Ek hoor vanaand op die seweuur televisienuus ‘n berig waarin adjunkpresident Galema Moclanthe sê dat van die ergste plaasaanvalle deur buitelanders uitgevoer word. Maar dan gaan hy voort om te sê dat dit boere se skuld is omdat hulle glo die buitelanders in diens neem en hulle dan uitbuit deur aan hulle laer salarisse te betaal en hhulle te dreig met die polisie en imigrasie-owerhede om die werkers se gehoorsaamheid te verseker. Agri SA het soos verwag met skok gereageer op hierdie bewering en daarop gewys dat plaasaanvalle meestal gepleeg word deur misdadigers wat geld en vuurwapens by boere eis. Hulle kies ook meestal boere wat sagte teikens is.
Ja-nee, so kry die boere alweer die skuld vir alles. Ek hoop van harte dat landbou-unies en organisasies wat die belange van behoudende Afrikaners verteenwoordig hulle stemme sal dik maak en Moclanthe tot orde roep. Soos die president van Agri SA gesê het is dit skokkend dat iemand met sy posisie en verantwoordelikhede so ‘n stelling kon maak sonder om eers van die feite seker te maak.
Laat ons maar wag en sien wat die uitkoms van hierdie situasie gaan wees.

Ek het nie ‘n groot begeerte om elke dag ‘n Afrikaan genoem te word nie, want dit is besig om ‘n naam van uitsluiting te word – net soos wat die woord “blanke” ‘n woord van uitsluiting is.  ‘n Woord wat sê  “jy hoort nie eintlik hier by ons nie”.

Wanneer dit kom daarby oor of ons Afrikane is, dink ek dit het niks met met kultuur te doen nie, maar alles met jou regte as burger, en daarom is mense wat ons nou van hierdie benaming wil ontneem, besig met vertrouensbreek en xenofobie.
Vertrouensbreek want die ANC onderhandelaars voor 1994, insluitende Nelson Mandela, Mbeki en Zuma, het gesê  dat ons ook Afrikane is.  Die Freedom Charter begin ook met die woorde “South Africa belongs to all who live in it, black and white”
En ons legitimeit as burgers hang nie net af van die Freedom Charter en van wat Nelson Mandela ons genoem het nie, maar dis ook vasgele in die grondwet, in ons burgerskap en in die feit dat ons al hoe lank hier is, en  (behalwe vir individue) nie ‘n ander heenkome het nie.

Dis glad nie waar dat swart mense in die algemeen ons wil weg hê, of nie wil hê dat ons “Afrikane” moet wees nie. Inteendeel.  Die werklikheid is dat die meerderheid swart mense nog steeds geduldig wag vir ons om ons rassisme en meerderwaardigheid te los en om medemense en gelykes met hulle te wees.   Hulle het geen probleem daarmee om  gelykes mede-Afrikane te noem nie.

Maar dit is tog so dat daar sedert (en as gevolg van) Thabo Mbeki se presidentskap swart nasionaliste in die ruling elite na vore kom, wat poog om die naam Afrikaan net vir swart mense toe te eien, en ons van die naam  te ontneem, en ek meen hulle is blote kansvatters en mens moet nie eers een sentimeter vir hulle terugstaan nie, spesifiek omdat dit juis  iets is wat mens nie moet doen wanneer jy met ‘n kansvatter te doen het nie.

Dikwels is politici wat dit probeer, self nie eers so danig anti-wit nie, maar is eerder besig om die aandag te probeer aflei van iets, byvoorbeeld korrupsie.
Maar dis nie swart mense in die algemeen wat dit doen nie, selfs nie eers die ANC as geheel nie, net spesifieke kwaadwilliges binne die regerende klas.  En, soos alle kwaaddoeners, moet hulle beveg word, nie enige legitimiteit gegee word deur hulle klassifikasies te aanvaar nie!    Mens moenie eers vir een sekonde te kenne  gee dat hulle die reg het om oor ons Afrikaan-skap te besluit nie, want dit sal hulle net sterk in hulle kwaad.

Mense se regte was nog altyd iets wat nie vanself gekom het nie, dis altyd iets waarvoor mense moet opkom, veg en waaksaam oor wees.  Selfs in voorspoedige Europa.    Vir ons is dit dieselfde.  Ons moet hard en duidelik wys dat ons nie ons legitimiteit as landsburgers van ons sal laat wegneem nie.
Mens se legimiteit is dikwels afhanklik van jou bereidheid om te veg vir wat jy het.  Wat dit betref is Vlam se ervaring nou die dag vir my baie interessant:

Ek glo sy het met haar woede haar legitimiteit as landburger gewys, en goed so vir haar.  En boonop het sy en haar kollega opgemaak en versoen.
Dit is selfs nog beter.  Die diepste oorsaak van haar kollega se optrede is tog die bittere juk en vernedering wat Apartheid veroorsaak het, so natuurlik moet dit op ‘n manier uitkom een of ander tyd.   Mens moet begrip he daarvoor dat baie swartmense graag minstens een keer teenoor ‘n witte so wil uitvaar.

En daar is nog ‘n beter manier om jou legitimiteit te bewys – iets wat mense soos Desmond Tutu, gereeld sê:  “maak die land (of Afrika) se probleme jou probleme”.   Identifiseer regtig daarmee, en jy sal vind dat jou legitimiteit nie deur redelike mense bevraagteken word nie.

Ek lees dikwels in die media en in die blogosfeer hoe daar kunstig gejongleer word met die term “Afrikaan”. Baie blankes (en veral Afrikaners) sien hulself as volwaardig Afrikaan en wil met alle geweld hulle selfdefinisie aan mede-landsburgers opdring. Daar is selfs diegene wat erkenning as Afrikaan skynbaar as hoër ideaal voorhou as bloot erkenning as Suid-Afrikaner. Is Afrikanerskap en/of Suid-Afrikanerskap bloot net nie goed genoeg nie? Waarom opsoek na nog ‘n etiket? Hoekom wil jy so graag as Afrikaan erken word? Waarom hierdie amperse Oedipuskompleks? Dink en tree jy op soos ‘n Afrikaan, is jou waardestelsel dieselfde, deel jy mee aan Afrika-kulture, tale, kosse, gelowe, danse, inisiasie, tradisionele troues ens.? Ondersteun jy enige van die historiese bevrydingsbewegings? Leef jy soos ‘n Afrikaan, of leef jy soos ‘n Europeër in Afrika (met die bykomende onrealistiese verwagting dat westerse standaarde in ‘n Afrika-land moet hoogty vier)? Die blote feit dat jy hou van potjiekos, braai, buitelewe en viertrekroetes maak nie van jou ‘n Afrikaan nie.

Maar selfs al sou jy kon voldoen aan al die kriteria om teoreties as Afrikaan te kwalifiseer, bly jou selfdefinisie steeds irrelevant. Hierdie irrelevansie word duidelik illustreer deur die feit dat jy bv. in die VSA nooit as ‘n Afro-Amerikaner beskou sal word nie (wanneer laas het jy iemand na Charlize Theron hoor verwys as ‘n “Afro-Amerikaner”?). Hou maar die internasionale media dop – daar is globale sensus dat Afrikane per definisie donkerkleurig is. En waar jy ook in die wêreld reis, hang monde oop van verbasing dat daar wit boorlinge uit Afrika kan kom.

Ek dink die situasie is duidelik: Dit gaan ten diepste oor jou velkleur en gevolglik hoe die huidige politieke elite, hulle volgelinge en die res van die wêreld jou beskou. Jy bly tog maar op die ou-end die setlaar, die voormalige onderdrukker wat nog geduld word, maar wat nooit onder die wanindruk moet verkeer oor wie se land Suid-Afrika nou eintlik is nie. Jy is en bly die objek waarop Afrikane hul historiese minderwaardigheidskompleks projekteer en waarop die westerse wereld hulle kolonialistiese skuldgevoelens stapel.

Jou velkleur en Europese afkoms diskwalifiseer jou nie slegs bloot daarvan om as Afrikaan erken te word nie, meer nog….jou stem en rol in Suid-Afrika word baie effektief geneutraliseer deur bloot die spoke van die verlede op te jaag en die populistiese mistasting subtiel (en soms minder subtiel) te verkondig dat blankes per definisie rassisties is (alle Duisters is immers Nazi’s, alle Moslems terroriste en alle Afrikane onnosel) Hierdie het by verre die maklikste, mees effektiewe en suksesvolste wyse geword waarop die regime blankes van legitimiteit stroop. Die realiteit is dat die donker skadu van apartheid altyd soos ‘n stank oor blankes en spesifiek Afrikaners sal hang en hulle kanse belemmer om ooit erkenning te kry as volwaardige Afrikane met ‘n rol om te speel. In hierdie verband blyk geen boetedoening ooit genoeg te wees nie. Die hart van die saak is dat die blanke, ondanks die feit dat hy geslagte lank reeds in Suid-Afrika woon, nooit sal aanvaar word as volwaardige Afrikaan wat kan beslis oor die lotgevalle van Suid-Afrika en/of Afrika nie. Meer as dit: blankes is by verre ‘n al hoe kleinerwordende minderheid en daarom is daar nog meer rede om hul te ignoreer. Hierdie loop van gebeure vind plaas ondanks die feit dat dit juis die blanke is wat die dun, wit lyn vorm tussen volwaardige derde wêreldstatus en die wankelrige instandhouding van standaarde. Verseker is daar stemme uit die geledere van Afrikane wat hierdie tendens uitwys en beveg, maar ongelukkig word hierdie stemme ontman deur hulle bloot af te maak as meelopers van rassiste (oftewel sg. coconuts ).

Hoewel ek nie sover sal gaan om mense aan te moedig om Suid-Afrika te verlaat nie, is ek verheug dat so baie Suid-Afrikaners geleenthede in ander lande aangryp om vir hulle aldaar ‘n beter toekoms te skep. Dit is immers oorspronklik hoekom die Europese setlaars die suidpunt van Afrika as tuiste gekies het. Die keuse wat individue maak om vir hulself ‘n beter toekoms te skep, moenie verkleineer word nie. Die geskiedenis van die mensdom, migrasie en die vestiging van nuwe volke is onlosmaaklik verbind tot die strewe na iets beters. En verseker is dit nie die “maklike” uitweg soos so dikwels verkondig word nie. Om uit jou gemaksone te beweeg, is deurlopend die moeiliker opsie.

Maar die realiteit is dat daar ‘n meerderheid is wat nie uit Suid-Afrika kan of wil padgee nie. En natuurlik is dit ‘n opsie om weens diverse persoonlike redes in Suid-Afrika aan te bly en in swak omstandighede die beste te doen wat jy kan. Maar maak dit dan vir jou makliker: hou op om teen die prikkels te skop. Besef oplaas dat Suid-Afrika ‘n Afrika-staat is met Afrika-probleme, Afrika-standaarde en middelmatigheid as maatstaf. Maak vrede hiermee…en met die feit dat jy nooit erkenning as Afrikaan sal kry nie. Jou vel is te lig en jou bagasie is bloot te swaar.

I’ve just learned something about the stunning visions of a prophet called Siener van Rensburg. For those who haven’t heard the name before, here is a brief introduction. Nicolaas Pieter Johannes Janse van Rensburg was an Afrikaner who lived between 1862 and 1926 in the Transvaal Republic (which later became a part of South Africa). The Boer people (Afrikaans-speaking Boere or Afrikaners or Boerevolk) of South Africa consider him a prophet who was sent by God to help them with his remarkably accurate visions. His nickname became Siener, which is Afrikaans for “seer” or “soothsayer”. The Afrikaners respectfully refer to him as “Oom Niklaas” (Uncle Nicolaas) or “Siener” van Rensburg.

Siener van Rensburg was born on August 30, 1862 in Potchefstroom to a farming family. He was a deeply religious person who was taught by his mother to read the Bible. He couldn’t write, but his visions were recorded by others like the reverend Dr. Rossouw and van Rensburg’s own daughter Anna Badenhorst. His visions not only concerned the welfare of his people, the Boerevolk, during his time but he was also able to accurately predict several future world events with stunning accuracy.

Skeptics have their doubts but one just needs to consider the accuracy with which this seer predicted events that were going to unfold in the future. Even the predictions of Nostradamus sound vague when compared to those of Siener van Rensburg. Alarmingly, this Afrikaner prophet’s predictions seem to include certain shocking things that the citizens of the world shall have to live through in the coming years. Watch and more importantly, listen carefully to this three part television documentary about Siener van Rensburg and draw your own conclusions.

Image: www.rapport.co.za

Uhuru – crazy urban legend, stunningly accurate prediction or self-fulfilling prophecy?

One spine-chilling event that Siener van Rensburg is believed to have predicted is a deliberate future campaign of genocide and ethnic cleansing in South Africa. The history of South Africa is an unpleasant one, and despite the democratic transition that the country went through in 1994, not everything seems to be fine in the Rainbow Nation.

“Operation Uhuru”, also known by names such as “Operation Vula”, “Night of the Long Knives”, “Operation White Clean-up,” “Operation Iron Eagle”, “Red October Campaign” and “Operation Our Rainy Day”, whether it is imaginary or for real, refers to a diabolical plan to completely exterminate the White citizens of South Africa by a systematic and planned campaign of ethnic cleasing upon the death of a Black leader.

Critics and skeptics (and the South African rulers) dismiss this as a crazy urban legend propagated by right-wingers in South Africa who want to overthrow the government. They believe people with vested interests are deliberately twisting one of Siener van Rensburg’s prophecies to achieve their own political goals.

Others believe the bloodshed and the resulting struggle will certainly take place as predicted by Seiner van Rensburg. They point out that racial tensions are running high in South Africa and all it would take is the death of a popular leader (like the old and ailing Nelson Mandela, for instance) to re-ignite the old hatred. Some claim that Uhuru is being planned on a grand scale and that certain elements would unleash a reign of genocidal terror at the appropriate time, with the authorities either turning a blind eye or playing an active role in the ethnic cleansing.

They point out that the crime rate in South Africa is extremely high with Afrikaners being subjected to horrific violence in farm attacks and that the South African regime supported the dictator Robert Mugabe whose thugs let loose a similar reign of terror (on a smaller scale compared to “Uhuru”) in neighbouring Zimbabwe. They also state that the regime is actively disarming citizens by making it much more difficult to own legal firearms while illegal weapons (including assault rifles) are freely used by gangsters and criminals to commit violent crimes.

There is also the very real danger of Uhuru turning out to be a self-fulfilling prophecy. Even if it’s just a rumour, most people in South Africa seem to be aware of this. Even if only a few criminal elements actually plan to carry it out when the leader dies, many Afrikaners are prepared to defend themselves from being slaughtered en masse as their prophet Seiner van Rensburg advised them to do. In such a charged environment, all it would take is a tiny little spark to cause a massive explosion of violence and bloodshed. The peoples of the world would not even be aware that a genocide is taking place. Even if they were, the world might choose not to interfere in a “civil war” as all the lowly semi-civilised Third World countries (including the two veto-wielding big bullies in the UNSC) would back the South African regime.

This would most likely turn out to be true. Unlike the First World peoples who at least protest against their criminal regimes which murder people en masse, the uncouth hordes that (over)populate most semi-civilised Third World countries would blindly support any filthy regime that butchers their own fellow citizens. The hordes of every other uncouth country would only be too eager to lick the filthy boots of their respective rogue regimes, as voracious boot-licking is an art perfected by the Third World hordes. With the globalist crooks determined to bridge the ethical and civilisational gap between the First and Third Worlds by forcefully pulling down the First World to the lowly standards set by the semi-civilised Third World, it’s highly unlikely that anyone would even acknowledge a genocide that takes place in the lowly Third World. Thus, the third possibility of Uhuru turning out to be a self-fulfilling prophecy is the scariest.     

However, according to Siener van Rensburg’s prophecies, the trouble in South Africa would almost coincide with catastrophic events happening around the world (including World War III      ), and the Boerevolk would succeed in their “final and fiercest struggle”. According to Oom Niklaas, “This would come to pass when the ice begins to melt.” 

Siener van Rensburg prophecies are something I’d love to learn more about. If anyone knows a site that contains all his prophecies (including the uninterpretable ones), please let me know.   

(P.S.: I apologise for temporarily abandoning the post called A tale of two teens. Having reduced the frequency with which I post, it shall have to wait for a much longer time.     )

Food baskets for year 2050; (Nov. 14, 2009)

I decided to combine and edit four posts into a comprehensive essay that might forecast the world’s agricultural state in the year 2050 as it will be inhabited by 10 billion people. The posts are: The long-term “Revenge of Geography”; “Food BANG, not the Big One”; “The world’s food basket: Africa is heaven for agro-business investments”; and “Africa is targeted to be exclusively the world’s food basket”

We are barely feeding the current world population and millions are dying of famine related malnutrition. In 1960, many developed nations had surpluses of food stuff; this is no longer the case.  Funny Mark Twain said “Buy lands; we are no more manufacturing those kinds of things”. The UN branch for Food and Agriculture Organization predicted that agricultural products will witness increases in prices over 50% by the year 2017 and predicted that famine will be the lot of 70 impoverished States harming 1.2 billion human.

Global problems for water shortages

We are witnessing the era of “Anthropocene” which means man is doing more damages to the environment than nature can stabilize; the main reality to account for is acute shortages in sources of water. “It is man who has the power to create; it is nature that commands to a large extent” said Harold Mackinder in 1904.

The main problems cannot be summarized in population explosion.  Modern problems are exacerbating the conditions. First, just in China and India the number of middle class “well off people” are four times the combined numbers in the USA, Europe, and Japan. These newly created classes in the last two decades demand equal standards of living that the developed nations have been enjoying for a century. Consequently, water has to be diverted from agriculture to urban centers that are fast increasing in numbers and in size.  Huge investments are being spent to building dams, diverting rivers, and constructing thousands of miles of water canals.

Second, most rivers are heavily polluted from mass industrializations, a process that has been going on for many decades. Fertile lands are deteriorating as they are irrigated with toxic and highly saline water.  Third, climatic changes are affecting rain delivery in sufficient amount. Deserts are expanding and sub-terrene water sources are dwindling in numbers and quantities.

Fourth, the USA and Europe are planting agro-energy products that are transformed into non-fossils sources for energy. The EU is shooting for a 10% sufficiency by the year 2010 from these agro sources.  Thus, vast fields of wheat and corn are being converted to agro products rich in sugar contents. This policy might resolve EU internal problems in the short run in several ways: first, instead of subsidizing agriculture for competitive exportation the EU could invest in land development in the large States of Poland and Ukraine; this alternative might enhance the internal food trade with adequate return for the poorer EU member Sates; second, the constant stream of law suits against infringements on Global Free Trade will be reduced; and third, experiments on alternative energy substitutes will be encouraged.

Fifth, the USA and the EU are leasing fertile lands overseas not to produce edible condiments for the famished population but products for their energy substitutes.

Political end games

The main power in the coming decades will reside in the States who control the sources of the major rivers.  China has conquered Tibet because three main rivers take their sources from the Himalaya mountain chains; mainly the Mekong (that flow into the South East), the Indus (that flow in Pakistan), and the Brahmapoutre that flow in India and join the Ganges River.

Thus, if China decided to use water as weapon it can disturb all the States from Pakistan, India, Burma, Thailand, Cambodia, Laos, and Viet Nam. China has already built 86,000 dams along the Blue and Yellow Rivers that take sources on the western plateaus; China has not consulted with the South East countries and has already built four mega dams on the Mekong, including two huge lakes that will take about 10 years to fill in order to generate hydraulic power.

Turkey controls two huge rivers: the Euphrates and the Tiger that flow in Syria and Iraq.  Turkey has been building dams on these rivers without consulting with the southern neighboring States.  Ethiopia is in control of the Nile if it wishes to.  The US has been building dams along rivers that flow into Mexico.

China, Turkey, Russia, USA, and Brazil control sources of major rivers.  Latin America has enough water, except Argentina. The main struggle in the medium-term is who will control the Nile, the Niger, and the Congo Rivers in Africa.

There are four basic alternatives for securing water that can be used concomitantly. First, desalination of Oceans and the towing of icebergs will do for a while but cannot resolve a long-term problem in water shortages.  Second, genetically modified seeds that can withstand many kinds of “natural enemies” may diminish the need for pesticides and herbicides and increase production. Third, leasing or acquiring vast “fertile” lands by foreign agro-businesses in the under-developed States that have shortages in trained manpower for land development, or lacking the technological investment capabilities, or suffering from outdated modern institutions. Four, enacting policies for large displacement of people from mega-polis to near water sources; that alternative will save on huge investment of supplying water to big urban cities and in order to recover sub-terrain naps and natural ecosystems.  This essay will focus on the second and third alternatives.

Genetically modified seeds

Antitrust laws are so far not being applied to the six industries for organically modified seeds that share scientific discoveries and have sole monopoly of 90% of organic seeds.  Monsano, Dow Agrosciences, BASF, Syngena, Bayer, and Dupont have deposited more than 500 patents on genes “adapting to climatic changes”: they are figuring out how to profit from degradation of the environment.  In 2008, Monsato has increased by 35% the prices on organically modified seeds that it has exclusive rights to produce and distribute.  Monsano and Dow Agrosciences are associated to produce in genetically modified wheat seeds that can withstand 8 kinds of “natural enemies” of mainly herbicides and insecticides in year 2010.  Thus, 87% of modified seeds used around the world bear the label Monsano.

The multinational oil companies of BP, Shell, Chevron, and Cargill are linking up with companies of nano-sciences of agro-technologies to transform biological matters such as (agricultural harvest, forests, algae…) into industrial sugar. Sugar is then converting into chemical products and nano-products with high added values. Chemistry linked to oil products could now be adapted to vegetable carbon.  Entire countries such as Madagascar and Angola are now being leased to cultivate modified breeds of harvests.

The scientific counselor to Barak Obama, John Holdren, is encouraging the application of geo-engineering to fighting atmospheric changes.  Among such engineering techniques is sprinkling the atmosphere with nano-particles of sulfates to veil the sunrays.  Monster farms of phytoplankton are created to absorb or capture CO2.

The UN views these geo-engineering projects as purely speculative in nature with unknown risks for collateral damages. A joint Indo-German oceanographic Institute discarded the decision of the Conference of the UN and carried on its project: it “fertilized” a large zone in the Antarctic Ocean by dumping tons of iron sulfates; the microscopic unicellular algae were meant to grow in abundance and capture CO2.  The zooplankton ate the algae and the experiment was not conclusive; this temporary failure is encouraging other multinationals such as Climos Inc. or (Planktos Science) to resume these kinds of projects under the name of “eco-restoration” for substantial financial returns.

Leasing or acquiring vast “fertile” lands by foreign agro-businesses

If you have lands with no water, if you have water and no fertile land, if you have accumulated enough in your Sovereign Fund then the way to go is to invest in foreign fertile lands for agricultural “self-sufficiency”, which means import food at much lower prices.  Japan, South Korea, China, India, and Saudi Arabia are leading these kinds of joint ventures. Many under-developed States with vast “fertile” lands are leased or acquired by foreign agro-businesses.  So far, 30 millions hectares (the size of 30 Lebanon or the size of the Philippines) are already in use for mass agricultural production. China, rich in water and fertile lands, is leading this policy of “getting out of the borders” since 2004.

Africa is the prime target continent because it has four large and long rivers such as the Nile, the Congo, and the Niger Rivers and the lands are barely worked.  The Sudan, Mozambique, and the Democratic Congo are prime targets in the medium-term.

Vast fertile lands are left unproductive for lack of investment and manpower.  Theoretically, we should have win-win situations but the facts are that the contracts of the multinational agro-businesses are not transparent; there are no clauses on specificities that might benefit the population either in technology or land development.

Most of the contracts are barely three pages long and contain no precisions on investors’ obligations toward investing in infrastructures, durable management of the natural resources, or the training of the local peasants for developing small parcels of land and applying the technology.  The President of Earth Policy Institute, Lester Brown, “Essentially, the technologies used by these agro-investments are meant for massive commercial production and not adaptable to the concerned small local farmers.  There is basically no transfer of technology or training. Thus, what the foreign investors are acquiring in lands is not going to feed the local population as we might hope.

Let us consider the case of the oil rich Arab Gulf States: rice is their main staple and it has to be imported in totality. These States imported a third from India and then India had to curtail its exportation of rice due to climatic problems in order to feed its citizens.  These States imported 10% from Thailand (the first exporter of rice in the world) but then Thailand doubled the price of its rice to $1,000 the ton.  How the Arab Gulf States were to counter this difficulty?  Their Sovereign Funds could be invested in rice fields in Thailand and that what they started to do. You could have a win-win situation: there are vast lands in Thailand that are not cultivated; increasing rice production should not hurt Thailand since rice prices are increasing and Thailand needs to secure oil provision.

Instead of purchasing 10% of its need in rice from Thailand, then the Arab Gulf States might increase it to 40%. One happier story: Thailand needs to establish a rice warehouse in the Arab Gulf to distribute rice at affordable prices.  Things should look pretty promising.  Joint-ventures in agro-businesses where Sovereign Funds invest the money and the Thai peasants got to work in jobs they are proficient in should not raise so much fuss: should it? The problem is that internal politics in Thailand want a scapegoat: Arabs buying lands in Thailand; or rice production is a strictly national occupation and should be 100% reserved for citizens (as if the Arab is going to relocate to plant rice in Thailand!); or Thailand is not Africa and we are a developed nation.

Another case is Madagascar, a vast Island in East Africa.  The standard of living has fallen below the one in 1960.  Why Independence pride has to be highly correlated with miseries in the former colonial States?  Major deforestation is the norm in Madagascar: people need to cook their meals! The South Korean Daewoo wanted to lease 1.3 million hectares for 99 years. What it is with this taboo of 99 years lease of lands? Does every investor has in the back of his head to let his grand child witness his greatness and pray for his great spirit? The deal fell apart after the President of Madagascar, Marc Ravalomanana, fell out of power. Apparently, not much transparency and communication were accompanied to that deal. In the meanwhile cattle thieves “dahalo” are on rampage. Even the tiny Maurice Island acquired lands (10,000 ha) in Mozambique for the island food sufficiency. Ramakrishna Karuturi (the king of rose production in 4 millions hectares) is leasing the hectare for two dollars a year in Ethiopia! Now, there can be no doubt that the Ethiopian government had received a fat bribe for such a lousy deal.

The Congo with Capital Brazzaville is half the size of France with barely 4 million citizens concentrated in the capital and the other city Pointe-Noire on the coast. This African States was a French colony and is rich in minerals and uranium.  It cultivates potatoes.  South Afrikaners who lost 30% of their agricultural lands for redistribution programs to the black citizens want to acquire or lease lands in this Congo; the Agri SA (South Africa) has 1,700 agro-businesses interested in producing soja, sugar cane, and corn. Ten million hectares were literally offered to the Afrikaners (a land stretching 500 by 200 km, twice the size of Switzerland) and its location is not yet decided upon; maybe entire virgin forests might be burned for agriculture. The Agri SA is promising to build agro villages with ready made houses contracted to Israeli firms.  What if the deal demanded that thousands of Congolese be trained to develop and grow lands after two years of working in the Afrikaners’ lands?  This deal is a striking political and ecological scandal because the terms of the deal are fishy and not communicated to the citizens.

Kazakhstan is practically a continent in size and barely 1% of the land is privately owned.  This rich and newly independent State imports 40% of milk, 30% of meat, and 45% of fruits and vegetables. The population is mostly rural. The States lease lands for 49 years.  The State of Kazakhstan has set aside 35,000 square-kilometers to lease to foreign investors but only China is interested. The main States vying for foreign fertile lands are:

South Korea has acquired a total of 3 millions hectares (three times the superficies of the State of Lebanon); it is growing fields in Russia (500,000 ha), Sudan (700,000 ha), Madagascar (1.3 million ha), Mongolia (300,000 ha), Philippines (100,000 ha), and Indonesia (25, 000 ha).  The Korean agency for international cooperation (State owned) is creating private and public enterprises to invest into agro-businesses by loans or direct governmental investments. Leases of fertile lands are for 60 years and an extension of another 40 years. In return, Korea will extend technologies and development planning.  It appears that South Korea is projecting unification with North Korea and the flooding of North Korean refugees soon. South Korea is interested in the “krai of Primorie” in Russia with 2.5 millions of arable land.

China has invested for a total of 2 millions hectares.  It has 1.25 millions in South East Asia (Thailand, Malaysia, Cambodia, and Laos), in Mozambique (800,000 ha), in Australia (45,000), and in Cuba (5,000 ha). China acquired (80,000 ha) in Russia for just $22 millions.

Japan has acquired a total of one million hectares in Philippines (600,000 ha), USA (225,000 ha), and Brazil (100,000 ha).

India has acquired a total of 1.7 millions hectares in Argentina (600,000 ha), Ethiopia (370,000 ha), Malaysia (300,000 ha), Madagascar (250,000 ha), Indonesia (70,000 ha), and in Laos (50,000 ha).  The Indian government has extended loans to 80 agro-businesses to purchase 350,000 ha in Africa.

Saudi Arabia has invested in Indonesia (one million ha), Senegal (500,000 ha), and in Mali (200,000 ha).  The Arab Emirates has invested in Pakistan (325,000 ha), and in Sudan (400,000 ha). Egypt has invested in Uganda (850,000 ha).  Libya has invested in Ukraine (250,000 ha), and Liberia (5,000 ha).  Qatar invested in the Philippines (100,000 ha).

Global Resolutions

Africa is the remaining poorest continent with vast fertile lands and plenty of manpower to exploit for agro-business enterprises. Africa is targeted to be exclusively the world’s food basket in this century. The UN, the EU, economic superpower States, and private institutions and organizations need to step in to plan, organize, administer, inspect, and enforce appropriate deals for the best management and control of food and water resources.

Since the citizens of independent States that have experienced colonialism are weary of camouflaged colonialism in other forms then their governments are circumventing land laws by enacting laws of mixed private enterprises with lease or acquisition contracts that are not transparent to the public. The UN has to step in and write standard contracts leases that preserve peoples rights to training, sustainable resources, technology know-how, human dignity, right to work, right to share in the management and decisions at community levels, and that these contracts supersede what any other two parties agree on that lack the standard rights and responsibilities.  It is unconscionable that “privatization version” to colonizing Africa infiltrate from the windows. The fact is State funds are loaning money to their own agro-businesses to invading African fertile lands. This neo-colonial pact among State and agro-businesses has to be made clear and restrictions be implemented by world communities.  Territories are changing hands and are no longer under the control of the people and peasants.

The UN has to set up a special fund to purchasing organically modified seeds that have proven not to constitute health hazard; it has to limit the exclusive life duration for exploitation by multinationals that are escaping antitrust laws.

The UN is burdened by countless military conflicts that are interrelated with people seeking better life conditions for survival. An independent branch in the UN needs to be established that would link the causative factors that are generating constant conflicts among neighboring States.  Fair share for water resources is a right that supercede which country control the sources of the rivers.

We hope that the world community will pressure these investors to grow food slowly: resuming the old practices of mass production techniques will ruin the remaining land with fertilizers and pesticides.

Die hele rassedebakel rondom die sogenaamde Reitz 4 begin nou erg op my senuwees te werk. Die ontgroeningsvideo wat hulle verfilm het en waaraan skoonmakers by die Reitz Manskoshuis deelgeneem het mag wel in swak smaak gewees het. Maar die manier hoedat die ANc en sy vennote op hierdie insident voorthamer is darem ook te erg. Dit wil voorkom asof hulle dit wil misbruik as ‘n stok om die Afrikaner mee by te kom. Kan hierdie dinge nie maar tot ‘n punt kom nie.

Ek moet erken ek het al artikels van Jan-Jan Joubert gelees wat nie vir my baie interessant was nie.   Maar toevallig lees ek op Anton Barnard (een van die Praag kwaadstokers) se blog:

Ek kan my reeds indink hoe Jan-Jan Joubert se skril stemmetjie nog ‘n oktaaf sal styg uit pure vrees, en hoe hy gal sal braak in al wat ‘n Nasperskoerant is hieroor

Nou  as Anton so haatlik oor Jan-Jan is, dan verdien hy hy sekerlik ‘n bietjie meer aandag.  En dit is ook so.  In Sondag se Rapport skryf hy:

Alte dikwels word aangevoer die gebeure was onskuldige studentepret waaraan die skoonmakers vrywillig en glimlaggend meegedoen het. Om dit te beweer, is om magsverhoudinge verkeerd te verstaan, hopelik nie aspris nie.

In enige professionele magsverhouding staan die mindere in ’n mate verleë jeens die maghebber. Hoe beter jy is in jou werk, hoe wyer jou opsies en hoe beter gekwalifiseerd jy is, hoe minder verleë is jy.

Daardie skoonmakers is ongeskoold, en dis vroue wat as broodwinners vir hul gesinne optree in gemeenskappe waar baie meer as die helfte van die mense krepeer te midde van werkloosheid. Daar is geen groter vrees as om die vastigheid van werk te verloor nie. Daardie werk is al manier uit die armoedeslagyster se ellende, al manier waarop jy hoop het vir jou kinders, al kans op selfrespek, al skild teen moedeloosheid.

Daarom grinnik jy maar saam vir die baas se simpel grappies, want jy moenie jou werk verloor nie. Daarom sluk jy jou trots, want jy moet net nie jou werk verloor nie. Daarom hou jy jou mond en doen mee, want jy moet net nie jou werk verloor nie.

Jinne mense, dis die werklikheid. Wie nie deernis het vir die posisie van die skoonmaker en die kwesbaarheid van haar menswaardigheid begryp nie, ignoreer die magsverhoudinge in ons land en is ongevoelig oor die aard van verontmenslikende armoede.

Ek is dalk verkeerd, maar ek dink dis dalk die eerste keer dat ‘n Naspers joernalis die kwessies van interpersoonlike magspolitiek so duidelik uitstippel. (Iemand soos Christi van der Westhuizen skryf soms sulke soort goed, maar ek dink sy is ‘n vryskut skrywer.   Naspers se eie joernaliste klink gewoonlik na DA-segsmanne)

Nes Jesus, kies die dapper persoon altyd kant vir die maglose, terwyl mense soos Barnard, en sy ideologiese baas, Dan Roodt, vanuit hul uiters bevoorregte posisies nogtans verkies om ‘n  minagtende houding teenoor die magloses, armes en hulle regte en behoeftes in te neem.

Ons het nie sulke soort gunsies nodig nie.  Ons oortreders moet regverdiglik gestraf word – nie swaarder of ligter as wat hulle verdien nie.  En daarvoor moet ons op die reg, en op die UV se vooraf vasgelegde disiplinere prosedures staatmaak.

Net soos wat ons wil hê die oortreder Schabir Shaik moet nie spesiale gunsies ontvang net omdat hy vriende met pres Zuma is nie, net so moet ons ook nie spesiale gunsies verwag vir oortreders in ons geledere nie.    In hierdie soort gunsies lê die saad van korrupsie.  Daarteenoor lei die behoorlike regspleging wat in ‘n regstaat gebeur, tot ‘n ordelike en veilige samelewing.
Die regsgeleerde, Pierre de Vos, verduidelik dit ook hier.

Die disiplinere prosedures van ‘n universiteit het ook geldigheid voor die howe van die land.  So waarom het Jansen hierdie normale prosedures probeer omseil?

• Wou hy, soos die konings van ouds wat tydens hul bekronings al die gevangenes van die land vrygelaat het (en sonder twyfel daardeur ‘n yslike probleem vir hul arme onderdane geskep het), ‘n grootse gebaar teenoor Afrikaners doen?   Hoekom moet ons daaroor bly wees as hy ons oortreders “vergewe”?   Dis nonsens.  Ons moenie vergiffenis vir ons oortreders begeer nie, maar geregtigheid.     Die feit dat soveel Afrikaners nou swoon oor koning Jansen, wys net hoe suksesvol Naspers was daarmee om ons van ‘n nasie van republikeine te verander in ‘n nasie wat koningklikes bewonder.

• Of wou hy hierdie aksie as ‘n gawe aan die Afrikaner probeer voorhou?   Op so ‘n manier goedwilligheid koop wat hy later kan gebruik om sy agenda vir Afrikaners uit te voer.  En moenie ‘n fout maak nie, ‘n agenda vir ons het hy wel.  Die Afrikaner is waaroor hy gedurig skryf – ons is sy een groot obsessie.  Hierdie daad van Jansen, wat hy nie geregtig op was om te doen nie, bring geen voordeel hoegenaamd vir Afrikaners nie, en daarom behoort sy aandele by ons geensins hoer te wees as wat dat was nie.

Dit is onlangs bekend gemaak dat minstens vier bekende dorpe in Oos-transvaal se name verander gaan word. Hierdie dorpe is Nelspruit, Belfast, Machadodorp, en Watervalboven. Soos verwag kon word, was verskeie mense ongelukkig hieroor. Die DDA, die plaaslike sakekamers, die toerismeverenigings en selfs die Afrikanerbond, voorheen bekend as die Broederbond, wat die oorgawe van 1994 help moontlik maak het, het hierdie stap van die minister van kuns en kultuur veroordeel.
Een van die maniere hoe ons Afrikaners ons teen hierdie diefstal van ons plekname kan verset is om voort te gaan om steeds ons eie plekname te gebruik. Ons kan dit gebruik as ons met mekaar praat, as ons vir mekaar briewe of e-pos skryf, as ons aan gesprekke op radio of televisie deelneem, waneer ons toesprake lewer, as ons aan internetforums deelneem, op die blogs skryf of sosiale netwerke soos Facebook en Twitter gebruik. Dis verseker die kragtigste manier om ons erfenis te bewaar en lewend te hou.

The video for the song, “Staan My By” by Die Radio Kalahari Orkes, a South African band that count among its members the controversial author Rian Malan and the actor Ian Roberts (his credits include the movie, “Tsotsi“).  Some might easily dismiss it as a vanity band. So I asked my friend Herman Wasserman, who knows his Afrikaans music, for his opinion:

“I am somewhat ambivalent about this band’s previous work, but this song (off their forthcoming album ‘Heuningland’) is quite interesting for its use of folk elements in the music (less self-consciously so as in their other stuff – they have on occasion been billed as similar to Bruce Springsteen doing Pete Seeger, somewhat of an oversell.).  Maybe it’s the cross-generational picture of Afrikaner vocalists, set in a somewhat nostalgic yet not quite easily defined (and therefore innocent and ahistorical) past that is strangely appealing. There is Ian Roberts, the korrelkop old man, a fine actor but probably best known for his laconic character in TV commercials for motor oil, the writer and journalist Rian Malan (My Traitor’s Heart), once a hero for the now fortysomething generation but of late dabbling in dubious politics, including AIDS denialism, and Chris Chameleon, musically much more interesting than the other two, known for his role in the experimental ‘monki punk’ group Boo! in the 90s and lately a solo artist performing adaptations of Afrikaans poetry. A motley ensemble, but endearing perhaps precisely for their nonconformity and heterogeneity which goes some way in undoing Afrikaner stereotypes. Although there is a vulnerability in the lyrics which is refreshingly un-macho for Afrikaans music, its call to ’stand together’ and ‘not give in’, together with the stirring anthemic chorus, might again give cause to the usual suspects to appropriate it as a neo-nationalist battle cry (the word ‘bittereinde’ in the lyrics evokes the Boers in the South African war who refused to concede defeat). But let’s hope not. “

Wat doe je als je een impala gekocht hebt? Ik had het dier – de meest voorkomende antilopesoort in zuidelijk Afrika – in mijn enthousiasme op de kop getikt tijdens een veiling voor een goed doel en vroeg de organisator of er een bezoekregeling in zat op de wildboerderij waar het ronddartelde. De wat ouderwets opgemaakte jongedame die het dier aan de ’fundraiser’ had geschonken keek me verwonderd aan. Nee dus. „Mijn vader komt binnenkort een dagje naar Pretoria. Dan kan hij hem wel even voor je afschieten en villen.”

Inmiddels weet ik dat ik met 1500 rand (136 euro) ongeveer drie keer te veel voor het beest heb betaald – op echte wildveilingen verwisselen deze antilopes voor 50 euro van eigenaar. Niet voor niets staan impala’s op de savanne bekend als McDonald’s bokjes: er zijn er zóveel van dat luipaarden, cheeta’s en hyena’s de dieren als fastfood beschouwen. Bovendien doen de zwarte strepen op het achterwerk van de impala sterk denken aan de M van de populaire hamburgerketen.

De avond van de veiling was gedenkwaardig. Vrienden hadden ons uitgenodigd voor een zogenaamde ’mandjiedans’ in een dorpse uithoek van de stad. Het is een populair concept bij conservatieve Afrikaners: iedereen neemt zijn eigen eten mee (in een mandje), er is muziek en er kan gedanst worden. Een typische culturele ervaring, net als de rietdans van de Zoeloes en de slachtrituelen van de Masaï.

Inkomsten – entreegeld en de veilingopbrengst – gingen naar een crèche in het centrum van de stad. Wie zich aan tafel niet bewust is van de eeuwenlange apartheid die de Afrikaners heeft gescheiden van hun zwarte landgenoten, schrikt misschien van hun racistisch getinte gesprekken. Wie Europese
omgangsvormen gewend is, kijkt misschien op van hun vriendelijke en beleefde manieren. En de taal is nauw verwant aan oud-Nederlands: as ons goed luister verstaan ons baie as hulle praat.

Op de dansvloer is het uitkijken geblazen. Terwijl populaire krakers als ’Loslappie’, ’Lekker Lekker’ en de ’Smoorverlief Medley’ uit de luidsprekers schallen, dansen de Afrikaners de ’sokkie’ of ’langarm’,
een woest swingende dans voor twee die traditioneel op sokken wordt gedanst met de armen van beide partners uitgestrekt.

En mijn impala? Daar gaan we op traditioneel Afrikaner wijze ’biltong’ van maken, de lokaal zeer populaire reepjes gedroogd vlees.

Vandag was ons veronderstel om die ANC-regime se erfenisdag te vier. Daar word met reg op Radio Pretoria en praag.co.za gevra: watter erfenis? ‘n Groot deel van die Afrikaners se erfenis het alreeds verlore gegaan.
So ‘n paar jaar gelede kom ‘n groepie slim liberales na vore met die idee om erfenisdag ook tot Braaidag uit te roep. Volgens hulle is braai die enigste tradisie wat deur alle Suid-Afrikaners gedeel word.
Intussen het vele Afrikaners hierdie dag aangegryp om saam met vriende, familie en geliefdes te kuier en sommer in die proses ook die propaganda van die ANC-regime wat op dae soos hierdie oorvloedig uitgestuur word te ontkom. Die Sjinese het ‘n interessante spreekwoord: waar daar beleid is, is daar ook teenbeleid. Hierdie is ‘n interessante voorbeeld waar Afrikaners ‘n ANC-vakansiedag tot hulle voordeel omgekeer het.

As ‘n ateis wil ek graag sê dat ek die gevoel van bevryding van die kerk soos wat Vlam hier beskryf ook ervaar het.  Tog respekteer ek die kerk want die Christelike kerk het die grondslag van die Westerse beskawing gelê, of ons dit nou wil erken of nie.  Ek dink dat feitlik elke morele vordering wat in die Weste gemaak is, se wortels in die Christendom lê.
Dinge soos eerlikheid en integriteit in die openbare en besigheidslewe, en dinge soos die beindiging van slawerny.  Die Kerk het verder ook die universiteite waar van die grootste wetenskaplike ondekkings gemaak is, begin, en sommige van die mooiste musiek en kuns wat bestaan, kom uit die Christelike tradisie.
So ek kan nie anders as om die kerk te respekteer nie.

Die een ding wat ek sukkel om te respekteer  (jammer hoor), is die “persoonlike verhouding met God” – mode.  Ek dink dit behels die volgende:
Jy (en ek bedoel nou nie enige iemand spesifiek nie) wil ‘n moderne verbruikerslewe ly, jy wil doen wat jy wil, geen pligte jeens die samelewing hê nie, en net   emosie-belaaide gesprekke met God in jou binnekamer hê, hoofsaaklik oor jou persoonlike behoeftes.
Of, as jy wel vrywillige aksies in die samelewing opneem, byvoorbeeld sendingwerk, gaan dit net oor hoe daardie aktiwiteite jou laat voel.   Die oomblik dat hierdie dinge jou nie meer goed laat voel nie, gaan jy dit los soos ‘n warm patat.
En op grond van die feit dat jy hierdie persoonlike gevoelsverhouding met God het, voel jy dat eendag wanneer jou moderne verbruikerslewe tot ‘n einde kom, jy probleemloos die hemel sal inseil want jy het mos geglo.  Ek dink hierdie soort Godsdiens se diepste aard en wese is ‘n ontkenning daarvan dat dit ‘n moerse probleem is om ‘n krasse verbruikerslewe te lewe ten aanskoue van mense wat nie eers ‘n dak oor hulle koppe het nie.

Wel, ek dink jou kinders gaan die oorbodigheid van jou persoonlike verhouding met God insien.  Jy is dalk die laaste Christen van jou familie – die een wat ‘n tradisie van ‘n duisend of meer jaar beindig, ten gunste van ‘n lewe in diens van die Mall.  Jou kinders gaan net die selfsug en selfbeheptheid van die moderne verbruikerslewe aanneem, en wegdoen met jou lui binnekamer-vroomheid.  En stadig gaan die selfsug van die verbruikerslewe alles wat standhoudend in die samelewing is, wegkalwe, tot mense mekaar oor besittings om die lewe bring.  (Of wag, in Suid-Afrika gebeur dit mos alreeds).

So ek wil jou graag uitdaag.  Kies die Christenskap van die kerk, of as dit nie jou ding is nie, word eerder ‘n eerlike ateis wat nadink oor die dilemmas van ons tyd.  Wat moet die  Christendom se plek neem in mense se morele raamwerk?   Daar moet wraggies iets beter wees as net  Englishness en ‘n verbruikerslewe.

—

Nota:  My standpunt is baie beinvloed deur Johann Rossouw se boek ‘n Rooi Z4 en ‘n Renaissance-kasteel - seker die insiggewendste Afrikaanse boek van ons tyd.   Hy is egter nie ‘n ateis nie, hy skryf uit ‘n  Christelike perspektief.

Hierdie benaming kom uit Eben Venter se boek Horrelpoot (wat ek nie kon klaar gelees kry nie). Dit kom elke keer in my gedagtes op as ek met ‘n sekere soort blanke te doen kry. En ek voel sleg daaroor dat ek so aan hulle (ons!) dink, want ek weet waar hulle vandaan kom, en ek wil daarby uitkom hoekom ek simpatie met hulle het.

Die soort blanke waarvan ek praat is nou nie die subtiele rassis nie, maar die soort wat nie hul haat en rassisme probeer wegsteek nie, en wat die kruste maniere vind om dit ten toon te stel. Hulle wyk vêr af van die naasteliefde en beskawende invloed van die Christendom, en gee eerder vrye teuels aan hulle haat.

Hulle aksies is ongelooflik dom, in die sin dat dit op geen manier kan lei na die bereiking van hulle veronderstelde doelwitte nie. Hulle bereik niks, behalwe om vyande vir hulself (en alle ander wit mense) te maak nie. Op geen manier kan die haatlike goed wat hulle op padtekens krap, die walglike blogs wat hulle begin, en die manier hoe hulle fisies dreigend en onaangenaam optree, byvoorbeeld deur met ‘n 4X4 spesiaal vinnig op swart voetgangers af te peil, hulle saak bevorder nie. Hulle maak nie eers vriende vir hulle saak onder hul eie mense nie, soos gesien kan word aan die manier hoe hulle probeer om ‘n vroulike Afrikaanse blogger te intimideer.

En hulle het ‘n obsessie oor seks met swartmense. Enigeen wat nie hulle haat vir swartmense deel nie, word op belaglike wyse beskuldig daarvan dat hy/sy seks met swartmense wil hê.

Hoe kom dit dat daar sulke mense is? Ek sal nie die gewone redes uitlaat nie, want ek betwyfel nie die waarheid van hierdie redes nie:

* Hulle kom uit ‘n patriargale en kolonialistiese denkstelsel, waar wit bo swart, en manlik bo vroulik gestel is.
* Hulle het ‘n settelaarsmentaliteit, dws hulle glo dat die plaaslike bevolking onderwerp en onder gehou moet word.

Maar ek dink nie hierdie redes is die volle prentjie nie, en ek wil nou my redes gee hoekom ek ook simpatie met hierdie mense het. Hulle is geteel as voetsoldate van Whiteness.

Soos ons Engelssprekende landgenote lief is om uit te wys, is die meeste van hierdie voetsoldate Afrikaans. Hulle Pa’s en Oupas was die polisiemanne, beamptes en mynkapteins wat die Apartheidstelsel toegepas het, die vuilwerk gedoen het, die houe uitgedeel het, terwyl die Engelse, as eienaars van die grootste deel van die ekonomie buite landbou, ‘n sagter houding kon inneem, en nog steeds kon baat by die verdukkende stelsel.

En mense maak deesdae graag asof daar nie iets soos ‘n Koue Oorlog was nie. Afrikaners was een van die groepe wat deur die ware magshebbers in Washington en London misbruik is om die vuilwerk te doen van die beveiliging van Westerse oorheersing van die Derde Wereld. Ja, hulle moes veral keer dat Suid-Afrika se myne – wat ‘n konstante stroom van inkomste aan Engelse elites (veral) genereer, in die kommuniste se hande val. En sommer probeer help om Angola en Mosambiek se rykdomme uit die kommuniste se hande te ruk, om dit aan Westerse kapitalisme beskikbaar te stel.

Afrikaners is eintlik grootgemaak vir hierdie rol – van kleins af baie gehoorsaam aan gesag, moenie gesag bevraagteken nie, en seuns is van van kleins af geleer om semi-militer te wees.

En toe is daar tussen die Britte, Engelse mynbase in SA, en die Engelsgesinde swartmense van die ANC skielik besluit hulle is moeg vir die Afrikaners. Die Engelse kon net so ‘n goeie deal met die ANC maak met betrekking tot die beveiliging en uitbreiding van Engelse belange in SA as wat hulle tussen 1902 en die 1980’s met die Afrikaners gehad het. Toe dit gebeur het, is hierdie voetsoldate se wereld omgekeer.

Skielik, in die nuwe Suid-Afrika, dra hulle (as ‘n klas van die Afrikaners) die meeste van die blaam, en is ook die mees kwesbaar in terme van werksverlies onder die nuwe omstandighede. Armoede is aan die toeneem onder hulle, en daar is die kwessie van chaos en bloedige misdaad in Suid-Afrika – iets waaraan almal maar uitgelewer is deur ‘n regering wat meer as ‘n dekade in ontkenning daaroor was, en eintlik nog steeds is.

En die Afrikaner elites het hulle tot ‘n groot mate in die steek gelaat. Baie ryk Afrikaners verengels, emigreer, of verpretensieus eerder as om hierdie mense te help om ‘n nuwe visie en geleenthede te vind.

Nie dat ek hierdie rassistiese voetsoldate heeltemal wil verskoon nie; mens is nog steeds moreel verantwoordelik vir jou dade. Maar as jy politieke aksies wil neem, moet jy darem dink wat jy wil bereik, en hoe jou aksies daartoe gaan bydra.

Daar’s een ding wat my al meer pla, en dis die negatiwiteit van wit (moet ons nog sulke terme gebruik?) Suid-Afrikaners.  By my werk, in die koerante, om die braaivleis-vuur, op FB; oral waar ons aan die woord kom, kan die “wittes” nie ophou praat oor die vreeslike agteruitgang in SA nie.

En in ‘n groot mate blameer ek die afrikaanse koerante vir die “instandhouding” van die negatiewe gees onder “wittes”.  Ek koop die afgelope jaar of so nie meer afrikaanse koerante nie.  Daars ‘n merkbare verskil tussen die afrikaanse koerante se “gees” en die van engelse koerante.  Ja, die engelse koerante kla ook, maar anders! 

Ek was so paar jaar gelede in ‘n debat betrokke met die redakteur van die Beeld oor die sensasie-gedrewe beriggewing en plasing van nuus.  En altyd kom die koerante weg met “dis ons plig om die volk in te lig” en “dis ons konstitusionele reg“.  Ja, dit is seker so, maar die gesindheid en manier hoe daaroor berig word, is die verskil.  Na my mening is dit juis hierdie verskil wat die negatiewe gees in stand hou want, soos ek sê, ek het intussen agtergekom die engelse koerante berig ook hieroor.

Hierdie negatiewe gees van wittes pop elke keer uit, soos:

• toe baie van ons vir Semenya ondersteun en ewe vies is vir die wêreld oor die hantering van haar, was daar verbasend genoeg, talle wittes wat saam met die wêreld staan of liewer, nie bankvas agter Semenya verenig nie.  Trouens, ek was seker die hoof van ASA (Chuene) was “dronk” oor die aanmerking dat wittes uit SA haar geslag in twyfel getrek het, maar nadat ek ‘n paar “wittes” se kommentaar gelees het op blogs en in briewekolomme, is ek nie seker dat Chuene se opmerking onmoontlik is nie!  Tragies!
• toe Huntley asiel in Kanada gekry het – terloops, hoe oningelig moet ‘n land nie wees as hulle sulke snert kon glo nie; dat Huntley van die laaste wittes is wat nog leef in SA – was daar ‘n blogger wat die “verhaal” eintlik baie mooi beskryf het.  In plaas daarvan dat ons wittes weer bankvas agter die SA regering staan, lees ek talle koements op die blog wat indirek Huntley ondersteun!  Wat-de-flip?  Hoe op dees aarde kan jy Huntley ondersteun – hy werp so ‘n refleksie op ons land en ons land se beeld na buite dat dit vir my grens aan hoogverraad – ok, dalk nie so erg nie, maar sy “storie” is absoluut crazy!  Wat hartseer is, is dat wittes in SA hom ondersteun.  En intussen het dit duidelik geword dat Huntley self nie ‘n engeltjie is nie; nie so ‘n voorbeeldige landsburger is dat ons oor ons voete sal val om hom terug te verwelkom nie; inteendeel – is daar nie dalk ‘n ander land wat hom wil hê nie?
   - sy vervreemde vrou
   - “Canada shocked to learn huntley wasn’t last white…” ?!? 
  Ferdie Greyling vra dat ons ophou om Huntley te probeer bykom.  Ferdi wys op ‘n paar “waarhede” uit Huntley se “storie” aan die Kanadese.  Ja, daar is nog misdaad en roof en al daai goed, maar wragties, ek is oortuig daarvan dis nie gemik teen wit mense as sulks nie.  Dis misdaad!  Dis ‘n oorlog tussen “have’s and have-not’s”.  Dis ‘n oorlog om voortbestaan waar daar ongekende verdeling is tussen rykdom en armoede – 18 milj onder die broodlyn!, terwyl ander regtig miljoene verdien; waar daar hopeloos te veel werkloosheid is.  En kom nou julle, wees ‘n bietjie eerlik, “wittes” leef nog steeds “a good life“.  Daar’s nog steeds baie meer swartes in daai 18 milj as wittes!  Nee wat Ferdi, al is sekere aannames van Huntley waar, is dit nie naastenby genoeg vir my om hom “uit te los” nie!
  ‘n Paar Huntley-ondersteuners:
   - Conrad
   - Tallie (terloops, ek’s so bly jy’s al 7 jaar weg uit SA uit; ek hoop jy kom eers terug nadat jy ‘n meer positiewe gees ontwikkel het).  Miskien moet ek nie dit sê nie.
   - Afriforum
• Nico Smith skryf ‘n artikel in die week se Beeld; ‘n baie goeie artikel wat my gevoel onderstreep – “adapt or die”.  “En “adapt” sal in die eerste plek vereis dat die klaagliedere oor die swart regering, asook oor swart mense in die algemeen sal moet ophou.  Ons het geen keuse nie as om lojale Suid-Afrikaners te word…”  Wel, miskien oordryf Nico Smith so effens, maar die punt wat hy maak is inderdaad: maak ‘n bietjie vrede met die regering en swart mense.  Ja, alles is nie reg nie, maar alles is ook nie verkeerd nie!  Ek wil byvoorbeeld, nie ‘n dag weer ou-SA he nie!  Ek dink byv. die krediet wet is van die bestes in SA en het gemaak dat ons die “credit crunch” makliker as van die ander “groot” lande gevat het.  Ek dink dis wonderlik dat swart kinders toegang het tot beter opvoeding ens, ens, ens.  Ons land en sy natuur, verskeidenheid, “vibe” is sekerlik van die bestes in die wêreld.  Daar’s baie meer positiewe goed wat ons wel kan opnoem, maar die wittes (onder invloed van koerante), hou aan sleg sê en kritiseer.  Felle en talle kritiek teen Nico Smith (Nico Smith jy’s ‘n lafaard) se artikel onderstreep hierdie negatiewe gees.
• o ja nog iets; 14 jr later en wittes kan nog steeds nie die volkslied sing nie, veral nie as ons oorsee sing waar die expats woon nie.  Is dit so moeilik om ons nuwe volkslied te “embrace“.  Dis immers ‘n gebed!  Dat baie dit aan kommunisme koppel is nie oor die musiek of woorde nie, maar oor die verdraaide propoganda van die Nasionale Party regering.  Terloops, waar kry die flippen ausies en nzies die mense wat ons volksliedere sing?  As dit nie vals is nie, is dit ‘n onverstaanbare uitspraak en melodie (raai wat doen ek nou? ).

So, voor ons nie vrede maak met swartmense en die regering nie; ondersteun waar daar ondersteun kan en moet word nie; weer patrioties veg vir die beeld van SA nie; ens. – voor ons nie gaan verander nie, gaan hierdie swart-wit, ons-julle verdeling bly; en gaan swartes aanhou om eers mekaar te ondersteun (laer trek) as om objektiwiteit en rasionaliteit te laat seëvier.  ‘n Goeie voorbeeld is die Johan Kriegler-storie van die afgelope twee weke.  Ek is seker daar’s talle swart mense wat voel soos hy voel, maar hulle is dood stil; trouens hulle trek eerder laer om regter Hlophe omdat dit nog wit vs swart is i.p.v. om Kriegler te ondersteun in die behoud van die objektiwiteit van die regbank.  Dis nog steeds waar: Eenheid maakt mag!  Solank ons net besef dat eenheid bestaan uit ALLE SA-ners.

Ek bid vir ‘n verenigde SA; vir nuwe harte in beide swart en wit mense; vir ‘n gees van optimsime; vir die oorwinning van negatiwiteit.  ‘n Gees van negatiwteit het geen voordele nie en kom sekerlik nie van die Here nie!  Bloggers, kom bid saam met my hiervoor!

(*edit)  Ek sien Tim du Plessis het soortgelyke sentimente oor die “ons-hulle” verdeling.

Op die balkon van ‘n woonstel bo die PEP-Stores staan ‘n maer wit ou en suig hard aan sy sigaret.  Hy kyk na die besige toneeltjie onder hom.  Dis warm.  Papiere waai rond. Mense groet mekaar luid.  Afrika musiek pomp uit die klomp taxis waar mense met hulle shopping inklim.

Die wit ou lyk nie of hy die beat vang nie.

Ek Raak nie maklik bef*k bevange nie … maar as die nie iemand se bloed druk wil opjaag dan is dit nou as mense vergeet wat hulle groot vaders aandadig was … ek vra nie kry my jammer nie … maar gaan op jou kniee en vra verskoning … Lees meer

by paulabowles

Since 9/11, the world’s attention has increasingly been concentrated on the threat of terrorism and the mechanisms designed to uncover and combat it. Much of the focus has been on Al Qaeda; however, a recent British case suggests that this is not the only terrorist threat faced today.

On Wednesday, Neil Lewington was found guilty at the Old Bailey of terrorism and explosives offences. He was originally detained for public order offences after being drunk and abusive to railway staff, but an initial search of his luggage revealed two homemade bombs. Later examinations of his home revealed a fascination with right wing extremism, in particular neo-Nazism and the Ku Klux Klan. Although, all of the evidence under consideration suggests that Lewington acted alone, his refusal to offer any defence leaves many questions unanswered, not least where he obtained the technical information required to make explosive devices.

In spite of recent anti-terrorism legislation, it seems likely that without Lewington’s anti-social behaviour he would not have been apprehended. It is also possible that by exclusively focusing on newly identified threats, we run the risk of missing other older forms of extremism.

Read More

Domenico Tosini on the Sociology of Terrorism and Counterterrorism: A Social Science Understanding of Terrorist Threat

Hendrik Frensch VERWOERD (1901-1966) est essentiellement connu comme l’inventeur des « Bantoustans »…

Mais dans son « Verwoerd, le prophète assassiné », première biographie en français consacrée à l’ancien Premier ministre sud-africain, Pierre-Olivier Sabalot nous fait découvrir le destin extraordinaire de celui qu’il considère comme le plus grand Homme d’Etat qu’ait connu l’Afrique du Sud au XXè siècle.

Né aux Pays-Bas, intellectuel brillant, Professeur de psychologie, membre du Broederbond, journaliste, sénateur, ministre, puis Premier ministre, Verwoerd façonne son pays d’adoption en une puissance industrielle, politique et militaire continentale majeure, et lui rend son indépendance complète en la transformant en une République libérée du colonialisme britannique. Avec lui, c’est l’âge d’or du « développement séparé » qui doit permettre au pays de rester une puissance blanche à jamais… Nationaliste social, qui redonne travail et fierté aux Afrikaners qui voient en lui le « Père de la Nation », opposé au capitalisme apatride et au lobby sioniste, Verwoerd, au faîte de sa gloire, est assassiné dans des conditions étranges…

Hace tan solo dos décadas, Sudáfrica era un reducto racista aislado del mundo. Dentro de un año se convertirá en su capital, gracias al fútbol. Así comenzaba el spot promocional Bienvenidos a Sudáfrica del programa de canal+ Informe Robinson. Una de mis numerosas mañanas de resaca, tuve la oportunidad de ver el documental encontrándome solo en casa de mis padres  y  puedo asegurar que hacía mucho tiempo que no me emocionaba tanto como esa mañana, descubriéndome a mí mismo con las lágrimas recorriendo mis mejillas. Y es que la superación humana, la épica, el honor, las hazañas deportivas, son las temáticas que con mayor facilidad pueden tocar mi fibra sensible.

En él se aborda la historia reciente, presente y futura, usando como nexo de unión el deporte y más concretamente el fútbol a raíz del mundial que se celebrará el año que viene, de un país asolado por el aparheid durante casi 50 años (desde 1948 que tomó forma jurídica hasta 1994 año en el que se redactó la constitución y se celebraron las primeras elecciones con todos los partidos, entre ellos el ANC de Nelson Mandela). El apartheid es el resultado de lo que fue, en el siglo XX, un fenómeno de segregación en Sudáfrica implantado por colonizadores holandeses Bóeres en la región, como símbolo de una sucesión de discriminación política, económica, social y racial. Fue llamado así porque significa “segregación”. Este sistema consistía básicamente en la división de las diferentes “razas” para promover el desarrollo. Antiguamente el país había quedado dividido en los afrikaners y los anglosajones, siendo los primeros nacionalistas y religiosos y los segundos más liberales, pero tras la Guerra de los Bóers, en la que los afrikaners fueron aplastados por los británicos, se sobrepusieron, haciéndose con el control de la nueva unión sudafricana hasta que el  Partido Nacional, bastión de las más puras esencias bóers, llegó al poder. Durante los cuarenta años siguientes, el dominio de los afrikáners alcanzó su apogeo: sus símbolos nacionales y su ideología fueron los que dieron forma a la nueva república sudafricana.

Durante todo ese tiempo, los afrikaners tenían dos religiones: el protestantismo calvinista, y el rugby, deporte exclusivamente de blancos, símbolo de una sociedad racista que focalizaba las iras de la mayoría negra y por otra parte estaba el fútbol, deporte de negros. La Copa Mundial de Rugby de 1995 se llevó a cabo en Sudáfrica entre el 25 de mayo al 24 de junio de 1995. Este torneo significó el regreso de Sudáfrica a las competiciones oficiales, ya que en 1987 y 1991 no habían jugado por el apartheid que entonces reinaba en Sudáfrica. La selección local terminó por imponerse el título tras derrotar en Johannesburgo a los All Blacks por 15-12.

¿Somos conscientes de la simbología y emotividad que rodea a aquella final del 24 de junio en Johannesburgo?

Una nueva Sudáfrica, gobernada por un dirigente negro injustamente encarcelado durante 27 años en la cárcel de Robben Island, Nelson Mandela, y que por primera vez era Presidente de todos: negros y blancos.

Primer evento deportivo celebrado en el que puede participar una selección sudafricana tras años de expulsión de competiciones oficiales por culpa del Aparheid, y encima celebrado en el país.

Un Mundial de Rugby, el deporte de los blancos afrikaners por excelencia, su segunda religión y símbolo durante más de 50 años del sometimiento de una mayoría negra por una minoría blanca en el racismo más absoluto. El rugby no sólo ha sido un deporte exclusivo de blancos. El surafricano negro detestaba el rugby, lo consideraba un símbolo del opresor blanco, al mismo nivel que la bandera y el himno. Era la pasión de los blancos dominantes, lo que les daba su identidad.

La final se celebró contra el mejor equipo del momento y probablemente una de las mejores selecciones de rugby de todos los tiempos: los All Blacks de Johna Lomu, en un partido emocionante que se decidió por 3 puntos (15 – 12).

Por primera vez, todo un país estuvo unido bajo una misma bandera y apoyando un equipo, formado íntegramente por blancos y que representaba toda la opresión sufrida por el pueblo negro.  Tanto blancos como negros vivieron juntos su apertura al exterior y la victoria de un equipo que ahora representaba a todos.

Nelson Mandela, presidente de Sudáfrica y víctima de un régimen que lo condenó a cadena perpetua por defender la igualdad entre razas, fue quién al final del partido hizo entrega del trofeo de campeones del mundo a un equipo de blancos que representaban todo contra lo que él había luchado durante toda su vida, y que ese día habían luchado por él. Mandela tenía la certeza de que el deporte moviliza las emociones de la gente de una manera que ningún político puede siquiera acercarse. Se planteó lo siguiente: “¿Qué es lo que más les importa a los blancos? ¿Su religión? ¿Su Dios? Sí, pero también el rugby. A ver si somos capaces de utilizar esa pasión para unificar el país”.
Faltaba un año para el Mundial cuando llamó a su despacho al capitán de la selección, Francois Pienaar, formada únicamente por blancos. Mandela le pidió ayuda para lograr que los negros se identificaran con la selección de rugby. Desde entonces, Pienaar y sus compañeros se manifestaron siempre de una manera políticamente correcta, nadie desentonó, todos colaboraron. El mensaje de Mandela caló tan hondo que el equipo aprendió un nuevo himno, en lengua zulú. Era el himno que se cantó durante décadas en las manifestaciones de los negros contra los blancos.

Dicen que el Rugby se asemeja mucho al ajedrez, y como todo juego de estrategia, puede ser considerado como una batalla. Aquél día en Ellis Park Stadium, 22 jugadores lucharon por su Presidente negro, 22 jugadores blancos combatieron con todo su pundonor y corage ante su gente, ante un rival superior, ante todo un país mayoritariamente negro. Aquél día 22 jugadores blancos saldaban una deuda con la historia, una historia marcada con sangre y lágrimas para reconciliar y unir a un pueblo. Aquél día marcó un antes y un después en la historia de sudáfrica.

Para finalizar dejo el enlace a un post que retrata muy bien lo que fue dicho evento y como transcurrió todo: Mandela y la copa del mundo de rugby de 1995., del que he rescatado estos fragmentos:

El día del partido por mañana Mandela se despertó inquieto: ¿habré hecho lo suficiente para convencer a los blancos de que estoy con ellos, que soy su presidente, que estamos todos juntos ahí? Y decidió llamar al presidente de la federación para que le trajera una camiseta de los Springboks, de color verde, el color de la opresión blanca. Y que esa camiseta llevara el número 6, el de François Pienaar, el capitán.

Una hora antes del partido, Mandela llegó al estadio. La tensión era descomunal en todo el país. En Soweto los bares estaban repletos de negros a los que antes nunca interesó el rugby (durante los tiempos del apartheid, Soweto fue construida con el fin de alojar a los africanos negros que hasta entonces vivían en áreas designadas por el gobierno para los blancos).

Y llegó la hora de los himnos. Mandela debía bajar a saludar a los jugadores. Y se puso la camiseta de Pienaar. Con ella saludó uno por uno a los jugadores, lo que produjo un silencio absoluto, unos segundos para la historia. Hasta que estalló un clamor: 72.000 personas rompieron a gritar: “¡Nelson, Nelson!”. El noventa y cinco por ciento blancos.
Fue uno de los momentos más gloriosos del siglo XX.

“En ese momento nos dimos cuenta que había un país entero detrás nuestro, y que este hombre tuviera puesta la camiseta de los Springbok era un signo, no sólo para nosotros, sino también para toda Sudáfrica, que tenemos que unirnos, y tenemos que unirnos hoy”,

comentó el medio melé Joost van der Westhuizen. Y el capitán François Pienaar:

“Yo nunca me imaginé que él iba a estar allí, y nunca en mi vida pensé que iba a usar la camiseta de los Springbok. Y él estaba allí con toda su aura. Él sólo nos deseó buena suerte, eso es todo lo que dijo. Luego se dio vuelta y ahí estaba el número seis en su espalda, ¡y ese era yo! Estaba tan emocionado que no podía cantar el himno, estaba muy emocionado y muy orgulloso”.

Pero no fueron sólo los Springboks los que quedaron afectados por el hecho de que Mandela vistiera una camiseta que durante mucho tiempo había sido un símbolo para los hombres blancos en Sudáfrica, lo mismo ocurrió a los All Blacks en aquel famoso día en el Ellis Park.

“Fue verlo caminar hacia el estadio vistiendo la camiseta de Francois y escuchar a 72.000 personas empezar a aclamar: Mandela, Mandela… entonces nosotros 15 mirábamos, y pensábamos ‘¡Dios, como vamos a hacer para ganarles a estos animales!”,

admitió el capitán Sean Fitzpatrick. Inclusive Jonah Lomu, el Jugador del Torneo que sin ayuda había destruido a Inglaterra en la semifinal, comenzaba a tener dudas de que pudiera ser, sólo pudiera ser, que ese no fuera el día de Nueva Zelanda.

“Primero te intimida darle la mano a Nelson Mandela con la camiseta de los Springbok, y te hace sentir que toda la presión estaba sobre nosotros porque ellos tenían a Nelson Mandela de su lado, tenían finalmente un país unido después de años de lucha… ese día todos estaban unidos”.

Sudáfrica	15 – 12	Nueva Zelanda	24 de junio de 1995 Ellis Park Stadium, Johannesburgo, Asistencia: 65000 espectadores Árbitro: Morrison
Pen: Stransky (3) Drop: Stransky (2)		Pen: Mehrtens (3) Drop: Mehrtens

“Los judíos tomaron Israel de manos de los árabes que llevaban viviendo allí por mil años. Israel, al igual que Sudáfrica, es un estado del apartheid.” (Rand Daily Mail, 23 noviembre 1961) Dr. Hendrik Verwoerd. Primer Ministro y  arquitecto del mismo apartheid.

Tip of the hat to Jan Lamprecht.

SA farmers are flocking to accept an invitation from the Republic of Congo government to start commercial farming.

Like many other countries, the central African nation is concerned about food security. It has offered SA farmers free land, exemption from taxes and import duties for five years, and freedom to take profits out of the country.

In addition, the farmers will retain the rights to sell the businesses they establish in the Republic of Congo (Congo-Brazzaville) or leave them to their heirs.

http://secure.financialmail.co.za/09/0508/features/ifeat.htm

This is what happened to Jews for centuries and now the Boers will face the same fate of first being welcomed, and then getting killed and expelled.

Forced out of farming by not being allowed to own farmland, Jews had to sink or swim in white-collar jobs (that, and making clothes).

All white-collar jobs (medicine, law, etc) are generally more effective and therefore, more profitable. This was particularly true in banking.

The Church made money-lending illegal for Christians, but banking was necessarily for economic growth, for military campaigns, etc.

The influx of Jews, thus, led to both military and economic rise. (I’ve looked this up while discussing this privately with Diamed a couple months ago. There aren’t any exceptions to this rule.)

Banking, in turn, made Jews wealthy and, naturally, bred resentment from people who worked much harder on the farms.

The elites generally defended and assisted the Jews, but regular folks would turn on them (especially in times when they had a hard time paying back the owed money), leading to hatred, massacres and often expulsions.

I see the same thing happening to the whites of the Dark Continent. They are very good at managing farms, and Africans are terrible at it. The influx of whites will be very good for African economies, but it will breed jealousy and resentment.

Whites have pretty much already been kicked out of Zimbabwe and Mozambique (and Algeria in North Africa), and are on their way to being driven out of South Africa and Namibia. I can’t imagine that there will be a significant number of whites anywhere in southern Africa in a quarter century.

They are going to central Africa now, with Congo being just one of several locations where they are getting a welcome. But how long will it last? Eventually, central Africans will figure out that they are doing all the work while Whitey is merely bossing them around.

Sure, the first generation right now is glad to have work and decent pay. They know that their other option is to have no work and no money at all.

Their children, however, won’t. In 20-30 years, the children of today’s workers will not realize that they could be just starving to death; they will be upset that they aren’t management and aren’t making that much money as white interlopers.

They will turn on the whites whom their parents welcomed, and force to move to Western Africa or Eastern Africa or back to Zimbabwe and Namibia. Round and round they will, getting welcomed everywhere at first, only to be killed and expelled a generation later.

Not having the option to go to a white country, they have no choice but to move around Africa.

But we can do something about it, of course. Instead of taking Mexicans (in the US) and Moslems (in Europe), how about we take the whites of southern Africa?