as Shradda, but if it breaks you lose your interest in your work and slowly you will feel that something is being missed that is productivity.

3. Most managers consider you as a threat not as a friend and its was rightly said all your colleagues are friends.

4. He is the Lord and we are supposed to bear everything and should not speak a word against him or retaliate.

Most of my managers including my HoD were good and HoD once told me “If you do a mistake do it without a proof”, still i’m figuring what i did.

“The link between Hindu Monism and Rig Vedic Polytheism establishes the richness of both dimensions: the Infinite Divinity and the infinite manifestations of this Divinity in the Gods and Goddesses that Hindus worship. One can theorise about this link, as have the great Hindu philosophers such as Adi Sankara, Ramanuja and Madhva. But for our purposes it is important to keep in mind that these manifestations are the murtis (derided as ‘idols’ by monotheists) that Hindus consecrate and install in temples and worship. Hence, the importance of murti reverence and temples in Sanatana Dharma.” – Dr. Vijaya Rajiva

The Rig Vedic worship of many Gods and Goddesses provoked commentators from Abrahamic faiths (mainly Christians) to call the system polytheism (the worship of many gods). Many Hindus and respectful foreign students of Hindu philosophy now prefer the more neutral term, pantheism, to denote the Hindu pantheon, as polytheism was used in a derogatory way.

Modern Hindus are no longer intimidated by the polytheist label. Hindus believe that their land is Punya Bhumi (sacred earth) inhabited by the Gods and Goddesses of the universe, who are invited to special open air feasts (yagnas) and also housed in temples built for them by devotees. Perhaps no country in the world has so many temples, from north to south, east to west and no other religious tradition has invoked the presence of deities in the Vedic Yagnas, and their successors in the Agama traditions of ritual and worship.

The Hindu bhakta knows that the Gods actually EXIST, but the educated Hindu elite are reluctant to admit to their heritage thanks to the massive indoctrination by the Macaulay-ian educational system and the missionary onslaught on Hinduism which denounces it as ‘pagan’, ‘polytheist’, etc. They contrast it with their ONE true god in whose name they have visited death and destruction on the planet.

Recent commentators from the Hindu side, such as Swami Devananda Saraswati (a Dashanami sannyasin) and earlier still, the philosopher-historian, the late Sita Ram Goel, have pointed out that the contemporary educated Hindu elite have been misled by their ill-conceived identification of Monotheism and Monism, and their inability to understand that the difference is crucial to understanding Polytheism.

Sita Ram Goel prefers the word Panentheism to Polytheism (to describe Hinduism) since the former emphasises the special Hindu concept of Ishta-devata, the special deity to whom a worshipper can relate to (a phenomenon unique to Hinduism).

The crucial difference between Monotheism and Monism is that the former believes in a ONE true god, and denounced the Gods of other faiths as ‘false gods’, whatever that means, for how can a God be ‘false’ if the concept of God is real?

Monism believes in the Infinite existence of the Divine, which is characterised by Existence, Consciousness and Bliss (Sat, Chit, Ananda). This is better known as Advaita Vedanta or Non-Dualism (Unity, non-divisiveness). Its best articulation came with Adi Sankara. There are two other major Vedantas, the qualified non-dualism of Ramanuja and the Dualism of Madhva.

Modern practitioners of Monism are many, the most renowned being the Kanchi Mahaswami Chandrashekarendra Saraswati who specially highlighted the importance of the many Gods in Hinduism:

“… a yagna is making an oblation to a deity in the fire with the chanting of mantras. In a sense the mantras themselves constitute the form of the deities invoked. In another sense, the mantras, like the materials placed in the fire, are the sustenance of the celestials invoked…” (Hindu Dharma: Chapter on The Vedas).

Elsewhere, the Mahaswami remarked that the devout Hindu also sees the forms of the celestials appearing in the Yagna fire.

These preliminary remarks are intended to emphasise the link between Hindu Monism and Rig Vedic Polytheism. It allows for an enriched Hindu Polytheism where the devotee does not consider his / her chosen deity (ishta devata) as the only true god, and does not anathema-tise the Gods of other faiths, as happens in Abrahamic monotheism. This is, of course, the difference between Abrahamic monotheism and Hindu Polytheism.

Abrahamic monotheism must be rejected by Hindus for two reasons: 1) political, and 2) religious.

Politically, monotheism has been the source of conquest, violence and intolerance, both in Christianity and Islam. It is important that Hindus are always vigilant to this dimension in the interests of security. The security question arises not only in the crude context of everyday dangers such as the throwing of a severed cow’s head by miscreants inside a Hindu temple or the verbal abuse of Hindu scriptures and temples, but the equally looming danger of sophisticated Inculturation. Here we perceive both Islamist and Christian attempts to find their monotheistic doctrines reflected in the Rig Veda, and the sophisticated attempts to wrest the ‘Rishi tradition’ as they call it, from the Hindus, distort it and appropriate it for their own purposes.

In this project, the Vedas are no longer dismissed as ‘paganism’, but viewed as harbingers of the two monotheistic faiths. This can range from the crude attempt by evangelical Christian (and Islamic counterparts) to find references to Jesus in the Rig Veda, and / or references to the coming of the prophet and so on, to the more sophisticated attempts by scholars (mainly Catholic, but also such persons as Dr. Zakir Naik) to find parallels in the thinking of the Veda and their own scriptures and beliefs.

In this way, Inculturation, or the process by which another culture is absorbed – subsumed – into one’s own, has become a current trend. The aim, of course, is to eradicate the visited local culture. It is not some gentlemanly exercise or purely scholarly enterprise. The agenda is clearly there.

The link between Hindu Monism and Rig Vedic Polytheism establishes the richness of both dimensions: the Infinite Divinity and the infinite manifestations of this Divinity in the Gods and Goddesses that Hindus worship. One can theorise about this link, as have the great Hindu philosophers such as Adi Sankara, Ramanuja and Madhva. But for our purposes it is important to keep in mind that these manifestations are the murtis (derided as ‘idols’ by monotheists) that Hindus consecrate and install in temples and worship. Hence, the importance of murti reverence and temples in Sanatana Dharma.

When the barbarian invaders arrived, their first task was to destroy as many temples as they could. Thousands of Hindus lost their lives in defence of these temples. The shocking desecration of murtis by Islamists and Evangelicals continues to this day, though on a smaller scale, and mainly by Evangelicals and in some cases by Islamists.

If the underlying unity between Monism and Hindu Polytheism is not clearly understood, many Hindus get misled to believe that the ONE god of the monotheists is the same as Satchidananda (Infinite Divinity) and go on to downgrade Vedic polytheism as an accidental / incidental feature of Hinduism which Hindus outgrew in their historical development and are now presumably moving towards the higher (sic) faith of Abrahamic monotheism. This is a profound mistake and merely parrots the narrative put forward by the ONE god-ists. Nor is the ONE god the same as the ishta-devata of Hindus. The ONE god is held by its followers to be the ONLY true god with all other Gods being FALSE Gods. Whereas the ishta-devata is only one among many Gods and each devotee is allowed to worship freely his / her own ishta-devata (who may be different from the kula devata or even the grama devata).

The difference is politically significant since the ONE god-ists are prone to intolerance, violence, conquest and proselytisation, as happened historically and continues with a renewed sense of urgency by the Evangelical today. Hinduism, thus, is always in danger of attack from the ONE god-ists. The punya bhumi is the land peopled by the Gods and Goddesses of the Rig Veda and many other divinities and eminences of the Indic tradition who are not mentioned specifically in the Rig Veda. It has to stay that way.

The further philosophical / religious / spiritual dimension of the Satchidananda-Polytheism link is that while Vedanta stresses the former aspect, the latter is important for the householder (grihastha). The four stages of life (varnashrama dharma) each have their own dharma. Even Adi Sankara, as far as is known, stressed that the householder must fulfill his / her duties before taking up the last stage of sannyasa. In this he was different from the Buddha, for whom the monastic life could be taken up at any time that the individual desired.

» Dr. Vijaya Rajiva writer is a political philosopher who taught at a Canadian university.

प्रवेशोद्युक्तः सण्भ्रमति बहुधा तस्करपते।

इमं चेतष्चोरं कथमिह सहे षंकर विभो

तवाधीनं क्र्त्वा मयि निरपराधे कुरु क्र्पां॥ २२॥

• शिवनन्दलहरि

pralobhādyairarthāharaṇaparataṇtro dhanigrhe

praveśodyuktaḥ saṇbhramati bahudhā taskarapate |

imaṁ cetaṣcoraṁ kathamiha sahe ṣaṁkara vibho

tavādhīnaṁ krtvā mayi niraparādhe kuru krpāṁ || 22 ||

• Sivanandalahari Verse 22.

O Creator of Bliss! O Chief of thieves! O Omnipresent One!

How can I tolerate this thief who is my mind,

Who roams at large and due to greed, lust etc. is keen on stealing others’ wealth

And intent on entering the homes of the rich?

Make him your captive and show mercy to innocent me.

Note: Adi Sankara is talking about the sublimation of the mind and annihilation of the ego.  ”..anandalahari” means waves of Bliss.  By destroying one’s ego/mind, the Self shines forth.

In short, the small problem with Advaita lends to the fact that the core concepts contradict the very existence of anything, even poses a question on the existence of the very scriptures that it seeks to describe. This meant the need for a revisit of the core concepts and understanding them.

But before all this we need to know one principal issue. Looking at the tone and the ideas in Vedas it can be classified into 3 categories:

1. Beda shruthi – these are part of the scriptures that specify differences between finite entities and Paramatma

2. Abeda shruthi –  these propound that there is THE ONLY ONE and nothing else exists

3. Gataka Shruthi- these vociferously say that entities are inseparable from the Paramatma

Now, the problem is that the authority of the scriptures being well-established, an interpretation that is loose in logic cannot justify all these 3 stands taken by the Vedas. This is where Sri Ramanuja made startling and interesting re-discovery.  He contested the idea of considering the paramatma and the jeevatma to be the same and also the maya theory of Adi Shankara. He went on to describe the concepts of Jeevatma, paramatma and prapancham like this.

He said prapancham and jeevatma are nothing but a part of the Paramatma, which meant that the paramatma subsumes the other two concepts which in turn explains the abeda shruti. But he also clarifies that the jeevatma and prapancham are different in their attributes and qualities thereby differentiating it from each other which justifies the beda shruti. Also, since paramatma subsumes jeevatma and prapancham, it in turn says that the entities are distinguishable, but inseparable thereby justifying gataka shruti  and hence reconciling all 3 types of conceptual references made in the scriptures.

Having said all the above, there is a definite need for reasons to believe the above logic. Consider making a clay pot. There are 3 principal requirements.

(i) Upadana karanam: the raw material

(ii) Nimitha karanam: knowledge of the process  and

(iii)Sakakarya karanam: suitable environmental conditions.

By Sri Ramanuja’s theory, since prapancham and jeevatma are just a part of him, the raw material in turn is the paramatma himself.  It is also the paramatma who revealed the Vedas, which means he is the ONE who bestows the knowledge of the process and all being a part of Him, even the prevailing conditions are that of the paramatma. All these form a cohesive interpretation of Vedas as re-iterated by Sri Ramanuja’s explanation of the Vedic tidings. This is how Sri Ramanuja re-explained the reconciliation of the very essence of Vedas thereby debunking the idea of self-contradiction in Vedas.

So, now….what are the differences between these concepts. Are all entities equal?

This is one of those questions that is to be discussed in detail. A jeevatma is the controller of the body it stays in. In other words, a body of a human being (say) is nothing but insentient lump of matter. A jeevatma is denoted as an ‘anu’ which means it has a finiteness in its effulgence. It is the jeevatma that is capable of  ‘using’ the body for its desires i.e., sankalpam. Thus the Jeevatma has the power of will, in other words it is concept that has power of making a sankalpam. But does the jeevatma wield the power to carry out an activity? No. When the sankalpam of jeevatma is made, it is the paramatma who does the work. Also a distinction has to be made between desire of the paramatma and sankalpam of paramatma. The desire of the paramatma might sometimes be different from that of the jeevatma. Yet his sankalpam is always available for the help of a jeevatma. The only way a work is done is when there is congruence of the sankalpam of jeevatma and paramatma. So it has to be understood clearly that a jeevatma, although possessing different powers from prapancham it has its own limitations: that of time, place and form.

In that case, all our actions determine our karma too, namely papam and punyam. When there is congruence between the desires of the paramatma and that of the jeevatma, the karma is accounted to be punyam and otherwise is classified as papam.

Here it has to be understood that the paramatma’s attitude is of 3 stages. First, udaseenan ; meaning he doesn’t really pay wrapped attention to your activities and lets you perform karma. The next stage is that of anumanan, where He just helps you enact your sankalpam, be it good or bad. This is more or less like looking at your past records and if you had accumulated good karma, then the paramatma presumes that your intentions are anyway genuine. When you start making too many mistakes and when your good karma in ‘account balance’ starts dwindling, that is when he starts his corrective and punitive action, called vyapakan. He takes you closer to him shortens the leash to control you from making anymore papams.

But why does the karma that gets attached to us evade Him? This is explained with the concept of Karma yoga. This is one of the acceleration freeways on the route to mukthi referred to in Bhagavad Gita and since paramatma is a Karma yogi, someone who possesses no attachment to his karma, the effect of it does not get attached to him.

Having said this, what materials are we made up of? What is the composition of our  body, our soul and the world around us? How is creation explained in our scriptures? Is there anything like armegaddon in our scriptures too?

இந்திய சமுதாயம் தொன்மையானது. அதன் வரலாற்றில் நாம் காணும் சிந்தனையாளர்கள் பலர் பகுத்தறிவு சிந்தனையாளர்களே. அவர்களில் முக்கியமானவர் சங்கராச்சாரியார் (ஆதி சங்கரர்) ஆவார்.

நூல்களில் எழுதப்பட்டதையோ, மற்றவர்கள் சொல்வதையோ அப்படியே கேட்டு அது தான் உண்மையாக இருக்கும் என்று நம்பும் வழியை கடை பிடிக்காமல், உண்மை என்ன என்பதை லாஜிக்,ஆராய்ச்சி மற்றும் அனுபவத்தின் மூலம் தானே அறியும், உறுதி செய்து கொள்ளும் வழியே பகுத்தறிவு ஆகும்.

அந்த வகையிலே பகுத்தறிவாளன் மனித வாழ்க்கையின் தன்மை, அதன் கூறுகள், அதன் காரணிகள், அந்த வாழ்க்கையில் மனிதன் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் , அவற்றில் இருந்து விடுபடுவதற்கான வழிகள் இவற்றை ஆராய்கிறான், மக்களின் நன்மையின் மேல் உள்ள அக்கறையால்.

 நவீன கால பகுத்தறிவு சிந்தனையாளர்களாக புத்தர் , சங்கராச்சாரியார், இராமனுஜாச்சாரியார், பட்டினத்தார், சுவாமி விவேகானந்தர் , பாரதியார், அம்பேத்கர், பெரியார்… உள்ளிட்ட பலரை நாம் அறிகிறோம்.

சங்கராச்சாரியாரின் பகுத்தறிவு சிந்தனைகளை இந்தக் கட்டுரையில் ஆராய தொடங்குகிறோம். அடிப்படையில் எல்லா மனிதனும் பகுத்தறிவு சிந்தனையாளனே. மழைக்கும் , புயலுக்கும இருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வீடு கட்டிக் கொள்கிறேன். போக்குவரத்துக்காக சக்கரத்தைக் கண்டு பிடிக்கிறான். ஆனாலும் எல்லா சாதனங்களையும்    மீறி  அவன் கஷ்டப் படுகிறேன்.
 
இன்பமானது போலத் தோன்றும் மனிதனின் வாழ்க்கை பரிதாபமாக முடிவடைகிறது.  அவனுடைய அனுமதி இல்லாமல் இந்த உலகுக்குள், அவன் புகுத்தப் படுகிறான். அவன் விருப்பம் இல்லாமலே இந்த உலக வாழ்க்கை முடிகிறது. இடையிலே சில காலம்  வாலிப  பருவத்திலே இருக்கும் போது, இந்த உலக வாழ்க்கை இன்ப மயமானது போல அவனுக்கு தோன்றுகிறது. ஆனால் அது நிலைத்து நிற்பதில்லை. வயதாகி உடல் சுருங்கி, பல் விழுந்து, தள்ளாடி, சேர்த்த சொத்து, சுகம் , நட்பு உறவு என்று எதுவும் உதவிக்கு வர முடியாமல் இருக்க பரிதாபமாக சாகிறான்.

மனிதனின் இந்த நிராதரவான நிலையைக் கண்டு உண்மையான அக்கறையுடன் அவனுக்கு உண்மையை  உணர்த்துகிறார் சங்காராச்சாரியார். 

எது ஒருவனைக் காக்கக் கூடியது, எது ஒருவனைக் காக்காது என்று ஆராய சொல்கிறார். உலகில் அனைவரும் செல்வம், புகழ், சொத்து, பத்து தன்னைக் காக்கும் என நம்புகின்றனர். அதனால் அளவற்ற செல்வக் குவியலை சேர்க்க முயல்கின்றனர். ஆனால் ஒருவனின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்தால் செல்வம் அவனைக் காக்காது, நோய் வந்தால் செல்வம் அவனைக்  காக்க இயலாது. ஒருவனுக்கு இரத்தப் புற்று நோய் வந்தால் அவன் தங்கத்தையும், வைரத்தையும் அரைத்து  உடல் முழுவதும் பத்துப் போட்டு  பூசிக் கொண்டாலும் அவனைக்  காத்துக் கொள்ள இயலாது. உலகில் உள்ள எவ்வளவு  பெரிய மருத்துவமனைக்கு சென்றாலும் அதிக நாள் தாக்குப் பிடிக்காது என்கிறார்கள்.
 

 
அர்த்தம் அனர்த்தம் பாவய நித்யம்
நாஸ்தி தத: சுகலேசா : சத்யம்! 
 
புத்ரான்   தன பாஜாம்      பீதி:
சர்வத்ரைஷா விஹிதா ரீதி:

(அர்த்தம்) பொருள், செல்வம்  உபயோகமற்றது , பொருளற்றது (அனர்த்தம்). அதனால் நிலைத்த    இன்பம் கிடைக்காது. செல்வம் படைத்தவன் தன மகனைப் பார்த்து கூட பயப்படுவான். உலகில் எங்கும் இவாறு நடக்கிறது!

ஆதி சங்கரர் சொன்னது போல பெற்ற மகனே , தந்தையைப் பார்த்து இவன் எப்படா சாவான் என்று நினைக்கும் படி செல்வம் செய்து விடுகிறது.  “இத்தனை  பைசா, பல கோடிகளை வைத்து இருக்கிறானே, நாம செலவுக்கு கேட்டால் திட்டுகிறான், இவன் செத்தால் சொத்து அத்தனையும் நம்ம கைக்கு, நாம வெளி நாடுகளுக்கு இஷ்டம்  போல செல்லலாம், மனம் போல வாழலாம்” என்று எண்ணும் நிலைக்கு செல்வம் கொண்டு வந்து விடுகிறது.  முகலாய சாம்ராஜ்ய மாமன்னன் ஷாஜஹானை சிறையில் அடைத்து விட்டு,  அவரங்கசீப் ஆட்சி பொறுப்பை கைப் பற்றுகிறார். இப்படி அப்பனுக்கு இவ்வளவு சொத்து இருக்கிறதே என்று நினைத்து அப்பனை கட்டம் கட்டப் பார்ப்பவர், எல்லா மத, இன மொழிகளை சார்ந்தவர்களிலும் இருக்கிரார்கள.  உலகம் முழுவதும் இவ்வாறு நடக்கிறது. இராமரைப் போல தந்தை கொடுத்த கடனுக்காக தான் காடு சென்ற மகன்  எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்?

பணம் படைத்தவன் மேல் எல்லோரும் கண் வைக்கிறார்கள். லோக்கல்  ரவுடி  அவனிடம் இருந்து பணம் பெற முயல்கிறான். அரசியல்வாதிகள் அவனிடம் இருந்து  ”நன்கொடை  தருக” என்ற பெயரில் அவன் பணத்தை சுரண்டுகின்றனர்.  பத்திரிகையை படித்தால் பல செய்திகள் வருகின்றன. நூறு,நூற்றைம்பது ஏக்கர் வைத்திருப்பவனிடம் அதை கம்மி விலைக்கு விற்க  சொல்லி  கட்டாயப் படுத்துகின்றனர். மறுத்தால் போட்டுத் தள்ளி விடுகின்றனர்.  இன்னும் சொல்லப் போனால் அழகிகள் கூட பணக்காரனை சும்மா விடுவதில்லை. போட்டோ எடுக்கின்றனர். 8  கோடி தருகிறாயா   50 கோடி தருகிறாயா என்று கேட்பதாகவும், இல்லாவிட்டால் போட்டோவை  பத்திரிகையில் போடுவேன் என்று சொல்வதாகவும்  செய்தி  தாள்களில் படிக்கிறோம்.பணம் குடுத்தாலும், குடுக்கவிட்டாலும் அரைகுறை ஆடையோடு போட்டோ பத்திரிகையில் வந்து விடுகிறது. “எப்படி இருந்த நான் ,இப்படி ஆயிட்டேனே” என்று சப் டைட்டில் போட்டு வெளியிடுகிறார்கள. இவ்வாறாக மிக அதிகம் பணம் வைத்திருப்பவருக்கு வரக் கூடிய   கிரைம்  உள்ளிட்ட  பிரச்சினைகளை நாமும் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால் அத்தகைய செய்திகளை பொழுது போக்காக  படிக்கிறோம். நண்பர்களுடன் ஜோக் அடித்து பேசுவதோடு முடித்து விடுகிறோம்.  

 ஆதி சங்கரரோ மனிதனின் துன்பங்களுக்கான காரணி என்ன, அதில் இறந்து  ஒட்டு மொத்த தீர்வு, விடுதலை  பெற வழி என்ன என்று பகுத்தறிவு அடிப்படையில் சிந்திக்கிறார்.

Title: சங்கராச்சாரியார் யார்? 

 
இந்தியாவின் முன்னாள் பிரதமரான திருமதி இந்திரா காந்தியை  ஒரு நிருபர் பேட்டி கண்டபோது அவரிடம், இந்திய வரலாற்றில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளவர்களில்  உங்களை மிகவும் கவர்ந்த நபர் யார் என்று கேட்டார். 

அதற்கு திருமதி இந்திரா காந்தி உடனே  ஆதி சங்கரர் என்று பதில் அளித்தாராம்.  நான் சிறுவனாக இருந்த போது இதைப் பத்திரிகைகளில் படித்தவுடன் படிக்கும் போது எனக்கு இது பெரிய வியப்பை அளித்தது.

திருமதி காந்தி தன்னுடைய தந்தையான நேருவைக் குறிப்பிடவில்லை. உலகமே வியக்கும் வண்ணம் அஹிம்சை முறையில் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தை நடத்தி சென்ற மகாத்மா காந்தியைக் குறிப்பிடவில்லை. மாமன்னர் அக்பரைக்  குறிப்பிடவில்லை, சத்ரபதி சிவாஜியைக் குறிப்பிடவில்லை. இந்திய துணைக் கண்டத்தை தாண்டி வெளியே படை எடுத்து சென்று, (இன்றைய மலேசிய, இந்தோனேசிய பகுதிகளை ஆண்ட) ஸ்ரீ விஜய பேரரசை வென்ற இராசேந்திர சோழனைக் குறிப்பிடவில்லை. இந்திய நெப்போலியன் என அழைக்கப் பட்ட சமுத்திர குப்தனை குறிப்பிடவில்லை. ஹர்ஷரை, கனிஷ்கரைக் குறிப்பிடவில்லை. மாபெரும் வெற்றி அடைந்தும், அதற்குப் பிறகு போரே வேண்டாம் என அமைதி வழிக்கு திரும்பி உலகை வியக்க செய்த மகா அசோக சக்கரவர்த்தியைக் கூட குறிப்பிடவில்லை.

 பள்ளிகளில் நாம் வரலாறு படித்து இருக்கிறோம். அதில் ஆதி சங்கரரைப் பற்றிய குறிப்பும் இருக்கிறது.

 ஆனால் மகாத்மா காந்தி, அசோகர், இராஜேந்திர சோழன்… இவர்களை எல்லாம் விட்டு விட்டு திருமதி இந்திரா காந்தி,  ஆதி சங்கரரைக் குறிப்பிட்டு தன்னை மிகவும் கவர்ந்தவராக சொல்கிறார் என்றால் அந்த அளவுக்கு அவர் செய்தது என்ன என்று எனக்கு அப்போது கொஞ்சம் கூட புரியவில்லை.

ஏனெனில் இராணுவ , அரசியல்  மற்றும்   பொருளாதார  துறைகளில்  பலரும்  பெற்ற   வெற்றிகளை  நாம்   எளிதாக  அறிந்து  கொள்ள  முடிகிறது .
 
 
 
பின்னாளில்  சிந்தனைகள் , ஆன்மிகம்  மற்றும்  சமயக்  களங்களில்  பலரும்  ஆற்றிய  பணியை  நாம்  ஆராய்ந்தோம். அந்த  வகையிலே  ஆதி  சங்கரர்  தன்னை மிகவும்   கவர்ந்தவராக  திருமதி . காந்தி  அறிவித்ததில்  வியப்பேதும்  இல்லை  என்று  சொல்லத்  தக்க  வகையிலே  ஆதி  சங்கரரின்  பணி  அமைந்து  இருக்கிறது.

                      

   நேரடி  அனுபவத்தின்  மூலம்  ஆன்மீக  உண்மைகளை  உணர  முடியும்  என்பதும் , அப்படி  நேரடியாக  உண்மைகளை  அனுபவத்தில்  உணராவிட்டாl பலன்  இல்லை  என்பதும்  அவரின்  அழுத்தமான  கோட்பாடு .

July 25, 2010

Bhagavan Sri Ramana Maharshi

D.: It is said that the Guru can make his disciple realize the Self by transmitting some of his own power to him? Is it true?

M.: Yes. The Guru does not bring about Self-Realization. He simply removes the obstacles to it. The Self is always realized.

D.: Is there absolute necessity of a Guru for Self-Realization?

M.: So long as you seek Self-Realization the Guru is necessary. Guru is the Self. Take Guru to be the Real Self and your self as the individual self. The disappearance of this sense of duality is removal of ignorance. So long as duality persists in you the Guru is necessary. Because you identify yourself with the body you think the Guru, too, to be some body. You are not the body, nor is the Guru. You are the Self and so is the Guru. This knowledge is gained by what you call Self-Realization.

~ Talks with Sri Ramana Maharshi, 7th ed., 1984, Sri Ramanasramam

Oh! By your grace, all the doubts of the mind

Disappeared in a moment.

Oh! By your grace, mundane misery and attachments

All disappeared in a moment.

Oh!By your grace, not only the world, the individuals (jiva-s), and the Supreme,

But the delusion that arises, disappeared.

Oh! By your grace, the changeless certitude that all is Brahman

Has permanently taken root.

~ The Song of Ribhu, 39:14

Guru Purnima Celebration at the SAT Temple begins with the Guru and then…

Satsang with Nome.

The following are excerpts from the dialogue.

asato ma sadgamaya

tamaso ma jyotirgamaya

mrtyorma amrtam gamaya

om santih, santih, santih

From the unreal to the Real lead me;

From darkness to Light lead me;

From death to Immortality lead me.

Om. Peace, Peace, Peace.

In Sanskrit, purna means full or complete. Purnima means night or day of the full moon. The full moon signifies the light of Consciousness shinning in all of its fullness, unobstructed by the shadow or darkness of ignorance. The Guru is the light of Consciousness. He removes the shadow or darkness of ignorance from the disciple. Guru Purnima  is an opportunity where devotees can joyously engage in worshiping their guru.

The Times of India on September 4^th, 2009 released a book entitled “The Holy Sankara Mutt” detailing the history of the Kanchi Mutt from Adi Sankara to its present Sankaracharya’s Sri Jayendra Saraswati Swamiji and Sri Vijayendra Saraswati Swamiji.

A writer Malarthamil posted an article “Times group publishes distorted history of Hindu Mutt” stating that Adi Sankara’s advent was in the 8^th Century AD and that he did not establish the Kanchi Mutt. http://truthdive.com/2009/09/07/times-group-publishes-distorted-history/

This is in response to the article by Malarthamil.

Sundarar (Sundararmurthy Nayanar  – 8^th Century AD) lost his eyesight during a pilgrimage in his lifetime.  He made his way with difficulty and entered the Ekambranatha Shrine at Kanchipuram and sang “What shall this wretch say in Your presence?”  and begged the Lord to restore his eyesight.  Ekambranatha is supposed to have blessed him with the power of vision in the left eye.  This is the glorious setting for 8^th Century South India.  Sundarar was actually returning from a meeting with a Cera King Perumaahhothaiyaar, the latter’s capital was in Kodungallur, Kerala not far from Kaladi, the birth place of Adi Sankara [Ref.1]

The Cera King was highly devoted to Lord Shiva.   Such was his bhakti that during a ceremonial street procession, he fell at the feet of a man with body covered by what he mistook to be sacred ash.  The latter, shocked told the King that he was the washerman and his body was covered with white clay. The Cera King replied that he was the devoted servant of the washerman and bade him peace [Ref. 1]. This was the extent of Shivabhakti from Kaladi to Kanchipuram and the canvas into which the author Malarthamil wishes to portray Adi Saankara in the 8th Century AD.   What an irony? 

Adi Sankara was supposed to have come in when Budhism was well entrenched in India, Hindu ritual practices had strayed from the scriptures and when atheistic and hedonistic cults had begun to take root. Adi Sankara was responsible for reclaiming Hinduism from other religious movements and rejuvenating it from perverse/agnostic practices that had crept in.  If one examines the 8^th Century India, there seems to be no need for the advent of Sankara.  Between the 5^th and 10^th Centuries, Saivaite Nayanmars were rapidly spreading Siva Bhakti through the Tirumurai hymns.   Likewise, Vaishnavaite Alwars were extolling Lord Vishnu by the Divya Prabandham hymns between 6^th to 9^th Century AD.  If Sankara is indeed placed in the 8^th Century, he would be after the time of Tirugnana Sambhandar and Appar. Most likely, he would then have been a contemporary of Sundarar!  By Sundarar’s time, worship of Siva and Vishnu (and Hinduism) was well established. So, Sankara cannot be placed in the 8^th Century AD for his mission was already complete by then.  Adi Sankara must have been several centuries earlier and laid the foundation for the Bhakti movements to come later.

There is ample sculptural and epigraphic evidence to show Adi Sankara’s connection to Kanchipuram, and its temples and that Adi Sankara established the Kanchi Mutt. Ancient sculptures of Sankara can be found in the Ekambarnatha, Kailasanatha, Kumrakoshtam, Varadaraja Perumal, Kamakshi Amman and many other temples in Kanchipuram.  One of the most stunning ancient sculptures is within the precincts of the Kanchi Mutt. Inscriptions in Ambikapuram village temple wall near Kanchi and copper plate inscriptions on land grands to Kanchi Mutt indicates the antiquity of the Kanchi Mutt.

The concept of four Peethas established by Adi Sankara itself is questionable.  There are 5 Sankara mutts around Sringeri itself, viz, Kudali, Avani, Pushpagiri, Virupksha and Sankeshwar.  Likewise, there are other Sankara Mutts in Karnataka such as Mulbagal.  In Maharashtra there is the Karaveer Peetam at Kolhapur. The concept of four Muttas in four directions is a questionable hypothesis, which has been long discarded.

The Karnataka (or Carnatik) wars referred to the incessant fighting directly between French and the British or through their proxies (Indian Rulers) in the period 1745 onward.  The players included the Nawab of Arcot,  the French and the British.  These wars continued until 1763 and even after hostilities continued in the region between the British, the Nawab and other rulers. It was to avoid this instability that the 62^nd Kanchi Acharya (Also, Sri. Sri Chandrasekarendra Saraswathi – 1746-1783 AD) moved the Mutt HQ temporarily to Kumbakonam under the safety of the Marathas of Tanjore.  In fact, the Utsava Murthy’s of Varadaraj Perumal, Kamakshi and Ekambranather left for Udayarpalayam near Trichi where the 62^nd Acharya camped for a long time enroute to Kumbakonam.  Mandapams for these Utsava Moorthy’s still exist at Udayarpalayam as proof of this journey.  In 1761, Dabir Pant, Minister in the Tanjore Maratha Kingdom built a branch of the Kanchi Mutt in Kumbakonam to house the 62^nd Acharya and his entourage.  By 1799, Tipu sultan of Mysore had been defeated and killed by the British.  No active wars between the Marathas and Mysore Kings took place after 1821 as alluded to by Malarthamil.  The question of cessation of Kanchi from Sringeri is moot, because a subsidiary relationship never existed.

(Reference: http://www.karnatik.com/co1047.shtml)

Sarada Peetam or Matham is commonly used by Dwaraka, Sringeri and Kanchi Mutt. Sureshwaracharya is claimed by many Sankara Mutts as their first pontiff due to his age, scholarship, seniority possibly because he lived longer than the Adi Sankara’s 32 years (as Regent).  So, these are irrelevant facts. 

Kanchipuram is one of the well known Shakti Peetam’s in India.  The word “Kanchi” is synonymous for the hip ornament, and is associated with Shakti/Devi/Ambal from time immemorial and there is ample scriptural and puranic evidence to prove this (Mooka Panchasath; Devi Bhagwata Purana, Durvasa’s Aryadvishati).  The Shakti Peetam within Kanchipuram is undoubtedly the Kamakoshtam better know as Kamakshi Amma Temple.  All temples in Kanchi face the Kamakshi Temple.  During festivals deities of all temples are taken around the Kamakshi temple in procession.

(Reference: http://www.pondyonline.com/user/KanchiTemples/SriKamakshiDevi.aspx)

The Pallavas, Cholas and other dynasties continuously renovated or rebuilt all the temples over centuries in Kanchipuram and continuously ensured that the above importance of Kamakoshtam spiritual center was never altered or diluted.  It is therefore unclear how Malarthamil reaches conclusions on the 8^th Century origin of Kamakshi Temple.

Manimekalai –the Epic Poem about a Buddist nun is accepted to be written around 2^nd Century AD.  The timing of this great and magnificent epic though has no bearing on Adi Sankara, irrespective of whether you place him BC or 8^th Century AD. 

(Reference: http://www.tamilnation.org/literature/epics/manimekalai/index.htm)

Note that several great Pontiffs bearing the name Sankara have adorned the illustrious Kanchi Kamakoti Peetam. Kripa Sankara (28-69 AD), Ujwala  Sankara (329-367 AD) Muka  Sankara (398-437 AD) and Abhinava Sankara (788-840 AD). Abhinava Sankara was one of the most scholarly and erudite acharyas, debated scholars, conducted spiritual rejuvenation across the nation and spent some time in Kashmir before attaining mukti in the Himalayas.  He is often confused with Adi Sankara and also in the cause of the 8^th Century  date of Adi Sankara’s birth.

While rivalry certainly might have existed between faiths in the 6^th to 8^th Century AD, and one can attempt to coincide it with the reign of Abhinava  Sankara, there is no way one can inject Adi Sankara into the 8^th Century AD. Clearly Adi Sankara existed well before the advent of the Bhakti movements in South India.

The author Malarthamil relies on dated sources and magazines to support his tenuous claims regarding Adi Sankara’s date and the origin of the Kanchi Mutt.  It is crystal clear that Adi Sankara’s advent was centuries before 8^th Century AD and he founded the Kanchi Mutt.  Recent publications abound, written by Indologists/historians and the author would be well advised to update himself to the plethora of evidence that has emerged to substantiate the claims of the Kanchi Mutt regarding the 482 BC origin.

External Links:  

1. Periya Puranam, G. Vanmikanathan, Sri Ramakrishna Mutt, 2004
2. Kanchi Kamakoti Mutt:  A Myth or Reality, W.R. Antarkar, Bhandarkar Oriental and Research Institute 2001
3. Sanksepa-Sankara-Jaya of Madhavacarya or Sankara-Digvijaya of Vidyaranya Muni, W.R. Antarkar, Bhandarkar Oriental and Research Institute 2004
4. History of India , Roshen Dalal, Penguin Books India Pvt. Ltd., 2002

Śiva Pancākśari composed by Adi Śankarā.

Nāgēndrahāraya Trilocanāya 
Basmāngarāgāya Mahēśvarāya 


Nityāya Śuddhāya Digambarāya 
Tasmai Nakārāya Namah Śivāya

Mandākini Śalila Candana Carchitāya 
Nandiśvara Pramatanātha Maheśvarāya

Mandārapuśpa bahupuśpa supūjitāya 
Tasmai Makārāya Namah Śivāya

Śivāya Gauri vadanābjavṛnda 
Sūryāya Dakśadhvara Nāśakāya 


Śrinīlakaṇṭhāya Vrushadhvajāya 
Tasmai Śikārāya Namah Śivāya

Vasishṭha kumbhōdbhava gautamārya 
Munīndra dēvārchita Śekharāya

Candrārkavaiśvanara lōcanāya 
Tasmai Vakārāya Namah Śivāya

Yakśasvarūpāya Jaṭādharāya 
Pinākahastāya Sanatanāya 


Divyāya Dēvāya Digambarāya 
Tasmai Yakārāya Namah Śivāya

Phalastuti

Pancākśaramidam Puṇyam Yah Paṭheśivasannidhau. 


Śivalōkamavapnoti Śivēna Saha Mōdatē.

Meaning

Salutations to Śiva, who wears the king of snakes as a garland, the three-eyed god, whose body is smeared with ashes, the great lord, the eternal and pure one, who wears the directions as his garment, and who is represented by the syllable “na”
.

I bow to Śiva, who has been worshipped with water from the Gaṅga (Mandākini) and anointed with sandalwood paste, the lord of Nandi, the lord of the host of goblins and ghosts, the great lord, who is worshiped with Mandāra and many other kinds of flowers, and who is represented by the syllable “ma”.

Salutations to Śiva, who is all-auspiciousness, who is the sun that causes the lotus face of Gauri (Pārvati) to blossom, who is the destroyer of the yajna of Dakśa, whose throat is blue (Nīlakanṭha), whose flag bears the emblem of the bull, and who is represented by the syllable “śi”
.

Vasiśṭha, Agastya, Gautama, and other venerable sages, and Indra and other gods have worshipped the head of (Śiva’s linga). I bow to that Śiva whose three eyes are the moon, sun and fire, and who is represented by the syllable “va”.



Salutations to Śiva, who bears the form of a Yaksha, who has matted hair on his head, who bears the Pinaka bow in his hand, the primeval lord, the brilliant god, who is Digambara (naked), and who is represented by the syllable “ya”.  



Anyone who recites this sacred five-syllable mantra, (Namah Śivāya) near the Śiva (linga), attains the abode of Śiva and rejoices there with Śiva.

Here is an excellent rendition of the ŚivaPancākśari by the inimitable MS Amma