Seks w liceum:

Cóż, po dyskusji z jednym z czytelników mojego bloga (zarówno za pomocą komentarzy jak i na gadu-gadu) postanowiłem stworzyć serię postów systematyzujących moje poglądy społeczno-polityczne.

Na pierwszy ogień pójdzie aborcja…

Na początek zaznaczę, że uważam, iż płód jest człowiekiem od momentu poczęcia, a aborcja bez względu na jej przyczynę jest morderstwem, musi więc być zakazana i taki jest mój pogląd na sprawę.

Radykalne? Niekoniecznie. Zacznę więc od tego, że uważam, że każdy człowiek ma prawo do życia. Na pewno od urodzenia, bo z tym się chyba zgadzają wszyscy. Pełne potępienia praktyki stosowane w starożytnej Grecji oceniania zdrowia i przydatności dla społeczeństwa nowo narodzonych dzieci wywołują w nas potępienie, pogardę i niedowierzanie. Radykalni Spartanie cherlawe noworodki zrzucali ze skały w przepaść, inne ludy greckie stosowały bardziej humanitarne pozostawianie noworodków na progu świątyni skąd każdy mógł takiego noworodka sobie wziąć, odchować i zagonić do pracy jako niewolnika. Jeśli nie znalazła się osoba, która przygarnęłaby dziecko – po prostu noworodek umierał z zimna i głodu.

Tak działo się w starożytnej Grecji… na co dziś patrzymy oczami pełnymi oburzenia. Wówczas medycyna opierała się jednak na podawaniu naparów z ziółek i okadzaniu wonnościami. Chorowite dzieci rzeczywiście miały małe szanse na przeżycie i taka wstępna selekcja powodowała, że chorowite dzieci nie zabierały pokarmu tym zdrowym i silnym, które miały większe szanse na przeżycie w głodującym kraju. Obecnie jednak dzięki postępowi medycyny mamy antybiotyki, szczepionki, respiratory, inkubatory i czort wie co jeszcze. Trzeba być naprawdę wielkim pechowcem, żeby umrzeć w dzieciństwie.

Postęp cywilizacyjny sprawił, że wcześniaki urodzone w ósmym, siódmym, szóstym miesiącu …przeżywają. Ta granica coraz bardziej się obniża. Obecnie to po prostu już tylko niemal kwestia pieniędzy jakie zainwestuje się w dziecko, by mieć niemal stuprocentową pewność, że przeżyje.

Kto wie, czy za dziesięć albo dwadzieścia lat lekarze nie będą potrafili uratować wcześniaka urodzonego w piątym miesiącu ciąży… czwartym?

Czy więc przejście przez pochwę rodzącej kobiety ma decydować o tym, że płód jest człowiekiem? A co z dziećmi urodzonymi prawidłowo i terminowo w dziewiątym miesiącu przez cesarskie cięcie? Czy i im odmówilibyśmy prawa do człowieczeństwa, bo nie obejrzały sobie pochwy matki od środka?

Uważam, że aborcja to mordowanie dzieci. Mordowanie dla własnej wygody, dla pieniędzy, dlatego, ze jesteśmy zbyt leniwi i nie chce się nam zajmować własnym potomstwem. Aborcja to nawet nie zabójstwo. To zwyczajne ordynarne morderstwo. Takie samo jak napad na ulicy na staruszkę dla chudziutkiego portfela.

Nie ma żadnych medycznych powodów dla których zabicie dziecka może uratować matkę. Większość przeprowadzanych w Polsce aborcji z tzw. względów medycznych diagnozowana jest na podstawie stwierdzenia o nadciśnieniu. Tyle, że zabicie dziecka w łonie matki wcale nie leczy kobiet z nadciśnienia… Często przywoływany przykład Alicji Tysiąc, która straciła wzrok z powodu ciąży jest głupi i niedorzeczny. Z wielu powodów. Choćby z takiego, że trzeba być w mojej opinii wyjątkową idiotką i kretynką, żeby wiedząc, że zajście w ciążę może spowodować pogorszenie zdrowia, w tą ciążę zachodzić. A potem domagać się od wszystkich dookoła współczucia i wsparcia… Jak za kilka lat spojrzy na swoją matkę córeczka Alicji Tysiąc, kiedy zacznie rozumieć o co tak naprawdę chodziło i co się działo. Pomyśli sobie: Moja własna matka chciała mnie zabić! Czy to nie jest trauma dla małego dziecka? Co więcej: zaraz potem dziecko to uświadomi sobie, że jej matka dostała kupę forsy od państwa jako odszkodowanie za to, że matka nie mogła jej zabić! Chcielibyście być na miejscu tego dziecka?

Chcielibyście żyć i mieszkać pod jednym dachem przez osiemnaście lat z kobietą, która chciała Was zabić?Żyć i mieszkać pod jednym dachem przez osiemnaście lat z kobietą, która chciała Was zabić, a w momencie kiedy jej się to nie udało to kobieta ta zażądała od państwa odszkodowania za to, że was zabić nie mogła. I to państwo odszkodowanie jej dało!

Alicja Tysiąc zamiast pójść do kiosku i kupić prezerwatywy za trzy złote wolała potem żądać utrzymania, opieki i leczenia aż do końca życia od nas wszystkich.

Innym przypadkiem jest Agata Mróz, która zachorowała na raka. Dowiedziała się o chorobie kiedy była już w ciąży. Stanęła przed wyborem – leczyć się albo się nie leczyć. Chemioterapia niechybnie zabiła by jej dziecko, brak chemioterapii zabiłby ją. Wybrała tą drugą możliwość. Urodziła. Na leczenie było już za późno. Zmarła. Dziecko cieszy się dobrym zdrowiem.

Nie wymagam od nikogo aż takiego poświęcenia od nikogo. Bohaterstwa nie można żądać. Agata Mróz mogła poddać się leczeniu. Lekarze podobno orzekli, że ma bardzo duże szanse na wyjście z choroby. Tyle, że leczenie zabiłoby jej dziecko. Agata Mróz wybrała życie swojego dziecka. O aborcji nawet nie pomyślała, bo aborcja w takim przypadku to kolejne zagrożenie dla życia matki.

Nie rozumiem kobiet, które zachodzą w ciążę i potem idą zabić własne dziecko. Bo to nie jest dziecko tylko i wyłącznie ojca. W połowie to również ich dziecko. Do tego trzeba dwoje ludzi i odpowiedzialność podzielona jest na dwa.

Zamiast urodzić i zostawić dziecko w szpitalu podpisując dokument o zrzeczeniu się praw rodzicielskich wolą takie dziecko zabić. Albo co gorsze wrzucić po urodzeniu do beczki ze zgniłą kapustą…

Jest tyle par, które nie mogą mieć własnych dzieci. I jednocześnie tyle kobiet morduje własne potomstwo. Gdzieś jakiś czas temu czytałem o kobiecie, która jeździ od szpitala do szpitala i wyłudza niemal siłą ciałka tych zamordowanych przez lekarzy dzieci. Po co? Po to, żeby je pochować na cmentarzu. Jak ludzi.

Zgadnijcie co dzieje się z tymi nienarodzonymi dziećmi, które ich matki postanowiły zamordować rękami lekarzy… Trafiają do szpitalnego pieca razem ze zużytymi strzykawkami, bandażami i innymi medycznymi śmieciami. Etatowy palacz wrzuca je do ognia. Tak samo jak Niemcy nakazywali wrzucanie ciał więźniów w Oświęcimiu… do pieca krematoryjnego.

Co pomyślą o nas przyszłe pokolenia? To samo co my myślimy o Spartanach zrucających noworodki ze skały w przepaść? A może to, co my myślimy o Inkach tysiącami wyrywających serca dzieciom na ołtarzach swoich bożków? A może to, co myślimy o Niemcach czy Rosjanach, którzy stworzyli obozy zagłady i łagry?

The funeral mass was celebrated yesterday in the Philippian Church in Tarnów at noon. 26-year-old Agata Mróz, one of Poland’s star volleyball players died on Wednesday. She died due to an infection after a bone marrow transplant at the Oncology and Haematology Clinic in Wrocław. Many of her friends cannot come to terms with her death.

Małgorzata Glinka, her friend and team mate, who is still crying after her friend’s death, cannot believe it. She thinks it is just a nightmare. The same Philippian Church was full of people – family, friends and fans – exactly a year ago when on June 9, 2007 Agata got married in this church. It was one of the happiest days in her short life. Andrzej Niemczyk, the former volleyball coach, recalled that she cried with happiness on that day. “I was dancing at her wedding party. If I could, I would exchange my life for hers… I have survived everything, but she was in the prime of her life,” he said. Niemczyk met Agata in 2003. He remembers it as if it was yesterday. “It happened in May. I found out that there was a young talent here and I contacted her and told her to come for a camp. She was a wonderful, smiling and honest girl. During one of the camps in Szczyrk I sat up late in a bar with a glass of whisky. It was way past midnight when I heard someone entering the bar. Agata sat next to me, took my arm and said ‘coach, you need some sleep, there are two training sessions tomorrow’ and she took me away from the bar. She took care of me. Moreover, she was the kind of person who always says what they think. I respected her for that. I prefer to be punched in the face than being stroked on the back.”

Her team mates remember her as a cheerful girl. Agata’s sister, 27-year-old Katarzyna Mróz, hopes her sister will be remembered this way. 28-year-old Aleksandra Przybysz, who played together with Agata in the national team, said that her friend was a brave girl and a good person. “When Agata decided to do something, she would do it in spite of everything. She was the only national team player who decided to take part in the shoot for CKM. Many girls got cold feet,” she added. 36-year-old Dorota Świeniewicz recalled 2005: “It was our last season in the national team. Agata’s away match during the European Championships was under question. Her test results were better and worse alternately. However, it was very difficult to imagine our team without her. It was incredible seeing the joy she had with each point she won, her hands up in the air; this gesture was typical of Agata after a successful serve, block or attack and it will stick in my mind forever. When we stood on the podium in Zagrzeb, she was the first to bite the medal and see whether it was actually made of gold,” she stated.
Super Express

Ściągnij trzynasty odcinek

Agata Mróz – będziemy pamiętać. Metamorfoza siatkarzy i awans piłkarzy ręcznych. Radosna twórczość okołosportowa tabloidów. Numer 59 w półfinale Roland Garros. Agnieszka Radwańska i głupia kontuzja. Francuzi zrobią wszystko żeby wygrać francuski wyścig. Frans Hoek, Mike Lindemann – czekamy na Euro!

Agata Mróz-Olszewska, złota medalistka mistrzostw Europy w siatkówce – nie żyje – poinformowała w środę prof. Alicja Chybicka, szefowa Kliniki Transplantologii szpiku we Wrocławiu, gdzie młoda siatkarka pod koniec maja miała zabieg przeszczepu szpiku kostnego.

Chybicka w rozmowie z PAP nie chciała mówić o szczegółach. Powiedziała jedynie, że o 13.00 w klinice odbędzie się konferencja prasowa z udziałem męża siatkarki i wtedy dziennikarze zostaną poinformowani o szczegółach.

REKLAMA

Czytaj dalej

if(typeof isSrd05==’undefined’){NPB(“005″);}

Wcześniej, tuż po zabiegu, który został przeprowadzony 22 maja, Chybicka opowiadała, że został on przeprowadzony bez żadnych problemów. Jednocześnie zaznaczyła, że nie można jeszcze mówić o sukcesie. “Sama procedura przeszczepu nie jest problemem, teraz musimy czekać czy organizm zaakceptuje przeszczepiony szpik. Może to potrwać od 10 dni do nawet miesiąca” – mówiła Chybicka.

Komórki od dawcy pochodziły z Niemiec. Były w pełni odpowiednie i całkowicie zdrowe, a to zdaniem lekarzy, znacznie podnosiło szanse na przyjęcie się przeszczepu. “Pani Agacie zmieni się również grupa krwi” – dodała wówczas Chybicka.

W czasie oczekiwania na przyjęcie przeszczepu, Mróz-Olszewska przebywała w całkowicie sterylnym pomieszczeniu, co wykluczało zobaczenie się z córeczką, która urodziła się 4 kwietnia 2008 roku.

Mróz była wielokrotną reprezentantką Polski w siatkówce. W 2003 i 2005 roku zdobyła złoty medal mistrzostw Europy. Występowała w Polskim klubie BKS Stal Bielsko-Biała, z którym w latach 2003 i 2004 wywalczyła mistrzostwo Polski, a w latach 2004 i 2006 Puchar Polski. Od 2006 r. występowała w zespole Gruppo 2002 Murcia, z którym w 2007 r. zdobyła m.in. mistrzostwo i Puchar Hiszpanii.

Na chorobę szpiku kostnego cierpiała od siedemnastego roku życia. Karierę sportową musiała przerwać w 2007 r. ze względu na pogarszający się stan zdrowia.

Źródło: www.wp.pl

Zaczęło się chyba gdzieś w połowie tamtego roku, może wcześniej – dla niej i dla wszystkich którym było dane znać jej nazwisko – początkowo niewinnie co jakiś czas któraś z gazet napomknęła o jej chorobie która towarzyszyła jej życiu przez dłuższy czas.
Teraz to w zasadzie wygląda tak:
•    Agata Mróz dopadła po przeszczepie gorączka;
•    Agata Mróz jest już po przeszczepie;
•    Siatkarka Agata Mróz miała w nocy przeszczep szpiku kostnego – podaje RMF;
•    Agata Mróz zacznie życie na nowo;
•    Siatkarka Agata Mróz czeka na nowy szpik;
•    Agata Mróz-Olszewska, siatkarka zmagająca się z ciężką chorobą szpiku, walczy o zdrowie w godnym podziwu stylu;
•   Nadal możesz pomóc Agacie Mróz;
•    Ciężko chora Agata Mróz urodziła córeczkę;
•   Oddaj krew dla Agaty Mróz;
•    Agata Mróz urodzi córeczkę!;
•    Agata Mróz: Staram się myśleć pozytywnie;
•    Agata Mróz przeżywa poważny dramat;
•   Rosyjscy gwiazdorzy pomogą Agacie Mróz;
•   Agata Mróz pilnie potrzebuje płytek krwi;
•   Oddają krew dla Agaty Mróz;
•    Agata Mróz: Znalazłam dawcę szpiku;
•   Marynarze oddają krew dla polskiej siatkarki;

Gazety od zawsze żerowały na krzywdzie ludzi, najczęściej sławnych no i też od czasu do czasu tych biednych szaraczków których ktoś zaszlachtował w kuriozalny sposób, no ale nie o tym miałem. To jest tylko kilka nagłówków wziętych z pierwszej lepszej strony informacyjnej dla przykładu.

Zacząłem się zastanawiać jak wielką sprzedajną dziwką i hipokrytą trzeba być żeby ze swojej choroby zrobić takie wielkie, niesamowite i owocne w plonach przedstawienie. Pewnie powiecie po raz kolejny, że jestem bez serca bo nie potrafię współczuć drugiemu człowiekowi, a no tutaj mącie pierdoloną racje, bo nie potrafię. Nie potrafię większości ludzi, których krzywdy nie rozumiem albo staje się w swojej tragedii nieodparcie śmieszna.

Ale gdzie w tym wszystkim hipokryzja?
W którymś z wywiadów dla Dziennika które pojawiły się w październiku powiedziała, że o swojej chorobie nie lubi mówić. O ile nie jestem jeszcze głuchy, ślepy ani pierdolnięty to ja Ją widzę w co 2 wiadomościach z których mogę się dowiedzieć nawet jakiego papieru użyła do podtarcia się rano. Ponadto w tym miesiącu zadeklarowała jeszcze przed przeszczepem, że chce pokonać chorobę w blasku kamer. Deklaracja za deklaracją.

No dobra niech każdy sobie przeżywa swoją chorobę gdzie chce, jak chce ale nie mogę zrozumieć tego debilizmu społeczeństwa, kurwa w Polsce są setki-tysiące dzieci chorych na nowotwory, raki szpiku, tkanek, kości, srości i Bóg jeden wie czego jeszcze.
Na oddziale przeszczepów we Wrocławiu (tym samym na którym leży Agata Mróz) spotykają się dzieci i rodzice z najdalszych zakątków Polski, wszyscy równi czekający na uzdrowienie, albo zbawienie od bólu i niesamowitości serwowanych przez organizm… poprzez śmierć.
Faktem jest, że klinika ta jest najlepszą w Polsce, a pani Ordynator i cały personel są literalnie zaangażowani w leczenie tych dzieci ze wszystkich możliwych sił. Powiedzcie mi ilu lekarzy potraficie wskazać (w Polsce!), którzy są w stanie być na jednym i tym samym oddziale przez kilka tygodni – zapominając jak wygląda ich mieszkanie – dzień w dzień, pozostając tam z powodu świadomości, że te biedne dzieci potrzebują go. No ilu? 1? 2? Nikt? Wyobraźcie sobie, że na tym oddziale w zasadzie wszyscy lekarze są w taki sposób nastawieni do tej pracy.
A teraz najistotniejsze: pomimo nadludzkich wysiłków personelu kliniki, dzieci i rodziców trzeba sobie szczerze powiedzieć, że co 6 dziecko przeżywa przeszczep i nie wraca na oddział nigdy więcej, największy procent umiera gdzieś pomiędzy przyjęciem się szpiku a momentem w którym organizm zaczyna funkcjonować w samodzielny, regularny i przede wszystkim normalny sposób. Wysoki procent dzieci umiera z powodu  braku leków, z braku aparatury, z braku możliwości leczenia, z braku krwi, z braku dawcy szpiku. Bezpośrednio przy klinice jest bank krwi którzy notorycznie przeżywa deficyty krwi, a pomimo to posiada rezerwy w których jest odkładana krew dla dzieci podczas przeszczepu – jeśli Wam jeszcze nie wiadomo przed przeszczepem otrzymuje się mega chemioterapię która powoduje, że stary szpik przestaje pracować, wszystko spada na łeb na szyję i najważniejsze jeśli mieliście w sobie resztki nowotworu to przestaje on w większości przypadków istnieć.
Krew, płytki, hemoglobina wszystko jest potrzebne w niesamowitych ilościach szczególnie, że krew którą w sobie masz leje się z Ciebie wszystkimi możliwymi drogami.
Agata Mróz postanowiła sobie zapewne nie dopuścić do takiej sytuacji w której dla NIEJ mogłoby braknąć krwi, tak więc kominiarze, marynarze, siatkarze oddają krew, żeby mogła sobie wyzdrowieć.

A gdzie w tym całym altruizmie miejsce dla tych dzieci które umierają z braku krwi?
Zostały zapomniane w tej całej sytuacji? Czy są za mało sławne, żeby mogły mieć większą szanse na przeżycie? A może jeśli zdobyłyby w swoim krótkim życiu jakiś medal, zatańczyły z Hakielem albo zagrały w jakimś dennym sitkomie ktoś poza rodzicami, bliskimi i oddanymi lekarzami oraz personelem szpitala poznał by ich historię zanim anonimowo umrą wśród społeczeństwa które niesie pomoc tylko tym najbardziej znanym (niestety nie najbardziej potrzebującym)?

.

.

.

.

.

.

.
Byłem tam, widziałem to, przeżyłem to.
Pomimo wszystko, życzę powrotu do zdrowia… ale nie tylko pani…