(Siz, benim de Kronik Muhalif’ten “kaldırılmış” yazım olduğunu biliyor musunuz? Bu konuda siteden şutlanmış bazı arkadaşların -ki, onlara da geleceğiz!- çığlık çığlığa ortalığı ayağa kaldırdıklarını görünce, neredeyse bir yıl önce yazdığım o yazı geldi aklıma. İyi ki bilgisayardaki klasörlerin birinde kalmış da, şimdi burada yayınlayabiliyorum…)

Hrant'ın ikinci ölüm yıldönümünde yayımlanan Agos'un birinci sayfası

Bu haftaki Agos’un birinci sayfasının hemen ortasında duran siyah beyaz fotoğrafa ve o fotoğrafın tam ortasında, kendisinden yaşça ve boyca küçük çocukların üzerine kanat germiş gibi kollarını iki yana açmış duran, objektifi en çok hak eden çocuğun fotoğrafına bakıp da, içi titremeyen biri yoktur sanıyorum. Bu fotoğrafın bende yarattığı heyecan ise, birdenbire anlamış olmanın, o bilmenin verdiği küstahlıkta heyecanını da yapmacıklığa kurban edenlerinkinden farklı ve anlaşılmaz bir heyecandı. 19 Ocak’ın ikinci kirli tekrarında, Agos’un birinci sayfasından bizlere, nereye kaçırdığını kendisinin de anlayamadığı tebessümünü postalayan “Fotoğraftaki çocuk”un, Hrant’tan başkası olacağına ihtimal vermediğim halde yine de; “Neden o olsun ki” diye diklenerek bir daha, sanki çocukluk arkadaşını, bütün kafaların pirinç büyüklüğünde olduğu eski fotoğraflardan seçmeye çalışır gibi bir daha bakıp, bana verileni değil, benim hak ettiğimi, daha doğrusu hak edeceğimi bulmaya ve almaya çalıştım o gazete sayfasından…

Gazeteyi eline alır almaz “Hrant bu” diyenlerden değilim dolayısıyla… Ben keşfini erteleyip, daha sonra, “bu Hrant’mış ya” diyenlerdenim. Onu hemen seçmekte acele edenlerden değil. Onun yokluğunu bunca hissetiğimiz şu zamanları, hesaplı kullananlardan. Buldum mu, elinde biraz daha, çok değil, bir iki dakika daha fazla tutabilmek için çırpınanlardan. Bunu yaparken, bir fotoğrafa dahi bu telaşını çaktırmamaya çalışacak kadar, aklını hırpalayanlardan…

"Fotoğraftaki çocuk": HRANT DİNK

“Aaaa, meğer bu Hrant’mış ya.”

* * *

“Bugün onunla dolu bir gazete daha çıkarıyoruz. O çocuğu özlüyoruz. İçimizdeki çocuğa dokunmamızı sağlayan, bize yeniden hayat veren o çocuğu… Ölümün karşısında gülümseyerek durabilen o çocuğu…

Bugün bizim de fotoğrafımız çekiliyor. Birimiz en öne geçmeye, bazımız kafasını yandan uzatmaya çalışıyor. Ama kimse fazla heveslenmesin… Çünkü her fotoğraf hâlâ O’nu çekiyor. Açılmış kolları, parıltılı gözleri ve büzülmüş dudaklarıyla…”

Birinci sayfadan böyle sesleniyor Agos, kurucusuna ve doyamadığı yol arkadaşına.

Etyen, Çok mu Mahçupyan?

Ancak, hem ölümünün üzerinden geçen ikinci yılın ağırlığının bir daha ve aynı anda üzerinize çullanmasından yorulan, hem de Agos’un belki de en hüzünlü sayılarından biri olan bu sonuncusunun burukluğuyla kasılan ruhunuz, biraz gün yüzü gördüğünde yeniden sayfaları çevirmeye başlıyor ve Etyen Mahçupyan’ın, “Hrant’ın sırrı” başlıklı yazısına rastlıyorsunuz.

Etyen Mahçupyan, “Hrant’ın sırrının ‘kendi olmak’ olduğunu” anlattığı yazısında düşüncelerini açıklayıp, birkaç nasihati de kulağınıza iliştiriyor.

Şöyle:

“Kaybedilenler, biz yaşadığımız için yaşatılma şansına sahipler. Ama yaşamak, değişmek, farklı bakmak, yüreğindeki bilinmeyenleri keşfetmek demek.

O nedenle, artık Hrant övgüsünü bir kenara bırakıp, kendimiz övgüyü hak eden bir şeyler yapmalıyız. Ancak o zaman Hrant gerçekten de övülmüş olur.

Bizler Hrant’tan çok daha önemliyiz. Çünkü hâlâ yaşıyoruz… Hâlâ değiştirebiliyoruz… Ve kendimize bu imkânı tanıdığımız oranda, kaybedilenleri de değişimin unsurları haline getirebiliyoruz.

Hrant’ı överek sıradanlaştırıp dondurmayın. Onu klişeler içine hapsederek ruhsuzlaştırmayın. Kendiniz olun… Çünkü Hrant’ın da sırrı buydu…”

* * *

Kendi kendisinin kahramanı olmayı başarabilmiş Etyen Mahçupyan’ı bilmem ama, benim için, tam da Agos’un birinci sayfasındaki “Fotoğraftaki çocuk”un hemen yanından akan yazıda tarif edildiği üzere, “Ölümün karşısında gülümseyerek durabilen” bir çocuk, kahramandır. Hele hele, “İçindeki çocuğu çoktan öldürmüş olanlar”ın, “karşısında kendilerini aciz hissettikleri” bir çocuk, hiçbir klişeye yenilmeyecek kadar güçlü bir kahramandır.

Brecht’in, hem sıklıkla bu sitedeki yazılarımda, hem de Hrant’ın ölümünün hemen akabinde yazdığım, Radikal Genç’te yayınlanan ve kimseye söylemesem de içten içe hep Kronik Muhalif’in gizli bir manifestosu saydığım “Genç Haşarı” yazısında alıntıladığım “Toplum olarak ihtiyacımız olan şey kahramanlar değil, kahramanlara ihtiyacı olmayan bir toplumdur olsa olsa” sözüne olan sarsılmaz inancıma rağmen, benim kendime, “Ölümün karşısında gülümseyerek durabilen” bir çocuğu kahraman olarak tayin etmem, sizin güngörmüş yetişkinliğiniz ve kendinden gayrı kahraman tanımayan muazzam kişiliğinizden veto yiyecekse, bunu pek de umursamam sayın Mahçupyan.

Ama, en azından aksine kafa yoracak zamanı da ayırabilirim, işi tümden kendimi kaybedip, çelişmek konusunda sizinle yarışmaya vardıracak kadar.

Zira, “her fotoğraf hâlâ O’nu çekiyor” sözü, “Hrant’ın sırrı” başlıklı yazıyı ortaya çıkarabilen bir beynin kolaylıkla seçebileceği kadar efsanevi bir dille yapılmış bir övgü barındırıyor bence.

“Hayır” mı?

Bu cevabı vermenizi ne çok isterdim sayın Mahçupyan!

Ama siz yazdıklarınızdan, söylem ve eylemlerinizden bir tek kendiniz mahçup olmuyorsunuz anlaşılan.

Bugüne kadar içinde Hrant’ın adının ve yaptıklarının anıldığı yazılarınızı incelesek, hiç kimsenin yapmadığı kadar Hrant övgüsü yaptığınızı tespit edebiliriz beraberce. Bunu biliyorsunuz!

Peki, siz ne söylüyorsunuz? Ne istiyorsunuz?

Hrant’ı sizden başka kimsenin övmemesi, endişelerinizi bastırmaya yardımcı olur mu mesela? Yoksa, “övgüyü yapan dozdur” mu diyorsunuz? Meydanlarda toplanan kalabalıkların, “yığın” oldukları için bağımsız düşünebilme yetileri olmadığından dem vuruyor olmanız olasılığı nedir?

Eğer öyleyse, “Hepimiz Hrant Dink’iz” sloganının bir övgü olmadığını söylemek zorundayım. Hatta bunun bir slogan olduğunu söyleyenlerle bile enikonu tartışırım. “Hepimiz Hrant Dink’iz” bir tavırdır sayın Mahçupyan. Övünülecek bir tavırdır üstelik.

Geçen iki yılda, “‘Hepimiz Hrant Dink’iz’ çığlığının aslında ‘hepimiz insanız’ anlamı taşıdığını” anlatığınız en az 20 yazınızı referans gösterebilirim size. Dolayısıyla, “Hrant’ı övmeyi bir yana bırakıp, kendimiz övünülecek şeyler yapmalıyız” demeden önce, bu ülkede yaşayan barış yanlısı azınlıkların, halkların kardeşliğine inanmış halkların duymayı fazlasıyla hak ettiği bu sözü haykıranların, ne denli övünülecek bir tavrı kuşandıklarını da anlatmalısınız.

Bunu özellikle belirtmediğiniz bir yazıda, Hrant’ın övülmesinden ciddi ciddi rahatsız olmuşa benzeyen tuhaf telkinlerinizi, “başımızdan aşağı boca ettiğinizde”, sorgulanırsınız çünkü.

Çünkü korkarım, “Biz Hrant’tan daha değerli” değiliz sayın Mahçupyan. Üzgünüm ama, galiba siz de değilsiniz ve aslında neden olmadığımızı, neden olmadığınızı da kendi yazınızdaki bir gafınızla, gayet net özetlemişsiniz: “…Çünkü hala yaşıyoruz” diyorsunuz, “Hala değiştirebiliyoruz.”

Siz yaşıyor musunuz, sayın Mahçupyan?

Siz, değiştirebiliyor musunuz?

Peki, değiştirmekten kastınız, gazetedeki bir iki genç yazarın gitmesinden ibaret mi? Yok değilse, bizim gözümüzden kaçan ‘devrimlerinizi’, ‘yeniliklerinizi’, yüzeysel bir dille de olsa, biraz açar mısınız?

Kusura bakmayın ne olur; putperestlikten sizin kadar arınamadığımız için, pek net göremiyoruz…

* * *

“Bizler Hrant’tan çok daha önemliyiz. Çünkü hâlâ yaşıyoruz…” harikulade bir cümle bana kalırsa. Bu sözü yalnızca söylemekle kalmayıp, bir de söylediği sözü eylemleriyle dengeleyen birini de bulursak, Hrant’ı övmekten gönül rahatlığıyla vazgeçebiliriz. Gerçi, biz de sabah akşam “Hadi Hrant’ı övelim de, put olsun!” diye kendimizi paralamıyoruz ya, maksat, sizin keyfiniz yerine gelsin.

Ama bana kalırsa, “daha önemli” olmak için, “yaşıyoruz” sözünün tam karşısına gerçekten de adamakıllı bir ‘hayat’ koymak gerekir. Sanırım o zaman siz de ‘yaşadığınızı’, bu tür yazılarla ilan etmek çilesinden kurtulabilirsiniz. Öyle ya, sizin hayatınız, ‘övünülecek şeyler’ barındırmaya başladığında içinde, nasıl olsa ‘yaşadığınız’ gerçeği herkes tarafından teslim edilecektir.

“Hrant’ın sırrı”nı açıklarken, sizden bunu da duymak isterdim:

“O, bağıra bağıra ‘yaşadığını’ söylemedi, yaşadı.“

Dolayısıyla bugün sizin ‘yaşadığınızı’ ilan ettiğiniz yazınızda bir ‘hayat’ göremeyişimizi de, koşup ona anlatmaya sabırsızlanıyoruz nedense.

Siz dururken… ölmüş bir adamla sanki yaşıyormuşçasına, sizi çekiştiriyoruz.

“Hrant” diyoruz, “sen ölmüştün hani? Niye bu kadar ‘HAYAT’sın hala”?

EMRE DURSUN
Ocak ‘09, İstanbul

Richiedi carta Attiva di

La carta di credito di AGOS

Puoi vincere 2 biglietti per il VASCO EUROPE INDOOR

e scopri come

Puoi chiedere il prestito

il prestito flessibile di

(Sa Mga Inulila Ni Ondoy)

Nalungkot
ang
buwan
sa
siwang
ng
mga
sanga

sinisilip

ang
mga

naglutang

na
alaala.

Sa
nababad
na
lamig
ng

gabi

walang
mabanaag
na

mumunting kislap
at
saya.

Mapait
na
ngiti
sa

nangingitim

na
labi

ang
sa
iyo’y
matipid
na
isinukli.

Mga
pangarap
kong
sa

basura
ay

iginapos

kasabay
na

tinangay

nang
nagngangalit
na

agos.

Ed Nelson R. Labao
Oktubre 5, 2009
12:03 n.u

The 10th hearing in the murder trial of the Armenian newspaper editor Hrant Dink took place on the 6th July, in Istanbul.  Dink was a popular minority rights activist in Turkey and was assassinated in January 2007.  Ogun Samast, a 17-year-old Turkish nationalist, has confessed to his murder. Nurcan Kaya, MRG’s Turkey Coordinator, was at the trial and reflects upon the theatrical display that overshadowed the trial.

It was as if everybody was play acting: the defendants’ lawyers were acting as if they had not been involved in the crime, the Dink family lawyers were acting as if they could do something to change the ongoing situation in the murder case, and even the judges were acting as if it was all just a simple criminal court case. The only people not acting were the Dink family members. They have been suffering for two and a half years now, and their pain has remained with them throughout the trial.

It was the first time that I’d attended the court case and was told that the defendants were behaving even worse in previous hearings. Ogün Samast grinned whilst the Dink family’s lawyers were talking and constantly turned round to talk to Yasin Hayal (who is charged with planning the murder and instructing Samast) and send signals to someone sitting in the audience.

Samast even threatened the Dink family at one point, saying, ‘wait for five years’.  The judge appeared not to have heard the threat. When lawyers insisted that they had heard him, Ogün responded that it was ‘because they are also Armenians,’ implying that anybody who is Armenian is a liar and could not be trusted. Only upon the lawyers’ insistence did the judge agree to record the threat and refer it to the public prosecutor in order to open an investigation against Ogün Samast.

Interestingly  I noted that when the Dink family’s lawyers took to the floor without the permission of the presiding judge, or when they insisted on Ogün Samast’s threat being recorded, the judge angrily  advised  them ,‘stop telling me how to do my job’. Contrarily, when the defendants took the floor without permission or threatened the Dink family, they were politely warned not to by the judge. It was impossible to find a good reason for such different treatment.

At one point a Dink family lawyer informed the judges that there were two plain clothes police officers attending the hearings and taking notes. She argued that they might be recording the statement given by Erhan Tuncel (who at the time of the murder was working as an intelligence agent for the Trabzon police and is alleged to have been involved in planning Dink’s assassination before he was fired), thereby  putting Tuncel under unnecessary pressure. Curiously, the two men left the court room at this juncture. Tuncel subsequently stated that he wanted to be released under a witness protection scheme as he was concerned about his safety.

Despite the theatrics there were some important developments in the trial. Firstly, it became evident that Ogün Samast was not acting alone.  One witness, attending the trial for the first time, stated that the murder took place in front of her eyes and that Ogün Samast was not alone at the crime scene.  She said that the second person she had seen resembled Yasin Hayal, but could not identify him for certain. Another witness statement that was read at the hearing strengthened this allegation. A few days before the murder, the witness had been in a patisserie with Hrant Dink and spotted Ogün Samast waiting outside and speaking to a second person.

Responding to the Dink family’s lawyers for the first time, Erhan Tuncel insisted that he had passed all intelligence regarding the murder plans to his superiors. When asked why he thought he had later been fired by his boss he said, ‘Maybe he did not like me… maybe he wanted to employ somebody else… or maybe he did not want to prevent the murder’.

Despite several applications lodged by lawyers representing the Dink family, and the report issued by the Prime Ministry Inspectoral Board, which highlights negligence in prevention of the murder, public officials who failed to take any steps towards preventing the murder have not been prosecuted yet. The explanation issued by AGOS (the Armenian-Turkish weekly newspaper edited by Dink) before the trial summarises the situation – protection of public officials.

The government of Turkey has a crucial role to play in this trial, which will also help improve its reputation with minority communities. Convicting the five young men arrested for the murder will achieve nothing for the rule of law in Turkey and will not satisfy the Dink family. The government of Turkey cannot tell prosecutors and judges what to decide, however it can tell public bodies to issue information required by the Dink family lawyers, which will help them to further their investigations.

The right to life is protected by law in Turkey, as well as international treaties ratified by the state. The right to life does not simply protect citizens when the state kills, it also requires states to take preventive measures when there is a serious threat against any person’s life, carry out an effective investigation in to the crime and charge the perpetrators.

Public officials in Turkey did not take any measure to prevent this murder. Dink did not need to apply to the authorities for protection. He was publicly threatened and intelligence on the murder plans were passed to the police. Eventually he was shot dead. Hrant Dink’s right to life was violated. And now, as the state fails to carry out an effective impartial investigation, his right to life is being violated for a second time. As AGOS says, ‘Our hearts do not stand for this situation anymore’.

Agos

DOWNLOAD

Part1 – Part2 – Part3 – Part4 – Part5 – Part6 – Part7

Philippines punya neh…

• Actors: Kat De Santos, Via Veloso, Shanghai, Rizza Rossini, Clark Concepcion
• Region: All Regions

KWENTULANG MARINO ay hindi lamang umiinog sa pusod ng dagat. Gaya ng buhay, may kwento’t berso din sa pampang nito.

Karamihan sa mga kwento o sanaysay ay nasa pormang “dyornal entri” na ilang taon ‘kong sinulat sa’kin “red dyornal” mapa-eroplano, eyrport, kabina, parke, sa mga restobar habang umiinom ng serbesa, soju o vodka.

Hindi man nailagay sa dyornal ang ibang kwento, sa rekoleksyon-naging daluyan ang mga naipon sa ibat-ibang bansa na ultimo nota, dyaryo, resibo, tarheta, celfon card, cassette tape, cd, dvd, litrato, tiket, postcard, libro, sulat, coins, mumunting koleksyon at mga “buhay na kwento.” Ang mga ito’y s’yang gumaod at nagpatingkad sa laot ng aking karanasan.

Ilan sa mga entri at tula ay sinadya kong itago ang tunay nilang pangalan. Iba naman ay nanatili. Sa kanila…..isang malaking pasasalamat…isang paghingi ng dispensa.

Kulang man sa kinis, sukat, balangkas, sablay man sa “grammar” at mga kautusan sa literatura. Binigyang puwang ng PAROLA – “seamans journal” na nakabase sa Netherlands at ANI- “literary journal” ng Cultural Center of the Philippines (CCP) na malathala ang ilan sa aking mga piling tula at kwento. Karangalan din na maging bahagi ng “Kuhang Marino: Images of Filipino Seafarers,” isang eksibisyon sa University of the Philippines, Jorge B. Vargas Museum (2006). Higit na “pinataba ang puso” nang bigkasin sa Conspiracy Bar nila Bobby Añonuevo at Fidel Rillo ang mga tulang “Sa Paghampas ng Alon,” “Salungat sa Agos,” at “Patuloy sa Pag-asam.”

Sa usapang marino, “gintong alaala” na lang tawagin ito, sa panahong wala pa ang pamosong kataga na “September 11 Terror Attack” at istriktong paghihigpit panseguridad na malaking nagpabago sa mukha ng maritima at global na kaayusan.

Ganang akin, pwedeng ikonsidera itong “social documentary” na nais ilako ng isang hampaslupang marino.

Sakay na!

Sagwanin natin ang KWENTULANG MARINO!

Album Bootleg
Septembrie 2008

TRACKLIST:

01. Intro
02. Visul lui Leasa
03. 50/100 (cu Gani)
04. Sfaturi (cu Marz)
05. Poarta fularul
06. Megahit (cu CreeruMic si K-rina)
07. Diferente
08. Frica sau dorinta (interludiu)
09. Te-au lasat
10. Ca florile-n veceu
11. Sinucide-te
12. Morile de vant (interludiu)
13. Emotii de primavara
14. Swat anthem
15. Melodia ta
16. Diferiti
17. Care vrea sa inteleaga
18. Ma 3,14sh
19. Simplu
20. Outro

Recién jusssto le comentaba a Anita que, esto de tener blog y pensar en qué postear, aveces me traba la inspiración, porque no sé qué tema creativo o divertido puedo tratar, que les guste a uds para leer..y me dijo algo muy sabio:

Y bueno..así fue como se me ocurrió este post…

Asique aca va…algo que ME GUSTA A MI! 

Esta fascinación mía por dicho alimento, comenzó desde chiquita…y me gustaba taaanto, que Mamá Moniz no me dejaba que lo coma libremente, sino que le tenía que preguntar caaaada vez…y así, la pequeña Agos, tooodas las siestas le tocaba la puerta de su cuarto, despertandola, para decirle “maaaami, puedo comer una cucharaditaaa?”.

De más está aclarar que “una cucharadita” siempre eran 2 o 3…y bien bien cargadas, je! (y varias veces, eran cucharones soperos, pero shhhhhhh, no digan nada)

De grande, este vicio siguió, y si tuviera 1 centavo por cada empacho que me agarré por comer taaanto dulce de leche, ahora sería millonaria!…siempre SIEMPRE comía de más, y me bajaba un pote solita…y dps, “a llorar a campito” con mis retortijones estomacales!

Ahora, el temita está en que he progresado, porque no sólo lo como a cucharadas…ahora lo uso cmo acompañamiento de cosas diversas:

• banana con dulce de leche (obvioooo)
• tortas de cumpleaños (si, los restos de las tortas, que quedan en la heladera, por más que ya tengan incluido dulce de leche, yo le agrego masssssss)
• Helado
• Galletitas Oreo y Macucas (oh, goddd!!!!!!…cada vez que lo hago, las personas que están conmigo me miran con cara de “como podesss?!??!!?”)
• Panqueques y wafles
• Criollitos calentiiiitos
• Flan, budín de pan
• y básicamente cualquier alimento dulce…

Pero no se trata sólo de con qué lo acompaño, sino: de las cantidades…soy muy bestia en eso, se pierde la comida eentre tooodo el dulce de leche que le pongo…es que es taaan taaan rico!!! (para instrucciones sobre su cocción, vean el Post de Mauro)

Y no hay con que darle: estoy acostumbrada a comerme siempre una cucharadita después de comer…y en el laburo, se me complica (no me da la cara para llevarme un pote al trabajo…no, les juro que no me da!)..entonces, la solución que encontré es comprar en el kiosco unas barritas de dulce de leche sólidas fantásticas!

En fin….si, ya se, es medio enfermizo quizás, pero bueno…soy así…los que me conocen saben que es tal cual……..take it or leave it!   

Bienvenidos a mi pequeño blog…”pequeño” esperemos que sólo por ahora…pero bueno, no nos adelantemos…

Hace un tiempo que quería armarlo, y dps de vaaaaarios muchos blogs en mi GReader, y de leerlos a diario, me vinieron las ganas suficientes para decir: yo también quiero que la gente me agregue a su GReader!! (Sí, este es un palo para que lo hagan…tienen 5 minutos para agregarme…)…(si quieren saber de qué voy a hablar aca, vayan a “Agos quién?”)

Y para romper el hielo, les voy a contar una anécdota muy “Agos”…no sólo porque me parece tierna…también es para que sepan entender porqué escribo como escribo….

Anécdota

La Agos, dulce y pequeña de 4 años, estaba cansada de que la gente le diga “agUs” (se ve que no se acostumbraban a mi nombre tan original (?) )…entonces, un día, cuando una persona muy cercana de la flia me dijo “AgUUUs”, yo, muy perspicazmente le dije:

“Nooo, no es agUs….es AGOSTINA, con A”…

Y bueno…evidentemente no estaba muy familiarizada con el ABC, era muy peque, sepan entender. Traigo esto a colación (uhy, que rico, me antojé de una colacion….:( ) para que no quieran pegarme con un palo cuando vean algun horror de ortgrafía…se ve que esta frase me marcó de por vida….y bueno, además del temita de mis genes que me condicionan (si si, papá miguel no se destaca por su ortografía…)…yyy, también soy bastante atolondrada para escribir, asique mucha veces escribo con las letras atravesadas, jeje…asique, ya están advertios: ahora, a no quejarse………

Enjoy….

Il y a presque un an, Hrant Dink journaliste turc d’origine arménienne était assassiné devant le siège de son journal « Agos ». Le Maire de Lyon inaugurera demain samedi, dans le quartier du confluent, à quelques mètres du nouveau siège du groupe le Progrès, une rue qui portera le nom de Dink.A cette occasion une équipe d’étudiants en journalisme distribuera une réplique de « Agos » destinée à rendre hommage à Hrant Dink ainsi qu’aux journalistes victimes de violences aux quatre coins du monde.

C’est donc demain à 11 heures au siège du Progrès. J’espère que vous serez nombreux.

Lyon, le 18 janvier 2008.