Head over to a baby naming website and suggest naming your baby-to-be Alivia.  Or Jaxon.

Some will applaud your choice and add that Alyveah and Jaxin are cute, too.  Several will sigh, and ask what’s wrong with Olivia and Jackson.

I’ll admit to a few snarky comments about Konner and Mackynzee.  So maybe it sounds like hypocrisy – or blasphemy – to now write that perhaps variant spellings are not the end of the world.

The more I mull it over, the more I think that I may have been wrong to object to spelling variants – at least some of the time.  Here’s why:

10. Good luck determining the original. Which came first, Catherine or Katherine?

It’s a trick question.  The name – like so many – comes from the Greek.  The original wasn’t just written in a different language – it was written in a different alphabet.  K and C are equally valid translations.  If a name predates the English language – and many do – there may not be a definitive version.

In our spellcheck world, it is difficult to remember that widespread literacy is quite new, and standardized spellings are even more recent.  In 1880, Catherine, Catharine, Cathrine, Katherine, Kathryn, Katharine, Kathrine, Katheryn and Kathryne all appeared in the US Top 1000.  Go back far enough and you’ll find people who spelled their own name differently in different records.

Pre-widespread literacy, the spelling didn’t matter.  In the era of handwritten records, it wouldn’t have been possible to enforce a correct spelling.  And now?

It’s a little late.

9. The most popular version might not be closest to the original. So if it isn’t possible to pinpoint the original, why not use the most common?  It will save your child headaches, right?

Maybe so.  Hailey ranked #25 in 2008 – far more popular than Haylee, Hayley, Haylie, Hailee, Hailie or Haley.  But the original version of name is an English surname – making Haley the more authentic pick.  Likewise, Caitlin and Aidan are Gaelic heritage choices – but Kaitlyn and Aiden outrank both.

If Jayden is far more common than Jadon, which is the variant?  And will Caitlin take any comfort in wearing the “most authentic” version when she’s spelling her name for the umpteenth time?

8. Making a heritage choice can lead parents to choose an apparently unconventional spelling. Let’s say you’re of Scottish descent. Isobel might feel like the better choice, even if she’s awfully close to the chart-topping Isabella.

Our son was named after his grandfather Aleksander, born an ocean away in Poland.  That leads to the next point.

7. Honoring a loved one can also encourage parents to make a different choice. Our Aleksander became Alexander after immigrating.  That simpled up our decision.  But what if he’d held onto his k-spelling?

Likewise, what if you’re naming your daughter after one of those Kathrynes from back in the day?  Sure, you could update the spelling.  But you can also argue that preserving the spelling is part of passing on your loved one’s appellation.

6. Does it really do any harm? I’ve often argued that Madisyn sounds just as common as Madison, so why put your child to the trouble of spelling her name every. single. time.  And while I think that’s true, it is also true that Madisyn is just a tiny headache.  The world is filled with people named Alison and Krista, Dillon and Stephen who have survived spelling their names.

You can, of course, go too far.  Maddasihnne, for example, is an exercise in pointless excess.

5. Could it do some good? If you’re choosing an unusual name, it can seem like a kindness to try to Anglicize or modernize your pick.  Zofia is a family name on my Polish husband’s side.  Would we maintain the exotic, vibrant Z of Zofia?  (Technically it is pronounced differently – ZAWF yah – though I’ve met Poles who use three syllables in the US – ZO fee ah.) Opt for the chart-topping Sophia?  Or split the difference with Sofia?

What if you’re naming a daughter after Great Aunt Eithne?  Spelling your daughter’s name Enya might save her some confusion – and still honor your beloved aunt.

4. You might honestly think  a variant spelling is correct. I don’t mean this to sound snobbish.  Television and movies, books and songs often pluck names out of nowhere, and their creators take some license with the spellings.  So if you first hear of Damien in a movie, or Lorelai on television, why would you suspect that the name has another spelling?

Or maybe you hear the name Schuyler.  That’s certainly not an intuitive spelling. The phoentic Skyler or Skylar seems more obvious.  It’s easy to argue that any parent owes their kiddo enough research to know something about a name they plan to bestow.  But, of course, plenty of resources online and in print would list Skylar.  And Damien.  And so on.

3. It could possibly minimize pronunciation issues. Parents sometimes choose Madalyn or Carolyn to emphasize that they want their daughters’ names pronounced with “lynne” at the end, rather than “line” or “leen.”

Doubtless they’re really irritated when their kiddo is called car oh line anyhow.  But it is an understandable impulse.

2. It could fit a family tradition. While it can seem a bit much, some families do opt to use the same letter for all of their children’s names.  Or some might pass on a pair of initials.  While it can lead to oddities like the TLC mega-family’s Jinger Duggar, it can also lead to small variations, like Johnathan to honor a grandfather John, or Dianna – an anagram of my maiden name, something my husband thinks is wildly silly, but I still find appealing.

1.  It has meaning. Yes, this is covered under the two related to family names.  And the heritage choices.  Maybe most of the other ones, too.

You can’t make a name “more unique” by changing the spelling – Ryleigh is too close to the Top 100 Riley to be distinctive on a daughter, and Aydin still sounds common on a son.  Better to choose a less-often heard moniker than to monkey with a popular one.

But there are plenty of compelling reasons to opt for an unusual spelling, from heritage choices to family custom to simply falling in love with the spelling Cristina.

Just remember your reasons, and keep your cool when you receive yet another birthday card for your daughter Christina.  

Her kan du lese hvordan forfatteren vil tolke sin roman.
Spennende blir det å se om vår oppfatning av tema og budskap samsvarer med hva forfatteren egentlig vil fortelle (eneste måten å finne ut det på, er å dukke opp på fremvisningen )

Stokke pr. Stavanger den 1ste Mai 1884.

Hr. Friherre Emil Walleen!

Breve som Deres er det altid en Fornøielse for en Forfatter at modtage og at besvare. De er ikke heller den første, der finder fru Wenche mindre klar fra min Haand. Jeg er selv kommen paa den Tanke, at jeg har været for knap i den psykologiske Skildring af hende. Den Bog tog mod Slutten en saa overhændig Fart, og hun – Fruen – var mig saa levende i Aanden og hendes Skjæbne saa pinlig, at jeg muligens har forlangt for meget af Læseren. For Dem – Høistærede! synes Hovedvægten at ligge i hendes Forhold til Manden; De nævner det som hendes Feil, at hun har levet dulgt for Manden; – De taler om, hvor let en Forsoning kunde være hidført.

Men det er slet ikke min Mening. Fru Wenche skal staa saa souverain overfor den Pjalt af en Mand, at hendes Ægteskab efter den første Skuffelse ikke spiller nogen synderlig Rolle i hendes Sjæleliv; hun vil aldeles ingen Forsoning med ham, hun gider ikke.

Anderledes stærkt holdes hun tilbage i Livet ved Tanken om Børnene – baade det fødte og det ufødte; – dette har jeg kanske ikke tilstrækkeligt accentuert, – jeg er saa bange for at blive, hvad Søren Kirkegaard kalder “Publikums Opvarter”. Men hvad jeg nu forstaar, at jeg ganske sikkert ikke har fremhævet tilstrækkeligt – det er den Besudling af alle hendes kjæreste Tanker og Ideer, som Opdagelsen af Mordtmanns Lurvethed pludseligt aabenbarer. Her burde jeg tydeligere lagt Roden til den Modbydelighed, Fru Wenche føler mod at fortsætte Livet. De nye frie Ideer, som hun gik der alene med, medens hendes Mand og alle hendes Omgivelser hoverede i selvgod Bornerthed, dem kunde hun ved sin mangefulde Uddannelse (som norsk Dame) ikke helt faa Nytte og Kraft af; hele sit Liv matte hun være paa Post, for at forsvare dem snart mod Latter snart mod ondskabsfulde og giftige Fordreielser – saaledes som en frisindet Mand eller Kvinde endnu den Dag i Dag lever i vort Samfund -, og saa træffer hun denne Ene, som løser hendes bundne Tanker, giver hende Haab og Mod, – og saa er han en elendig, karakterløs Slyngel.

Se, det kan hun ikke bære; hendes Karakter er kun stærk paa det Punkt: at være ærlig; hendes fremhærskende Egenheter gaa ikke i Retning af Kamp; hun er ikke af de haardhudede, der gjennem alskens Uføre og Uhumskhed gaa løs paa Maalet; hun er saa ren og klar som en Tone, og hun dør i Disharmonien uden at kunne beseire den. Saaledes har jeg tænkt mig Fru Wenche, og saaledes er hun bleven mig kjær, og derfor har jeg lukket hendes Øine i Medlidenhed, fordi jeg følte en Glæde ved at se en, der slap fri for at “slaa af”, for at synke og synke, som vi alle gjør i denne lurvede Verden.

Ja – nu kan De rose dem af at besidde en stor Sjeldenhed i dette Brev; thi det er første Gang, jeg indlader mig paa at give Forklaringer, der nærme sig til Forsvar. Men Deres Brev var saa elskværdigt, og det traf mig i et lykkeligt Øieblik.

Min næste Roman kommer til Høsten. Den omhandler Abraham Løvdahs videre Skjaebne, – Kampen i ham mellem de to Naturer; Faderens og Moderens; endvidere skal der være om Penge og Pengemoralen.

Modtag min forbindtligste Hilsen
Deres ærbødige
Alexander L. Kielland.

Lasciata Tetovo e attraversata Struga, ecco i miei commenti dalla citta’ di Okhrid, sul lago omonimo, in data 30 Giugno.

Zdravo,

Lake from Struga

in questo momento sono ad Okhrid, citta’ sul bellissimo ed omonimo lago. Sono arrivato dopo una veloce visita a Struga (una sorta di “Riccione macedone”, piena di turisti macedoni e bulgari), che non ha davvero nulla di significativo a parte una notevole Chiesa ortodossa. Okhrid e’ di tutt’altro livello, e mostra il suo lato migliore nella citta’ vecchia, con un labirinto di viuzze e stradine che si snodano su una collina a picco sul lago, e protetta dalle grosse mura di protezione costruite dagli ottomani. Dall’altra parte della citta’ ci sono alcune moschee, a sottolineare la presenza albanese anche cosi’ a Sud. D’altronde sono relativamente vicino al confine albanese (penso 45 minuti di macchina).

A view of the Lake of Okhrid.

Il lago e’ molto grande, con la sponda occidentale che e’ parte del territorio albanese, e difficile da raggiungere. Sulla sponda macedone ci sono diverse foreste e una straordinaria Chiesa degna di nota, e raggiungibile via acqua (Sveti Naum). Poco lontano da Okhrid c’e’ anche una meravigliosa villa bianca che era una volta la residenza estiva di Tito, ed e’ ora residenza del nuovo Presidente macedone George Ivanov (e prima di lui, Branko Crvenkovski).Mentre ero seduto in una panchina del centro, ho conosciuto Alex, editore serbo del National Geographic (edizione di Serbia e Montenegro), ed abbiamo chiacchierato per circa mezz’ora di storia e Cristianesimo Ortodosso e Cattolico, mentre aspettava la moglie e la figlia.

Ho conosciuto anche un personaggio folkloristico di Okhrid, Stojan, guida turistica locale di Okhrid per bulgari, russi e serbi. La famiglia di Stojan era una volta una delle piu’ ricche di Okhrid, grazie a una concessione in esclusiva per lo sfruttamento della pesca nel settore nord del lago (le carpe di Okhrid sono le piu’ grandi al mondo e, pare, le piu’ deliziose), ottenuta dalle autorita’ ottomane. Purtroppo con il progressivo declino dell’impero Ottomano e’ cominciata anche la caduta in disgrazia della sua famiglia, prima con la liberalizzazione delle licenze per la pesca, poi con la Seconda Guerra mondiale e infine con la costruzione della Jugoslavia comunista. Oggi la famiglia e’ completamente decaduta, ma Stojan e i suoi fratelli possiedono ancora alcune case caratteristiche in giro per la citta’. Vista la ricchezza particolare della sua famiglia durante l’espansione urbana della citta’ in epoca ottomana, alla sua famiglia appartengono alcune case costruite sul lago, vecchie e bisognose di intervento, ma affacciate sulle acque del lago nella citta’ vecchia.

The Church of Sveti Sofia, in the old town of Okhrid.

Stojan e’ un personaggio singolare. Sicuramente onesto, ma come molti balcanici vede complotti ovunque (da lui ho sentito il complotto di fanta-politica piu’ assurdo che abbia mai sentito, e che spiegherebbe la crisi economica mondiale con un’operazione russa di aspirazione del petrolio americano in Alaska con pompe sotterranee!), e come molti macedoni slavo-ortodossi attribuisce agli albanesi la causa dei principali problemi del paese. Mi racconta del suo partito politico (nota per il futuro: mai mettersi a parlare di politica con un balcanico senza essere disposti ad entrare in discussioni dalla durata biblica), il VMRO (leggi “vem-ro”), partito di centro-destra nazionalisteggiante (il nome si potrebbe tradurre cosi’: “Partito dell’Unita’ Nazionale Macedone”), diretto erede dell’IMRO, organizzazione terroristica (secondo Greci e Serbi) o criminale (secondo i Bulgari) ma per i macedoni movimento di liberazione nazionale, attivo tra la fine del XIX e inizio del XX secolo. Il giovane governo greco, ricordo dalle mie letture alla LSE, considerava l’IMRO come una setta segreta sostenuta dalla Bulgaria per ottenere Salonicco, citta’ in cui l’IMRO era veramente forte.

E’ difficile, anzi impossibile, prendere posizione rispetto ai nazionalismi balcanici senza finire con l’offendere qualcuno… e’ ancora presto per dire la mia sulla “questione macedone“. Forse lo faro’, forse no. Molti di questi dibattiti si risolvono infatti spesso in infiniti (e inutili) litigi storici sfruttati da accademici e da politici populisti, rovinando i rapporti tra paesi.

Grecia e Bulgaria negherebbero l’esistenza di minoranze macedoni sul proprio territorio, negando uno status legalmente riconosciuto alla loro identita’ etno-nazionale. Stojan mi ricorda come durante la dittatura di Ioannis Metaxas in Grecia, migliaia di famiglie macedoni furono scacciate dalla Grecia del Nord, con conseguenti perdite di proprieta’ che seguono, come di consueto, questi atti di pulizia etnica. In epoca molto piu’ antica, invece, forse si puo’ ricordare come i greci considerassero spesso i macedoni con sufficienza, alla stregua pastori e ignoranti. Incivili, insomma, rispetto all’eleganza formale dell’educazione e delle arti ateniesi, e all’ordine politico proto-democratico delle citta’-stato (che evidentemente contrastavano con l’assetto politico dei regni macedoni, molto piu’ simili a dittature militari). C’era in questo una parte di vero. Ma ben prima dell’apogeo alessandrino, con la diffusione della cultura ellenica in giro per il Mondo, un grande ruolo nel piegare molti dei pregiudizi greci verso i macedoni lo ebbe Filippo II (fondatore di Bitola, dove saro’ tra due giorni), riformatore del Regno macedone e anticipatore dell’invasione della Persia.

The marvellous Church of Sveti Jovan.

D’altro canto trovo ridicolo che i politici macedoni si aggrappino a un nazionalismo populista vetusto lanciando proposte come quella di costruire un monumento ad Alessandro Magno nella piazza principale di Skopje (o Shqupi, in albanese). Sono in vendita ovunque t-shirts di Alessandro Magno e bandiere macedoni. Alessandro Magno era di discendenza macedone, ma di cultura greca. Tuttavia non e’ per essere nato a Pella (nell’odierna Grecia) che la Grecia puo’ rivendicarne la “grecita’ “, quasi fosse un fatto identitario esistenziale per i greci. Alessandro Magno (Megas Alexandros, in greco, versus Veliki Aleksandar, in serbo/macedone) e’ greco in quanto educato secondo i canoni greci, e in quanto “ellenizzatore” del mondo (e non certo “macedonizzatore”), diffondendo i pilastri della cultura classica fin nel cuore piu’ remoto dell’Asia – e questo e’ patrimonio di tutta la cultura occidentale, e forse non solo. Insomma, un patrimonio storico che dovrebbe unire anziche’ dividere. E’ un dibattito politico sterile.

Ora pero’ e’ tempo di visitare Okhrid.

Domani forse partiro’ per Prilep, dove penso di farmi un hike di 10 km fino al remoto Monastero di Treskavec, gestito da un solo monaco – Padre Kalist. Il Monastero e’ quello in cui e’ girata la prima parte del capolavoro macedone “Prima della Pioggia” (di Milkho Manchevski). Il film pero’ e’ girato in diverse localita’, e la Chiesa che si vede nell’apertura del film, sul lago azzurro, e’ invece qui ad Okhrid (Sveti Jovan, stupenda). Cerchero’ di procurarmi una mappa della zona di Prilep, ma il sentiero che intendo fare e’ il piu’ semplice. Direi che la Macedonia merita davvero di esser vista a fondo, e visto che Padre Kalist parla inglese perfettamente, puo’ essere un’esperienza interessante.

In seguito dovrei andare a Bitola, dove conto di passare – a piedi – il confine con la Grecia: li’, immancabilmente, si trovano due monumenti ad Alessandro Magno su entrambi i lati del confine.

Ciao (come dicono anche qui),

e.

rys. Karol Gruszka

Czy to krzyż ukazał się we śnie Konstantynowi Wielkiemu? Czy pod nim widniał ten napis – „In hoc signo vinces ”? Czy był to początek nowej ery? Ery Chrześcijaństwa? Z pewnością był to początek końca Apolla, Posejdona, Ammona i wielu, wielu innych pogańskich bogów. Z pewnością był to początek końca wierzeń, praktyk i rytuałów od tysiącleci zakorzenionych w ludzkiej świadomości… Był to początek końca człowieka – półboga, syna Zeusa, największego zdobywcy w dziejach; był to początek końca Aleksandra III Wielkiego.

Niespełna rok po domniemanym objawieniu Konstantyn wygrywa bitwę z wojskami Maksencjusza przy Moście Mulwijskim i rozpoczyna panowanie nad Rzymem. W pierwszych latach musi się jednak podzielić władzą z Licyniuszem, który wraz ze swoją armią odegrał niemałą rolę w owej bitwie, a poza tym władał już wcześniej wschodnią częścią imperium. W roku 313 n. e. podczas spotkania w Mediolanie wydają wspólnie edykt mediolański, dający swobodę wyznania chrześcijanom. Po kolejnych jedenastu latach w roku 324, w wyniku konfliktu, Konstantyn zabija Licyniusza i zostaje cesarzem Rzymu. Od tej pory chrześcijaństwo staje się jedyną oficjalną religią cesarstwa. Nowy cesarz początkowo toleruje pogańskie praktyki, ale z biegiem lat sukcesywnie zamyka i niszczy greckie świątynie, biblioteki, wyrocznie (np.:. Didyma), kradnie kultowe posągi i zagrabia skarby. Cały antyczny świat zaczyna boleśnie i powoli umierać w imię nowego, lepszego Boga.

W czerwcu – lipcu 325 r. n.e. odbywa się słynny sobór nicejski. Są na nim obecni między innymi Ozjusz i Makarias z Jerozolimy. Ten pierwszy, powróciwszy niedawno z Aleksandrii, przewodniczy obradom. Trzeba założyć, że Ozjusz był pod wrażeniem legendarnego egipskiego miasta i że temat Somy Aleksandra  nie przeszedł bez echa podczas obrad.

Grobowiec wielkiego zdobywcy, pomimo upływu setek lat, ciągle fascynował i przyciągał tak pogan, jak  chrześcijan. Nowej religii potrzebna była właśnie taka centralizacja, święte miejsce, cel pielgrzymowania. Konstantyn musiał zdawać sobie z tego sprawę, nie był przecież chrześcijaninem od zawsze i wiedział doskonale, jak ważne dla wiernych jest święte miejsce kultu.

Niemal od razu zaczynają się poszukiwania grobu Chrystusa. Nie wiemy, czy Makarios sam wyszedł z tą inicjatywą, czy to Konstantyn wysłał go do Jerozolimy. Wiemy natomiast, że po kilku tygodniach grób się znalazł. Szybko, prawda..? Było to w pobliżu Golgoty, gdzie 300 lat temu Jezus został ukrzyżowany. Dziwne, że trzeba było aż 300 lat na zlokalizowanie miejsca pochówku i – że nomen omen – stało się to niemal tuż po powrocie Ozjusza z Aleksandrii… Zadanie pytania: czy Soma Aleksandra była inspiracją do poszukiwania grobu Chrystusa? Jest – podejrzewam – zbędne. Ale pytanie: dlaczego akurat ten grób? jest już pytaniem godnym postawienia. Przecież grób ten był jak wiele innych grobów – wykuty po prostu w skale. Jakie były metody identyfikacji? Na chybił – trafił? Ten wygrywa, ten przegrywa?

„ze względów nigdy nieokreślonych jeden z tych grobów natychmiast został uznany za grób Chrystusa”

mówi profesor Martin Biddle z uniwersytetu w Oksfordzie.

Konstantyn buduje nad grobem bazylikę – topograficzne centrum nowej religii. Święte miejsce. Cel pielgrzymowania.

Nie ma żadnych powodów by sądzić, że bazylika, konsekrowana wówczas jako Martyrion, wzięła się znikąd, że nie miała żadnego pierwowzoru w przeszłości. Owa bazylika bowiem  nie była niczym innym,  jak grobowcem wybudowanym na kształt Somy Aleksandra, mającym zresztą spełniać takie same funkcje. W odróżnieniu jednak od Somy, grób Chrystusa pozbawiony był przepychu, pięknej architektury i co najważniejsze-  ciała.

Konstantyn wykonał mistrzowskie, propagandowe posunięcie. Dał ludziom grób – świątynię, symbol – bramę do wiecznego życia. Dał im miejsce, w którym mogli modlić się o powodzenie  nie tylko za życia, ale także  po śmierci.

Bez tego posunięcia Konstantynowi mogłoby być o wiele trudniej odwrócić modły od Ammona, Zeusa i Aleksandra.

Tak więc cesarz odnosi zwycięstwo w kolejnej, tym razem „grobowej bitwie”. Od tej pory chrześcijaństwo, religia jednego Boga, staje się widoczne, namacalne,  jakby bardziej przyjazne.

Później zidentyfikowano jeszcze Betlejem i Górę Oliwną jako miejsca święte. Dokonała tego cesarzowa Helena, podczas podróży po Lewencie w 326 r. n.e. nadając im certyfikat autentyczności jako prawdziwym miejscom  z Ewangelii.

Jeżeli rzeczywiście Soma Aleksandra była inspiracją do poszukiwań grobu Chrystusa – co jest wielce prawdopodobne –  to odegrała ona ogromną rolę w sukcesie religii, która końcem końców zepchnęła syna Zeusa w mroki zapomnienia.

W roku 361 cesarzem zostaje Julian Apostata,  który znacznie osłabia chrześcijaństwo, wzmacniając starą religię.

Julian był hellenofilem; wierzył, że jest inkarnacją Aleksandra i planował wskrzeszenie jego imperium przy pomocy pogańskich bogów. W źródłach historycznych można znaleźć wzmiankę
o tym, że składał ofiary ze 100 byków naraz, nasycając stare ołtarze ich życiodajną krwią.

Swój przydomek Apostata/Odstępca, zawdzięcza późniejszym pisarzom chrześcijańskim, którzy nazwali go tak właśnie z powodu odstępstwa od chrześcijaństwa.

Renesans starej religii nie trwa jednak długo. W 364 roku cesarz Jowian wydaje edykt nakazujący karać śmiercią każdego, kto oddaje się pogańskim praktykom. Zaczyna się permanentne prześladowanie pogan; w roku 380 nowy imperator Teodozjusz ponownie czyni chrześcijaństwo jedyną religią cesarstwa i nadzoruje niszczenie niechrześcijańskich świątyń w całym imperium.

Dla aleksandryjskich pogan i ich najświętszych centrów kultowych nadciągają ciężkie czasy. Na karty historii wkracza bowiem jeden z najbardziej wpływowych myślicieli wczesnego Kościoła Jan Chryzostom żyjący w latach 340 – 407 n. e. Złotousty (Chryzostom = złotousty), często atakuje Aleksandra, uznając, że wszystko czego dokonał: podboje, zwycięstwa, budowa miast, państw, szlaków, poników, budowli, ekspansja cywilizacji – jest niczym wobec życia wiecznego, które daje Chrystus.

Chryzostom uosabiał w Aleksandrze pogaństwo, które przegrało -  według niego – wraz ze swoją ziemską domeną z Jezusem i zmartwychwstaniem.

Trzeba w tym miejscu zadać ważne pytanie:  jeżeli Aleksander i to, co sobą reprezentował, było fałszywe, zakłamane i pozbawione boskości, to po co poświęcać temu tyle uwagi? Odpowiedź jest prosta. Aleksander był bardzo głęboko zakorzeniony w zbiorowej świadomości starożytnego świata i dlatego stanowił niezbędne ogniwo, ułatwiające przejście od świata pogańskiego do chrześcijańskiego.

Owo przejście można bez trudu zauważyć w zwyczaju sięgającym swym początkiem do prehistorii, praktykowanym za czasów faraońskich i ptolemejskich. Zwyczaj ten to noszenie amuletów.

Chryzostom i inni ojcowie Kościoła uważali, że amulety są wytworem pogańskim i przywołują diabła. Mimo to chrześcijanie uwielbiali nosić bransolety czy naszyjniki wykonane z ptolemejskich monet ukazujących głowę Aleksandra ozdobioną baranimi rogami Ammona. Niektóre medaliony przedstawiały z jednej strony Aleksandra, a z drugiej grecką boginię zwycięstwa Nike, co dla noszącego miało podwójną moc. Ludzie nosili amulety z wizerunkiem Aleksandra z nadzieją, że i do nich los uśmiechnie się tak, jak do niego. W społeczeństwie późnorzymskim medaliony z wizerunkiem Aleksandra rozpowszechniły się na całe imperium. W Rzymie wybijano charakterystyczne brązowe medaliony zwane contorniates, na których widnieli z jednej strony Aleksander, Homer, rzymscy cesarze, a z drugiej sceny z rzymskich igrzysk.

Był jeden medalion, który musiał bardzo oburzać Chryzostoma. Godził bowiem w podstawy jego homilii i to on był zapewne głównym powodem ataku na Aleksandra.

Amulet ten przedstawiał Macedończyka razem z symbolami chrześcijańskimi. W Paryżu znajduje się kilka eksponatów, ukazujących Aleksandra jako Heraklesa na jednej stronie, a na drugiej oślicę z oślątkiem, skorpiona i imię Jezusa Chrystusa. Inny z kolei, przechowywany w Bibliotece Watykańskiej, na jednej stronie ma portret Aleksandra, a na drugiej monogram Chrystusa. Można powiedzieć, że dla chrześcijan amulety tego rodzaju były formą zabezpieczenia, działającego w obie strony. Chcieli żyć w pełni szczęścia i sukcesów na ziemi, ale pragnęli także zbawienia po śmierci. Jakby na to nie spojrzeć –  idealny kompromis. Żyć i umierać!

Dla Chryzostoma takie amulety były dziełem Szatana. Tylko dlaczego? Czyżby nie zdawał on sobie sprawy z tego, że to Chrystus na początku musiał dorównać Aleksandrowi? Czyżby nie brał pod uwagę, że było to najprawdopodobniej kolejne propagandowe posunięcie jego Kościoła? A może był to już po prostu najwyższy czas na doszczętne zdemonizowanie Aleksandra i ostateczny tryumf chrześcijaństwa nad pogaństwem..?

Jest jeszcze jeden niezwykły medalion. Przedstawia on Aleksandra jako Heraklesa z lwią skórą na głowie, jednak rysy jego twarzy, naśladują rysy cesarza Konstantyna Wielkiego. Była to bardzo szokująca i niebezpieczna metamorfoza. Łączyła ona pogaństwo, Aleksandra oraz człowieka, który jako pierwszy zakazał starej religii.

Jak zrozumiałbyś taki amulet, czytelniku? Czy nie ujrzałbyś Aleksandra w Konstantynie?
I czyż nie jest prawdą, że cała tajemnica przejścia polegała na tym, by zwykły poganin dostrzegł najpierw Aleksandra w Chrystusie, potem samego Chrystusa?

Rozpowszechnienie chrześcijaństwa było okupione wieloma kompromisami z pogaństwem. Nowa religia dopasowywała się w niektórych miejscach tak, jak wymagała tego sytuacja. Niekiedy cesarze mordowali, palili świątynie, przetapiali posągi kultu na krzyże, a niekiedy pozwalali, aby rytuały i uroczystości ulegały spokojnej asymilacji. Tak to już jest, że kulty, wierzenia i religie mają swój początek w fizyczności życia. Aleksander przez ponad pięćset lat był uosobieniem wszystkiego, czego człowiek może w życiu dokonać. To właśnie on był największym i najsłynniejszym rywalem Chrystusa. W historii były tylko dwie tak znaczące postaci. Pierwsza wraz ze swoim ziemskim królestwem zniknęła w mrokach dziejów, druga pozostała – z królestwem nowym i wiecznym.

przełojcan

historia

k5.biuro@gmail.com

]]> http://funkyfish.wordpress.com/2009/08/20/aleksander-gjoka-a-gjebrea-mos-u-afro/ Thu, 20 Aug 2009 15:38:59 +0000 Funky Fish Production http://funkyfish.wordpress.com/2009/08/20/aleksander-gjoka-a-gjebrea-mos-u-afro/

Det, Diell, pushime dhe muzike e bukur shqiptare.

Kjo kenge, e shkeputur nga albumi “I Verber Nen Diell” i Aleksander Gjokes cuditerisht nuk ndodhej asgjekundi ne web (si video), FunkyFish mendoi ta sillte per ju!

POSSIBLY THE MOST FAMOUS MEERKAT OF ALL TIME?
the ones off ‘meerkat manor’ are well jealous

COMPARETHEMEERKAT.COM
…simples!