Ionuţ şi Anişoara formau un cuplu destul de fericit pentru standardele locului. Aveau o casă cu două niveluri şi maşină, un cont în Elveţia, un câine şi o pisică de rasă (deşi, în ultimul timp, purceluşii erau în vogă), o vilă de lux şi alea alea. Unicul lucru care le lipsea erau copiii. Au încercat nenumărate metode, tradiţionale şi netradiţionale, au înghiţit diverse mixturi şi ierburi, s-au supus unor şedinţe terapeutice, de magie, dar toate fără niciun folos. În cele din urmă, după ce s-au rugat fierbinte şi îndelung lui Dumnezeu, dorinţa li s-a împlinit. Au primit chiar mai mult decât se aşteptau. Medicii le-au spus că vor avea doi gemeni: un băiat şi o fată. Fericirea tânărului cuplu era fără margini. Lumea părea o sărbătoare perpetuă. Nimic nu le-ar fi putut umbri bucuria.

Într-o bună zi, Anişoara aflase de la colega ei de serviciu, care era şi ea gravidă, că la policlinica locală au fost aduse din străinătate tehnologii medicale performante, de vârf şi că n-ar strica să afle ce le mai fac bebeluşii în burtă, cum se simt şi, eventual, să mai afle informaţii de la medici, indicaţii care le-ar permite să suporte mai uşor sarcina şi să creeze condiţii optime pentru feţii lor.În drum spre clinică au discutat pasionat despre bebeluşii care vor apărea pe lume, despre vestimentaţia lor, ce nume le vor da. Anişoara şi cu Ionuţ reuşise deja să aleagă nume pentru odraslele lor: Horaţiu şi Laura.

La clinică, viitoarele mame au fost examinate de un medic din capitală, o somitate în domeniu, de fapt unicul care cunoştea modul de funcţionare a aparatelor medicale importate din Occident. Mai rămăsese o singură procedură, care nu era pe buzunarul fiecărui client, deoarece costul ei era destul de ridicat. Dar în cazul Anişoarei şi al prietenei sale nu se punea problema financiară. Totuşi, medicul a ţinut să le prevină din start că ar putea avea parte de emoţii neplăcute, dacă acceptă să fie testate la ultimul aparat: un radar care putea depista evoluţia ulterioară a fătului în diverse planuri, inclusiv al orientării sexuale. Toţi cei prezenţi în biroul medicului au roşit, privindu-se jenaţi…

Anişoara a fost invitată să intre într-o minicameră obscură, pereţii căreia erau acoperiţi de butoane. Avea impresia că se află într-o navă cosmică. La un moment dat, aparatul a fost inclus. Auzi sunete ciudate, ochii nu reuşeau să se acomodeze la lumina puternică, emanată din toate colţurile “navei”. În cele din urmă, profesorul i-a făcut semn să iasă. “Veţi avea rezultatele în câteva zile. Totul va fi bine, nu vă neliniştiţi”, îi spuse el la plecare.

Nici nu avea de ce. Se simţea bine, soţul o iubea şi… nu-i trebuia nimic mai mult. Totuşi, aştepta cu nerăbdare ziua în care urma să afle rezultatele investigaţiei. Câteodată parcă simţea anumite strângeri de inimă când se gândea la eventualele preferinţe sexuale ale bebeluşilor ei, deşi aceştia încă nu apăruse pe lume şi era destul de greu să şi-i imagineze mari şi îndrăgostiţi. Dar temerile erau repede risipite. Toate rudele ei au fost şi sunt sănătoase, normale. Este adevărat că vreo trei fraţi de-ai tatălui ei nu s-au căsătorit niciodată, dar a fost alegerea lor. Erau echilibraţi şi nu le plăcea modul desfrânat de viaţă. Nimeni nu i-a văzut vreodată în compania unei femei, pentru că erau destul de credincioşi şi ţineau la principii. De chestiile astea ciudate, când un băiat se sărută cu un alt băiat sau o fată cu alta, a auzit relativ recent. Era sigură că au fost importate din Apus şi sunt trecătoare: tinerii se plictisesc şi îşi mai permit uneori să fie necuviincioşi.

La policlinică a mers din nou cu prietena ei de “suferinţă”. Ambele erau vizibil emoţionate şi agitaţia lor parcă se transmitea personalului medical. În scurt timp, de ele se apropie medicul cu o coală de hârtie pe care se contura o diagramă. Acesta era destul de îngândurat. Le luă pe departe, întrebându-le despre starea de spirit, despre cum se împacă cu soţii… Desfăcu coala cu diagrama ramificată şi i se adresă Anişoarei: “Copiii tăi vor fi perfect sănătoşi. Se vor deosebi puţin de alţii, pentru că vor avea gusturi specifice, dar se vor bucura de viaţă poate mai mulţi decât ceilalţi copii. Cu condiţia, bineînţeles, că nu vă veţi împotrivi. Sper că îi veţi lăsa să vină pe lume…”. Privirea Anişoarei s-a tulburat. Parcă i-ar fi căzut cerul în cap. Nu ştia ce să creadă. Să i se întâmple tocmai ei…

A ajuns acasă distrusă, cu moralul la pământ. Nu ştia ce să-i spună soţului, cu ce să înceapă.  Ionuţ a înţeles că ceva nu e în regulă, dar nu insista să afle. Îi va spune şi singură dacă e ceva important.

Pe neaşteptate, Anişoara izbucni în plâns. Părea cuprinsă de o criză de isterie. Ionuţ, îngrijorat, încercă să afle ce se întâmplă. O sărută pe faţa plină de lacrimi.

-Ce s-a întâmplat, dragă? E chiar atât de grav?

- Copiii…

- Ce e cu ei?, întrebă Ionuţ cu vocea tremurândă.

-Vor fi deosebiţi de copiii din jurul lor. Poate renunţăm la ei. Vor suferi toată viaţa şi nici nouă nu ne va fi uşor. O putem lua oricând de la capăt.

Lui Ionuţ nu-i veni să-şi creadă urechilor. Lui, care întotdeauna i-au plăcut exclusiv femeile, să i se întâmple pacostea? Cu ce a greşit oare în faţa Domnului? Parcă a respectat toate tradiţiile, nu a săvârşit păcate mari… Faţă de homosexuali a avut întotdeauna repulsie şi nu a ezitat nicodată să râdă împreună cu băieţii pe seama lor, chiar dacă nu s-a întâmplat să arunce în ei cu ce nimerea, ca alţii. Nu le înţelegea rostul. Prezenţa lor în lumea asta era scandaloasă. Iar acum îi va avea chiar în casa lui. Şi nu unu, ci doi odată…

Îşi imagină grimasa vecinului, Alexandru, cu care se afla într-o concurenţă acerbă. Niciunul din ei nu putea suporta ideea că celălalt ar fi mai bogat ori mai gospodar, de aceea încercau pe toate căile să se eclipseze unul pe altul. Apoi îi trecu prin faţa ochilor imagini de la locul de muncă, cum se şuşotesc toţi pe seama lui şi a copiilor săi, cum îi ocolesc privirea când intră în birou… Nu putea admite o asemenea evoluţie a lucrurilor! “Mai bine mă sinucid”, gândi el în sinea lui.

Se apropie de Anişoara, care plângea încontinuu de vreo câteva ore.

- Nu cred că are rost să-i păstrăm. Faci avort cât nu e târziu. Am putea să mergem şi la preot, poate ne dă el un sfat mai bun…

A doua zi s-au trezit dimineaţa devreme. Nu aveau chef de nimic, dat totuşi şi-au adunat ultimele puteri şi au decis să meargă la biserică, la slujba pe care o oficia părintele Ananius. După slujbă, s-au apropiat de el, spunându-i că vor să se confeseze. I-au expus fondul problemei amănunţit şi-l rugară să le dea un sfat.

- Necunoscute sunt căile Domnului, începu părintele. Avortul e un mare păcat. Credinţa şi rugăciunile fac minuni. Totuşi, ar mai exista canoanele…

În drum spre casă, soţii încercau să pună de acord învăţăturile biblice cu intenţiile de a scăpa de viitoarele lor progenituri, deja nedorite. “Preotul e plătit să o spună. Altceva nu ştie. Noi ne vom chinui, nu el”.

Nu mai stătură nicio clipă la îndoială. Spre seară au urcat în maşină şi au pornit în direcţia capitalei. Nu vroiau să afle nimeni de avort. Se opriră la cea mai apropiată clinică, unde au fost programaţi pentru chiuretaj peste două zile. Erau destul de mulţi hotărâţi să renunţe la urmaşi, părea o adevărată epidemie.

A doua zi, ascultând conversaţiile celor din jur, Anişoara realiză că majoritatea pacientelor s-au internat în clinică, ca şi ea, ca să scape de “maladia” pe care ştiinţa ajunsese să o poată anticipa. “Doar nu suntem în America, oftau unele din ele, mai emancipate, ne facem şi noi de râs, şi nici ei nu vor avea viaţă…”.

Spre seară, sosi în mare grabă Ionuţ, un pic mai relaxat.

- Nu mai trebuie să faci avort. M-au contactat mai multe familii din America şi Canada. S-au oferit să înfieze ei copiii, dacă accepţi să duci sarcina până la capăt. Cred că ar trebui să acceptăm. Avortul implică nişte riscuri. S-ar putea ca pe viitor să nu mai avem copii, nu ne va mai ajuta nicio rugăciune. De banii lor nu avem nevoie, avem şi noi destui. În schimb, nimeni nu ne va bârfi că am omorât. Tu ce zici?

- Cred că ai dreptate. Nu avem de ales…

Au părăsit îmbrăţişaţi clinica după jumătate de oră. Povara de pe suflet parcă nu mai era atât de apăsătoare, iar viaţa începea să capete sens.

************

Cele 9 luni de sarcină au trecut în cele din urmă fără peripeţii deosebite, Anişoara născând doi gemeni de toată frumuseţea – un băiat şi o fată, aşa cum le prevestise medicul-ginecolog. Oaspeţii din Canada aşteptau deja de o săptămână evenimentul şi erau deosebiţi de încântaţi că naşterea a avut loc fără complicaţii, şi de copiii perfect sănătoşi. Urmau să îndeplinească doar nişte formalităţi banale, iar cu bani suficienţi puteau accelera procesul, nou-născuţii trecând în posesia noilor părinţi în doar câteva zile.

Părinţii biologici se despărţeau de ei fără prea mari păreri de rău. De fapt, erau din start pregătiţi psihic de tranzacţie, iar ideea că vor putea concepe oricând alţi copii, de data aceasta sănătoşi, îi umplea de speranţă şi bucurie.

Au perfectat actele în grabă tixind buzunarele notarilor cu bancnote de diferite culori, şi peste două zile părinţii adoptivi au urcat fericiţi în avionul cu destinaţia Ottawa. Visul lor de două decenii de a avea copii în sfârşit s-a împlinit.

Anişoara şi Ionică au revenit şi ei acasă cu sufletul împăcat. Aveau planuri mari, de aceea trebuiau să-şi fortifice trupul şi sufletul. Chiar începând cu a doua zi după naştere au decis să urmeze un regim alimentar specific, să facă sport, să elimine din viaţa lor ţigările, alcoolul şi să evite stresul cu orice preţ. Zis şi făcut. Zilele lor începeau să semene tot mai mult cu ale locuitorilor prosperi din vechea Eladă: o viaţă domoală, lipsită de griji, cu mese bogate, în compania prietenilor binevoitori.

Mesele echilibrate erau succedate de şedinţe de meditaţie, de lecturi din literatura naţională şi universală, din filosofie, iar seara şi dimineaţa înălţau rugăciuni Domnului. Un regim mai favorabil apariţiei unei progenituri normale, sănătoase şi deştepte nu putea fi inventat de nimeni mai bine.

Acest mod de viaţă, bazat pe înţelepciunea milenară a mai multor popoare şi recomandat de prietenii lor mai avizaţi – diverşi savanţi, preoţi şi magi care aveau lecturi solide în domeniu – a durat câteva luni, după care soţii au decis că sunt pregătiţi să conceapă un copil care le-ar aduce alinare sufletească, le-ar înviora traiul şi i-ar ajuta la bătrâneţe.

În mai, tânărul cuplu s-a simţit ca în luna de miere. Serile neuitate de dragoste erau urmate de vizitele la medic care le oferea consultaţii şi sfaturi preţioase.  Deja în august, Ionuţ şi Anişoara au aflat că vor avea un urmaş. De data aceasta bucuria era cumva umbrită de amintirea nefericită de acum un an, când se pricopsiseră cu doi copii pe care aşa şi nu au reuşit să-i accepte. Acum erau siguri că situaţia nu se va repeta. Vorba zicalei: o bombă nu cade niciodată în acelaşi loc. De aceea respectau cu sfinţenie toate indicaţiile medicului, la care se uitau ca la o divinitate. Erau gata să sară chiar şi într-o fântână dacă acesta le-ar fi recomandat să o facă. Doar să aibă un copil sănătos.

Se apropia ziua când Anişoara urma să fie supusă procedurii finale, în care se prognoza preferinţele ulterioare ale fătului. Încercau din răsputeri să nu aibă emoţii negative, care ar fi putut dăuna pruncului. De aceea invitau în fiecare seară cunoscuţi agreabili cu care întreţineau discuţii interesante şi facile despre câte-n lună şi-n stele. Şi într-adevăr reuşeau să evite stresul, imaginile terifiante, ca în filmele de groază, cu copii monştri, cadaverici, cu tot felul de malformaţii.

În ziua investigaţiei finale, Ionuţ s-a învoit de la serviciu să o însoţească pe Anişoara la clinică. Au decis că împreună vor reuşi să domesticească mai uşor emoţiile. I-a întâmpinat acelaşi medic, profesorul bonom, care nu-i uitase nici el la rândul său. I-a abordat în maniera sa specifică, şi îi făcu să le dispară crisparea.

De data aceasta, Anişoara nu a mai fost nevoită să intre în minicamera obscură. Părea că procesul se simplificase. I-au ataşat, totuşi, o mulţime de cabluri, din cap până în picioare. Doar un sfert de oră a durat ca informaţia să fie procesată de computerul în faţa căruia stătea gânditor profesorul. Înfăţişarea sa nu prevestea nimic bun. Reuşea cu greu să-şi mascheze dezamăgirea.

După câteva minute s-a apropiat de tânărul cuplu, încercând din răsputeri să schiţeze un zâmbet. Soţii îl aşteptau palizi la faţă. Era ultima lor şansă. Să nu aibă oare nici acum noroc? În mod sigur, un eşec ar fi însemnat sfârşitul inevitabil al relaţiei lor.

Băieţelul vostru se va putea bucura de corpul unei femei când va creşte mare. Va fi cu siguranţă heterosexual”, murmură stins profesorul. Tinerilor soţi începură să le lucească ochii de bucurie şi speranţă. “Numai că este atins de Sindromul Down…”, încheie el cu o voce imperceptibilă.

Anişoară leşină aproape instantaneu. Ionică nu reuşi nici măcar să se dezmeticească, aşa că soţia lui se lovise destul de tare cu capul de colţul mesei. Profesorul îi făcu repede respiraţie artificială şi Anişoara îşi reveni în cele din urmă. Puterile o părăsise, nu era în stare nici măcar să plângă. Alături, Ionuţ stătea împietrit. Părea că i se oprise respiraţia. Puteai jura că e unul din numeroasele figuri împăiate ale profesorului, gata să se dezintegreze.

Şocul a fost teribil. Profesorul le recomandă consultanţă psihologică şi le puse la dispoziţie un specialist celebru, care reuşea să soluţioneze cazuri disperate. Acesta le-a prescris mai întâi un tratament  medicamentos, să-i scoată din starea de stupoare. Apoi trecu la investigaţia psihanalitică şi reuşi să-i convingă că sinuciderea nu e o ieşire din situaţie. Totuşi, n-au reuşit niciodată să revină la starea anterioară, când erau animaţi de vise şi speranţe. Acum semănau mai degrabă cu nişte stafii, care nu mai aşteaptă nimic de la viaţă – obosiţi, apatici, indiferenţi…

Copilul, bineînţeles, urma să fie avortat. Nici măcar nu au pus problema în discuţie. Părea de la sine înţeles…

************

Au trebuit să treacă ani ca Ionuţ şi Anişoara să-şi revină cât de cât din starea de şoc, să li se cicatrizeze rănile şi să accepte realitatea aşa cum este ea, fără pretenţii exagerate. Acum nu le mai ardea de naşteri, nu ţineau cu tot dinadinsul să aibă un moştenitor din sângele lor, după ce i-au “dăruit” pe primii doi şi l-au avortat pe al treilea. Au decis, totuşi, să înfieze un copil, cu atât mai mult că gestul nu era considerat unul ruşinos de straturile mai elevate ale societăţii, care citesc ziare din când în când, în care se ilustrează pe larg adopţiile la care recurg vedetele americane, care îşi procură copii de pe toate continentele.

Deci, într-o bună zi cuplul s-a hotărât să se pricopsească cu o progenitură, concepută de alţii, care la rândul lor nu avuse mare nevoie de ea. Un copil care să le coloreze un pic viaţa, asupra căruia să-şi reverse afecţiunea, de care să aibă grijă şi care să le dea sentimentul că sunt în rând cu lumea şi că nu trăiesc degeaba pe pământ. Acum nu le mai păsa de posibilele preferinţe ale viitoarei odrasle. Mai mult, ar fi refuzat categoric să se mai supună sau să supună pe altcineva probelor oribile prin care trecuse acum câţiva ani şi care le cauzase atâtea suferinţe. Sperau doar că soarta le va fi favorabilă dacă nu vor încerca la nesfârşit să o anticipeze şi că, totuşi, copilul adoptat se va încadra în standardele societăţii, că de traume avuse parte din plin. Poate de aceea au decis să înfieze o fetiţă. În cazul în care ar fi fost lesbiană nu ar fi şocat prea tare, dimpotrivă, uneori acestea sunt privite chiar cu simpatie de bărbaţii normali.

La casa de copii au fost primiţi cu multă bucurie. Privirile curioase şi pline de speranţă ale picilor i-au emoţionat şi descumpănit în acelaşi timp.

După ce le-au împărţit dulciuri şi tot felul de cadouri, s-au retras într-o parte să discute despre alegerea pe care urmau să o facă. Ambii remarcaseră o fetiţă brunetă, cu ochii negri, mari şi trişti. Nu mai încăpea nicio îndoială, alegerea fusese făcută.

- Cum te cheamă, a întrebat-o Anişoara apropiindu-se de ea.

- Vitoria. Vitoria Lipan.

Soţii s-au uitat întrebător unul la altul. Aveau ceva lecturi din literatura naţională, iar numele le părea destul de cunoscut.

- Din “Baltagul”?

- Nu, răspunse fetiţa cu o voce de clopoţel. Din “Radarul”.

- Aaaa, respirară soţii uşuraţi. Slavă Domnului, altfel cine ştie de ce peripeţii am mai fi avut parte.

- Vrei să mergi cu noi, acasă, să ai mamă şi tată?

- Da!, exclamă Vitoria din tot sufletul. Vreau!

N-au stat prea mult pe gânduri şi au întocmit în cel mai scurt timp posibil documentaţia necesară. S-au întors cu Vitoria acasă, toţi fericiţi şi surâzători. Întreg universul, lumea, natura păreau că le împărtăşesc bucuria. Iar ei de altceva nici nu aveau nevoie…

************

Un sfert de veac trecu pe neobservate. Vitoria absolvi cu brio mai întâi liceul, apoi universitatea de medicină din oraşul natal, unde s-a specializat concomitent în două meserii: chirurgie şi psihanaliză. Era atât de absorbită de studiile şi meseriile ei, încât nu acorda nicio atenţie vieţii intime, deşi o mulţime de cavaleri chipeşi şi prosperi îi făceau curte, dar fără succes. În plus, în puţinul timp liber pe care îl avea la dispoziţie, Vitoria se implica activ în activitatea ziaristică. Însă rând pe rând a abandonat dezgustată câteva ziare importante din ţară, care se pretindeau independente şi echidistante: Fleax, Jurnalul de Chişcăreni, Timpul Matinal de Băşcălia, Ţara Minunilor şi altele, care se limitau să reflecteze doar evenimente mondene, în timp ce procesele inechitabile şi dosarele fabricate de judecăţile şi procuraturile naţionale erau tratate cu indiferenţă, pe motiv că nu prezintă interes pentru publicul larg. Dezamăgită, s-a retras în laboratoarele ei, unde îşi perfecţiona pregătirea profesională şi-şi îmbogăţea cunoştinţele şi aşa enciclopedice.

Părinţii adoptivi erau încântaţi de evoluţia fiicei lor şi nu regretau deloc că acum douăzeci şi cinci de ani au ales-o anume pe ea. Era atât de sensibilă şi inteligentă, toată lumea o adora. Si aveau pentru ce. Vitoria era mai ceva ca un preot. Lipind la loc oasele fracturate ale pacienţilor, ea reuşea de fiecare dată să aplice şi câteva procedee psihanalitice, astfel încât, la externare, pacienţii erau tămăduiţi atât trupeşte, cât şi sufleteşte.

Faima eroinei noastre depăşise demult hotarele ţării. Într-o bună zi i se ivise o oportunitate nesperată: o ţară africană care încerca să-şi câştige independenţa îi solicita serviciile profesionale şi ea nu stătu mult pe gânduri. Îşi făcu bagajele în aceeaşi zi şi se îmbarcă în primul avion cu destinaţia AFRICA. La sosire, piloţii tuciurii au avut probleme grave cu aterizarea din cauza insurgenţilor care împuşcau fără încetare în direcţia avionului. În cele din urmă reuşiră să aterizeze într-un hal fără de hal, cu aripile găurite şi geamurile sparte, dar fericiţi că au scăpat vii şi nevătămaţi.

După o săptămână de activitate, Vitoria îşi invită şi părinţii pe însoritul continent. Ionuţ era un specialist neîntrecut la întreprinderea sa, care se specializase în construirea diverselor tipuri de radare, iar în armată căpătase şi meseria de genist – o abilitate extrem de preţioasă în condiţiile multor ţări africane, care luptau neîncetat unele împotriva altora (cu toate că litigiile în cauză sunt destul de ciudate pentru un european: ce mai au şi ăştia de împărţit, doar toţi sunt negri?).

De la aeroport, Ionuţ şi Anişoara au venit direct la spitalul unde activa Vitoria, care, de ocupată ce era, nici nu avuse timp să-i întâmpine. O priveau din prag cu drag în procesul de muncă: după ce înfăşurase cu tifon din cap până în picioare un micuţ african, îi culese câţiva păduchi din cap şi-i adresă câteva incantaţii freudiene, care îl adormiră instantaneu.

Se întoarse cu faţa înspre uşă, îşi observă părinţii, pe care îi îmbrăţişă cu bucurie. Au mers împreună la hotelul unde era cazată Vitoria, care le puse în faţă câteva banane şi câte o nucă de cocos, până pregăti ceva cald. «E mare nevoie de tine aici. Minele fac ravagii, practic decimează populaţia ţării», îi spuse ea tatălui plină de entuziasm, răsturnând pe masă mămăliga bicoloră – mâncarea şi mândria naţională a statului cu pricina.

Ionuţ se apucă de lucru chiar a doua zi. De dimineaţă până seară, în ciuda soarelui arzător, el curăţa satele şi junglele Africii de minele aducătoare de moarte. Nu trecea nicio zi fără să fie înţepat de vreo muscă tzetze sau vreun scorpion, muşcat de lei şi călcat de elefanţi, dar de fiecare dată reuşea să iasă basma-curată. Nici Anişoara nu stătea cu mâinile în sân, implicându-se activ în viaţa localnicilor pe care încerca să-i culturalizeze. Obţinu rezultate neaşteptate. După câteva luni, mulţi din ei învăţase aproape tot alfabetul latin, rugăciunea Tatăl nostru şi să mănânce cu furculiţa. Iar Vitoria reuşise să lipească oasele fracturate ale tuturor localnicilor  sau aproape ale tuturor, care o adorau, tratând-o ca pe o divinitate. Erau o adevărată familie de misionari, care îşi aducea din plin aportul la civilizarea continentului negru.

Dar povestea lor incredibilă nu dură mult. Într-o duminică, în timp ce se plimbau în voie pe aleile parcului din localitate, discutând aprins despre căile de eficientizare a activităţii lor, au călcat pe o mină plasată subtil de securitatea locală. După ce fumul şi flăcările se risipiră un pic, aborigenii îngroziţi încercară să-i găsească, dar în zadar. Nu observară decât o pată pe un palmier bătrân şi două bucăţi de piele pe o bancă din apropiere. Ulterior, după analize detaliate, medicii legişti au stabilit că pata de pe palmier era tot ce mai rămăsese din Vitoria.

Sfârşitul tragic al acestei familii impresionă întreaga planetă. La înmormântare au participat ambasadorii tuturor statelor, prinţi şi regi, tot felul de vedete, care au jurat că amintirea lor luminoasă va rămâne veşnic în memoria oamenilor de bună-credinţă. Promisiune pe care, de altfel, au respectat-o, pentru că ştim cu toţii că sunt oameni de cuvânt şi nu aruncă niciodată vorbe în vânt.

]]> http://fotochoc.wordpress.com/2009/11/22/dag-van-de-adoptie/ Sun, 22 Nov 2009 09:47:16 +0000 fotochoc http://fotochoc.wordpress.com/2009/11/22/dag-van-de-adoptie/

Het is al een hele tijd geleden dat er hier nog eens een nieuwe post verschenen is …. VEEL te lang geleden!  Een examen en een kleine been-operatie namen veel tijd in beslag.  Niet goed, ik weet het, maar een dag heeft nu eenmaal slecht 24 uur …. jammer genoeg!

Maar hier zijn we weer

Met een klein verslagje van de “Dag van de Adoptie”.

De “Vereniging voor kind en adoptiegezin” of kortweg VAG organiseerde op zaterdag 3 oktober hun zevende “dag van de adoptie” in het vormingscentrum van Malle.  Ik had het genoegen om hun fotograaf van dienst te mogen zijn en zo heel de dag in beeld te brengen.

En hier wil ik wat foto’s tonen van al die schattige kindjes die daar waren:

]]> http://adoptiekenia.wordpress.com/2009/11/20/de-eerste-hobbel-is-genomen/ Fri, 20 Nov 2009 08:41:51 +0000 haikomeelis http://adoptiekenia.wordpress.com/2009/11/20/de-eerste-hobbel-is-genomen/

Vanochtend zijn we vroeg opgestaan, iedereen strak in het pak, gewassen, gepoetst en snel gegeten. Door de spanning krijgt alles wat meer lading dan normaal:om 7.15 telefoon: zijn jullie al wakker, de taxi is er bijna (wij allemaal nog niet aangekleed).. Iehhh snel snel snel! Dan om 7.45.. nog geen taxi.. Die blijkt dan toch al wel een tijd voor het hek gestaan te hebben zonder zich te melden.. mmm handig!

Uiteindelijk zijn we na wat file onderweg en gedraal precies op tijd bij de rechtbank en mogen we door het hek en de controle.  Gelukkig zijn zowel onze advocaat als onze guardian als de adoptie-organisatie op tijd en wachten we in een volle gang op onze beurt.  Kinderen in bedwang en schoon houden is nog best lastig! Tegelijk met ons zijn er nog twee bevriende stellen aan de beurt- dus dat maakt het wachten gezellig.

Dan worden we om 9.15 binnen geroepen bij onze rechter… wij moeten achter onze advocaat gaan zitten en hoeven niets te zeggen. Allereerst krijgt onze advocaat het flink te verduren met pittige vragen over schijnbare inconsistenties in het dossier. Hij slaat zich er goed doorheen en antwoord rustig op alle vragen. Dit duurt wel zo’n 20 minuten. In de tussentijd moeten wij Rivka en Esther in bedwang houden.. wat lastig is. Bij het naar binnengaan zei Rivka “Het lijkt wel op een kerk”, dus dat houden we er maar in: net als in de kerk moet je stil zitten en je stil houden (waarop Rivka spontaan begint te klappen-net zoals in de Keniaanse kerk..). We proberen Rivka en Esther rustig te houden met banaan, taai-taai en drinken.. waarop er natuurlijk weer ruzie uitbreekt tussen hen over de te verdelen waar..

Als laatste worden Haiko en ik verzocht op te staan om antwoord te geven op een aantal vragen van de rechter. Ze stelt heel goede vragen (waarom willen jullie adopteren, hoe is dat zo gekomen, hoe gaat het nu) die wij zo goed mogelijk met 2 jengelende kinderen proberen te antwoorden.

Daarna is de guardian aan de beurt en sluit de rechter af. Onze advocaat signaleert dat het goed gegaan is en dat we naar buiten mogen.

PFFFFFFFFFFFFFF wat een opluchting.. dit was toch wel iets lastiger en duurde flink wat langer dan we voorgesteld hadden. Maar gelukkig met een goed resultaat!

Wij gaan nu lekker met z’n allen kamperen!  (andere stellen zijn ook gelukt- dus vanavond feest!)

Hoera! Zoals we al hoopten dat het zou gaan, is nu ook de planning:

Morgenochtend om half negen (half zeven jullie tijd) worden we verwacht in de rechtbank, in onze paasbeste kleding. Tijdens deze rechtszaak zal onze guardian at litem officieel aangesteld worden (die we al 4x op bezoek hebben gehad). Dit zal naar verwachting maar 5 minuten in beslag nemen, als er geen moeilijke vragen gesteld worden…

In vergelijking met voorgaande adoptie-ouders en rechtszaken is onze voortgang/snelheid enorm (7 dagen na aflopen van de termijn de eerste rechtszaak) – we hopen dat dat zo blijft!  Dat we afgelopen zomer 2 maanden extra hebben moeten wachten in Nederland wordt hierdoor weer verzacht!

Enig nadeel is dat na Robijn en Rivka nu ook Esther de waterpokken heeft en er niet al te florissant uit ziet (een voorproefje van een puistige puber zeg maar). We hopen maar dat de rechter het niet ziet of niet erg vindt. Qua werk in Nederland zijn we blij dat ze dit allebei in Kenia gekregen hebben, anders waren we wel zeker 3 weken uit de running geweest.

We hebben (voor de insiders) de vrouwelijke rechter toegewezen, Nambuye (De Keniaanse rechtbank is online te raadplegen, elke donderdagmiddag om 16.30 staan de geplande rechtszaken hier, wij hebben nr 162/2009).

Dat is een goed voorteken voor onze 2e rechtszaak: als dat zo blijft, zijn we na de 2e rechtszaak sneller klaar dan bij haar collega (scheelt soms 3 weken!). Maar goed, zoals we vorige keer al zeiden: in Kenia kan alles snel veranderen, dus ‘fingers crossed’ , kaarsjes aan en denk aan ons!

Direct na onze rechtszaak gaan we met 2 andere stellen een weekendje kamperen net buiten Nairobi. Dat is dus direct een mooie gelegenheid om de goede afloop te vieren (hoop hoop).

Afgelopen week hebben we met de gebruikelijke taartjes in Yaya gevierd dat we Esther alweer 3 maanden kennen! Iedereen kent de dames daar inmiddels en ze zijn zo dol op ze dat ze extra lekkers toegestopt krijgen.. (dansende & zingende Esther die taartjes aanwijst in de vitrine en Rivka die koekjes beneden haar stand vindt en taart! wil).

Afgelopen vrijdag, 13 november, liep onze 3-maanden-foster periode af. Tijdens deze periode hebben we 3x bezoek gehad van een guardian at litem (die een rapport schrijft als onderbouwing van de rechtzaak) en 3x bezoek gehad van de social worker van het Little Angels Network (die ons begeleiden) en zijn we 3x op bezoek geweest bij het Rehema, het tehuis waar Esther vandaan komt. Al met al kostten al die bezoekjes toch behoorlijk wat tijd en energie. Maar gelukkig is iedereen dik tevreden en positief over de hechting en ontwikkeling van Esther.

We zijn nu ook weer in bezit van een nieuw visum en kunnen er weer een tijdje tegenaan!

Nu de rechtbankperiode er aan komt, hebben we een advocaat uitgekozen die ons gaat begeleiden in de rechtsgang (2 rechtszaken) die er uiteindelijk toe moet leiden dat Esther officieel onze dochter wordt en Meelis mag gaan heten.  Daarom hebben we nu ook al haar officiële naam moeten doorgeven. Het is geworden:

Esther Wanjiku Malika Meelis

Zoals jullie weten, heeft Esther haar eerste twee namen van haar moeder. We vonden het zelf een fijn idee om hier nog een Afrikaans/Keniaanse naam aan toe te voegen, zodat haar naam getuigt van zowel invloeden van haar Keniaanse moeder als van ons. Esther betekent ’ster’. Wanjiku was een van de vele dochters uit de scheppingsmythe van de Kikuyu en is een gebruikelijke Kikuyu achternaam. Malika betekent ‘koningin/prinses’ in het Swahili. Hoe goed gekozen deze naam is, zagen we vorige week: We zaten achterin een taxi ergens te wachten. Esther klom op schoot. half uit het raam, en begon vrolijk  uitgebreid te zwaaien en te lachen naar iedereen die voorbij liep op straat: een ware Bea in de dop!

Als we onze advocaat mogen geloven, zouden we op 20 of 27 november onze eerste rechtzaak kunnen verwachten. Tijdens deze rechtszaak wordt alleen de guardian at litem officieel aangesteld (die we dus eigenlijk al kennen). We worden dan in sjieke kleren met zijn vieren verwacht bij de rechter op kantoor. Na de eerste rechtszaak worden er nog 2 bezoekjes met de kinderbescherming gemaakt om ons leven, onze visie en ons toekomstbeeld met Esther door te spreken. Zij maken hierover een rapport, wat gemiddeld 6 weken duurt. Daarna is het tijd voor de 2e rechtszaak. Rond de kerst is de rechtbank een maand gesloten, wat goed uitkomt in onze tijdsplanning. Met een beetje geluk kunnen we in januari de 2e rechtzaak ‘krijgen’. Maar zoals alles in Kenia: ‘Hakuna Matata’ en ‘Pole Pole’ moeten we eerst maar zien en dan geloven.

Wij gaan rustig door met ons leventje hier. We zijn erg druk met allerlei klusjes voor het Good News Center (hierover binnenkort meer), we maken iedere week een tripje ergens naar toe, Sinterklaas komt gelukkig ook in Nairobi!, Juut’s tentamens komen eraan, Juut d’r moeder komt 23 november!!!! (wat een stoere beslissing!) en Haiks ouders komen half december voor 4 weken! Reisbureau Haiko is al druk met tickets, weekendjes weg regelen en indrukwekkende reisschema’s bedenken.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik nog niet 100% overtuigd ben (vandaar ook nog onze twijfels), maar ik denk voorlopig dat adoptie volgens de Islam wel kan. Ik weet wel dat de Islam zegt dat je adoptiekinderen niet dezelfde rechten mag geven als je eigen kinderen, maar we hebben ook geen natuurlijke kinderen, dus dat is zeker geen probleem. Ik heb voorlopig even snel het volgende opgezocht, moest iemand andere bronnen hebben, mag die dat gerust laten weten.

Bron: Mukmin.com Vertaald door: Team Moslima Moslima.nl © 2003 alle rechten voorbehouden

Adoptie is één van de meest gangbare keuzes voor onvruchtbare stellen Velen zeggen te snel dat adoptie verboden (haraam) is in de Islam, terwijl het in feite realiteit is, dat God (de Almachtige, de Verhevene) in vele Koranverzen moslims oproept om voor de wezen te zorgen.
“Het is geen deugd, dat je jouw gezicht naar het Oosten of naar het Westen wendt, maar waarlijk deugd is in hem, die in God, de Laatste Dag, de engelen, de Boeken en de profeten gelooft en die van zijn vermogen geeft uit liefde voor Hem aan de verwanten, de wezen, de armen, de reiziger, de bedelaars en voor het vrijkopen van slaven en die het gebed onderhoudt en de Zakaat betaalt; verder in degenen, die hun belofte nakomen, wanneer zij een belofte doen en de geduldigen in armoede, in kwellingen en in oorlogstijd; dezen zijn het, die bewezen hebben, waarachtig te zijn en dezen zijn vromen”. Koran 2:177

“Zij vragen je, wat zij moeten besteden. Zeg hen: “Welke rijkdom je ook weggeeft, het moet zijn voor ouders, naaste verwanten, wezen, behoeftigen en reizigers. En welke weldaad je ook doet – God weet het goed”. Koran 2: 215“En aanbidt God en vereenzelvigt niets met Hem en bewijst vriendelijkheid aan ouders, verwanten, wezen, de behoeftigen en aan de buur, die een vreemdeling is en de buur die een bloedverwant is en aan de metgezel, de reiziger en aan degenen die onder uw macht zijn. Voorzeker, God heeft de pochers en de opscheppers niet lief”. 4:36
De profeet (vrede en zegeningen met hem) was zelf ook een wees. “Vond Hij u niet als wees, en beschermde u? En vond Hij u niet zoekende en leidde Hij u? En vond Hij u niet in armoede en verrijkte u? Daarom verdruk de wees niet” Koran 93:6-9Wat de Islam doet in geval van adoptie, alsook in andere gevallen, is het reguleren van de uitvoering en het corrigeren van wat er fout is. In geval van adoptie, in de tijd toen er geen beperkingen waren, ging het er bij het systeem van adoptie zo aan toe, zoals wij dat tegenwoordig kennen. Het kind neemt de identiteit aan van de adoptiefouders, alsof het zijn echte biologische ouders zijn. Alle rechten aannemend, gelijk aan het natuurlijke kind van het echtpaar. De namen van de kinderen worden veranderd in de naam van de adoptie-familie; erfrecht wordt vastgesteld net zoals in het geval van een natuurlijk kind en de banden met de echte (biologische) ouders en familie van het geadopteerde kind worden afgesneden. Hindernissen voor huwelijk (binnen de adoptie-familie) worden als vanzelfsprekend aangenomen en niet-verwanten lopen rond op een ontspannen wijze als waren zij wel verwant. Dit was het geval bij Zayd, de geadopteerde zoon van onze profeet Mohammed (vrede en zegeningen met hem). Zayd was gevangen genomen, als kind, tijdens een rooftocht, wat de gewoonte was voordat de Islam zijn intrede deed. Khadidija’s neef had hem bij haar gebracht, en toen ze Mohammed (vrede en zegeningen met hem) trouwde, gaf ze Zayd aan hem. Op een zeker moment vond Zayd’s echte familie uit waar hij was en zij gingen naar Mohammed (vrede en zegeningen met hem) toe, en zij eisten Zayd’s teruggave. (Onthoudt dat dit allemaal plaats vond in een tijd vóór profeetschap en voorschriften). Zayd kreeg de keuze en hij koos ervoor om bij Mohammed (vrede en zegeningen met hem) te blijven, hierna werd Zayd geadopteerd en werd bekent als Zayd ibn (zoon van) Mohammed. Zayd was één van de eerste die de Islam accepteerden. Mohammed (vrede en zegeningen met hem) arrangeerde een huwelijk tussen Zayd en Zaynab bint (dochter van) Djahsj, (zij was de nicht van de profeet). Dit was geen gelukkig huwelijk, want Zaynab behandelde Zayd alsof hij nog een slaaf was. Zayd kwam naar Mohammed (vrede en zegeningen met hem) om hierover meerder malen zijn ongeluk te uitten, maar Mohammed (vrede en zegeningen met hem) adviseerde hem om getrouwd te blijven. Toen openbaarde God het volgende: “……En Hij heeft niet jullie aangenomen zonen tot jullie (echte) zonen gemaakt. Dat zijn jullie woorden uit jullie monden. En God spreekt de Waarheid, en Hij leidt op de Weg. Roept hen met de namen van hun vaders, dat is rechtvaardiger bij God. En als jullie hun vaders niet kennen, dan zijn ze jullie broeders in de godsdienst en jullie beschermelingen………”. Koran 33:4-5
Het was na die openbaring, dat Zayd niet langer bekend stond als Zayd, zoon van Mohammed, maar dat hij zijn echte naam terug kreeg; Zayd, zoon van Harithah. Yusuf Al Qardawi zegt over bovenstaand vers het volgende: “……En Hij heeft niet jullie aangenomen zonen tot jullie (echte) zonen gemaakt. Dat zijn jullie woorden uit jullie monden”. Dit duidt aan dat de verklaring van adoptie slechts bestaat uit woorden die niet corresponderen met de objectieve realiteit. Een uitspraak verandert de werkelijkheid niet, verandert geen feiten of maken een vreemde tot familie of een geadopteerd persoon tot een echt kind. Slechts een mondelinge uitdrukking of wijze van spreken, kunnen het bloed van een man niet in de aderen laten stromen van een geadopteerde zoon, vaderlijke gevoelens oproepen in het hart van de man of kinderlijke gevoelens in het hart van de jongen. Noch genetische karaktertrekken, noch lichamelijke, geestelijke of psychologische kenmerken overbrengen. Toen kwam een grote stap, die niet alleen de taboes van de preïslamitische tijd doorbrak, maar ook de taboes van vandaag de dag. Toen God het volgende openbaarde: “En (gedenk) toen jij (O Mohammed) zei tot degene die door God begenadigd was en aan wie jij genade had gegeven: “Hou jouw echtgenote bij jou en vrees God”. Toen jij in je hart verborgen hield wat God openbaar wilde maken, en jij de mensen vreesde, terwijl God er meer recht op had dat jij Hem vreesde. Toen Zaid geen behoefte meer aan haar had, toen hebben Wij jou met haar gehuwd, zodat er voor de gelovigen geen belemmering zou bestaan met betrekking tot de (voormalige) vrouwen van hun aangenomen kinderen, waneer zij geen behoefte meer aan hen hebben. En het bevel van God wordt uitgevoerd”. Koran 33:37
Na deze openbaring werd het huwelijk tussen Mohammed (vrede en zegeningen met hem), en Zaynab voltrokken. De leiding van de profeet (vrede en zegeningen met hem) was weer vastgesteld voor het afschaffen van oude gewoonten. Vijanden van de islam hebben in het verleden en het heden gehamerd op dit verschilpunt in het leven van de profeet (vrede en zegeningen met hem), want zij volgen nog steeds de oude praktijken (van vóór de islam). Het is moeilijk voor deze mensen om te begrijpen hoe zo een huwelijk plaats kon vinden, binnen de (door deze mensen zelf, foutief) vastgestelde grenzen die in het echt niet bestaan. Een huwelijk tussen een vader en zijn zoon’s ex-vrouw is verboden in de islam echter, zijn geadopteerde zonen zijn geen echte zonen.

Men gaat zich nu af vragen hoe een geadopteerd kind in het gezin leeft. Gezien het feit dat het niet een echt kind is en dus de natuurlijke grenzen niet van toepassing zijn, zoals bijvoorbeeld het zich bedekken door vrouwen. Het is de gewoonte voor moslimvrouwen om zich te bedekken volgens de koranische voorschriften. Vrouwen bedekken zich tegenover iedereen behalve: “…. behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broers, of de zonen van haar broers, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten”. Koran 24:31
Zodra een kind volwassenheid bereikt, bedekken vrouwelijke kinderen hun lichamen zoals voorgeschreven in de Koran ten overstaand van iedereen, behalve in de uitzonderingsgevallen zoals boven genoemd. Dus als een echtpaar een wees in hun huis brengt, zeg een jongentje, dan moet iedere volwassen vrouw in dat gezin, zodra hij volwassen wordt, zich bedekken voor hem. Want hij is niet Mahram (iemand met wie het huwelijk verboden is) en moet ook als zodanig behandelt worden. Geen enkele vrouw van het gezin kan alleen met hem zijn, zelfs niet de vrouw die hem heeft opgevoed. Als we adoptie bespreken met moslims, komen de gebruikelijke argumenten boven zoals, “dit zijn de moderne tijden, we hoeven ons niet te bedekken en hoeven niet zo streng te zijn over het opvoeden van wezen”. Islamitische normen veranderen niet met de tijd. God (de Almachtige, de Verhevene) heeft gesteld: “…. hij (de Koran) is slechts een Vermaning voor de werelden”. Koran12:104De vraag rijst nu of er een manier is om deze formaliteiten te omzeilen? Het antwoordt is ja! God (de Almachtige, de Verhevene) heeft verzachtende omstandigheden gegeven om het zorgen voor een wees makkelijker te maken. Door middel van borstvoeding wordt er tussen een kind en de vrouwelijke verzorgster een Mahram (iemand met wie het huwelijk verboden is) relatie gevormd, en tussen het kind en de directe familie van de vrouw, d.i. moeder, vader, broer, zuster, dochters en zonen. Wanneer een kind volledige borstvoeding heeft gehad bij de vrouw, terwijl hij/zij jonger is dan twee jaar, dan wordt er een mahram relatie gevormd. Van een onvruchtbaar echtpaar zou men automatisch aannemen dat omdat de vrouw niet zwanger is geworden, zij ook niet in staat is om melk te produceren voor borstvoeding. Dit is niet waar, de borsten van een vrouw kunnen gestimuleerd worden om melk te produceren. Hoe wonderlijk dat God (de Almachtige, de Verhevene) een vrouwenlichaam heeft geschapen dat fundamenteel op vraag melk kan produceren, met een beetje hulp natuurlijk. De daad van het borstvoeden van een kind onder de leeftijd van twee, vormt een mahram relatie dat een huwelijk verboden maakt en daardoor een ontspannen atmosfeer binnen het gezin creëert. Vrouwen kunnen zich onbedekt vertonen voor hun geadopteerde gezoogd kind. Zoals ook haar vrouwelijke natuurlijke kinderen en ook de andere geadopteerde (en gezoogde) kinderen.

Source: by Huda, about.com guide

The Prophet Muhammad (peace be upon him) once said that a person who cares for an orphaned child will be in Paradise with him, and motioned to show that they would be as close as two fingers of a single hand.  An orphan himself, Muhammad paid special attention to the care of children.  He himself adopted a former slave and raised him with the same care as if he were his own son.

Wij zijn vorig jaar augustus 2008 begonnen met de procedure voor adoptie. We hebben net bericht gekregen dat we in januari 2010 mogen starten met de voorbereiding.
Wij hebben gekozen voor binnenlandse adoptie, omdat we dan meer zekerheid hebben dat de rechten van de moeder en het kind verzekerd zijn. Je blijft toch verhalen horen dat er in de armere landen zoveel kinderen gestolen worden, ontvoerd worden, gekocht worden. Ik mag er niet aan denken dat ik daar onbewust deel van zou uitmaken. Er zijn, denk ik, ook andere oplossingen om weeskinderen daar te helpen. Niet dat ik buitenlandse adoptie afkeur, het blijft een persoonlijke keuze. Ik vind het ook zeer belangrijk dat de moeder goed begeleid wordt bij het maken van haar keuze, en dat is in België zo. Men zoekt eerst alle andere mogelijke oplossingen om de moeder en haar baby te helpen. De baby afstaan wordt dan pas het laatste redmiddel.
De moeder kan ook een aantal voorkeuren geven over de adoptie-ouders, bv. de religie, mag het een homokoppel zijn, alleenstaanden, enz. (Dus als de moeder wil dat haar kind een islamitische opvoeding krijgt, maken wij misschien wel een sprongetje op de wachtlijst, we waren het enige moslimkoppel op de infodag, vermoed ik) Ook is er de mogelijkheid tot open adoptie. Dat wil zeggen dat er contact gehouden wordt, via foto’s eventueel, daar weet ik eerlijk gezegd het fijnste nog niet van. Het is alleszins altijd mogelijk voor het kind later zijn roots terug te vinden.

Alhoewel we er toch nog veel vragen bij hebben, weet ik wel dat het al heel lang mijn droom is mama te worden, een gezin te starten. Het was zelf geen droom, het was normaal. Nu is het een droom. De toekomst is nog zeer onzeker, we zijn nog lang geen goedgekeurde adoptieouders, maar we zijn hoopvol.

Maar ik heb mijn dipjes, diepe dipjes, zoals daarnet. Ik ben bang dat mijn man niet meer zal willen, of ik niet meer zal durven, of we worden niet toegelaten. Ik hou van mijn familie, ik vind dat zo belangrijk, de laatste link zijn, dat kan ik niet! Maar als het zo zal zijn, zal ik wel moeten. Moge Allah me dan sterkte geven. Als er vrouwen zijn, in hetzelfde schuitje, schrijf maar, dat lucht op, een beetje toch. Houd je het toch liever voor jezelf, dan begrijp ik dat en wens ik je veel sterkte. Moge Allah je bijstaan.

Last year in august, we started the procedure to adopt a baby. Now we’ve just got the news that we can start the preparation lessons in januari 2010.
We chose adoption in Belgium, because we feel more safe about the rights of the mother and the baby being secured. You keep hearing those stories about children being sold, kidnapped, stolen. I couldn’t bear the thought of being, unknowingly,  involved in that somehow. I also think it is very imported that the mother is supported and informed, making her choice, and in Belgium, she is. The people of the adoption centers first look for other ways to help the mom and her baby, to give up the baby is always the last solution.

Allthough we still have lots of questions, it has always been my dream to become a mom, to start a family. It wasn’t even a dream, it was normal. Now it has become a dream. The future is still insecure, we are far from being approved adoption parents, but we are hopeful.

But I have my moments, my sad moments, like now. Then I get scared my husband doesn’t want to adopt anymore, or I will be too scared to adopt, or we won’t get permission to adopt. I love my family, and I think family is really important, to be the last link, I can’t! But if it will be like that, I would have to anyway. May Allah give me the strength. If there are women, in sort of the same situation, write, it helps, a little. If you do prefer to keep quiet, I understand and I wish you all the best. May Allah help you.

Gisteren hebben we bericht gekregen van Kind en Gezin dat we begin 2010 mogen starten met de voorbereiding samen met nog 29 andere kandidaat-adoptanten. Eindelijk! Of toch niet?? We krijgen toch wat twijfels. Is de angst voor het onbekende gegrond of niet?
Hopelijk brengt de tijd raad, Inshallah. We zullen nog veel moeten praten en nadenken, mijn ventje en ik. Het belooft een lang jaar te worden.
(We mogen starten met de voorbereiding, dit wil nog niet zeggen dat we zijn goedgekeurd als adoptie-ouders)

Yesterday we get a letter from “Kind en gezin” (Belgian organisation all about family), we can start the preparation, januari 2010, together with another 29 adoption candidates. Finally! Or not?? We are getting doubts. Is this fear for the unknown, with reason?
Hopefully, time will tell, Inshallah. We have got a lot of thinking and talking to do, my love and me. It is going to be a long year.
(We may start with the lessons, that doesn’t mean we are approved adoption parents)

Ik voelde me zo schuldig toen ik een paar van mijn poppen uit de kast haalde. Zie je, ik had zoveel poppen, ik moest er wel een paar opbergen. Mijn bed was niet groot genoeg. Ik herinner me dat ik zo triest werd, toen ik de kast opende. Ik besefte namelijk dat ik hen, de poppen, vergeten was voor een aantal dagen lang. Wat had ik hen aangedaan? Ze moeten zo bang geweest zijn in het donker, misschien dachten ze wel dat ik ze daar voor altijd zou achterlaten. Hoe kon ik??? Ik was natuurlijk nog klein, 5 of 6 jaar? Ik weet het niet precies meer. Wel herinner ik me het schuldgevoel. Een andere hartverscheurende herinnering is de pijn in mijn hart, die ik voelde toen een van mijn broers zijn karate- of boksbewegingen uitoefende op mijn poppen. Dit bewijst mijn liefde voor mijn poppen. Ik heb ze nog steeds, mijn oude poppen. Ze zitten nu wel bovenop de kast

Ik heb ergens gelezen dat je je carrierekeuze zou moeten baseren op de spelletjes die je vroeger speelde. Denk aan je vroegste herinneringen. Wat is het eerste speelgoed of spelletje waaraan je denkt? Kan je het in verband brengen met een of ander beroep? Dat is dan waarschijnlijk de beste job die zou kunnen doen, maakt niet uit wat je studies zijn of wat je hobbies waren uit je tienerjaren. Het zijn de vroege herinneringen die tellen.
Bv. je speelde met een keukentje? Dan moet je chef zijn.
Of had je de beste herinneringen van het spelen met je hond? Dan moet je dierenarts zijn, of gaan werken in een asiel.
Ik geloof hier echt in. Wat ons gelukkig maakte als kind, kan ons vast en zeker nog steeds gelukkig maken. Onze persoonlijkheid als kind was puur, nog niet beïnvloed door slechte ervaringen, die ons onzeker maken, of door rationeel denken, bv. over financiële zekerheid.
Onze vroegste persoonlijkheid is onze ware natuur.

Als een vrouw kan je vele dingen zijn: een dochter, een echtgenote, een zus, een vriendin, een dokter, een patiënte, een leerkrachte, een buschauffeur, …, een moeder.
Ik wil zo graag een moeder zijn, boven alles, al sinds een lange tijd, maar meer dan ooit.
Ik weet niet als ik het ooit zal zijn.
Ik weet niet als zij me ooit laten.
Ik weet zelfs niet als ik het mezelf zal toelaten.

Ik heb mezelf al verboden jaren geleden om ooit zwanger te worden, vanwege het hoge risico tijdens de zwangerschap, maar zeker tijdens de bevalling, door mijn vriend EDS. Dat was de moeilijkste beslissing die ik ooit heb gemaakt. Mijn man heeft me ook verder gesteund in die beslissing, toen ik hem die uitlegde in het begin van onze relatie.

Ondertussen zijn we geselecteerd als pleegouders, wat ik altijd al wilde doen, maar alleen voor één kindje tegelijk en alleen voor korte periodes. Maar dat is natuurlijk meer een job, dan wel fulltime (letterlijk), dan dat het zorgen is voor je eigen kindje. Natuurlijk wel een job vanuit het hart.

Wat we hopen dat ze ons zullen toelaten, is om een kindje te adopteren. We zijn in augustus 2008 gestart met de procedure, we zullen zien…
Er is nog een lange weg te gaan, veel om te overwegen, om over na te denken, om over te praten…

I felt guilty when I took a couple of my dolls out of the closet. You see, I had so many dolls I had to put some of them away. My bed was not big enough for all of them. I remember I got really sad, opening the closet, realising I totally forgot about them for a few days. What did I put them trough? They must have been so scared in the dark, thinking maybe I had left them in there for ever? What was I thinking??
Of course I was just a little girl, 5 or 6 years old? I don’t know. I only remember the guilty feeling.
Another agonizing memory is the pain in my hart, caused by my brother exercising his karate/boxing moves on one of my dolls.
Proves how much I loved them.
I still have them by the way, my old dolls, sitting on top of the closet this time

I have read one time, you can base your career choise upon the toys or games you played when you were young. Think about your early memories, playing. What is the first toy or game that comes in mind? Can you relate it to any kind of job? That is probably the job you should be doing, no matter what you studied or your hobbies when you were a teenager. It is really the early memories that count.
For example:
You played with an easy bake oven, you have to be a chef.
You had the best memories playing with your dog, a vet, or working in a pet chelter.
I believe it is true, what made us happy as a child, can probably still make us happy. Our personality as a child, was pure, not influenced by bad experiences making us insecure, or by rational thinking, for example financial security. Our earliest personality is our true nature.

As a woman you are many things: a daughter, a sister, a wife, a friend, a teacher or a student, a doctor, a bus driver, …, a mom.
I want to be a mom, more than everything else, since a long time ago, but more than ever.
I don’t know if I will ever be.
I don’t know if they will allow me.
I don’t even know if I will allow myself.

I ‘ve allready forbidden myself years ago to ever get pregnant, because of the high risc during the pregnancy and the delivery, because of my friend EDS. That was the hardest decision I ever made. My husband by the way supported my decision when I explained him in the beginning of our relationship.

In the mean time we are selected to be foster parents, but only allowed to have one child at a time and only for short periods, which I always loved to do. But it is more a fulltime job (literally full time) then having your own child. Of course a job from the hart.

So what we are hoping they will allow us to do, is adopting a child. We started the procedure in august 2008, we will see… There is still a long way to go, lots to concider, think about, talk about…

Vanavond is onze laatste avond voordat Jo, Ric, Madelief, Mees en Robijn Wolf bij ons 2! weken langs komen! We hebben er enorm naar uit gezien (ook naar de nederlandse krantjes en lekkers die ze mee zullen nemen). We zijn met Rivka al de dagen aan het aftellen en Rivka verzint wat ze allemaal met haar nichtjes en neef gaat doen (leeuwen, giraffen, spelen, slapen, knuffelen). Het huis is er klaar voor; 3 bedden geregeld en 2 campingbedjes en voldoende lekkers (rose, bier, cake gebakken, tropisch fruit voor een weeshuis- het is tenslotte vakantie!)

De afgelopen weken hebben ze heeel veel schoenen ingezameld voor het kindertehuis van Esther- de laatste telling die wij hoorden zat rond de 170 paar! Iedereen alvast bedankt voor het meehelpen!! Verder nemen ze nog kleine frutsels mee voor de sloppenwijken en ons vrijwilligerswerk van Good News Centre.

De afgelopen dagen/ weken hadden we bijzonder veel feestjes. Vandaag hadden we een keniaanse bruiloft, van onze begeleider van de adoptie-bemiddelaar hier. De bruid was in het wit, er waren ‘bridesmaids’ in het blauw, er was een kerkdienst met de huwelijksinzegening-vergelijkbaar als bij ons (met wat meer dans, uitbundig gezang). Esther viel tijdens de dienst in slaap en Rivka wilde tussendoor even buiten plassen (zindelijkheidstraining gaat goed!). Na afloop was er buiten onder een aantal witte luifels een groot keniaans buffet- schransen en dansen is aan de kenianen wel besteed! Rivka danste lekker mee!

Sinds september zijn de adoptierechtzaken na het zomer-reces weer hervat, met een wisseling van de wacht qua rechters. Dit houdt in dat alle nederlandse stellen weer aan de bak mogen om hun procedure af te ronden.  De nieuwe rechters gaan erg voortvarend en doortastend te werk: het resulteerde in 9 goedgekeurde procedures (waarvan sommige ouders al meer dan 12 maanden bezig waren..brr). Genoeg reden voor feestjes! de adoptierechtzaken zijn alleen op vrijdag- dus elke vrijdag en zaterdag is er nu wel feest! De positieve stemming slaat ook op ons over, want wij komen vanaf november in aanmerking voor onze eerste (van twee) rechtzaken. Onze hoop is dat we voor de kerst de ene kunnen hebben en na het kerst-reces de andere. Als de rechtzitting goed gaat, moet er voor Esther nog een keniaans paspoort geregeld worden en kunnen we 3-6 weken later naar huis (medio februari/maart?)!

Vorige week hebben we met ca 100 andere nederlanders drie oktober gevierd- hutspot, klapstuk, worst en verse haring!  Haiko en ik hadden voor het eerst oppas-dus het was voor de meiden nog even onwennig. Als klap op de vuurpijl heeft het die avond voor het eerst sinds een jaar keihard geregend! Iedereen hier was door het dolle heen- mensen gingen dansen in de regen! Onderweg zorgde dit nog wel voor wat verkeersopstoppingen- de hele stad stond gelijk vast..

De komende weken gaan we met zijn allen eerst 3 dagen op safari op de grens met Tanzania (Kilimanjaro) en daarna nog 5 dagen aan een palmbomenstrand bij Mombasa..Tussendoor gaan we wees-olifantjes kijken/voeden, giraffen voeren, op bezoek bij Esthers tehuis (met de 170 paar schoenen), een tour door de sloppenwijken, thuis even in ons zwembad duiken.. kortom een gezellige en leuke vakantie voor de boeg!  jaloersmakende foto’s zullen zeker volgen!

Door Christine Pringle

Romeinen 8:15
U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te zijn, en om hem te kunnen aanroepen met ‘Abba, Vader’.

Wij hebben allemaal de nood om vrij gezet te worden. Wanneer je het gevoel hebt dat je door iets wordt geblokkeerd, is Jezus er om het te benoemen.

Daardoor is de weg voor ons vrijgemaakt om de Geest te ontvangen die jou doet beseffen dat je echt mag en kunt zijn als het kind van je hemelse Vader.

Je bent zorgvuldig geselecteerd.

Een geadopteerd kind is zorgvuldig uitgekozen dus je kunt er zeker van zijn dat je zeer gewenst bent. Het woord weduwe komt oorspronkelijk van “verlaten huis”, een wees heeft alleen nog zichzelf over, en ook al zou je je omstanders nog in biologische vorm om je heen hebben; zonder je hemelse vader ben je een wees.

Deuteronomium 10:18
Hij verschaft weduwen en wezen recht, neemt vreemdelingen in bescherming en voorziet hen van voedsel en kleding.

Abba vader weet wat jij nodig hebt, Hij is tot veel meer in staat dan een heel zorgzame biologische vader.

Galaten 4:6-7
En omdat u zijn kinderen bent, heeft God ons de Geest van zijn Zoon gegeven, die ‘Abba, Vader’ roept. 7 U bent nu geen slaven meer, u bent kinderen van God en als zijn kinderen bent u erfgenamen, door de wil van God.

Je vader wil graag dat je -iedere dag weer- roept dat je Hem nodig hebt.
Hij wil je de vrijheid geven zodat je ontdekt hoe Hij jou bedoeld heeft.

http://anneborkent.wordpress.com

http://www.c3arnhem.nl

Dupa cum bine stiti , exista astfel de cupluri iar numarul lor este in crestere! Comunitatile gay au un interes extraordinar în a face societatea să accepte acest mod de a privi lucrurile .

Exista tot felul de meeting-uri in Romania (si nu numai) . Ba ale bloggerilor , ba ale motociclistilor , etc . Si la anumite perioade mai auzim si de anumite meeting-uri ale comunitatilor de gay .

Din cate stiu doar Olanda , Belgia si Spania au recunoscut casatoriile intre persoane de acelasi sex . Acestia doresc ca si Romania sa faca parte din tarile care permit cununiile intre cuplurile de homosexuali .

Si evident daca in tarile mentionate mai sus casatoriile intre gay sunt deja la ordinea zilei , evident unele dintre cupluri doresc sa adopte si copii . Exact ca o familie normala . Sa spunem ca pana aici este totul OK . Fiecare dintre noi am fost mici si ne gandeam cum am venit pe lume . Asa si in cazul lor … copilul unui cuplu de homosexuali va ajunge la o varsta in care isi va pune singur in minte intrebarea:

Cum am venit eu pe lume?
Si raspunsurile lui vor fi:
- M-a adus barza
- M-a facut mama si tata

Raspunsul la intrebare il va afla singur atunci cand va creste . Dar in cazul in care ambii parinti vor fi de acelasi sex , ce isi va spune in minte? Am doi tati , sau doua mame! Cool

Va fi un adolescent , si isi va face prieteni cu siguranta . Va dati seama in ce situatie penibila va fi pus cand toti prietenii lui vor avea o familie formata dintre o femeie si un barbat , iar el va avea o familie formata din doi barbati ?

Sunteti de acord cu cuplurile de homosexuali din Romania si implicit cu meeting-urile acestora?

Vandaag weer eens kennis gemaakt met een nieuw aspect van het adopteren van een Keniaans meisje: het haar! Ruim een week geleden hadden we de oude vlechtjes uit Esther’s haar gehaald en toen zag ze er net zo uit als op de eerste foto die we van haar kregen. Maar nu was het weer tijd voor nieuwe vlechtjes, dus hadden we haar-extensions gekocht, een kapster besteld en die kwam met haar dochter het klusje klaren. Ze kwamen – op z’n Keniaans – minstens een uur te laat, dus ons geduld werd al een beetje op de proef gesteld (maar dit uur valt in het niets bij de 7 weken die we al op onze kinderstoelen wachten(!)).

Het begon allemaal met Esther in haar opperbeste humeur, maar op een bepaald moment, toen ze eigenlijk best wel moe was, moest toch echt mamma eraan te pas komen.

Het idee was dat Esther dan op moeder’s schoot in slaap zou vallen, maar dat vond Esther best lastig met al dat gefrunnik en getrek aan je haar! En het duurde al zo lang!

Op een bepaald moment had ze er echt genoeg van, maar ja… wie mooi wil zijn… Uiteindelijk viel ze dan toch in slaap en kon er even rustig doorgewerkt worden aan het kunstwerk.

Het hele klusje heeft zo’n 3,5 uur geduurd en dat is best lang voor onze Esther om stil te zitten, terwijl er hard aan je haar wordt getrokken en je eigenlijk aan iedereen wil laten zien hoe goed je al los kan lopen! Maar ja, het gaat om het resultaat en dat realiseerde zij zich ook wel, want wie zat die avond triomfantelijk in het Japanse restaurant te genieten van het eten en met iedereen grapjes te maken?

Pisi mic , gazduit de doamna Doctor

Nu stiu cum ma cheama. Am aproximativ 6 luni de zile, sunt tarcat precum un tigrisor gri si ma lupt pentru viata mea cu toate puterile.

Aseara treceam strada intr-o curba periculoasa si m-a lovit o masina . M-a durut atat de tare si am ramas in stare de soc ghemuit in mijlocul carosabilului, cu masini trecnad pe laga mine…. si pe deasupra mea… nu am fost niciodata in viata mea asa de speriat!!! La un moment dat am vaut o masina ca intoarce pe linia continua si se opreste brusc in fata mea… M-am speriat si mai tare cand din ea a coborat repede o tanti, a venit langa mine, m-a apucat cu grija si m-a asezat pe marginea drumului, pe iarba. Ma durea tot, nici eu nu mai stiu de ma durea, si mieunam intr-una, incercam sa ii spun ca am doua labute rupte si ca respir greu si sacadat. Cred ca tanti si nenea din masina au inteles, pentru ca m-au mangaiat si mi-au atins labuta din fata care era rupta…

M-au luat intr-o haina neagra si m-au suit in masina. Tot drumul am statin bratele acelei tanti care m-a mangaiat si mi-a vorbit si mi-a soptit ca ajungem in curand la medic, sa ma fac bine. m-am tot foit si am inceput sa respir din ce in ce mai greu, si nu imi gaseam o pozitia confortabila… mai ales ca abia tarziu tanti a remarcat ca am si o labuta din spate rupta, si a incercat si ea sa ma tina in brate pe haina care de acum era facuta ghemotoc, cum a putut ea mai bine, dat fiind ca ma zvarcoleam si plangeam de durere…

Tanti mi-a spus ca a durat o jumatate de ora, poate 40 de minute, sa ajungem la o clinica pentru pisicute pe Dorobanti, una unde erau si la ora asta medici in stare sa ma ajute (se inserase , era 8 seara). Cand am ajuns acolo eram atat de moale ca nu am mai fost in stare sa ma misc prea mult, eram doar ca prin vis atent la ce e in jurul meu.

Tanti m-a dus in cabinet . m-a asezat pe masa de metal si o doamna doctor impreuna cu un asistent, tare draguti amandoi, au inceput sa ma consulte… Mi-au pus in labuta un ac ce am ineteles ca se numeste branula, mi-au dat un anticoagulant, un fel de ser, si ce mi-or mai fi dat ei, si am inceput sa ma linistesc…

Tanti care m-a adus a stat mereu langa mine, ingrijorata, si ii multumesc mult ca a avut grija de mine, asa micut cum sunt eu si neatent la trecerea strazii…
Am ramas internat peste noapte in cabinet, sub supraveghere medicala. Am dureri foarte mari, am facut si pisu si cealalta treaba, iar doctorita cea draguta e un pic ingrijorata ca am urinat cu sange. E posibil sa ma fi lovit masina aia la rinichi…. E bine ca am iesit din starea initiala de soc, tanti doctor nu vroia ca eu sa aud dar a spus ca starea de soc e buna : ma poate ajuta sa imi revin, dar daca stau prea mult in ea nu e bine… si nici eu nu mai stiu cat timp am stat asa, de cand m-au lovit si pana tanti cea draguta m-a dus la doamna doctor…

Cumintel, cu branula

In dimineata asta nu am vrut nici sa mananc si nici sa beau apa . Nu pot sa fac asta deocamdata, ma doare prea mult totul si doamna doctor imi da analgezice.  Stiu ca urmeaza sa ma duc la Spitalul Veterinar, unde sunt alti doctori foarte buni si inimosi, care imi vor face radiografii si, in functie de rezultate, doamna doctor de la clinica va decide ce urmeaza sa patesc… Probabil ca o sa fiu si operat, nu stiu nimic acum, dar tanti care m-a adus la clinica a promis ca ma viziteaza marti seara, pentru ca azi nu poate, asa ca o astept cu drag, poate imi spune o vorba buna… Poate imi spune ca mi-a gasit un camin cald, iubitor, in care sa pot sa fi ingrijit si sa imi revin.. Promit sa iubesc pe cel care ma va ajuta, sa fiu bun si bland, si sa pap tot ce imi da, sa ma las mangaiat si rasfatat…

===============

Dragii mei, aseara pe drumul national ce leaga targoviste de bucuresti am vazut un pisoi pe carosabil, ghemuit, lovit de o masina, dar inca in viata. L-am dus la clinica veterinara Di-Vet (www.medicveterinar.ro) deoarece au si urgente si 24/7, si ma rog sa ii fie bine si sa iti revina. Lupta pentru viata lui si m-a rugat sa public la mine pe blog povestea lui, si rugamintea de a ii cauta un camin iubitor . Si eu si el speram sa se faca bine si sa gasim un suflet cald care sa il poata ingriji cum se cuvine.

Am decis sa ii platesc spitalizarea, radiografiile , operatia, tot ce se poate pentru a mentine acest sufletel mic si singur in viata. Iar el, motanasul pe care l-am alintat tot drumul spunandu-i “puiutz”, lupta cum stie el mai bine. L-as adopta cu drag, dar momentan acest lucru imi este imposibil, asa ca daca voi puteti sa il luati la voi acasa, sau daca stiti pe cineva de incredere care il poate ajuta, va rog frumos contactati-ma, scrieti-mi pe blog un raspuns, si va voi tine la curent cu starea Puiutzului mic!

========

Update – 21 Septembrie ora 11:00

—-

Puiutzul s-a intors de la radiologie; intr-adevar ,are doua labute rupte si vor necesita interventie chirurgicala .  Doamna doctor va analiza situatia micutului si ma va contacta pentru a imi face o estimare asupra costurilor operatiei; are si o acumulare de aer sau lichid subcutanat, care s-ar putea sa se resoarba; micutul pare rezistent, sper ca are putere suficienta sa treaca peste asta.

Le-am cerut medicilor sa ii faca si un test de toxoplasmoza, il vor deparazita ei extern daca este cazul… Si daca supravietuieste si ficatul lui mai poate duce , probabil ca o sa continui cu tratamentele pentru ce alte boli ar mai putea avea… va tin la curent!

========

Update – 21 Septembrie ora 14:00

—-

M-au sunat cei de la clinica; exista o veste buna si o veste mai putin buna . vestea buna este ca labutele pot fi reparate chirurgical, se insereaza tijele. vestea proasta este ca s-a observatg faptul ca nu se sprijina deloc pe labutele din spate, si s-a remarcat o leziune la coloana vertebrala suspecta.

Maine se face din nou o radiografie si sa speram ca vestile vor fi bune si maduva spinarii nu este sectionata… Pentru ca daca nu este, sunt sanse sa fie salvat chirurgical… Alternativa este eutanasierea micutului, pentru ca nu i se dau sanse de supravietuire pe termen lunt altfel… Urineaza cu incontinenta, ceea ce inseamna ca problema este destul de serioasa; Din fericire nu urineaza cu atat de mult sange precum urina dimineata, asa ca sa speram ca toate re vor rezolva!

========

Update – 22 Septembrie ora 16:00

—-

Pisi cel mic s-a intors de la radiologie ieri. Vestile sunt imbucuratoare, maduva spinarii nu este sectionata! O alta veste buna este ca nici puricei nu are, ceea ce ma face sa ma intreb daca nu cumva era animalutul de casa al cuiva…

Am vorbit cu doamna Doctor, care era optimista in ceea ce priveste operatia, cu conditia ca puiutzul sa devina stabil hemodinamic, sa i se imbunatateasca starea generala asa incat sa suporte o anestezie generala. Membrele fracturate se pot repara (se vor introduce tije care sa ajute osul sa se refaca), nu mai tin minte care era cursul actiunii pentru leziunea de la coloana vertebrala, dar parca era  si acolo “de bine”.

Mai ramane ca cel mic sa iasa din starea de apatie. Este oricum un pisic bland, a fost foarte foarte cumintel tot timpul, nu a muscat, nu a zgariat pe nimeni, asa cum ar fi facut poate alte pisici in locul lui, cu atatea rani… L-am vizitat si mangaiat , i-am facut cateva poze. E o dulceata de motan, nu se poate sa nu te indragostesti de el la prima vedere! Semnul care m-a bucurat cel mai tare este spalatul. A inceput sa isi faca singur toaleta, ceea ce este un semn foarte bun. Inca i se administreaza alimentele pe cale artificiala, refuza sa se alimenteze, este tot incontinent, dar are senzatii tactile la labute, ceea ce ne face sa credem ca nervii picioruselor nu au fost sectionati in accident. Daca se va simti mai bine, cei de la cabinet ii vor face si o ecografie a organelor interne. acumularea de aer nu se stie inca de unde a provenit, daca era  datorata unei traume a pieli in timpul accidentului, pe unde a intrat aer, rana apoi vindecandu-se, sau daca provine din cavitatea toracala. Probabil ca tot la ecografie se va vedea.

Pana acum puiul mic este norocos. Sper sa isi foloseasca cu intelepciune cele 8 vieti proverbiale pe care le mai are . Va mai atasez o ultima poza cu golanul si va tin la curent cu update-urile de 23 Septembrie.

======

Update 23 Septembrie 2009

Am fost din nou la nazdravan si, de dat asta, vestile sunt si mai bune! A mancat sia baut apa singurel ,ceea ce este un semn extraordinar de bun! Doamna doctor Iana Alecsandri mi-aspus vesela ca maine il operam, asa ca nu am ezitat sa semnez toate hartiile necesare . Isi misca si piciorusul din spate (evident cel nefracturat) si, mai mult decat atat, toarcede fiecare data cand vede o prezenta umana. Vrea mereu mangaiat, alintat, rasfatat, si se impinge cu capsorul lui mic si simpatic in causul palmei, in cautarea a inca unei mangaieri

I-am mai facut cateva poze si cu ocazia aceasta l-am vazut si rostogolindu-se de pe o parte pe cealalta. Deci se poate! Blanita e moale si curata, a tras si un mic mieunat la un moment dat, in cersetoria de atentie. Eu tot sper ca m-a recunoscut si ca si-a amintit ca l-am adus la medic…. desi cred ca mai mult e vis cu ochii deschisi ca motanelul sa nutreasca ceva afectiune pentru mine. Poate, mai degraba, pentru doctorii de la clinica , dintre care o amintesc si pe d-na doctor Selda Curtseid (sper ca am retinut bine numele de familie, daca nu – scuze anticipate), pe domnul asistent al carui nume nu il cunosc, pe domnisoara asistenta care m-a ajutat astazi sa il vad de cateva ori .. Tot personalul clinicii, pentru ca banuiesc ca flacaul e deja vedeta pe acolo

Maine pe dupa amiaza ne operam deci . Am emotii , sper sa se recupereze bine sisa fie din nou agil si sprinten. Si sanatos.

Mai jos cateva poze de azi cu golanul. Am folosit blitz-ul , asa ca pupilele sale vor fi ceva mai inchise

—-

Il mai stiti cumva pe zdreanta?

Pisicul mic si tras la fata, lovit, operat… si cu stapan?

Avem mai jos toata galeria lui de poze Ultimele sunt cele mai noi – multumiri Adrianei pentru ele si pentru generozitatea de care a dat dovada!

…si cand crezi ca nu mai ai incotro sa o apuci, exista mereu o cale….Mie mi-au trebuit 4 ani sa-mi deschid ochii si sa realizez ca nu are sens sa ma chinui atat cand in Romania si aiurea sunt atatia copiii abandonati care isi asteapta parintii..asa cum probabil si al nostru ne asteapta acum…

Este atat de frumos cantecul asta si-mi merge atat de mult la suflet incat trebuie sa-l pun aici!Doamne ajuta

iar filmultzul asta il pun pentru ca m-a ajutata sa iau cea mai grea dar si cea mai potrivita  decizie a vietzii mele de pana acum

Si asta e un post mai vechi, scris de mine cand credeam ca mai rau de atat nu poate fi………

Si vad ca totul continua in halul asta rece si trist.
Un alt in vitro, al treilea, un alt esec, de data asta cu o perspectiva si mai sumbra decat data trecuta.
Acum pe ce drum sa o iau? Data trecuta stiam exact… aveam planul facut, inima intarita si lacrimile oprite in piept pastrate pentru o ocazie de fericire, si o mare speranta. Acum sa fac ce?
Poate o sa-mi gasesc ca hobby hulirea lui Dumnezeu pentru ca asa cum spunea o prietena credincioasa ‘Poate ca Dumnezeu nu vrea un copil pentru tine’.S-a gasit deci vinovatul , ramane sa arunc cu pietre. sau sa ma potolesc sa nu aplec urechea la astfel de vorbe ce merita, poate, doar o stare de perplexitate a sufletului si mintii
Sau poate ar trebui sa ascult lectii de viatza si moralitate de la persoane care habar nu au despre ce este vorba dar au mereu un sfat pregatit, de multe ori acelasi. Ar trebui sa inteleg odata pentru totdeauna ca pe lumea asta sunt frustrati care le stiu pe toate si au leac pentru tot. Si poate ca ar trebui sa-mi iau pozitia corecta in banca si sa ascult discursul patimas si artistic dar care nu ma atinge. Ce poate atinge un om cronic trist? O lectie de viatza data gratis la telefon scurt intre doua bucati de friptura de o gospodina? Din fericire imi pastrez calmul si-mi zic in cap ‘vezi ca se poate si mai jos decat unde esti tu’.
Poate ar trebui sa imi zic, cliseatic ca se poate si mai rau, ca-s alte rele si mai si pe lumea asta si asa sa-i constientizez ‘frumusetzea’ si sa ma simt fericita. De parca fericirea isi are resursele in aflare nefericirii altor. De parca fericirea mea e data de suma nefericirii altora.
Si ma retrag in mine iarasi si din nou, macar aici mi-e totul familiar, aici cunosc destul de bine totul si aici mi se intelege situatia. La urma urmei am atata putere, la urma uremi am mai primit palme de la dstin, la urma urmei m-am ridicat de fiecare data. Si uneori privesc la fiecare cicatrice si stiu exact ce-am invatzat. Si penru ca predictia viitorului paote fi facuta prin analizarea comportamentelor anterioare pot zice ca am mai adunat o cicatrice, mica, infima, privita din cer…

Toen we Esther uit het Rehema PEFA Home meenamen, kregen we ook een stapeltje foto’s mee van Esther’s 1e jaar. Die hebben we maar eens gescand om een back-up te hebben, maar zijn natuurlijk ook leuk om eens op de blog te zetten!

Hier is Esther bij aankomst in het kindertehuis (2 weken oud):

1e foto Esther

Met haar leeftijdgenootjes op de bank (datum onbekend):

En nog een recente van het leren lopen in het tehuis:

Leren lopen in het tehuis

Azi, mami o cunoscut un pisic mic pe nume Leo (individul din imagine) care isi cauta stapan. Cica e frumos, dar pun pariu ca nu e mai frumos ca mine … mami zice ca n-are nici o luna, ca-i incape intr-o palma, “guita” mai tare ca mine (si mi-e ciuda ca se face mai repede auzit), are burta mare (de la bere probabil), e tigrat asa ca mine si stie sa faca la cutie!

Leo are nevoie de un stapan care sa-l iubeasca tare, ca cica e ahtiat dupa iubire (asa ca mine). Momentan locuieste intr-un serviciu social unde lumea nu prea are timp de el si e cam singurel. Pe mami o batea gandul sa-l ia (mi-ar fi placut sa am un nou coleg de joaca) dar spune ca abia se descurca cu mine … deh, chipurile. No, cica el e mic, eu sunt mare, el e gri, eu sunt galben si ca e o bijuterie … eu sunt o frumusete rara .

Eu va rog pe voi tare frumos sa-l adoptati pe Leo, care este un pisic grozav (zice mami) pentru ca si eu sunt un pisic adoptat si stiu cum este sa nu ai pe nimeni. Eu am dat de niste parinti grozavi care, in ciuda faptului ca atunci cand sunt plecati ma lasa singur, cel putin atunci cand se intorc acasa imi ofera toata dragostea din lume si ma poopa-n fund. Asadar, daca vreti sa-l poopati si voi pe Leo … unde vreti voi, va rog tare sa o sunati pe mami la:

* nr. de telefon: 0726113078

* sau sa-i scrieti pe adresa de e-mail – ppcecilia@yahoo.com

si va va da mai multe detalii despre Leo!

Asadar, adoptati-l pe Leo sau cel putin, ajutati-l sa-si gaseasca niste parinti minunati cum am eu!

Leo:

Na 5 weken Nairobi beginnen we redelijk te settlen. De afgelopen week hebben we, vanwege mijn studie, Juuts verjaardag, onze 5e huwelijksdag en Haiks aankomende verjaardag redelijk wat nieuwe boeken over Kenia ingeslagen. Het is leuk om dan op de eerste bladzijde “Nairobi en de datum en naam” te schrijven. Van te voren kun je een bepaald beeld krijgen van een land, een stad of cultuur. Maar je ontdekt het pas echt als je er langer verblijft. In mijn herinnering hangt een tv reclame van (flexa?) verf, waarin een aantal locaties wordt vertoond-waaronder Nairobi. Geen idee meer welke kleur verf het was, maar de suggestie werd gewekt dat je met deze verf meteen in ‘Afrikaanse’ of Nairobi- sferen kwam.

Met zo’n koloniaal beeld in ons achterhoofd kwamen wij naar Kenia. Gelukkig ligt de Engelse overheersing alweer wat jaren achter ons, maar de relikwieën zijn nog wel zichtbaar. Koloniaal Engelse huizen in combinatie met giraffen- geeft toch een apart beeld! In de stad zelf zijn weinig oude huizen of koloniaal straatbeeld meer te vinden.

Via een tip kregen we een titel door van een zeer interessant boek. Het wordt onder de toonbank verkocht omdat het zo controversieel is dat het niet openbaar in Nairobi gelezen of verkocht mag worden. De schrijver is een van de aangestelde anti-corruptie ambtenaren, die uiteindelijk zelf slachtoffer is geworden van zijn queeste tegen corruptie hier. Waarschijnlijk is het in Nederland/ Europa gewoon verkrijgbaar. Hier werd het, toen er niemand keek, van onder de toonbank gehaald en in een mooie bruine zak gestopt met de waarschuwing “het niet in de koffieshop beneden te gaan lezen”.

Ontwikkeling Esther

Na alle grieperigheid van afgelopen week is iedereen weer een stuk gezonder, vrolijker en gezelliger. We worden nu ‘s ochtends wakker van Esther geklets, dat meestal overgaat in een goed gesprek tussen beide peuters (geluiden en elkaar kopiëren). Esther en Rivka beginnen ook steeds meer samen te spelen. Van een buurman hebben we een groot vloerkleed overgenomen waar het goed spelen is. Rivka kopieert ons en zegt regelmatig “nee, Esther, niet doen”.
Esther kan zichzelf ook steeds beter vermaken. Ze krijgt vertrouwen in ons, ook als we even bezig zijn of in een andere kamer zijn. Daarbij krijgen we nu steeds meer van haar opgewekte humeur mee; ze begint nu ook bij ons een lachebekje te worden. Als we ergens heen gaan, zit Esther in de draagzak. Meestal zingen of kletst ze er dan op los. (mede door alle nieuwe liedjes die Rivka op de Nederlandse school leert). Zo uitbundig als Esther is in het openbaar, zo gesloten is Rivka naar Kenianen toe. We denken dat ze toch wel een beetje overweldigd is/ wordt door al die donkere mensen. In de contacten met klasgenootjes en buurtgenootjes gaat dat wel goed.

Dagelijks leven

Terwijl bij jullie in Nederland de dagen weer korter worden en het langzaamaan buiiger en kouder begint te worden, gaan wij de omgekeerde kant op. Wij zitten dichtbij de evenaar en dat houdt dus geen lange schemer in, of mooie zomeravonden. Maar de dagen worden bij ons wat warmer, soms al zelfs heet. ‘Men’ voorspelt voor september mogelijk een ‘el nino’. Geen idee waarom en of het daadwerkelijk gaat gebeuren. Kenia zou het bijzonder goed kunnen gebruiken, gezien de aanhoudende droogte en waterschaarste.
Haiko gaat in het grote zwembad van de Nederlandse school baantjes trekken (dat is groter dan ons zwembad). Ik, Judith, probeer 1 a 2 keer per week fietsend naar school te gaan- met veel vals plat..
Doordat Rivka drie ochtenden per week naar de Nederlandse creche gaat en Judith 3 ochtenden en 2 middagen naar college, zit het ritme er al flink in. Meestal doen we elke dag wel wat boodschappen, op de lokale markt of een van de mega-supermarkten. Op maan- woens- vrijdag hebben we van 7 uur ’s ochtends tot 18 uur ‘s avonds geen elektriciteit (rantsoenering vanwege de aanhoudende droogte), waardoor onze levensmiddelen natuurlijk wat minder lang vers blijven.
We hebben al best veel westerse producten gezien: boerenkool, verse zuurkool, speculaas, alle soorten boontjes en kolen-vergelijkbaar met Nederland. Daarnaast zorgt de lokale indiaanse bevolking (ooit hier gekomen vanwege de Engelse overheersing) voor veel Aziatische producten. Het enige wat schaars is, zijn zeevruchten en veel vissoorten. Laatst heb ik wel een tilapia gekocht op de markt van 1,5 kilo- die kwam uit het Victoriameer.

Verder is de eerste! post naar ons postadres aangekomen! Het lijkt tot nu toe ca 1,5- 2 weken te duren (post van tante Corrie, Mijke en Emmelie). Rivka was helemaal dolenthousiast- en wij gaan ons huis er verder mee opvrolijken!
Omgekeerd kunnen wij nog weinig post terug beloven. We hebben hier in 5 weken nog geen enkel postkantoor gezien en moeten nog even ontdekken hoe het hier werkt.

Inmiddels zijn er in Nairobi, schatten wij, al zo’n 20 nederlandse stellen die met hun procedure bezig zijn. Afgelopen zaterdag ging ik, Judith, naar het maandelijkse ‘vrouwenavondje’. We gingen lekker uit eten met zo’n 13 vrouw-met genoeg vino en gezelligheid- en uiteindelijk met 5 vrouwen weer terug in de taxi gepropt…Haiko is over een paar weken aan de beurt, denk ik. Onze week zit verder vol met (Nederlandse / adoptie) verjaardagen, feestjes en bijeenkomsten. We proberen dit weekend Haiko’s verjaardag te vieren… Kijken of dat wel lukt?!

Na 4 blogs over Esther, de eerste ontmoetingen en thuiskomst, dit keer een blog over ons eerste proefje van Nairobi.  Het is een behoorlijk verhaal en we zullen het per topic behandelen.

het straatleven

Wat als allereerste opvalt aan Nairobi zijn de honderden lopende mensen langs de weg. Direct al vanaf het vliegveld zie je de hele dag door mensen van en naar huis (meestal sloppenwijk) naar de stad of werk lopen.  Het is niet zo dat er geen openbaar vervoer, fietsen of auto’s zijn; want die zijn er wel. Waarschijnlijk hebben al deze mensen geen geld voor een vervoersmiddel of buskaartje. Wij zelf lopen ook een stuk meer. Nr 1 vervoersmiddel voor ons is de bus of de matatu. Matatu’s zijn kleine busjes waar ca 15 mensen (opgepropt) in passen, kinderen, koffers en huisdieren niet meegerekend. De muziek (vooral rap) staat snoeihard en de chauffeurs rijden al hobbelend levensgevaarlijk overal langs, via de stoep-zijweg of de verkeerde weghelft.  Maar om eerlijk te zijn, is dat best leuk! Je voelt je op en top in Afrika! Onze meiden slapen onderweg zelfs. Onderweg valt er natuurlijk veel te zien, in, maar ook buiten de stad lopen de kuddes koeien gewoon los langs de weg. Dan roept Rivka: “die moeten naar de stal, blijf op de stoep, pas op!”

Bij de grote supermarkten zitten soms wat bedelaars en wat van die smoezelige jongetjes. Laatst maakte ik een praatje met een paar vrouwen en kindertjes. Ze sliepen vlakbij en zitten dan elke dag op de stoep. Hun kindertjes van 0-1-2-3 jaar grijpen je vast met smoezelige handjes- en je eigen kinderen zitten schoon gewassen in de rugdrager of kinderwagen..Dan komt de onrechtvaardigheid wel heel dichtbij..

Vrijwilligerswerk Good News Center

Deze week zijn we ook met ons vrijwilligerswerk begonnen. We kregen afgelopen maandag een introductie in het GNC van het vrijwilligers ‘hoofd’.  Het GNC wordt gerund door een zusterorde en is gelegen in de sloppenwijk Kibagare. Meteen als je de wijk inrijdt/ loopt komen alle kindertjes al bij je lopen. De hoofdstraat is zo’n standaard beeld van een sloppenwijk: golfplaten huisjes, winkeltjes met maar een paar dingen te koop en vooral veel mensen, veel troep, stof en vieze slootjes.  Het GNC verzorgt lagere en middelbare school met maaltijden en soms ‘boardingschool’ voor de lokale kinderen.  Daarnaast sponseren ze succesvolle studenten met hun verdere studie. Het GNC is ca 20 jaar geleden door Nederlanders opgezet en helpt samen met de zusters kansloze de kinderen van de sloppenwijk Kibagare een goede toekomst te geven. Rechts bij vrijwilligerswerk staat de link naar de nederlandse stichting. Wordt vervolgd!

Census  taking- de ingelaste feestdag gister!

Dit woord (census) wordt in Nederland volgens mij bijna niet meer gebruikt. Maar gelukkig had ik er eens een boek over gelezen (the census taker). Om te weten te komen hoeveel mensen er nu in Kenia wonen is gister een Census-dag ingelast: een grote volkstelling! En daarom kreeg iedereen spontaan een vrije dag! Nou dat is mooi meegenomen- konden wij mooi met zijn viertjes op pad! De telling duurt nog de hele week en ze schijnen ook allerlei vragen over single-getrouwd-kinderen-huisdieren-inwonende bedienden-logerende familie-leden ed te stellen.

Wij werden uitgenodigd door een keniaanse, Lucy, om bij haar familie in een dorp/stadje net buiten Nairobi te komen lunchen en zien hoe ze keniaans eten maken. Na wat busritjes, overstappen en ca 1 uur hobbelen, kwamen we in het stadje aan. Nicolle, een studiegenoot van Juut, was er al en had meegeholpen met inkopen. Na grondige bestudering van de marktwaar bleek dat er ook boerenkool bij zat! Lucy woont met haar ouders en zus in een schamel houten huisje zonder ramen met een tuintje en wat kippen en een hond.  Na uren van snijden, koken en bakken kregen we een groot geheel van keniaanse gerechten voorgeschoteld, bereid op een gasfornuisje- 2 parafine branders en een houtskoolstelletje. Nu weten we dus ongeveer hoe we wat keniaanse gerechten moeten maken- Esther herkende het duidelijk want die at voor 4!

Nairobi International School of Theology

Een paar dagen per week volg ik (Judith) master vakken aan deze school. Deze vakken geven mij weer vrijstelling voor mijn opleiding in Nederland. Ik heb gekozen voor een soort ‘pretpakket’ met vakken die ik in Nederland niet zou kunnen kiezen. Het betreft 4 counselingvakken (counseling voor kinderen, crisis counseling-denk aan HIV/Aids, rampen, depressiviteit etc) en 1 ‘leiderschaps training’. Voor dit laatste vak mocht ik meteen al een essay schrijven van 16 pagina’s over mijn goede en slechte eigenschappen, kansen en bedreigingen… Dat is wat avondwerk geworden! De klassen heb ik met voornamelijk kenianen, maar ook  alle omringende afrikaanse landen zijn vertegenwoordigd.  Er wordt veel gediscussieerd over alle afrikaanse problemen, de mensen zijn erg begaan en besteden veel tijd naast hun studie aan werk (veel pastoraal medewerkers, dominees, counselers), vrijwilligerswerk, familie. Dat afrikanen lui zijn-wordt hierbij meteen onderuit gehaald!

Ik sprak een oudere mevrouw, rond de 60, met wie ik studeer. Zij staat elke morgen om 4 uur op om voor haar familie (kinderen, kleinkinderen) te wassen, eten te kopen en maken. Dan rond 8 uur is ze klaar en kan ze zelf naar school!

Rehema kindertehuis

Last but not least nog een verhaal over Rehema. Wat we belangrijk vinden is om onze verhalen een ‘gezicht’ te geven. Thuis in Nederland zijn er al zoveel goede doelen, zielige verhalen uit Afrika- dat ons verhaal gauw algemeen en blase wordt. Maar sommige verhalen willen we graag uit onze eigen ervaring vertellen.

De eerste dag toen we naar Esther kwamen, zat er in haar baby groep een iets ouder, maar kleiner kindje: Eunice. Het was een schriel kippetje met een waanzinnig mooi en lief gezichtje en ook altijd een big smile. Bij ons ging na een paar uur een lichtje op waar we haar van ‘kenden’ : Op alle onze dossiers van Esther staat ook Eunice vermeld omdat ze samen uit hetzelfde ziekenhuis naar het kindertehuis zijn gebracht.. met 1 verschil: Eunice heeft HIV. Daarom kan ze niet geadopteerd worden.. Het was voor ons erg confronterend om dagelijks met onze grote dochter Esther te spelen en Eunice links te laten liggen. Voor de hechting met Esther moest dit wel, maar gevoelsmatig zouden we haar graag meenemen.

Met sommige van de kinderen hadden we meteen een band. Zo was er ook Grace, een meisje met kort haar van ca 8 jaar. Elke dag als wij in een rustig hoekje zaten met Esther, kreeg zij fysiotherapie.. want ze had kinderpolio gehad. Haar hele arm en hand was vergroeid en deze kon ze niet meer zelfstandig bewegen. De fysiotherapeut was heel erg begaan en volgens ons leek het ook of Grace van de persoonlijke aandacht ook wat opknapte. Grace kwam vaak bij ons op schoot zitten om te kletsen of even te kroelen..

Volgende maand gaan we weer even terug.. kijken hoe het met de kinderen gaat, en Esthers vooruitgang laten zien!

Als jullie vragen over Kenia, ons dagelijks leven, ons vrijwilligerswerk of iets anders hebben: stel gerust- dan beantwoorden we het wel weer in een blog.

En stuur ook eens een mailtje met jullie verhaal!

Atunci cand te confrunti cu o sarcina nedorita nu ai multe alternative. Sigur, cea mai fericita varianta ar fi sa pastrezi copilul si chiar daca sunt o gramada de lucruri care iti stau impotriva, fii incredintata ca se poate. Urmatoarea varianta este adoptia. Am vazut multe femei spunand ca mai degraba ar avorta decat sa stie ca ii este crescut copilul de altcineva. Cat egoism si cata cruzime! Adica preferi sa-ti omori copilul decat sa-l stii ca, undeva pe lumea asta, traieste?! Aa, iti pasa de el? Vrei sa-i fie bine? Vrei sa traiasca decent? Atunci nu avorta. Exista solutii. Dar ca sa-l omori doar din egoism, deja depasesti limita umanitatii.

Nu merg mai departe la ultima alternativa ramasa, avortul in sine. Raman la adoptie si as vrea sa va dau un exemplu de iubire si de curaj. Urmariti filmuletul de mai jos, este un fragment dintr-un film pe care il gasiti aici (partea 1) si aici (partea 2). Este in engleza, dar am transcris subtitrarea sub el.

“A treia optiune pe care o are o fata daca ramane insarcinata, care cred ca este cea mai buna, dar care are un cost si ea..Are si ea consecinte. E adoptia. Posibilitatea unei tinere sa ia copilul pe care l-a purtat timp de noua luni si pe care l-a iubit, sa spuna “Vreau ce e mai bun pentru copilul meu, si eu nu sunt acel lucru si sunt dispusa sa trec prin durerea asta, ca sa-i dau copilului meu o familie.” Trebuie mult curaj, multa maturitate si multa dragoste. [...]

Trebuie multa dragoste pentru ca o fata sa-i ofere copilului ei o familie si sa dai acelui cuplu privilegiul de a fi parinti. Acum 34 de ani, in Michigan, o fata de 15 ani a ramas insarcinata. A avut multe alegeri dificile de facut, poate mai multe decat alte fete…A fost violata. Avortul era legal pentru violuri in anii ‘60. Dar aceasta fata a ales sa-i dea copilului ei viata. Si apoi sa dea acestui copil o familie adoptiva. Si acel copil sunt eu. Tatal meu biologic e un violator. Nici macar nu-mi cunosc nationalitatea. Dar totusi sunt o fiinta umana. Si tot am valoare. Si viata mea nu valoreaza mai putin decat vietile voastre doar pentru modul in care am fost conceputa. Si eu nu am meritat pedeapsa cu moartea din cauza crimei tatalui meu. Am ascultat intrebarile toata viata mea.  Am ascultat oamenii spunand cum orice copil trebuie dorit si planificat. “Pai eu nu as face un avort, asta e ingrozitor, dar daca ar fi un viol, atunci…”.”Esti o greseala, Pam”. Nu cred asta. Cred ca orice copil este dorit de Cineva si cred ca Dumnezeu, in mila Sa, a avut un plan pentru mine. Si nu pot sa vi-l explic. Nici voi nu puteti sa mi-l explicati. Mi-am pus toate intrebarile dificile, sa nu credeti ca n-am facut-o. “Dumnezeu m-a planificat? Dumnezeu a planificat violul? Pentru ca nu stiu daca as sluji un Dumnezeu care ar face asta. Dumnezeu s-a uitat in jos in acea zi de noiembrie 1964 si a zis: Oops, ce sa ma fac cu asta?” Nu stiu. Dar pot sa va spun ce stiu. Stiu ca Dumnezeul meu este asa de maret si asa de minunat incat poate sa va ia cea mai adanca durere, fie ca a fost ceva ce ati ales, fie ca a fost ceva ce vi s-a facut voua si Dumnezeul meu poate sa faca ceva foarte frumos din asta. Se numeste maretul har. Abilitatea lui Dumnezeu de a lua chiar si durerea din viata noastra, cenusa din viata noastra, si sa faca ceva bun din asta. Nu stiu cum si nu stiu de ce, doar stiu ca poate. Nu mi-am intalnit mama, intr-o zi sper ca o voi face. Daca nu o intalnesc aici pe pamant o voi intalni sus in cer. M-am rugat pentru asta de cand aveam 4 ani. Si cand ne vom intalni, o voi imbratisa si ii voi spune ca o iubesc. Pentru ca ea m-a iubit pe mine. M-a iubit destul pentru a-mi da viata si apoi m-a iubit destul pentru a-mi da urmatorul cel mai special dar: si acela este familia mea. Pentru ca nu vreau ca vreunul din voi care stati in camera asta sa trebuiasca sa faceti o astfel de alegere. Am petrecut noua ani din viata mea ajutand fetele sa faca astfel de alegeri. Nu exista nicio cale usoara de scapare. Cea mai buna alegere este inainte de a face sex. Dupa aceea va deveni foarte greu. “

Een week kan tegelijkertijd snel, maar ook langzaam gaan: De eerste dagen gingen vrij traag vanwege rustig-aan dagen, thuisblijven, rust-ritme-regelmaat een algehele griep-toestand. Rivka is pas nu, na 5 dagen, weer enigszins op de been. Aan de andere kant zorgden de eerste studieactiviteiten van Juut, ontmoetingen met andere nederlandse adoptie-ouders en een eerste safari-achtige trip voor leuke dagen!

Esther heeft de afgelopen dagen superveel geleerd, niet alleen al ons eten (pizza, pasta, brood, limonade, sap) maar ook drinken met een anti-lekbeker, van de 5 (!) flessen per dag af, met je handen zelf eten pakken, ‘s ochtends gezellig met de hele familie (wel om 7 uur helaas) lekker lui in bed liggen, op stap met bus/matatu/rugdrager/wandelwagen, liedjes zingen voor het slapen gaan, skypen en kletsen met de eerste virtuele bezoekers.

Al met al telkens nieuwe dingen die ze in het kindertehuis niet, nooit of nauwelijks deden. Ze begint al met een aantal dingen na te zeggen (nee-nee, dahju-dankjewel, boom) en vindt vooral hand-spelletjes leuk (klap in je handjes zo’n 60x per dag, in de maneschijn), kietelspelletjes en gekke geluiden maken. Zo probeert ze nu kusjes te leren geven-dat kende ze ook nog niet..

Voor ons gevoel gaat het heel erg goed; Esther slaapt heel erg goed (beide meisjes liggen uitgeteld om 7 uur op bed tot de volgende morgen), eet al een bootwerker (zelfs Rivka’s portie na 2 eigen porties), is erg aanhankelijk, kroelt nu bij ons allebei en is vrolijk naar iedereen. Ook haar eigen (sterke) karakter komt nu veel meer naar boven, dan in de eerste bezoekdagen. Zo kan ze van pure ongeduld en kwaaiigheid schreeuwen om eten, meer eten of van boosheid als het nu al op is. Ook houdt ze van bling-bling en grijpt als een ekstertje alles wat glimt of waardevol/kwetsbaar is. (geen wonder dat ze het woord nee zo goed kent;-)

En Rivka?! Sja.. voor haar was het natuurlijk een slome, moeizame week-waarvan ze gelukkig weer opkrabbelt. Gister vond ze de Safari-walk erg leuk- dat was een rondwandeling in een natuurpark in de buurt met wilde beesten (in kooien). Het was een beetje verstoppertje spelen- zo vonden we de leeuwen mbv een bewaker die ons door de bossen loodste om oog in oog met de leeuwen te komen (Rivka produceerde haar bekende leeuwen-grom), we zagen een luipaard op 30 meter hoogte in een boom slapen en stonden oog in oog met een loslopende ‘thuisvogel’ (struis). De heen-en-terugreis deden we met het lokale vervoer: 40 minuten in de bus door groene beplanting en rode stoffige wegen voor 60 eurocent (hele gezin)- met afrikaanse muziek, gezellige hobbels en veel te zien onderweg!

In een volgende blog zullen we wat meer schrijven over Nairobi, de Kenianen, onze huis-leefomgeving, onze dagelijkse bezigheden, begin van vrijwilligerswerk en studie van Juut.

Oja! ons postadres hier is via de Nederlandse School (bij ons om de hoek),waar Rivka vanaf volgende week 3 ochtenden naar de creche zal gaan (haar naam op de kapstok hangt al klaar!)

fam Meelis, The Netherlands School Society

PO Box 14997 00800 Nairobi, Kenya.