kaibigan, kaibigan
minsan ko lang sasabihin
ang bagay na ito
hindi dahil walang halaga
ang payo, diskurso

kundi dahil sa ngayon
ang walang halaga
ay ang panahon, tuwing
maiiwang himulmol ako
ng maraming taong lumipas
at ng mga nagdadaang oras.

hindi ko ikakaila
na minsan nang hinintay
na magbalik s’yang itinuring
kong araw ng bawat gabing nakakulong
sa lamig at pait
ng alaalang hindi ko
ninais mabuo. minsan,

naitatanong ko nga, kung
dapat pa bang maulit
ang mga kahapong hindi naman
naganap sa pagitan
ng dalawang pusong naghahanapan
ng tahanan, ng masisilungan.

kaibigan, kung maaari
pagkalooban ako ng awit
hindi upang pukawin ang puso
kundi upang sikilin ang apoy
na ayaw tumila sa pagliyab
dahil patuloy akong napapaso
ng lungkot. huwag mong hayaan

na mauwi sa nagdaang bukas
ang lumipas na suyuan. iwan na
lang ako ng awiting magpapatahan
sa mga gabing inulan na
ng matatamis na kahapon,
at hayaang matapos ito
sa saliw ng hindi pa
nalilikhang pangako’t panaginip.

Kumusta ka na? Matagal-tagal na rin tayong hindi nagkikita. Magtatatlong taon na rin tayong magkakilala. Naaalala mo pa ba kung paano nagsimula ang lahat? Nakakatawa ngang isipin dahil ang mga unang tagpo natin ay hindi tungkol sa’ting dalawa. Hindi ko inasahang makikilala kita, ni wala man lang kahit anong uri ng pasabi. Pero ganun naman talaga, di ba? May pakubli-kubli pa nga. At heto, ngayon, nandito tayo. Tila dinala ako dito ng ihip ng hangin para makilala ka.
Naaalala mo pa ba? Noong una’y mali pa nga bigkas mo sa pangalan ko, at walang pag-aalinlangang sinita kita. Noong kinalabit mo ako’t tinanong mo kung nakikita ko bang mabuti ang nasa pisara, naaalala mo pa ba? Ang mga araw na lagi kong tinatakasan ang pagkakataong makausap ka nang masinsinan? Lahat? Ako, naaalala ko lahat. Hindi ko alam kung bakit, simula kailan, hanggang kailan, pero naaalala kita. At naaalala kong mahalaga ka sa akin noon, baka nga hanggang ngayon.

Alam kong masaya ka na, kung nasaan ka mang lupalop ng mundo naroon ngayon. Ang tanging hiling ko lang ay sana huwag kang makalimot.

-Ako

Ni Paul Pruel
Overseas Filipino Worker
Riyadh, KSA

Bakit kaya kapag pumanaw na ang tao
Ang kaniyang alaala ay naiiwan sa mundo
At nabubuhay nang matagal sa isip at puso
Hanggang ito’y malimot na at kusang maglaho?

Salamat po dating Presidente Cory Aquino
Isa po kayong tunay na pinuno na namuno
Ng may tunay na pagmamahal sa mga Pilipino
Hindi lamang sa’yong salita kungdi pati sa gawa!

Nadatnan ko ang mga kabarkada ng kuya ko na nag-iinuman dahil nagse-senti raw ang ilan sa kanila.

Ang isa sawi sa pag-ibig

Isa  naman nag-a-unwind sa stress  niya sa trabaho

Ang isa bagong sweldo kaya panay ang yabang sa painom

Habang ang isa roon na noon ko lang nakita ay mukhang napadaan lang at nakikiinom ng libre. Hehehe!

Okay naman kausap sila kahit ‘di ko pinapansin sa normal na araw (hahaha), lalo na ‘yong sawi sa pag-ibig.  Na-realize ko na iba pala ang pagkakakilala ko sa kanya.

Yung nag-a-unwind, kala mo binata pero hindi naman

Asensado na yung nagpapainom eh dati naman katulad siya nung isa na parang napadaan lang. hehehe

Eh bigla kong may naisip… gaganito –ganito sila ngayon na hinahanap ay alak, babae, karera, at makalibre pero malamang lahat sila ay tinikman ang Marie.

First time kung nahiwalay sa pamilya ko nang mapagpasiyahan kong mag-aral sa Baguio. Gusto ko kasi maexperience yung mejo malaya. Excited na kinakabahan na parang natatae ang pakiramdam. Syempre hindi ako pamilyar sa lugar, at konti lang ang aking kakilala. Hindi ko alam kung sino ang mga kalaban. Dapat alerto lang. Bagong skul, bagong klasmeyts, bagong mga kasabwat at bagong kapaligiran. Panibagong adjustment at kailangan ng super powers sa pakikisama. Sa una mahirap sumabay dahil iba ang nakasanayan mong tyempo,hindi ko alam ang steps… pero di nagtagal nakuha ko din ang tyempo at nakipagsabayan na rin ako.

I’ve learned that life is like a dance, you learn as you go. -Age 17

Kokonti lang ang nakakaalam ng araw ng birthday ko. Hindi ko talaga pinapaalam hindi dahil ayaw kong magblowout! Hindi ko alam bakit pero nahihiya ako kapag binabati ako nang happy birthday. Wak mo nang ipahexpleyn sa akin dahil hindi ko rin mahexpleyn. 18th Birthday ko yun, at ni isa sa mga barkada ko wala akong sinabihan. Hindi ko pinaalam sa kanila. Walang naganap na debut party dahil hindi kami mayaman. Hmmmkei. Para sa akin isang ordinaryong araw lang yun. Pero hindi pala. Ang hindi ko alam, alam pala nila. Nilinlang nila ako.Pagdating ko sa skul, ang laking banner ang nakabalandra sa may pintuan at ipanangalandakang BDAY KO! Kamusta naman! Binilhan din nila ako nang isang buoquet na flowers na hiyang-hiya akong dalhin isama pa ang giant card na mas malaki pa bag ko! Nagambag-ambag sila para makpag-organize sila ng small party sa boarding house. First time kong magkaroon ng cake sa tanang buhay ko. Natats ako sobra.

I’ve learned that life is good when you have good friends.-Age 18

Valentines day, may karas akong instraktor. Uso sa amin yung bibili ka sa booth ng flowers or baloons tapos free delivery sa classroom. Hmmm binilhan ko ng isang long stem red rose ang instructor ko at pinadeliver sa oras ng klase namin. Syempre hindi ko pinaalam na sa akin galing.May quiz kami non kaya lihim ko siyang sinusulyapan. Nakita ko nagblush siya, lalo siyang naging cute. Ang ganda na kanyang ngiti hanggang tenga. Nakita ko napatingin pa siya sa akin. Parang alam niyang sumusulyap ako sa kanya. Hindi ko maexplain kung ano nararamdaman niya ng mga oras na yun pero ako alam ko kinikilig ako. Haha! Lingid sa aking kaalaman binuko na pala ako classmate ko. Tinimbrihan na pala ang loko. Ayun biglang may kumatok sa pinto, limang lalaki ang pumasok… tinawag ang pangalan ko… singing telegram daw! Pambihira puwesto pa sila sa harap ko sabay banat ng “You are so beutiful to me… di ko na maalala ang kasunod. Hindi ko alam ang gagawin ko that time. Gusto ko magdisappear. Tapos lumapit siya sa akin at nagthank you.

I’ve learned that life is full of surprises.Enjoy it! Savor it! Love it!-Age 19

Nahirapan ako sa isang subject ko non. Auditing, sabi ko kahit 75 lang ok na, maipasa lang. Ang baba kasi nang prelim grade ko so kailangan kong makabawi ng midterms at finals. Nag-aaral naman ako eh. Talagang nahirapan lang ako. Ewan ko ba sa mga gumawa ng mga auditing problems na yun at umaatikabong adjusting entries ang kailangan dahil ang daming mali sa financial statement. Kung ako ang may ari nung kumpanya, sesesantihin ko ora mismo yung accountant! Haizzz. sa tingin ko ginawa ko ang best ko. Kaso my best is not good enough sabi nga ni James Ingram. I failed that subject kaya kinailangan kong mag summer. Matagal kong iniyakan yun. Kasi alam ko kung gaano kahirap ang trabaho ng tatay ko mapag-aral lang kami tapos babagsak lang ako. Dapat kasi nag AIM ako nang mas mataas. Dapat 95 ang tinarget kong grade para kung kumulang, pasado pa din ako. Hindi dapat 75 kasi nung kumulang bumagsak ako!

I’ve learned that life gives challenges,disappoinments and changes and it is up to you to accept them. -Age 20

9 days to go…

nakikinig sa mga mababagal na kanta. hindi naman ako laging ganito. gusto ko lang ng iba, ‘wag naman laging maingay.
pero heto na naman ako, napapaisip.
paano kaya kung patayin ko na lang ang mga alaala mo? paano?

gray ang kulay ng langit. maya-maya lang maririnig ko na ang pagpatak ng ulan sa yerong bubong ng aming bahay.

sa pagbaba ng mga patak na ito mula sa kalangitan, ay siya namang pag-akyat ng mga pangyayari at alaala sa ibabaw ng karagatan ng nakaraan. dahil kapag umuulan, nagiging emosyunal ako. hindi ko alam kung dala nga lang ba ito ng kalungkutang kakabit na ng salitang ulan o kung sadyang kakabit na ito ng aking pagkatao.

ayaw ko kapag nagiging emosyunal ako. ayoko kasi ng inuungkat pa ang aking mga alaala. i’m the sort who doesn’t dwell in the past.

teka. hindi naman purong gray lang ang kulay ng langit ngayon. hayun at maliwanag sa banda roon ng langit. natutuwa naman ako. may posibilidad na hindi ako magreminisce ngayon.

pero hintayin na lang natin. kapag umulan, hihimlay na lang ako sa’king malambot na kama. hahayaan kong dalhin ako ng masarap sa pandinig na pagpatak ng ulan sa mundo ng mga panaginip. hindi ko kasi feel magreminisce ngayon kaya matutulog na lang ako.

at kung matalo naman ni Haring Araw ang pagdidilim ng langit, eh ipagdiriwang ko ang kanyang pagtatagumpay at muling magpapatuloy sa buhay hanggang sa matapos ang araw na ito.

Hindi man sa lahat ng pagkakataon pero madalas, sa tuwing binabaybay ng sinasakyan ko ang Laguna de Bay ay nakakatanggap ako ng text galing sa’yo. “Who dared to disturb my deep reverie at this time?” inis na tanong ko sa’king sarili nung unang beses na mag-text ka habang nakikipagniig ang aking kaluluwa sa kagandahan ng Laguna de Bay.

Habang ninanamnam ko ang malamig na hangin na pumapasok sa bukas na bintana ng sasakyan at habang namamangha ako sa malinaw na asul na tubig ng nasabing lawa (for short, nagmomoment daw ako), andyan namang bigla kong mararamdaman ang vibration ng cellphone sa bulsa ko.

One message received. Ikaw pala, nangangamusta.

Nagsisimula sa pangangamusta tapos madadala na ang conversation natin sa iba-ibang topics. Dinescribe ko pa nga sa’yo once kung gaano kaganda ang view ng Laguna de Bay. Pero paboritong topic yung kung anong uri ng pamamalakad meron sa school natin. Usually boring yung mga topics na pinag-uusapan natin.

Ilang beses na naulit yun. Napansin kong ikaw ang lagi kong ka-text kapag kaharap ko ang Laguna de Bay. Naging malimit na pangyayari na siya namang ipinagtaka ko.

Nang magtagal, kapag nakasakay ako sa’ming kotse at nag-vibrate ang cellphone ko habang tinatanaw ang Laguna de Bay mula sa bintana, hindi na ako nagtataka kung sino ba nag-text sa’kin dahil anticipated kong isa sa mga matatanggap kong text ay ang text mo.

“Ah, si *toot* na naman ‘to,” ang sinasabi ko sa’king sarili.

Siguro it’s just a mere coincidence na kapag nasa Laguna de Bay ako, sakto namang nakaka-text kita.

Hindi naman palaging ikaw yung unang nagtetext. Minsan, kapag trip ko, ako yung nag-iinitiate na mag-text. Nangangamusta din lang, trying to put up a conversation with you.

Di ko alam kung bakit ko ginagawa yun. Siguro, I was trying to establish the fact na basta nasa may Laguna de Bay ako, ikaw yung ka-text ko. Napaka-insane nung idea, di ba? O baka yung pinagmulan ng idea ang insane haha.

Ilang taon na rin ang lumipas nang naganap ‘tong mga pinagsasasabi ko. Naibenta na ang kotseng dumaan ng maraming beses sa Laguna de Bay. Yun din mismo ang kotseng sinasakyan ko kapag ka-text kita habang tanaw ang lawa.

Nang maibenta na yung kotse, hindi ko na ulit nasilayan ang magandang tanawin ng Laguna de Bay. Hindi na rin kita muli pang naka-text.

Ganun man ang mga nangyari, kapag nasasaling ang aking kaisipan ng salitang Laguna de Bay, ikaw ang unang pumapasok sa kukote ko.

Sa akin, magkadikit na ang Laguna de Bay at ang pangalang *toot*.

open your heart and search for a happy exit

don’t be afraid of being alone  ‘coz we’re behind you

even if we go our separate ways in the future

we have to always remember your first dream.

Don’t give up…

One day I decided… I quit my job, my relationship, my spirituality…
I wanted to quit my life.

I went to the woods to have one last talk with God.
“God,” I asked, “can you give me one good reason not to quit?”
His answer surprised me.

“Look around,” He said. “Do you see the fern and the bamboo?”
“Yes,” I replied.
“When I planted the fern and the bamboo seeds, I took very good care of them. I give them light and water. The fern quickly grow from the earth. Its brilliant green covered the floor. Yet, nothing comes from the bamboo seed. But I did not quit on the bamboo. “

In the second year, the fern grew grow more vibrant and plentiful. Again, nothing comes from the bamboo seed. “But I did not quit on the bamboo, ” He said.

In year three there was still nothing from the bamboo seed. “But I would not quit. “

In year four, again, there was nothing from the bamboo seed. “I would not quit,” He said.

Then in the fifth year a tiny sprout emerged from the earth. Compared to the fern, it was seemingly small and insignificant…

“But just six months later, the bamboo rose to over a hundred feet tall. It had spent the five years growing roots. Those roots made it strong and gave it what it needed to survive. “

“I would not give any of my creations a challenge it could not handle.”
He asked me. “Did you know, my child, that all this time you have been struggling, you have actually been growing roots? “

“I would not quit on the bamboo. “

“I will never quit on you.”

“Don’t compare yourself to others,” He said. “The bamboo had a different purpose than the fern. Yet they both make the forest beautiful.”

“Your time will come”, God said to me. “You will rise high.”
“How high should I rise?” I asked.
“How high will the bamboo rise?” He asked in return.
“As high as it can?” I questioned.
“Yes.” He said, “Give me glory by rising as high as you can.”

I left the forest and brought back this story.
I hope these words can help you see that God will never give up on you.
Never give up.
For the Christian Prayer is not an option but an opportunity.
Don’t tell the Lord how big the problem is,
tell the problem how Great the Lord is!

There’s something in a simple hug
That always warms the heart;
It welcomes us back home
And makes it easier to part.

A hug’s the way to share the joy
And sad times we go through,
Or just a way for friends to say
they like you ’cause you’re YOU.

Hugs are meant for anyone
for whom we really care-
From your grandma to your neighbor,
Or a cuddly teddy bear.

A hug is an amazing thing—
It’s just the perfect way
to show d love we’re feeling
But can’t find words to say.

It’s funny how a little hug
Makes everyone feel good;
In every place and language,
It’s always understood.

And hugs don’t need equipment,
Special batteries, or parts–
Just open up your arms
And open up your hearts.

________JIM WOLF________

ito’y hindi ang unang pagkakataon.. makailang ulit ko na rin itong basahin ngunit ngayon ko lang talaga ito napagnilay-nilayan ng maigi.. sumagi lang sa aking isipan ang nakaraan.. tila bangungot na nagpabaga sa upos ng pangarap na minsan ko nang tinalikuran.. naghahabol hindi upang manira, bagkus upang magpaalala ng kahapong pinilit pagtaguan..

(haha, nadaragdagan pa ngayon itong sumisiklab na emosyon dahil sa himig na aking pinakikinggan – Canon in D)

stainless longganisa.. noon pa man ay hindi ko na masagap ang nais ipahiwatig ng mga salitang ito.. hanggang sa emosyon ko lang ito naintindihan – isang senyales na mababaw pa lamang ang aking pang-unawa.. sa kadahilanang hindi ko pa maisabuhay sa papel ang emosyon..

pagsulat.. halaga.. kapasidad.. minsan nang binuksan ang aking pang-unawa sa dunong ng literatura.. ang inyong lingkod mismo ay hindi rin makapaniwala ng mga sandaling iyon.. ngunit tila pinakisamahan ng tadhana nang ako ay mabiyayaan ng oportunidad upang mas lalong mahasa at makilala ang bubot pang abilidad.. ngunit ito ay naisantabi nang ako’y maglayag.. lingid sa aking kaalaman tila anay na palang ginigiba ang mga pader ng kaalaman.. ang pundasyon na ilang taong pinagsikapan ay nanatili sa baybay ng nakaraan at tuluyang humalo sa dalampasigan.. at ako, nagpaanod sa mga alon ng pagbabago, nagpadalus-dalos at nalunod sa karagatan ng kawalan..

stainless longganisa.. ngayon, ito ay muling kuminang.. nag-anyayang muling magpanday.. nagpapaalalang magpakailan siyang hindi tatalaban ng kalawang.. pagal man ang katawan, tuluyan pa ring magsasabuhay ng pangarap gamit ang pluma at papel.. iwan man ng liwanag ng araw at magkubli sa likod ng pahina pagsapit ng dilim.. hindi mabubugto ang longganisang tangan,sapagkat, mag-aalab muli ang ilaw-dagitab sa lansangan..

stainless longganisa.. kung isa ka man sa mga tulad ko, alam kong batid mo ang rason kung bakit hindi na kailangang sabihin pa ang nais ipahiwatig ng mga salitang ito.

inatake na naman ako. hindi magkamayaw sa palakpakan ang pulso ng aking katawan. tila ‘bump car’ ang pagkalabog ng dibdib with pa-’hysterical effect.’ uuwi na ako. at last!

☺☺☺☺☺

sa sobrang excitement, isinama ko ang sarili sa siyudad para mag-’last minute shopping.’ para may maiuwi naman ako. ass0rted ha.. san-o ‘expiry date’ cnaaw? uhmm.. uhuh.. ahH?? uhmm.. ok.. ok.. cancel n lng order nang. kanugon b.. (WAIT!!) ah?? uhmm.. OK AH. after a century, ntapos din naman ako. kina dya-ne na ako tumuloy. that’s another story.

☺☺☺☺☺

AHHHH!!!! ayoko na umuwi (mangiyak-ngiyak na ang mga naniningkit na mata). pero, dahil na-’conscious,’ pinigil na lang ang namumuong tensiyon sa pagitan ng dalawang personalidad (baliw talaga ako) at idinaan na lang sa pagtulog ang pangamba.

☺☺☺☺☺

goodbye. i’ll hibernate for a while. doon na nagsimula ang mongheng pag-iisip. daig pa ang mga “kaibigan” sa pamumundok. ikinulong ko ang sarili (gusto pa kasi magpapwersa). i regained my orig skin tone that time. sandali lang naman. di ko namalayan, minsang nagtagpo ang landas namin ng haring araw. “patagalan?” “deal.” ayun, nasayang ang matagal na pagtatago. tustado na naman ang balat.

☺☺☺☺☺

musta na?! dito na ako. di ka kasi nakapunta. meet tau? saan? dunkin, 4pm. ok.

☺☺☺☺☺

hindi pwede sa bahay. under renovation kami ngayon. natapos na ang ilang araw sa confirmation, nakapag-ubos na ng ilang “load,” at natuto na ngang kausapin maging ang tuko sa kisame sa tagal ng mga “reply”.. dec 27 08. pristine. 8 AM. (d night before dec 27..) kalayaan na lang. dala “leftovers” nung “Christmas.” 8 AM. Capitol. (kinabukasan..) alas onse ng umaga. saan ka na kritch? diretso ka na lang kila — ok. (pagdating..) bayad Php 100. sino mamamalengke? (tumahimik ang lahat.. matapos ang isang dekada..) “Geh, ako na.”

the wind blows across the hot desert,

and the horizon is shrouded by the dust storm.

not eating or drinking for a week,

i was thinking,

“is this the end?”

lightning flashing on the black sea,

with strong turbulent waves.

on the ship with the broken mast,

i was thinking,

“is this the end?”

courage whispered to me.

it said, “you can’t succumb, hang in there.”

you told me to compete. i begged, saying i don’t want to. i didn’t see a point. but you insisted, telling me to go back – that i may still have the chance. you said i must, because i already wasted one. you kept pinpointing that i can’t choose nothing.

you know what? that time, i’m not just scared… i’m terrified…

- 2002, first year high school

salamat sa message. sorry for that negative reminder. at least, i too, learned. in everything, a parent’s inner desire is none [never] to discourage. consider things ahead as a challenge. i’m just beside…

152036 June 2008