Koffie. Het zwarte goud. Ik heb een rare verhouding met koffie. Als ik op mijn werk ben is het het eerste wat ik doe. Koffie halen. Nou ja. Koffie. Automaten-cappuccino. Dus dat is bij lange na geen koffie te noemen. Zelfs de automaten-koffie is immers bij lange na geen koffie te noemen. Ontbijt heb ik meestal nog niet op, want ik ben niet zo’n ontbijt-typje. Maar dat is dan het eerste wat ik naar binnen giet. En dat blijf ik dan ook de hele dag naar binnen gieten.

Ik vind het niet lekker. Ik haal het, dan is het te heet, dus zet ik het even opzij. Vervolgens vergeet ik het en drink ik het veel later nét niet bevroren op. Daarbij een vies gezicht trekkend. Als iemand me vraagt of ik nog wat wil drinken slaak ik een ‘cappuccino!!’ uit alsof ik al maanden niks meer gedronken heb. Terwijl ik dan meestal nog snel de laatste slok naar binnen moet gieten om mijn beker mee te kunnen geven aan de koffie-haler. Dus ik begin me intussen ernstig af te vragen wat voor verslavende stoffen er door dat cappuccino-poeder gemengd worden.

Als ik thuis werk drink ik namelijk nooit koffie. Werken doe ik eigenlijk ook nooit. Ik moet er zelfs niet aan denken eigenlijk. Dus de Pavlov-reactie hangt meer samen met de plek van het werk, dan met de actie. Zo ook met restaurants. Als ik ergens uit aan het eten ben, drink ik bijna altijd een cappuccino na het eten. Daar heb ik dan ook echt zin in. Maar als ik bij vrienden thuis eet en die hebben uitgebreid gekookt, dan heb ik die behoefte helemaal niet. Ik ben dus enorm geconditioneerd op plaatsen waar je aan de koffie hoort te gaan.

Ik kan me trouwens mijn eerste kopje nog herinneren. Op de basisschool werden twee kinderen uit mijn klas gehaald die ‘mochten’ afwassen. Ja je kunt kinderen echt van álles wijsmaken. En in díe klas was ik nog wel één van de slimsten! ‘Jij wil zeker wel afwassen hè? Dat is leuk joh!’ Toen ik het thuis nog eens uitprobeerde en mijn moeder besloot dat ik dat eigenlijk wel elke dag kon gaan doen drong toch langzaam het besef binnen dat ik me had laten naaien. Dus, mijn vriendje en ik gingen afwassen. Helemaal hyper en blij vereerd dat wij voor zo’n ‘volwassen’ werkje kinderarbeid zeg ik je, kínderarbeid! waren uitverkoren. En omdat we het zo goed gedaan hadden, kregen we ook een ‘volwassen’ beloning. Koffie. In de lerarenkamer.

Ik was denk ik een jaar of negen. Het was meer melk en suiker dan koffie. Maar ik dronk Koffie! En ik vond het lekker! ’s Avonds thuis vertelde ik trots dat ik op school koffie had gedronken. Mijn vader ’s werelds grootste koffieleut zag meteen een bondgenoot in me en schonk me daar nog eens een kopje in. Ik gooide er een scheutje melk en een schepje suiker in. Nam een slok. Nog maar een scheutje en een schepje. Nog een slok. Nog een scheutje en een schepje. Nog een slok. ‘Ik vind het niet lekker..’ bracht ik piepend uit. Ik zie nog de teleurstelling in de ogen van mijn vader. Met een zucht goot hij mijn kopje leeg in de gootsteen.

Tja, het was toch de adrenaline van het afwassen die de cafeïne deed smaken denk ik..

Gisteren heb ik aan een dodelijk efficiënt tempo mijn tweede paper afgewerkt. Stond dus vandaag op de agenda: de derde paper… Maar ik had er al van in het begin géén zin in.

Resultaat: héél mijn kamer is opgeruimd en gekuist, alles is afgestoft en afgewassen en ook de hele afwas is gedaan. Zelfs de hamsterkooi is ververst en een beetje uitgekuist. Nadat ik  nu al mijn mails heb gecheckt en beantwoord, nadat ik op de hoogte ben van àl het nieuws van vandaag, … zit er dus niets anders op dan gewoon echt beginnen en doorwerken aan die paper. Al is daarjuist de gedachte even door mijn hoofd gegaan om ineens ook K. zijn kot te gaan kuisen… Maar ik ga proberen sterk te zijn!

Ik wéét dus wel hoe het moet, maar het nu nog doen, dat is een andere zaak. Ik hoop echt dat ik erin slaag om vandaag nog zoveel mogelijk te typen, want ik heb gewoon geen zin om hier elke avond nog aan bezig te zijn. Tot slot is het afwerken van mijn papers één van de redenen waarom ik heel het weekend in Leuven ben gebleven, en het zou zonde zijn als dat voornemen een maat voor niets is geweest.

Lauryne gaat er eens invliegen zie, en hoe!

]]> http://mywasteland.wordpress.com/2008/10/04/cleened-it-baby/ Sat, 04 Oct 2008 18:14:37 +0000 rosalinde2 http://mywasteland.wordpress.com/2008/10/04/cleened-it-baby/

cleen it baby

♪ Dust in the Wind – Kansas ♪

Over toekomst, studeren, werk etc. gesproken. Ik ben ontslagen. En nee, ik heb geen geld gepikt (ondanks dat ik veelste weinig betaald kreeg), ik ben niet onbeleefd geweest tegen gasten (mijn vastgebeitelde glimlach krijg ik bijna niet meer van mijn gezicht af) en heb altijd alles weer netjes schoongemaakt. Ja ik was afwasser, een van de meest inspirende baantjes ter wereld. NOT. Maar het verdiende wel! Daar gaan mijn vakantieplannen, dacht ik. Maar niets is minder waar, er zijn namelijk nog vele baantjes beschikbaar, en wie gaat daarvoor solliciteren? Oui, c’est moi!

Altijd leuk als mama en papa ’s avonds in de keuken aan het afwassen zijn en het avondmaal klaarmaken, soms ook voor mij. Maar vanaf nu kan ik ook helpen. Papa had het afwasrek al leeggemaakt vandaag. Maar vandaag heb ik voor de eerste keer mogen afwassen! Papa vond dat heel leuk, mijn mama iets minder. Papa heeft mij zelfs beloofd dat ik binnenkort de hele afwas alleen mag doen! Mama vindt dat precies fijn als papa afwast want die zei dat ik dat niet mocht. We zullen wel zien, als ik snel genoeg ben en den afwas mee onder de tafel smokkel dan ziet mijn mama toch niets! In elk geval, ik heb mijn linkersok deze keer gebruikt om die houten lepel proper te krijgen want het sponske heb ik niet gekregen. Die spaghetti zal wel smaken volgende keer! 

Ik heb nu nog hulp nodig van mijn mama en papa om tot bij het aanrecht te geraken maar mijn benen beginnen al stapjes te zetten. Papa of ik? Het zal niet meer lang duren denk ik en dan zullen we wel zien wie het snelst bij den afwas is. 

De keuken hoeft al niet meer herverfd te worden! Hail to afwasbare verf! Da’s althans voor alles wat zich bóven de houten balk bevindt. Er hangt dus een houten balk op onze keukenmuur, op zo’n kleine meter hoogte. Sommige mensen hangen een reep behangpapier om het zicht van de muur te breken. Bij ons hangt er meteen een balk. Voor alles wat ónder die balk betreft, gaan we nu kurk steken. We? Neen, ik!

Om kurk te steken hebben we nodig: een rol kurk, sterke lijm, een lijmkam, een cuttermes, een stevige plank om kurk op te snijden, een meter (zo’n echte, van de schrijnwerkers), een vaste hand en handigheid. Nu, als het op grof knutselen aankomt, dan reken ik mezelf tot de handigen. Op klein prutswerk scoor ik minder goed. En dus gaan we kurkknutselen! Maar ik mag er niet aan beginnen, zolang zij me niet in het oog kunnen houden. I wonder why…

Vandaag staan nog op het programma:

• Cloverfield herbekijken. Chatten en een film kijken tegelijk gaat wel, maar dan heb ik de essentie toch niet echt mee ;o)
• keukentegeltjes verder afwassen
• keukenradiator afwassen
• het kleine gangetje naar de berging toe afwassen
• het kleine gangetje naar de berging toe verven (want dat ziet er écht wel te ouderwets uit)
• me op tijd klaarmaken voor vergadering ter voorbereiding van een vrijgezellenavond die ik helaas niet zal kunnen bijwonen wegens op reis. Maar dat wil niet zeggen dat ik mijn brainstormbrein niet ter beschikking kan stellen!

En wat doet u vandaag?

‘t Is zover. Vader wordt voor zijn middagdutje naar de living verbannen. Moeder wordt gebombardeerd tot mijn kuishulpje. De keuken wordt deze namiddag van top tot teen afgewassen ter voorbereiding van de verfwerken. Ik zal daarin de hoofdrol spelen, zwoegend op mijn trapladderke.

Nu weten ze weer waarom ze indertijd -zij het onbewust- een kakkenest hebben bijgemaakt. En dat jong geweld terug in huis nemen heeft zo zijn voordelen. Ik vind het helemaal niet erg! Blij dat ik eens iets terug kan doen.

Een duurzaam leven met aandacht voor onze leefwereld is wat we nastreven. Eenvoudig is dat niet altijd. Neem bijvoorbeeld het dagelijks weerkerende afwassen. Ik ken haast niemand die dat nog met de hand doet. Het is nu eenmaal een tijdrovend werk en leuk of boeiend kan je het bezwaarlijk noemen. In het beste geval zullen sommige mensen erkennen dat samen afwassen een uitstekende gelegenheid is om wat bij te praten. Eerlijk gezegd praat ik liever op een gezellige manier bij, met een glaasje wijn of zo.

Behalve het feit dat het geen aangenaam werk is, ken ik ook geen duidelijke wetenschappelijke studies die aantonen of met de hand afwassen beter is voor het milieu dan met een vaatwasmachine. Daarvoor zijn er wat te veel factoren die een rol spelen bij het afwasgebeuren. Hoeveel water gebruik je precies als je met de hand afwast? Hoe heet laat je dat water worden? Hoe warm je dat water op? Gebruik je leidingwater of regenwater? Gebruik je een verantwoord wasmiddel? Gebruik je veel wasmiddel? Wacht je tot je een grote afwas hebt? Doe je na elke maaltijd een kleine afwas? Enzovoort, enzovoort…

Volgens Michael Reynolds, de uitvinder van het earthship, is verstandig afwassen met de hand veel beter dan met een machine. Als je, zoals het bij een earthship hoort, zelf voor je elektriciteit instaat (zonder koppeling aan het elektriciteitsnet) dan kan ik daar best inkomen. Bij een earthship gebruik je voor de vaat gezuiverd regenwater en laat je het vuile water in een plantenbak lopen. Bij elke afwasbeurt geef je dus meteen je kostbare planten water (over nuttige tijdsbesteding gesproken!). Het water wordt opgewarmd met een zonneboiler waardoor het energieverbruik tot een minimum kan herleid worden.

Dat klinkt allemaal wel mooi, maar Michael Reynolds is niet met Pixie getrouwd. Pixie ziet met de hand afwassen namelijk helemaal niet zitten. Geef haar eens ongelijk!

In december 2006 liep het mis met onze vaatwasser. De pomp deed het niet meer zodat het water in de machine bleef staan. Zo krijg je geen propere vaat, geloof me. Een beetje uit idealisme maar vooral uit nood zijn we toen terug overgeschakeld op handmatig afwassen. Dankzij Michael Reynolds voelde ik me daar best goed bij. Uiteindelijk hebben we dat vooral uit luiheid meer dan een half jaar volgehouden (uit luiheid omdat we te lui waren een nieuwe vaatwasser te zoeken). Uiteindelijk hebben we toch een vaatwasser in huis gehaald, en daar heb ik nog geen spijt van gehad.

Want in die periode van handwassen ben ik begonnen met het noteren van ons maandelijks water en energieverbruik. Achteraf bekeken blijkt dat we nu minder water verbruiken dan in die periode. Ligt dat alleen aan de vaatwasser? Moeilijk te zeggen, maar we verbruiken in elk geval niet méér water en niet méér elektriciteit. Het is dus vast niet slechter voor het milieu en het is beter voor onze tijd!

Ik laat verder onderzoek over aan de Low Impact Men van deze wereld…

Wanneer wij klaar zijn met eten en de keuken overladen is met vieze pannen en ander kookgerei heeft mijn vader regelmatig het laatste woord. Tegen mij en mijn broertje, welteverstaan.

‘Jullie moeder heeft een hele drukke dag gehad vandaag, dus jullie wassen even af.’

Ja pap, maar wees gewoon eerlijk en zeg: ‘Ik heb er geen zin in, dus jullie wassen even af.’

Nog doeltreffender dan eender welk afwasmiddel: het keukenpistool!

Voor de schietgrage keukenprinsen of prinsessen :p

Het recept voor deze maandkalender is simpel:

Take 12 fit sexy lads,
Strip them naked,
Get them to do your housework,
Then hang them on the wall!

Mijn favoriet is Maart… die van jou?

En het is nog voor het goede doel ook!

(via)