RITUAL SHOLAT

Sholat lima waktu adalah adopsi dari ritual Sabeanisme (Shabi’in) pra- Islam:
Kaum Sabean memiliki LIMA waktu solat mirip dgn kelima solat Muslim. Ada yg mengatakan mereka memiliki 7 solat, lima yg mirip dgn waktu solat Muslim [yi, isa, subuh, lohor, azan, magrib; yg ke-6 adalah tengah malam, dan ke-7 adalah sebelum siang tengah hari]. Adalah praktek utk berdoa bagi orang mati tanpa berlutut atau membungkukkan lutut.
Mereka juga berpuasa selama satu bulan atau 30 hari; mereka mulai puasa mereka pada saat sebelum malam berakhir dan melanjutkannya sampai matahari terbenam. Ada aliran2 yg berpuasa selama bulan Ramadan, menghadap Ka’bah saat berdoa, memuja Mekah, dan berhijrah/naik haji ke Mekah. Mereka menganggap mayat, darah dan daging babi sbg najis. Mereka melarang perkawinan dgn alasan sama Muslim melarang perkawinan. (Muhammad Shukri al-Alusi, Bulugh al-’Arab fi Ahwal al-’Arab, pp. 121-122)

Perhatikan, hampir semua ritual yang dijalankan oleh kaum Sabean sama dan diadopsi oleh Islam! Bahkan, Allah memerintahkan muslim meniru mereka. Hai orang-orang yang beriman, diwajibkan atas kamu berpuasa sebagaimana diwajibkan atas orang-orang sebelum kamu agar kamu bertakwa (surat al-Baqarah 2:183)

IBADAH HAJI

Sesungguhnya Safa dan Marwah adalah sebahagian dari syi`ar Allah.Maka barang siapa yang beribadah haji ke Baitullah atau ber-`umrah, maka tidak ada dosa baginya mengerjakan sai antara keduanya. Dan barang siapa yang mengerjakan suatu kebajikan dengan kerelaan hati, maka sesungguhnya Allah Maha Mensyukuri kebaikan lagi Maha Mengetahui (Surah al-Baqarah 2:158)

Lihat komentar mufasir Quran Yusuf Ali tentang apa Safa dan Marwa itu:

“The virtue of patient perseverance in faith leads to the mention of two symbolic monuments of that virtue. These are two little hills of Safa and Marwa, now absorbed in the city of Mecca and close to the well of Zam-zam. Here, according to tradition, the lady Hajar, the mother of the infant Isma’il, prayed for water in the parched desert, and in her eager quest round these hills, she found her prayer answered and saw the Zam-zam spring. Unfortunately, the Pagan Arabs had placed a male and female idol here, and their gross superstitious rites caused offense to the early Muslims. They felt some hesitation in going round these places during the Pilgrimage. As a matter of fact they should have known that the Ka’ba (the House of God) had
been itself defiled with idols, and was sanctified again by the purity of Muhammad’s life and teaching. The lesson is that the most sacred things may be turned to the basest uses; that we are not therefore necessarily to ban a thing misused; that if our intentions and life are pure, God will recognize them even if the world cast stones at us because of some evil associations which they join with what we do, or with the people we associate with, or with the places which claim our reverence.” (Ali, The Holy Qur’an: Translation and Commentary [Lahore, 1934 and 1937], p. 62, fn. 160)

Jadi, Safa dan Marwa dalam surat al-Baqarah tersebut adalah tempat dimana berhala-berhala ditempatkan dan ritual Arab purba biasa dilaksanakan!

catatan:  tidak bermaksud menjelekan agama tertentu, hanya sebagai bahan pemikiran.

Despite the speculative nature of many conspiracy theories, mainstream world history contains numerous proven conspiracies, some of which were not the subject of any widespread speculation until they were exposed. Historical conspiracies include:

-The Catiline conspiracies in the first century BC. -The Pisonian conspiracy AD 65.

-The Pazzi conspiracy, which included the Pope, of the late 1400s.

-The Main Plot of 1603

-The Bye Plot of 1603

-The Gunpowder Plot of 1605

-The Anjala conspiracy

-The conspiracy of 1865 to assassinate U.S. President Abraham Lincoln and members of his cabinet

-The French government’s attempted cover-up following Emile Zola’s accusations in the Dreyfus Affair, starting in 1894.

-The 1903 efforts by the Tsar’s secret police to foment anti-Semitism by presenting The Protocols of the Elders of Zion as an authentic text.

-The 1939 Operation Himmler and its Gleiwitz incident -The 1945 Operation Paperclip, the extraction of top Nazi scientists.

-The MKULTRA mind control program, from 1953 to late 1960s

-The 1954 Lavon affair -Operation Mockingbird, from 1948. In 1976, then CIA director George H.W. Bush ordered that paid media recruiting would be prohibited.

-The 1945 Operation Paperclip, the extraction of top Nazi scientists.

-The MKULTRA mind control program, from 1953 to late 1960s

-The 1954 Lavon affair The 1962 Operation Northwoods

-The 1969 Manson Family murders

-The 1972 Watergate burglary and cover-up

-The 1984 Rajneeshee bioterror attack -The 1987 Iran-Contra Affair

-The 1995 Sarin gas attack on the Tokyo subway

-the Mafia

-the Business Plot to overthrow the U.S. government led at the time by President Franklin Delano Roosevelt in 1933

-various CIA involvements in overseas coups d’état

-the 1991 Testimony of Nayirah before the U.S. Congress to rally the support of the U.S. public to launch the Gulf War

-the Tuskegee Study of Untreated Syphilis in the Negro Male

-the General Motors streetcar conspiracy

-the plot by the British Secret Service to destabilize Prime Minister Harold Wilson, among others.

-the plot by some gaullists of the French Secret Service to destabilize future president Georges Pompidou, known as the Markovic affair

-the series of incidents in Italy connected to the so called “strategy of tension”Operation Gladio

and these are that hasn’t yet to be proven…

1. Extraterrestrials are being hidden by governments either to preserve public order or as part of a deal between aliens and a secret government. The Robertson Panel guidelines are cited AS govt. policy placed to ridicule people who have seen a flying saucer, aliens, or both. The “Secret Government” conspiracy is a major theme of the popular The X-Files TV show.

2. 9/11 conspiracy theories, theories which attempt to explain what happened with the September 11, 2001 attacks, such as elements within the intelligence community committing a psychological warfare operation or to allow the US to attack Iraq in ‘retaliation’.

3. Saddam Hussein and al-Qaeda link allegations.

4. The John F. Kennedy assassination was an operation carried out by government officials and not Lee Harvey Oswald acting alone. Oliver Stone’s film JFK is based on this premise.

5. The New World Order theories claiming a powerful and secretive group plans to institute a one-world government.

6. World domination by Jews, one of the oldest extant conspiracy theories (often incorporating various existing or historical secret societies and most major conspiracy theories)

7. The Apollo Moon-Landing Hoax Theory suggests that some or all elements of the Apollo missions were faked by NASA.

8. The theory of Satanic ritual abuse, a widespread belief that a conspiracy of child molesters and Satanists are engaging in child sexual abuse.

9. The Paul is Dead theory, stating that Paul McCartney of The Beatles died in 1966 and was replaced by a look- alike while clues were hidden in songs and album cover art.

10. The Death of Marilyn Monroe who died in 1962. There are rumours that Marilyn was actually murdered by the government to keep her from telling the world information she learned while having an apparent affair with U. S. President John F. Kennedy or that she was murdered by the mob to settle a score with the Kennedys.

11. The death of US rapper Tupac Shakur is surrounded by many conspiracy theories that he is actually still alive and healthy.

Teresa Forcades is a nun at the monastery of Sant-Benet, in Monserra-Barcelona. She is a doctor physician specializing in internal medicine, PHD in public health at Barcelona’s university, specializing in the USA at the State University of New York. She gives verifiable scientific data and the disturbing irregularities related to this subject. This is relevant to all countries, all people.

Fabian sangat bahagia karena dia akan menyampaikan sebuah pidato ke masyarakat besok. Dia selalu menginginkan kekayaan dan kekuasaan dan sekarang impiannya akan segera menjadi kenyataan. Dia adalah seorang tukang emas, mengukir emas dan perak menjadi perhiasan, tetapi semakin lama semakin tidak puas karena harus bekerja keras dalam hidupnya. Fabian menginginkan kesenangan, dan juga tantangan, dan sekarang rencana barunya siap untuk dimulai.

Selama puluhan generasi, masyarakat terbiasa dengan sistem perdagangan barter. Seseorang akan menghidupi keluarganya dengan memproduksi semua yang mereka butuhkan ataupun mengkhususkan diri dalam perdagangan produk tertentu. Kelebihan dari yang dia produksi, akan dia tukarkan dengan kelebihan barang lain yang diproduksi orang lain.

Pasar setiap hari ramai dan bersemangat, orang-orang berteriak dan melambaikan dagangannya. Sebelumnya pasar adalah tempat yang menyenangkan, tetapi sekarang jumlah orang terlalu banyak, pertengkaran pun semakin banyak. Tidak ada lagi waktu untuk ngobrol dan bercanda, sebuah sistem yang lebih baik mulai diperlukan.

Secara umum, orang-orang relatif bahagia, dan mereka menikmati buah dari hasil kerja keras mereka.

Di setiap komunitas dibentuk sebuah pemerintahan yang sederhana yang tugasnya menjaga agar kebebasan dan hak setiap anggota masyarakat dilindungi dan untuk memastikan bahwa tak seorang pun akan dipaksa untuk melakukan hal yang tidak dia inginkan oleh siapapun juga.

Secara umum, orang-orang relatif bahagia, dan mereka menikmati buah dari hasil kerja keras mereka.

Di setiap komunitas dibentuk sebuah pemerintahan yang sederhana yang tugasnya menjaga agar kebebasan dan hak setiap anggota masyarakat dilindungi dan untuk memastikan bahwa tak seorang pun akan dipaksa untuk melakukan hal yang tidak dia inginkan oleh siapapun juga.

“Emas yang saya produksi menjadi perhiasan adalah logam yang luar biasa. Dia tidak akan berkarat, dan bisa bertahan sangat lama. Saya akan membuat emas dalam bentuk koin dan kita akan menyebut setiap koin dengan nama dolar”

Fabian menjelaskan konsep tentang nilai, dan bahwa “uang” akan menjadi medium pertukaran barang, sebuah sistem yang lebih baik daripada barter.

Salah satu dari anggota pemerintah bertanya “Tetapi orang tertentu bisa menambang emas sendiri dan membuat koin untuk diri mereka sendiri”

“Ini tidak boleh diterima” kata Fabian. “Hanya koin-koin yang disetujui pemerintah yang boleh digunakan, dan kita akan membuat stempel khusus di koin-koin tersebut.” Ini kedengarannya masuk akal dan orang-orang pun mulai menyarankan agar setiap orang mendapatkan sama banyak. “Tetapi saya yang paling pantas mendapatkan lebih” kata si pembuat lilin. “Tidak, saya lah yang berhak mendapatkan lebih,” kata si petani. Dan pertengkaran pun dimulai.

Fabian membiarkan mereka bertengkar selama beberapa saat, kemudian berkata, “Karena tidak ada kesepakatan di antara kalian semua, biarlah saya yang menentukan angkanya buat Anda. Tidak ada batasan berapa koin yang akan Anda dapatkan dari saya, semua tergantung kemampuan Anda untuk membayar. Semakin banyak yang Anda dapatkan, semakin banyak yang harus Anda kembalikan tahun depan.”

“Lalu apa yang akan kamu dapatkan?” kata salah satu pendengar.

“Karena saya yang menyediakan jasa ini, yaitu suplai uang, maka saya berhak mendapatkan bayaran dari kerja kerasku. Untuk setiap 100 koin yang Anda dapatkan dari saya, Anda akan membayarkan kembali kepadaku sebanyak 105 koin tahun depannya. 5 koin ini adalah bayaranku, dan saya akan menyebutnya bunga.”

Kedengarannya tidak terlalu buruk, lagipula 5% sepertinya tidak banyak. Maka orang-orang pun setuju. Mereka sepakat untuk bertemu seminggu kemudian dan memulai sistem baru ini.

Fabian tidak membuang waktu. Dia membuat koin emas siang dan malam, dan seminggu kemudian dia pun siap dengan koinnya. Orang-orang antri panjang di depan tokonya. Setelah dicek dan disetujui oleh pemerintah, koin emas Fabian resmi diedarkan. Sebagian orang hanya meminjam sedikit koin, setelah itu mereka segera pergi ke pasar mencoba sistem baru ini.

Masyarakat segera menyadari sisi baik dari sistem ini, dan mereka pun mulai menilai harga setiap barang dengan koin emas atau dolar. Orang-orang memberikan harga pada dagangannya sesuai dengan usaha untuk memproduksi barang tersebut. Barang yang mudah diproduksi harganya lebih rendah, dan barang yang sulit diproduksi harganya lebih mahal.

Alan adalah seorang tukang jam. Satu-satunya di kotanya. Jam yang dia buat sangatlah mahal, tetapi orang-orang bersedia membayar untuk mendapatkan jam yang dia buat. Dan kemudian ada seorang lain yang juga mulai membuat jam dan menjualnya dengan harga yang lebih murah. Alan pun terpaksa menurunkan harga jamnya. Kedua orang ini bersaing memproduksi jam dengan kualitas terbaik dengan harga yang lebih murah. Ini adalah asal muasal dari apa yang kita sebut kompetisi.

Hal yang sama terjadi juga kepada para kontraktor, operator transportasi, akuntan, petani, dan lainnya. Para pembeli selalu memilih transaksi yang menurut mereka paling menguntungkan, mereka memiliki kebebasan untuk memilih. Tidak ada perlindungan buatan semacam lisensi ataupun cukai tarif untuk menghambat orang-orang memulai perdagangan. Standar hidup masyarakat mulai meningkat, dan tak lama kemudian orang-orang pun tidak bisa membayangkan sebuah sistem perdangan tanpa uang.

Setahun kemudian, Fabian pun mulai mendatangi orang-orang yang berhutang kepadanya. Orang-orang tertentu memiliki koin emas lebih dari yang mereka pinjam, tetapi ini berarti ada orang lainnya yang memiliki lebih sedikit dari yang mereka pinjam, sebab jumlah koin yang dibuat pada awalnya memang terbatas jumlahnya. Orang-orang yang memiliki koin lebih membayar kepada Fabian dan juga 5% bunganya, tetapi mereka kemudian meminjam lagi kepadanya untuk melanjutkan sistem perdagangan di tahun mendatang.

Sebagian orang mulai menyadari untuk pertama kalinya seperti apa rasanya hutang. Sebelum mereka bisa meminjam kembali kepada Fabian, kali ini mereka harus menjaminkan aset-aset kepadanya, dan mereka pun melanjutkan perdagangan selama setahun mendatang, mencoba mendapatkan 5 koin lebih untuk setiap 100 koin yang mereka pinjam dari Fabian.

Saat itu, belum ada seorang pun yang menyadari bahwa seluruh masyarakat, sekalipun mengembalikan semua hutang koin mereka, tetap tidak bisa melunasi hutang mereka kepada Fabian, karena kelebihan 5% koin emas yang merupakan kewajiban mereka tidak pernah diedarkan oleh Fabian. Tak seorang pun selain Fabian yang mengetahui bahwa adalah hal yang mustahil bagi masyaratkat ini untuk bisa melunasi hutang mereka bila ditambahkan dengan bunga, uang yang tidak pernah dia edarkan.

Memang benar Fabian sendiri juga membuat koin untuk dirinya sendiri dan koin ini akan beredar di masyarakat, namun tidak mungkin dia sanggup mengkonsumsi 5% dari semua barang di masyarakat.

Di dalam toko emasnya, Fabian memiliki sebuah ruang penyimpanan yang sangat kuat, dan sebagian masyarakat merasa lebih aman kalau menitipkan koin emas mereka kepada Fabian untuk disimpan. Fabian akan menagih sejumlah uang tertentu sebagai jasa penyimpanan untuk orang-orang tersebut. Sebagai bukti atas deposit emas mereka, Fabian memberikan mereka selembar kertas kwitansi.

Orang-orang yang membawa kwitansi dari Fabian ini bisa menggunakan kertas ini untuk membeli barang sama halnya seperti menggunakan koin emas. Dan lama-kelamaan kertas-kertas ini beredar di masyarakat sebagai uang sama seperti koin emas.

Tak lama kemudian, Fabian menemukan bahwa kebanyakan orang tidak akan menukarkan kembali kwitansi deposit mereka dengan koin emasnya.

Dia pun berpikir, “Saya memiliki semua emas di sini dan saya masih juga bekerja sebagai tukang emas. Ini benar-benar tak masuk akal. Ada ribuan orang di luar sana yang akan membayarkan bunga kepada saya atas koin-koin emas yang mereka titipkan kembali kepada saya yang bahkan tidak mereka tukarkan kembali.”

Memang benar, emas-emas mereka bukan milikku, tetapi emas-emas itu ada di dalam gudangku, dan itulah yang penting. Saya tidak perlu membuat koin sama sekali, saya bisa menggunakan koin-koin yang dititipkan kepadaku.

Mulanya Fabian sangat hati-hati, dia hanya meminjamkan sebagian kecil dari emas yang dititipkan orang kepadanya. Lama-kelamaan, karena terbukti tidak ada masalah, dia pun meminjamkan dalam jumlah yang lebih besar.

Suatu hari, seseorang mengajukan sebuah pinjaman yang nilainya sangat besar. Fabian berkata kepadanya “daripada membawa koin emas dalam jumlah sebesar itu, bagaimana kalau saya menulis beberapa lembar kwitansi emas kepadamu sebagai bukti depositmu kepadaku.” Orang itu pun setuju. Dia mendapatkan hutang yang dia inginkan tetapi emasnya tetap di gudang Fabian! Setelah orang itu pergi, Fabian pun tersenyum, dia bisa meminjamkan emas kepada orang sambil mempertahankan emas di gudangnya sendiri.

Baik teman, orang tak dikenal, maupun musuh, membutuhkan uang untuk melanjutkan perdagangan mereka. Selama orang-orang bisa memberikan jaminan, mereka bisa meminjam sebanyak yang mereka butuhkan. Dengan hanya menuliskan kwitansi, Fabian bisa meminjamkan emas-emasnya senilai beberapa kali lipat dari yang sebenarnya dia miliki. Segalanya akan baik-baik saja selama orang-orang tidak menukarkan kwitansi deposit emas mereka kepada Fabian.

Fabian memiliki sebuah buku yang menunjukkan debit dan kredit dari setiap orang. Bisnis simpan-pinjam ini benar-benar sangat menguntungkan baginya.

Status sosial Fabian di masyarakat meningkat secepat kekayaannya. Dia mulai menjadi orang penting, dia harus dihormati. Di dunia finansial, kata-katanya adalah ibarat sabda suci.

Tukang emas dari kota lain mulai penasaran tentang rahasia Fabian dan suatu hari mereka pun mengunjunginya. Fabian memberitahu apa yang dia lakukan, dan menekankan kepada mereka pentingnya kerahasiaan dari sistem ini.

Seandainya skema ini terekspos, bisnis mereka pasti akan ditutup, jadi mereka sepakat untuk menjaga kerahasiaan bisnis ini.

Masing-masing tukang emas ini kembali ke kota mereka dan menjalankan operasi seperti yang diajarkan oleh Fabian.

Orang-orang menerima kwitansi emas sama seperti emas itu sendiri, dan banyak emas yang masyarakat pinjam yang akan dititipkan kembali kepada Fabian. Ketika seorang pedagang ingin membayar kepada pedagang lainnya, mereka bisa menuliskan sebuah instruksi kepada Fabian untuk memindahkan uang dari rekening mereka kepada rekening lainnya, yang akan dilakukan oleh Fabian dengan mudah dalam beberapa menit. Sistem ini menjadi sangat populer, dan kertas instruksi ini pun mulai dikenal dengan sebutan “cek.”

Pada suatu malam, para tukang emas dari berbagai kota ini mengadakan sebuah pertemuan rahasia dan Fabian mengajukan sebuah rencana baru. Besok harinya mereka rapat dengan pemerintah dan Fabian berkata, “Kertas kwitansi kami telah menjadi sangat populer. Tak perlu diragukan, Anda para wakil rakyat juga menggunakan mereka dan manfaatnya jelas-jelas sangat memuaskan. Namun, sebagian kwitansi ini telah dipalsukan oleh orang-orang. Hal ini harus dihentikan!”

Para anggota pemerintah pun mulai khawatir. “Apa yang bisa kami lakukan? Tanya mereka. Jawaban Fabian “Pertama-tama, adalah tugas dari pemerintah untuk mencetak uang kertas dengan desain dan tinta yang unik, dan masing-masing uang kertas ini harus ditandatangani oleh Gubernur. Kami para tukang emas akan dengan senang hati membayar biaya cetak ini, ini juga akan menghemat banyak waktu kami untuk menulis kwitansi.” Para anggota pemerintah berpikir “Ya, memang kewajiban kami untuk melindungi masyarakat dari pemalsuan uang dan nasehat dari Fabian ini kedengarannya memang masuk akal.” Dan mereka pun setuju untuk mencetak uang kertas ini.

“Yang kedua”, kata Fabian, “sebagian orang juga pergi menambang emas dan membuat koin emas mereka sendiri. Saya menyarankan agar dibuat sebuah hukum agar setiap orang yang menemukan emas harus menyerahkannya. Tentu saja, mereka akan mendapat ganti rugi koin yang saya buat dan uang kertas baru.”

Ide ini pun mulai dijalankan. Pemerintah mencetak uang kertas baru dengan pecahan $1, $2, $5, $10, dan lainnya. Biaya cetak yang rendah ini dibayarkan oleh parang tukang emas.

Uang kertas ini jauh lebih gampang untuk dibawa dan dalam waktu singkat diterima oleh masyarakat. Namun, di luar faktor kenyamanan, ternyata uang kertas dan koin emas yang beredar hanyalah 10% dari nilai transaksi masyarakat. Kenyataan perdagangan menunjukkan bahwa 90% nilai transaksi dilakukan dengan cara pindah buku (cek).

Rencana berikut Fabian mulai berjalan. Sampai saat itu, orang-orang membayar Fabian untuk menitipkan koin emas (uang) mereka. Untuk menarik lebih banyak uang ke gudangnya, Fabian akan membayar para depositor 3% bunga atas emas titipan mereka.

Kebanyakan orang mengira Fabian meminjamkan kembali uang yang dititipkan kepadanya. Karena dia meminjamkan kepada orang lain dengan bunga 5%, dan dia membayar para deposan 3%, maka keuntungan Fabian adalah 2%. Orang-orang pun berpikir jauh lebih baik mendapatkan 3% daripada membayar Fabian untuk menjaga emas (uang) mereka, dan mereka pun tertarik.

Volume tabungan meningkat dengan cepat di gudang Fabian. Dia bisa meminjamkan uang kertas $200, $300, $400, bahkan sampai sampai $900 untuk setiap $100 yang dia dapatkan dari deposan. Dia harus berhati-hati dengan ratio 9:1 ini, sebab menurut pengalamannya, memang ada 1 dari setiap 9 orang yang akan menarik emas mereka. Bila tidak ada cukup uang saat diperlukan, masyarakat akan curiga.

Dengan demikian, untuk $900 dolar pinjaman yang diberikan Fabian, dengan bunga 5% dia akan mendapatkan kembali $45. Ketika pinjaman + bunga ini dilunasi, Fabian akan membatalkan $900 di kolom debit pembukuannya dan sisa $45 ini adalah miliknya. Dia dengan senang hati akan membayar bunga $3 untuk setiap $100 yang dititipkan deposan kepadanya. Artinya, keuntungan riil dari Fabian adalah $42! Bukan $2 yang dibayangkan kebanyakan orang. Para tukang emas di kota-kota lain melakukan hal yang sama. Mereka menciptkaan kredit (pinjaman) tanpa modal (emas) dan menagih bunga atas pinjaman mereka.

Para tukang emas ini tidak lagi membuat koin emas, pemerintahlah yang mencetak uang kertas dan koin dan memberikannya kepada para tukang emas ini untuk didistribusikan. Satu-satunya biaya Fabian adalah ongkos cetak uang yang sangat murah. Di samping itu, dia juga menciptakan kredit tanpa modal dan menagih bunga atas pinjaman barunya ini. Kebanyakan orang mengira suplai uang adalah operasi dari pemerintah. Mereka juga percaya bahwa Fabian meminjamkan uang dari para deposan kepada peminjam baru, tetapi rasanya agak heran mengapa orang lain bisa mendapatkan uang padahal uang para deposan masih tetap tak berkurang. Seandainya semua orang mencoba mengambil uang mereka pada saat yang bersamaan, skema penipuan ini akan terekspos.

Tak masalah bila sebuah pinjaman diajukan dalam bentuk uang kertas atau koin. Fabian tinggal mengatakan kepada pemerintah bahwa penduduk bertambah dan produksi baru memerlukan uang baru, yang akan dia dapatkan dengan biaya cetak yang sangat kecil.

Suatu hari seseorang pergi menemui Fabian. “Bunga yang Anda tagih ini salah,” katanya. “Untuk setiap $100 yang Anda pinjamkan, Anda meminta $105 sebagai kembalinya. $5 extra ini tidak mungkin bisa dibayarkan karena mereka bahkan tidak eksis.

”Petani memproduksi makanan, industri memproduksi barang, tetapi hanya Andalah yang memproduksi uang. Katakanlah hanya ada dua pedagang di negara ini, dan semua orang bekerja untuk salah satunya. Mereka masing-masing meminjam $100. Setahun kemudian, mereka harus mengembalikan masing-masing $105 kepada Anda (total $210). Bila salah satu orang berhasil menjual habis dagangannya dan mendapatkan $105, orang yang tersisa hanya akan memiliki $95, dia masih berhutang $10 kepadamu, dan tidak ada uang yang beredar untuk melunasi $10 ini kecuali dia mengajukan pinjaman baru kepadamu. Sistem ini bermasalah!”

“Untuk setiap $100 yang kamu pinjamkan, kamu seharusnya mengedarkan $100 kepada sang peminjam dan $5 untuk kamu belanjakan, jadi total uang yang beredar memungkinan si peminjam untuk membayar”

Fabian mendengarkan dengan tenang dan menjawab, “Dunia finansial adalah subjek yang rumit, anak muda, butuh waktu bertahun-tahun untuk memahaminya. Biarkan saya saja yang memikirkan masalah ini, dan kamu mengurus urusanmu saja. Kamu harus belajar untuk menjadi lebih efisien, meningkatkan produksimu, memotong ongkos pabrikmu dan menjadi pengusaha yang lebih cerdas. Saya siap membantu untuk urusan itu.”

Orang ini pun pergi meninggalkan Fabian, tetapi hatinya masih juga bimbang. Sepertinya ada yang tidak beres dengan sistem kerja Fabian, dan pertanyaan yang dia ajukan masih belum dijawab.

Orang-orang menghormati Fabian dan kata-katanya. Dia adalah pakar, orang yang tidak setuju dengannya pastilah orang bodoh. Lihatlah betapa negara ini bertambah maju, produksi kita juga terus bertumbuh, kehidupan kita sudah jauh lebih baik.

Untuk menutup bunga dari uang yang mereka pinjam, para pedagang dan pengusaha meninggikan harga dagangan mereka. Karyawan senantiasa memprotes mereka dibayar terlalu rendah dan pemilik perusahaan senantiasa menolak membayar lebih. Petani tidak bisa mendapatkan harga jual yang adil dari produk pertanian mereka. Para Ibu rumah tangga terus merasa tidak puas karena harga barang di pasar dinilai terlalu tinggi.

“Untuk setiap $100 yang kamu pinjamkan, kamu seharusnya mengedarkan $100 kepada sang peminjam dan $5 untuk kamu belanjakan, jadi total uang yang beredar memungkinan si peminjam untuk membayar”

Fabian mendengarkan dengan tenang dan menjawab, “Dunia finansial adalah subjek yang rumit, anak muda, butuh waktu bertahun-tahun untuk memahaminya. Biarkan saya saja yang memikirkan masalah ini, dan kamu mengurus urusanmu saja. Kamu harus belajar untuk menjadi lebih efisien, meningkatkan produksimu, memotong ongkos pabrikmu dan menjadi pengusaha yang lebih cerdas. Saya siap membantu untuk urusan itu.”

Orang ini pun pergi meninggalkan Fabian, tetapi hatinya masih juga bimbang. Sepertinya ada yang tidak beres dengan sistem kerja Fabian, dan pertanyaan yang dia ajukan masih belum dijawab.

Orang-orang menghormati Fabian dan kata-katanya. Dia adalah pakar, orang yang tidak setuju dengannya pastilah orang bodoh. Lihatlah betapa negara ini bertambah maju, produksi kita juga terus bertumbuh, kehidupan kita sudah jauh lebih baik.

Untuk menutup bunga dari uang yang mereka pinjam, para pedagang dan pengusaha meninggikan harga dagangan mereka. Karyawan senantiasa memprotes mereka dibayar terlalu rendah dan pemilik perusahaan senantiasa menolak membayar lebih. Petani tidak bisa mendapatkan harga jual yang adil dari produk pertanian mereka. Para Ibu rumah tangga terus merasa tidak puas karena harga barang di pasar dinilai terlalu tinggi.

“Peraturan ini adalah perampokan yang dilegalkan. Mengambil sesuatu dari seseorang, dengan menentang keinginan dari orang yang bersangkutan, apapun tujuannya, tidaklah berbeda dengan mencuri darinya.”

Namun orang-orang tak berdaya karena bila tidak membayar mereka akan dimasukkan ke dalam penjara. Program sosial ini selama beberapa waktu memang membantu keadaan, tetapi tak lama kemudian masalah kemiskinan muncul kembali dan uang yang diperlukan untuk menjalankan sistem ini pun terus bertambah. Ongkos sosial terus meningkat, demikian juga dengan skala pemerintahan.

Kebanyakan wakil rakyat adalah orang-orang yang tulus melakukan pekerjaan mereka dengan benar. Mereka pun tidak menyukai gagasan terus-menerus meminta uang dari masyarakat. Akhirnya, mereka mencari pinjaman dari Fabian dan kawan-kawannya. Mereka bahkan tidak mengetahui bagaimana mereka bisa membayar. Orang tua mulai tidak sanggup membayar biaya sekolah anak-anaknya. Sebagian orang tidak sanggup membayar biaya dokter dan obat-obatan. Operator transportasi pun mulai gulung tikar.

Satu demi satu usaha diambil alih pemerintah. Guru, dokter, dan banyak pekerjaan lainnya mulai menjadi tanggung jawab pemerintah.

Tidak banyak orang yang mendapatkan kepuasan di pekerjaannya. Mereka dibayar gaji yang wajar, tetapi kehilangan jati diri. Mereka menjadi budak dari sebuah sistem.

Tidak banyak ruang untuk inisiatif, sedikit penghargaan atas usaha pribadi, pendapatan mereka relatif tetap dan naik pangkat terjadi hanya kalau atasan mereka pensiun ataupun mati.

Di tengah keputusasaan, pemerintah akhirnya meminta nasehat dari Fabian. Mereka menganggapnya sebagai orang bijak dan selalu memiliki solusi atas permasalahan uang. Fabian mendengar keluhan dari pemerintah dan akhirnya menjawab, “Banyak orang yang tidak bisa menyelesaikan persoalan mereka, mereka membutuhkan orang lain untuk melakukannya. Tentu Anda setuju bahwa semua orang berhak atas kebahagiaan dan berhak atas semua kebutuhan pokok mereka bukan? Satu-satunya cara untuk menyeimbangkan situasi adalah mengambil dari yang kaya dan memberikan kepada yang miskin. Kenalkan sebuah sistem baru yaitu pajak. Semakin banyak kekayaan seseorang, semakin banyak dia harus membayar pajak. Sekolah dan rumah sakit seharusnya gratis bagi mereka yang tidak sanggup membayar…”

Selesai memberikan nasehat, Fabian pun tidak lupa mengingatkan pemerintah, “Hm, jangan lupa Anda masih berhutang kepada saya. Tetapi baiklah, saya akan membantu Anda. Sekarang Anda hanya perlu membayar bunga kepada saya, Anda bisa menunda pembayaran hutang pokok kepada saya.”

Pemerintah mempercayai Fabian, dan mereka pun segera memperkenalkan pajak penghasilan, semakin banyak yang Anda dapatkan, semakin tinggi pajak yang Anda bayarkan. Tak seorang pun anggota masyarakat yang setuju. Namun, sama seperti sebelumnya, mereka harus membayar atau masuk penjara.

Pedagang lagi-lagi harus menaikkan harga jual barangnya. Para pegawai kembali menuntut kenaikan gaji, bisnis-bisnis mulai gulung tikar, ataupun mulai mengganti tenaga manusia dengan mesin. Siklus ini berulang-ulang dan memaksa pemerintah memperkenalkan berbagai skema-skema sosial lainnya.

Pengaturan tarif dan perlindungan mulai diterapkan untuk menyelamatkan industri-industri tertentu dari kebangkrutan dan menyediakan lapangan kerja. Sebagian orang mulai bertanya-tanya apakah tujuan dari kegiatan produksi ekonomi adalah untuk memproduksi barang atau hanya untuk menyediakan lapangan kerja.

Seiring memburuknya keadaan, orang-orang mulai mengendalikan upah pegawai, kontrol biaya, dan segala macam kontrol-kontrol lainnya. Pemerintah pun berupaya mendapatkan lebih banyak uang lewat pajak penjualan, pajak penghasilan, dan pajak-pajak yang lain. Sebagian orang mulai memperhatikan bahwa sejak petani menaman padi sampai beras sampai ke tangan Ibu rumah tangga, ada lebih dari 50 jenis pajak yang sudah dibayarkan.

“Pakar” mulai muncul dan sebagian mulai terpilih untuk bekerja di pemerintahan, namun tahun demi tahun berlalu dan mereka tidak berhasil menyelesaikan permasalahan apapun, kecuali bahwa pajak perlu “disesuaikan” yang mana dalam kebanyakan kasus artinya harus dinaikkan.

Fabian mulai menuntut pembayaran atas bunga pinjamannya, dan semakin lama semakin banyak porsi pajak yang digunakan untuk membayar kepadanya.

Kemudian mulai muncul apa yang disebut dengan partai politik, orang-orang di masyarakat mulai berargumentasi partai mana yang orang-orangnya bisa menyelesaikan permasalahan mereka. Mereka mulai bertengkar mengenai personalitas, idealisme, lambang partai dan berbagai hal lainnya kecuali asal muasal permasalahan mereka.

Di kota tertentu, bunga pinjaman yang harus dibayar sudah melebihi total penerimaan pajak tahunan yang bisa dikumpulkan. Bunga-bunga baru pun mulai diperhitungkan atas bunga yang belum dibayarkan.

Secara perlahan-lahan kekayaan riil dari negara mulai berpindah tangan ke Fabian dan kawan-kawannya dan mereka memiliki kendali yang semakin lama semakin besar atas kehidupan masyarakat. Namun, pengendalian mereka belum selesai. Mereka menyadari bahwa situasi tidak akan benar-benar aman sebelum semua orang berhasil dikendalikan.

Kebanyakan orang yang menentang sistem ini bisa dibuat diam dengan tekanan finansial, ataupun dengan ejekan publik. Untuk melakukan ini Fabian dan kawan-kawan membeli kepemilikan dari semua koran, TV, dan radio dan menyeleksi orang-orang apa yang boleh bekerja di dalamnya. Kebanyakan dari orang-orang ini sebenarnya benar-benar ingin memperbaiki keadaan, tetapi mereka tidak menyadari bagaimana mereka sedang diperalat. Solusi mereka selalu terarah kepada akibat dari masalah, bukan penyebab dari masalah.

Ada bermacam-macam surat kabar, satu untuk sayap kanan, satu untuk sayap kiri, satu untuk kelas pekerja, satu untuk kaum pengusaha, dan seterusnya. Tidak masalah koran yang mana yang Anda percayai, selama Anda tidak memikirkan penyebab awal dari permasalahan.

Rencana Fabian sudah hampir selesai, seluruh negara saat ini berhutang kepadanya. Melalui pendidikan dan media, dia mengendalikan pikiran masyarakat. Orang-orang hanya akan berpikir sejauh yang dia inginkan.

Setelah seseorang memiliki jauh lebih banyak uang dari yang sanggup dia gunakan, apa lagi yang akan menyenangkan hatinya? Bagi mereka yang memiliki mentalitas menguasai, jawabannya adalah kekuasaan, kekuasaan mutlak atas kemanusiaan.

Kebanyakan tukang emas akhirnya mengarah ke sana. Mereka mengetahui rasanya kaya raya, dan perasaan itu tidak lagi cukup untuk memuaskan mereka. Mereka membutuhkan tantangan dan kesenangan baru, dan kekuasaan atas massa adalah permainan berikut.

Mereka percaya mereka adalah kelompok superior atas lainnya. “Adalah hak dan kewajiban kami untuk mengatur. Masyarakat tidak tahu apa yang baik untuk mereka. Mereka perlu dikendalikan dan diatur. Mengatur adalah takdir dari kami.”

Di seluruh penjuru negeri, Fabian dan kawan-kawan memiliki banyak perusahaan pembiayaan. Memang, masing-masing perusahaan dimiliki secara pribadi. Secara teori mereka adalah saingan masing-masing. Namun, kenyataan yang sebenarnya adalah mereka semua saling bekerja sama dengan seksama. Setelah berhasil membujuk pemerintah, mereka mendirikan sebuah institusi yang mereka sebut dengan Bank Sentral. Mereka bahkan tidak perlu mengeluarkan modal untuk mendirikannya, mereka menciptakan kredit dengan menggunakan uang deposit masyarakat.

Institusi ini tampak sebagai badan yang meregulasikan suplai uang dan merupakan bagian dari pemerintah. Tetapi anehnya, tidak ada wakil pemerintah yang diizinkan untuk duduk di badan Direktur di dalamnya.

Pemerintah tidak lagi meminjam secara langsung dari Fabian, pemerintah sekarang meminjam dengan cara menerbitkan surat hutang kepada Bank Sentral. Jaminan dari surat hutang ini adalah penerimaan pajak tahun berikut. Ini adalah bagian dari rencana Fabian, menyingkirkan kecurigaan orang kepadanya dengan membuat kesan seolah-olah suplai uang dikendalikan oleh pemerintah. Kenyataannya, di balik layar, dialah yang memegang kendali.

Secara tidak langsung, dialah yang mengendalikan pemerintah. Tidak penting siapa yang terpilih sebagai wakil rakyat di pemerintahan. Fabianlah yang memegang kendali atas uang, darah dan nyawa dari perdagangan sebuah bangsa.

Pemerintah selalu mendapatkan uang yang mereka inginkan, tetapi bunga selalu dikenakan pada setiap pinjaman. Semakin lama semakin banyak orang yang memerlukan bantuan sosial pemerintah, dan tak lama kemudian pemerintah sadar bahwa mereka kesulitan bahkan hanya untuk membayar bunga saja, apalagi hutang pokok.

Sebagian orang mulai bertanya, “Uang adalah sistem yang diciptakan manusia. Bukankah seharusnya sistem ini bisa diubah agar uang menjadi pelayan, bukan sebaliknya?” Namun semakin lama jumlah orang-orang ini semakin sedikit dan suara mereka hilang di tengah sebuah masyarakat yang tidak lagi peduli.

Pemerintahan berubah, partai yang berkuasa juga bisa berubah, namun kebijakan utama tidak. Tidak masalah siapa yang menjadi pemerintah, rencana besar Fabian semakin lama semakin mendekati kenyataan dari tahun ke tahun. Kebijakan pemerintah tidak lagi ada artinya. Rakyat mulai dikenai pajak mendekati ambang batas mereka, mereka tidak lagi sanggup membayar. Waktunya sudah hampir matang bagi Fabian untuk aksi finalnya.

10% dari suplai uang masih dalam bentuk uang kertas dan koin. Ini harus dimusnahkan sama sekali tetapi tidak boleh menimbulkan kecurigaan publik. Selama masyarakat masih memiliki uang (kertas maupun koin), mereka bebas untuk membeli dan menjual sesuka hati mereka, mereka masih memiliki sedikit kontrol atas kehidupan mereka.

Tidaklah selalu nyaman untuk membawa uang tunai dan koin. Cek juga tidak bisa diterima bila sudah keluar dari sebuah komunitas tertentu. Oleh karena itu, sebuah sistem yang lebih baru perlu dipikirkan. Sekali lagi Fabian memiliki jawabannya. Organisasinya akan menerbitkan sebuah kartu plastik yang memiliki data pemegangnya: nama, foto, dan nomor penduduk.

Saat kartu ini akan digunakan, pedagang akan menyambungkan komputernya untuk mengecek kredit dari kartu tersebut. Seandainya tidak ada masalah, pemegang kartu ini boleh membeli barang seharga limit tertentu.

Awalnya orang akan diizinkan untuk berhutang sedikit. Seandainya uang ini dibayarkan dalam sebulan, maka tidak ada bunga yang perlu dibayarkan. Ini tidak masalah untuk kelas pegawai, tetapi bagaimana ini bisa berlaku juga untuk para pedagang dan pengusaha? Mereka harus mempersiapkan mesin-mesin, kemudian menjalankan proses manufaktur dari barang yang akan mereka produksi, membayar gaji pegawai, menjual barang dagangannya dan membayar kembali hutang mereka. Bila melewati satu bulan, mereka akan dikenai bunga 1.5% per bulan dari nilai hutang mereka. Total 18% setahun.

Pengusaha tidak memiliki jalan lain selain menambahkan 18% ke dalam nilai jual dagangan mereka. Namun kelebihan uang / kredit (18%) ini tidak pernah dipinjamkan kepada siapapun. Di seluruh negeri, para pengusaha disuruh menjalani misi mustahil untuk membayar kembali $118 untuk setiap $100 yang mereka pinjam, tetapi kelebihan $18 ini tidak pernah diedarkan oleh Bank sejak awal.

Namun Fabian dan kawan-kawan menikmati status yang semakin penting di masyarakat. Mereka menjadi orang-orang penting yang terhormat. Pengumuman dan pendapat mereka tentang finansial dan ekonomi bahkan bisa disetarakan dengan sabda suci spiritual.

Di bawah beban bunga yang terus bertambah, banyak perusahaan kecil menengah yang mulai bangkrut. Lisensi-lisensi khusus diperlukan untuk menjalankan operasi-operasi tertentu, jadi perusahaan-perusahaan yang tersisa memiliki semakin banyak hambatan dalam berusaha. Fabian memiliki dan mengendalikan semua perusahaan besar beserta ratusan anak perusahaan mereka. Perusahaan-perusahaan itu tampak seperti saingan satu sama lain, tetapi dialah yang ada di balik semua perusahaan itu. Para kompetitor perlahan-lahan dipaksa gulung tikar. Tukang kayu, konstruksi, listrik dan industri-industri kecil menengah menjalani takdir yang sama, dibeli oleh perusahaan raksasa milik Fabian yang memiliki proteksi dan perlakuan khusus dari pemerintah.

Fabian menginkan kartu plastik ini untuk menggantikan semua uang kertas dan koin. Rencananya adalah saat semua uang kertas dan koin ditarik, hanya bisnis yang menggunakan kartu komputerlah yang akan beroperasi.

Dia mengetahui bahwa suatu ketika orang-orang akan kehilangan kartu mereka dan tidak bisa membeli ataupun menjual sebelum identitas mereka bisa dibuktikan. Dia ingin agar dibuatkan sebuah hukum : sebuah hukum yang mengharuskan semua orang untuk memiliki sebuah nomor identifikasi yang ditato di dalam tangan mereka. Nomor ini cuma akan terlihat dengan sinar tertentu, yang dihubungkan dengan komputer. Setiap komputer akan dihubungkan dengan sebuah komputer pusat yang memungkinan Fabian mengetahui segala transaksi mengenai semua orang…

Terminologi yang digunakan saat ini untuk melukiskan sistem finansial di atas adalah “Fractional Reserve Banking.” (Cadangan Terbatas Perbankan).

Cerita yang Anda baca di atas, tentu saja, adalah fiksi.

Namun, bila Anda merasa terganggu karena cerita ini sangat mirip dengan kenyataan hidup kita, dan Anda ingin mengetahui siapa Fabian ini sebenarnya dalam kehidupan nyata, titik mulai yang baik untuk Anda pelajari adalah para tukang emas di Inggris pada abad 16 dan 17 Masehi. Di tahun 1694, W.Petterson mendapatkan hak kartel atas Bank of England.

sumber : pohonbodhi.blogspot.com

Intro:
Sebuah Perbincangan yang menjadi selingan dalam sebuah perjalanan, membuat saya mengulik kembali soal agnostisisme dan agnostik.
Ini mungkin tak hanya pengalaman saya saja, bahwa ada di antara teman-teman kita yang menyatakan dirinya sebagai agnostik atau bahkan ateis. “I’m done with religion” begitu kata mereka.

Apa sih sebenarnya, agnostisisme itu?

Menurut Jeng Wiki, Agnostisisme secara harfiah berarti, “tanpa mengetahui”. Berasal dari perkataan Yunani, gnostein (tahu) dan a (tanpa/ tidak). Seorang agnostik mengatakan bahwa adalah tidak mungkin untuk dapat mengetahui secara definitif pengetahuan tentang “Yang-Mutlak”; atau , dapat dikatakan juga, bahwa walaupun perasaan secara subyektif dimungkinkan, namun secara obyektif pada dasarnya mereka tidak memiliki informasi yang dapat diverifikasi.

Seorang agnostik adalah yang berpikir bahwa keberadaan Tuhan tak dapat dibuktikan berdasarkan fakta-fakta yang ada sekarang, tapi tak mengingkari kemungkinan Tuhan itu ada. Yah, agnostik hanya selangkah dari ateis, yang berpikir tuhan tak ada. Jika keduanya (agonostik dan ateis) mendapati semak yang terbakar dan berbicara, “Aku adalah Aku”, si agnostik akan mencari tape rekorder yang mungkin saja tersembunyi sementara si ateis cuma mengangkat bahu pesimis lalu membakar marshmallow.
Menurut Sidi Gazalba, Agnostisisme adalah kependekan dari anti-agnostisisme. Agnostisisme adalah paham yg mengingkari pengetahuan dalam tentang agama. Seorang agnostik bersikap percaya tidak kepada Tuhan, tidak percaya pun tidak. Karena itu ia beragama tidak, tidak beragama pun tidak. Ia tidak mengacuhkan Tuhan dan tidak menghiraukan agama. Kedudukan paham ini adalah antara teisme dan ateisme.

Maju selangkah lagi agnostisisme sampai kepada ateisme. Agnostisisme merupakan penyakit dunia modern, sebagai akibat perkembangan kehidupan kota (dengan kemajuan industri yang serbaterus dengan materialisme (dalam pengertian sehari-hari) yang meningkat terus dan pemikiran rasional, postif dan materialisme ilmiah). Dalam kehidupan batin masih ada warisan (pengaruh) teisme, tapi dalam kehidupan lahir materilah yang mempengaruhi. Terjadilah “pembelahan kepribadian”, karena tidak ada keseimbangan antara kemajuan material yang digerakkan oleh ilmu dan teknologi modern dengan perkembangan rohani yang menjadi tugas agama. Maka rusaklah aktivitas budi dan hati, antara pikiran dan rasa. Hati masih mengakui Tuhan dan agama, tapi budi mengakui materialisme. Dalam gereja mereka percaya soal penciptaan Adam, di ruang Universitas mereka percaya kepada Darwin.

Istilah agnostisisme lebih banyak kita dengar sekarang daripada skeptisisme. Istilah ini mula-mula digunakan oleh Thomas Henry Huxley, tapi biasanya dihubungkan dengan nama Herbert Spencer. Spencer percaya bahwa pengetahuan mutlak tidak mungkin ada. Semua pengetahuan adalah nisbi dan tak mungkin misalnya melewati batas fakta-fakta benda, gerak, tenaga, dan kesadaran. Dan semuanya itu tidak lain dari lambang-lambang atau bentuk-bentuk dari “unknowable”. Dengan demikian agnostisisme Spencer tidak lain suatu bentuk positivisme yang tidak se-ekstrim Comte.
Berbeda dengan Spencer, Huxley mempergunakan istilah itu dalam lapangan yang lebih spesifik, yakni agama. Dengan istilah tersebut ia menunjukan kepada kepercayaan, bahwa sekalipun kita tahu kita tidak mungkin mengingkari adanya Tuhan, namun kita tidak tahu sedikit pun tentang sifat-Nya yang sesungguhnya.

Adapun Bertrand Russell mempergunakan istilah ini (agnotisisme) untuk menunjuk kepercayaan yang berada antara teis and ateis. Pemakaian Russell itu kita lanjutkan dengan memberikan pengertian sebagai berikut: Percaya tidak kepada Tuhan, tidak percaya pun tidak. Akibatnya: beragama tidak, tidak beragama pun tidak.
Bila saya melihat dewasa ini ada perubahan pengertian (Kesalahkaprahan) agnostisisme dan agnostik. Beberapa kaum urban begitu mudah menyatakan diri mereka agnostik. He’s an agnostic, and therefore he’s cool! Kedengarannya keren dan intelek. Atau setidaknya “kota banget”. Inilah sebuah fenomena ketika agnostik berubah menjadi sekedar gaya hidup yang ikut-ikutan. Apa iya orang yang menyatakan dirinya agnostik itu memahami makna agnostisisme. Atau jangan-jangan ini hanya sekedar: “Buat apa ambil pusing, apakah Tuhan ada atau tidak. Itu tidak penting, Sebab seandainya Tuhan itu “ada” maka akal budi tidak akan bisa mencerap sifatnya”.

Mari kembali menyelami pandangan Russell, Percaya tidak kepada Tuhan, tidak percaya pun tidak. Akibatnya: beragama tidak, tidak beragama pun tidak. Untuk sampai pada kesimpulan yang seperti ini menurut saya butuh sebuah proses (yang tak sebentar). Sebuah proses pencarian akan Tuhan dan Kebenaran. Sebuah perjalanan yang melibatkan sikap kritis dan bahkan skeptik.
Begitulah agnostik sejati, sebelum sampai pada posisinya (baca: sebagai agnostik), kerap melakukan sebuah perjalanan untuk menemukan jawaban akan kebenaran. Bahkan pada posisinya sekarang ini, mereka pun mungkin masih tetap mencari.

Agaknya berbeda dengan kebanyakan agnostik disekitar kita (setidak2nya yang pernah saya amati). Mereka menjadi agnostik, bukan karena telah melalui tahap-tahap pembuktian tertentu untuk mencari kebenaran. Kebanyakan dari mereka menjadi agnostik justru karena pilihan pragmatis, bahkan melibatkan sikap pengecut, pemalas,dan bahkan hipokrit. Mereka menyadari bahwa ketika harus memilih (baca: menyembah) Tuhan tertentu (Allah, Jesus, Budha, Dewa-dewa, dll), itu berarti ada konsekuensi yang harus dijalankan. Ada syariat (baca: cara-cara beribadah) tertentu yang harus dikerjakan. Ada nilai moral tertentu yang harus dipatuhi. Hal-hal “memberatkan” macam itu yang coba mereka hindari. Akhirnya mereka memilih posisi sebagai agnostik (yang tentu saja agnostik yang cupu, agnostik bo’ong-bo’ongan). Untuk orang-orang semacam ini saya lebih senang menyebut mereka dengan sebutan munafik.

Kesimpulan:
Tidak semua dari mereka yang mengaku sebagai agnostik adalah agnostik sejati, yang telah sebelumnya melakukan berbagai usaha untuk mencapai kebenaran, yang karena suatu sebab dan lainnya mereka gagal menemukannya, sehingga mereka bertahan pada posisi mereka sebagai agnostik.

Referensi:

Gazalba, Sidi. “Sistematika Filsafat”, Jakarta: Bulan Bintang. Buku Pertama dan Buku Ketiga.

http://www.geocities.com/area51/dunes/5591/dic/agnostik.htm

http://gentole.wordpress.com/2008/01/14/anda-mengaku-agnostik/

http://en.wikipedia.org/wiki/Agnosticism

http://politikana.com/baca/2009/04/21/agnostik-ateis.html

http://insistnet.com/index.php?option=com_content&task=view&id=101&Itemid=54

http://insistnet.com/index.php?option=com_content&task=view&id=68&Itemid=54

Gambar: http://farm4.static.flickr.com/3098/3137972457_7205bf3bc5.jpg

Seharian nonton Channel V India (shut up, it was fun) saya mulai bosan dan mencari channel lain. Akhirnya berhenti di Australian Network. Acaranya seru. Richard Dawkins berbicara tentang “Enemy of reason”.

Mungkin dari pembicaranya sudah bias ditebak isi acara ini apa. Richard membahas tentang orang-orang yang superstitious dan mengemukakan berbagai fakta untuk membantah keberadaan supranatural. Paling seru ketika seorang psikolog membuat semacam tes. Dalam tes ini orang-orang yang mengaku bias menemukan air dengan dua batang tongkat disuruh menebak di jeregen mana yang berisi air. Ada banyak jeregen di tempat itu, ada yang berisi air ada yang berisi pasir. Mengaggumkan, dari belasan orang yang mengaku bias menemukan air dengan kekuatan supranatural, hanya satu yang berhasil menebak. Paling lucunya, ketika orang-orang tersebut dihadapkan kepada that-hard-fact, rata-rata semuanya ngeles luar biasa.

Acara ini sendiri ternyata berseri dan saya lagi menantikan seri-seri selanjutnya

Buku Richard Dawkins yang pertama saya baca judulnya “God Delusion”. Buku menarik tentang pandangan seorang atheis terhadap keberadaan tuhan dengan fakta-fakta khas atheis. Hard-fact.

Berbicara tentang tuhan mungkin saya adalah orang paling tidak capable. Berhubung saya sendiri masih ragu-ragu dan cukup menganggap diri saya agnostic saja.

Pikiran saya melayang kepada pembicaraan saya dan teman saya bertahun-tahun lalu. Teman saya yang notabene pendeta itu, mengatakan orang-orang tidak sepantasnya meninggalkan agama (yang kami bicarakan tentu saja Kristen), karena agama telah berjasa dalam sejarah manusia.

Banyak orang yang saya kenal bertanya-tanya apakah agama memang dibutuhkan di dunia ini. Beberapa orang malah sudah sampai pada kesimpulan: tidak.

Saya sendiri belum bisa memutuskan. Karena saya percaya tidak ada yang kebetulan di dunia ini sehingga keberadaan sesuatu pun pasti ada aksi dan reaksi nya. Seperti kata teman saya, agama memang telah berjasa dalam sejarah dunia. Misalnya:

1. Agama telah menjadi incubator seni selama berabad-abad. Gereja katolik sudah sejak lama menjadi patron bagi seniman-seniman terhormat sepanjang sejarah.
2. Gereja juga telah menjadi incubator musik. Atas nama kepercayaan manusia telah melahirkan karya-karya terbaik sepanjang masa
3. Agama telah mengajarkan pengikutnya untuk menjadi manusia yang lebih baik. Saya tidak tahu dengan agama lain, tapi dalam kristianitas diajarkan untuk saling mengasihi, tidak mencuri, tidak membunuh, dan lain-lain.

Masih banyak fakta-fakta lainnya. Mungkin beberapa dari anda bertanya, “Apakah hal-hal diatas terjadi hanya dan hanya karena peran serta agama?”. Saya sendiri tidak tahu.

Kembali lagi kepada supranatural. Menurut saya sendiri secara logis orang yang percaya akan adanya Tuhan pasti percaya terhadap keberadaan hal-hal supranatural. Memang berat ketika hal yang kita percayai ditentang dengan fakta-fakta gambling dan keras. Namun kembali lagi, apakah kita kadang terlalu arogan untuk menyadari bahwa ada kemungkinan walaupun kecil, bahwa kita mungkin saja salah?

Pertentangan orang percaya dan yang tidak ini semakin sengit saja. Saat sesi surfing kemarin saya menemukan hal-hal yang berhasil membuat saya tertawa seharian. Misalnya saja kaum atheis di Inggris mulai melakukan campaign bahwa tuhan (mungkin) tidak ada. Mereka membuat sejenis advertisement di bus double decker yang tersohor itu dengan tulisan yang berbunyi “There’s probably no god. Now stop worrying and enjoy your life”. Ha ha ha. Menurut saya ini campaign yang cukup fenomenal. Bahkan American Humanist sudah terinspirasi membuat campaign serupa dengan tulisan “Why believe in a God? Just be good for goodness’ sake”.

Saya lebih memang lebih percaya berbuat kebaikan itu memang sudah seharusnya. Jalan mana yang harus ditempuh yah terserah masing-masing. Tapi saya yang mendewakan logika ini tentu saja menyarankan “just be good for goodness sake”

Dari sisi yang percaya semakin haillarious. Seseorang yang bernama Harun Yahya menulis Atlas Penciptaan. Isinya kurang lebih membantah teori evolusi dan bersikeras kalau semua makhluk hidup diciptakan sebagaimana adanya. Dari berjuta-juta tahun manusia ya manusia, monyet ya monyet, pohon kelapa ya pohon kelapa.

Kalau kita membahas mengapa kebutuhan akan sesuatu yang supranatural ada pada orang kebanyakan, mungkin bahasan akan menjadi terlalu jauh. Namun saya percaya kalau agama lebih merupakan hasil dari sebuah kebudayaan. Sama seperti tari pendet atau musik klasik.

Apakah agama lebih baik diperlakukan seperti ajaran biasa tanpa kekuatan apapun? Terimakasih atas jasa-jasa agama, namun kini saatnya kita move on?

Well that’s up to you guys

More on Atheist Bus

More on Atlas Penciptaan-Harun Yahya

“THE TRADITIONAL APPROACHES ARE NOW OBSOLETE. ONE HUNDRED YEARS OF MARKETING THOUGHTS ARE GONE. ALTERNATIVE APPROACHES AREN’T A NOVELTY. THEY ARE ALL WE’VE GOT LEFT.” – Seth Godin

AGNOSTIK is a new model agency. A response to the notion that the old agency models “are all broken” and “the traditional solutions are becoming less and less effective”. Our positioning may sound like a bunch of cliches, because so many agencies are talking about the need to re-gear their approach around the same principles: ideas-led, media-neutral, integrated, multi-disciplinary. The difference is, AGNOSTIK has these principles at its core. It is in fact a response to the countless calls for agencies to drag themselves into the 21st century.

Dieser Gottesbeweis wird möglicherweise nicht jeden befriedigen, er ist allerdings ultimativ.

Q: Betrachten wir die Welt, was wissen wir über diese? A: Nicht viel, aber wir wissen: “Etwas ist”.

Wir wissen also nicht etwa, dass es Menschen gibt oder dass wir menschliche Wesen sind (wir könnten beispielsweise auch rekonvaleszierende kosmische Schwarzwale aus für uns nicht vorstellbaren Uni- oder Multiversen sein, deren Therapie von einem künstlichen Menschsein begleitet wird), sondern nur, dass es etwas gibt. Dieses Etwas ist zudem nicht statisch, sondern dynamisch. Formen wir dieses Wissen um, dann können wir sicher das Vorhandensein von Zustandsmengen feststellen, auf die Regelmengen [1] angewendet werden. Die Anwendung der Regelmengen ist als Betrieb zu verstehen, das heißt es gibt einen Betreiber [2]; diesen Betreiber nennt der Mensch traditionell Gott.

Es muss angemerkt werden, dass wir – aus wissenschaftlicher Sicht - wenig [3] über die Beschaffenheit Gottes wissen. Dennoch scheint klar woher die natürliche Spiritualität der Menschen kommt, die unter anderem politisch ausgebeutet worden ist, und dass der Atheismus, freundlich formuliert,  auf ganz dünnen Beinen steht. Übrigens ist dieser Gottesbeweis der einzige mögliche Angriffspunkt, der aus Sicht der Religiösen dem Agnostizismus zugewiesen werden kann. Dennoch rät der Autor nicht zum Ignostizismus.

Warum Gott die Welt betreibt und ob Gott selbst betrieben wird, erfahren Sie im nächsten Webbär, bleiben Sie uns gewogen…

[1] Zustands- und Regelmengen können miteinander verwoben sein.
[2] Der Betrieb und die genannten Mengen können miteinander verwoben sein.
[3] Wir wissen etwas im Rahmen unserer Beschäftigung mit den genannten Mengen, welche wir Physik (altgriechisch für Natur) nennen.

Agama. Bahasan sensitif, bahasan ‘tak berujung’. Apalagi jika yang dibahas adalah perbandingan agama. Dan, juga, ada juga, perbandingan agama dan bukan beragama. Bisa panjang urusannya, tak gendong kemana-mana

Taatkah anda beragama? Atau… irreligious.

Irreligious, sebuah kata yang bisa jadi merupakan kosa kata aneh, atau bisa jadi terdengar seperti kata hinaan, buat masyarakat kita yang katanya bangsa ber-Ketuhanan Yang Maha Esa.

Baru nyasar ke sebuah blog bertajuk “Irreligious“, blog berbahasa Inggris. Salah satu tulisannya berjudul “I doubt the Koran mentions hand gels“, isinya tentang hinaan kepada penganut agama.

Isi postingnya sangat singkat, hanya satu paragraf. Ini dia;

Not to be outdone by loony Christians when it comes to ignoring health concerns in favor of religious superstitions, some Muslim health care workers in England are refusing to use alcohol-based hand gels in the fight against swine flu, citing religious reasons.

Kira-kira artinya:

Tak mau kalah dengan umat Kristen gila ketika mengabaikan masalah kesehatan dalam kaitannya dengan tahayul agama, beberapa orang pekerja kesehatan Muslim di Inggris menolak menggunakan hand gel (pembasuh tangan) berbahan alkohol dalam rangka memerangi flu babi, dengan menyebutkan alasan agama.

Dua kelompok penganut agama dihina sekaligus.

Melihat blognya, sepertinya si pemilik adalah atheis, atau agnostik. Wajar kalau dia menghina kaum beragama, yang dikatakannya gila, dan mempercayai tahayul agama.

Wajar?

Padahal, ada sebuah quote yang dipajangnya pada header tema blognya:

“With or without religion, you would have a good people doing good things and evil people doing eving things. But for good people to do evil things, that takes religion.” – Steven Weinberg

Coba saya terjemahkan:

“Dengan atau tanpa agama, ada orang baik melakukan hal baik dan orang jahat melakukan hal jahat. Tapi, untuk orang baik yang melakukan hal jahat, hal itu melibatkan agama.” – Steven Weinberg.

Ironis dong? enak dong? mantep tho?

Sebuah ironi, si pemilik melakukan penghinaan, padahal menurut quote Steven Weinberg yang dipajangnya, secara tersirat, agama lah penyebab kejahatan. Kecuali, kalau menurut ‘agamanya’ itu, penghinaan itu bukan sesuatu yang jahat, susah juga dah.

Sayang di sayang, anak kambing saya , seseorang yang ingin mempengaruhi orang lain, menggunakan kata-kata hinaan. Kalau si pemilik blog yang atheis ini ingin mempengaruhi orang dengan hinaan, susah untuk menjadi efektif. Yang ada malah antipati, dan substansinya menjadi tak pernah diperhatikan. Apalagi ini masalah keyakinan, yang perlu pemikiran lama untuk mengubahnya.

Wah ada yang mulai protes nih kelihatannya sama saya.

Tunggu dulu sodara-sodara. Bukan maksud saya untuk mengajarkan cara mempengaruhi orang untuk pindah agama. Saya disini hanya mengingatkan, hinaan-makian-pelecehan seperti itulah salah satu yang bisa menyebabkan pertumpahan darah antar penganut agama/penolak agama, menjauhkan manusia dari kemanusiaan.

Seperti itu juga pesan saya terhadap cara yang disampaikan oleh seorang bernama abdullah yang berkomentar di salah satu posting saya sebelumnya, dengan mengatakan:

Saya termasuk orang yang percaya TUHAN tapi tidak percaya agama alias God Without Religion (GWR), agama hanya menjauhkan manusia dari kemanusiaan dan contohnya banyak sekali dalam kehidupan kita sehari2. Harap dibedakan : beragama dan bertuhan adalah dua hal yang berbeda!! Terima kasih

Tentu saja, argumennya tersebut akan dengan semangat dipatahkan oleh penganut agama.

Tapi bukan itu inti ‘dongeng’ saya kali ini. Intinya, cobalah untuk tidak menghina, memaki, atau melecehkan orang yang berpendirian berbeda, karena hanya akan menjadi semacam pembenaran untuk sebuah konflik, dan menjadi bahan debat kusir berkepanjangan tak berujung.

Soal keyakinannya, semua punya pertimbangan, ga mau bahas, selesai kuliah hari ini

Save Our Souls

.

.

Baca juga artikel-artikel lainnya yuks….

• Phone Post

.

In a long boring day, saya ke toko buku untuk mencari bahan bacaan. Hal ini terutama disebabkan kebutuhan saya untuk mengeluarkan uang. Don’t you agree, kalau lagi suntuk salah satu obat paling mujarab adalah berbelanja .

Diantara novel-novel masa kini yang berbau percintaan remaja yang dihiasi kisah vampire (baca: twilight), chicklit Indonesia yang beribu-ribu namun isinya sama semua, dan novel-novel kontemporer yang lebih memusingkan cara penyampaian daripada isi, saya melihat satu novel dengan judul Kisah Pi (Life of Pi) karangan Yann Martel. Stok tinggal satu di toko itu. Di sampulnya tertulis “Pemenang The Man Booker Prize”. Well, saya sudah jera membeli buku yang menang penghargaan setelah saya membeli buku dengan judul The Road (Cormac McCarthy) yang memenangkan Pulitzer. Setelah membaca 20 halaman saya menyerah. Sulit sekali menembus eksterior buku ini untuk menangkap apa yang hendak disampaikan penulisnya.

Life of Pi sudah menarik saya dari awal buku. Cerita ini berawal dari seorang penulis Canada yang berpergian ke India. Diisyaratkan mungkin penulis ini lari dari kenyataan. Pada suatu hari dia bertemu seorang tua yang berkata “Saya punya cerita yang bakal membuat Anda percaya pada Tuhan” SNAP. Saya langsung antusias membaca buku ini.

Pi adalah seseorang dengan nama lengkap Piscine Molitor Patel. Seorang anak dari Pondicherry India. Ayah Pi mempunyai kebun binatang dan Pi mempunyai satu Saudara laki-laki bernama Ravi. Setelah melewati petualangan yang hebat, akirnya Pi tinggal di Canada tempat sang penulis dikisahkan mendengar langsung petualangannya yang hebat.

Pada awalnya novel ini secara casual membahas tentang keberagaman agama (Pi sendiri mengaku beragama Hindu, Katolik dan Islam sekaligus) serta perdebatan diantara agama-agama tersebut sampai perdebatan antara kepercayaan akan tuhan, ateis dan agnostic. Semuanya diceritakan dengan amat kasual sehingga jika anda tidak memilih untuk memikirkannya, maka hal tersebut tidak berarti banyak Selain itu Pi juga memperdebatkan kebebasan melalui hewan-hewan dalam kebun binatangnya.

Namun petualangan Pi yang sebenarnya belum dimulai. Pi dan keluarganya memutuskan untuk pindah dari India menggunakan sebuah kapal besar. Mereka membawa seluruh binatang dari kebun binatang mereka dalam kapal itu. Namun dalam perjalanan, Kapal tersebut tenggelam dan Pi berhasil selamat di sekoci dengan seekor Harimau Bengal, seekor hyena, seekor zebra dan seekor orangutan betina. Pi terombang ambing di lautan lepas selama 227 hari.

Di tengah laut ini sebagian besar petualangan Pi terjadi. Mulai dari matinya binatang dalam sekoci satu persatu sampai tinggal hanya Pi dan si harimau. Kisahnya memukau dan di luar logika. Yang paling saya ingat adalah kisah dimana Pi menemukan sebuah pulau kecil di lautan bebas. Pulau ini bukan pulau biasa. Pulau ini dibentuk oleh sebuah tanaman alga (bukan dari tanah atau batuan). Pulau ini juga dikisahkan banyak pohonnya dan banyak binatang sejenis meerkat. Namun pulau ini mempunya sisi gelap. Pada malam hari pulau ini berubah menjadi pulau kanibal dan memakan semua benda yang ada diatasnya selain pohon-pohon.

Pada akhir novel, Pi diinterograsi oleh dua teknisi dari perusahan kapal yang tenggelam tersebut. Dua orang Jepang, yang menurut pendapat saya seperti Tjomson and Thomson dari komik Tin-tin. Pada saat interograsi, Pi memaparkan semua petualangannya. Namun tentu saja dua orang Jepang tersebut tidak percaya. It is intriguing, kenapa harus orang Jepang? Menurut saya mungkin karena jepang dekat dengan teknologi maju sehingga ini merupakan personifikasi dari logika berpikir manusia. Pada akhirnya Pi membuat cerita lain yang lebih masuk akal agar kedua orang Jepang ini percaya (walaupun kedua orang ini berpendapat, cerita pertama lebih menarik).

Sehabis membaca buku ini saya benar-benar terkesima. In my opinion buku ini mempertanyakan apakah dasar dari sebuah kebenaran. Ketika sebuah cerita diceritakan kembali pada orang lain, bagaimana pendengarnya mengolah cerita tersebut. Persis seperti agama. Bagaimana audiens pada masa sekarang menilai apa yang ditawarkan agama yang notabene terjadi beribu-ribu tahun yang lalu dengan cerita-cerita yang tidak masuk akal.

Namun anda tidak perlu khawatir. Buku ini tidak memaksakan apapun selain mengajak anda berpikir. Bagi saya sendiri saya langsung mengevaluasi semua hal yang saya percayai selama ini. Mempertanyakan dasar hidup yang saya pegang dengan erat.

Kisah Pi yang luar biasa diolah sedemikian rupa, diceritakan sangat detail dan menarik sehingga realitas yang kita pegang adalah cerita Pi sendiri. Namun pada akhir buku, saya merasa ditantang untuk kembali mempertanyakan realitas yang saya pegang pada kisah Pi. Buku ini tidak menawarkan suatu ide baru atau tidak menawarkan pemikiran dari penulisnya, namun buku ini mengajak anda untuk berpikir sendiri sehingga membaca buku ini terasa seperti pengalaman dua arah antara penulis dan pembaca. Buku ini terasa mengajak pembaca berdialog dan membebaskan pembacanya mencari jawabannya sendiri. Tidak ada yang benar dan salah.

Buku ini mempunyai intensitas sangat hebat tanpa harus bersusah-susah memusingkan pembacanya dengan cara bertutur yang berbelit-belit, memusingkan, rumit dan susah dimengerti. Lebih tepatnya buku ini menawarkan intensitas susuai yang diharapkan semua pembaca. Saya bisa membacanya hanya sebagai cerita yang menghibur dan membawa fantasi saya kemana-mana tanpa harus pusing-pusing memikirkan dasar pemikirannya. Di saat yang sama buku ini juga bisa membawa anda kepada pemikiran yang sangat teramat dalam mengenai kebenaran.

Top Notch.

Wenn es etwas gibt, dass einem Heiden sauer aufstößt, dann sind das Atheisten. Bevor ich jetzt aber anfange einen Beitrag zu diesem Thema zu verfassen, möchte ich noch ein paar Definitionen vorausschicken:

Atheisten

Menschen, die an keine höheren Mächte außerhalb der (ungelenkten) Naturgewalten glauben

Agnostiker

Menschen, die an eine höhere Macht glauben, ohne diese näher spezifizieren zu können / wollen.

Und wenn ich hier von “Atheisten” spreche, meine ich zumeist jene militanten, wegen denen ich mich hier so aufrege.

Der Atheisten-Bus. Wozu genau eigentlich?

Nehmen wir mich zum Beispiel. Meine Serie “Irren ist biblisch” ist bestimmt die beliebteste in meinem Blog. Mit Kritik am Christentum wird hier nicht gespart – und auch die meisten Zitate aus der Bibel selbst sind nichts anderes als Patronen, die auf die Überzeugungen anderer gefeuert werden. Aber sind sie dazu gedacht den Menschen die Hoffnung zu nehmen? Ich denke nicht; und ich sollt’s wissen.

Mir geht es darum aufzuzeigen, dass unter den vielen Archetypen (unsere Götter und Göttinen spiegeln nur Aspekte wider) dieser vielleicht nicht der optimale ist. Aber ich würde niemals behaupten, dass es kein Leben nach dem Tod gibt. Für mich gibt es danach sogar noch viele.

Recht haben – aus Angst

Atheisten teile ich in zwei große Gruppen ein: Uninteressierte und Besserwisser. Ja, ich weiß. Das ist nicht gerade unparteiisch – aber hey; ich hab’ das ja auch nirgends behauptet.

Die Uninteressierten sind jene, die Atheisten sind, weil es ihnen die Mühe nicht wert ist über den Sinn des Lebens nachzudenken. Gut … damit kann ich leben. Aus heidnischer Sicht haben sie einfach nur viel zu lernen – aber das wird sich schon im Laufe ihres Lebens weisen.

Die Besserwisser hingegen sind eine unangenehme Gruppe. Das sie sich die Frage nach dem Sinn des Lebens gestellt haben steht außer Frage – immerhin sind sie aktiv gegen den Gedanken, dass es eine “höhere Macht” gibt, die Einfluss auf ihr Leben nimmt. Und genau DAS ist daran so interessant.

Das extrem auffällige Auftreten gegen die Möglichkeit, dass etwas Unbeeinflussbares existiert, etwas, dass sich intelligent verhält und nach eigenen Regeln spielend Einfluss auf den Menschen nimmt macht vielen Angst. Sie verabscheuen den Gedanken, dass die Moral eines ihnen unbekannten oder fremden Geistes über der eigenen steht.  Kurzum: Sie haben Angst nicht immer 100%ig der Herr der Lage zu sein. Und deshalb treten sie die Flucht nach vorne an.

atheistenbus.at

ES GIBT (mit an Sicherheit grenzender Wahrscheinlichkeit) KEINEN GOTT

…wird da skandiert. Nett, grundsätzlich – und in der optischen Darbringung sogar mit einem gewissen Witz ausgestattet. Am Ende stellt sich dennoch die Frage nach dem Sinn dahinter. Was will man damit erreichen?

Die Gefahr dahinter

Das Paradoxon ist, dass Atheisten, die sich gerne als die Vertreter der Idee, dass der Mensch selbst für jede moralische Entscheidung selbst intelligent genug ist und deshalb keinen Gott / keine Götter benötigt, ja eigentlich die größten Zweifler an diesem Gedanken sind – sonst würden sie andere in Ruhe ihre Entscheidungen fällen lassen. Auch im Hinblick auf deren Ansichten und religiösen Überzeugungen.

Das widerum ist etwas, was sie nicht können. Scheinbar.

Neben-Leitspruch der Kampagne:

Werte sind menschlich – auf uns kommt es an.

Gut, schön. Gehen wir mal diesen Weg. Es gibt keine Götter, es gibt kein Leben nach dem Tod. Fein. Und jetzt? In meinem Leben ändert sich genau WAS jetzt?

Ohne die Vorstellung eines Lebens nach dem Tod bin ich in der Tat befreit. Zum Beispiel auch von dem Gedanken, dass meine Handlungsweisen ernsthafte und andauernde Konsequenzen haben. Es macht keinen Unterschied, ob ich ein paar Jahre früher oder später sterbe – ehrlich nicht. Wenn’s aus ist – ist’s aus. Wo’s mich nicht mehr gibt kann ich mir keine Gedanken darüber machen. Jede Moral ist gleich viel Wert – egal wie sie zu anderen Menschen steht.

“Idealistische Träumer” möchte ich fast sagen – aber da hätte ich das Gefühl, dass zuviel positives mitschwingt. Ich mag diese Menschen genauso gern, wie christliche Missionare. Wer eine Religion (oder eine Anti-Religion) annehmen möchte, der kommt von selbst und benötigt keine Werbeslogans auf Bussen.

Was ich mir nicht verkneifen kann:

www.atheisten.at

Noch immer ist es so, dass die Religionen durch die Gesetzgebung extrem bevorzugt werden. Dadurch werden die Konfessionslosen benachteiligt. Jene Steuererleichterungen, Gratisleistungen, Subventionen und Direktzahlungen verursachen ein Loch im Budget, welches von allen ausgeglichen werden muss.

Wir setzen uns dafür ein, dass diese Bevorzugungen abgeschafft werden. Wir machen Lobbying für die Gleichberechtigung von Menschen ohne religiösen Glauben.

Ehrlich gesagt zahle ich lieber für 10 Zeugen Jehovas als für einen von Euch, Kumpel. Denn Zeugen bieten vielen Menschen, die sämtliche Hoffnung verloren haben (Achtung! Zumeist natürlich Atheisten…) einen Ausweg und eine Gemeinschaft. Ihr nicht.

Fazit

Naja … eigentlich muss man sie ja bemitleiden, unsere kleinen militanten Atheisten. Im Grunde versuchen sie sich an den Gedanken zu klammern, sie wären der Herr über alle Wertigkeiten.

Gute Nacht – und träumt recht schön weiter.

Gruß,
Daniel

]]> http://undertakethislaw.wordpress.com/2009/04/18/gott-vs-die-welt/ Sat, 18 Apr 2009 06:16:08 +0000 UnderTakeThisLaw http://undertakethislaw.wordpress.com/2009/04/18/gott-vs-die-welt/

Vorneweg: Ich mag es nicht, Menschen in bestimmte Schubladen hineinzustecken. Daher stöhne ich auch innerlich, wenn ich gefragt werde, ob ich Atheist oder Agnostiker sei. Reicht es nicht, dass ich keinen Gott habe? Ist damit nicht schon alles gesagt?

Ich habe keinen Gott: Das heißt nicht, dass andere einen haben könnten. Sei es, dass sie auf ein höheres Wesen abfahren, sei es, dass sich ihre Welt nur ums Eine dreht – was immer das im einzelnen sein mag -, sei es, dass sie sich einer “Idee”, einer “Ideologie”, einer “Sache” voll und ganz verschrieben haben, sodass dies an die frei gewordene Stelle des höheren Wesens getreten ist. Ich glaube auch an ziemlich viel Unsinn, zum Beispiel, dass StarTrek eine positive Zukunftsutopie antizipiert, obwohl das auch bloß eine geBorgte Identität ist. In ähnlicher Größenklasse ungefähr rangiert meinem Empfinden nach auch der Glaube an einen Gott.

Ich werde niemandem meine Sicht aufzwängen: Mein Gott ist kein fundamental-intoleranter Atheismus, oder was auch immer. Ich habe keine fixe Idee, die unter allen Umständen unter die Leute gebracht werden muss. Bist Du glücklich mit Deinem Gott: Ich freue mich für Dich.

Es gibt da jedoch etwas, das mich stört. Religion, Glaube und Gläubigkeit, das sind private Angelegenheiten. In der öffentlichen Diskussion haben Glaube, Religion, Kirche und alles, was damit zu tun hat, soviel zu suchen wie andere privaten Angelegenheiten: Als Randnotiz in den Boulevardspalten der Presse.
Nun bin ich nicht so blauäugig, wie sich das anhört. Menschen, die von einer fixen Idee überzeugt sind, werden immer ein besonderes Augenmerk darauf legen, ihre Meinung unter die Menschen zu bringen, und so schreiben Bistümer Pressemitteilungen, mischen sich Bischöfe höchst qualifiziert in öffentliche Debatten ein, verteilen Kirchengemeinden Werbemüll in die Briefkästen.

Und sie scheinen allen Grund dazu zu haben: Ihre Schäfchen laufen ihnen weg. Profan ausgedrückt bedeutet das: Die Kirchensteuer bricht weg und die gesellschaftliche Relevanz der Kirchen steht zur Disposition.

Dieser Umstand lässt die kuriosesten Blüten treiben. Im Wettstreit um die öffentliche Aufmerksamkeit tritt sehr oft eine Weltfremdheit der Kirchenvertreter zu Tage, eine mittelalterliche Moralvorstellung, eine Sehnsucht nach einem status quo ante. Kurz: Die Vorstellungen offizieller Kirchenvertreter oder von fundamentalistischen Laien haben selten etwas mit der Wirklichkeit zu tun. Dass solche kruden Vorstellungen selten zur Erhöhung des Sexappeals der propagierten Position beiträgt, sondern allenfalls als ruppiger Annäherungsversuch, ist wohl den wenigsten bewußt.

Was meine ich damit? Hier einige Beispiele:

Eine Lehrerin leugnet die Existenz des Weihnachtsmannes und wird gefeuert. (klick)

Wie entstehen Religionen? Nachdem ich das hier las, kam mir das Erklärungsangebot aus “Das Leben des Brian” garnicht mehr so abwegig vor: Cargo-Kulte in der Karibik. (klick)

Einige christliche Knallköpfe wollen den Prozess gegen Jesus wegen “Verfahrensfehlern” neu aufrollen und hätten gerne dafür den Botschafter Israels und Italiens vor Gericht geladen. (klick)

Ein 21jähriger Fundamentalist schwört auf ein Leben ohne Sex vor der Ehe. Verquer genug, möchte er dies auch noch politisch propagieren. (klick)

Die Welt existiert erst seit 6000 Jahren, Urknall und Evolution gab es nicht, Darwin war bloß ein Schlitzohr: Die bekannte Position der so genannten Kreationisten. Mittlerweile kann man sich diese Überzeugung diplomieren lassen. (klick)

Wer an Gott glaubt, kann auch gleich an Außerirdische glauben. Sagt der Chefastrologe des Vatikans. (klick)

In Island ist es Brauch, Strassen und andere landschaftlichen Eingriffe auf die Bedürfnisse und Belange übernatürlicher Wesen abzustimmen. Dafür gibt es eine Elfenbeauftragte. (klick)

Sind die Beispiele oben noch eher zum Lachen, so gibt es doch auch gefährliche Komponenten im heutigen Christentum, allem voran ein latenter Antijudaismus.

Angesichts dieser Blüten finde ich ein wenig Aufklärung nicht schlecht. Aber ich habe auch Kritik an den Vorzeigeatheisten dieser Welt. Zum einen gibt es eine gefährliche Schnittstelle zu reaktionärem Gedankengut – wenn man das im Hinblick auf Katholizismus & Co. zuerst auch nicht glauben mag. Zum anderen kann eine atheistische Position selbst unglaubwürdig werden, gebiert sie sich intolerant oder selbst fundamentalistisch. Bei Classless gibt es zu dem Atheistenfrontschwein Dawkins eine ausführliche Analyse (Teil 1 & Teil 2).

Ich werde nicht versuchen, auch nur einen verbohrten Christen zu missionieren. Ich werde mich auch nicht mit irgend jemanden über Existenz oder Nichtexistenz seiner Götter streiten. Diese oder jene Position ist irrelevant, gehört sie doch ebenso wie das Lieblingsgericht oder das Haustier in den Bereich des Privaten. Solange aber die Überzeugtesten einen intellektuellen Exhibitionismus hinlegen, werde ich die PR-Versuche, die absichtlichen und die unabsichtlichen, die mir unterkommen, hier dokumentieren.

1. Dua etmeyi deneyin
Aslında bu gayet açık… Diz çöküp, dua etmeye başlayın ve her şeye gücü yeten
tanrınızdan basit bir şey isteyin. Ülkemizde yayın yapan bir televizyondaki dizide gördüğüm kadarıyla, fakir ama imanlı bir esas karakterin banka hesabına tanrı PARA gönderiyordu. Ama siz bu kadar bencil ve yüzsüz olmayın… Mesela sakat doğan –günahsız- çocukların iyileşmesi için dua edin. Bu kadar masumane, bu kadar makbul, bu kadar saf bir başka dileğiniz varsa tanrıdan, onu da dileyebilirsiniz. Ne oldu? Sonuç alabildiniz mi? Değil siz, topluca 70 milyon kişi dua etsek, sakat doğan çocukları durumunda size bir gelişme olur mu? Tabii ki OLMAZ.

2. Dua sonuçlarını istatistikî olarak inceleyin
İşin aslı, hiçbir duaya tanrı tarafından yanıt verilmemektedir. “Dualarım kabul oldu” yanılgısı, o insanların hayal güçleriyle bağlantılı bir durumdur. Peki, bunu nasıl anlıyoruz? Bilimsel yöntemlerle!

Tarihte defalarca yapılan basit bir deneyle bunu anlamamız gayet kolay. Bir grup insan toplanır, bir şeyler için dua ederler, sonuçlar değerlendirilir. Dua etmenin sonuçlara etkisinin SIFIR olduğu görülür.

3. Tarihteki binlerce uyduruk dini düşünün
Tarih bir dinler çöplüğüdür. Eski mısırlıların tanrı olarak gördükleri kralları için neler yaptığı ortadadır. Bir kamera şakası programında, yoldan geçenlere Anadolu’dan kaçırılan tarihi eserlerle ilgili sorular soruluyordu. Bir ablamıza da, “Piramitleri ülkemizden de kaçırıp Mısıra sizce nasıl taşımışlardır?” diye sorulmuştu. Ablamız da tarihi eser kaçakçılığının çok yanlış olduğunu, devletin bu talana engel olması gerektiğinden bahsediyordu yanlış hatırlamıyorsam…

Demem o ki, insanların aptallıkları her ne kadar sürmeye devam etse de, en azından artık piramit inşa etmiyoruz ve krallarımızı mumyalamıyoruz. Çünkü artık eski Mısırlıların inandıkları şeylerin uydurma olduğunu biliyoruz. Şimşeklerin ve yıldırımları Zeus’ın bize sinirlendiği için atmadığını biliyoruz… Güneş tutulmasını bir tanrısal mesaj olarak algılamıyoruz, çünkü ne zaman nerede gerçekleşeceğini önceden bilebiliyoruz. Örnekler çoğaltılabilir. Bugün –henüz- terk edilmemiş olan dinlerin de, uyduruk eski dinlerle birçok ortak yönleri vardır. Örneğin Tevrat’ın ve Kuran’ın Sümer’deki kökeniyle ilgili internette pek çok makaleye ulaşabilirisiniz. Tek yapmanız gereken dikkatli bir şekilde bakmak…

4. Herhangi bir kutsal kitabı okuyun
Açıkçası bu madde hakkında burada ne kadar alıntılar yapsak da aynı etkiyi yapamayız. Elinize milyonlarca insanın inandığı, evrendeki en mükemmel varlık (tanrı) tarafından yazıldığı söylenen bir kutsal kitap alıp, rasgele bir sayfa açın. Ve kendi gözleriniz görün… Açtığınız sayfada şunun gibi bir şeye rastlayacaksınız:Ey peygamber’in eşleri! Eğer siz ikiniz Allah’a tövbe ederseniz, ne iyi. Çünkü kalpleriniz kaydı. Eğer Peygamber’e karşı birbirinize arka çıkarsanız bilin ki Allah onun yardımcısıdır, Cebrail de, salih mü’minler de. Bunlardan sonra melekler de ona arka çıkarlar. Eğer o sizi boşarsa Rabbi ona, sizden daha hayırlı, müslüman, inanan, sebatla itaat eden, tövbe eden, ibadet eden, oruç tutan, dul ve bakire eşler verebilir. (Tahrim Suresi)

Tanrının, peygamberin eşlerini muhatap alması başlı başına gariptir, Peygamberin iki eşinin birbirine arka çıkmasından ne kast edilmiş bilemiyoruz ama eğer yaparlarsa diye tanrı onları tehdit ediyor. Üstelik işe melekler filan da karışıyor. Kitap indirmekle görevli Cebrail gelip bizzat peygamberin ailevi problemlerine el atıyor… Yetmiyor, “yeni bakire eşler veririm haa” diyerek tanrı bu kadınları kıskandırmayı ya da aşağılamayı amaçlıyor!

Hadi dünyadaki milyarlarca insana inen bir kutsal kitapta, bu komik ayetin niçin yer aldığını geçelim. Ama geçmişi ve geleceği, her şeyi bilen tanrı, bu kadınların birbirlerine arka çıkıp çıkmayacaklarını bilmiyor mu? Daha ötesi, haklarında böyle olumsuz vahiyler inen bu kadınları yaratan, onları peygamber eşi yapan, aynı tanrı değil mi?

Burada 3-4 tane bunun gibi komik ayeti gösterip tüm kitaba genelleme yapabilirdik. Ama amacımız bu değil. Diyoruz ki, hiçbir yönlendirme olmadan, bizzat kendiniz de rasgele bir sayfa açarak bunun gibi fantastik bir sürü ayet bulabilirsiniz. Tek yapmanız gereken dikkatli bir şekilde bakmak…

5. Tanrının planına anlam vermeye çalışın
Bizim kültürümüzde de bulunan bir başka mantıksızlık da, her işte bir hayır vardır inancıdır. Deprem olsa, sel bassa, en yakın arkadaşımız trafik kazasında ölse, o işte bir hayır vardır… Çünkü bunların hepsi tanrıdan gelmektedir ve tanrının bizim için bir planı vardır. Tamam peki diyelim ki var, o zaman tanrının Hitler ve öldürdüğü milyonlarca insan için de bir planı mı vardı?

6. Batıl inançları ve hurafeleri düşünün
Tarihteki uyduruk dinlere 3 numarada değinmiştik. Batıl inançlar ve hurafeler ise henüz tarihe karışmamış olan mevcut dinleri ilgilendiren konulardır. Bilimin gelişmesi ve toplumların bilinçlenmesi ile her geçen yüzyıl dinlerin etki alanları daralmaktadır. Bu daralma dinleri kendi içlerinde de değişmeye zorlamıştır. Ortaçağ Avrupa’sında, din adına yapılan ve yaklaşık 300 yıl süren cadı avcılığı dönemi ve sona erişi dehşet verici bir örnektir. Yüzyıllar boyunca uygulanan, sayısız masumun canını alan bir uygulamalar zinciri, daha sonradan hurafe sayılabilmektedir.

Bunun sebebi, belli bir noktadan sonra dini uygulamaların bazılarının çağdışı kalması ve bilimle çelişmeye başlamasıdır. Bunun üzerine din adamları, sanki eskiden aynı saçmalıkları topluma benimsetenler kendi meslektaşları değilmiş gibi, bu uygulamaları hurafe sayıp dini bunlarda “temizlemeye” çalışmışlardır. Dinlerin yüzyıllar içinde geçirdiği bu evrimler, aynı dinde çok sayıda farklı mezheplerin mevcudiyeti aslında dinin kendisinin bir hurafe olduğuna dair göstergelerdir.

7. Belirsizlikleri ve açmazları düşünün
Dinlerin bir diğer dayanağı da belirsizliklerdir. Yani diyelim ki riskli bir ameliyata girmeden önce dua ettiniz ve ameliyatınız çok başarılı geçti. Ameliyat dua ettiğiniz için mi başarılı geçti? Etmeseydiniz ölecek miydiniz? Bu ne sakat bir düşüncedir… Üfürükçü hocalar vs. hep bu şekilde kafası karışmış insanları sömürmektedir

8. Din bahanesiyle toplanan paraları düşünün
Hangi din olursa olsun, tepedeki din adamları, Papa veya herkimse, be kardeşim madem bu kadar mütedeyyinsin adamlarsınız, iki dua patlatın da ibadethaneniz ihya olsun, bizden neden para dileniyorsunuz?

9. Dünya üzerinde tanrıya dair hiçbir bilimsel kanıt veya tanrısal kalıntı bulunmadığına dikkat edin
Dünya üzerinde tanrıya ait bir kalıntı yoktur. Peygamberlerin mucizelerine ait bir kalıntı da yoktur. Tanrıyla konuştuğunu söyleyen sağlıklı bir kişi bulunmamaktadır. Elimizdeki kutsal kitaplar tanrıdan ziyade bir insan eserine benzemektedir. Tanrının istediği iletişim metodu olan dualara hiçbir yanıt gelmediği bilimsel deneylerle sabittir. Bu gerekçeler arttırılabilir.

10. Çocuksu sihirleri ve masalsı hikâyeleri düşünün
Aslında sihir kavramı zaten kendi başına mantığa aykırıdır. Ne tesadüf ki, dinlerde sihir ve masal olarak değerlendirilebilecek hikâyelere çok rastlanır. Ölen birinin yeniden doğması, uçan atlar, uçan insanlar, cinler-melekler, mucizeler vs.

11. Kölelik ve cariyelikle ilgili emirleri düşünün
Kölelerin nasıl istismar edileceği detaylarıyla anlatılan Kuran’da, köleliği kaldıran, yasaklayan ve hatta eleştiren hiç bir Ayet yoktur. Ama ne vardır? Cezai bir yaptırım olarak köle azat edilmesi vardır. Suçlu bir köleciye verilmiş cezadır. Hem de ağır bir ceza!

12. Peygamberlerin mucizelerini düşünün
Hastaları iyileştirmek, suyu şaraba çevirmek, denizi ikiye ayırmak… Bunların bir zamanlar gerçekleşmiş olması inandırıcı değildir, günümüze kalan bir iz veya kanıt bulunmamaktadır. Bunların kat be kat fazlaları merak edenler için kitapçıların bilimkurgu romanları raflarında bulunmaktadır.

13. Zıtlıklar ve çelişkileri düşünün
Tanrının mesaj göndermek için meleklere neden ihtiyacı olsun veya tanrı kaldıramayacağı taşı yaratabilir mi gibi çelişkilerden bahsetmiyoruz… Kurandaki bir ayete göre insan çamurdan, başkasında balçıktan, bir başka ayette kan pıhtısından, bir başkasında su damlasından, bir ayete göre ise topraktan yaratılmıştır. Bu çelişkiler içinde, sizce siz hangisindensiniz?

14. Tanrının cezalandırmak istediği toplam insan sayısını düşünün
Aslında başlık kendini iyi bir biçimde ifade etmekte. Her 6 kişiden 5inin Müslüman olmadığı veya her 3 kişiden 2sinin Hıristiyan olmadığı dünyada zaten kafadan çoğunluk cehenneme gitmek için yaratılmış gibi görünüyor. Dine inandığı halde günahkar olanlar da cabası…

15. Dini nedenlerle yapılan savaşları düşünün
“Benim hayali kahramanım (inandığım tanrı), senin hayali kahramanından daha gerçek” şeklinde özetlenebilecek sebepler uğruna ölen insanlar ve yok olan medeniyetler muhtemelen insanlık tarihindeki en büyük ironidir.

16. Evrim teorisi ve DNA’yı öğrenin
Bir grup insan, hem dinlerin hem de evrim ve onu destekleyen bilimsel teorilerin aynı anda gerçek olabileceğine inanadursun, ortada ciddi problemler bulunmaktadır. Tabii ki ilk olarak patlayan balon insanın yaratılışı üzerine mitolojik açıklamalar olmaktadır, zira insan yaratılmamış, zaman içinde evrimleşmiştir. İkincil olarak, ruh kavramı yine aynı sebepten dolayı sıkıntılıdır, çünkü vücudu idare eden ruh değil, beyindir.

17. Kutsal kitaplardaki ilkelliğe ve kullanılan hayal gücünün kıtlığına dikkat edin
Kutsal kitapların ortak özellikleri, yazıldığı yüzyılların hatalı bilgi ve inançlarıyla örtüşmesidir. Örneğin bugün inanılan dini kitaplara göre, Ay, Güneş, gezegenler ve yıldızlar dünyanın etrafında dönmektedir. Aynı zamanda Dünyanın düz olduğunu iddia eden bu görüşler, Kopernik öncesinin yermerkezci öğretilerini içermektedir. Oysa her şeyi bilen bir tanrı tarafından gönderilen kitapta böyle yanlış bilgilerin bulunması söz konusu bile olamazdı.

18. Ölümden sonra yaşamın çelişkilerinin düşünün
İnsanı ele almadan önce dünyadaki diğer canlıları değerlendirelim. Tek hücreli bir canlının ölümü, hücredeki kimyasal reaksiyonların durmasıdır. Çok hücreli organizmaların ölmesi de, organizmadaki hücrelerin tamamının ölmesidir. Bu gerçekler etrafında bakılınca, bir insanın, bir köpeğin, bir sineğin veya bir bakterinin ölümleri, benzer şekillerde gerçekleşmektedir. Oysa bakteriler, köpekler veya sineklerin ölümden sonra yaşamları olduğuna, onların da cennete veya cehenneme gideceğine inanan fazla kişi yoktur. Ama iş kendi yaşamlarına gelince, insanlara ölümden sonra yaşam pek cazip gelmektedir. Bu aşamada, insan yapımı bir kavram olan ruh devreye girmektedir.

Meteorolojik bilgisizlik içinde, çakan şimşekleri ve yıldırımları Zeus’un fırlattığını zanneden ilkel insanlar, ayın şekilde fizyolojik bilgisizlik içinde kendi vücutlarının da bir ruh tarafından idare edildiğini zannetmişlerdir. Genel inanış, ruhun yaşam boyunca vücudun içinde bulunup onu yönettiği, ölünce de vücuttan ayrılıp başka yere gittiği biçimindedir. Bu açıklamalar cahil insanların ve çocukların kolayca anlayabileceği düzeydedir.

Ancak günümüzde biliyoruz ki, yıldırımlar ve diğer gökyüzü olayları bilimsel olarak açıklanmıştır. Ruh ve beden kavramı da bilimsel olarak açıklanmıştır. Bilimsel açıdan, ruh yoktur. İnsan vücudu içinde, diğer hayvanlarda olmayan özel bir “ruh” organı olmadığı gibi, insan öldüğü zaman vücuttan ayrılıp başka bir boyuta giden organ da yoktur. İnsan hayatı boyunca yapılan tüm yaşamsal aktiviteler, nefes almaktan başlayıp âşık olmaya kadar, kimyasal ve biyolojik süreçlerle açıklanmıştır. Bu süreçler, ölümsüz bir ruh tarafından değil, beyin tarafından yönetilmektedir.

19. Birine inanırken, inanmayıp inkâr ettiğiniz diğer dinlerin toplam sayısını düşünün
Günümüzde pratik olarak inanılan binlerce din vardır. Geçmiş yüzyıllardaki dinleri de katarsak bu sayı anormal rakamlara ulaşacaktır. Aslında bu, insanların din uydurma potansiyelinin bulunduğunu ve hatta bu konuda gayet başarılı olduklarının göstergesidir.

Eğer bir dine inanıyorsanız, binlerce dini reddediyorsunuz. Kaç Hıristiyan Kuran okumuştur veya kaç Müslüman İncil okumuştur? Hiç adını duymadığımız dinler de cabası… Stephen F. Roberts bu durumu şöyle açıklar:“Bence temelde ikimiz de dinsiziz. Sadece ben, senden bir tane fazla dini daha reddediyorum. Sen diğer tüm olası dinleri neden reddettiğini anladığın zaman, benim de neden senin dinini reddettiğimi anlarsın.”

Ayrıca bu kadar çok dinin aynı anda var olması ve aynı anda çok ilgi görmesi, olası bir doğru dinin bulunmadığının işaretidir. Ya da insanlık doğru dini seçemeyecek kadar aptaldır. Her iki durumda da diyebiliriz ki, tanrı insanlığa, mevcut formlarda, sayısız çelişki içeren ve doğrulanamayan bir din göndermez.

20. Adak hayvan kesmenin anlamsızlığını düşünün
Yeni bir araba alındığında kurban kesilir ki kan aksın, araba kaza yapmasın. Bir ev satın alınır, kurban kesilir ki ev bereketli olsun. Tanrıya rüşvet teklif etmek nasıl bir iletişimdir, anlamak zordur…

21. Tanrının yaptığı cinsel ayrımcılığı düşününİyi kadınlar, itaatkârdırlar. Başkaldırdıklarını gördüğünüz kadınlara öğüt verin, onları yataklarında yalnız bırakın, onları dövün. (Nisa 34)
Birbirinize borçlandığınız zaman bunu yazın. Şahitliklerine güvendiğiniz iki erkeği; eğer iki erkek olmazsa, bir erkek ve iki kadını şahit tutun. (Bakara 282)
Size helâl olan kadınlardan ikişer, üçer, dörder olmak üzere nikâhlayın veya sahip olduğunuz cariyeler ile yetinin. (Nisa 3)
Allah size, çocuklarınızın alacağı miras hakkında, erkeğe iki dişinin payı kadarını emreder. (Nisa 11)

22. Kötü olaylara veya kişilere, tepeden hiçbir müdahale edilmediğine dikkat edin
Çok gelişmiş bir istihbarat sistemi kurduğunuzu varsayın. Dünya üzerinde meydana gelen tüm cinayet, hırsızlık, tecavüz, işkence, bombalama ve terör eylemlerinin haberini anında aldığınızı düşünün. Birkaç dakika içinde o kadar çok sayıda istenmedik olaya tanıklık edersiniz ki, daha fazla bunları seyretmek dayanılmaz hale gelir.

İşte mevcut durum ve tarih boyunca yaşananlar eşliğinde konuyu ele aldığımızda, dünya üzerinde yaşanmış ve yaşanmakta olan olaylara hiçbir üst müdahale gelmediği aşikârdır. Yapılan onca ibadetin ve edilen duaların sonuç vermediği ortadadır.

23. Bir dinci ile konuşun
Mantıksızlığa bizzat şahit olun. Verdikleri kaçamak yanıtları gözlemleyin. Sohbetin bir süre sonra “Ama tanrının işine akıl sır ermez…” noktasında takıldığına dikkat edin. Kendi aralarındaki tartışmalarını takip edin. Basit bir detay hakkında bile yüzlerce farklı yorum yapmalarını ibretle izleyin.

24. Tanrının neden insani tavır ve davranışlarda bulunduğunu düşünün
Kutsal metinlerde ve hadislerde tanrının bazı hareketleri, şeklen insani hareketlerin benzeri olarak tarif edilmiştir. Peygamberle tokalaşması, tahta oturması gibi tabirler güvenilir dini kaynaklarda yer almıştır. Ancak bunların ötesinde, sürekli sevilme ve tapılma isteğiyle, önceden belirlenmiş kader kavramıyla birlikte ele alındığında çelişkiler içeren sevap-günah hesabıyla, doyumsuz bir intikam ve cezalandırma hırsı ile hareket etmesi, önyargısız ve tarafsız bakıldığında düşündürücüdür.

25. Hastalandığınızda, dua ederek anında iyileşmeyi deneyin
Sağlık sigortanız var mı? Ev sigortanız var mı? Arabanızın sigortası var mı? Eğer inançlı bir dindarsanız bunlara hiç gerek yok! Nasıl olsa tanrı sizden yana… Zaten size bir şey olmaz. Eğer olursa da, tanrı öyle istediği için olmuştur, o nedenle tanrıya karşı gelinmez. Hastalanırsanız da iki dua edin geçer. Geçmezse zaten acı çekmeyi hak etmişsinizdir. Hadi geçmiş olsun…

26. Peygamberlerin hayatlarındaki iğrençlikleri düşünün
Şüphesiz toplu kıyımlar, işkenceler, kölelik ve bugün bize anormal gelen pek çok örnek verilebilir. Ancak çok bilinen ve eleştirilen bir konu da Muhammed ve (sübyancılık) pedofilidir. Yakın arkadaşı olan ilk halife Ebu Bekir’in öz kızı, Ayşe ile 6 yaşında evlendiği ve 9 yaşındayken de gerdeğe girdiği iddia edilen 55 yaşındaki Muhammed’in bu davranışı maalesef sonraki yüzyıllarda kötü örnek oluşturmuştur. 21. yüzyıl Türkiye’sinde hala bir takım “Dini Bilgiler” kitapları içinde pedofilinin alenen teşvik edilmesi, kendisini koruyamayacak yaştaki kız çocuklarının istismarını kolaylaştırmaktadır. Burada anlaşılması gereken nokta şudur ki, günümüzde hem ahlakdışı hem de yasadışı olan sübyancılığın, 7. yüzyıl için sıradan bir olay olması veya olmaması, önemsizdir. Çünkü son kitapla gelen son peygamber olma iddiasındaki kişinin, sıradan bir 7. yüzyıl erkeği zihniyetinde davranması, zaten kendi iddiası ile çelişmektedir.

27. Güçlü olana tapınma psikolojisini düşününÇocukluğumda Tanrı’ya her gece bir bisiklet vermesi için dua ederdim. Baktım böyle olmuyor, ben de tuttum bir bisiklet çaldım ve geceleri Tanrı’ya beni affetmesi için dua etmeye başladım. Al Capone

Tarihteki en ünlü mafya liderlerinden, kendisi de bir güç simgesi olan Al Capone, ironi yüklü bu sözünde aslında bir noktayı güzel ifade etmiştir. Günümüzde toplumun iç dinamikleri ile tanrısal öğreti çocuklara aşılanmakta, beyinleri yıkanmaktadır. Dünyada yaşanan olumsuzluklar için öbür taraftan ya da tanrıdan medet umacak şekilde zihinler uyuşturulmaktadır.

Hiçbir tanrısal kalıntı veya kanıtlanabilir olgu olmamasına rağmen (Öneri:9) dinsel davranış motifleri ve toplu ibadetlerin toplumda yinelenerek uygulanması, çocukların konunun özünü idrak etmesini imkânsız hale getirmektedir. Zaten yıkanmış beyinler, yetersiz eğitimle birleşince, ölene kadar süren bir yanılsama başlar.

Çocuklukta atılan bu temel üzerine kurulan bina, korkutmaya ve cezalandırmaya dayalı dini adalet sistemidir. Herkesten ve her şeyden daha güçlü bir varlığın, yaşamları boyunca kendilerini izleyeceğine inandırılan insanlar, doğal olarak bu güçten yana taraf olmaya çalışacaktır. Buna doğrultudaki davranışlar da, doğuştan gelen sözde tanrı inancı ile değil, tamamen kendini koruma içgüdüsü ile yapılacaktır.

28. Tanrıdan sizle konuşmasını isteyin
Bu isteğiniz tabii ki gerçekleşmeyecektir. Her şeyin üstünde ve her şeyi bilen bir Tanrıyla konuşabilen bir insan olsa zaten kelimenin tam manasıyla ermiş ve her açıdan aşmış bir insan olurdu. Bu iletişimin doğrudan veya dolaylı olması fark etmezdi. Tanrıdan bir şekilde direktif alabilen kişiler şüphesiz ki toplumda öne çıkardı. Mesela ÖSS birincileri imam hatip liselilerden çıkardı veya sayısal lotoyu en çok dua eden tuttururdu. Ancak böyle şeyler gerçekleşmiyor. Günümüzde bu iddiadaki kişilerin varabildikleri tek yer ruh ve sinir hastalıkları klinikleri olmaktadır.

29. Nuh’un gemisini hayal edin
Kuranda atıfta bulunulan, İncil’de detayları anlatılan Nuh’un gemisi hikâyesini bilmeyen yoktur. Bundan yaklaşık 4 bin sene evvel, dünyayı tamamen sel basar. Nuh inşa ettiği 80 metre uzunluğundaki gemiye, tüm yaşayan canlılardan bir çift alır. Gemi dışında kalan her canlı, yani dünyadaki tüm yaşam bu selde telef olur. Dünyadaki canlı yaşamı, Nuh’un gemisindekilerin türemesiyle tekrar başlar.

Bu absürt hikayeyi ciddiye almak ve komik iddiaları bilimsel açıdan değerlendirmek bilime hakaret olur. Bu hikayenin imkansız olduğunu anlamak için ilkokul bitirmiş olmak yeterlidir. Ama buradaki esas acayiplik, tanrının alenen bir haksız katliam yapmasıdır. Yani Nuh’a yamuk yapan kavimi uyarmak yerine, onları öldürmek, belki bir yere kadar anlaşılabilir. Ama dünyadaki canlı yaşamını toptan katletmenin amacı ne olabilir? Nuh’tan 10.000 km uzakta yaşayan alakasız insanlar neden öldürülmüştür? Hayvanlar neden öldürülmüştür? Eğer bu bir ibretlik gösteri ise, zaten herkes öldüğü için, kime ibret olması amaçlanmıştır?

30. Güneşin altı ay boyunca batmadığı kuzey kutbunda oruç tutmayı deneyin (!)
Ama isterseniz denemeyin, çünkü yaz dönemine denk gelirse açlıktan ölürsünüz. Kış aylarında ise, isteseniz de tutamazsanız çünkü güneş hiç doğmaz. Kutuplarda oruç tutmak bir paradokstur. Yine bir bilgisizlik ve ilkellik örneğidir. Dünyanın düz olduğuna, güneşin ve diğer gök cisimlerinin dünyanın etrafında döndüğüne inanılan yermerkezci görüşün bir uzantısıdır. 17. yüzyıla kadar ağırlıklı olarak tüm dünyada bu görüşe inanılırdı. Ama bugün biliyoruz ki, dünya tabak gibi düz değil, güneşin hareketi de dünyanın her yerinden aynı şekilde gözlemlenmiyor. Ama bu durum nasıl olmuşsa tanrının gözünden kaçmış ve bazı ibadetleri güneşin hareketlerine göre belirtmekte bir problem görmemiş. Veyahut Kuran, Arap yarımadasının coğrafyasıyla dünyanın geri kalanının aynı olduğunu zanneden, 7. yüzyılın bilgi düzeyindeki biri tarafından yazılmış, insan üretimi bir kitaptır. Sizce?

A L I N T I D I R

Sehabis shalat Dhuhur di Masjid dekat kantor, saya iseng-iseng liat HP saya sambil duduk di pelataran masjid. Ternyata ada sms dari teman saya. Inti smsnya seperti ini:

“Numpang curhat. Boy, kayanya tanpa gue sadari gue udah jadi seorang agnostik dan hal itu baru gue sadari baru-baru ini. MENCRET!”

Hmm. Saya jadi ingat, dulu saya juga sempat menjadi seorang agnostik. Saya menganggap perbincangan tentang ada atau tidak adanya Tuhan adalah perbincangan yang nggak ada gunanya. Teis maupun Ateis masih sama-sama spekulasi. Konsep tentang adanya Tuhan (teis) masih belum terbukti. Kalo Tuhan itu ada, di mana Dia sekarang? Pun konsep tentang tidak adanya Tuhan (ateis) juga masih belum terbukti sampai sekarang. Sejauh mana mereka (para ateis) mencari keberadaan Tuhan, sampai dengan sangat arogannya mereka mengatakan bahwa Tuhan itu tidak ada? Walaupun seorang ateis kawakan sekelas Dawkins si penganut Darwinisme itu mengatakan bahwa konsep ketuhanan sudah dipatahkan dengan teori evolusi, tetap saja itu masih spekulasi. Jika evolusi itu memang shahih, di mana jejak atau fosil mahluk pertengahannya? Keduanya, teis maupun ateis, bagi saya sama-sama omongkosong. Berfikir tentang betapa indahnya setangkai bunga yang tumbuh di halaman rumah tetangga, masih lebih berarti dari pada berfikir tentang ada atau tidak adanya Tuhan. Waktu itu saya sempat beranggapan bahwa, alangkah celakanya hidup ini jika sebagian besar hidupnya hanya dihabiskan untuk memikirkan sesuatu yang masih bersifat spekulatif.

Alhamdulillah, saya cuma sebentar aja menjadi seorang agnostik. Yaitu cuma satu hari. Haha! Soalnya, kepercayaan saya terhadap Tuhan ternyata emang udah besar banget. Nggak bisa diganggu gugat. Meskipun saya masih belum luput dari perbuatan-perbuatan dosa, saya tetap meyakini bahwa Tuhan itu benar-benar ada. Mungkin emang udah naluri manusia kali ye, bahwa setiap manusia itu udah pasti memiliki naluri berketuhanan. Lagi pula, menurut saya, agnostik itu seperti tidak mau pusing-pusing dan sepertinya malas mencari tahu. Kalau ternyata Tuhan itu ada, maka di akhirat nanti seorang agnostik akan berkata kepada Tuhannya: “God, the evidences is not enough. Buktinya tidak cukup, jadi saya tidak bisa beriman. Salah Tuhan sendiri tidak memberikan bukti yang cukup.” Yup. ini adalah anekdot dari Bertrand Russel. Nah, mungkin seperti itulah sikap seorang agnostik.

Nah, setelah itu saya berpikir, sepertinya posisi seseorang yang memercayai Tuhan itu lebih menguntungkan. Lagi pula, saya sangat percaya bahwa segala hal yang ada di dunia ini tidak berasal dari ketiadaan. Tidak ada yang muncul dengan sendirinya. Jadi, alhamdulillah, dengan adanya langit biru di atas kepala saya, pohon-pohon besar yang tumbuh di pinggir jalan, dan fenomena-fenomena alam lainnya, saya akan mengangguk dengan mantap ketika ditanya apakah saya percaya dengan Tuhan.

Sesampainya saya di kantor, teman saya sms lagi. Inti smsnya seperti ini:

“Boy, agnos kan ga melulu tentang keTuhanan. Tetapi lebih kepada membuka segala pintu kemungkinan. Yup, lo bener. Memang agnos membuka kemungkinan keberadaan dan ketiadaan Tuhan, tapi itu hanya bagian dari agnostic. Titik berat agnos lebih kepada adanya kemungkinan itu sendiri.”

Belum sempat saya mengirim balasan, teman saya mengirim sms lagi. Isinya seperti ini:

“Contoh, hanya karena kita melihat burung yang berwarna hitam, ga menutup kemungkinan ada burung gagak yang berwarna putih/lainnya.”

Saya jawab, “Mungkinlo bener. Mungkinlo keliru. Mana gue tau? Mungkin gue bener. Mungkin gue salah. Mana lo tau? Intinya, agnos lebih tertarik sama yang udah ada buktinya. Contoh, gagak itu warna item. Karena yang putih itu belum dia liat, maka dia ngga peduli gagak putih itu ada atau nggak. Yang utama adalah yang udah terbukti.”

Dia balas, “Ya. Tapi intinya dia nggak menutup kemungkinan. Dia percaya nggak 100%. Karena yang dia liat SELALU berwarna hitam bukan berarti itu suatu KEPASTIAN.”

Saya jawab, “Walaupun begitu, seorang agnostik nggak peduli gagak putih itu ada apa nggak. Yang gue tangkep sih, agnos maunya yang udah ada buktinya. Nggak mau meyakini sesuatu yang masih spekulatif.”

Setelah itu dia tidak membalas lagi. Mungkin jawaban saya tidak memuaskan dirinya atau mungkin juga dia telah menemukan jawabannya sendiri sehingga ia tak perlu lagi membalas sms saya. Entahlah.

Yang pasti, jika ia ingin menjadi seorang agnostik, terserah dia. Saya cuma berharap agar dia menjadi seorang agnostik yang fair. Itu saja.

Salam,

Tukangtidur

On Tuesday evening I attended the debate between Richard Dawkins and John Lennox at Oxford’s Natural History Museum. This was the second public encounter between the two men, but it turned out to be very different from the first. …Dawkins was badly caught off-balance by Lennox’s argument precisely because, possibly for the first time, he was being challenged on his own chosen scientific ground.

This week’s debate, however, was different because from the off Dawkins moved it onto safer territory– and at the very beginning made a most startling admission. He said:

A serious case could be made for a deistic God.

via The Spectator

Awalnya hal ini juga agak mengejutkan saya sih, karena di mata saya (dan saya yakin banyak orang lain) Richard Dawkins itu adalah stereotip dari pejuang ateisme (atau bahkan antiteis) garis keras sejati. Tapi setelah ngobrol sejenak dengan Kopral Geddoe, rupanya Dawkins itu memang tidak sefundamentalis yang saya kira; Saya belum punya waktu luang untuk baca buku-bukunya, tapi menurut Geddoe dia lebih cocok dibilang agnostik yang “punya soft spot dengan teologi natural kayak panteisme dan deisme”… still, it doesn’t seem to resolve my ambivalent stance towards him