Am Anfang des Filmes, der aus Finnland  aus dem Jahr 2002 stammt,  sieht man einen rauchenden Mann auf einer Parkbank sitzen. Wenig später bekommt er  mächtig eine über die Rübe gezogen und wird auf brutalste Weise von drei Kerlen zusammengeschlagen. Im Krankenhaus wird er für tot erklärt.  Doch welch Wunder,  nachdem die Krankenschwester und der Doktor das Zimmer verlassen, flüchtet er in den Hafen und ans Meer, dort angekommen  bricht er letztlich erneut zusammen.  An Amnesie leidend  irrt er körperlich wieder genesen  durch die Straßen Helsinkis. Auf dem Weg zurück zu sich selbst und seinem Leben begegnet er Menschen, die Engel sein könnten und vielleicht sind sie es sogar!?

Aki Kaurismäki, der Kult-Regisseur stellt die Charaktere des Filmes in ein ganz besonderes Licht, meist sind es einfache Leute, die ganz viel zu geben wissen. Sie träumen, lachen, leben, verbreiten Melancholie und formen dadurch einen märchenhaft schönen Film.

(Kai Peter Jasny)

Auf der 2.Seiten gibt es drei Filmchen zum Film!

La chica de la fábrica de cerillas. Aki Kaurismaki. 1990

Diálogo:

- Matarratas.
- ¿Grande o pequeño?
- Grande.
- ¿Qué efecto tiene?
- Mata.
- Bien.

Didn’t really do much for me. Made in 2000 and seemed to have a lot of references to the Swedish financial collapse of the past decade. There isn’t much of a story, just a series of tableaux which include flagellating bankers, a corpulent furniture salesman trying to dig himself out of a rut, and a team of economic advisers who resort to human sacrifice to get the country on the move again. The deadpan vignettes reminded me a lot of Aki Kaurismaki if you like that sort of thing (and admittedly I do a lot, I just think that Kaurismaki does it better). There are some bravura sequences, like a giant airport being flooded by people looking to escape the country. Interesting side note: The music is by ABBA’s Benny Andersson!

Media of the Week is the Helsinki Times, for debunking the myth last year that the Finnish language is devoid of small talk (It’s more like they have it but do not dare deign to use it. Admirable indeed, although there may be no better common denominator/world unifier than the weather/talking about the weather, so their sparse verbiage raises more questions than it answers).

For more relevant course material see the complete works of Aki Kaurismaki.

Hoy estaba escuchando el podcast del Gorro del Mundo, de nuestro políglota y peregrino amigo Esko Eino, en el que habla de las guerras ruso-finlandesas y como Vyborg, una maravillosa ciudad finesa pasó, junto a otros territorios,  a manos de Rusia a consecuencia de estas guerras.

Como sea, Finlandia logró sustraerse, al menos en parte, a la voracidad expansionista soviética, a pesar de los costes terribles que como cuenta Esko tuvo que pagar el pueblo finés para mantener su independencia.

El caso es que en Vyborg hay un parque muy famoso llamado Bonrepos (en francés, según parece) y que da nombre a una canción famosisíma en Finlandia hace ya unas cuantas décadas.

El título de la canción es Muistatko Monrepos’n y es uno de los temas principales de la banda sonora de una película, del también finés Aki Kaurismäki, que ya he recomendado en otras ocasiones. El título del film, en español, es Un hombre sin pasado.

Aquí os dejo un vídeo de youtube en que el que  vemos a Annikki Tähti, en su papel en el film de Kaurismäki, interpretando a una cantante del Ejército de Salvación y cantando su propio tema de 1955… pero en 2003.

Os dejo, además, un enlace dónde podréis escuchar y ver otra versión de los años 70.

எவ்விதமான சலனங்களோ, களிப்புகளோ, ஆரவாரங்களோ, நண்பர்களுடனான விவாதங்களோ, அரட்டைகளோ, இல்லாத ஒரே மாதிரியான இயந்திர வாழ்வு எத்தனைச் சலிப்பு மிக்கதாய் இருக்கும்!. அதுவும் இளமைக்காலங்களில் அத்தகையத் தனிமை ஒரு சாபமே. அவளுக்கான வாழ்வும் அத்தகையதே. தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில் வேலை, பேருந்து பயணம், பயணத்தின் துணையாக புத்தகங்கள், வீடு திரும்பியதும் சமையல் மற்றும் பிற வேலைகள், கிளப், பியர் மீண்டும் மறுநாள் காலை தொழிற்சாலை. தொடரோட்டமாக இப்படியே நகர்ந்துக்கொண்டிருக்கும் வாழ்வில் அவள் புன்னகைக்க கூட காகித மாந்தர்கள் மட்டுமே உதவுகின்றனர்.

சம்பளம் வாங்கிய நாளில் கடையில் பார்த்த தனக்குப் பிடித்த உடையை வாங்கிக்கொண்டதற்கு தாய் அவளை அடித்தும், தந்தை அதை திருப்பி கொடுத்துவிட்டு வரும்படி அதட்டியும் கேளாமல் அவ்வுடை அணிந்து கொண்டு கிளப்பிற்குச் செல்கிறாள். அங்கு ஒருவன் அவளிடம் வந்து அவளை தன் இருப்பிடத்திற்கு அழைத்துப் போகிறான். அடுத்தநாள் காலை அவள் படுக்கைக்கு அருகில் இருக்கும் மேசையில் பணம் வைக்கப் பட்டிருக்கிறது. அவள் அவ்வீட்டைவிட்டு கிளம்பும் முன் தன் தொடர்பு எண்ணை எழுதி தன்னை அழைக்கும்படி குறிப்பெழுதி வைத்து விட்டு வந்துவிடுகிறாள்.

அதுவரை எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தவளுக்கு அவனின் வருகை மாற்றங்களை அளிக்கிறது. அவன் தன்னை தொடர்பு கொள்வான் எனக் காத்திருந்து ஏமாற்றமடைகிறாள். சில நாட்களில் தான் கருவுற்றிருப்பதையும் அறிகிறாள். இச்செய்தியை பகிர்ந்து கொள்ளக்கூட அவளுடன் ஒருவரும் இல்லை. தன்னுடன் பணிபுரியும் பெண்ணிடம் இதைக்கூற அவள் அப்படியா என்று கேட்டுவிட்டு நகர்கிறாள். தன் நிலையைப்பற்றி விரிவாக அவனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகிறாள். அதற்கு பதில் கடிதமாக அவன் காசோலையை அனுப்பி வைக்கிறான். பின் எவ்வாறாகத் தன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறாள், எப்படி செயல்படுகிறாள் என்பதே பிற்பகுதிக் கதை.

சாதாரண கதைதானெனினும் செய்வதற்கு வேறு எதுவுமே இல்லாத அல்லது வேறு எதுவுமே செய்யத்தோன்றாத அமைதியான ஒரு பின்மதியப்பொழுதில் வசனங்கள் மிகக்குறைவான இப்படம் பார்ப்பதற்கு நன்றாகவே இருந்தது. தனக்காக யாருமே இல்லாதவளுக்காக உதிர்க்கப்படும் ஒரு சிறு புன்னகையும் கூட எத்தனை அடர்த்தியும் வலிமையும் மிக்கதாக மாறிவிடுகிறது!. அது அவளுள் எத்தனை நம்பிக்கையும் பிடிப்பையும் வளர்த்துவிடுகிறது! என்பதை அவள் அவனுக்கு எழுதும் கடிதம் உணர்த்துகின்றது.

ஒரே மாதிரியாக தொடரும் வாழ்க்கை ஓரிரவில் அவளுக்கு மனதளவில் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது எனினும் சில நிகழ்விற்கு பின் மீண்டும் அதே சுழற்சியில் இயங்கத் தன்னை தயார்படுத்திக் கொள்கிறாள். எல்லா உணர்வு வெளிப்பாடுகளும் சிறு புன்னகையைக் கொண்டோ அல்லது ஒரு துளி கண்ணீரைக் கொண்டோ மிதமாகவே காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

Aki Kaurismaki எழுதி இயக்கியிருக்கும் இத்திரைப்படத்தில் கதாபாத்திரங்களும் மிகக் குறைவு. எவ்வித மிகைப்படுத்தல்களும் அதீதங்களுமில்லாமல் மௌனமாகக் கதையை நகர்த்தியிருப்பதே இதை முழுவதுமாக பார்க்கச்செய்தது. In focusல் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு இவரின் The Man without a past (2002), Lights in the dusk (2006) படங்கள் ஒளிபரப்பப்பட்ட போது பார்க்க இயலாமல் போனது இப்போது வருத்தமாகவே உள்ளது.