grypa666 na temat prowokacyjnych komentarzy zamieszczanych na blogu.
Nie jesteśmy w stanie moderować 24/24 tego bloga, a nie chcemy wam wyłączać możliwości dyskusji i komentowania. Jeśli informacje zamieszczane tu nie byłyby istotne to na pewno nie byłoby prowokacji – zobaczcie na inne blogi, jak np. o gotowaniu lub przygodach miłosnych. Chyba nikt  już nie ma wątpliwosci, że tu pojawia się sporo obraźliwych, nieistotnych czy wprowadzających w błąd komentarzy. Jak stwierdziliśmy, jest tylko kilku autorów, nawet się sami do tego przyznają. Taktyką kryminalistów jest w tym przypadku zniszczenie dyskusji, która mogłaby doprowadzic do powstania potężnego ruchu społecznego.
Niezależnie od tego jak wredne będą ich wpisy i jak wielu czytelników się nimi zrazi, taki ruch powstaje. W miarę wzrostu bezpośredniego zagrożenia przymusowymi czy obowiązkowymi szczepieniami na blog będzie wchodziło coraz więcej ludzi i poparcie dla naszego wysiłku wzrośnie. A efekty już są – jest kilka prężnych grup w Polsce, które nie czekają aż nas wszystkich zaszczepią bronią biologiczną. Przedwczoraj w krakowskim radio podano np. że tylko 3% mieszkańców Krakowa chce się zaszczepić! A właśnie w Krakowie rozdano kilkadziesiąt tysięcy ostrzegających przed szczepieniami ulotek!
I tu żadni dezinformatorzy nic nie zmienią, niech ich nawet będzie 10 tysięcy.
Jedyne co wam możemy doradzić to ignorowanie prowokacyjnych wpisów, nie zamieszczanie żadnych odpowiedzi, a obraźliwe kometarze będą systematycznie usuwane.

“Si enseñarle a leer y escribir o las cuatro operaciones a

Juanito cuesta cien pesos, y Ud. gasta en ello cincuenta…

¿qué aprenderá Juanito? Nada”.

(Gonzalo Vial) *

El parlamento se encuentra estudiando la normativa dos nuevas instituciones que serán claves en la implementación de la LGE, como son la Agencia Aseguradora de la Calidad y la Superintendencia de Educación. En efecto, estas dos instituciones debieran servir al gobierno como una punta de lanza que obligará a sostenedores tanto público como privado, a presentar un accountability del  rendimiento escolar (Agencia) y justificación en la inversión de dineros públicos (Superintendencia). Lo que permitiría según los expertos, poner el dedo en la llaga de uno de los problemas de base del sistema educativo chileno que se origina por la desigualdad en el reparto de la riqueza, que según la evidencia afecta directamente a la calidad de la educación (1). En este sentido, nuestras autoridades reconocen en sordina que sólo con un adecuado control de los dineros públicos, se estará en condiciones de aumentar los recursos destinados a la educación vía subvenciones escolares, infraestructura y competencias profesionales, que sería la nueva fase de la educación chilena.

Capital Humano V/s Sujeto Social

La evidencia hoy en el mundo, demuestra que existen tres factores que inciden directamente en la calidad y en los logros de aprendizajes de los alumnos (ver esquema): el entorno familiar de los alumnos, la calidad de la comunidad donde residen y la efectividad de la escuela (2).

Esta misma evidencia demuestra que la familia y el entorno social (comunidad), son los agentes de mayor relevancia en el rendimiento escolar. En efecto, en familias organizadas, con adecuado clima afectivo, con una buena socialización lingüística o la adquisición temprana de actitudes y motivaciones, que se asientan en comunidades organizadas y estructuradas adecuadamente, permiten tener mejores logros en los estudiantes. Pero, qué pasa cuando familia y entorno no juegan el rol que debieran, es el colegio el llamado a compensar estas falencias.

Ahora bien, si observamos el gráfico Gini a continuación, podemos ver que sólo los países con bajo nivel de desigualdad social obtienen buenos resultados escolares; por el contrario, Chile presenta uno de los niveles más altos en desigualdad social, sólo comparable a África del Sur, Brasil, Colombia, Guatemala, Lesotho, Paraguay, Swazilandia, Zambia, Zimbabwe (3).

Cuánto cuesta educar a un joven en Chile. El Estado invierte 35 mil pesos por alumno y 50 mil por concepto de subvención preferencial, para alumnos de bajos recursos. O sea, lo que se pretende es que con esa exigua cantidad la escuela pueda compensar las falencias de sectores sociales desestructurados, marginados, y que a diario asombran a noticiarios  superficiales que sólo se preocupan del escándalo cortoplacista. Claramente, un avance pasa por mejorar considerablemente el aporte que el Estado entrega por alumno, considerando que los colegios particulares cobran en promedio una mensualidad de 180 mil pesos. Pero el sólo  aporte de dinero no es suficiente, se necesita una orientación que mire a los jóvenes como sujetos sociales, no sólo como “capital humano” en un eterno proceso productivo. Se requiere bajar drásticamente el número de alumnos por curso (4), preparar a los docentes en competencias didácticas y psicológicas adecuadas, establecer evaluaciones que den  cuenta de logos y retrasos basadas en el entorno particular y no en los estándares nacionales. Pero a la vez, se debe crear una mayor cantidad de colegios de rendimiento efectivo, gratuitos y con incentivos claros para las familias y alumnos que logran acceder a ellos.

Resumiendo, nuestro modelo educativo se basa en un sistema economicista denominado “Nueva Teoría del Crecimiento”, enfoque que pone el acento en factores tales como la tecnología y el capital humano en la generación de valor y e incremento de la productividad (5). Pero, como Chile es un país donde la repartición de la riqueza es tremendamente inequitativa (6) los rendimientos son los de hoy, entonces el Estado debe compensar en los colegios esta inequidad, para lo cual necesita aumentar sustancialmente las subvenciones escolares. Lo que se podría hacer cuando el Parlamento discuta la ley sobre la Agencia y una Superintendencia de educación. De lo salga del poder legislativo, dependerá si juanito aprende algo, como dice el historiador Vial.

Notas

* La Segunda, 25 de agosto de 2009.

1.- Determinantes de la calidad: ¿qué falta mejorar?, Ernesto Schiefelbein y Paulina Schiefelbein. En Revista Perspectivas (Departamento de Ingeniería Industrial, Universidad de Chile), vol. 4.

2.- José Joaquín Brunner y Gregory Elacqua: Factores que Inciden en una Educación Efectiva: Evidencia Internacional. ( http://mt.educarchile.cl/mt/jjbrunner/archives/2005/08/factores_que_in.html )

3.- Ibíd.

4.- En la mayoría de los colegios vulnerables la cifra por alumnos llega a sobrepasar los 40 alumnos por cursos.

5.- ¿Cómo se Financia la Educación en Chile?, Mario Marcel y Carla Tokman

ESTUDIOS DE FINANZAS PÚBLICAS, Diciembre 2005. Dirección de

Presupuestos del Ministerio de Hacienda, Gobierno de Chile.

6.- el 10% más pobre recibe sólo un 1,1% del PIB, mientras que el 10% más pudiente acapara el 42,3% de la riqueza (Casen 2OOO, elaborada por el Ministerio de Economía).

Degrengolada Niesiołowskiego przechodzi ludzkie pojęcie. Trudno mi sobie wyobrazić by było taki upadek, gdybym go nie zobaczył na własne oczy. W ten sposób, tzn mając takich polityków jesteśmy skazani na kompletną dowolność i nieprzewidywalność w sferze spraw publicznych. Własny racjonalizm możemy schować sobie do kieszeni, gdyż na nic się nie przyda.

Nie tak dawno moja mama, kupiła u akwizytora dwa przedmioty, które praktycznie nie spełniały swojej roli na tyle, na ile obiecywał agent. Mimo, że podobny produkt mogła w markecie zakupić dużo taniej, to wybrała ten oferowany przez akwizytora. Dopiero ja jej uświadomiłem, że sporo zapłaciła i udowodniłem mojej mamie, że uległa perswazji stosowanej w reklamie.

Technika perswazji jest stara jak świat. Każdy agent i akwizytor, przechodzi szkolenia, które uczą go, jak wywierać wpływ na klienta.

Kiedy wybierałem fundusz emerytalny, zaprosiłem agentkę z Comercial Union. Bardzo szybko zdecydowałem się na wybranie właśnie tego funduszu, a nie innego. Pytasz dlaczego ? Zadziałała na mnie perswazja językowa. Agentka wydawała się dla mnie przekonującą osobą i na każde me pytanie odpowiadała bez większego namysłu. Dopiero po podpisaniu umowy dotarło do mnie, że uległem perswazji.
Jednak Ty drogi czytelniku, nie musisz przechodzić wielu i kosztownych szkoleń. Jeśli chcesz skutecznie sprzedawać, albo po prostu umiejętnie wpływać na ludzi, by odnieść prywatne korzyści, to wiedz, że właśnie przed Tobą zostaną odsłonięte, tajemnice skutecznej perswazji. Zapraszam do zapoznania się z książką, napisaną przez prawdziwego mistrza perswazji Aleksandra Bucznego pod tytułem Magia Perswazji.

Odkryj tajniki perswazji by skutecznie wpływać na ludzi.

To do tej książki miał się zacząć blog – miałam ochotę na jakąś sensację, a Bractwo róży od jakiegoś czasu czekało na półce, więc sięgnęłam po tę właśnie książkę.

Gdybym sięgając po nią, znała inne tytuły autora, pewnie czekałaby jeszcze długo. Rambo nie kojarzy mi się z żadnym arcydziełem, a to utwór tego samego autora. Niemniej – dobrze, że nie wiedziałam, bo Bractwo Róży to książka napisana niezłym językiem, z bardzo sprawnie prowadzoną akcją i ciekawie powiązanymi wątkami. Mimo, że momentami staje się przewidywalna, to na szczęście nie odbiera to ani przez chwilę przyjemności czytania kolejnych rozdziałów.

Akcja zaczyna się zdradą – wyraźną i niepodważalną. Wiemy kto, nie wiemy po co i dlaczego. Mimo, że z reguły wolę nic nie wiedzieć i próbować zgadnąć, to tu wiedza o zdrajcy jakoś nie przeszkadza – chyba zbyt wiele jest różnych wątków obok,  zbyt dużo do domyślania się i – początkowo – składania.

Historia dwóch głównych bohaterów – Chrisa i Saula – jest ciekawie poprowadzona – o całym podłożu dowiadujemy się z retrospekcji. Ciekawym zabiegiem są retrospekcje widziane z różnej perspektywy (obu chłopców), uzupełniające się, choć nie nakładające. Dodatkowe uzupełnienia, to ich własne, bieżące przemyślenia.

Oprócz wartkiej akcji Morrellowi trzeba przyznać jeszcze jedno, o czym przeczytałam kiedyś na jednym z forów książkowych – to mistrz w opisywaniu strachu. Ale nie takiego rodem z horrorów, gdzie “zimne macki łapią nas za gardło”, tylko takiego niemal zwykłego, takiego, jaki sami czulibyśmy tkwiąc w środku (albo choćby z boku) takich wydarzeń.

Bractwo Róży to pierwsza część trylogii o tym samym tytule – przede mną jeszcze Bractwo Kamienia i Bractwo Nocy i Mgły, które mam nadzieję przeczytać jeszcze tej zimy

Bractwo Róży, David Morrell
Tytuł oryginalny: The Brotherhood of the Rose
Gatunek: thriller/sensacja/kryminał
Forma: powieść
Język oryginału: angielski
Liczba stron: 336
rok wydania: 2003
oprawa: miękka
wydawca: Amber (wydana także przez Zysk w 1999 r.)
ISBN: 83-241-0400-3

(iskry.pl)

Lata zaborów, okupacja niemiecka, komunistyczny reżim spowodowały, że Polacy zostali w sposób nieporównywalny do innych nacji poddani wszelakiej inwigilacji i próbom przerobienia na naród kapusiów i donosicieli.

Przez te wszystkie lata słowa kapuś, szpicel, donosiciel stały się największymi obelgami. Już w przedszkolach i szkołach podstawowych skarżypyta to był ktoś warty jedynie pogardy. Lata po 1989 roku to bezprecedensowa akcja zatytułowana „pokochaj kapusia” zorganizowana przez członków „salonu”, lewicy laickiej czy jak kto woli „konstruktywnej opozycji”, która dobiła targu z komunistami. Gdy wszędzie dookoła poważne państwa czyściły administracje, sądy, szkolnictwo i służby z konfidentów reżimu, u nas straszono na łamach Gazety Wyborczej masowymi samobójstwami zdemaskowanych kapusiów. Te masowe powieszenia i rzucania się z dachów wieżowców i mostów w nurt rzek miały świadczyć o tym, że ci byli donosiciele to bardzo wrażliwa brać, która tak żałuje swoich postępków, że nie śpi po nocach tylko bije się nieustannie w piersi.

“Nie urządzajcie seansów nienawiści“ wrzeszczał Kuroń z Michnikiem. Wszystko po to, aby któregoś dnia populacja Polaków nie zmniejszyła się nagle o 100 tysięcy Judaszy, którzy nie mogąc znieść ciężaru swej winy skończą z sobą niechybnie.

Mijały lata i z biegiem czasu zaczęła ukazywać się Polakom kłopotliwa dla salonu i autorytetów prawda. Badania historyków IPN dowiodły, że niemal 100 % TW to nie ludzie złamani, szantażowani i zastraszani, a zwykli karierowicze biorący chętnie od esbeków pieniądze i prezenty. Zaczęły wypływać pierwsze nazwiska tajnych współpracowników, więc czekałem nerwowo, kiedy na czerwonym pasku w dole ekranu przeczytam pierwszy komunikat i targnięciu się na własne życie zdemaskowanego agenta. Nic z tych rzeczy.

Wtedy właśnie rozpoczęła się prawdziwa komedia na podstawie, której można opracować dzisiaj poradnik dla ujawnionego konfidenta.

Pierwsza metoda ma zastosowanie u wszystkich tych, którzy wiedzą, że teczka się zachowała, ale nie są do końca pewni czy jest kompletna. W takim przypadku występujemy publicznie i oświadczamy, że co prawda coś tam podpisaliśmy, ale uczyniliśmy to dla hecy i jaj – sposób zwany popularnie „Na Piwowskiego” lub z młodzieńczej ciekawości – „Na Wołoszańskiego” albo podpisaliśmy, ale nic potem nie robiliśmy – „Na Zegarek” czy jak niektórzy wolą – „Na Solorza”.

Drugi sposób ma swoje źródła w starożytności i nosi nazwę „Na Platona” lub bardziej swojsko „Na Ewę Milewicz”, która zasłynęła płomienną obroną łamiącego prawo Bronisława Geremka..

„Zohydzają sprawiedliwość w obawie, że zostanie im wymierzona” powiedział kiedyś wielki filozof. Właściwie nie wiem, dlaczego ta metoda jest uważana za najbardziej zaawansowaną intelektualnie. Przecież nie wymaga ona niczego innego jak postępowania zgodnego ze słowami mądrego Greka i tylko tyle. W tym wypadku tokujemy na lewo i prawo o dumie, moralności, głupim prawie, głupim rządzie, wstrętnych niespełna rozumu braciach i tak w kółko, aż do korzystnego dla nas rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego (wersja optymistyczna) lub do opublikowania list agentów. Tu niestety wszystko w rękach naszych mocodawców z SB. Jednym słowem loteria-albo zniszczyli( hurrra ) albo nie ( oooo! k…a!!!).

Trzecia metoda „na astronoma” pozbawiła mnie zupełnie złudzeń, że dojdzie, do choć jednego samobójstwa. Chociaż był moment, że kiedy profesor Wolszczan opowiadał jak to wchodził na toruński most na Wiśle, to mocniej zacisnąłem palce na poręczach fotela. Nadzieja prysła, kiedy naukowiec wyjaśnił, że nie zamierzał skakać tylko chciał wyrzucić koniak Napoleon, szynkę Krakus i pieniądze, jakie otrzymał od oficera prowadzącego.

Wszystkie wymienione metody łączy oczywiście to, że każdy konfident brał pieniądze i gadżety za zupełne friko, gdyż nikomu nigdy oczywiście nie zaszkodził.

Czwartą metodę podaję tylko z tego powodu, żeby zasygnalizować, że taka w ogóle istnieje.

Nie cieszy się ona popularnością i wcale się temu nie dziwię. Już sama jej nazwa „Na frajera” zniechęca skutecznie do stosowania. Polega ona ni mniej ni więcej jak na wyznaniu prawdy, przyznaniu się do winy, przeproszeniu za krzywdy i prośbie o wybaczenie.

Tej metody stanowczo nie polecam jako nie wypróbowanej, a co za tym idzie nieznane są jej ani zalety ani wady.

Marcin Wolski

Ewangelia według św. Michnika

W IPN-u przepastnych zaułkach,
gdzie śpią słodko bezgrzeszni agenci,
obrzydliwa żeruje spółka.
Imię jej – policjanci pamięci…
Każdy z nich dnie i noce się trudzi,
przekopując rejestry, wyciągi,
by porządnych opluskwić ludzi,
by obalić dostojne posągi.
Policjanci kierować chcą ruchem
przez przymknięte archiwa bezpieki,
gdzie milczenie powinno głuche
na wiek zapaść, lepiej – dwa wieki.
Policjanci – wiadomo, tumani,
swołocz młoda i niebezpieczna!
Strzec archiwów powinni kapłani
i fachowcy, co już są w teczkach.
Bo pasuje to świetnie do wzoru,
który nawet przytoczyć się boję,
w którym Kiszczak – człowiekiem honoru,
a inaczej myślący to gnoje.
Każdy z nich, jak wiadomo, ksenofob -
razem skansen, ciemnogród, cham z chama,
wierzyć trzeba nam, nie donosom! -
Ewangelia według Adama.
Słucham tego, myśl jedna mnie nęci,
choć mnie za to gnojówka obleje:
Gorsi od policjantów pamięci
są pamięci zwyczajni złodzieje.

Marcin Wolski

Czystka marcowa dwuosobowej wirtualnej Polonii z miejscowości Solna pod Sztokholmem zakończyła się powodzeniem

Pościk już niedostępny na odnowionym abcnet a jedyna kopia zachowała się na prywatnym lusterku wysokiego funkcjonariusza Wirtualnej Szwecji. Druga kopia linku wyparowała tak gdzieś w maju 2008 razem z całą stronką Sprawa Obiektowa. Onet zadbał o zamieszczenie tam fajnej zmyłkowej makietki. WP też nie pozostała w tyle ze swoją czystką marcową.
Jaki to ma związek z najważniejszym zadaniem Tuska w odrodzeniu WSI – pozostawiam państwu do rozstrzygnięcia

KRAJOWY REJESTR UJAWNIONYCH KONFIDENTOW – ORGANY I INSTYTUCJE PAŃSTWOWE

2005-04-30

KRAJOWY REJESTR UJAWNIONYCH KONFIDENTOW – ORGANY I INSTYTUCJE PAŃSTWOWE

Układ agentury będzie terytorialny i według organizacji opozycyjnych, a w przyszłości wyszukiwarka na nazwisko i pseudonim jak w http://www.cibulka.com z tym, że w odróżnieniu od wzorca czeskiego, będziemy podawali jak najobszerniejsze biogramy i historię donosicielskiej działalności. Na razie zaczynamy od kilku nazwisk, ale wszystko musi mieć swój początek. Nawet już istniejące noty będziemy stale uzupełniali. Apelujemy do Czytelników o pomoc i nadsyłanie materiałów.

STAN ZAUBECZENIA NAJWYŻSZYCH ORGANÓW I INSTYTUCJI PAŃSTWOWYCH

Poniżej przedstawiamy tylko promil stanu zaubeczenia najwyższych instytucji Ubekistanu. Pamiętajmy, iż Rzecznik Interesu Publicznego by wnieść sptawę o sprawdzenie musi dysponować teczką agenta, deklaracją przez niego podpisaną, czyli materialnymi dowodami, iż został zwerbowany i donosząc szkodził komuś, a przecież powszechnie wiadomo, iż agentura nikomu nie szkodziła lecz była ostoją patriotyzmu i pomocy bliźniemu, wręcz chroniła społeczeństwo a zwłaszcza opozycję, wprawdzie nie wiadomo przed kim, bo przecież funkcjonariusze też byli patriotami, tylko ci co nie współpracowali stanowią czarne, niewdzięczne owce III RP. RIP dysponuje listą około 500 funkcjonarisuzy państwowy, w wypadku których zachowały się tylko wpisy w rejestrze agentury, więc nie może wszcząć sprawy. Wśród nich znajdują się m.in. wiceminister spraw wewnętrznych do maja 2005 roku Andrzej Brachmański, były minister skarbu w rządzie Leszka Millera Wiesław Kaczmarek, były szef Agencji Wywiadu Zbigniew Siemiątkowski, Michał Radlicki, bliski współpracownik L. Wałęsy, następnie B. Geremka, dyr. generalny w MSZ (1997 – 2001), wcześniej doradca ekonomiczny Renault Polska (luty 1995 – listopad 1997), wicedyrektor (1992) i dyrektor gabinetu ministra spraw zagranicznych (1993-1994), radca w randze ministra w ambasadzie przy kwaterze NATO w Brukseli (1991-1992), a obecnie ambasador we Włoszech (od stcznia 2002), kandydat na wiceministra spraw zagranicznych.

Poniżej stanowiska sekretarza stanu agentury nie podajemy bo zabrakłoby wołowej skóry na spisanie wszystkich TW i KO. Informacje na temat służby i życiorys zamieszczamy przy najwyższym stanowisku sprawowanym przez daną osobę.

PREZYDENT III RP

TW „BOLEK” – LECH WAŁĘSA, prezydent (1990-1995), ur. 29 września 1943 roku w Popowie w woj. włocławskim, syn Bolesława, został zarejestrowany jako tajny współpracownik 29 grudnia 1970 roku w Wydziale III KWMO w Gdańsku, nr rej. 1.12535, kontaktów zaprzestano 19 czerwca 1976 roku. Niezależnie od tej prawdziwej teczki prowadzonej do 1976 roku SB sfałszowała w 1982 roku teczkę mającą wykazać współpracę Wałęsy po tym okresie. IPN odmówił przyznania Wałęsie statusu osoby pokrzywdzonej.

Wśród doniesieñ agenturalnych zamieszczonych w materiałach sprawy obiektowej krypt. “ARKA” dotyczącej Stoczni Gdańskiej im. Lenina i zatwierdzonej 22 czerwca 1971 roku znajduje się 15 informacji pochodzących od tajnego współpracownika ps. “Bolek” datowanych od 26 maja 1971 roku do 16 listopada 1974 roku.

UOP przedstawił Sądowi Lustracyjnemu również analizy SB z 1978 i 1982 r. Według jednej z nich, to Wałęsa był tajnym współpracownikiem o pseudonimie ,,Bolek”, pozyskanym pod koniec grudnia 1970 r. po masakrze robotników na Wybrzeżu. Z analizy wynika, że ,,Bolek” przekazywał wiele informacji służących do rozpracowywania opozycji.Wałęsa donosił na swoich przyjaciół i kolegów: Jagielskiego, Szylera, Jasińskiego, Gowlika, Karpińskiego, Borkowskiego, Animuckiego, Zarzyckiego, Mioto, Suszka, Krukowskiego, Weprzędza, Żmudę i innych. Wynagrodzenie inkasował chętnie. „dał się poznać jako jednostka zdyscyplinowana i chętna do współpracy.” „Za przekazane informacje był on wynagradzany i w sumie otrzymał 13100 zł, wynagrodzenie brał bardzo chętnie.” Powodziło mu się tak dobrze, że w czasach powszechnej biedy posiadał samochód; najpierw fiata 125, a później Warszawę i Żuka.

Jak stwierdził Andrzej Gwiazda: „myśmy uznali, że kapusiem był Myszk i w związku z tym przestali sprawdzać Wałęsę. Dopiero później okazało się, że obaj byli agentami. … Pamiętam, kiedyś powiedział nam, że po wydarzeniach grudniowych 1970 roku, bywał zatrzymywany przez funkcjonariuszy SB i na ich polecenie rozpoznawał głosy, nagrane na taśmie magnetofonowej, jak również twarze na filmach. W ten sposób identyfikował kolegów, którzy brali czynny udział w tamtych wydarzeniach. Na to my mu mówiliśmy: jak mogłeś to robić!? A on nam odpowiadał, że władza jest władzą i nie może rządzić jak nie wie … trzeciego dnia strajku Wałęsa znajdował się w otoczeniu agentów bezpieki, których myśmy znali. Po stworzeniu Międzyzakładowej Komisji Strajkowej ich wszystkich wymienili. … Teraz wiemy, że Wałęsa zerwał strajk na polecenie Kowalczyka a po wyjściu ze stoczni dał się przewerbować na stronę S. Kanii, który wtedy chciał usunąć Gierka, w związku z czym zależało mu na kontynuowaniu strajku. I to była ta jego zagrywka pokerowa – z Kowalczykiem ale nie z bezpieką.”

Według informacji Ingi Rosińskieji Piotra Rabieja, Lecha Wałęsy w roku 1979 na jednym z zebrań Wolnych Związków Zawodowych wyznał, że współpracował z bezpieką przyznając jednocześnie, że pobierał za to gratyfikacje pieniężne, które umożliwiły mu m. in. zakup mieszkania i samochodu. …. odczuwał potrzeby wyznawania swoich win, … klęcząc przed [Kazimierzem] Szołochem, jednym z działaczy WZZ i ze łzami w oczach wyznając mu szczegóły donoszenia na kolegów.”

Według Sławomira Cenckiewicza, “We wrześniu 1980 roku również środowisko Jacka Kuronia zamierzało doprowadzić do usunięcia Wałęsy z MKZ jako agenta SB” (Oczami bezpieki, Kraków 2004, s. 320-321).

W sierpniu 2000 Sąd Lustracyjny uznał, że mimo, iż posiada zeznania świadków, którzy widzieli własnoręcznie pisane przez Wałęsę donosy i pokwitowania pieniędzy, skoro dokumenty te znikły z akt TW „Bolek”, po tym, gdy Wałęsa otrzymał teczkę do przejrzenia, jako prezydent państwa (w sprawie zaginięcia części materiałów zapadł wyrok sądowy w stosunku do pracownika UOP, za zaniedbanie obowiązków służbowych przy udostępnianiu akt Wałęsie), nie ma – oprócz wypisu z rejestru byłej SB – jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby fakt współpracy Lecha Wałęsy jako tajnego współpracownika o pseudonimie ,,Bolek” z byłą SB.

Lech Wałęsa miał poprosić w czasie swojej kadencji o ,,zaplombowaną kopertę” przez innych nazywaną teczką ,,Bolka”. Tuż przed złożeniem urzędu zwrócił ją do archiwów z adnotacją ,,nie otwierać bez zgody prezydenta”. Do koperty zajrzano dopiero za zgodą prezydenta Kawaśniewskiego. Stwierdzono brak kilku dokumentów (potwierdzeń zachowania w tajemnicy rozmów z oficerami SB i pokwitowań odbioru pieniędzy). UOP złożył w grudniu 1996 roku doniesienie o popełnieniu przestępstwa. Sprawę po roku prokuratura oczywiście umorzyła.

Sędzia Sądu Lustracyjnego dodał, że materiał dowodowy pozwala na ,,graniczące z pewnością stwierdzenie, że najprawdopodobniej materiały oryginalne” na temat współpracy Wałęsy nigdy nie istniały: ,,nie ma dokumentów pierwotnych, które pozwalałyby stwierdzić, że te kserokopie, którymi sąd dysponuje mają jakieś swoje właśnie pierwotne źródło”.

TW „ALEK” – ALEKSANDER KWAŚNIEWSKI, prezydent (1995-2005). Dokumenty przesłane przez UOP w sierpniu 2000 roku do sądu lustracyjnego stwierdzały, iż 23 czerwca 1982 roku Kwaśniewski został zarejestrowany przez Wydział XIV Biura „B” pod nr 72204 w kategorii „zaba”, czyli zabezpieczenie, następnie 29 czerwca 1983 roku zmieniono kategorię rejestracji na TW „Alek” i 3 grudnia 1983 roku przeniesiono rejestrację na stan Wydziału VII – ochrona dziennikarzy i mediów z wyjątkiem Interpresu, Departamentu III MSW i dopiero 7 września 1989 roku, a więc już po wyborach, dokonano wyrejestrowania z powodem rezygnacji. Uznano, że agent „Alek” pracował w „Życiu Warszawy”, prezydent argumentował, że nie pracował w tej gazecie. Zygmunt WYTRWAŁ, który w latach 1983-1984 utrzymywał ,,oficjalne kontakty” z niektórymi redaktorami naczelnymi prasy młodzieżowej, w tym z Aleksandrem Kwaśniewskim, szefem ,,Sztandaru Młodych” i prowadził agentów w ,,Życiu Warszawy”, ,,Przeglądzie Tygodniowym” oraz ,,Rzeczpospolitej”, zeznał, iż TW „Alek” – A. Kwaśniewski nigdy nie wykonał swoich zadań TW. Wytrwał oczywiście nie bał się WSI i konsekwencji innego zeznania, bo III RP jest państwem prawa, a on sam jest z natury prawdomówny. Sąd lustracyjny orzekł, że Kwaśniewski nie skłamał w swoim oświadczeniu, ale że został zarejestrowany jako TW: „zabezpieczenie operacyjne” w materiałach służby bezpieczeństwa i późniejsza zmiana jego kwalifikacji na „tajnego współpracownika” o pseudonimie „Alek” dotyczą Aleksandra Kwaśniewskiego. Nie było natomiast możliwości sprawdzenia, czy zakwalifikowanie Kwaśniewskiego jako TW było zgodne ze stanem rzeczywistym, ponieważ sąd nie otrzymał ani kart rejestracyjnych, ani teczki personalnej tajnego współpracownika, czyli nie wiadomo czy wykonywał zadania TW zgodnie z interpretacją ustawy przez Sąd Najwyższy; innymi słowy mógł donosić ale jeśli nie ma podpisanej deklaracji, to w myśl ustawy nie był tajnym i świadomym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

KANCELARIA PREZYDENTA III RP LECHA WAŁĘSY

1) JANUSZ ALEKSANDER ZIÓŁKOWSKI – sekretarz stanu w kancelarii prezydenta (1991-1995). Poz. 64 na Liście Macierewicza. Figuruje w kartotece ogólnoinformacyjnej wydz. II BEiA UOP oraz w kartotece komputerowej ZSKO. Zarejestrowany przez wydz. II (kontrwywiad) KW MO Poznań pod nr 9645. Nr archiwalny 30235/I, data archiwizacji 12.08.74. Miejsce złożenia akt wydz.”C” KW MO Poznań. Pracując za granicą przeszedł w gestię I Departamentu, jego raporty były przekazywane przez oficera prowadzącego bezpośrednio do I Zarządu Głównego KGB (wywiad).

Ziółkowski w 1965 wyjechał do Delhi, a potem do Paryża gdzie pracował i donosił w UNESCO do roku 1968, po powrocie do kraju pracował na UAM, od 1972 roku jako profesor, następnie został dyrektorem Wydziału Rozwoju Kultury UNESCO (1973 – listopad 1980), po powrocie został wybrany rektorem UAM (1981), współorganizował Konferencję Rektorów Uniwersytetów Polskich, po wprowadzeniu stanu wojennego został pozbawiony funkcji rektora, pracował na UAM, był przewodniczącym PTS (1983-1989), udzielał się w duszpasterstwie akademickim ojców dominikanów w Poznaniu – jedno z głównych ośrodków i miejsc spotkań opozycji w Poznaniu, rzecz jasna wziął udział w obradach Okrągłego Stołu, w podkomisji d/s nauki, w wyborach czerwcowych 1989 został senatorem III RP. Zmarł (2000).

2) TOMASZ KWIATKOWSKI, szef Kancelarii (maj – sierpień 1995), lustrowany na wniosek Rzecznika Interesu Publicznego jako czynny adwokat. Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał 27 czerwca 2002 roku Kwiatkowskiego za kłamcę lustracyjnego, ponieważ był agentem SB w latach 1974-1975, natomiast w latach 1969-1970, gdy był studentem, także udzielał SB informacji, ale bez formalnego zarejestrowania jako TW-k. Zachowały się dwie teczki. 16 maja 2003 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie, orzekając w postępowaniu odwoławczym, utrzymał w mocy orzeczenie i 9 grudnia 2004 roku Sąd Najwyższy oddalił kasację mecenasa.

3)TW “WIKTOR” – LECH FALANDYSZ, ur. 27 października 1942 roku – 2003, podsekretarz stanu (1991-1995), TW-k, później jako TW został zarejestrowany przez wydz. III – opozycja KSMO Warszawa pod numerem 6995; Nr archiwalny 9893/I-k, data archiwizacji 25.04.1974; powtórnie został zarejestrowany przez Wydz II – kontrwywiad SUSW pod numerem 15822; nr archiwalny 15783/I, data archiwizacji 15.04.1983, co oznacza, że zaprzestał współpracy z kontrwywiadem w 1983 roku. Akta archiwalne zachowane. Figuruje w kartotece ogólnoinformacyjnej wydz. II BEiA UOP. Zachowała się teczka pracy i teczka personalna TW “Wiktor”. Na liście Macierewicza poz. 62.

Od nazwiska TW „Wiktora” pochodzi termin „falandyzacja” prawa czyli tak wykrętne tłumaczenie przepisów prwanych by zalegalizować bezprawie; proceder ten zaczął się od uzasadnienia, że prezydent Wałęsa miał prawo odwołać swoich przedstawicieli w KRRTV Marka Markiewicza i Macieja Iłowieckiego.

Razem z senatorem Robertem Smoktunowiczem, od 1999 roku TW „Wiktor” był właścicielem firmy prawniczej Smoktunowicz i Falandysz (1991-1999 Smoktunowicz i Partnerzy). Smoktunowicz był współzałożycielem i członkiem zarządu Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu Warszawskiego (1980-1983), współorganizatorem Komisji Koordynacyjnej NZS w Warszawie oraz strajków studenckich na Uniwersytecie Warszawskim (1980-1981), obecnie związany z PO.

23 listopada 2000 automaty miały zniknąć z barów, stacji benzynowych i klubów nocnych. Kiedy prezydent podpisał nowy akt prawny, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych wynajęła kancelarię „Smoktunowicz i Falandysz”. TW „Wiktor” zwołał wówczas konferencję prasową, na której przekonywał, że automaty to rozrywka, nie hazard, a ich właściciele nie zawsze są związani z mafią. Twierdził, że nowe przepisy ograniczają wolność gospodarczą, przygotował dla Izby Gospodarczej Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych wniosek zaskarżający przepisy znowelizowanej ustawy do Trybunału Konstytucyjnego.

W lutym 2001 roku kancelaria prawna “Smoktunowicz i Falandysz”, reprezentująca interesy Gudzowatego, złożyła w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez wicepremiera Steinhoffa. TW „Wiktor”, jeden z pełnomocników Aleksandra Gudzowatego, uważał, że wicepremier zaniedbał obowiązek gospodarności, bo zdecydował się zawrzeć z Norwegami droższy niż budowa gazociągu z Niemiec kontrakt na dostawy gazu. Chodzi o umowę dotyczącą budowy gazociągu z Norwegi, który miał uniezależnić Polskę od dostaw gazu z Rosji,w której to sferze „Bartimpex” Guzowatego jest jednym z pośredników.

4) MIECZYSŁAW WACHOWSKI, ur. 1950 roku w Bydgoszczy, podsekretarz stanu (1991-1995)po ukończeniu podstawówki trafił do Technikum Elektryczno-Mechanicznego w Bydgoszczy, gdzie chodził do jednej klasy z Andrzejem Drzycimskim, późniejszym rzecznikiem prasowym Lecha Wałęsy, wstąpił do Związku Młodzieży Socjalistycznej, następnie rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni (1970). Nie ukonczył jej jednak i po 2 latach studiów, przerywał je. Mimo nieuregulowanego stosunku do służby wojskowej, nie został powołany do wojska, ale we wszystkich kwestionariuszach osobowych podaje stopień szeregowca. W ciągu trzech lat po przerwaniu studiów, nie był niepokojony przez wojsko, a w 1975 został przeniesiony do rezerwy ze stopniem podchorążego marynarki bez odbycia służby wojskowej.

Według Ingi Rosińskieji Piotra Rabieja, Wachowski nawiązał kontakty z WSW w WSM (1970); był jednym z pierwszych dwunastu zwerbowanych w tym okresie studentów (później 30-35). Zgodę na współpracę wyraził w indywidualnej rozmowie z oficerem obiektowym, donosił gdy pracował na praktyce w Wydziale Mechanicznym Gdyńskiej Stoczni Remontowej (1970), w połowie 1972 roku przeszedł z Wojskowej Służby Wewnętrznej do SB KWMO w Gdańsku. Według Jarosława Kaczyńskiego Wachowski brał udział w dyplomowym kursie oficerskim Akademii Spraw Wewnętrznych w Świdrze koło Otwocka (21 stycznia – 2 sierpnia 1975), ale do zdjęcia z kursu, na którym rozpoznanio Wachowskiego przyznał się komendant policji w Lublinie, Arnold Superczyński. Wachowski był Świdrze i kontaktował się z uczestnikami kursu. Przebywał tam jednak w innym niż reszta kursantów charakterze. Szkolono go wówczas jako „nielegała”, kandydata na niejawny etat.

Wachowski przyłączył się do opozycji (służbowo?) i rozwoził nakład pisma „Bratniack” swoją taksówką, zaprzyjaźnił się z Jerzym Milewskim – TW „Franciszek”. We wrześniu 1980 roku Wałęsa zatrudnił go w „S” jako szofera, a następnie asystenta (początek 1981). Jacek Kuroń, który w 1981 r. na podstawie tej samej wiedzy co dziś opowiadał, że Wachowski jest ochroniarzem Wałęsy przydzielonym mu przez Kiszczaka, po 1989 roku twierdził, że wszelkie kontrowersje wokół Wachowskiego biorą się z tego, że „szofer został podsekretarzem stanu”.

Według publikacji w brytyjskim „Spektatorze”, zachodnie służby specjalne wiedzą, że Wachowski od kilku lat jest agentem KGB. W czasie tzw. puczu Janajewa Wachowski dał Wałęsie do podpisu wiernopoddańczą depesze do zamachowców. W 2005 roku wszczęto śledztwo w sprawie przemytu kokainy z Ameryki Płd., w którym podejrzanym jest Wachowski.

TW „FRANCISZEK” – JERZY JAN MILEWSKI, sekretarz stanu – szef BBN (1991-1994).

TW „FRANKO” – FRANCISZEK CEBULA, „Gazeta Polska” podała, iż w czerwcu 1992 roku upiekło się kapelanowi Prezydenta RP księdzu Cybuli.

KO/DI „MUST”- ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI, doradca ds. gospodarczych prezydenta Lecha Wałęsy (1992-93 i 1995).

KANCELARIA PREZYDENTA III RP ALEKSANDRA KWAŚNIEWSKIEGO

1) MJR MAREK UNGIER, ur. 26 lipca 1953 roku w Skarżysku Kamiennej, sekretarz stanu – szef gabinetu (1995 – 27.12.2004) według Grzegorza Indulskiego i Dariusza Wilczaka, był od lat podejrzewany o związki z WSI. Wiadomo, że ukończył kurs w Szkole Oficerów Rezerwy WSW w Mińsku Mazowieckim (1977) i ma stopień majora. W 1998 roku prokuratura postawiła zarzut Ungierowi o działanie na szkodę spółki Juventur i wyłudzenie od notariusza poświadczenia nieprawdy przy sprzedaży kompleksu hotelowego »Dwór Wazów« we Wrocławiu, ale nie zdołała wezwać go na przesłuchanie. Ugier ukończył studia dziennikarskie, był dyrektorem departamentu w Komitecie Młodzieży i Kultury Fizycznej (1987-1990), dyrektorem generalnym i podsekretarzem stanu w URM (1994-1995).

2)KO/DI – ANDRZEJ MAJKOWSKI, s. Tadeusza, urodzony 8 września 1939 roku w Warszawie, zamieszkały w Konstancinie-Jeziornej, podsekretarz stanu (3 stycznia 1996, ponownie 23 grudnia 2000), oświadczył, że był tajnym i świadomym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa. W Kancelarii Prezydenta nadzoruje tematykę międzynarodową.

Andrzej Majkowski ukończył Wydział Geografii Uniwersytetu Warszawskiego (1964), następnie był działaczem i pracownikiem ZSP i ZMS (1963-1972), między innymi sekretarzem ZG ZMS (1967-1969) i wiceprzewodniczącym ZG (1969-1972) oraz prezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (1969-1973). Następnie przeszedł do MSZ (1972-1992) i jako pracownik ukończył Akademię Dyplomatyczną w Moskwie (1972-1974), w tym czasie był I sekretarzem Ambasady w Moskwie (1972-1974), następnie radcą Ambasady PRL w Indiach (1975-1978), wicedyrektorem Departamentu Azji MSZ (1979-1983), ambasadorem Polski w Tajlandii, Birmie i na Filipinach (1983-1987), wicedyrektorem i dyrektorem Departamentu Afryki, Azji, Australii MSZ (1987-1992), a więc za czasów TW „KOSKA” – Krzysztofa Skubiszewskiego. Wycofany do biznesu został prezesem zarządu “Kuriera Polskiego” Spółki z o.o. (październik 1992 – luty 1995), gdy musiał opuścić gazetę, awansował finansowo, gdyż został Przewodniczący Rady Nadzorczej Spółki “Lukas” (1.03.1995 – 3.01.1996), właściciela Lukas Banku, banku kontrolowanego przezt oficerów bezpieczeństwa z I Departamentu.

3)KO/DI – JAN TRUSZCZYŃSKI, syn Stanisława, urodzony 30 lipca 1949 roku w Warszawie, oświadczył, że był tajnym i świadomym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa, jako podsekretarz stanu kierował Biurem Integracji Europejskiej w Kancelarii (1.02.2001-200). Mimo że przyznał się, “Monitor Polski” nie wykonał ustawowego nakazu i informacji przez prawie rok nie opublikował. Dopiero interwencja Rzecznika Interesu Publicznego zmusiła Kancelarię Prezydenta do przyspieszenia publikacji.

Truszczyński ukończył handel zagraniczny na SGPiS – AGH w Warszawie, specjalizując się w tematyce integracji europejskiej oraz studia podyplomowe z niemcoznawstwa i prawa międzynarodowego publicznego. Pierwszą pracę podjął w MSZ (1972), gdzie zajmował samodzielne stanowisko ds. integracji europejskiej, następnie był II. sekretarzem w polskiej ambasadzie w Hadze (1978 – 1982), radcą ambasady w Brukseli (1988-1989), ministrem pełnomocnym w ambasadzie RP przy wspólnotach Europejskich w Brukseli (1989-1993), ambasadorem przy Unii Europejskiej (1996-2001); w negocjacjach o członkostwo w UE uczestniczył od 1998 roku. Gdy odszedł z MSZ, związał się z Bankiem Inicjatyw Gospodarczych (tzw. bank prezydencki), a następnie z belgijskim Krediet Bank. W rządzie Leszka Millera objął funkcję głównego negocjatora członkostwa Polski w UE (5.12.2001 – lipiec 2003), następnie sekretarz stanu w MSZ (11.01.2005). Został głównym negocjatorem z UE, bo wcześniej jako tajny współpracownik I Departamentu (wywiad) donosił o sprawach Wspólnoty Europejskiej, a jak wiadomo w rządzie muszą pracować fachowcy.

4) TW „FRANCISZEK” – JERZY JAN MILEWSKI, sekretarz stanu – szef BBN (1996).

5) GEN. MAREK DUKACZEWSKI, podsekretarz stanu – zastępca szef BBN (1997 – 2001).

6) KO/ID„BELCH” – MAREK BELKA, szef zespołu doradców ekonomicznych prezydenta (styczeń 1998 – 2001).

7) TW – JANUSZ KACZURBA, członek Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezydenta RP (1999-2001).

KO/D1 ANDRZEJ BYRT – podsekretarz stanu w Kancelarii, doradca prezydenta Kwaśniewskiego (2001).

9) TW – MACIEJ GÓRSKI – doradca prezydenta RP ds. problematyki międzynarodowej i Unii (styczeń 2002 – marzec 2002), złożył się na obraz Kossaka dla prezydenta.

PREZES RADY MINISTRÓW

TW „PIOTR” – JÓZEF OLEKSY, ur. 22 czerwca 1946 roku w Nowym Sączu, premier (4.03.1995 – 24.01.1996), przewodniczący SDRP (1996-1997), wicepremier i minister spraw wewnętrznych i administracji w gabinecie Leszka Millera. (styczeń – kwiecień 2004), marszałek Sejmu (21.04.2004 – 5.01.2005), przewodniczący SLD (6.01 – 29.05.2005). Sąd lustracyjny I instancji uznał, że w 1969 r. Oleksy jako pracownik naukowy SGPiS został wytypowany na agenta przez oficera Agenturalnego Wywiadu Operacyjnego. Agenturalny Wywiad Operacyjny powstał w latach 1960-tych i podlegał Zarządowi II Sztabu Generalnego LWP czyli wywiadowi wojskowemu. Z chwilą wybuchu wojny AWO przechodził bezpośrednio pod struktury Układu Warszawskiego, co oznacza, że był przygotowywany do bezpośredniej pracy dla Sowietów. Według zachowanych dokumentów, 23 stycznia 1970 roku Oleksy podpisał zgodę na przeszkolenie, w tym samym roku wyjechał do Strasburga. W aktach sprawy zachowała się notatka oficera prowadzącego tę rozmowę oraz notatka jego zwierzchnika. Podczas tej rozmowy Oleksy otrzymał pseudonim. Przed wyjazdem “odpowiednio poinstruowany”, otrzymał też zadanie wskazania kogoś jako kandydata do zwerbowania. Po powrocie złożył 14-stronnicowy raport. Do 1973 roku spotkał się z prowadzącym oficerem dziewięć razy, w tym samym roku zmienił się oficer prowadzący. W sumie odbyło się ponad 20 spotkań (tylko od czerwca 1973 roku do listopada 1974 roku spotykał się z oficerem prowadzącym 16 razy). Podczas spotkań przekazywał dokumenty. Według dokumentów 27 czerwca 1978 roku Oleksy podpisał oświadczenie, że kończy współpracę z wywiadem wojskowym. Tłumaczył, że musi zając się obroną pracy doktorskiej, ale dodał też, że są przecieki dotyczące jego współpracy z wywiadem.

W październiku 2000 roku Sąd Lustracyjny orzekł, że Jozef Oleksy jest “kłamcą lustracyjnym”, gdyż w latach 1970 – 1978 był tajnym i świadomym współpracownikiem wywiadu wojskowego PRL. 12 grudnia 2003 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie odroczył do 23 stycznia 2004 roku rozpoznanie sprawy lustracyjnej. W grudniu 2004 r. Sąd Lustracyjny uznał Józefa Oleksego za kłamcę lustracyjnego, co zmusiło go do ustąpienia z funkcji marszałka Sejmu. Postępowanie toczy się nadal.

Oleksy uczestniczył w obradach “okrągłego stołu”, od 1989 poseł na Sejm, minister w rządzie Mazowieckiego, do dymisji z urzędu premiera podał się na skutek wszczęcia przez prokuraturę Warszawskiego Okręgu Wojskowego śledztwa w sprawie domniemanego szpiegostwa (kontakty z Ałganiowem). 21 grudnia 1995 roku szef MSW – Andrzej Milczanowski w wystąpieniu sejmowym oskarżył Oleksego o współpracę w latach 1983-1995 z wywiadem sowieckim a następnie rosyjskim. Postępowanie to umorzono w kwietniu 1996.

KO/ID „CAREX” – WŁODZIMIERZ CIMOSZEWICZ, ur. 13.09.1950, doktor prawa nas UW, przewodniczący klubu parlamentarnego Demokratycznej Lewicy (1990-1993), minister sprawiedliwości (1993-1995), premier (7.02.1996 – 17.10.1997), minister spraw zagranicznych (2001-2004), marszałek Sejmu (2005), poseł SLD, okręg nr 25 – Białystok (1989-2005) zwerbowany 15 września 1980 roku, zarejestrowany pod nr 13613, jako kontakt operacyjny „Carex” (łac. Sitowie), co w wywiadzie jest odpowiednikiem TW, 25 września 1980 roku, gdy wyjeżdżał na dwuletnie stypendium Fullbrighta do USA. Spotykał się z kpt. Januszem Z. (po roku 1990. w straży granicznej). Jego oficerem prowadzącym w USA był pracownik misji przedstawicielskiej przy ONZ. „Carex” utrzymywał kontakty z SB po powrocie do Polski (1983-1984). Sąd Lustracyjny uznał jednak, że w myśl ustwy nie był TW, mimo sześciokrotnego odwoływania się przez RIP, ponieważ Cimoszewicz odmówił podpisania deklaracji.

Sąd Najwyższy w dniu 18 października 2001. po rozpoznaniu kasacji Rzecznika Interesu Publicznego w sprawie posła Włodzimierza Cimoszewicza uznał ją za oczywiście bezzasadną, co oznacza, iż Cimoszewicz nie był tajnym i żwiadomym współpracownikiem służb bezpieczeństwa państwa w rozumieniu ustawy, a więc np. donosił bez podpisania deklaracji współpracy.

KO/ID„BELCH” – MAREK BELKA, ur. 1952, premier (maj 2004 – 2005),wicepremier i minister finansów w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza (luty – październik 1997), szef zespołu doradców ekonomicznych prezydenta (styczeń 1998 – 2001), wicepremier i minister finansów w rządzie Leszka Millera ( listopad 2001 – 2 lipca 2002), podał się do dymisji gdy w czerwcu Trybunał Konstytucyjny uniemożliwił wyłączenie z lustracji współpracowników Departamentu I, a RIP otrzymał od Siemiątkowskiego teczkę Belki-„Belcha”. Od czerwca 2003 pracował w Iraku, najpierw kierował tam Radą Koordynacji Międzynarodowej, a od 1 listopada był dyrektorem polityki gospodarczej w Tymczasowych Władzach Koalicyjnych.

Belka został zwerbowany (10 września 1984) przez ppor. W. Oryńskiego, inspektora Wydz. VIII Departamentu I (1984-1985), miał pseudonim „Nawal”. Ppor. A. Kosiorowski rozmawiał z Belką 11 września 1984 r. Po wyjeździe do USA Belka jako Kontakt operacyjny „Belch” pracował dla I Departamentu (wywiadu), Wydziału VIII – pion naukowo-techniczny – rozpracowywanie organizacji finansowych i gospodarczych. Po powrocie ppor. Oryński wnioskował o przekazanie teczki K-o „Belch” do archiwum z powodu nieprzydatności do dalszej współpracy.

Belka pracował naukowo w Katedrze Ekonomii Uniwersytetu Łódzkiego w latach 1973-96; gdzie uzyskał doktorat (1978), habilitację (1986), tytuł profesor UŁ (1994), następnie w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN w Warszawie, którego był dyrektorem (1986-1997).

W 2004 r. ówczesny Rzecznik Bogusław Nizieński wszczął postępowanie wyjaśniające wobec Belki i odebrał jego wyjaśnienia. W kwietniu 2005 r. nowy RIP Włodzimierz Olszewski zawiadomił premiera, że w związku z brakiem podstaw odstąpił od złożenia do Sądu Lustracyjnego wniosku o wszczęcie postępowania lustracyjnego.

URZĄD RADY MINISTRÓW

TW „SAVOY” – prof. WITOLD TRZECIAKOWSKI, ur. 6 lutego 1926 roku w Warszawie, zmarł (21.01.2004), minister-członek Rady Ministrów, od grudnia 1989 przewodniczący Rady Ekonomicznej w Kancelarii PRM (do stycznia 1991), uczestnik Powstania Warszawskiego, senator „S” z woj. warszawskiego (1989-1991), był oczywiście ekspertem Solidarności”, uczestnikiem obrad w Magdalence, członek UW.

„Savoy” ukończył SGPiS (1951), uzupełniał studia w na Harvardzie i w Columbia University, projektant w Biurze Projektów Transportu, następnie pracownik, dyrektor Instytutu Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego (1959 – 1981), pracownik naukowy Uniwersytetu Łódzkiego (1969 – 1980), pracownik naukowy Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN (1981 – 1989).

TW “JACEK” – JACEK MARIA STANKIEWICZ, ur. 16 grudnia 1939 roku, sekretarz stanu (1992), zwerbowany 16 października 1968 roku i zarejestrowany w Wydziale V KWMO w Bydgoszczy, kontaktów zaprzestał 6 lipca 1974 roku, nr mikrofilmu 1. 2866/I, akta są w Toruniu w Biurze „C” – archiwa. „Jacek” wstępuje na listach Macierewicza i Milczanowskiego.

TW “JACEK” byl w 1981 roku przewodniczacym KZ NSZZ “S” w torunskich Zakladach Wlokien Chemicznych “Chemitex-Elana” (dziś:”Elana”). W 1981 roku toruńską „S” dzielił konflikt wewnętrzny; po jednej stronie znajdował się pierwszy przewodniczacy MKS i MKZ, Edward Strzyzewski, którego popierał TW „Jacek”, a po drugiej, która wygrała wybory w regionie w 1981 roku, Zbigniew Iwanow (od lata 1981 roku wiceprzewodniczący oraz rzecznik prasowy ZR NSZZ “S”) z b. “struktur poziomych” w PZPR a takze doc. Antoni Stawikowski (od lata 1981 roku przewodniczacy ZR NSZZ “S”). Już wtedy zwolennicy Iwanowa zarzucali Stankiewiczowi, że ma zbyt wielkie ambicje (chciał zostać dyrektorem “Elany”) oraz, że jest TW SB. W grudniu 1981 roku TW „Jacek” został internowany i tak stworzono mu legendę. Później był członkiem Rady Pracowniczej w „Elanie” i nieoficjalnie reprezentowal w niej “S”.

KO/DI – MAREK WAGNER – dyrektor generalny (1994).

KANCELARIA PREZESA RADY MINISTRÓW (od 1997, poprzednio URM)

KO/D1 – ANDRZEJ BYRT, TW, syn Jana, urodzony 20 września 1949 roku w Poznaniu, zamieszkały w Warszawie, wiceministrem współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Suchockiej i Pawlaka (1992-1995), ambasador Polski w Niemczech (1996-2000), podsekretarz stanu w Kancelarii PRM, doradca prezydenta Kwaśniewskiego (2001) oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa. W nagrodę zostaą podsekretarzem stanu w MSZ (2001).

Byrt ukończył poznańską Akademię Ekonomiczną. Tam też pracował naukowo, jest doktorem nauk ekonomicznych, był dyrektorem Międzynarodowych Targów Poznańskich (1982 -1987), szefem Biura Radcy Handlowego w Brukseli (1987-1991), wtedy miało dojść do współpracy z I Departamentem – wywiadem gospodarczym. Po raz drugi został ambasadorem Polski w Niemczech (2001 -2005).

Ponieważ Henryk Szlajfer, którego oskarżono o współpracę z III Departament w 1968 roku, zajmował w hierarchii agentury niższe stanowisko niż Byrt jako KO I Departamentu, ten ostatni jako ważniejszy ma pojechać na stanowisko ambasadora III RP w USA, na tym stanowisku może przebywać tylko agent lub funkcjonariusz służb komunistycznych.

KO/DI – MAREK WAGNER, ur. 24 kwietnia 1946 roku w Warszawie, sekretarz stanu – szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (19.10.2001 – 2.05.2004), podsekretarz stanu i zastępca Szefa Kancelarii premiera Cimoszewicza odpowiedzialny za koordynację polityki gospodarczej rządu (marzec – październik 1997). 18 maja 2003 roku Sąd Apelacyjny drugiej instycji uchylił orzeczenie Sądu Apelacyjnego pierwszej instancji ustalające, że poseł Marek Wagner złożył zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Sąd Apelacyjny w Warszawie wydał 25 czerwca 2004 roku orzeczenie stwierdzające, że poseł Marek Wagner złożył zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, 8 marca 2005 roku Sąd Apelacyjny działający jako sąd drugiej instancji utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji.

Marek Wagner ukończył Wydział Finansów i Statystyki SGPiS – dziś AGH (1967-1971), następnie pracował w MSZ (1971-1994) jako kierownik wydziału ds. Niemiec, ukończył dyplomatyczne studia podyplomowe dla pracowników służby zagranicznej organizowane przy Polskim Instytucie Spraw Zagranicznych i w Akademii Nauk o Państwie i Prawie w Babelsbergu (NRD), pracował w ambasadach PRL w Oslo (1977-1981), Wiedniu (1986-1990), został dyrektorem generalnym w Urzędzie Rady Ministrów (1994), sekretarzem Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów (1995).

Marek Wagner był członkiem zarządu (1994) firmy Aukson (później Alpine-Polska), w której udziały miał Mitpol Wiatra.

KO/DI – SŁAWOMIR CYTRYCKI, syn Ryszarda, urodzony 17 grudnia 1951 r. w Łodzi, zamieszkały w Warszawie, podsekretarz stanu w kancelarii premiera Leszka Millera (październik 2001 – 10 lipca 2002), minister skarbu (7.01 – 2.04.2003), minister, członek Rady Ministrów i szef Kancelarii premiera Marka Belki (maj 2004 – 2005), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Cytrycki ukończył Leningradzki Instytut Finansowo-Ekonomiczny (1974), był członkiem Zarządu SZSP (1974 – 1977), został asystentem w Instytucie Ekonomii Politycznej UŁ, był wicedyrektorem Departamentu Współpracy z Zagranicą w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1977-1982), specjalnym asystentem zastępcy Sekretarza Generalnego ONZ (1982-1987), po powrocie został doradcą i wicedyrektorem gabinetu premierów: Zbigniewa Messnera i Mieczysława Rakowskiego, był wicedyrektorem gabinetu prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego (1989-1991), następnie wysłany na odcinek biznesowy (transformacja) pracował w Banku Handlowym (1991 – 2000), jako dyrektor gabinetu prezesa, sekretarz Rady Banku, członek zarządu i dyrektor zarządzający banku (1998 – 2000). W latach 1995-2000 był jednocześnie członkiem rad nadzorczych, m.in. Rolimpexu, Polskich Sieci Elektroenergetycznych, Wólczanki, Vistuli. Cytrycki był dyrektorem TDA CAPITAL PARTNERS (CENTRAL EUROPE) Sp. z o.o. (maj – lipiec 2001) i Cornerstone Partners Sp. z o.o. (październik 2002 – styczeń 2003) po odejściu z kancelarii Leszka Millera, a po dymisji z ministerstwa skarbu szefem polskiej misji w USA ds. kontraktów irackich (czerwiec 2003 – maj 2004).

KO/DI – SŁAWOMIR WIATR, syn Jerzego, urodzony 4 stycznia 1953 roku w Warszawie, zamieszkały w Warszawie, Podsekretarz Stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (1.02.2002 – 2004), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Wiatr ukończył studia na Wydziale Prawa UW (1976), następnie kontynuował naukę na studiach doktoranckich (1976-1979). obronił pracę doktorską na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW (1980). W roku akademickim 1981/82 oraz 1986/87 był wykładowcą w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Wiedeńskiego, 1984 roku odbył staż naukowy w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu w Heidelbergu. Pracował dla I Departamentu (1979-1989).

Wiatr był kierownikiem Wydziału KC PZPR (1989-1990), posłem na Sejm kontraktowy, był jednym z założycielli Fundacji Kelles-Krausa, pełnomocnikiem rządu ds. informowania o Unii Europejskiej (1.02.2002 – 6.01.2003), sekretarzem stanu – zastępcą (6.01.2003 – 2004), Lecha Nikolskiego, pełnomocnika rządu do spraw referendum europejskiego, właściciel firmy reklamowej PLAKANDA. Wiatr poznał w roku 1989 Ałganowa, a w 1990 roku Aleksandra Żagla i Andrzeja Kunę; w założonej firmie supermarketów Billa Poland, Mitpol Wiatra miał 2 proc. udziałów, austriacka Billa AG – 50 proc., zaś Polmarck GmBh należący do Kuny i Żagla, gdzie zatrudnili Ałganowa, – 48 proc. firma Mitpol to dawny zespół badań Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR; dziś prowadzi on badania rynkowe w międzynarodowejsieci Gallupa.

Sławomir jest synem profesor Jerzego Wiatra, który był jednym z głównych i najbardziej zasłużonych ideologów i propagandzistów PZPR. Tytuł magistra otrzymał na UW w 1954 r., doktoryzował się tam w 1957 r., zaś habilitował w 1961 r.; strzegł czystości idei leninowskich, w roku 1989 w wywiadzie dla “Trybuny Ludu” wprost odmówił “ekstremalnemu skrzydłu” opozycji, tj. KPN, “Solidarności Walczącej” oraz rządowi polskiemu na uchodźstwie, prawa do legalnej działalności; został odznaczany przez Aleksandra Kwaśniewskiego Orderem Orła Białego.

TW – STANISŁAW JAŚKIEWICZ, syn Tadeusza, urodzony 4 stycznia 1940 r. w Brodach, zamieszkały w Warszawie, Podsekretarz Stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Leszka Millera i Marka Belki (11 lipca 2002-2005), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Jaśkiewicz ukończył Historię na UW; najpierw został funkcjonariuszem ZMS (1963-1972), skąd przeszedł Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na dyrektora departamentu (1972 -1981), następnie do aparatu KC jako starszy inspektor (1981-1982), później przeszedł do MSZ i został I sekretarzem Ambasady PRL w Pradze (1982-1987), po powrocie przyjęto go do URM (1987-1992; 1994-2005), gdzie był doradcą premiera i wicepremiera oraz dyrektorem Departamentu (od 1996) Ekonomiczno – Społecznego KPRM i Sekretarzem Komitetu Rady Ministrów. W przerwie (1992-1994) był dyrektorem i członkiem zarządu Fundacji Edukacji Ekonomicznej.

MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH

TW „KOSK” – JAN KRZYSZTOF SKUBISZEWSKI, syn Ludwika, ur. 8 październiak 1926 roku w Poznaniu, minister spraw zagranicznych (12.09.1989 – 25.10.1993), ukończył Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego, profesor prawa międzynarodowego, był członkiem Prymasowskiej Rady Społecznej (1981-1984), Rady Konsultacyjnej przy gen. Jaruzelskim (1986-1989), działał w “Solidarności” oraz Wielkopolskim Klubie Politycznym “Ład i Wolność”. Został zarejestrowany pod nr 6173/64/5242 przez Departament I (wywiad) jako TW „Kosk” (prawdopodobnie błąd druku, powinno być „Kosak”), nr arch. 9669/1, nr mikrofilmu F-7974/1 oraz nr arch. J-1770, data archiwizacji 3 października 1969 roku.

W jego teczce pracy włączonej do teczki personalnej przewija się sprawa prof. Brzezińskiego; Skubiszewski był osobą przygotowywaną przez I Departament (wywiad) do dezinformacji Brzezińskiego podczas jego pobytu w PRL w 1966r. Nota bene wśród 5 osób zabezpieczających przyjazd Brzezińskiego (Skubiszewski, Ryszard Frąckiewicz, Jan Szreniawski, Hieronim Kubiak i Karol Małcużyński) było trzech tajnych współpracowników. Do współpracy z wywiadem skusiły Skubiszewskiego paszport i możliwość kariery dyplomatycznej w ONZ. Starania Skubiszewskiego o stałą pracę w ONZ zakończyły się fiaskiem – jego kandydatura została odrzucona przez Zachód. Po powrocie do kraju sporządzał charakterystyki osób, członków własnej rodziny za granicą, pod kątem możliwości ich pozyskania przez SB. Po kilku latach wyeliminowany z “sieci”, pozostawiony na kontakcie SB w Poznaniu.

KO/DI „MUST”- ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI, syn Tadeusza, ur. 9 września 1949 w Krakowie, wiceminister w MWGzZ (1991-92), minister finansów (8.02. – 4.06.1992), minister spraw zagranicznych (1993 -13.01.1995), doradca ds. gospodarczych prezydenta Lecha Wałęsy (1992-93 i 1995); kandydat w wyborach prezydenckich 2000 roku. „Must” został zarejestrowany 4 listopada 1972 roku w Wydziale V – pion naukowo-techniczny – przemysł ciężki Departamentu I. Wywiad załatwił mu w 1973 roku pracę w sekretariacie Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju – UNCTAD w Genewie, gdzie był zatrudniony do 1978 roku. Po powrocie do Polski podjął pracę jako adiunkt w Instytucie Koniunktur i Cen, a po uzyskaniu stopnia doktora (1979) został kierownikiem Zakładu Analiz i Prognoz, gdzie zapisał się do „S”. 25 czerwca 1981 roku teczkę zarchiwizowano, nr mikrofilmu 1. J-7588, co prawdopodobnie wiązało się z powrotem do Polski.

W 1982 roku Olechowski znów wyjechał pracować do UNCTAD (1982-1984). Jego oficerem prowadzącym był Gromosław Czempiński, oficjalnie sekretarzem ambasady PRL (etat jawny) w Szwajcarii, później szef UOP (1993-1996). Olechowski był wtedy kontaktem operacyjnym Wydziału V – RFN Departamentu I. W czasie spełniania swoich zadań zagranicznych TW „MUST” został wypożyczony II Departamentowi czyli kontrwywiadowi. Następnie przeniósł się do Banku Światowego w Waszyngtonie (1985-1987). Po powrocie do kraju Olechowski został dyrektorem departamentu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w rządzie Rakowskiego oraz I. Wiceprezesem NBP, od 1991 roku, gdy już odszedł z NBP, został prezesem Rady Nadzorczej Banku Handlowego S.A.

KO/D1 „MUST” razem z TW „Wiktorem”, znanym jako Lech Falandysz, założyli „Ruch Stu” (marzec 1996), który wszedł w skład AWS. „Must” był jednym z założycieli Platformy Obywatelskiej jako ruchu (styczeń 2001), przewodniczącym Rady Programowej Platformy Obywatelskiej.

„Must” był udziałowcem głównego banku nomenklatury – BIGu, cieszył się poparciem BCC i Polskiej Konfederacji Przedsiębiorców, był przewodniczącym Rady Nadzorczej Banku Handlowego w Warszawie SA (1991-96 i 1998-2000), członkiem Rad Nadzorczych: EXBUD, Philips Lighting Polska, Bank Rolno-Przemysłowy, Bank Turystyki (Bank Wschodnio-Europejski), Czytelnik, LOT, Polish-American Enterprise Fund, ABB Polska, Atlantis, PGF, Central Europe Trust Polska, PKO/Handlowy PTE, Europejski Fundusz Hipoteczny; członek komitetów doradczych: Goldman Sachs, Creditanstalt, Banca Nazionale del Lavoro, International Finance Corporation, The Newmarket.

KO/DI „CAREX” – WŁODZIMIERZ CIMOSZEWICZ – minister (19.10.2001 – 5.01.2005)

KO/D1 „ALEK”, TW „HENRYK” – ALEKSANDER H. KRZYMIŃSKI, syn Józefa, ur. 20 września 1926 w Paryżu, podsekretarz stanu u TW „Kosk” (1992), zarejestrowany 4 grudnia 1958 roku w Wydziale III – Departamentu II (kontrwywiad) pod nr 1. 3415; data zaprzestania kontaktów z Departamentem II – 23 września 1960 roku, ale zarejestrowano go w Wydziale VII – Departamentu V pod nr 45934 oraz w Wydziale 1 – RFN Departamentu I. Zachowała się teczka pracy i teczka personalna TW. TW „Henryk” jest profesorem Uniwersytetu Warszawskiego i członkiem Zespołu Wspierania Radia Maryja (od 1997).

TW „MICHALIK” – płk. JAN KAZIMIERZ MAJEWSKI, syn Antoniego, ur. 31 września 1929 roku w Puznowie Nowym, podsekretarz stanu w MSZ (1985 – sierpień 1992), został zarejestrowany 14 kwietnia 1950 roku pod nr 13/44 przez Wydz. III Zarządu I Szef. WSW Warszawa, data zaprzestania kontaktów 21 kwietnia 1955 roku.

TW „Michalik” był absolwentem i pracownikiem Wojskowej Akademii Politycznej im. F. Dzierżyńskiego, w latach 1960-tych został uznany przez rząd Wielkiej Brytanii za persona non grata i wydalony z Ambasady PRL w Londynie pod zarzutem szpiegostwa, od 1971 roku w służbie dyplomatycznej, pod kierownictwem ministra TW „Koska”. nadzorował m.in. handel bronią i finanse resortu, co oznacza, iż zachował kontakty z WSW/WSI. Zdaniem Grzegorza Kostrzewy Zorbasa, Majewski był oficerem wywiadu wojskowego PRL. Skubiszewski zwolnił Majewskiego ze stanowiska swojego zastępcy i wysłał jako attache wojskowego do ambasady w Pakistanie. Po powrocie Majewski odnalazł się w działalności związanej z handlem bronią. Jest dyrektorem firmy NAT i zasiada w radzie nadzorczej współpracującego z NAT Cenreksu (obie firmy zajmują się handlem bronią).

JAN TRUSZCZYŃSKI, podsekretarz stanu w MSZ (od 11.01.2005).

KO/D1 – JAKUB WOLSKI, ur. 8 lutego 1950 roku. w Warszawie, podsekretarz stanu (2003 – 2005), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Wolski jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego (1972) oraz studiów podyplomowych z zakresu prawa międzynarodowego publicznego (1983), praca w MSZ była jego pierwszym zatrudnieniem (1972), został attache konsularnym w Nowym Jorku (1978-1982), radcą w MSZ (1982-1986), II później I sekretarzem w ambasada w Bagdadzie (1986-1991), wicedyrektorem Departamentu Prawno-Traktatowego (1991-1994), członkiem misji OBWE w Rydze (1993-1994), radcą ds. politycznych Ambasady RP w Waszyngtonie (1994-1999), st. radcą ministra (1999- 2001) i ambasadorem w Libii (08.09,2001 – 15.11.2003).

KO/D1 – BOGUSŁAW ZALESKI, Szef Gabinetu Premiera, podsekretarz stanu (2003-2005), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Zaleski ukończył Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego (1972) i podjął pracę na UW, następnie obronił doktorat ze stosunków międzynarodowych (1977) i został adiunktem w Instytucie Stosunków Międzynarodowych UW (1977), odbył staż naukowy na Uniwersytecie Nehru w New Dehli (1978), wykładał na Uniwersytecie w Nebrasce (1980-1981), był stypendystą Seminarium Salzburskiego (1982 i 1985) oraz w Nuffield College (1986). Jak widać donoszenie się opłaciło. Zaleski został Prodziekanem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW (1981-1983), Wicedyrektorem Instytutu Stosunków Międzynarodowych UW (1990-1995), następnie przeszedł do centralnej administracji rządowej i został kolejno: Doradcą Ministra, Dyrektorem Departamentu Stosunków Międzynarodowych, Dyrektorem Generalnym – Szefem Gabinetu Premiera w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Dyrektorem Biura Współpracy Zagranicznej i Integracji Europejskiej w Urzędzie Regulacji Energetyki, Dyrektorem Departamentu Integracji Europejskiej i Studiów Porównawczych w Urzędzie Regulacji Energetyki (1998), Dyrektorem Zastępującym Dyrektora Generalnego w Urzędzie Regulacji Energetyki (od maja 2002).

KO/DI, KO/DII – ROBERT MROZIEWICZ, podsekretarz stanu (1992 – 1997).

TW – JANUSZ KACZURBA, syn Tadeusza, urodzony 17 stycznia 1938 roku w Mysłowicach, zamieszkały w Warszawie, podsekretarz stanu w ministerstwie gospodarki (1997), podsekretarz stanu w MSZ – członeki Zespołu Negocjacji o członkostwo Polski w Unii Europejskiej (1998-1999; 2001-2002), członek Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezydenta RP (1999-2001), ambasador RP przy WTO (2002-2003), oświadczył, że był tajnym i świadomym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa. Premier Buzek tłumaczył się, że nie znał oświadczenia wiceministra, który “był spadkiem po poprzednich rządach”. Kaczurba jest doradcą Zarządu Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych ds. europejskich i współpracy międzynarodowej.

MINISTERSTWO OBRONY NARODOWEJ

TW „FRANCISZEK” – JERZY JAN MILEWSKI, I. zastępca ministra obrony (17.11.1993 – 10.11.1994), pełniący obowiązki ministra obrony (10.11.1994 – 7 marca 1995).

TW – MACIEJ GÓRSKI, syn Jana, urodzony 27 stycznia 1944 roku, zamieszkały w Warszawie, podsekretarz stanu (21.03.2003 – 2005), w lipcu 2003 roku oświadczył, że był tajnym i świadomym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Górski ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1969 – 78 pełnił kolejno funkcje – aplikanta dziennikarstwa, redaktora i kierownika Redakcji Krajów Pozaeuropejskich, a następnie zastępcy redaktora naczelnego Naczelnej Redakcji Prasowej w Polskiej Agencji Interpress. Od roku 1978 do 1980 piastował stanowisko redaktora naczelnego Naczelnej Redakcji Współpracy z Zagranicą Interpress; zakazał eksponowania symboli religijnych podczas wizyty papieża w 1979 roku. W okresie 1980-84 był korespondentem PAI i „Życia Warszawy” w Sztokholmie, po czym powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko w PAI. W latach 1988 –1990 był korespondentem tej agencji w Rzymie i Watykanie. Od 1991 roku pełnił kolejno funkcje sekretarza, wiceprezesa oraz prezesa Polskiej Agencji Informacyjnej S.A. Przez ponad pięć lat (1996–2001) był ambasadorem Polski we Włoszech, następnie został doradcą prezydenta RP ds. problematyki międzynarodowej i Unii (styczeń 2002 – marzec 2002), złożył się na obraz Kossaka dla Kwaśniewskiego.

KO/DI, KO/DII – ROBERT MROZIEWICZ, ur. w 1942 roku, podsekretarza stanu (1997 – wrzesień 1999) odpowiedzialny za integrację Polski z NATO, uzyskał najwyższy stopień dostępu do tajemnic NATO – brawo CIA (taką sprawę prowadzić mógł wyłącznie agent komunistycznej bezpieki – fachowiec), należał do „Walterowców” Kuronia, ukończył Historię na UW (1965), pracował na UW, skąd został usunięty (1968) ale do PZPR należał nadal (do 1978), współpracownik KOR, zastępca red. naczelnego „Krytyki”, przedstawiciela Polski przy ONZ, wiceminister spraw zagranicznych (1992 – 1997), działacz Unii Wolności Sąd orzekł, iż Mroziewicz był świadomym i tajnym współpracownikiem wywiadu i kontrwywiadu SB w latach 1977-1985, a więc można uznać, iż funkcję z-cy red. naczelnego „Krytyki” pełnił „służbowo”.

Postępowanie lustracyjne wszczęto w sierpniu 1999 roku. Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny uznał 14 czerwca 2000 roku Mroziewicza za „kłamcę lustracyjnego”. Sąd Apelacyjny jako odwoławczy w dniu 6 lutego 2002 roku utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji.

W częściowym uwzględnieniu kasacji Roberta Mroziewicza Sąd Najwyższy uchylił ze względów proceduralnych wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie jako odwoławczego wydane w sprawie Roberta Mroziewicza i sprawę tego lustrowanego przekazał Sądowi Apelacyjnemu jako odwoławczemu po raz drugi do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał w mocy orzeczenie uznające Mroziewicza za „kłamcę lustracyjnego”. Było to czwarte orzeczenie w sprawie tej osoby.

MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH

Gen. CZESŁAW KISZCZAK, minister z WSI (wrzesień 1989 – 7 lipca 1990)

Gen. ANDRZEJ ANKLEWICZ, wiceminister spraw wewnętrznych z SB (1996).

MINISTERSTWO FINANSÓW

KO/D1 „MUST” – ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI – minister (8.02. – 4.06.1992)

TW ZARZĄDU II SZTABU GENERALNEGO LWP – JANUSZ SAWICKI, następnie kadrowy pracowniki wywiadu wojskowego, wiceminister (1988 – 1990) odpowiedzialnym za obsługę polskiego zadłużenia zagranicznego i nadzór nad działalnością FOZZ oraz przewodniczący FOZZ (od 14 marca 1989 do 31 grudnia 1990). W sprawie FOZZ zasiadał na ławie oskarżonych do 2001 roku, kiedy sąd umorzył postępowanie wobec niego z powodu przedawnienia się zarzutów.

Sawicki ukończyl SGPiS i pracował na uczelni jako asystent (1972 – 1979), adiunkt (1980), został attache finansowym w BRH w Kopenhadze (1980 – 1984), po powrocie pracowaą w ministerstwie handlu (1984 – 1986), następnie został dyrektorem departamentu zagranicznego w ministerstwie finansów (1986 – 1988).

TW “JACEK” – WOJCIECH MARIAN MISIĄG, syn Mariana, ur. 26 grudnia 1951 r. w Krakowie, podsekretarz stanu (1989-1994), zarejestrowany 31 maja 1986 roku pod numerem 96872 przez Wydział XI – transport Departamentu II oraz 25 lipca 1988 roku pod numerem 17272 przez Wydział VIII – pion naukowo-techniczny – rozpracowywanie organizacji finansowych i gospodarczych Departamentu I; nie został wyrejestrowany więc musiał ciężko pracować dla wywiadu i kontrwywiadu komunistycznego. Oba Departamenty miały wyłączność w sferze finansowej przy transformacji.

TW „Jacek” po ukończeniu SGPiS (1969-1974) pracował na uczelni, jako wiceminister został członkiem Rady Nadzorczej FOZZ (od października 1989), wysławił się podpisaniem zezwolenia dla spółek, które po oficjalnym zniesieniu rubla transferowego, jeszcze przez pół roku przyjmowały już makulaturę rublową z Moskwy i Berlina, a Bank Narodowy wymieniał je po 2,090 zł. W latach 1989 -1991, a więc przez trzy lata, polskie banki płaciły za bezwartościowy rubel transferowy po 2,090 zł., co pozwoliło zamienić go na dolary, a tym samym na gigantyczne, prywatne fortuny. W tych przestępczych machinacjach brały udział spółki nomenklaturowe z całego kraju. Była to tzw. afera rublowa. Po wykonaniu zadania „Jacek” poświęcił się nauce i został profesorem w Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, kierownikiem Zakładu Finansów Publicznych – Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową (2003), aby mógł dorobić za dawne zasługi kumple mianowali go przewodniczącym rady nadzorczej PZU Życie (2005) – doświadczenie z FOZZ się liczy.

KO/DI “BUŁGAR” – ANDRZEJ IRENEUSZ PODSIADŁO, ur. 12 grudnia 1950 roku w Dąbrowie Górniczej, podsekretarz stanu, I. zastępca ministra w min. finansów (1990 – 1992), został zarejestrowany 20 września 1976 roku przez Wydział V – pion naukowo-techniczny – przemysł ciężki Departamentu I oraz 24 października 1985 roku pod nr 93.211 przez Wydział IV – kontrola operacyjna organizacji i instytucji technicznych oraz ich zjazdów i kongresów Departamentu V. Narobił się pracuś.

W dniu 28 lutego 2003 Sąd Apelacyjny w Warszawie Wydz. V Lustracyjny utrzymał w mocy orzeczenie wydane 17 września 2002 roku w pierwszej instancji stwierdzające, że b. poseł na Sejm RP Mirosław Podsiadło złożył zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Orzeczenie wydane w postępowaniu odwoławczym jest prawomocne. W dniu 27 lutego 2004 r. Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez zastępcę Rzecznika Interesu Publicznego od orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Warszawie wydanego 28 lutego 2003 r. w postępowaniu odwoławczym. Po rozpoznaniu kasacji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

„Bułgar” ukończył SGPiS i pracował na uczelni jako asystent i KO/DI, dzięki temu otrzymał propozycję objęcia dyrektorskiego stanowiska w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (1978). W trakcie tej pracy jako stypendysta odbył staże w kilku międzynarodowych instytucjach ekonomicznych, następnie został Prezesem Zarządu PBH Gecobank (1992), Prezesem Zarządu Powszechnego Banku Kredytowego SA. (1994 – 2002), który zrestrukturyzował i przygotował do prywatyzacji, po czym został Prezesem Zarządu Powszechnej Kasy Oszczędności – Banku Polskiego (od czerwca 2002). Cóż by poczęła polska bankowość bez funkcjonariuszy i agentów I Departamentu, pewnie by zbankrutowała. Jednocześnie „Bułgar” trudził się w Sejmie (od 1997).
KO/DI – MAREK OCIEPKA, syn Wiesława, urodzony 14 sierpnia 1952 roku w Warszawie, zamieszkały w Warszawie, podsekretarz stanu (10 lipca 2002 – czerwiec 2003), oświadczył, że był funkcjonariuszem organów bezpieczeństwa państwa. Marek jest synem Wiesława Ociepki, ministra spraw wewnętrznych PRL (21.12.1971 – 28.02.1973), działacz PZPR, który zginął w katastrofie lotniczej pod Olsztynem (28.02.1973).
Ociepka ukończył SGPiS (1977) i został funkcjonariuszem młodzieżowym w Centrum Studenckiego Ruchu Naukowego (1977-1978), następnie „handlowcem” (etat jawny) w PTHZ “Varimex”(1978-1979), na dłużej zatrzymał się w Banku Handlowym w Warszawie S.A. (1979-1986), w okresie transformacji był radcą w Międzynarodowym Banku Inwestycyjnym w Moskwie (1986-1991) oraz dyrektorem w Przedstawicielstwie BHW w Moskwie (1992 – 1994), następnie został Dyrektorem Generalnym i Dyrektorem Gabinetu Ministra Kołodki w Ministerstwie Finansów, uczestniczył w spotkaniach MFW i BŚ oraz Światowego Szczytu Gospodarczego w Davos (1994 – 1997), został doradcą prezesa Zarządu BHW w Warszawie (1997 – 1998), Prezesem Banku Handlowego Vostok A.O. (w organizacji) z siedzibą w Moskwie (1998 – 2000), dyrektorem w Przedstawicielstwie BHW w Moskwie (2000 – 2001), doradcą prezesa Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. (2001 – lipiec 2002) i podsekretarzem stanu w ministerstwie finansów czyli zastępcą Grzegorza Kołodki. Odbył staże w bankach zagranicznych w Oslo i Bejrucie (1984 – 1997). Jak na oficera Departamentu I przystało swoje życie związał z bankowością Po odejściu Kołodki z ministerstwa finansów powrócił do ukochanej Moskwy, gdzie został radcą w randze ministra w Wydziałe Ekonomiczno – Handlowym Ambasady RP w Moskwie (2003 – 2005).

MINISTERSTWO SKARBU PAŃSTWA

TW – IGNACY BOCHENEK, ur. 1956, podsekretarz stanu (od czerwca 2003 – listopad 2004), 7 listopada 2003 roku został uznany za kłamcę lustracyjnego, 5 listopada 2004 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny orzekając w postępowaniu odwoławczym, utrzymał w mocy poprzednie orzeczenie. Bochenek został zwerbowany w 1986 roku przez WUSW w Legnicy.

Ignacy Bochenek uczył się w Wojskowej Akademii Technicznej (1975-1977), ukończył Wyższą Szkołę Inżynierską w Zielonej Górze i wydział informatyki Politechniki Wrocławskiej, pracował jako główny energetyk w Zakładach Przemysłu Dziewiarskiego „Milana” w Legnicy (1986), jako pracownik kontraktowy Urzędu Wojewódzkiego w Legnicy (1989-1990), był etatowym przewodniczącym Zarządu Miejskiego ZSMP w Legnicy, później był m.in. dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich i prezesem Legnickiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej, przebywał w NRD, z rekomendacji koalicji SLD-UP był wiceprezydentem Legnicy (1998-2001), dzięki zabiegom senatora Mariana Lewickiego został wicewojewodą dolnośląskim (2001-2003), jest wiceprzewodniczącym Dolnośląskiej Rady Unii Pracy (od 1992). Po wyroku sądu nie musiał podać się do dymisji, gdyż Sejm nie przewidział dymisji dla ministrów – kłamców lustracyjnych.

1 maja 2004 roku rozpoczął działalność EnergiaPro Koncern Energetyczny S.A., który powstał w wyniku połączenia pięciu zakładów energetycznych, które do 1 maja funkcjonowały pod roboczą nazwą Grupa W-5. Grupę tworzą zakłady energetyczne z Jeleniej Góry, Legnicy, Opola, Wałbrzycha i Wrocławia. Dyrektor ds. Strategi został Bochenek i podał się do dymisji ze stanowiska podsekretarza stanu.

TW – JÓZEF WOŹNIAKOWSKI, urodzony w 1947 roku w Łodzi, podsekretarz stanu (14 lutego 2003 – 2005), określa zadania merytoryczne dla delegatur terenowych Ministra. i nadzoruje przemysł spirytusowy, przemysł mięsny i przetwórstwa mięsnego, hodowli zwierząt, przemysł spożywczy, przemysł lekki (odzieżowy, surowców odzieżowych i skórzany), przemysł drzewny i papierniczy, przemysł meblowy, przemysł cukrowniczy, uzdrowiska, GRY LOSOWE I ZAKŁADY WZAJEMNE, PRZEMYSŁ FARMACEUTYCZNY I DYSTRYBUCJI LEKÓW, Narodowe Fundusze Inwestycyjne (w tym fundusze i spółki parterowe) oraz podmioty związane z wymienionymi branżami.

Woźniakowski ukończył Chemię na Uniwersytecie Łódzkim i został starszym asystentem w Zakładzie Chemii Nieorganicznej UŁ, był dyrektorem okręgu w ZAIKS (1976), a następnie dyrektorem naczelnym w Zakładach Artystycznych ,,ART.” (1977-1981), dyrektorem naczelnym i pełnomocnikoem w P. Z. LEYLA, P. Z. FORTRON (1982-1989), prowadził własną działalność gospodarczą (1990 – 1992), był prezesem spółki akcyjnej PHZ ,,IMPET” (1992-1994), dyrektorem zarządzający w Bankowym Domu Handlowym (1994-1996) i wreszcie został radcą ministra w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji (1996-1997). Od roku 1997 Woźniakowski prowadził własną firmę Doradztwo Gospodarcze. Jednocześnie został prezesem Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (listopad 2002 – luty 2003).

MINISTERSTWO WSPÓŁPRACY GOSPODARCZEJ Z ZAGRANICĄ

KO/DI – „LEDWOR” – DARIUSZ LEDWOROWSKI, minister (12.01 – 23.12.1991), zarejestrowany w listopadzie 1978 roku wykreślony z rejestru 28 stycznia 1980 r. W 1991 roku prowadził rozmowy w Moskwie w sprawie rurociągu Jamajskiego. W pewnej chwili sowiecki wicepremier ds. gospodarczych, tow. Switarjanow zażyczył sobie rozmowy w cztery oczy z „Ledworem”. Na temat treści tej rozmowy bez świadków nic nie wiadomo. Nasuwa się pytanie: Czy KO “Ledwor” był w Moskwie przez swojego sowieckiego rozmówcę szantażowany sugestią o posiadaniu “materiałów kompromitujących”?

„Ledwor” zadbał o swoją przyszłość; był organizatorem Banku Rolno-Przemysłowego (1993) powołanego z inicjatywy Europejskiego Funduszu Rozwoju Wsi Polskiej. Wśród akcjonariuszy był również Polsko-Amerykański Fundusz Przedsiębiorczości (USA bez ludzi I Departamentu nic nie robi w Polsce) i kilka podmiotów krajowych. „Ledwor” został prezesem banku, jego akcjonariuszem został holenderski Rabobank (1995), który wykupił wszystkie jego akcje, zmieniając mu nazwę na Rabobank (1997/1998). Prezes Rabo Bank Polska S.A. pozostał oczywiście „Ledwor”; wstąpił oczywiście do warszawskiej (Piskorskiego) PO (2002).

MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI

KO/DI „CAREX” – WŁODZIMIERZ CIMOSZEWICZ, minister sprawiedliwości (1993-1995).

KO/DI „PRYM” vel „PRYMUS” – JERZY JASKIERNIA, ur. 21.03.1950 roku w Kudowie Zdrój, minister (4 marca 1995 – 26 stycznia 1996), poseł PZPR, SLD (od 1984), okręg wyborczy nr 29 – Rzeszów na tzw. liście Macierewicza poz. 15, na liście Milczanowskiego poz. 15. „Prymus” ukończył Prawo na UJ, był przewodniczącym klubu parlamentarnego SLD (2001- 19 stycznia 2004).

6 marca 2001 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny stwierdził, że oświadczenie lustracyjne Jaskierni jest zgodne z prawdą, 7 listopada 2001 roku Sąd Lustracyjny II instancji zwrócił sprawę do I instancji, 30 lipca 2002 r. sąd I instancji ponownie uznał, że Jaskiernia nie był tajnym i świadomym współpracownikiem organów bezpieczeństwa PRL, 13 listopada 2002 roku sąd II instancji utrzymał w mocy ten wyrok, jednak 20 października 2003 roku Sąd Najwyższy uchylił wyroki obu instancji uwalniające Jaskiernię od zarzutu “kłamstwa lustracyjnego” i uwzględniając kasację Rzecznika zwrócił sprawę do I instancji, 18 maja 2004 Sąd Apelacyjny orzekając w pierwszej instancji stwierdził, iż poseł na Sejm RP Jerzy Jaskiernia był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa PRL i 22 października 2004 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie orzekając w postępowaniu odwoławczym utrzymał w mocy orzeczenie, że poseł na Sejm RP Jerzy Jaskiernia jest „kłamcą lustracyjnym”. Tak długa procedura wynikła z faktu, iż SLD starała się by od lustracji wyłączyś agenturę wywiadu i kontrwywiadu. Wreszcie 24 czerwca 2005 roku Sąd Najwyższy uwzględnił kasację obrony Jaskierni od wyroku Sądu Lustracyjnego II instancji. Sprawa toczy się nadal.

Jaskiernia został wpisany do rejestru sieci agenturalnej jako “osoba zabezpieczona” na 4 grudnia 1973 roku, 12 grudnia 1973 roku został zarejestrowany pod numerem ewidencyjnym 1 37279 jako Kontakt operacyjny „PRYM” vel „PRYMUS” w I Departamencie (wywiad), w wydziale XI – przeciwdziałanie dywersji ideologicznej, środowiska emigracyjne, kontakty Zachodu z opozycją, (po 1981 roku) szlaki przerzutowe, kontrolą łączności między podziemiem w kraju i placówkami „S” zagranicą (m. in Bruksela, Paryż) i w związku z tym ośrodki „S” w Warszawie, Gdańsku, Szczecinie, Poznaniu i Wrocławiu. W USA Jaskiernia przebywał na stypendium w latach 1974-1975. Według sądu II instancji, od 1973 r. do 1975 r. Jaskiernia był typowany przez wywiad do współpracy, a w latach 1975-1980 był zarejestrowany jako jego współpracownik. Po powrocie spotykał się z funkcjonariuszami, 31 października 1975 roku wydano postanowienie o założeniu teczki “kontaktu operacyjnego”. 6 marca 1980 roku akta Jaskierni zostały zarchiwizowane pod numerem J-7062 z powodu “nikłych możliwości udzielania pomocy”. W 2001 roku sąd I instancji ujawnił, że z akt wywiadu PRL wynika, iż przy “zakończeniu współpracy” w 1980 r. stwierdzono, że w 1973 r. Jaskiernia zgodził się na pomoc “w rozpoznaniu instytutów politologicznych w USA”, ale “przekazał informacje odnośnie tylko tego, gdzie pracował”. W roku 1981 ponownie zarejestrowano Jaskiernię pod numerem 13600 – sprawa dotyczy rozpracowywania Konfederacji Polski Niepodległej. Sąd Lustracyjny pierwszej instancji stwierdził, że Jaskiernia zataił współpracę z wywiadem wojskowym w latach 1970-tych.

MINISTERSTWO GOSPODARKI

TW – JANUSZ KACZURBA, podsekretarz stanu (1997).

KO/DI – TADEUSZ DONOCIK, syn Władysława, urodzony 5 października 1947 roku w Lubaniu Śląskim, zamieszkały w Katowicach, Szef Gabinetu Politycznego Ministra Gospodarki (1997-1998), podsekretarz stanu (1998 – 2001), był najbliższym współpracownikiem wicepremiera Steinhoffa.

Sąd Apelacyjny w Warszawie w uwzględnieniu odwołania Rzecznika Interesu Publicznego uchylił w dniu 22 kwietnia 2004 roku orzeczenie sądu pierwszej instancji wydane w odniesieniu do b. podsekretarza stanu w jednym z ministerstw Tadeusza Donocika i sprawę tego lustrowanego przekazał sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Donocik ukończył Prawo na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (1968-1973), po czym z gospodarki przeszedł do aparatu młodzieżowego i został sekretarzem Zarządu Wojewódzkiego SZSP w katowicach (1973 – 1976), inspektorem wojewódzkim w zespole ds. Nauki przy Wojewodzie Katowickim (1976-1978), I. z-cą dyrektora administracyjnego ds. pracowniczych i studenckich Uniwersytetu Śląskiego (1978-1982), agentem sklepu przemysłowego w Chorzowie (1982-1989),następnie przeszedł do businessu i został właścicielem firmy “Interdont” Sp. z o.o., agencji reklamowej, firmy doradztwa itp. (1989-1995), został Prezes Zarządu Centrali Zbytu Węgla – Weglozbyt S.A. Katowice (1995-1997), następnie urządził go Steinhoff, po odejściu z rządu z powodu lustracji, zajął się swoimi firmami: „Interdont” oraz grupą Pascal Polska Sp. z o.o. (2002-2003), następnie został Prezesem Regionalnej Izby Gospodarczej w Katowicach (od 2003).

TW “ROBERT” – JACEK JAN PIECHOTA, ur. 28 kwietnia 1959 roku w Szczecinie, minister gospodarki (19 października 2001 – styczeń 2003), wiceminister gospodarki i pracy (2003 – 2005), minister gospodarki i pracy (od 31 marca 2005), został zarejestrowany 3 maja 1984 roku, kiedy był nauczycielem w liceum, kontaktów zaprzestał 24 listopada 1989 roku, a więc już po wyborach, donosił na środowiska młodzieżowe.

„Robert” wstąpił do PZPR w wieku 19 lat, ukończył Wydziału Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Szczecińskiej (1983), został nauczycielem w VI Liceum Ogólnokształcącym w Szczecinie (1984-1985) i radnym Miejskiej Rady Narodowej (1984 – 1988), był działaczem młodzieżowym: członkiem Prezydium Rady Uczelnianej SZSP. (1983), komendantem Chorągwi ZHP w Szczecinie (1985-1990), członkiem Komitetu ds. Młodzieży i Kultury Fizycznej – przewodniczącym Rady Polityki Młodzieżowej (1988 – 1989) oraz posłem do Sejmu PRL (od 1985), od 1990 roku jest zawodowym posłem.

MINISTERSTWO ŁĄCZNOŚCI

TW “ZEUS” – STANISŁAW EDMUND SZUDER, syn Mariana, ur. 5 listopada 1950 roku w Sroczynie, podsekretarz stanu (1992) zarejestrowany 11 maja 1987 roku pod numerem 42110 przez Wydział Techniki WUSW w Poznaniu. „Zeus” zadbał o swoją przyszłość; został dyrektorem AT&T w Polsce (1996), następnie Prezesem i Dyrektorem Generalny Lucent Technologies Poland. Nie na darmo był w bezpiece specjalistą od łączności.

B. MININISTERSTWO TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ

TW ZARZĄDU II SZTABU GENERALNEGO – prof. KRZYSZTOF LUKS, syn Juliana, urodzony 23 lutego 1946 roku w Elblągu, podsekretarz stanu (1997 – 7 czerwca 1999), ocvzywiście poseł UW (1993 – 1997). Luks został uznany 4 stycznia 2000 roku za kłamcę lustracyjnego także w drugiuej instancji przez Sąd Apelacyjny. W orzeczeniu Sądu Najwyższego wydanym 5 października 2000 roku stwierdzono, że kasacja obrońcy Luksa jest oczywiście bezzasadna.

Przed sądem pierwszej instancji udowodniono Luksowi, że nie przyznał się do współpracy z wywiadem wojskowym. Luks był “adresówką”, czyli skrzynką kontaktową dla oficerów wywiadu. Pod jego adres przychodziła wywiadowcza korespondencja, którą Luks przekazywał swojemu oficerowi prowadzącemu z Zarządu II Sztabu Generalnego (czyli w wywiadzie prawdopodobnie AWO), miał zaprzestać współpracy w roku 1983.

MINISTERSTWA OCHRONY ŚRODOWISKA, ZASOBÓW NATURALNYCH I LEŚNICTWA

TW „NAŁĘCZ” – JAN MARIAN KOMORNICKI, syn Tomasza, ur. 13 marca 1943 roku w Iwoniczu, podsekretarz stanu w ministerstwie ochrony środowiska (1992-1993), działacz PSL, został zarejestrowany pod nr NS-7089 przez Pion VI (rolnictwo czyli tzw. wydział świński) RUSW w Zakopanem podlegający KWMO w Nowym Sączu, miał donosić na „Solidarność Wiejską”, zaprzestał kontaktów dopiero 30 listopada 1989 roku (akta zachowane).

14 października 1989 roku, a więc pracując jeszcze dla SB, „Nałęcz” razem z Janem Marią Rokitą, jako przedstawiciele Polski po raz pierwszy uczestniczyli w zebraniu Komisji Politycznej NATO. Potem w tej dziedzinie „Nałęcza” zastąpił „Franciszek”, a w końcu KO/DI i DII Mroziewicz; tradycja musi być zachowana.

„Nałęcz” był Naczelnikiem GOPR (1973 – 1988), od 1994 do 15 kwietnia 1997 pełnił tę funkcję społecznie (bedąc posłem na Sejm RP), następnie za zasługi dla SB został Ambasadorem Nadzwyczajnym i Pełnomocnym RP w Republice Słowacji (15 kwietnia 1997 – 2004), a po powrocie został dyrektorem Bieszczadzkiego Parku Narodowego (od 27 kwietnia 2005).

MINISTERSTWO ROLNICTWA

TW „OGRODNIK” – ROMAN JAGIELIŃSKI, ur. 2 stycznia 1947 roku, Wiceprezes Rady Ministrów, minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej (1992), działacz PSL, został zarejestrowany przez Wydział VI, tzw. żwiński, WUSW w Piotrkowie Trybunalskim 25 marca 1981 pod numerem 5332, jego zadaniem było donoszenie na „Solidarność Wiejską” (sprawa obiektowa “Solidarność Wiejska”, nr rej. 5310).

„Ogrodnik” studiował ogrodnictwo w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, należał do ZSL (1970-1989), do PSL “Odrodzenie”, a następnie PSL. Był członkiem władz stronnictwa. W gabinetach Józefa Oleksego i Włodzimierza Cimoszewicza był ministrem rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Na żądanie kierowanego przez Waldemara Pawlaka PSL został odwołany. Od 1991 r. jest posłem na Sejm RP. Prowadzi gospodarstwo rolne w Świniokierzu Dolnym. W wyborach prezydenckich w 2000 r. poparł Aleksandra Kwaśniewskiego, a w ostatnich wyborach parlamentarnych kandydaci jego partii startowali ze wspólnych list z SLD. Jest posłem SLD. Wystąpił z PSL (1998) i założył prezes Partii Ludowo-Demokratycznej (luty 1999).

MINISTERSTWO KULTURY I SZTUKI

KO/DI “SOTOS” – ANDRZEJ ANTONI SICIŃSKI, syn Antoniego, ur. 24 maja 1920 roku, minister (1992), został zarejestrowany 2 czerwca 1873 roku przez Wydział IV Departamentu I pod numerem 9656 i zarchiwizowany 30 maja 1975 roku. „Sotosowi” bardzo odbrze współpracowało się z „Jotem”.

„Sotos” jest socjologiem, profesorem tytularnym, pracuje w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, jest wiceprzewodniczącym Europejskiej Komisji Przeciw Rasizmowi i Nietolerancji przy Radzie Europy, rektorem Wyższej Szkoły Sztuk Wizualnych i Nowych Mediów w Warszawie, był przewodniczącym komitetu organizacyjnego Kongresu Kultury Polskiej w roku 2000, wykłada w Collegium Civitas.

KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, syn Piotra, ur. 23 sierpnia 1941 w Janikowicach, podsekretarz stanu (listopad 1989 – listopad 1997), został zarejestrowany 2 stycznia 1980 roku przez Wydział V – pracownicy europejskich państw neutralnych oraz państw Afryki, Azji, Ameryki Południowej i Środkowej akredytowanych w Polsce, zabezpieczenie kontrwywiadowcze placówek dyplomatycznych państw socjalistycznych Departamentu II pod numerem 40745. Gdy nastał rząd Buzka „Jot” został dyrektorem Biblioteki Narodowej (czerwiec 1998), pisze na temat mniejszości narodowych i polityki wschodniej. Jest autorem powieści m. in. „Hotel klasy Lux” czy „Jawnie i skrycie”, publikuje oczywiście w „Tygodniku Powszechnym”, wykorzystując kwalifikacje, które pierwsze doceniło SB.

URZĄD POSTĘPU NAUKOWO-TECHNICZNEGO I WDROŻEŃ

TW “JANEK” – prof. JAN STANISŁAW JANOWSKI (1928 – 1998), zarejestrowany 20 października 1983 roku, wicepremier – kierownik Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń (12 września 1989 – 12 stycznia 1991), przewodniczący krakowskiego SD i członek Prezydium CK SD, poseł na Sejm PRL i kontraktowy (1976-1991), pracował na AGH od 1952 roku, profesor, rektor AGH (1987 – 1993), uczestniczył w obradach w Magdalence po stronie rządowej oraz w teatrzyku „okrągły stół”.

RZECZNIK RZĄDU

TW “NOWAK” – MAŁGORZATA NIEZABITOWSKA, rzecznik (1989 – 1990), nr ewid. 67042, oficer prowadzący – ppor. Robert Grzelak, zarejestrowana na początku stanu wojennego; 9 spotkań w 1982 roku, choć materiały powędrowały do archiwum dopiero w 1985 roku, donosiła na kolegów z „Tygodnika Solidarność” ratując ich „przed tragedią narodową”.

BIURO BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO

TW „FRANCISZEK” – JERZY JAN MILEWSKI, syn Józefa, ur. 27 marca 1935 roku w Łopuchówku, zmarł (1996), sekretarz stanu – szef BBN (listopad 1991 – czerwiec 1994), I. zastępca ministra obrony (17.11.1993 – 10.11.1994), pełniący obowiązki ministra obrony (10.11.1994 – 7 marca 1995) i sekretarz stanu – szef BBN (4 stycznia 1996 – ), nie wiadomo kiedy przed 1983 rokiem został zarejestrowany przez Wydział III – opozycja KWMO w Gdańsku pod nr I-179 ale akta zarchiwizowano 6 stycznia 1989 roku, a więc był czynnym TW na stanowisku przedstawiciela „S” w Brukseli (akta zachowane). Jako szef BBN „Franciszek” był zastępcą przewodniczącego Narodowej Rady Bezpieczeństwa powołanej przez prezydenta Wałęsę 31 grudnia 1991 jako organ kontroli nad polityką obronną i bezpieczeństwa.

„Franciszek” ukończył Politechnikę Gdańską (1957), studiował w USA m. in na Stanford i Massachusetts Institute of Technology; w czasie stypendium w ośrodku fizyki jądrowej w USA złapany jak wieczorem myszkował w biurku swojego szefa, pracował na Politechnice, mianowany przez OKO przedstawicielem zagranicznym „S”, potem także przez TKK, stanął na czele Biuro Koordynacyjnego NSZZ Solidarność w Brukseli, kontrolował przepływ pieniędzy z USA do podziemia w Polsce.

W lipcu 1989 roku po wyborach, ale przed powołaniem rządu Mazowieckiego odbyło się w brukselskim biurze “Solidarności” spotkanie wybranych działaczy “Solidarności”: TW „Franciszek” (Jerzy Milewski) jako gospodarz, TW „Savoy” (prof. Witold Trzciakowski), TW (Jacek Merkel), TW „Zapalniczka” (Zdzisław Najder), Jan Krzysztof Bielecki, Andrzej Milczanowski, Jerzy Thieme, Jeffrey Sachs i prof. Jacek Rostowski. W tym gronie zapadły najważniejsze decyzje strategiczne dotyczące polskiej polityki gospodarczej na najbliższe lata.

„Franciszek” był autorem koncepcji NATO-bis, przez lata był przewodniczącym polskiej części Komitetów Konsultacyjnych Prezydentów Polski i Ukrainy.

W 1993 roku Jacek Jaworski udał, że nie czytał listy Macierewicza i zgłosił się do TW „Franciszka” z informacjami na temat plutonu, który strzelał do górników „Wujka” i którego członków szkolił w spinaczce,j a potem się dziwił, że „Franciszek” zablokował tę informację.

W uznaniu zasług dla bezpieki imieniem TW „Franciszka” nazwamo nagrodę przyznawaną za porozumienie między narodami i wyznaniami.

GEN. MAREK DUKACZEWSKI, syn Zdzisława, urodzony 9 kwietnia 1952 roku w Ciechanowie, zamieszkały w Warszawie, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP – zastępca szefa BBN. Nieoficjalny łącznik z WSI (1997-2001), oświadczył, że pełnili służbę w organach bezpieczeństwa państwa. Marek Dukaczewski był oficerem wywiadu WSW, do 1997 roku był głównym specjalistą w Wojskowych Służbach Informacyjnych (WSI), ukończył Wydział Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej i podyplomowe studium służby zagranicznej przy Państwowym Instytucie Spraw Międzynarodowych. W stanie wojennym był oficerem wywiadu w waszyngtońskiej rezydenturze. W latach osiemdziesiątych koordynował działania siatki szpiegowskiej w Izraelu, następnie był głównym specjalistą w WSI (1992 – 1997). Od 2001 roku szef WSI.

AGENCJI WYWIADU

PŁK. ZENON BILEWICZ, 3 lutego 1947 roku w Bydgoszczy, zastępca (od 30 sierpnia 2002) Zbigniewa Siemiątkowskiego i Andrzeja Ananicza – kolejnych szefów AW, był szefem Wywiadu II Zarządu Sztabu Generalnego (1990 – 1991), wieloletni oficer WSI (od 1991), był szefem Zarządu Studiów i Analiz WSI (1999 – 2002). W maju 2003 r. członkiem jednej z rad nadzorczych firmy handlującej bronią naruszając tym samym ustawę antykorupcyjną; po kilku miesiącach wycofał się z rady i miaą zwrócić pieniądze, które tam zarobił. Bilewicz ukończył Prawo na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (1965 – 1969).

PŁK. ANDRZEJ DERLATKA, ur. 29 listopada 1953 roku w Warszawie, zastępca Szefa (12 lipca 2002 – 1 marca 2005), p.o. szefa Agencji (maj – sierpień 2004), ambasador w Korei Południowej (od marca 2005), były funkcjonariusz wywiadu PRL. Derlatka ukończył Prawo na UW (1972 – 1976), następnie podjął pracę w MSW, w Departamencie I (1980-1990), został zastępcą naczelnika i naczelnikiem wydziału w Zarządzie Wywiadu UOP (1990 – 1994), Dyrektorem Gabinetu szefa UOP (1994 – 1997), przedstawicielem UOP przy KG NATO (1997 – 1998), zastępca Dyrektora Zarządu Wywiadu UOP (1998 – 1999), zwolniony ze służby został analitykiem w Optimus Lockheed Martin Information Technology Group S.A. (1999 – 2000) i Dyrektorem Biura Wynajmu i Marketingu w Przedsiębiorstwie Obsługi Cudzoziemców DIPSERVICE (2000 – 2001), po wyborach mógł powrócić do służby na poprzednie stanowisko.

AGENCJA BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO

Gen. brygady PAWEŁ PRUSZYŃSKI, syn Stefana, urodzony 19 czerwca 1953 roku, zamieszkały w Justynowie, województwo łódzkie, zastępca Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (2002 – sierpień 2004), ukończył Prawo na Uniwersytecie Łódzkim (1977). Pracę w SB zaczynął w WUSW Łodzi (1977), od 1980 roku uczył się w wyższej szkole im. F. Dzierżyńskiego w Legionowie, po 13 grudnia 1981 roku brał bezpośredni udział w pacyfikowaniu strajków oraz w rozbijaniu demonstracji organizowanych w Warszawie. Był za to wielokrotnie wyróżniany nagrodami pieniężnymi, został zastępcą naczelnika Wydziału II czyli kontrwywiadu (1986 – 1990), w nagrodę za zwalczanie „S” przyjęty przez ministra Kozłowskiego do UOP i mianowany zastępcą szefa Delegatury UOP w Łodzi (1990) i szefem Delegatury (1995 – 1997), wreszcie zastępcą szefa UOP i awansowany z kapitana na podpułkownika oraz odznaczono go Złotym Krzyżem Zasługi (sierpień 1997), po wyborach przeszedł do samorządu, został przewodniczącym klubu radnych SLD sejmiku województwa łódzkiego, jako zaufany człowiek Leszka Millera przyjęty do ABW (2002 – 2004). Przeszedł na emeryturę po upadku rządu Millera (sierpień 2004).

PAŃSTWOWA KOMISJA WYBORCZA

TW „CZARNY”, „ TW” FRED” – FERDYNAND RYMARZ, przewodniczący (2005), zarejestrowany w 1961 r. jako współpracownik Wojskowej Służby Wewnętrznej, czyli kontrwywiadu wojskowego. Nadano mu pseudonim Czarny. Materiały IPN świadczą, że informatorem mógł być w czasie pełnienia zasadniczej służby wojskowej w jednostce budowlano-inżynieryjnej w Bochni. Po zakończeniu służby Rymarz rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Agent „Czarny” miał wtedy zostać przekazany cywilnej Służbie Bezpieczeństwa. W latach 80. funkcjonariusze SB w dziennikach rejestracyjnych wpisali ponownie Ferdynanda Rymarza jako swojego informatora. Tym razem pod pseudonimem „Fred”. Rymarz podlegał lustracji jako członek PKW i jako sędzia Trybunału Konstytucyjnego w latach 1998 i 2001.

URZĘDY CENTRALNE
GENERALNY INSPEKTOR CELNY
Inspektor ANDRZEJ ANKLEWICZ, ur. 1953, szef Generalnego Inspektoratu Celnego, na miejsce wyrzuconego za walkę z mafią Witolda Marczuka (2001 – 2003), w MSW od 1976 roku, były funkcjonariusz Sekcji II Wydziału III-2 KSMO/SUSW, szefem Zespołu Analiz, od 7 marca 1977 po rok 1989 prowadził SOR „Graf” (Zbigniew i Zofia Romszewscy), uzyskał stopień generała, od 1990 w UOP, wicedyrektor gabinetu Andrzeja Milczanowskiego (1992-1995), kierował zespołem doradców premiera Józefa Oleksego (1995), wiceminister spraw wewnętrznych i kandydat na szefa UOP (1996), komendant Straży Granicznej (stycznia do listopada 1997), doradca Zbigniewa Wróbla ds. bezpieczeństwa/dyrektor ds. bezpieczeństwa i kontroli Orlenu (2004), członek Instytutu Przetrwania Specsłużb (prezes Tadeusz Iwiński).

KOMENDANT GŁÓWNY STRAŻY GRANICZNEJ

OFICER SB – ANDRZEJ ANKLEWICZ, komendant (styczeń – listopad 1997).

GEN. DYWIZJI JÓZEF KLIMOWICZ, syn Mariana, urodzony 1 października 1949 r. w Białogardzie, zamieszkały w Warszawie, komendant (od 26 października 2001), oświadczył, że był funkcjonariuszem organów bezpieczeństwa państwa, a więc w WSW lub w wywiadzie II Zarządu Sztabu Generalnego.

Klimowicz służył w Marynarce Wojennej, w dywizjonie niszczycieli stacjonującym w Gdyni (1968-1971), w placówce kontrolnej WOP w Kołobrzegu, ukończył Akademię Spraw Wewnętrznych (1982), następnie służył w sztabie Bałtyckiej Brygady WOP w Koszalinie (1984 – 1986), w Dowództwie WOP w Warszawie (od 1986), był naczelnikiem wydziału w Biurze Kontroli Ruchu Granicznego Komendy Głównej Straży Granicznej (1990), zastępcą dyrektora tego biura (1993), dyrektorem Zarządu Kontroli Ruchu Granicznego (styczeń 1997 – październik 2001).

KASY ROLNICZEGO UBEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO

TW – MAKSYMILIAN DELEKTA, syn Wacława, ur. 1 marca 1947 roku w Gołąbkach, Prezes KRUS (1991-2000), został uznany 12 lipca 2000 roku przez Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny za „kłamcę lustracyjnego”. Po odejściu z KRUS w wyniku lustracji zotał zatrudniony w ARiMR (2000), jako pełnomocnik prezesa AMiMR ds. Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli – IACS i przewodniczył komisji przetargowej. To dzięki niemu Wybrano jako dostawcę systemu firmę HP i Delekta negocjował z tą firmą warunki umowy. Po jej podpisaniu nasz TW odszedł z agencji za porozumieniem stron (15 lipca 2001) i został prezesem AgroCompu, czyli jednego z podwykonawców HP (do 5 października 2001). Gdy sprawa się wydała, został w nagrodę doradcą ministra rolnictwa Adama Tańskiego (do 2004). TW potrafi, a Ty?

URZĄD LOTNICTWA CYWILNEGO

KO/DI – MAREK SIDOR, syn Feliksa, urodzony 3 czerwca 1951 roku, zamieszkały w Konstancinie-Jeziorna woj. mazowieckie, Prezes ULC (od 2003), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

Znany z tego, iż potrafi dbać o siebie; wiceprezes PLL LOT (1998-1999), pobierał oprócz własnej pensji także wynagrodzenie od Swissairu, udziałowca mniejszościowego LOT, Prezes Zarządu (1 stycznia – 17 listopada 2002) spółki EuroLOT S.A., w nagrodę za Szwajcarów został prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (17 listopada 2002 – 31 sierpnia 2003), Generalnym Inspektorem Lotnictwa Cywilnego (2004) i racji pełnienia tego urzędu został szefem zespołu d/s wyboru lokalizacji nowego lotniska dla Warszawy (grudzień 2003), wybrał Modlin i natychmiast został prezesem spółki Port Lotniczy Modlin (2005). Sikor, Wiktor Taszka i Włodzimierz Wapiński tworzą Radę Fundacji „Tacy Sami”. Wapiński, przyjaciel Kwaśniewskich, naciągnął skarb państwa na sfinansowanie Laboratorium Frakcjonowania Osocza; Laboratorium nie powstało i musieliśmy spłacić kredyt gwarantowany przez państwo.

JACEK KLAUDZIŃSKI, syn Juliana, urodzony 15 sierpnia 1958 roku w Warszawie, zamieszkały w Warszawie, Dyrektor Generalny w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego (od grudnia 2002), oświadczył, że pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa.

Po ukończeniu Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego przez 20 lat pracował w MSW i MSZ, następnie został ekspertem w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej – Ministerstwie Infrastruktury (od 1996), wyspecjalizował sią w lotnictwie i został zastępcą Dyrektora Departamentu Lotnictwa Cywilnego, dyrektorem Departamentu Lotnictwa Cywilnego w Ministerstwie Infrastruktury (2000), dyrektorem Departamentu Lotnictwa Cywilnego (2001 – listopad 2002).

URZĘDU REGULACJI TELEKOMUNIKACJI I POCZTY

TW – ANDRZEJ CHRZANOWSKI, ur. 1957, dyrektor generalny (od czerwca 2002), uznany 30 września 2004 roku za kłamcę lustracyjnego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, Sąd Apelacyjny w drugiej instancji utrzymał orzeczenie, współpracował w SB podczas studiów na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1978-1981. Chrzanowski ukończył Uniwersytet Warszawski (1981), pracował w Polskiej Akademii Nauk w Instytucie Krajów Socjalistycznych (1982-1987), redaktor, a następnie dyrektor handlowy w Spółdzielni Wydawniczej “Czytelnik” (1987-1990), przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ “S” (1980-1981), dyrektor naczelny i prezes Zarządu Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych (1990-1999), prezes zarządu wydawnictwa Muza Szkolna (1999-2001).
PODSUMOWANIE – należy pamiętać, iż są to nieliczni zidentyfikowani agenci i funkcjonariusze UBEKISTANU zwanego III RP, zwłaszcza wykaz agentury w rządzie Mazowieckiego jest wyjątkowo niepełny i nie obejmuje co najmniej pięciu ministrów. Włączono także szefów MON – zawodowych wojskowych związanych z WRON: Floriana Siwickiego i Piotra Kołodziejczyka.
RZĄD MAZOWIECKIEGO (24.08.1989 – 14.12.1990)

1) WSW – gen. CZESŁAW KISZCZAK, wiceprezes Rady Ministrów, minister spraw wewnętrznych (do 6 lipca 1990).

2) FLORIAN SIWICKI – minister obrony narodowej (do 6 lipca 1990), następnie PIOTR KOŁODZIEJCZYK.

3) TW „SAVOY” – WITOLD TRZECIAKOWSKI, minister-członek Rady Ministrów, od grudnia 1989 przewodniczący Rady Ekonomicznej.

4) TW „KOSK” – JAN KRZYSZTOF SKUBISZEWSKI, minister spraw zagranicznych.

5) TW „MICHALIK” – JAN KAZIMIERZ MAJEWSKI, podsekretarz stanu w MSZ.

6) TW II Zarząd SUT. GEN – JANUSZ SAWICKI, podsekretarz stanu w ministerstwie finansów (14.03.1989 – 31.12.1990).

7) TW “JACEK” – WOJCIECH MARIAN MISIĄG, podsekretarz stanu w min. Finansów.

KO/DI “BUŁGAR” – ANDRZEJ IRENEUSZ PODSIADŁO, podsekretarz stanu w min. finansów.

9) TW „NOWAK” – MAŁGORZATA NIEZABITOWSKA, rzecznik rządu.

10) TW “JANEK” – prof. JAN STANISŁAW JANOWSKI (1928 – 1998), zarejestrowany 20 października 1983 roku, wicepremier – kierownik Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń.

11) KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, podsekretarz stanu w ministerstwie kultury i sztuki (wrzesień 1989 – 1997).

RZĄD BIELECKIEGO (12.01 – 5.12.1991)

1) TW „KOSK” – JAN KRZYSZTOF SKUBISZEWSKI, minister spraw zagranicznych.

2) TW „MICHALIK” – JAN KAZIMIERZ MAJEWSKI, podsekretarz stanu w MSZ.

3) KO/DI “BUŁGAR” – ANDRZEJ IRENEUSZ PODSIADŁO, podsekretarz stanu w min. finansów.

4) TW “JACEK” – WOJCIECH MARIAN MISIĄG, podsekretarz stanu w min. finansów.

5) TW „MUST”- ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI, sekretarz stanu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.

6) TW „ZNAK” – MICHAŁ BONI, minister pracy i polityki socjalnej.

7) KO/DI – „LEDWOR” – DARIUSZ LEDWOROWSKI, minister (1991 – 1992).

PIOTR KOŁODZIEJCZYK, minister obrony narodowej.

RZĄD OLSZEWSKIEGO ( 23.12.1991 – 4/5.06.1992)

1) TW „KOSK” – JAN KRZYSZTOF SKUBISZEWSKI, minister spraw zagranicznych.

2) TW „MICHALIK” – prof. JAN KAZIMIERZ MAJEWSKI, podsekretarz stanu w MSZ.

3) KO/D1 „ALEK”, TW „HENRYK” – ALEKSANDER KRZYMIŃSKI, podsekretarza stanu w MSZ.

4) TW „MUST”- ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI, minister finansów (8.02. – 4.06.1992).

5) KO/DI “BUŁGAR” – ANDRZEJ IRENEUSZ PODSIADŁO, podsekretarz stanu w min. finansów.

6) TW “JACEK” – WOJCIECH MARIAN MISIĄG, podsekretarz stanu w min. finansów.

7) KO/D1 „SOTOS” – ANDRZEJ SICIŃSKI, minister kultury i sztuki.

TW „NAŁĘCZ” – JAN MARIAN KOMORNICKI, podsekretarz stanu w min. ochrony środowiska (1992-1993).

9) KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, podsekretarz stanu w ministerstwie kultury i sztuki (wrzesień 1989 – 1997).

RZĄD SUCHOCKIEJ (11.07.1992 – 25.10.1993)

1) TW „KOSK” – JAN KRZYSZTOF SKUBISZEWSKI,
minister spraw zagranicznych.

2) KO/DI, KO/DII – ROBERT MROZIEWICZ, podsekretarz stanu w MSZ (1992 – 1997).

3) KO/D1 – ANDRZEJ BYRT, wiceministrem współpracy gospodarczej z zagranicą.

4) TW “JACEK” – WOJCIECH MARIAN MISIĄG, podsekretarz stanu w min. Finansów.

5) TW „NAŁĘCZ” – JAN MARIAN KOMORNICKI, podsekretarz stanu w min. ochrony środowiska (1992-1993).

6) KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, podsekretarz stanu w ministerstwie kultury i sztuki (wrzesień 1989 – 1997).

RZĄD PAWLAKA (26.10. 1993 – 1.03.1995)

1) TW „MUST”- ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI – minister spraw zagranicznych (do 13 stycznia 1995).

2) KO/DI, KO/DII – ROBERT MROZIEWICZ, podsekretarz stanu w MSZ (1992 – 1997).

3) TW “JACEK” – WOJCIECH MARIAN MISIĄG – podsekretarz stanu w min. finansów (do 1994).

4) FUNKCJONARIUSZ DEP. I – MAREK OCIEPKA, Dyrektor Generalny i Dyrektorem Gabinetu Ministra Finansów Grzegorza Kołodki.

5) KO/ID „CAREX” – WŁODZIMIERZ CIMOSZEWICZ – minister sprawiedliwości (1993-1995).

6) PIOTR KOŁODZIEJCZYK – minister obrony narodowej (do 11 listopada 1994).

7) TW „FRANCISZEK” – JERZY JAN MILEWSKI, I. zastępca ministra obrony (17.11.1993), pełniący obowiązki ministra obrony (10.11.1994 – 7 marca 1995).

KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, podsekretarz stanu w ministerstwie kultury i sztuki (wrzesień 1989 – 1997).

RZĄD OLEKSEGO – TW „PIOTR” (4.03.1995 – 26.01.1996)

1) KO/D1 „PRYM” vel „PRYMUS” – JERZY JASKIERNIA, minister sprawiedliwości, prokurator generalny.

2) KO/DI – ANDRZEJ BYRT wiceministrem współpracy gospodarczej z zagranicą.

3) FUNKCJONARIUSZ DEP. I – OCIEPKA Dyrektor Generalny i Dyrektorem Gabinetu Ministra Finansów Grzegorza Kołodki.

4) TW „OGRODNIK” – ROMAN JAGIELIŃSKI, minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej.

5) KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, podsekretarz stanu w ministerstwie kultury i sztuki (wrzesień 1989 – 1997).

RZĄD CIMOSZEWICZA – KO/DI „CAREX” (5.02.1996 – 17.10.1997)

1) KO/ID„BELCH” – MAREK BELKA, wicepremier i minister finansów (luty – październik 1997).

2) FUNKCJONARIUSZ DEP. I – OCIEPKA Dyrektor Generalny i Dyrektorem Gabinetu Ministra Finansów Grzegorza Kołodki (do lutego 1997).

3) TW „OGRODNIK” – ROMAN JAGIELIŃSKI – wiceprezes Rady Ministrów, minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej (1 stycznia – 10 kwietnia 1997).

4) KO/DI – MAREK WAGNER, sekretarz stanu – szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (19.10.2001 – 2.05.2004), podsekretarz stanu i zastępca Szefa Kancelarii premiera Cimoszewicza odpowiedzialny za koordynację polityki gospodarczej rządu (marzec – październik 1997).

5) KO/DI, KO/DII – ROBERT MROZIEWICZ, podsekretarz stanu w MSZ (1992 – 1997).

6) TW – JANUSZ KACZURBA podsekretarz stanu w ministerstwie gospodarki.

7) TW „FRANCISZEK” – JERZY JAN MILEWSKI, sekretarz stanu (4 stycznia 1996 – 1997).

KO/DI „JOT” – MICHAŁ ANDRZEJ JAGIEŁŁO, podsekretarz stanu w ministerstwie kultury i sztuki (wrzesień 1989 – październik 1997).

9) Oficer SB – ANDRZEJ ANKLEWICZ, wiceminister spraw wewnętrznych (1996).

RZĄD BUZKA (17.10.1997 – 19.10.2001)

1) KO/DI, KO/DII – ROBERT MROZIEWICZ, podsekretarz stanu w ministerstwie obrony narodowej (1997-wrzesień 1999), działacz UW.

2) TW – JANUSZ KACZURBA podsekretarz stanu w ministerstwie gospodarki (1997), podsekretarz stanu w MSZ (1998-1999; 2001-2002).

3) TW ZARZĄDU II SZTABU GENERALNEGO – KRZYSZTOF LUKS, podsekretarz stanu w b. Min. Transportu i Gospodarki Morskiej (1997 – 6 czerwca 1999), działacz UW.

4) KO/DI – TADEUSZ DONOCIK, podsekretarz stanu w ministerstwie gospodarki.

RZĄD MILLERA (19.10.2001 – 2.05.2004)

1) KO/ID„BELCH” – MAREK BELKA – wicepremier i minister finansów ( listopad 2001 – 2 lipca 2002).

2) FUNKCJONARIUSZ DEP. I – MAREK OCIEPKA, podsekretarz stanu w ministerstwie finansów (czerwiec 2002 – czerwiec 2003).

3) TW „PIOTR” – JÓZEF OLEKSY - wicepremier i minister spraw wewnętrznych i administracji (styczeń – kwiecień 2004).

4) KO/DI „CAREX” – WŁODZIMIERZ CIMOSZEWICZ – minister spraw zagranicznych (2001-2004).

5) KO/DI – JAN TRUSZCZYŃSKI, negocjator z UE, sekretarz stanu w MSZ (5.12.2001 – lipiec 2003).

6) TW – JANUSZ KACZURBA – podsekretarz stanu w MSZ (2001-2002).

7) TW “ROBERT” – JACEK PIECHOTA – minister gospodarki (19.10.2001 – 7.01.2003).

KO/DI – SŁAWOMIR CYTRYCKI – minister skarbu (styczeń – kwiecień 2003).

9) KO/DI – MAREK WAGNER – sekretarz stanu – szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (19.10.2001 – 2.05.2004).

RZĄD BELKI – KO/DI „BELCH” (2.05.2004 – październik 2005)

1) KO/DI – SŁAWOMIR CYTRYCKI – minister, członek Rady Ministrów, Szef Kancelarii Premiera (od 2 maja 2004 roku).

2) KO/DI – JAN TRUSZCZYŃSKI, sekretarz stanu w MSZ (od 11.01.2005).

3) KO/D1 – JAKUB WOLSKI, podsekretarz stanu w MSZ (2003 -2005).

4) KO/D1 – BOGUSŁAW ZALESKI, Szef Gabinetu Premiera, podsekretarz stanu w MSZ (2003-2005).

5) TW “ROBERT” – JACEK PIECHOTA wiceministra gospodarki i pracy minister (31 marca 2005).

Trackbacks

• Pardon – PiS wysyła esbeków na rzeź.

Doradca premiera Wielkiej Brytanii cały wieczór przetańczył w objęciach pięknej dziewczyny w dyskotece w Szanghaju. Potem zaprosił ją do hotelu. Rano urzędnik stwierdził, że dziewczyna zniknęła, a razem z nią urządzenie do wysyłania i odbierania poczty elektronicznej.

Do zdarzenia doszło na początku roku podczas oficjalnej wizyty Gordona Browna w Chinach. Współpracownik premie-ra natychmiast poinformował o kradzieży służby bezpieczeństwa. Zdaniem ekspertów chiński wywiad najprawdopodobniej bez trudu odzyska wszystkie informacje zapisane w malutkim komputerze, a nawet może wykorzystać go do włamania się na serwer Downing Street. Brytyjski kontrwywiad jest niemal pewien, że chiński wywiad zastawił „honey-trap” – słodką pułapkę nagminnie stosowaną w czasach zimnej wojny.

W Chinach czy na Białorusi agentki wywiadu są gotowe iść do łóżka z osobą, od której mają wydobyć tajne informacje

Władze w Tokio są przekonane, że w podobną pułapkę wpadł trzy lata temu jeden z pracowników japońskiej ambasady w Pekinie. Dyplomata, który miał być szantażowany przez pracownicę baru karaoke, popełnił samobójstwo. Chińskie władze zapewniają, że to bezpodstawne pomówienia.

Seks na rozkaz

– W takich metodach przodowali Rosjanie, a teraz świetni są w nich także Chińczycy. Ta technika operacyjna najlepiej sprawdza się w krajach niedemokratycznych, gdzie można agentce kazać iść do łóżka z osobą, którą interesuje się wywiad. Ale sięgają po nie także kraje demokratyczne. Jako przynęty stosują na przykład prostytutki – mówi „Rz” Yossi Melman, komentator ds. bezpieczeństwa i służb wywiadowczych izraelskiej gazety „Haarec”.

Polscy dyplomaci nie mają wątpliwości, że obce służby także stawiają na ich drodze atrakcyjne kobiety, a czasem przystojnych mężczyzn. – W kobiecie w sile wieku na naszej placówce zakochał się dwudziestoletni Ukrainiec. Jej oczywiście zaszumiało w głowie i była zachwycona, że jest atrakcyjna. Ja jestem pewien, że chłopak był podstawiony – opowiada „Rz” jeden z polskich ambasadorów. Jego zdaniem w wielu przypadkach nie da się na 100 procent stwierdzić, czy chodzi o działania tajnych służb.

– Czasami są to zwykłe romanse. Ale nie mam złudzeń co do tego, że np. na Białorusi romanse są aranżowane przez służby wywiadowcze. Najczęściej do takich przypadków dochodzi właśnie w krajach byłego ZSRR – przekonuje dyplomata.

30 lat więzienia za romans z Polką

Do historii tajnych służb przeszła pułapka, jaką zastawiono w Polsce w 1963 r. Polska agentka oczarowała amerykańskiego dyplomatę Irvina Scarbecka, któremu zrobiono ukradkiem kompromitujące zdjęcia i zmuszono do współpracy przeciw USA. Gdy sprawa wyszła na jaw, został skazany na 30 lat więzienia.

Adepci tajnych służb uczą się też o przypadku z 1987 roku w amerykańskiej ambasadzie w Moskwie. Clayton Lonetree, szef straży tej placówki, dał się uwieść rosyjskiej tłumaczce, która pracowała dla KGB. Szantażowany przekazywał tajne dokumenty jeszcze po przeniesieniu do Wiednia. W końcu jednak przyznał się do współpracy.

Najsłynniejsza w historii słodka pułapka została zastawiona w 1986 r. w Londynie. Wpadł w nią Mordechaj Vanunu, izraelski inżynier nuklearny, który ujawnił brytyjskiej prasie, że Izrael posiada bombę atomową. Izraelskie służby postanowiły przekonać mężczyznę do wyjazdu z Wielkiej Brytanii, aby można było go porwać, nie wywołując kryzysu w stosunkach z Londynem. – Mossad doskonale znał portret psychologiczny Vanunu. Podstawiono mu kobietę, która tak mu zawróciła w głowie, że przekonała go do wyjazdu do Rzymu. Tłumaczyła, że ma tam mieszkanie, gdzie nikt im nie będzie przeszkadzał. A z Rzymu Vanunu został uprowadzony do Izraela – opowiada Melman.

Osłabiona czujność

Dziś kraje zachodnie przygotowują swoich polityków i dyplomatów na możliwość spotkania ze szpiegiem w przebraniu. Ale nie zabrania się im zawierania przelotnych znajomości. Urzędnik wyższego szczebla dopuszczony do tajemnic państwowych ma jednak obowiązek poinformować o dokładnych okolicznościach takiego spotkania. – Tak jest m.in. w Izraelu. Chodzi o to, aby nie można było potem takiego spotkania wykorzystać do szantażu – mówi Yossi Melman. Zachodni dyplomaci regularnie wzywani są też na rozmowy z przedstawicielami kontrwywiadu, którym muszą zdać dokładną relację ze wszystkich podejrzanych wydarzeń.

O dziwo, słabo przygotowani na tego rodzaju pułapki są dyplomaci rosyjscy. – Nie mają specjalnych szkoleń, ostrzegających przed różnego rodzaju „wpadkami”. Zakładamy, że każdy powinien o nich wiedzieć, a także dbać nie tylko o moralność państwową, ale i prywatną, co pozwoli uniknąć kłopotów – mówi „Rz” Artion Małgin, doradca ds. międzynarodowych rektora Instytutu Stosunków Międzynarodowych przy rosyjskim MSZ (MGIMO).

Również polscy dyplomaci nie przechodzą szkoleń w tej sprawie. – Mamy procedury na wypadek kontaktu z obcym agentem, ale mało kto o nich wie. Jeżeli ma się podejrzenia, że doszło do takiej sytuacji, trzeba zawiadomić ambasadora. A on, żeby informacja nie została przejęta przez obcy wywiad, powinien osobiście pojechać do kraju i spotkać się z pracownikiem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub wywiadu. Ale nie słyszałem, by ktoś to robił – mówi jeden z polskich dyplomatów. Jak się dowiedziała „Rz”, w polskim MSZ trwają prace nad powołaniem biura bezpieczeństwa dyplomatycznego, które ma opracować nowe procedury i pilnować ich przestrzegania.

Ośrodek badań nad kontrwywiadem www.cicentre.com
Źródło : Rzeczpospolita: Erotyczna pułapka na dyplomatów
Wojciech Lorenz 22-07-2008

Zacznę od sprostowania. Postać fikcyjna, narrator poprzedniego wpisu – Docent Życzliwy, opisując historyczne dokonania tzw. komisji Michnika użył zwrotu: “tak zwana komisja Michnika, która – zgodnie z oczekiwaniami – nie znalazła w archiwach tajnej policji żadnego agenta, pomijając kler, faszystów i antysemitów, którzy z natury są donosicielami, bo każdy pijak to złodziej.”

Prawda historyczna jest taka, że komisja Michnika całą nabytą wiedzę zatrzymała dla siebie wraz z dokumentami, które ze sobą zabrała i nic nie wiadomo, aby dzieliła się tą wiedzą z innymi działaczami demokratycznej opozycji. Sens zdania sprowadza się do tego, że “nie znalazła w archiwach tajnej policji żadnego agenta. Znalazła natomiast zapewne (studiując archiwa) tropy antysemitów, faszystów i klerykałów. Dlatego środowisko Gazety Wyborczej zawsze wysmiewało ideę lustracji (nie widząc zagrożenia demokracji ze strony byłych agentów i ich zwierzchników), a zawzięcie i konsekwentnie antysemitów, faszystów i klerykałów (widząc olbrzymie zagrożenie dla naszej młodej demokracji ze strony tych środowisk).

Gdyby przyjąć, że walka i zagrożenie ze strony Faszystowsko Antysemickich Klerykalnych Szumowin (FAKS – dzięki Ethidium Bromide, http://rolex.salon24.pl/75717,index.html#comment_1111608) nie była poparta wiedzą, a była jedynie urojeniem środowiska lewicowej inteligencji, trzeba by uznać formację Czerskiej* za bandę wariatów, realizujących urojone cele na podstawie wymyślonej ad hoc wizji świata i historii.

Mam nadzieję, że wyjaśnienie (w zasadzie: sprostowanie) zadowoli krytyków.

Jeden z nich – Chevalier des Arts w swojej polemice z moim podwójnie anonimowym paszkwilem (http://rolex.salon24.pl/75717,index.html#comment_1111823), biorąc moją skromną osobę po raz kolejny bardzo poważnie, za co jestem szczerze zobowiązany, wysunął tezę, że interesujące nas środowisko było zawsze głeboko pryncypialne w swoim stosunku do rozliczeń z przeszłością, a jego postawę cechowała konsekwencja. Po przemyśleniu zgadzam się, zauważając jedynie (i to spostrzeżenie stało się niejako podstawą głównej, choć nie wyrażonej wprost przez Docenta Zyczliwego tezy), że reakcje na sprawy lustracyjne prezentowały pewien wachlarz zachowań publicystycznych, od wściekłości (haniebne, podłe, oszczercze) po wstrzemięźliwość w przypadkach np. ludzi Kościoła. Zresztą, nie odkryję prochu jeżeli na piszę, że środowiska lewicy laickiej postrzegają w instytucjonalnym Kościele oczywistego konkurenta, a nie sprzymierzeńca w walce o rząd dusz, więc zdziwienie innym rozłożeniem akcentów erystycznych byłoby naiwnością.

Pomijając powyższą uwagę zgadzam się z tezą, że środowsko lewicy laickiej, rzeczywiście prezentowało pewien spójny światopogląd.

Ale jaki?

Bo nie pamietam, żebym spotkał się z jednoznacznym dokumentem ideowym (pomijam dokumenty z lat ‘60,’70 i ‘80), powstałym w czasach demokracji. Można tutaj mówić jedynie o pewnego rodzaju spójności zachowań i postaw.

I na podstawie oceny prezentowanych przy okazji politycznych wydarzeń stanowisk można spróbować dokopać się wizji świata widzianego z Czerskiej, a mój główny zrzut wobec tego środowiska będzie polegał na tym, że jest to wizja fałszywa, a jej realizacja szkodliwa, bo przyniosła Polsce straty. Duże i boję się, że trudne do naprawienia.

Nie ulega wątpliwości, że za wszelimi politycznymi działaniami czołowych lewicowców laickich stała: pewna ocena stanu społeczeństwa i pewna wizja modernizacyjna. Według inteligencji laickiej pięćdziesiąt lat totalitaryzmu wytworzyło w Polsce homo sovieticusa. Droga do nowoczesności miała biec poprzez przezwyciężeniu w Polaku sovieticusa i przekształceniu go w Europejczyka. Składową człowieka ery komunizmu nie był wcale, jak mogłoby się wydawać internacjonalistyczny nihilizm, ale coś zupełnie innego. Intelektualiści lewicowi uznali, że w Polsce dokonał się (po Październiku ‘56) zwrot i zlanie się w jedną tradycję siermięznego, chłopskiego, nacjonalistycznego komunizmu, reprezentowanego przez Gomułkę i Moczarowców, z równie siermiężnym, chłopskim i zaściankowym katolicyzmem kardynała Wyszyńskiego.

Wszystko to, zapakowane do jednego wora zostało przeciwstawione wizji “Nowego Adama” odnosząc się do terminologii gnostyków, których ten własciwy Adam późnym wnukiem.

O ile wizjonerzy nie mogli narzekać na brak rewolucyjnej wizji, o tyle brakowało im jednego: państwa i kadrowo sprawdzonego aparatu. Dlatego (racjonalnie) podjęli działania znierzające do wykluczenia z rozmów z bezpieką ludzi opozycji wyodzących się z innych nurtów (negocjacje J.Kuronia) i doprowadzili do umowy w Magdalence, znaną medialnie pod nazwą Umowy Okragłego Stołu.

Co mieli do zaoferowania? Grubą kreskę. Grubą kreskę, która nie oznaczała jedynie aktu amnezji w stosunku do komunistycznych bandytów. Gruba kreska była nowym, gnostyckim początkiem, od którego historię miano napisać na nowo. Odkreślając przeszłość, odkreślano nie tylko komunistyczne zbrodnie, ale równocześnie wszelkie, wywodzące się z II Rzeczpospolitej niedobitki nurtów politycznych emigracyjnych i krajowych, które większości lewicowych dysydentów były obce, a części rodzinnych życiorysów wprost wrogie.

Zresztą, z rozliczeniami z przeszłością, z dekomunizacja mieli lewicowi dysydenci jeszcze jeden kłopot. Sami wywodzili się bowiem z jednej z rewolucyjnych frakcji, tej która została ostatecznie odsunięta od władzy w roku 1968. Wielu z nich posiadało w życiorych fakt długoletniej służby w partii komunistycznej i jej młodzieżowych jaczejkach. Rozliczanie było o tyle kłopotliwe, że dla społeczeństwa kryteria dekomunizacji (moczarowcy – tak, Wolińskie – nie) mogłyby nie być czytelne.

Nowe społeczeństwo miało zostać zbudowane na micie. Na micie oporu klasy robotniczej wobec systemu, który się wypaczył (Socjalizm – tak, wypaczenia – nie), i na micie Marca ‘68, od której to daty miała zaczynać się historia politycznej opozycji w PRL-u.

Stąd brały się róznorodne koncepcje pomocnicze, w rodzaju postulatu zachowania dwubiegunowości władzy: OKP-PZPR (z satelitami), koncepcja “demokracji sterowanej” reprezentowana przez Jacka Kuronia, ale przede wszystkim olbrzymia, nastawiona na potrzeby wewnetrzne i zagraniczne akcja deprecjonowania wszystkich tych nurtów politycznych, które nie miesciły się w ramach wyśnionej drogi modernizacji.

Jaki efekt?

Kiepski. Z lewicowymi intelektualistami jest tak, że oni niezmiennie od dwustu z hakiem lat wierzą, że dzieki pracy intelektualnej popartej rewolucyjnym zrywem da się nadać ludzkości jakiś nowy, lepszy kształt, a ponieważ takie próby są oczywiście skazane na porażkę, a to z powodu fałszywości założeń, kończy się zawsze tym samym. Przychodzi mrożkowy Edek (trzeźwy pragmatyk bez ideologicznych ambicji) i nakłada po mordzie.

I tym razem Edek nie zawiódł i pozostawiając lewicowym intelektualistom ich misje (zapewne śmiejąc się w kułak) zabrał się do tego co umiał najlepeij: do grabienia zagrabionego.

Kompromis zawarty z PRL-owskim aparatem bezpieczeństwa pozwolił temuż aparatowi na skuteczną i niemalże totalną patologizację życia społecznego w Polsce lat ‘90-tych. Zachowanie tajności archiwów bezpieki pozwoliło aparatowi na dysponowanie rzeszą ludzi uwikłanych we współpracę, podatnych na szantaż i naciski. Na tej drodze powstały patologie w postaci mafii pospolitych złożonych z funkcjonariuszy bezpieki cywilnej i wojskowej niższego szczebla, oraz mafię gospodarczo-urzędnicze tworzone od kapitana wzwyż (strzelam, ale w salonie na pewno są dobrze zorientowani, proszę o pomoc w rozgraniczeniu rang ).

Problem tylko taki, że aparat (Edek) nadaje się do obcinania palców, ale nie do modernizacji, którą – za Józefem Oleksym – ma w d… Razem z Polską. Jest też watpliwość, czy aparat ma wystarczające podstawy, żeby dokonać pierwotnej akumulacji kapitału (tym razem za Marksem, żeby pozostać przy klasykach), jak mafia włoska w USA, a to z tego powodu, że mafię włoską tworzyli nawykli do cięzkiej pracy sycylijscy wieśniacy, a pospeerelowską produkty gabinetów lat ‘70, czyli typ drobnego kanciarza z horyzontami na poziomie hurtowni papieru toaletowego wybudowanej na gruntach przydzielonych przez urzędnika – byłego agenta – po niskich kosztach za drobną opłatą, plus wóda i dziwki.

A “Nowy Adam”? Ano nie ma. Jest to co musiało być: dość tradycjonalistyczne, przeciętne społeczeństwo europejskie, chcące obchodzić swoje rocznice powstań i widzieć biało-czerwonych wygrywających w piłkę kopaną, na dodatek obchodzące Pierwszą Komunię dziecka, tak jak 50 i 100 lat temu.

Czyli – z “Nowym Adamem” klapa!

Na dodatek, to przeciętne społeczeństwo, na swojej drodze do modernizacji, napotkało sztywny gorset biurokratyczno-prawny stworzony przez przeniesiony z epoki komunizmu aparat. To jak branie udziału w zawodach z jedną nogą w wiadrze z betonem.

Nie jest jednak prawdą, że modernizacja nie dokonywała się. Dokonywała się – oddolnie. Polacy wykzywali się nibywałą inicjatywą dzielnie budując zręby pomyślności własnej w warunkach, w których przeciętny Anglik czy Francuz dawno by “wymiekł”. Nie zapominając przy tym o rowerze przy okazji wspomnianej już Pierwszej Komunii i odwiedzaniu miejsc, w których pojawiał się Jan Paweł II.

Niektóre ruchy modernizacyjne aparat wykonywał sam, po naciskiem celu, jakim była Unia Europejska, a jego przejawem było czyszczenie szeregów, czyli pozbycie się kryminalistów niższych szczebli w serii niewyjaśnionych zabójstw i samobójstw w więzieniach. A propos: Czy ktoś pamieta jeszcze błyskawicznie awansującego komendanta Superczyńskiego, który rozpoznał w Mieczysławie Wachowskim siebie samego na kursie w Świdrze? A jego zagadkową i nagłą śmierć?

Myślę, że gdyby skupić się wyłącznie na polityce wewnętrznej można by śmiało stawiać tezę, że rządy mafii zakończyłyby się w Polsce w sposób naturalny, w związku z wymianą pokoleniową i czymś, co nazywam za Voegelinem ciśnieniem cywilizacyjnej tradycji.

Tyle, że dzięki demiurgom laickim i ich aliansom starcilismy kupę lat, a świat nie stoi w miejscu. Po raz pierwszy od XVIII wieku mieliśmy szczęście graniczyć na Wschodzie z jelcynowską Rosją w stanie całkowitego rozkładu, nie działających władz centralnych, niedowładu aparatu. Dzisiaj to już jest Rosja Putina, już za kilka lat nasz jedyny distawca podstawowych surowców energetycznych (bo w dywersyfikację chyba już nikt nie wierzy). A ropa już dzisiaj po $140.

Podsumowując z konieczności już w tym miejscu, ze względu na przymus zwięzłości, elegię o przygodach idealistów z Czerskiej zakończyłbym tak:

Wasza ideologiczna porażka nie dziwi. Powinna być może cieszyć, ale nie cieszy, bo wraz z nią stracilismy jako społeczność – aby nie na długo – szansę na normalność. A szansa na normalność należy nam się choćby za te wszystkie postawy z przeszłości, które chcieliście zamknąć w narodowym skansenie z napisem “w likwidacji”.

Czyli – i tak się nie dogadamy.

Pozdrawiam

* szczerze mówiąc nie wiem, jak okreslić zwięźle to środowisko, dlatego zamiennie stosuję: lewica laicka, Czerska, etc…

Eskimosi mają hyzia na punkcie śniegu, natomiast gondolierzy znad Wisły na punkcie agentów. Okazuje się, że nasz zasób śnieżnego słownictwa nie jest znów tak ubogi, ale na temacik konfidentów jest o wiele bogatszy.

Przyjrzyjmy się na dobry początek kilku popularnym w RP terminom:

1. Kłamca lustracyjny
2. agent wpływu
   1. AGENCI WPŁYWU – NAJGŁĘBSZA TAJEMNICA UBEKISTANU | ABCNET – odtrutka na media
   Mowa jest bowiem o ponad 150 tys. czynnych agentów pod koniec komunizmu, my zaś wiemy dotąd o nie więcej niż kilkuset, może w skali całego kraju o 2 tysiącach
   2. PIĄTA WŁADZA: Azrael o Katarynie: To dobrze opłacana agentka wpływu: “Zabawa z przed kilku miesięcy (Urbanowicz i inni)… kazała mi zasięgnąć języka, ale ponieważ nikt z zamieszanych w tą sprawę, pomimo swej wiedzy nie puścił ‘farby’ – ja też nie zamierzam.”

Fascynacja agenturalnością wygląda na zasłonę dymną układu sitwy. Zagranica zbyła temacik kilkoma krótkimi notkami.

1. Polish Collaborators: Sons of Dzerzhinsky: The first hundred names: “The bad guys won a victory May 11 when Poland’s ‘Constitutional Tribunal’ of a few appointed judges overrode parliament and decided that the law on vetting former communist collaborators and secret police agents was unconstitutional.Moreover, the Tribunal closed the archives at the Institute of National Remembrance to scholars and journalists. Secret police documents are to remain secret until such time as a ‘fair’ way of dealing with the agents is discovered.It looks like another attempt by the old guard to help Poland’s Soviet collaborators to remain burrowed throughout the country’s civil society.Fortunately, the KGB is not the only group that has the files.”

Natomiast w RP nie ustają popłakiwania nad klęską Kaczyńskich poniesioną w TK 11 maja 2007. Trzeba było skreślić grubą kreskę, póki był na to czas

1. 
   1. KRAJOWY REJESTR UJAWNIONYCH KONFIDENTÓW – DUCHOWIEŃSTWO I KATOLICY ŚWIECCY | ABCNET – odtrutka na media
2. 

Wracając do eskimosów – sprawa obchodzi mnie tyle, co zeszłoroczny śnieg

Na razie – idę na ryby ino bez Mietka, ale jak coś złapię to będę kontynuował temacik.
Inuujunga piruvasijasaa

OK, będzie o lustracji. Wałkujemy, ale stać nas. Czy aby na pewno? Tak, zgadzam się z tymi, którzy twierdzą, że tak na prawdę nie bardzo nas stać. Powinniśmy mówić o reformie systemu emerytalnego, i to w trybie pilnym, o błyskawicznej zmianie skrajnie korupcjogennego i nieefektywnego systemu ustaw gospodarczo-fiskalnych. A my o lustracji…

Tylko… dlaczego w sumie nie odrobiliśmy tej lekcji 17 lat temu? Zaraz, zaraz… Zmienialiśmy ustrój, z totalitarnego na demokratyczny… Załóżmy, że przenosimy się do Pacanowskiej Republiki Ludowej w charakterze doradców wybijającego się na niepodległość pacanowskiego narodu. Republika Pacanowska wyzwala się właśnie ze swojej brunatno-czerwonej rzeczywistości. Siłą rzeczywistości czerwono-brunatnej są jej funkcjonariusze. Brutalne, inteligentne chamy służące w pacanowskiej policji politycznej, łamiące charaktery i zmuszające co słabszych i głodnych kariery do donoszenia na bliskich i przyjaciół. Cóż doradzimy Pacanowiakom? Jeśli chcecie zbudować Pacanowską Republikę Państwa Prawa musicie przetrącić kręgosłup bezprawiu! Powywieszać? Opcja skuteczna, ale nie w obecnej rzeczywistości międzynarodowej. Karać więzieniem. Hmmm… też chyba nie przejdzie… – Ale te brutalne chamy powynosiły z archiwów akta donosicieli i dzięki wiedzy będą starały się wpływać na życie polityczne. I gospodarkę! – wołają bardziej rozgarnięci Pacanowiacy. – Powstanie Pacanowska Republika Bananowa, a nie Pacanowska Republika Państwa Prawa!

Jest wyjście. Wszystkie pozostałe w archiwach materiały trzeba ujawnić, a do prawa karnego wprowadzić sankcję wysokiej kary za przechowywanie, a kary szczególnie wysokiej, za wykorzystywanie materiałów byłej pacanowskiej policji politycznej. Inaczej klapa. Jest oczywiste, że inteligentne chamy nie werbowały cieci i rolników, ale adwokatów, sędziów, księży, artystów i dziennikarzy. A inteligentne chamy niechętnie wezmą się do roboty. Raczej będą usiłowały sprzedać tworzoną przez lata strukturę (albo jej części) każdemu, kto będzie chciał zapłacić, o ile pozostaje tajna. I spróbujcie wtedy zaprotestować przeciwko czemukolwiek! Znana dziennikarka (autorytet moralny) zawrze oburzeniem, kompozytor (autorytet moralny) rozedrze szaty i usta, pisarz (autorytet moralny) wyda z siebie nadobny jęk rozpaczy, Wybitny Opozycjonista (zgadnij koteczku, kto to?) potępi, wskaże rany na stopach i dłoniach i zaapeluje.

Zostawmy Pacanowiaków, niechże sobie radzą… Ważne, że u nas mamy te sprawy dawno z głowy… Że co, że nie mamy? To komuś należałoby rzeczywiście przetrzepać dupę (Ę). Byłym gnidom, szmatom, tym biedakom złamanym za lepsze stopnie w liceum, łatwiejsze egzaminy na studiach, posadę na uczelni, talon na upokarzające jeździdło o numerze 126?

Nie, tym wszystkim baranom kształtującym tak zwaną opinię publiczną, którzy nie mieli takiej nędznej przeszłości, a brak wiedzy, instynktu, wykształcenia i charakteru sprawił, że dzielnie wykonywali swoje partie w baranim chórze. I tak mają szczęście. Pożyteczni idioci za towarzysza Lenina kończyli z kulą w potylicy, kiedy nie byli już potrzebni, im tylko śmiech i drwiny.

I nie mówcie, wicie rozumicie, że to były inne czasy, że kto nie był poddany presji, ten nie zrozumie… Nie, inne czasy to były za okupacji. I za drugiej okupacji, która skończyła się wraz z nadejściem wymownego tow. Wiesława. Kandydatom na konfidentów nie przystawiano nagana do głowy. Raczej machano przed oczami paszportem i talonem. Nie potępiam Piaseckiego, że po rozmowie z Sierowem założył PAX. Kurcze, sam nie wiem, czy podczas rozmowy z Sierowem nie przyznałbym się, że jestem zielony w ciapki i nie zgodziłbym się na założenie KU-Klux Klanu Oddział Polska. A znakomitą większość stowarzyszenie mend stanowili Ci namówieni przez kpt. Borewicza. Który fajnym chłopakiem był, bo nie dość, że pomagał w karierze, to jeszcze za demokracji można się z nim napić wódki. Człowiek honoru, znaczy się.

A co z oświadczeniem Św. Ewy z Grynicy Wądrości wszelakich? Dla mnie -babka, starająca się ostatnim zrywem zaszkodzić procesowi, który powinien był się dokonać 17 lat temu jest mocno podejrzana. Przepraszam, nie wierzę w szczere intencje języka Maleszki. Dla mnie – i by moze tylko dla mnie – Św Ewa nie zasługuje na nimb heroicznej świętości. Dla mnie jest WIELCE PRAWDOPODOBNYM, BYŁYM, TAJNYM I ŚWIADOMYM WSPÓŁPRACOWNIKIWM SŁUŻBY BEZPIECZEŃSTWA, chyba, że podda się lustracji.

A jeśli nie mam racji i ona nie jest zła, tylko głupia? Koledzy dziennikarze, macie możliwość zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w IPN. Tak jak mieliście możliwość zbadania przeszłości Wielgusa, Wałęsy (kiedy publikacja w Arcanach?), Herberta. Zróbcie dobrze Pani Ewie. Niech znajdzie się w doborowym towarzystwie wielkich ludzi, których przeszłość uznaliście za “pytajną”. Niech się okaże, że jestem oszołomem, a Pani Ewa ma niczym niesplamioną przeszłość Stefanii Bozowskiej łamanej przez Emilię Plater. Słowo Honoru – ułoże panegiryk i uroczyście odszczekam. Do boju!