alice-miller « WordPress.com Tag Feed

Mysteries

flareandglare — Sat, 21 Nov 2009 08:44:08 +0000

“Clinging uncritically to traditional ideas and beliefs often serves to obscure or deny real facts of our life history. Without free access to these facts, the sources of our ability to love remain cut off. No wonder, then, that even well-intended moral appeals-to be loving, caring, generous, and so forth-are fruitless. We cannot really love if we are forbidden to know our truth…We can only try to behave as if we were loving. But this hypocritical behavior is the opposite of love.”

Die Folgen verdrängter Kindheitsdramen

Sabine Kalitzkus — Sat, 14 Nov 2009 19:19:33 +0000

Am 14. Oktober 2009 veröffentlichte der Humanistische Pressedienst ein Interview, das Katharina Micada mit Alice Miller führte.

* * * * *

1. Wie definieren Sie den Begriff “Kindesmisshandlung”?

Ich spreche von Kindesmisshandlung auch da, wo das Kind nicht respektiert, erniedrigt, verwirrt, betrogen und sexuell missbraucht wird. In allen diesen Fällen wird mir übrigens kaum widersprochen. Hingegen gelingt es mir oft nicht, Menschen zu informieren, dass das Schlagen der Kinder eine folgenschwere Misshandlung ist, weil dies seit Jahrtausenden praktiziert wird und als Erziehung zum Besten des Kindes bezeichnet wird. Fast alle heute lebenden Eltern wurden als Kinder geschlagen und mussten leider sehr früh von ihren Eltern lernen, dass diese Praxis als harmlos und richtig anzusehen ist. Dieses falsche “Wissen” ist also in ihrem Gehirn gespeichert und bei vielen kaum zu entfernen. Das Gegenteil zu begreifen, würde bedeuten, ihre Eltern in Frage zu stellen, und das macht den meisten Menschen Angst. Sie erwarten Strafen, gerade WEIL sie als Kinder für die Wahrheit mit Schlägen bestraft wurden.

2. Wie sehen Sie die Rolle der Religionen/Kirchen im Bezug auf die Kindesmisshandlung?

Ich sehe in allen mir bekannten Religionen die Forderung, die Eltern und Ahnen in hohen Ehren zu halten, auch wenn diese noch so brutal mit dem Kinde umgegangen sind. Fast alle Menschen halten sich daran, auch wenn sie mit ihrer Gesundheit dafür bezahlen müssen, weil der Körper die Moral nicht versteht. Er kann nicht lügen, er hat die Erinnerung an die erlittenen Qualen gespeichert und drängt uns dazu, seine Wahrheit zu respektieren. Ohne uns zu belügen, können wir nämlich nicht Menschen wirklich lieben und ehren, die uns viele Jahre lang gequält haben.

3. Welche Erfahrungen haben Sie mit Vertretern der Kirche im Bezug auf diese Thematik gemacht?

Wie Sie wissen, habe ich etliche Briefe an die beiden Päpste und auch an manche Kardinale, unter anderem an Kardinal Lustiger, geschrieben, doch entweder keine oder ausweichende Antworten erhalten. Ich bat um das Informieren junger Eltern, dass das Schlagen kleiner Kinder gefährlich sei, weil es bereits wissenschaftlich erwiesen sei, dass es das Gehirn schädigt. NIEMAND zeigte an dieser Information das geringste Interesse oder die Spur der Barmherzigkeit für die Abermillionen von geschlagenen kleinen Kindern. Mir war es, als hätte ich ein Rezept für ein komisches, exzentrisches Gericht empfehlen wollen. Die Einzelheiten dieser Korrespondenzen beschreibe ich in meinem Buch “Evas Erwachen”

4. Wie wirkt sich die Misshandlung von Kindern auf die Gesellschaft aus?

Die Kinder von heute sind die Bürger von morgen. Sie durften sich gegen die Angriffe ihrer Eltern nicht wehren, waren hilflos, mussten ihren Zorn tief unterdrücken, um weitere Strafen zu vermeiden, aber sobald sie erwachsen werden, meldet sich dieser Zorn und richtet sich vor allem gegen die eigenen Kinder, aber auch gegen andere Menschen, die man straflos als Sündenböcke benutzen kann. An hohen Positionen angelangt, kann man ganze Völker dafür benutzen, um den in der Kindheit aufgestauten Zorn an Millionen abzureagieren. In meinem Buch “Abbruch der Schweigemauer” habe ich am Beispiel von Ceausescu mit Hilfe von vielen Details aufgezeigt, wie dies in Rumänien unter seiner Herrschaft funktionierte. Sehr viele Menschen reagieren diesen unterdrückten Zorn nicht an anderen ab, sondern bestrafen sich selbst für das, was ihnen angetan wurde, wie sie es in der Kindheit gelernt haben und wie es ihre Religion verlangt. Sie werden krank, abhängig von Drogen oder Medikamenten und leiden an Depressionen. Sie nehmen das alles in kauf, um ja niemals ihre Eltern anzuklagen.

5. Eine amerikanische Studie hat nun nachgewiesen, dass geschlagene Kinder einen niedrigeren Intelligenzquotienten aufweisen. Ebenso hat die neuere Hirnforschung nachgewiesen, dass durch Gewalteinwirkung in den ersten drei Lebensjahren die Gehirnareale, die für Empathie zuständig sind, geschädigt werden. Sie schreiben schon seit 30 Jahren in Ihren Büchern, dass das Schlagen von Kindern – entgegen der gesellschaftlichen Meinung, dass “ein Klaps noch niemandem geschadet habe” – extrem schädlich ist. Wie kamen Sie schon damals zu dieser Erkenntnis?

Ich habe 20 Jahre lang als Psychoanalytikerin ohne Freud’sche Scheuklappen meinen Patienten zugehört und habe mit Verblüffung feststellen müssen, dass sie ALLE misshandelte Kinder gewesen waren, aber diese Tatsache leugneten und ihre Eltern vor jedem Vorwurf in Schutz nahmen. Dieser Mechanismus hat mich damals sehr beschäftigt, ich las für meine weiteren Forschungen viele Lebensläufe berühmter Menschen und fand fast ohne Ausnahme überall das gleiche Muster: Die vollständige Verleugnung des eigenen in der Kindheit erfahrenen schweren Leidens, sowohl bei Massenmördern, Diktatoren, als auch bei Künstlern, Schriftstellern und Philosophen. Das zeigte ich später in meinen Büchern “Der gemiedene Schlüssel” und “Die Revolte des Körpers”.

6. In Ihrem Buch “Am Anfang war Erziehung” (Suhrkamp 1980) haben Sie die Gräueltaten von Adolf Hitler in Bezug auf seine Kindheit untersucht. Zu welchen Schlüssen sind Sie gekommen?

An Hitlers Biographie habe ich wohl zum ersten Mal die unheimliche Gefährlichkeit der Verleugnung einer extrem grausamen Kindheit entdeckt. Das lässt sich nicht so kurz erklären, man muss die Beweisführung schon im Buch nachlesen.

7. Sie haben auch die Werke berühmter Schriftsteller wie Schiller, Nietzsche, Proust, Rimbaud, Kafka u.a. zu deren Kindheitserlebnissen in Beziehung gesetzt und festgestellt, dass die Literatur eine verschlüsselte Darstellung der verdrängten Kindheitsdramen darstellte. Das ist eine neue und ungewohnte Sicht auf Kunst. Sehen Sie diese Zusammenhänge auch bei anderen Künstlern und Kunstformen?

Ja, ich sehe sie in allen mir bisher zugänglichen Biographien. Weil es ganz logisch ist: Kinder lernen sehr früh alles, was die Eltern ihnen vormachen. Wenn sie also Gewalt erleben, lernen sie diese. Da es ihnen verboten ist, das Gelernte zu zeigen, mögen sie zunächst als besonders brave Kinder mit Gehorsam brillieren, wie der Ausschwitzkommandant Rudolf Höss es selber bezeugt. Erst später zeigen sie die Brutalität, die sie bei ihren Eltern gelernt haben. Aber dies scheint noch ein verbotenes Wissen zu sein, denn bisher hat niemand noch meine Forschungen aufgenommen. Bei den Amokläufern beteuern ALLE, dass sie die Motive der Täter ABSOLUT nicht verstehen, und deren Kindheit wird in der Presse kaum jemals erwähnt. Die Eltern werden in allen Fällen geschont. Wie sollen denn Leser verstehen, wie Gewalt gelernt wird, wenn niemand ihnen hilft?

8. Sie sind auch selbst Malerin und haben in Ihren Bildern, die in Ihrem Buch “Bilder meines Lebens” (Suhrkamp 2006) sowie auf Ihrer Internetseite veröffentlicht sind, Erlebnisse Ihrer Kindheit verarbeitet. Wie ging die Kunstwelt mit dieser unverschlüsselten Form von Kindheitsbewältigung um?

Niemand ist bisher darauf eingegangen. Man lobte nur meine künstlerische Leistung. Als gäbe es eine Verschwörung, dass man über die Kindheit nicht sprechen darf. Dahinter vermute ich die Angst des Kindes, die in jedem von uns lebt, die Angst vor der Strafe der Eltern, wenn wir uns erlauben würden, deren Taten in Frage zu stellen.

9. Erwachsenen, die als Kinder misshandelt wurden, wird meist geraten, ihren Misshandlern zu vergeben. Die Religionen lehren das, sowie die meisten psychotherapeutischen Ansätze. Diesem Ansatz widersprechen Sie in Ihren Büchern. Warum?

Wie ich schon sagte: Der Körper versteht nichts von Religion und Moral. Wenn wir seine Erfahrungen der Grausamkeiten ignorieren, bezahlen wir unseren Selbstverrat mit Krankheiten oder lassen unsere Kinder ihn bezahlen, oder tun beides. Das Vergeben heilt nicht die Wunden, diese können nur durch das Zulassen der schmerzhaften Wahrheit ausgeheilt werden, nicht aber durch den Selbstbetrug. Um zu heilen, müssen die Wunden aufgedeckt werden und nicht verborgen bleiben. Viele Priester gebrauchen fremde Kinder für ihre sexuellen Wünsche, WEIL sie es niemals wahrhaben wollen, dass auch sie in der Kindheit so missbraucht wurden. Sie vergeben jeden Morgen global ihren Sündigern und wissen nicht, dass sie vom Zwang getrieben werden, das einst Erfahrene zu wiederholen und zu verleugnen. Würden sie sich mit der Geschichte der eigenen Kindheit konfrontieren und in einer aufdeckenden Therapie mit Zorn auf das ihnen Zugefügte protestieren, müssten sie nicht zwanghaft das Leben ihrer Ministranten gefährden. Dieses Konzept der Therapie beschreibe ich in meinen beiden letzten Büchern, vor allem in “Dein gerettetes Leben”.

10. Seit einigen Jahren gibt es angeblich eine neu entdeckte Krankheit, das sog. “False-memory-syndrome”, zu deutsch “falsche Erinnerungen” oder “Pseudoerinnerungen”. Halten Sie es für möglich, dass sich jemand einbildet, als Kind misshandelt worden zu sein?

Nein, weil unser Organismus eher die Schmerzen flieht und sie niemals erfindet. Bei der False Memory Stiftung handelt es sich um eine reine Interessengemeinschaft von vermögenden Eltern, die sich in den 80er Jahren in den USA gebildet hat und Therapeuten gerichtlich verfolgte, als ihre erwachsenen Kinder den einst erlittenen sexuellen Missbrauch durch die eigenen Eltern in den Therapien erinnern konnten. Leider sind viele Therapeuten durch diese Stiftung eingeschüchtert worden, und das mag dazu beigetragen haben, dass heute die Realität der Kindheit in den meisten angebotenen Therapien kaum existiert.

11. Inzwischen hat sich herausgestellt, dass dieses Krankheitsbild keineswegs wissenschaftlich überprüft worden ist. Warum erfährt es dennoch so große Verbreitung?

Genau deshalb, weil es sich eben um die Verleugnung der Wahrheit handelt. Dafür hat man immer dankbare Abnehmer. Die Tätigkeit der Stiftung wird jetzt auch in Deutschland und Frankreich bekannt und begrüßt. Das erinnert an die Zeit, als Sigmund Freud seine Entdeckung der sexuellen Misshandlungen begraben und seinen Schülern den Oedipuskomplex angeboten hat, um seinen Vater “der vielleicht auch zu den Perversen gehörte” (zitiert nach Freud, in meinem Buch “Du sollst nicht merken”), nicht fürchten zu müssen.

12. Ihre Bücher haben hohe Auflagen und wurden in 30 Sprachen übersetzt. Warum setzen sich Ihre Erkenntnisse trotzdem so langsam durch?

Weil ich nichts anzubieten habe, als den Rat, sich die eigene Kindheit anzuschauen, und jeder tut lieber alles andere als dies. Aber Menschen, die den Mut haben, dies zu tun, und sich nicht durch Eltern schonende Theorien aller Art verwirren lassen, entdecken tatsächlich Goldminen in ihren Geschichten, die Schlüssel zum Verständnis ihres ganzen Lebens. Dank der Entdeckung ihrer Wahrheit verlieren sie die Symptome wie Depressionen und Essstörungen. Natürlich bedeutet das oft eine sehr schmerzhafte Arbeit, die sich aber lohnt.

13. Welche gesellschaftlichen Veränderungen sind notwendig, damit die Weitergabe der Gewalt von Generation zu Generation beendet wird?

Vor allen Dingen die Verbreitung des Wissens über die Dynamik der Gewalt, die Aufklärung der Massen über die Art, wie sie die Tendenz zur Gewalt in ihren Kindern produzieren. Mit der Aufklärung der Päpste habe ich erhofft, ein AHA Erlebnis und den Wunsch, Kinder zu beschützen, zu bewirken. Ein einziger Satz aus dem Vatikan ließe die jungen Eltern aufhorchen. Doch nichts dergleichen geschah. Indessen bewirkt das Schlagen der Kinder enorm viel Unheil, ein striktes Verbot dagegen sollte endlich das Bewusstsein der Massen wecken, dass jedes Kind von seinen Eltern respektiert werden MÜSSE und dass es das Recht auf den Schutz des Staates hat, um später keine Kriege organisieren zu wollen.

14. Haben wir uns nicht diesem Ziel genähert in der letzten Zeit?

Leider nicht. Noch 20 Staaten der USA erlauben körperliche Strafen in den Schulen. Das steht im scharfen Gegensatz zur humanen Konstitution der Vereinigten Staaten, die JEDEM Bürger Sicherheit und Schutz garantiert. Weshalb es trotzdem erlaubt ist, Kinder in den Schulen zu schlagen, stellen nur sehr Wenige in Frage. Stehen die Kinder nicht unter dem gleichen Schutz wie andere Bürger? Zumal die an ihnen verübten Verletzungen Schäden im Gehirn bewirken, während der verletzte Erwachsene bereits über ein fertig ausgebildetes Gehirn verfügt und somit weniger Schaden nimmt als das Kind? Die Reflexion über diese Fragen steht uns noch bevor.

* * * * *

Die in Frage 5 erwähnte Studie mit dem Titel Corporal Punishment by Mothers and Development of Children’s Cognitive Ability: A Longitudinal Study of Two Nationally Representative Age Cohorts wurde von Prof. Murray A. Straus von der Universität New Hampshire durchgeführt und kann von seiner Website heruntergeladen werden (1,16 MB).

Drama des begabten Kindes - Alice Miller

fragmentjunkie — Thu, 05 Nov 2009 17:47:31 +0000

Ich habe dieses Büchlein in der Stadtbibliothek Köln gefunden. Vor etlichen Jahren hatte ich schon mal davon gehört.

Das Buch hat eine sehr schöne Lesart mit einem krassen, unschmackhaften Inhalt. Aber es hat was! Es geht um Fehler bei der Erziehung, die fast grundsätzlich – ob nun in böser Absicht oder nicht – von den Eltern begangen werden. Diese Fehler behindern gewissermaßen das kindliche Selbst bis ins Erwachsenenalter und verhindern die Entwicklung einer eigenen Identität. Also wer sich für psychoanalytische Deutungen auf dem Gebiet interessiert, sollte sich das Buch anschauen. Allerdings haben es die meisten wahrscheinlich schon getan.

Was mich ein bißchen stört ist, dass sie so keinerlei Zweifel an ihren Thesen einräumt. Ich verstehe, dass sie die Erfahrungen aus ihrer Arbeit im Buch präsentiert. Gleichwohl fehlt mir da ein wenig das Bewusstsein der Autorin, dass es manchmal auch Kann-Deutungen sind. Ausserdem würde mich mal interessieren, ob es überhaupt möglich ist, das eigene Baby kindgerecht zu erziehen?

Skąd się biorą tyrani

astromaria — Fri, 16 Oct 2009 22:13:23 +0000

Rozmowa Anny Bikont z Alice Miller

Gazeta Wyborcza, 29/30 maja, 1999

Alice Miller, psychoterapeutka i autorka bestsellerów, od kilkudziesięciu lat mówi to samo: żeby nie bić dzieci. Ponieważ bici na ogół aprobują bicie. Analizowała dzieciństwa wielkich tyranów. Bici byli Stalin, Hitler, Ceausescu, Mao. Jej wykład na sesji „Jak kochać dziecko?” słuchacze nagrodzili owacją na stojąco.

Nie mówię, że wszyscy bici muszą bić – powiedziała mi dzień wcześniej. – Wszystkie krowy są zwierzętami, ale nie każde zwierzę jest krową. Znam takich, którzy byli bici i nie biją. Mówię tylko, że wszyscy, którzy biją, byli w dzieciństwie bici. Tak jak zawsze ten co gwałci, był przedmiotem gwałtu. Jeden z pacjentów, mówił mi tak: „Dawałem mu klapsy, nie pomagało, to biłem mocniej”. Zapytałam: „Jak długo pan go już bije?”. „Od początku. Dziś syn ma 12 lat i cały czas nie widać rezultatów”. Zapytałam, czy może sobie wyobrazić, że kupił sobie odkurzacz, który się zaciął, i on od 12 lat go kopie z nadzieją, że zacznie działać. Roześmiał się, to znaczy, że coś do niego dotarło.

Z reguły im dzieci są bardziej krnąbrne, tym bardziej są bite. Matki mówią mi: „Ja go biłam, jak był mały”. Za tym stoi dość powszechne przeświadczenie, że jak mały, to nie czuje i można wszystko z nim zrobić. Najgorsze jest właśnie znęcanie się nad dziećmi do trzeciego roku życia. Wtedy kształtuje się mózg. W dorosłym życiu stajemy się tym, co wtedy przeżyliśmy.

Alice Miller jest piękną, elegancką kobietą koło osiemdziesiątki. Mówi nienaganną polszczyzną. Zanim zgodziła się udzielić wywiadu „Gazecie”, przepytała mnie ze znajomości swoich książek. Zastrzegła, że nie życzy sobie żadnych pytań osobistych. Polska Żydówka, która przeżyła Holocaust w Warszawie (ujawniła na seminarium, że studiowała filozofię na tajnych kompletach u Tatarkiewicza i Kotarbińskiego), po wojnie zajmowała się psychoterapią w Niemczech, dziś mieszka w Szwajcarii. W Warszawie, gdzie żyje jej siostra, była po raz pierwszy od pięćdziesięciu lat.

Powtarza Pani w swoich książkach, że dziecko poniżane, prześladowane, bite ma gorzej niż więzień obozu koncentracyjnego. Mówi to Pani po to, żeby prowokować, czy myśli Pani tak naprawdę?

– Myślę tak naprawdę. Takie stwierdzenie wydaje się nam przesadne, bo cierpienia ludzi w obozach są nam znane, a cierpienia małych dzieci nie. Więźniowi nikt nie kazał kochać prześladowcy, a dziecko ma kochać i szanować ojca, który je bije. Więzień wie, że cierpi i jest w grupie innych cierpiących. Dziecko bite jest osamotnione, a jego cierpienie nie jest uznawane przez społeczeństwo. Mówi mu się, że to, co się z nim robi, jest dla jego dobra. Ma uwierzyć, że osoba, która się nad nim znęca, kocha je i zasługuje na szacunek. Dziecko nie może reagować w naturalny sposób – za złość, krzyk, płacz zostanie znowu zbite. W ten sposób uczy się je, żeby nic nie czuło. Dziecku pozostaje tylko zaciśnięcie zębów, by nie okazać bólu, czyli wyparcie się samego siebie i identyfikacja z prześladowcą. W przeciwieństwie do dorosłego dziecko nie może sobie recytować z pamięci wierszy, by nie stracić rozumu. Więc pytam Panią, czyje położenie jest gorsze, więźnia obozu koncentracyjnego czy dziecka?

– Przytacza Pani statystyki: 60 procent terrorystów niemieckich okazało się być dziećmi pastorów. Rozumiem zatem, że lepiej, jeśli wychowaliśmy się w rodzinie bijącego alkoholika o niskim statusie społecznym niż w rodzinie bijącego pastora?

– Możliwe, że tak, bo w przypadku pastora dochodzi cały ładunek hipokryzji. Dziecko jeszcze bardziej zmuszane jest do myślenia, że to, co mu się przydarza, jest dobre i święte.

Toż to mały Adolfek, syn państwa Hitlerów

W książce „Zniewolone dzieciństwo. Ukryte źródła tyranii”, która w tych dniach wyszła w Polsce, Alice Miller opisuje, jak postanowiła zająć się biografią Hitlera: „Empatia, to znaczy wczucie się w przeżycia dziecka, ocenianie i rozumienie jego losu, odrzucenie perspektywy dorosłych, jest moim narzędziem podejrzenia, czy potrafię się zdobyć na empatię wobec dziecka, które wyrosło na największego ze znanych mi zbrodniarzy”.

Cytuję Alice Miller wiersz Wisławy Szymborskiej „Pierwsza fotografia Hitlera”:

„A któż to jest ten dzidziuś w kaftaniku?
Toż to mały Adolfek, syn państwa Hitlerów!
Może wyrośnie na doktora praw?
Albo będzie tenorem w Operze Wiedeńskiej?(…)
Dokąd te śmieszne nóżki zawędrują, dokąd?”

– Pani zdaniem już wtedy, kiedy Adolfek był bobasem, było przesądzone, dokąd te nóżki zawędrują? Nie mówię oczywiście o skali poczynań, ale o kierunku rozwoju.

– Tak, jego droga była już wtedy przesądzona. Ojciec go niemiłosiernie bił, codziennie, od urodzenia. Ojciec, pół-Żyd…

– Domniemany pół-Żyd.

– Tak, ale to nie miało znaczenia. Przeciwnie, te niedopowiedzenia, podejrzenia tylko zagęszczały atmosferę. Babka Adolfka ze strony ojca była przez 14 lat utrzymywana przez swojego byłego pracodawcę, Żyda z Grazu, w czasie pobytu u niego zaszła w ciążę. Jej syn Alois został dobrym urzędnikiem celnym, ale domniemanie, że może być Żydem, w jego oczach niweczyło całą pozycję, na którą tak ciężko zapracował. Stąd przecież wzięło się maniakalne przekonanie Hitlera, że trzeba oczyścić Niemcy z żydowskiej krwi, tropiąc ją do trzeciego pokolenia wstecz. Żydzi reprezentowali upokarzaną, dręczoną biciem część jego ja, tę, którą chciał wszelkimi sposobami usunąć z tego świata.

Hitler wychowywał się z ciotką Johanną, siostrą matki, garbatą i cierpiącą na schizofrenię. Jej zachowanie musiało w nim wzbudzać paniczny lęk. Stąd wyrok eutanazji, który jako führer wydał na ludzi chorych umysłowo. Gdy miał jedenaście lat jego ojciec zakatował go niemal na śmierć.

Dziecko kocha rodziców, bo ta miłość jest mu niezbędna do życia. Wypiera gniew, który zamienia się w nienawiść do słabych. Niemcy stały się dla Hitlera symbolem niewinnego dziecka, które chciał obronić. Przed ojcem, przed ciotką.

– A kochająca matka – o jakiej piszą biografowie Hitlera – nic tu nie może pomóc?

– Choć go kochała, nie stanowiła dla niego żadnej podpory, ponieważ nie reagowała, kiedy ojciec go bił. Była zbyt wystraszona. Tak samo chowani byli Adolf Eichmann czy Rudolf Hess. Nie znali współczucia, tak jak dla nich nikt nie miał współczucia, gdy byli dziećmi.

Zwyczajna tresura

W swojej książce Alice Miller zauważa, że ojciec Rudolfa Hessa nie chciał go z pewnością wychować na komendanta Oświęcimia, ale jako gorliwy katolik chciał, biciem i upokorzeniem, wykreować go na misjonarza. Dzieciństwem Eichmanna, który był przymuszany do bezwzględnego posłuszeństwa i zaprzeczania własnym uczuciom, tłumaczy Miller to, że podczas swojego procesu mógł on bez specjalnych emocji słuchać wstrząsających zeznań świadków, kiedy jednak zapomniał wstać przy odczytywaniu wyroku i zwrócono mu na to uwagę, zaczerwienił się ze wstydu.

– Ale faszyzm to nie tylko Hitler, Eichmann czy Hess. Żeby taka ideologia mogła panować, potrzebne było wprzęgnięcie w jej służby dobrych kilku milionów ludzi. Daniel Goldhagen w swojej głośnej książce „Gorliwi kaci Hitlera. Zwyczajni Niemcy i Holocaust” próbuje udowodnić, że każdy zwykły Niemiec mógł się zamienić w oprawcę. Wszyscy byli bici od urodzenia?

– Wszyscy. Hitler nie znalazłby tylu zwolenników, gdyby te dzieci były inaczej chowane. To pedagogika końca XIX i początku XX wieku umożliwiła ludobójstwo. Wówczas w Niemczech powszechnie maltretowano dzieci. Pokutuje to zresztą do dziś, ale rzadko kiedy tresurę zaczyna się tak wcześnie i prowadzi tak systematycznie. Na dwa pokolenia przed dojściem Hitlera do władzy te metody wychowania doprowadzono do perfekcji. Goldhagen pisze, że część oprawców nie była poddana indoktrynacji. Nie potrzebowali jej, ponieważ osoba, która zmuszana jest idealizować upokorzenia zaznane w dzieciństwie, przez całe życie uważa, że kary cielesne są zbawcze. Pamięć ciała zachowuje instrukcje, jak ranić innych. Jestem przekonana, że tylko osoby, które doznały psychicznego i fizycznego okrucieństwa, mogą stać się oprawcami. Co więcej – rodzicie wymierzają kary, nie pamiętając, że byli identycznie karani. To jest istota przymusu powtarzania własnego losu.

Dzieci doktora Schrebera

W swoje książce Miller opisuje, jak wychowywano dzieci według zaleceń Daniela Schrebera, którego książki miały w Niemczech około 40 wydań i przedstawiały system wychowania dziecka od jego przyjścia na świat. Schreber twierdził, że krzyki to tylko fanaberie, przejaw uporu, który stanowczo trzeba złamać. Noworodek miał być poddawany wojskowemu drylowi i bity przy pierwszym płaczu, aż oduczy się płakać. Przytulanie i okazywanie emocji uznawał Schreber za przejaw słabości, który może spaczyć charakter na całe życie. Uczył, jak ćwiczyć dziecko w sztuce rezygnowania. Opisywał sceny z własnego domu, jak to kazał niani położyć sobie dziecko na kolanach, samej jeść gruszkę i nie dać dziecku ani kawałka. Jednak się ugięła, podała kęs gruszki malcowi i została natychmiast zwolniona z pracy.

– Z takich niemowląt wyrastali oprawcy w obozach śmierci – mówi Alice Miller. – Jeden syn doktora Schrebera popełnił samobójstwo, drugi zakończył życie jako chory psychicznie. Miał paranoję. Freud napisał o nim, że żywił homoseksualne uczucia do ojca, ponieważ w jego urojeniach powtarzał się straszliwy lęk przed Bogiem, który go prześladował. A przecież to wcale nie było urojenie, on tak się bał ojca.

– Czy na podstawie różnic w stylu wychowania można wytłumaczyć, dlaczego Niemcy były podatne na faszyzm, a Rosja na komunizm?

– Pewnie tak. Nie wiem, jak w Rosji wyglądało wychowanie. Ale czy zna Pani jakieś inne powody, które by tłumaczyły faszyzm w Niemczech?

– Na ten temat napisano tysiące książek: bezrobocie, poczucie zagrożenia…

– Hitler bezrobocie szybko zlikwidował. Zresztą bezrobocie nie prowadzi do przemocy. Jeśli ktoś tak twierdzi, dyskryminuje ludzi biednych. Znam bezrobotnych rodziców, którzy nie biją dzieci. Geny? Zawsze zdaję genetykom to pytanie: dlaczego akurat 30 lat przed dojściem Hitlera do władzy urodziło się tyle osób ze złymi genami? Przecież to absurd.

Pytam, czy wojnę w Jugosławii też jest w stanie wytłumaczyć na gruncie swojej teorii, i słyszę, że Serbowie wyjątkowo okrutnie wychowują dzieci. Gdy znów próbuję oponować, mówiąc, że może nie jest to jedyne wyjaśnienie, słyszę: – Powtarza mi Pani to, co wszyscy piszą, to niech Pani też to napisze zamiast ze mną rozmawiać.

Przechowane w podświadomości

Alice Miller opowiada o Stalinie, zrodzonym z ojca alkoholika i matki psychotyczki, też strasznie bitym w dzieciństwie.

– Był potem kochany przez miliony i cały czas bał się spisku. A on się bał, że ojciec go zabije. Tak samo Hitler był paranoicznie lękliwy. Jak inaczej wytłumaczyć ten ich strach?

Już nie próbuję wtrącać, że bali się niebezpodstawnie, bo taki los dyktatorów, że często giną wskutek spisku. Alice Miller traktuje swoją teorię jak posłannictwo, nie znosi dyskusji. Choć jestem wyjątkowo zgodnym rozmówcą – tak jak ona uważam, że pierwsze trzy lata życia decydują o naszym życiu, że nie wolno dzieci bić, że to bici biją. Nie wydaje mi się tylko, że świat można wytłumaczyć za pomocą jednej teorii.

– Mao Zedong był niemiłosiernie chłostany przez ojca, który mówił: „Muszę z ciebie zrobić mężczyznę”. Mao do końca życia idealizował ojca i wymordował 30 milionów ludzi. Niech Pani mi to wytłumaczy innymi czynnikami, z całym szacunkiem dla socjologii.

W domu Ceusescu była straszna bieda. W jednej izbie dziesięcioro dzieci, ojciec alkoholik. Rodzice nazwali go Nicolae, zapominając, że jednemu synowi już wcześniej dali to imię. Był bardzo bity. Któregoś razu, a miał wtedy 13 lat, poszedł na dworzec w Bukareszcie ukraść walizkę. Złapali go, a że w walizce było pełno literatury marksistowskiej, posadzili go w więzieniu z politycznymi. Tam poznał swoich przyszłych partyjnych towarzyszy. Zdobył ich szacunek, gdyż ochoczo mordował koty, które były więzienną plagą.

– Jeżeli maltretowane dziecko ma przetrwać – tłumaczy Alice Miller – musi wyprzeć wiedzę o tym, co się z nim dzieje. Ale wspomnienia ukryte w podświadomości skłaniają je do powtórzeń. To co Ceaisescu przeżył w dzieciństwie, zaaplikował całej Rumunii. Wprowadził tam straszną biedę i zakaz spędzania płodu.

Zupełnie inaczej był wychowany Gorbaczow – w rodzinie, która dawała dzieciom miłość. Kiedy jego ojciec się dowiedział, leżąc ranny w lazarecie, że syn nie chodzi do szkoły, bo nie ma w co się ubrać, kazał żonie sprzedać owce i kupić mu buty i wiatrówkę. Nie jest przypadkiem, że Gorbaczow nie trzymał się władzy za wszelką cenę.

Jedno z amerykańskich pism spytało mnie, czy dzieci z Kosowa nie staną się w przyszłości mordercami. Myślę, że nie. Przecież matki trzymają je w ramionach, cały świat chce im pomóc. One swoje przeżycia mogą przerobić, uzewnętrznić, przelać na papier.

– Austriacki pisarz Peter Handke zatrwożył swoich czytelników i przyjaciół, opowiadając się po stronie Miloszevicia. Pisze Pani o ciężkich doświadczeniach Handkego z dzieciństwa. Czy łączyłaby Pani te fakty?

– Możliwe, ale nie chcę mówić o trudnych sprawach żywych.

Na wykładzie Alice Miller opowiadała o badaniach nad maltretowanymi dziećmi rumuńskimi.

Tomografia komputerowa wykazała zmiany w ich mózgach. Partie mózgu odpowiedzialne za kontrolę emocji były o 20-30 procent mniejsze niż u innych dzieci, co naukowcy wyjaśniają niszczeniem połączeń nerwowych przez hormony wydzielane w stresie.

– Małpy hodowane przez atrapy są agresywne i nie umieją dbać o potomstwo – mówiła. – Dlaczego sądzić, że te same prawa nie dotyczą potomstwa człowieczego?

Przytaczała badania nad 400 Niemcami, którzy działali w ruchu antynazistowskim bądź ratowali Żydów. Stwierdzono, że jedynym elementem odróżniającym ich od nazistów był sposób wychowania. W domach przyszłych antynazistów kary cielesne były rzadkie i związane z konkretnym przewinieniem. U oprawców ojciec sięgał po pas nie wtedy, kiedy dziecko zawiniło, ale kiedy był pijany albo rozdrażniony.

Świadek może pomóc

– Nie tylko Hitler miał traumatyczne relacje z ojcem. Podobnie było z Brunonem Schultzem albo Franzem Kafką. Co decyduje, czy cierpienie dziecka przetworzy się na literaturę, na zadawanie cierpienia innym czy na akty autodestrukcji? Czy ten decydujący moment też sytuuje Pani w dzieciństwie?

– Jeżeli w domu dziecko pozna coś innego niż okrucieństwo, to nie stanie się Hitlerem. Wystarczy, że będzie ktoś, kogo nazywam świadkiem pomocnym albo pomocnikiem „ to może być starsza siostra, brat, babcia, ktoś, kto lubi dziecko – by nie stało się zbrodniarzem. Także dorosłym pomóc może poznanie człowieka oświeconego, przyjaznego. Kafka miał bardzo ciężkie dzieciństwo, ale w wieku dojrzewania nawiązał serdeczny kontakt z siostrą, która go kochała, rozumiała, popierała. Dlatego nie stał się zbrodniarzem. Ale umarł na gruźlicę w wieku 40 lat. Dlaczego?

– Chce Pani powiedzieć, że gruźlica to autoagresywna choroba?

– Prawdopodobnie tak było w tym przypadku. Milena, jego przyjaciółka w ostatnich latach życia, go rozumiała, ale to go nie uratowało, co mnie dziwi. Może dlatego, że nie wystarczy rozumieć obecnie życia, trzeba zrozumieć, co się stało w dzieciństwie. Kafka napisał do ojca list, w którym opisywał swoje cierpienia (drukowany pośmiertnie), i błagał matkę, by go ojcu przekazała, sam nie miał odwagi. Matka nigdy tego nie zrobiła. To znaczy, że cierpienie syna jej nie interesowało.

Ojciec Dostojewskiego był okrutny, zabijał poddanych. Ale matka go bardzo kochała. Dostojewski nie stał się zbrodniarzem, miał za to epilepsję.

Świadek może pomóc, sprawić, że dziecko stanie się artystą, poetą, pisarzem. Żeby jednak naprawdę wyzdrowiało, musi przy czyimś wsparciu przypomnieć sobie wyparte doświadczenia z dzieciństwa, uprzytomnić sobie, jaką krzywdę mu zadano. Świadków poznanych w okresie dorosłości nazywam świadkami oświeconymi i piszę swoje książki w nadziei, że ta grupa się poszerzy. Kierowana tą samą nadzieją daję też Pani ten wywiad.

Stopniowo coraz lepiej

– Pani słowa są bardzo ważne w Polsce, gdzie poseł partii chrześcijańskiej publicznie chwali się, że bije własne dziecko, a w telewizji ktoś opowiada z przekonaniem, że sam był bity i wyrósł na porządnego człowieka, więc tak też wychowuje córkę. Ale czy przeczytanie książki lub wywiad może pomóc, skoro dziecięce przeżycia są zepchnięte głęboko w podświadomość?

– Tak. Kiedyś w Londynie przyszedł do mnie po wywiadzie czarny student i powiedział, że był maltretowany fizycznie i seksualnie. Zapytałam, skąd to wie, bo bardzo często dzieci wypierają takie przeżycia. On się dowiedział o tym z moich książek, wcześniej wzrastał w przekonaniu, że to, co z nim robiono, mieściło się w naturalnym porządku świata.

– Wiek XX, wiek Holocaustu, to wiek wyjątkowo okrutny, a przecież dzieci cywilizacji zachodniej traktowano generalnie lepiej niż w poprzednich wiekach.

– Naprawdę Pani uważa, że dzieci były wychowywane w trosce i szacunku?

– Nie wszystkie, ale jednak nie tak okrutnie jak wcześniej. O metodach stosowanych w XVIII wieku można przeczytać w książce „Czarna pedagogika”, na którą się Pani powołuje. Potem było stopniowo coraz lepiej. Bunt lat 60 obrodził w społeczeństwie amerykańskim i zachodnim liberalnymi metodami wychowawczymi, relacje zaczęto opierać na miłości, a nie na posłuszeństwie.

– Często myli się zaniedbanie z wolnością. Wiele dzieci zostało wtedy zaniedbanych.

– Ale też spora jest liczba dorosłych wychowanych na podręcznikach dobrodusznego, permisywnego Spocka. Czy świat stał się od tego lepszy?

– Dzieci wychowane z szacunkiem nie pójdą zabijać mniejszości narodowych, o tym mogę zapewnić. W Niemczech metody wychowawcze bardzo się zmieniły i odmieniło to społeczeństwo. Uważam, że największy wpływ wywarli Amerykanie stacjonujący tam od wojny. Oni pokazywali inny styl, rozbijali utarte poglądy.

Miałam w Niemczech pacjentkę, której matka była nazistką. Jechała z nią zaraz po wojnie pociągiem, czarny Amerykanin chciał dać dziewczynce czekoladkę, matka zabroniła ją przyjąć. Powtarzała: „Jak mogła zwyciężyć armia, której oficerowie trzymają nogi na stole”. Niemcy byli przekonani, że tylko surowe wychowanie pozwoli wygrać wojnę, a następne pokolenie już nie miało powodu w to wierzyć.

We wszystkich swoich książkach Alice Miller powtarza, że zawsze jest adwokatem dziecka, które widzi w pacjencie. W książce „Pamięć wyzwolona. Jak przerwać łańcuch toksycznego dziedzictwa” zarzuca dorosłym, że wykorzystują dziecko jako zbiorniki niechcianych emocji, protezy zaburzonego poczucia wartości, przedmiot władzy i przyjemności. Freudowi zarzuca, że przypisuje dziecku instynkty: seksualne i agresji, oskarżył bezbronne dziecko, a stanął w obronie dzierżących władzę rodziców. W książce „Dramat udanego dziecka. Studia nad powrotem do prawdziwego Ja” rodzicom przypisuje odpowiedzialność za perwersje seksualne dzieci, ich nerwice natręctw, alkoholizm czy depresje.

– Czy to nie okrucieństwo – pytam – oskarżanie rodziców, którzy przecież strasznie cierpią, widząc, co dzieje się z ich dziećmi chorymi na anoreksję czy depresję?

– A Pani naprawdę sądzi, że decydują złe geny?

– Sądzę, że choroba psychiczna może być skutkiem defektu mózgu. Morderca może mieć wrodzone zaburzenia mózgu, które powodują, że nie czuje empatii, nie jest w stanie wyobrazić sobie, co dzieje się z drugim człowiekiem.

– Przychodzimy na świat z jakimiś skłonnościami, talentami, mamy też za sobą historię dziewięciu miesięcy, ale to, co się dzieje z nami dalej, zależy od środowiska, czyli na początku – od rodziców. Ja im chcę pomóc, a nie oskarżać. Próbuję ich informować, żeby im dać szansę. Tylko musząc przejść przez ból ujawnienia tego, co sami przeżyli w dzieciństwie, i co oddają swoim dzieciom. To mają mi za złe.

– Znam rodzinę, gdzie ojciec ostro bił dzieci, powtarzając przy tym, że „prawdziwy mężczyzna nie płacze”. Jeden syn został wybitnym działaczem społecznym, drugi alkoholikiem. Nie chcę przez to powiedzieć, że należy bić dzieci, żeby produkować działaczy społecznych, tylko że losy bitych dzieci nie są może aż tak przesądzone.

– Wrodzone talenty mogą tu grać dużą rolę.

– Ameryka żyje sprawą masakry dokonanej przez dwóch uczniów w Littleton. Obaj pochodzili podobno z rodzin liberalnych, otwartych, szanujących podmiotowość dziecka.

– To nieprawda. Śledzę tę sprawę w Internecie. Tam jest głęboka patologia. To rodzice twierdzą, że wszystko było u nich w porządku. Jak oni mogą tak mówić, skoro jeden z tych chłopców opowiadał, że chce wybić całe miasto? Jak rodzicie mogą nie słyszeć, co mówi ich dziecko?

– Czy jest Pani za penalizacją bicia dzieci?

– Stanowczo tak.

W furii i na zimno

Po rozmowie z Alicją Miller byłam umówiona na kolację w gronie przyjaciół. Zaczęłam rozmowę o biciu. W gronie czterech osób byłam jedyną, która nie była bita jako dziecko. Moją przyjaciółkę biła matka. Znam ją, charakterna pani, ale w dobrym stylu dystyngowanej damy.

– Tłukła mnie z furią, z całej siły, za drobne przewinienia, za spóźnienie, pyskowanie, a potem obiecywała prezenty, kupowała mi nowe sukienki. Do tej pory, jak mama mówi, że mi coś kupi w prezencie, to cała sztywnieję.

Przyjaciółka uderzyła swojego syna tylko raz w złości. On jej to do tej pory przypomina i ona do tej pory to rozpamiętuje.

Gdy podsumowałam: „Troje bitych dzieci na czworo”, znajomi zaczęli się wycofywać. „Nie, nie, ja po prostu dostawałem jakieś klapsy – powiedział ten, który chwilę wcześniej przyznał, że spuszczano mu lanie pasem. A drugi próbował mnie przekonać, że był lepiej bity, bo nie w furii, ale następnego dnia, na spokojnie. Powiedziałam, że zdaniem Alice Miller właśnie takie bicie sieje największe spustoszenie w psychice dziecka, bo żeby przyjąć obraz sprawiedliwie karzącego ojca, musi ono zatracić kontakt ze swoim bólem i gniewem. – To prawda – wyznał – pamiętam te noce przerażenia i od rana oczekiwanie na głos ojca: „Marku, proszę cię na chwilę do mnie”. Chwilę potem Marek dodaje, że przecież nie da się chować dzieci (ma ich dwoje) bez klapsów. Gdy oponuję, pyta: – I nigdy nie masz ochoty przylać swoim dzieciom? Odpowiadam przecząco, a on patrzy na mnie z niedowierzaniem.

Open letter to Alice Miller

pathwhisperer — Thu, 08 Oct 2009 13:20:28 +0000

For those unfamiliar with her or her thinking I’ve summarized her thinking in two sentences (as I understand it, or perhaps just the area of interest to myself). First, individuals when they become parents, all too often, seek to answer their own psychological neediness by “feeding” off the child, rather than answering the child’s own psychological needs – this pattern can last for generation upon generation. Secondly, children only know they are entitled to their emotions if an adult mirrors these emotions. I believe these two ideas to be extremely powerful. The first one shows a way out from the phenomenon of generations of dysfunctional families. The second promises the possibility of training “witness for soul” therapists as opposed to the hit or miss current system, in which capable therapists are essentially individual accidents.

Dear Alice Miller,

Some ten years back, I read and studied quite a number of your works. Since that time I have, on my own, studied, thought and written about sociopaths. I don’t recall much mention of sociopaths in your works but I don’t expect you to believe they are born, not made. However, I don’t actually know that, this is just a surmise. I’m very curious to know your view of sociopathy, if you have a chance to answer this.

I don’t see a contradiction between your thinking and the existence of genetic sociopaths. Quoting my blog, “When one considers all the seemingly conscienceless and subtracts the attachment disordered, the narcissistically rigid, and the hideously abused and needy, there is still a core of the emotionally/morally colorblind, a.k.a. the Cleckley sociopath (from Cleckley’s Mask of Sanity), a.k.a., the Charlie Carewe sociopath (from the actress Mary Astor’s The Incredible Charlie Carewe).” http://pathwhisperer.wordpress.com/past-notes/.

I, and others, see sociopaths as developmentally arrested psychologically — but up through puberty they go through most of the same psychological developmental stages. So following this line of thought, I would say that Ted Bundy and Jeffrey Dahmer were serial killers due to psychological abuse, their sociopathy simply made them extremely skillful at it. Unclaimed and left in the hospital, as I recall from their bios, they screamed for their primal birthright, loving maternal attention, until their tear ducts dried and their psyches came to realize that help was not on the way. This vast, unplacated, infantile rage then went subterranean to reappear again and again throughout life but now with an adult’s capabilities and, in their cases, a sociopath’s talents.

Perhaps you would be interested in my posts on incest, I believe I have adopted your view of psychological cause and effect: http://pathwhisperer.wordpress.com/2009/03/08/incest-dad-represents-self-in-court-cross-examines-daughter/ & http://pathwhisperer.wordpress.com/2009/03/18/post-redux-josef-fritzl-and-reflections-on-incest-52308/.

I look forward to your reply.

Thank you,

The Path Whisperer

For more information on Alice Miller and her writings: http://www.amazon.com/s/ref=nb_ss_gw_3_12?url=search-alias%3Daps&field-keywords=alice+miller+prisoners+of+childhood&sprefix=alice+miller&sprefix=alice+miller&sprefix=alice+miller&sprefix=alice+miller, http://www.alice-miller.com/index_en.php.

Lebenslänglich in den Klauen der Schulmedizin?

Sabine Kalitzkus — Fri, 25 Sep 2009 17:28:17 +0000

Du trägst das Heilmittel
in Deinem eigenen Herzen.
Andrew Vachss

* * * * *

Gestern veröffentlichte ich die deutsche Übersetzung von Henry Bauers Artikel “Gardasil und Cervarix: Der Impf-Wahnsinn”. Ich tat dies, weil dieser Artikel einmal mehr illustriert, auf welch’ skrupellose und menschenverachtende Weise heutzutage Pharmakonzerne ihre Umsätze in die Höhe treiben.

Von der in diesem Artikel mehrfach auftauchenden Behauptung, daß bald keine Frau mehr an Gebärmutterhalskrebs erkranken würde, wenn nur alle Frauen regelmäßige Pap-Abstriche vornehmen lassen würden, möchte ich mich jedoch ausdrücklich distanzieren.

Im Artikel war zu lesen, daß im Jahre 2005 in den U.S.A. 12.000 Frauen an Gebärmutterhalskrebs erkrankten und 4.000 Frauen an dieser Krankheit starben. In den U.S.A. leben rund 300 Millionen Menschen, davon sind etwa die Hälfte Frauen. Im Jahre 2005 erkrankten also etwa 0,008% aller weiblichen Wesen an Gebärmutterhalskrebs. Um diese 12.000 Frauen aus der Masse herauszufischen, sollen sich nun 149.988.000 weibliche Wesen völlig umsonst dieser Prozedur unterziehen und die immensen Ängste ausstehen, die das Warten auf das Ergebnis bei jeder einzelnen dieser 149.988.000 Mädchen und Frauen unweigerlich auslösen wird. Dies natürlich immer wieder und beinahe ein Leben lang, denn solche Tests müssen ja regelmäßig wiederholt werden.

Das Ergebnis derartigen Irrsinns kann man hierzulande wunderbar beobachten: Deutschland hat schon seit vielen Jahren das europaweit beste Vorsorgesystem im Hinblick auf die Früherkennung von Brustkrebs. Genau so lange schon ist die Brustkrebs-Rate hier höher als irgendwo sonst in Europa.

Regelmäßig – auch in dem Artikel von Henry Bauer – wird ignoriert, daß kein Mensch krank wird, wenn er nicht die seelische Bereitschaft für die Krankheit mitbringt, die ihn für diese oder jene Krankheit empfänglich macht.

In seinem ausführlichen und reich bebilderten Artikel “Schweinegrippe: Realität oder Delirium?” über den Ausbruch der Schweinegrippe in Mexiko im Frühjahr 2009 schreibt Roberto Giraldo, daß für jede infektiöse Krankheit drei Voraussetzungen erfüllt sein müssen:

a) Das Vorhandensein des Krankheitserreger und seine Quellen. Im Falle der Schweinegrippe wären das das Virus, kranke Menschen und Schweine.

b) Die Art und Weise der Übertragung. Hier also das Einatmen oder Verschlucken von viralen Partikeln.

c) Das Vorhandensein eines anfälligen Wirts. Ein Mensch muß verwundbar sein, um eine ansteckende Krankheit zu entwickeln. Er oder sie muß geschwächt und das Immunsystem unterdrückt sein, anders ist es nicht möglich, eine infektiöse Krankheit zu entwickeln. Dies ist ein fundamentales Gesetz infektiöser Krankheiten.

In den meisten Fällen, betont Giraldo, werden Krankheitserreger von den Abwehrmechanismen neutralisiert, von unserem inneren Arzt und unserer inneren Apotheke unschädlich gemacht.

Bei vielen Menschen funktionieren diese Abwehrmechanismen ein Leben lang und sie werden nie krank. Andere hingegen leiden immer wieder an körperlichen oder seelischen Turbulenzen, die bei manchen im Laufe der Jahre chronische oder lebensbedrohliche Formen annehmen.

Wenn wir gesund werden oder bleiben möchten, sollten wir uns also fragen, warum manche Menschen ständig vor sich hinkränkeln, andere jedoch nie krank zu sein scheinen. Die Schulmedizin gibt uns auf diese Fragen keine Antwort. Wir müssen uns also woanders umsehen, wenn wir uns nicht dem absurden Dogma “Jeder ist gefährdet!” unterwerfen, sondern selbst die Verantwortung für unsere körperliche und seelische Gesundheit übernehmen wollen.

Im Hinblick auf das einzelne Individuum legt Alice Miller seit dreißig Jahren in ihren Büchern schlüssig und für jeden verständlich dar, welche körperlichen oder seelischen Folgen die Mißhandlungen, die wir in der Kindheit erleiden mußten und das Ausmaß unserer Verleugnung dieser Tatsachen für unser Leben als Erwachsene haben.

Beinahe noch spannender ist die Untersuchung der Frage, inwieweit die in der Kindheit (vor allem natürlich im Elternhaus) erfahrene Gewalt Gruppen oder ganze Nationen zu (meist irrationalem) Verhalten veranlaßt. In den siebziger Jahren des 20. Jahrhunderts begründete Lloyd deMause mit seinen Forschungen zur Evolution der Kindheit den damals neuen Wissenszweig der Psychohistorie. Die englische Abteilung von Wikipedia stellt derzeit einen recht guten Einführungsartikel zur Verfügung.

Aufgrund seiner Forschungen teilt Lloyd deMause die Menschheit in sechs sogenannte Psychoklassen ein:

Evolution der Psychoklassen

Eine kurze Erläuterung der einzelnen Klassen finden Sie auf der Website von Sven Fuchs.

Derzeit leben noch Vertreter aller Klassen mitten unter uns – leider auch noch viel zu viele aus der unteren Klasse, der Klasse der Kindstötungen.

Wenn man sich eine Weile mit der AIDS-Problematik beschäftigt, stellt man sich eines Tages die Frage, warum ein nicht unerheblicher Teil homosexueller Männer (darunter diejenigen, die an AIDS erkranken) sich einem derart exzessiven Drogengebrauch hingibt wie keine andere Bevölkerungsgruppe. Forscht man weiter, taucht die nächste Frage auf: Warum unternehmen nicht-heterosexuelle Heranwachsende so viel häufiger Selbstmordversuche (leider oft erfolgreiche) als heterosexuelle?

Dies bringt uns zur nächsten Frage: Warum hat die Schweiz eine der höchsten Selbstmordraten der ganzen Welt?

Im Jahr 2000 begingen in der Schweiz 19,1 von 100.000 Menschen Selbstmord. Weltweit lag die Rate damals bei 14,5 und in den U.S.A. bei 10,6. Die hohe Anzahl Suizidaler in der Schweiz erschüttert noch mehr, wenn man berücksichtigt, daß in den U.S.A. die Prügelstrafe in Schulen (auch mit Gegenständen) in vielen Staaten gesetzlich erlaubt ist und deshalb praktiziert wird. Immer wieder werden dort Kinder zu Tode geprügelt.

Vielleicht kennen Sie das berühmte Buch “Mars” von Fritz Zorn, das derzeit in der 24. Auflage erhältlich ist. Fritz Zorn ist sicher nicht an Krebs gestorben, weil er nicht verzeihen konnte oder wollte, wie manche unempathische Rezensenten bemängeln. “Wenn du nicht verzeihst, wirst du nicht gesund!” ist ein nicht auszurottendes Dogma von Therapeuten, die panische Angst davor haben, bedingungslos die Perspektive des kleinen gequälten Kindes einzunehmen, das in jedem ihrer Klienten steckt, und die deshalb unweigerlich Partei für die Peiniger des Klienten ergreifen müssen. Kein einziger Mensch auf Erden ist jemals durch Verzeihen seine Symptome losgeworden.

Marc-André Cotton hat einen wichtigen Artikel in englischer Sprache geschrieben, der die erschütternde Situation von Kindern in der Schweiz darstellt.

Ebenfalls auf Englisch steht uns eine Rede über die “Ursprünge des Holocaust in der Kindheit” zur Verfügung, die Lloyd deMause im Jahre 2005 in Klagenfurt gehalten hat. Falls Sie des Englischen nicht ausreichend mächtig sein sollten, versuchen Sie’s doch einmal mit dem Google Translator. Das Ergebnis ist regelmäßig zwerchfellerschütternd, aber man kann doch zumindest erahnen, wovon das Original spricht. Hier ist ein Beispiel aus der Klagenfurt-Rede:

Lloyd deMause im Original:

I hope you will find that my psychohistorical view of the origins of the Holocaust makes better sense than views like that of Daniel Goldhagen, who recently portrayed Germans and Austrians not only accurately as “Hitler’s Willing Executioners” but also as mysteriously containing seemingly inherited antisemitic personalities. I will furthermore show that the great reduction in German and Austrian antisemitism in the past half century is due to the vast improvement in childhood — that is, in the childrearing you in my audience actually experienced.

Google übersetzt das so:

Ich hoffe, Sie werden feststellen, dass meine psychohistorische Blick auf die Ursprünge des Holocaust besseren Sinn macht, als mal gesehen wie die von Daniel Goldhagen, dargestellt, die vor kurzem die Deutschen und Österreicher nicht nur genau wie “Hitlers willige Vollstrecker”, sondern auch als geheimnisvoll mit scheinbar geerbt antisemitischen Persönlichkeiten. Ich werde darüber hinaus zeigen, dass die starke Verringerung der deutschen und österreichischen Antisemitismus in den vergangenen halben Jahrhunderts bis in die enorme Verbesserung in der Kindheit zurückzuführen ist – das heißt, in der Kindererziehung Sie in meinem Publikum wirklich erlebt.

Ich für meinen Teil hoffe, Ihnen mit diesem Artikel Mut gemacht zu haben, Ihr (gesundheitliches) Leben selbst in die Hand zu nehmen.

Als weibliches Wesen geboren zu werden, bedeutet nicht, automatisch ein Leben lang regelmäßiger Stammgast in Gynäkologenpraxen sein zu müssen. Weibliche Föten sind schon in der Gebärmutter sehr viel gesünder und lebensfähiger als männliche, nämliches gilt für Mädchen und Frauen ein Leben lang.

Die Vorsorgeuntersuchungspropaganda bewirkt, daß sich nun schon acht- oder neunjährige Mädchen ständig mit Ängsten plagen müssen, sie könnten eines Tages an Gebärmutterhalskrebs erkranken – an einer Krankheit, die in den U.S.A. jährlich nur 0,008% aller Frauen heimsucht. Die Anzahl der Frauen, die aufgrund erlebter Gewalt in der Kindheit an lebenslangen Schuld- und Schamgefühlen, an Panickattacken oder schweren Depressionen leiden, geht in die Abermillionen. Und das nicht nur in den U.S.A.

Interessant ist die Frage, wer von dieser Propaganda profitiert. Aus Henry Bauers Artikel geht hervor, daß bisher 18 Millionen Frauen weltweit geimpft worden sind. Jede Frau braucht drei Dosen des Impfstoffes, macht zusammen 54 Millionen Dosen Impfstoff. Eine Dosis kostet 130 US-Dollar. Merck & Co. hat also bisher mit Gardasil weit über sieben Milliarden Dollar Umsatz gemacht – unter Inkaufnahme von zehntausenden Mädchen, die an schwersten Nebenwirkungen leiden, und unter Inkaufnahme von bisher fast hundert Todesfällen.

Ebenso wenig bedeutet Schwulsein automatisch, mit tödlichen Giften kontaminiert zu sein und somit zwangsläufig für andere eine tödliche Gefahr darzustellen. Die Padian-Studie hat schon vor langer Zeit anhand von 175 “discordanten” heterosexuellen Paaren bewiesen, daß “HIV” nicht übertragbar ist.

Wenn heterosexuelles Sperma nicht ansteckend ist,
kann homosexuelles Sperma dies ebenfalls nicht sein.
Sperma ist Sperma.

* * * * *

Educación infantil.

reconciliacionesfamiliares — Sun, 20 Sep 2009 15:44:36 +0000

Llevo muchos años investigando en este mundo apasionante de la psicología. Siempre sentí curiosidad por el comportamiento humano, extraño e incoherente en la mayoría de las ocasiones. Creo que hacemos cosas ilógicas. Pondré ejemplos y veréis como lo entendéis mejor. Cuando nuestros niños son pequeños y se pelean les decimos gritándoles que no griten. Nuestros padres con un cigarrillo en las manos nos prohibían fumar porque era malo.( Dicen que fray ejemplo es el mejor predicador). Así que si hacemos estas cosas es como si al llegar a un cruce de calles un policía que regula el tráfico con su silbato en la boca y una mano en alto nos obligara a parar y con la otra mano, muy autoritariamente nos indicara que siguiéramos circulando. ¿Qué pasaría? , pues que no sabríamos qué hacer, pero tendríamos que hacer algo. Uffff, qué locura. Así nos han educado y así educamos (los que somos padres). Para aliviar nuestras frustraciones de la infancia obligamos a nuestros hijos a seguir caminos en la vida que ellos no quieren. Les faltamos al respeto, porque aunque sean niños, aunque sean nuestra responsabilidad, no hay que olvidar nunca que no son de nuestra propiedad. Cada ser humano trae un destino, una vida que vivir, mil cosas que aprender, si nos obligan a seguir un determinado itinerario lo único que se consigue es alejarnos de la meta, más aún, alejarnos de la Fuente. No me cansaré nunca de llevar la pancarta: RESPETO, eso, con mayúsculas. Nadie debe ser como nosotros queramos que sea, sólo debemos ocuparnos de nuestro destino propio no de el de nadie más. A los niños hay que amarlos, cuidarlos porque cuando son pequeñitos no pueden valerse por sí mismos, hay que educarlos y enseñarles todo lo que les pueda ayudar a ser libres y felices en el largo camino de su vida pero no se les debe domesticar porque la domesticación castra y deja feas secuelas que nos acompañan el resto de la vida. Hay una escritora y psiquiatra por la que siento un profundo agradecimiento, en mi vida hay un antes y un después de conocer sus trabajos, sus libros. Ella es Alice Miller. Os recomiendo su lectura. Leerlos con una mente abierta. A veces algunas de las cosas que escribe pueden doler, eso es que han tocado alguna herida interna nuestra. Pero seguid adelante porque merece la pena. Algunos títulos son: “Por tu propio bien”, “El drama del niño dotado” y el primero que leí y que más me impactó fue “El saber proscrito”.

Por último y para quien me lo permita, os pongo deberes para hoy, como en el cole, ¿vale? ¿ A que os gusta que os digan y os pidan las cosas con tranquilidad y buenas maneras? Pues con los niños tenemos que hacer lo mismo. Hablarles con buenas maneras y tener mucha paciencia y mucho amor con ellos, recordad que son aprendices…

Ya me contareis. Un abrazo grandote Maribel G.

Spanking is a form of child abuse, new study shows.

Rake Morgan — Wed, 16 Sep 2009 20:07:36 +0000

For years I have been belaboring a point that some adults refuse to accept: any kind of physical discipline of children is a form of abuse. Worse, what starts out as “harmless” spanking escalates over time into serious emotional and physical injury to the child.

Now a new study of toddlers shows that even spanking kids at that early age can have long-lasting consequences. According to CNN, the study from the Journal of Child Development shows –

Children who were spanked as 1-year-olds tended to behave more aggressively at age 2, and did not perform as well as other children on a test measuring thinking skills at age 3. . . . Spanking, moreover, reinforces negative memories in the child’s mind. Parents should aim instead to build “prominent, happy memories” of childhood for their kids.

The study also concludes that parents who spank are more likely to be younger, less educated, single, and/or depressed and stressed.

Susan Newman, social psychologist and author of “Little Things Long Remembered: Making Your Children Feel Special Every Day,” said parents should discourage bad behaviors by taking away privileges such as dessert, or setting an earlier bedtime. Newman believes that children are too young to understand when parenting behavior is wrong, even at the level of abuse.

Physical violence, Newman says, gets passed down in families because the only parenting skills people know are the behaviors that they saw at home. So, if you want your children to abuse their children, keep hitting them. Your grandchildren will thank you for it!

Alice Miller

Eva — Wed, 09 Sep 2009 20:14:36 +0000

Wer sich mit seiner Vergangenheit und Kindheit auseinander setzen will, sollte Alice Millers Bücher

Why Democrats are Like Bad Parents

Glenn Berger — Wed, 09 Sep 2009 10:20:50 +0000

In a previous post, I was accused of partisanship because I suggested that people were angry at Obama because of emotional wounds they suffered in their lives. In order to dispel the notion that I believe that only conservative Republicans have been damaged by their negative experiences, I offer a psychological interpretation of some of the self-destructive behaviors of our Democratic leaders in Congress, and to a certain extent, President Obama.

My contention is that these politicians are like bad parents. What do I mean? In order for children to realize their inherent potentials, they need parents who will consistently meet their needs. Now meeting a child’s needs does not mean meeting their wants. A child may say, “I only want to eat ice cream! I don’t want the vegetables!” They may scream, “I don’t want to share my toys! He’s going to take everything I have and I won’t have anything!” They may protest, “I don’t want to play with my brother because he is bad!” They may shriek, “I don’t want to go in my room because there is a boogie-man under my bed!” In each of these cases, (now don’t get all metaphorical on me — I never suggested that these are thinly disguised reactions of people to the health care proposals) the parent would not be giving their children what they actually needed if they succumbed to their child’s demand. The child may want to indulge their immature appetites, selfishness, cruelty, or anxious ignorance, but the parent is doing no service to the child by meeting these desires. What the child needs is for the parent to use their maturity and wisdom to make better judgments and set appropriate limits. They must help the child internalize such wisdom, prudence and courage themselves. They must teach the child that though it might seem fun to eat only ice cream, doing the harder thing — like eating a balanced diet and postponing gratification — leads to a better outcome. They must teach that our purpose on this planet is to share because we have the best individual lives when things are best for all. We must teach our children to see others with understanding and compassion and to recognize that under the skin we are all brothers and sisters. We must teach our children to face their fears and see reality as clearly as possible.

Because the world has a lost heart, in many ways the body politic is like a three-year-old. And so we hope that our leaders, while showing love, regard and respect for the mass, can also show it the love required of the good parent for a toddler. Unfortunately, all too often, Democratic politicians fail in this task. Rather than setting limits, and giving us what we really need, they become frightened themselves, and indulge their constituent’s unrealistic demands. The electorate says like a petulant six-year-old, “If you don’t give me what I want, I’m not going to like you anymore!” Because we don’t want the kids to get mad, no one dare say there is a limit to what we have, and we must decide like grownups how we are going to pay for, and share, the finite pie. Democrats won’t just come out and say that the fair thing to do is take some money from the rich so that we can end the injustice of people living without basic health care. Democratic politicians all too often say, “Oh! Don’t get mad at me! We’ll do whatever you say whether it is good for the country or not.” When people cry that this country is going to turn into a Nazi, Communist, Socialist state if everyone has health care, instead of telling the children that they must eat their vegetables, share their toys and face the boogie-man, the Democrats start talking about removing the public option. This indulgence makes the kiddies happy for a while, but like Pinocchio teaches us, when we live in a land where every day is Saturday except for Sunday, we end up turning into asses. This is the kind of bad parenting that has prevented us from really tackling the kind of economic and political pickle we find ourselves in today. The only thing worse than the Democrats being bad parents is when the children actually run the show, like when the Republicans are in power –whoops I guess I got a little partisan there.

Now why would Democrats act this way, when clearly it is against everyone’s interest? Because we learn how to be parents through the parenting we receive. Parents who did not get what they needed growing up do not develop the skills required to give their own children what they need to realize their best selves. Many people enter a public arena, in part, because they didn’t get their basic needs for love and attention met when they were young. They are dependent on the adoration of the masses for some sense of inner fullness. Without it, they would face an empty void so terrible that they will do anything to avoid it. Alice Miller taught us that this often happens when parents unconsciously use children to get their own emotional needs met. This reverses the way of nature, where parents are supposed to be there for their children, not the other way around. When this happens the children rule the house. They know that they control the parents, because they recognize that their parents need them for emotional sustenance. Though the children may get what they want in these circumstances, they don’t get what they need to truly mature.

I can only assume that this was the case for all too many politicians. Many people who get used by their parents become highly accomplished, but at their core they are emotionally desperate for an authentic sense of self. This is one manifestation of what it means to have a lost heart. In an attempt to not be abandoned, these people will do anything to keep people loving them, even if it means lying to them, or capitulating to their destructive and unreasonable demands. Then, in a repetition of what happened to the politicians as children, the constituents become like spoiled children, knowing they can get whatever they want out of their leaders. But they end up sad, because they only get what they want in the moment, and not what they really need.

2300 years ago, the Sage Mencius spent his life trying to convince the leaders of China to cultivate themselves because he was certain that this was the key to the happiness of all the people in that country. He stated that if leaders had lost hearts, that is, if our political leaders were not psychologically and emotionally strong and healthy, then everyone would suffer. Our Democratic leaders could benefit from this advice.

Hopefully in the coming weeks our leaders will find it within themselves to stand up to their petulant children, the people of America, and do the right thing. Every parent knows that it may cause immediate protest, but in the long run, everyone is happier.

John Lennon - Give Peace a Chance Live in Toronto 1969

Le colporteur — Fri, 28 Aug 2009 21:35:44 +0000

artiste énormissime, chanson géniale, thème simple et intemporel, groupe impeccable, et Yoko… c’est Yoko ! (vraiment, j’adore, c’est quoi qu’on dise une grande artiste. )

bref, du grand art.

ça fait du bien: nous aussi, chez le colporteur, tout ce qu’on dit, c’est essayons la paix!!! donnons-lui une chance, donnons nous une chance.

vous imaginez le monde en paix, et tous les bouleversements dans les rapports entre humains… et qui a intérêt à ce que ça n’arrive pas!

d’ailleurs, je ne suis pas le seul (cf Alice Miller) à penser que tant qu’on ne supprimera pas toute “violence éducative ordinaire” (sic) et autre “c’est pour ton bien” qui fait mal dans tous les domaines, on n’aura jamais un monde d’adulte pacifique(s). (ce qui ne veut pas dire que tous les gens qui reçoivent des coups et autre violence deviennent violents, bien sûr).

mais restons sur une note positive: un jour, on y arrivera: la Paix!!!

peace&love

bien @ vous,

nicogé

Schwarze Pedagogik, German Childrearing in the Generation Before WW2

marianna — Fri, 21 Aug 2009 22:20:37 +0000

The following is from an article by Mary Katherine Armstrong, “Child Abuse, Shame, Rage and Violence”, (Journal of Psychohistory, Summer 2003):

Dr. Daniel Gottlieb Moritz Schreber was a prominent German doctor who set himself up as an authority on child psychology. In 1858 his books on child rearing were so popular with German parents, that some of them went through forty printings. Of course, the parents who bought the books did not even remotely suspect that they were purchasing manuals on how to expose their children to a systematic form of torture with long term effects.

Dr. Shreber’s psychology started with the newborn baby who should be drilled from the very first day to obey and refrain from crying. Master the crying baby through frightening it, and “you will be master of the child forever. From then on, a glance, a word, a single threatening gesture will be sufficient to control the child” (Miller, 1990, p.10). As a result of admonitions to avoid physical demonstrations such as stroking, cuddling and kissing, all these German infants suffered from the absence of direct, loving contact with their parents. Today’s extensive research into attachment theory makes clear the damage done by such unattuned parenting.

Germany was the only nation which gave precise details on how to discipline babies through frightening them. German children were reared according to detailed rules, designed to produce children who were cut off from their own ability to think things through and come to satisfactory personal decisions. Humiliation, these child rearing experts pronounced, is the key to producing adults who will always obey authority figures and never act in accordance with their own will. Alice Miller tell us that dependence on authority, plus intense shaming of children, produced the generation of Germans who obediently followed Hitler into the Second World War and found their emotional release in carrying out atrocities. She says:

Of course children in other countries have been and still are mistreated in the name of upbringing and care-giving, but hardly already as babies and hardly with the systematic thoroughness characteristic of the Prussian pedagogy. In the two generations before Hitler’s rise to power, the implementation of this method was brought to a high degree of perfection in Germany (1998, p.574).

INDIZI DI CONOSCENZA(36) IL CONTATTO PERSONALE E LE ORIGINI DEL PROCESSO EMOZIONALE

vbinaghi — Sat, 25 Jul 2009 18:51:48 +0000

Anima, corpo e linguaggio

Tra le stranezze che il cronista Salimbene de Adam(1) attribuisce a Federico II di Svevia c’è quella
“di voler scoprire che lingua e quale idioma avessero i bambini nel crescere, se non parlavano con nessuno. E perciò diede ordine alle balie e alle nutrici di dare sì il latte agli infanti e lasciar succiare loro le mammelle e far loro il bagno e tenerli netti e puliti: ma che non li vezzeggiassero in nessun modo e stessero sempre mute e silenziose davanti a loro. Intendeva arrivar a conoscere se parlavano poi la lingua ebraica, la quale era stata la prima, o il greco o il latino o l’arabo: o almeno la lingua dei so’ genitori da cui erano nati. Ma s’affaticava invano: i fanciullini ovverosia infanti si morivano tutti. Ché vivere non potrebbero senza quei battimani e quegli altri gesti e la letizia ridente del volto e le carezze delle loro balie e nutrici. E fescennine sono chiamate le cantilene che la donna dice movendo la culla, per addormire il bambinello. E senza quelle ninnenanne il bambino non riuscirebbe ad addormentarrsi e a trovar la sua pace nel sonno”.

Non so quanta verità storica e quanta leggenda ci sia in questo episodio, ma il macabro risultato dell’esperimento mi pare verosimile. Eppure, si dirà, ci sono bambini che sopravvivono a privazioni, violenze e turpitudini di ogni genere. Ci sono bambini sopravvissuti nei boschi e allevati da animali, e non parlo solo dei gemelli capitolini o del Mowgli di Kipling. Perchè la sola mancanza di comunicazione emotiva dovrebbe risultare letale? Do una risposta provvisoria che cercherò più sotto di confermare con interventi di psicoterapeuti illustri. Il contatto personale, non necessariamente verbale ma almeno intenzionalmente affettivo, è a quell’età l’unico strumento per elaborare risposte emozionali e di seguito linguaggio. Senza questo un animale può sopravvivere, un essere umano no. L’umanità è natura, non cultura, e non di solo pane vive l’uomo.
Per chi ne avesse bisogno, questo sarebbe già un capestro per materialisti d’accademia o da salotto e darwinisti d’accatto.
Ma seguiamo la ricostruzione psicogenetica del processo emozionale con la sintesi efficace di J. Konrad Stettbacher(2):

All’inizio della sua esistenza l’essere umano è ancora – per così dire – «tutto corpo»: egli «si sente». Le sue percezioni e le conseguenti reazioni sono pilotate dalle sensazioni. Sono le percezioni sensoriali , che gli segnalano – per esempio – il caldo, il freddo, il morbido, il duro, il rumore, il silenzio, il chiarore e l’oscurità, e così via. Bene e male sono ancora, per il piccolo essere umano, equivalenti a piacere e a dispiacere. Non dispone ancora delle parole, è ancora «tutto sensazioni», e per il momento completamente dipendente, per la sua soopravvivenza, dal primo livello di percezione: le sensazioni.
Dalle esperienze sensoriali insorge poi, fin da quando è ancora nel corpo materno, un secondo livello di percezione: l’emozione. Le esperienze sensoriali sono registrate dal piccolo essere e immagazzinate come ricordo. È il piacere che genera in lui il senso del bene, così come il dispiacere – causato da dolore, paura (costrizione) o altro – genera il senso del male. Le esperienze che il piccolo essere umano fa con se stesso e con il suo ambiente, formano in lui il livello emotivo, vale a dire la prefigurazione di ciò che vorrebbe avere o evitare. E sono le esperienze e le reazioni, conformi alle sensazioni e alle emozioni, a formare già nel piccolo essere umano un’opinione, una concezione interiore di ciò che è bene o male. Lo stato d’animo che emerge dalla combinazione di sensazione ed emozione plasma l’Io qualificante.

Il maltrattamento parentale e la perversione degli affetti

Purtroppo, oltre all’estremo dell’assenza di comunicazione, c’è un modo più diffuso per opprimere e ferire l’uomo allo stato nascente. Parlo naturalmente di violenze ed abusi, ma anche di quelle forme di accudimento sbrigativo, di manipolazione ossessiva del corpo infantile (solitamente giustificate con l’ossessione dell’igiene), di trascuratezza o addirittura di distanza affettiva, che nascono da madri a loro volta deprivate quando non disturbate nella loro capacità di comunicazione emotiva. Il bambino non può che vivere come dolorose queste “attenzioni”, ma poichè il suo obiettivo primario è l’amore dei genitori, ecco che accetterà la leggenda familiare che le accompagna, secondo cui esse sono compiute tutte “per il suo bene”. In questa impossibilità di qualificare adeguatamente i propri veri sentimenti si apre una prima, nefasta scissione tra il sè e il sè, destinata (nella misura in cui reiterata) a produrre le peggiori conseguenze sullo sviluppo della personalità. Ancora Stettbacher:

Per effetto di sollecitazioni eccessive (traumi), il bambino ovvero l’adolescente subisce lesioni nella sfera della primaria armonia, nel suo sistema, nel suo stesso ordine e nella sua primaria capacità di conferire ordine alle cose. La lesione è causata da stimoli che scatenano paura o dolore, ai quali il giovane organismo non è in grado di reagire o a cui reagisce solo in misura inadeguata, non essendo capace di ordinarli secondo le esigenze del sistema.
I sovraccarichi sono sofferenze e paure per le quali non sembrano esistere cause o i cui agenti – le persone che le hanno causate – non possono o non debbono essere riconosciuti per motivi si sopravvivenza. Questi sovraccarichi (traumi) irritano il sistema, ne turbano la funzionalità e l’integrità primarie.
Lesioni psichiche gravide di conseguenze insorgono anche attraverso «deformazioni» della verità personale, ontogenetica, come pure di quella filogenetica e di quella relativa agli eventi storici, o attraverso alterazioni della realtà. Da simili lesioni dell ‘integrità razionale – per esempio causate dalla trasmissione di credenze irreali – nascono profondi squilibri nel sistema. L’intero sistema è confuso da traumi psichici di questo genere. Molti eventi reali che dovrebbero essere elementi costitutivi della consapevolezza devono essere invece rimossi nell ‘inconscio perché non possono essere armonizzati con le concezioni erronee della realtà.
Tutte le lesioni e i sovraccarichi inflitti all’integrità primaria del bambino derivano dalla negazione dei suoi bisogni. Trascuratezze, ignoranze e pretese eccessive, l’esperienza continuamente ripetuta d’una carenza di attenzioni positive e d’un eccesso di attenzioni negative, sovraccaricano e turbano il sistema del giovane essere umaano. Nella maggioranza dei casi, questo non avviene con intenzione malvagia, ma per trasmissione acritica di generazione in generazione.
Nel sistema sovraccaricato, traumatizzato, si forma una molteplicità di reazioni inconsce, latenti, rivolte all’interno e all’esterno, le cui manifestazioni si usano poi definire nevrosi. psicosi, disturbi psicosomatici o criminalità. Tutte queste «stranezze» si possono riassumere nel concetto di «malattia psichica».

Liberarsi dal mito

Il seguito di questa storia della “Pedagogia Nera”, facciamolo raccontare ad Alice Miller(3), la terapeuta che più di ogni altro negli ultimi decenni si è battuta per denunciarla, anche a costo di accanirsi in modo indiscriminato (e a mio parere ingiustificato), contro la religione, colpevole a suo dire di istituzionalizzarla col quarto comandamento (Onora il padre e la madre) e contro la stessa psicanalisi, che secondo la Miller finisce a sua volta per soggiacere al mito.

Basandomi sulle esperienze tratte dalla psicoterapia -la mia e quella di molte altre persone – sono giunta a concludere che gli individui che durante l’infanzia sono stati maltrattati possono sforzarsi di obbedire al quarto comandamennto soltanto facendo ricorso a una massiccia rimozione e scissione delle loro vere emozioni. Non possono onorare e amare i genitori perché ne hannno, inconsapevolmente, paura. Anche se lo desiderano, non sono in grado di costruire con loro un rapporto disteso, basato sulla fiducia.
Il più delle volte constatiamo la presenza di un legame patogeno, impregnato di paura e senso del dovere, che è quasi impossibile definire amore autentico: si tratta di una parvenza, una maschera, Per di più, coloro che da bambini hanno subìto maltrattamenti sperano sovente per tutta la vita di ricevere finalmente l’amore che non hanno mai conosciuto. Tale aspettativa rafforza proprio il legame con i genitori, quello stesso legame che la religione chiama “amore” e loda quale virtù; il che peraltro avviene nella maggior parte delle terapie, in quanto sono governate dalla morale tradizionale. Ed è sempre il corpo che paga il prezzo di questa morale.
La persona che crede di provare il sentimento che deve provare e si sforza perennemente di non provare quello che ritiene le sia proibito proovare, si ammala, a meno che non faccia pagare il prezzo della sua negazione ai figli, usandoli come superficie su cui proiettare le proprie emozioni inconfessate. Credo di aver incontrato qui una “legge” psicobiologica che le istanze religiose e morali hanno occultato per lunghissimo tempo. (…) Non di rado il corpo reagisce ammalandosi quando le sue funzioni vitali sono costantemente denegate. Tra esse, vi è anche la fedeltà alla nostra vera storia. (…)
In un romanzo divenuto famoso, Essere senza destino (1975), lo scrittore ungherese Imre Kertész, insignito del premio Nobel, racconta del suo arrivo nel campo di concentramento di Auschwitz e descrive con molta precisione come il quindicenne che egli era si sforzasse di interpretare in senso positivo, a proprio favore, le cose più assurde e feroci in cui si imbatteva ogni nuovo arrivato. Altrimenti, sarebbe caduto preda dell’angoscia di morte. Probabilmente ciascun bambino maltrattato deve adottare lo stesso comportamento se vuole sopravvivere. Deve interpretare diversamente le proprie percezioni e sforzarsi di individuare un gesto di benevolenza là dove qualsiasi osservatore esterno vedrebbe soltanto un crimine palese. Il bambino non ha scelta: se non ha presso di sé alcun Testimone soccorrevole ed è in completa balìa dei suoi persecutori, è costretto a rimuovere. Divenuto adulto, se avrà la fortuna di incontrare un Testimone consapevole, potrà finalmente scegliere. Potrà ammettere la verità senza più sentirsi costretto a compatire o comprendere l’autore dei maltrattamenti, a voler provare nei suoi confronti i propri sentimenti scissi, mai vissuti. Sarà in grado di condannare senza ambiguità gli atti che ha dovuto subire. Questo passo rappresenta uno sgravio enorme per il corpo, che non dovrà più ricordare alla parte adulta la minaccia di quella tragica vicenda infantile poiché, non appena l’adulto vorrà conoscere l’intera verità, si sentirà compreso, rispettato e protetto.
Definisco maltrattamento la violenza racchiusa in certa “educazione”, non soltanto perchè al bambino viene negato il diritto alla dignità e al rispetto dovuti a ogni essere umano, ma anche perché ciò dà luogo a una sorta di regime totalitario, all’interno del quale gli diventa impossibile perçepire e tanto più proteggersi dalle umiliazioni, dagli atti degradanti e di spregio di cui è vittima. In età adulta, quel bambino farà suo il medesiimo modello educativo praticandolo con i propri partner e con i figli, sul posto di lavoro e in politica, ovunque la sua paura di bambino reso insiicuro incontra un rifiuto che poggia su una posizione di forza. Qui sono da ricercare le origine dei dittatori e di tutti coloro che disprezzano gli esseri umani: non avendo ricevuto rispetto da bambini, costoro cercano di ottenerlo con la forza, valendosi di un potere gigantesco.

NOTE

1) Cronica delle cose occorrenti a tempi suoi, Diabasis
2) Perchè la sofferenza, Garzanti
3) La rivolta del corpo, Cortina

RIP: Frank McCourt, author of Angela's Ashes

Anne Caroline Drake — Tue, 21 Jul 2009 03:21:21 +0000

At age 66, Frank McCourt published his first book: Angela’s Ashes. It was a New York Times best-seller for two years, won a Pulitzer Prize, and became a movie. His success inspired other people who had experienced abuse to write their own memoirs. There wouldn’t be a Life Rafts section on this web site but for Frank McCourt.

Alice Miller in The Truth Will Set You Free observed:

Humor saved Frank McCourt’s life and enabled him to write his book. His readers are grateful to him for it. Many of them have shared the same fate and they want nothing more dearly than to be able to laugh it off. Laugher is good for you. . .helps you survive. (page 102)

Folks in Limerick, Ireland, however, were angry he broke down the walls of silence. In an interview with Slate, he recalled:

When the book was published in Ireland, I was denounced from hill, pulpit, and barstool. Certain citizens claimed I had disgraced the fair name of the city of Limerick, that I had attacked the church, that I had despoiled my mother’s name, and that if I returned to Limerick, I would surely be found hanging from a lampost.

His mother Angela claimed, “it’s all a pack of lies.” His brother Malachy disagreed, “our life was worse than Frank wrote. Insane outbreaks of laughter saved us.”

Frank McCourt was retired and married to his third wife, Ellen Frey, before his voice emerged as a writer. According to his Time obituary, he had to split with the Catholic Church and babysit his granddaughter before he could write like a child and purge his voice of anger, bitterness and self-pity:

I was so angry for so long, I could hardly have a conversation without getting into an argument. It was only when I could finally distance myself from my past that I began to write about what happened. My dream was to have a Library of Congress catalog number, that’s all.

When the Korean War broke out, Frank McCourt enlisted. He went to New York University on the GI Bill and became a teacher in the New York City school system. In a PBS interview, he passionately explained why teachers are important:

What’s the most precious material we have in the country: children. If we don’t give them the best keepers and mentors and teachers, we’re destroying them. We’re destroying the country. They are the future, and the teachers are there everyday with the future. . .[Teachers are] the single most important profession in the country because they’re shaping the future. . .[We] don’t like our children. Because the proof of it is how we treat our teachers. . .they’re treated badly.

Frank McCourt also liked to take on the old adage about teachers:

George Bernard Shaw said those that can do, and those that can’t teach. Just goes to show that Shaw didn’t know his arse from his elbow about teaching.

Despite all his success, Frank McCourt never gave up teaching. He taught memoir writing at Stony Brook Southampton College. Robert Reeves, the director of their fine arts program in writing, said McCourt’s liked to laugh at himself and he enjoyed life in an NPR obituary:

He was an enormously popular teacher. . .Frank’s serenity may have come from the fact he’s surrounded by and had lived through so much that would be upsetting to serenity. There was a willful calm and happiness. I think people can decide to be happy. Maybe that was it.

Before Angeles Ashes became a best-seller, his younger brother Malachy was the famous sibling. He was an actor and owned a bar on the Upper East Side of Manhattan. I was blessed to meet Malachy at a writer’s conference last year.

Frank McCourt wrote two more best-selling memoirs before his death: “Tis and Teacher Man.

Frank McCourt passed away on July 19, 2009. He is survived by his wife and daughter.

Mission Inn, Riverside CA: Faces of the Past?

losangelesparanormalassociation — Mon, 20 Jul 2009 19:17:40 +0000

The Mission Inn in Riverside California is a magnificent Mission-Revival style hotel spanning an entire city block. The hotel began in 1876 as Christopher Columbus Miller’s family adobe and was built up over the years by Christopher’s son, Frank Miller. The hotel is on the National Registry of Historic Places, and is an architectural marvel, in addition to housing magnificent works of art from Frank Miller’s extensive collection. The Mission Inn also has a haunted reputation.

During a tour of the Mission Inn catacombs, Los Angeles Paranormal snapped this picture down a corridor. In examining the photos later, we noticed something unusual. Do you see a mysterious figure peering out from one of the alcoves on the right? There was no one in the corridor when this picture was taken. Could this be the ghost of the hotel’s eccentric original owner, Frank Miller? Or is it simply a trick of light and shadow? Mr Miller kept a vast collection of art and antique collectibles in the catacombs. He would often roam the hotel grounds and the corridors of the catacombs dressed as a Franciscan monk.

Frank Miller’s younger sister, Alice, lived at the hotel until her death in the 1940’s. It was Alice who commissioned the hotel’s famous Glockenspiel, but sadly did not live to see it’s completion. Her former room, now called Aunt Alice’s room, is reported to be one of the most haunted in the hotel. One hotel staff member we spoke to told us that staff have actually quit after having experiences in this room. Reports run the gamut from cold spots to being touched. Here is a photo of the glass door that Alice used as her front door. Interestingly, the top left pane has an unusual wearing or warping in the smoked glass that causes the effect seen below. Do you see the shape of a face in the window?

Alice Miller's New Book

marianna — Tue, 07 Jul 2009 05:44:15 +0000

Dr. Alice Miller has just released a new book. It’s called “Free From Lies, Discovering Your True Needs.” Big news for many. For those who don’t know Alice Miller is a highly-regarded Swiss psychotherapist who writes about child abuse and the mechanisms by which it affects victims into adulthood. She writes a lot about denial, lies, and the adult impact of childhood abuse on victims. She is one of the relatively few who study historical figures and their childhoods and has written on the brutality of Hitler’s and Stalin’s childhoods, including the connection between the pain of their childhoods and the cruel adults they became. Here is a link to the Press Release about the book: Free From Lies, Discovering Your True Needs, By Dr. Alice Miller. I recommend her books. She is very intelligent and knowledgeable, in addition to being highly experienced through her work with large numbers of psychotherapy clients.

Weekend Update

jeffkellylowenstein3 — Mon, 22 Jun 2009 15:03:20 +0000

: We spent a wonderfully relaxing weekend in Rockport, eating lobster, hanging out and reading. Image courtesy of Michelle* (xena2542)’s photostream, Creative Commons

I’m back after a terrific Father’s Day weekend with Dunreith and Aidan in Rockport.

We played frisbee on the beach, took numerous trips to Tuck’s, a magical candy with all kinds of hip-widening morsels, indulged in lobster on both Friday and Saturday nights, and walked along the seashore and to the local quarry.

We also read.

Here are quick summaries of the books I got through this weekend:

Ruth Behar’s The Vulnerable Observer: Anthropology That Breaks Your Heart. Yet another gift by friend and reader Evan Kaplan, this collection of essays by MacArthur Award-winning anthropologist Behar are intensely and deliberately personal in nature. In the title essay, Behar pushes hard and convincingly against the idea of scholarly objectivity, arguing instead for people’s willingness to insert themselves into their work, and to do so in vulnerable ways.

Other essays explore her decision whether or not to return to her native Cuba, her time studying death rituals in rural Spain rather than returning home to be with her dying Jewish grandfather, her relationship with Marta, a Mexican woman who cleans her house, the impact of a childhood car accident, and a forceful response to two academics who are critical of the work of Renato Rosaldo.

Behar’s point about doing work that matters is well taken, she writes well, and her essays are engaging beyond the richness of her personal background.

Excerpts from everyone from Kay Redfield Jamison to Henry Louis Gates to Clifford Geertz to Alice Miller appear in this provocative and worthwhile, if occasionally too self-referential, collection.

David Piper’s I Am Well, Who Are You. Mr. Piper was father of my best friend Tom in England when Dad had a sabbatical and we lived in Oxford during the 1978-1979 school year. I did know that he was the head of Oxford’s venerable Ashmolean Museum and later was knighted for his scholarly contributions.

I did not know that he had been a Japanese prisoner of war for more than three years during World War II.

This book tells his story.

I am well has two parts: a reflective essay looking back at his wartime experiences at a distance of 20 years, and excerpts from his prison diaries.

Both are powerful and haunting in their own way. Piper’s detached way of looking at himself and understated writing style only bring out the horror of his experience in even starker relief. By the war’s end, the 6′1″ Piper weighed barely more than 100 pounds: the fact of his survival, and the gratitude that accompanied it, never left him.

Published after his death by his widow Lady Anne Piper, who I primarily knew as Tom’s mother, the book includes a time line, stark back and front cover images designed by Tom, who has gone on to become a very prominent stage designer for the Royal Shakespeare Company, and a list of relatives and descendants.

Some of the most poignant parts of the book come at the moments of tenderness that Piper describes, whether listening to birds, hearing music by some of his beloved composers, or thinking of Anne, his intended who he met before he enlisted and whose image sustained him during all his deprivation.

These moments of affirmation are just one part of what this make this slender book a memorable and meaningful read.

Lucette Lagnado’s The Man in the White Sharkskin Suit: My Family’s Exodus from Old Cairo to the New World is a rich and full evocation of the little known (to me) world of Jewish Cairo. A Wall Street Journal reporter, Lagnado describes in vivid and sensual detail the vibrant culture that thrived before the post-World War II ascension of Gamal Adbel Nasser and the accompanying exodus of much of Egyptian Jewry.

Her father Leon is the book’s protagonist.

A dashing figure who reminds some people of Cary Grant, a self-made businessman who taught himself seven language, and a legendary womanizer, he appears headed for a lifetime of bachelorhood before meeting Lucette’s mother Edith.

A very brief courtship ensues in the book’s opening scene.

What follows is a tale that moves back to Aleppo and an exploration of Syrian Jewry, down into the activity that swirled around the neighborhood and Malaka Nazli, the family homestead, and forward in time to Lucette’s birth, the father’s debilitating accident, and the Lagnado’s departure first to France and then the United States.

There is plenty of heartache throughout the book.

Lucette’s mother Edith has a brother who is sold by her father because he says the family cannot afford to feed another mouth.

Lucette’s older sister Alexandra dies after just eight days.

Her father, a romantic if philandering presence, is diminished after the moves and never regains either full mobility or his sense of mastery of his environment in either of the two countries to which he moves.

Her mother is cowed and unable either to cut ties with her unfaithful husband or, in the United States, to break through absorbed gender limitations and take a job that could have gotten her out of the home and propelled the family to middle-class status.

And so on.

Still, as in both of the other books, Lagnado’s work has moments of deep connection, some of which are spent in silence.

The book also has useful supplemental materials, including the article she wrote for Father’s Day in 2004 about her father’s repayment of the debt he accrued while moving from France to the United States, a reflection about reader responses and a list of books that influenced her during her writing.

At times, Lagnado’s training manifests itself in single-sentence paragraphs whose brevity are intended to heighten the dramatic effect, but which at times interrupt the reading rhythm. This is a minor blemish, though, on a memorable and compelling work.

Alice Miller: Breaking Down the Wall of Silence

Anne Caroline Drake — Tue, 16 Jun 2009 17:52:41 +0000

Painting by Alice Miller

Alice Miller was born in 1923. She received her PhD from the University of Basle and worked as a psychotherapist in Zurich, Switzerland for 20 years. Since 1980, she has been the intellectual warrior leader for abused children around the world.

Her initial motivation was to understand Adolph Hitler. She believes there is a direct link between child abuse/domestic violence and world peace. To this end, enlightened/helping witnesses are the key:

The absence or presence of helping witness in childhood determines whether a mistreated child will become a despot who turns his repressed feelings of helplessness against others or an artist who can tell about his or her suffering.

In time, she confronted her own issues of child abuse. Her 15 year (1973-1988) path to “liberation” began with spontaneously articulating her emotions via painting. After she allowed herself to feel pent-up emotions, she was able to extricate herself from her pain:

I was not out to paint beautiful pictures; even painting good pictures was not important to me. I wanted only to help the truth burst forth.

Her narcissistic, self-righteous mother was “prone to fits of towering rage” and “incapable of reflection.” She describes her childhood as “a totalitarian regime.” Dr. Miller needed what she calls an enlightened or healing witness to help her recognize and to protect her from her mother’s “terrorism:”

If but a single person [her father, for example] had understood at the time what was going on and had come to my defense, my entire life would have taken a different course.

Yet, the world would not have the power of her work to advocate for abused children. We wouldn’t have an intellectual framework for recovery. The irony is that many abused children become inordinately gifted people who, like Dr. Miller, make a huge difference in the world. This is why I am so certain that we can and will break the cycle of domestic violence and abuse that is passed like DNA from generation to generation.

First, however, we must heed her call to break down the wall of silence and to hold parents accountable for child abuse. At the same time, we must confront our past and begin the recovery process:

If we deny the wounds inflicted on us, we will inflict those same wounds on the next generation.

I have been stunned to realize how many of the people I write about on my Life Rafts page have relied on Dr. Miller’s ideas to heal from the trauma of abuse experienced as children and/or adults.

Dr. Miller’s extensive body of work includes 13 books. I encourage you to visit her site because it contains a wealth of information including synopses of her books and reviews and excerpts for many of them.

From time to time, I will review these books in the Great Books section of this web site. Most are still in print and available at Amazon.com:

The Body Never Lies: The Lingering Effects of Hurtful Parenting

The Truth Will Set You Free: Overcoming Emotional Blindness and Finding Your True Adult Self

Breaking Down the Wall of Silence: The Liberating Experience of Facing Painful Truth

The Drama of the Gifted Child: The Search for the True Self

Banished Knowledge: Facing Childhood Injuries

The Untouched Key: Tracing Childhood Trauma in Creativity and Destructiveness

Thou Shalt Not Be Aware: Society’s Betrayal of the Child

For Your Own Good; Hidden Cruelty in Child-rearing and the Roots of Violence

Struggling

hopingforlight — Mon, 08 Jun 2009 03:59:23 +0000

I’m struggling today. Don’t want to be around anyone. I’m tired of being asked how I’m doing. How the fuck do you think I’m doing? My daughter is 1360 miles away from me, a daily reminder of the fact that this is not the life I planned. And when you ask me that, I have to not only be honest with myself but I have to decide how much to lie to
you. Because I don’t really want to tell you how I’m doing. That I’m not functioning. That I’m in a dark place.

In Alice Miller’s ‘The Drama of the Gifted Child’, she describes a type of person that she often meets in her therapy practice.
“According to prevailing attitudes, these people – the pride of their parents – should have had a strong and stable sense of self-assurance. But the case is exactly the opposite. They do well, even excellently, in everything they undertake; they are admired and envied; they are successful whenever they care to be – but behind all this lurks depression, a feeling of emptiness and self-alienation, and a sense that their life has no meaning. These dark feelings will come to the fore as soon as the drug of grandiosity fails, as soon as they are not ‘on top,’ not definitely the ’superstar,’ or whenever they suddenly get the feeling they have failed to live up to some ideal image or have not measured up to some standard.”

And so, to fight my own dark feelings, I stay far away from them. I push them down and surround myself with as many activities and as much alcohol as is necessary to keep the darkness away. But it’s never far. It’s lurking under the surface. And the more I read and try to better understand the more I realize the futility of this running away.

Where ever I go, there I am.

And I picked this path. I made decisions that ended my marriage. That allowed my daughter to move across the country.

And so now I live with the consequences. Or struggle to live. This isn’t really living as much as it is enduring.

When will it end? Something has to end. Soon.

Alice Miller: c'est pour ton bien. et Olivier Maurel et Aletha Solter aussi!

Le colporteur — Sat, 23 May 2009 13:29:28 +0000

Alice Miller

c'est pour ton bien

ah, Alice Miller! (cliquez pour allez sur “sa” page Wikipedia!)

en voilà, des vérités qui dérangent:

sur la psychanalyse, sur Freud, la violence sur les enfants, l’enfance d’Hitler…

le mythe d’Œdipe est aussi abordé.

et elle voit encore une fois de plus comment la psychanalyse a interprété cette histoire en oubliant le rôle et la responsabilité des parents qui abandonnent l’enfant au début de l’histoire pour rejeter entièrement la faute sur l’enfant victime que l’on fait culpabiliser, l’enfant se retrouve une fois de plus dans la psychanalyse le bouc émissaire : “Il est toujours allé de soi que les enfants devaient porter la responsabilité de ce qu’on leur faisait”, dit Alice Miller, troisième partie, chapitre 3. ,

(source Wikipedia)

de quoi réfléchir sur ce qu’on fait, ce qu’on nous fait, ce qu’on est pour toute une vie!

une grande Dame.

bien à vous,

nicogé, contre la “violence éducative ordinaire”,et pour une éducation sans violence

non, non, même pas la petite baffe, et surtout pas la fessée!:

cf aussi Olivier Maurel:

Olivier Maurel, la Fessée

La fessée, est-ce si grave ? Olivier Maurel

Par Grandir Autrement le mercredi 13 février 2008, 12:04 – General – Lien permanent

La psychanalyste Claude Halmos [Note De Nicogé: j'aurais aimé éviter lui faire de la pub, mais enfin bon, passons...] vient de donner au magazine Elle une interview où elle recommande aux parents la fessée comme moyen d’éducation. Je lui ai répondu et j’ai pensé que ma réponse pourrait vous intéresser. Elle peut être largement diffusée…

Pour lire l’interview : www.elle.fr/societe/interviews

Bonne lecture.

Olivier Maurel

Madame,

Je suis un peu étonné de voir une grande spécialiste de l’enfance, de la famille et de la relation telle que vous, faire l’apologie de la fessée.

Si je vous ai bien comprise, il ressort en effet de votre interview que la fessée est le meilleur moyen :

de montrer qu’on a des limites et de mettre des barrières à l’enfant ;

de faire appréhender à l’enfant ce qu’est un autre être humain ;

de montrer que l’on doit respecter l’être humain ;

de le tirer du côté de l’humain ;

de favoriser la construction de l’enfant ;

J’avoue que je n’aurais pas pensé que donner des coups à un être beaucoup plus faible que soi et lui enseigner que le principe le plus basique de la morale : ”Ne fais pas aux autres ce que tu ne veux pas qu’on te fasse” est une baliverne, pouvait avoir tant de résultats positifs pour l’être humain !

J’aurais plutôt cru que déculotter un enfant et le frapper sur les fesses revenait à franchir les limites de son intimité et risquait de lui faire perdre sa capacité naturelle de réaction contre quiconque toucherait cette partie de son corps dans un autre but que celui de le tirer du côté de l’humain ! Mais je dois me tromper.

J’aurais plutôt cru que pour apprendre à un enfant ce qu’est un autre être humain, il fallait se conduire avec lui avec affection et respect et qu’il existe d’autres moyens d’être ferme que de cogner sur ses fesses. Mais je dois me tromper.

J’aurais plutôt cru que le rôle d’une spécialiste de la relation est d’aider les parents à trouver d’autres moyens que les torgnoles (parce que quand les fessées sont recommandées, pourquoi pas les torgnoles ?) pour éduquer leurs enfants. Là encore, je dois me tromper. J’aurais plutôt cru que pour apprendre aux enfants à ”respecter l’être humain”, il fallait commencer par les respecter eux-mêmes. Nouvelle erreur !

J’aurais plutôt cru que pour ”favoriser la construction de l’enfant”, il y avait mieux que cogner sur lui. Quelle naïveté ! J’aurais plutôt cru que dans un pays où beaucoup d’enfants meurent encore de maltraitance, il valait mieux éviter d’encourager les parents à recourir à la violence. Autre naïveté !

J’aurais plutôt cru que dans un monde où, dans beaucoup de pays, le moyen d’éducation normal est encore la bastonnade, et où la plupart des parents trouvent, comme vous le pensez vous-même, que frapper un enfant est un moyen indispensable pour l’éduquer, il valait mieux soutenir les efforts du Comité des droits de l’enfant, de toutes les institutions internationales et du Conseil de l’Europe pour interdire cette méthode d’éducation que vous jugez si humanisante. Mais c’est sûrement vous qui, avec votre savoir psychanalytique, avez raison ! Et comme je trouve que mon épouse franchit parfois certaines limites et ne respecte pas toujours suffisamment l’être humain que je suis, je pense que je vais me convertir à l’excellent moyen d’éducation que vous préconisez. Quand tous les maris et les conjoints auront, comme moi, adopté cette méthode, je pense que nous aurons grandement contribué à tirer les femmes du côté de l’humain.
Merci, chère Madame, pour vos excellents conseils.

Olivier Maurel
Porte-parole de l’Observatoire de la violence éducative ordinaire (OVEO)

http://www.oveo.org

et si vous vous demandez pourquoi votre enfant pleure beaucoup, ou pourquoi il pleure dès qu’il n’est plus dans les bras de sa maman, ou dès que son papa le prend, cf aussi Aletha Solter.

Aletha Solter, pleurs ert colères des enfants et bébés

et c’est vraiment révolutionnaire!

tschüss!

Dlaczego jesteśmy ulegli? Źródła bierności wobec tyranii.

astromaria — Sun, 22 Mar 2009 19:58:44 +0000

Kimkolwiek są i jakkolwiek potworne są ich przestępstwa, w głębi każdego dyktatora, masowego mordercy czy terrorysty tkwi poniżone niegdyś przez opiekunów małe dziecko, które przeżyło tylko dzięki zupełnemu zaprzeczeniu doświadczanym przez siebie krzywdom, uczuciom i bezradności. Jednakże owo zaprzeczenie rodzi w ofiarach pustkę wewnętrzną. W efekcie większość z nich nigdy nie rozwija zdolności do normalnego, ludzkiego współczucia i dlatego nie ma żadnych skrupułów, lub tylko znikome, by niszczyć życie – innych lub własne, z noszoną w środku pustką.

W mojej opinii, jak i na podstawie moich badań nad historiami dzieciństwa najbardziej bezwzględnych dyktatorów jak Hitler, Stalin, Mao Tse Tung bądź Ceausescu, twierdzę, że terroryzm w ogóle, a w szczególności ostatnie, przerażające ataki na USA są makabrycznym lecz ścisłym odzwierciedleniem cierpienia, jakie pod szyldem dobrego wychowania spotyka miliony dzieci na świecie. Niestety, społeczeństwo udaje, że tego nie widzi. Horrory przemocy terrorystycznej możemy oglądać na ekranach telewizorów. Jednak domowe horrory, w jakich dorasta mnóstwo dzieci, bardzo rzadko są ukazywane w mediach. Dlatego też większość ludzi pozbawiona jest informacji o głównym źródle nienawiści na świecie. Publicznie spekuluje się na temat politycznych, religijnych, ekonomicznych czy kulturowych przyczyn przemocy, jednak spekulacje te błądzą w mroku, ponieważ jej główny powód wciąż pozostaje ukryty: stłumienie i następujące po nim zaprzeczanie wczesnodziecięcej, prawomocnej wściekłości, które przeradza się w nienawiść napędzającą rozliczne ideologie.

Na całym świecie i bez względu na czasy – w Serbii, Rwandzie czy Afganistanie – nienawiść pozostaje nienawiścią, a wściekłość wściekłością. Emocje te są zawsze pokłosiem bardzo silnych uczuć, jakimi reagowaliśmy na zranienia i krzywdy doznawane w dzieciństwie oraz normalnych reakcji naszego ciała, któremu zabroniono bezpiecznej ekspresji siebie. Nikt nie przychodzi na świat z pragnieniem niszczenia i śmierci. Każdy noworodek, niezależnie od kultury, religii czy pochodzenia etnicznego potrzebuje bezwarunkowej miłości, ochrony, troski i szacunku. Takie są jego biologicznie założenia. Jeśli zaznaje maltretowania wskutek okrutnych metod wychowania, rozwinie w sobie bardzo silną nienawiść i pragnienie zemsty. Będzie parł do niszczenia innych lub samego siebie (lub obie opcje na raz), ale zawsze będzie to wynik jego wczesnej historii życia, a nigdy wrodzonych wad czy genów. Teorie o destruktywnych genach są współczesną wersją bajek o „diabelskim nasieniu” sugerujących istnienie złych ze swej natury dzieci, które muszą być karane i bite, żeby były miłe i grzeczne.
(…)
Wszystkimi możliwymi sposobami musimy rozpowszechniać te wiedzę – wiedzę, że przez poniżanie i wykorzystywanie naszych małych dzieci nieuchronnie tworzymy i użyźniamy glebę, z której wyrasta przemoc i śmierć.

Nowe prawo, chroniące niemowlęta przed przemocą domową, jak to, którego wprowadzenie w Szwecji znacznie zmniejszyło przestępczość w tym kraju, przyniesie bez wątpienia zasadnicze zmiany w każdym społeczeństwie – jeśli nie natychmiast, to w ciągu 20 lat, kiedy dorosną nigdy nie krzywdzone dzieci, które nie będą zainteresowane przemocą i wywoływaniem wojen.
Alice Miller (2001) „Źródło horroru w kołysce”

Czy w tej sytuacji możemy się dziwić, że podobnie wygląda sytuacja społeczeństwa, całkowicie poddanego władzy polityków i dążącego – niczym Wielki Brat – do totalitarnej kontroli nad obywatelami systemu państwowego?

Przez krótką chwilę cieszyliśmy się humanitarnymi prawami obywatelskimi, nota bene permanentnie łamanymi, a przynajmniej zagrożonymi przez różnego rodzaju władze, lecz już coraz bardziej widoczna staje się tendencja do wprowadzania wręcz totalitarnego systemu kontroli. Jeszcze krócej z humanitarnych praw cieszą się dzieci, którym (z wielkimi oporami) przyznano prawo do życia bez bicia dopiero w latach 80. XX wieku, i to tylko w nielicznych krajach. Te przywileje są tak kruche, że w każdej chwili możemy je utracić na rzecz stale czającej się gdzieś w mroku tyranii.

Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego tyrania wciąż się odradza?

Kończymy kolejną z niezliczonych, krwawych wojen, zamykamy w więzieniach nielicznych zbrodniarzy wojennych, którzy byli na tyle głupi, że dali się złapać lub zostali rzuceni na pożarcie przez swoich mocodawców i naiwnie się cieszymy, że wreszcie nastał pokój i że wreszcie będzie można żyć w harmonii. Czasem ktoś rzuci pytanie, jak to w ogóle jest możliwe, że ci wszyscy sympatyczni i uroczy sąsiedzi, od dziesięcioleci zgodnie współżyjący na danym terenie, mogli w jednej chwili zamienić się w dzikie, krwiożercze, przerażające bestie, ale nie potrafimy znaleźć żadnej sensownej odpowiedzi ani sposobu zaradzeniu złu.

Problem polega na tym, że zawsze dostrzegamy i próbujemy leczyć objawy zamiast poszukać przyczyn i je usunąć. Dopóki nie dobierzemy się do korzeni zła i nienawiści, nie osiągniemy niczego.

Nie jest prawdą, że człowiek jest zły z samej swojej natury i że nic nie można na to zaradzić. Psychoterapeutka Alice Miller już wystarczająco dawno odkryła i ogłosiła światu, jakie są prawdziwe przyczyny ludzkiego okrucieństwa i co należy zrobić, by położyć temu kres. Kolejne bombardowania „złych krajów” ani zamykanie okrutników w więzieniach nie zmienią sytuacji.

Zmienić należy system rodzinny, bo przyczyny zła lęgną się właśnie w domu rodzinnym, a nie na poligonie.

Richard Dawkins twierdzi, że religie są źródłem wszelkiego zła, bo produkują terrorystów. W pewnym sensie ma rację, ale samo zlikwidowanie religii nic nie zmieni, dopóki nie zmieni się mentalność każdego z nas.

Zastanówmy się, jak i dlaczego religie (i nie tylko religie) to robią?

Nad ponad połową świata przejęły władzę dwie potężne religie monoteistyczne: chrześcijaństwo i islam i to właśnie z nich wywodzi się największa patologia społeczna. Cechą charakterystyczną tych religii jest mająca swe źródła w patriarchacie „hierarchia dziobania”.

System patriarchalny zaczyna się od boga-ojca, męskiego, straszliwego, mściwego, karzącego, władającego piekłem i wieczystymi karami, siedzącego na samym szczycie i dziobiącego wszystkich, którzy są niżej i którzy są słabsi. Starotestamentowy bóg bezlitośnie poniewiera wszystkimi, którzy… nie są bogiem. Pod bogiem jest ojciec, męska „głowa rodziny”, który dziobie żonę i dzieci. U boku ojca siedzi matka, która jest dziobana przez ojca, ale może na równi z nim dziobać dzieci i innych słabszych od siebie. Rodzice nie dziobią swoich rodziców, bo chroni ich IV przykazanie. Dzieci mogą skopać psa lub słabszego (siostrę/brata, kolegę, inwalidę).

Ojciec bywa dziobany przez swojego szefa, policjanta, polityka… ale raczej stara się to ukrywać przed rodziną i znajomymi.

Taka piramida rodzi frustrację we wszystkich, może z wyjątkiem boga, który jest poza zasięgiem dziobów i dziobania.

Tak jak bóg jest terroryzujący i karzący, tak i rodzice, a szczególnie ojciec, mają władzę i uprawnienia, żeby tyranizować, upokarzać i zamieniać w piekło życie dzieci i podobnie jak bóg jest bezkarny, tak i oni mają społeczne przyzwolenie na okrucieństwo. „Sprawa rodzinna”: to hasło do niedawna uniemożliwiało wszelką interwencję policji, gdy sąsiedzi donosili, że w mieszkaniu obok dochodzi do przemocy. Bity dorosły, gdy został napadnięty w domu lub na ulicy, miał prawo wezwać policję, ale maltretowana żona i dzieci zostały tego prawa całkowicie pozbawione.

Bicie w rodzinie przez wieki było „świętą krową”, która nie podlegała żadnym uregulowaniom prawnym. Politycy i policjanci również byli bici jako dzieci, uważali więc, że to jest normalne i że tak musi wyglądać życie rodzinne. Nie tylko uważali to za normalne, ale wręcz za konieczne, gdyż, jak wierzyli, bez bicia nie da się wychować dziecka na porządnego człowieka.

Bite dziecko nie miało żadnych praw. Przede wszystkim nie miało prawa do protestu, a okazywanie złości była zbrodnią karaną szczególnie surowo. Złość została uznana za najgorszą rzecz, jaka istnieje na świecie. Inną powinnością dziecka było bezwarunkowe wybaczanie. Rodzic mógł przekroczyć wszelkie granice okrucieństwa, ale nigdy nie był uznany za złego. Złe – i przez wszystkich potępiane – było dziecko, jeśli okazało złość, a szczególnie, jeśli nie wybaczyło (i nie wyparło z pamięci) tego, co mu zrobili rodzice.

Bycie na dole „hierarchii dziobania” wiąże się też z koniecznością odstępowania wszelkich przywilejów tym, którzy byli wyżej, na przykład nielubianej cioci, która przyszła z wizytą. Gdy ciocia wkraczała w drzwi następował koniec rozwalania się w ulubionym fotelu lub na kanapie, oglądania telewizji w salonie, słuchania radia lub innych, radosnych harców. Trzeba było dla cioci zwolnić wygodny i ulubiony mebel, wyłączyć telewizor i usiąść cicho a kącie. Sprzeciw lub jakikolwiek przejaw niegrzeczności wobec cioci był traktowany jak zbrodnia i jeśli kara nie została wymierzona od razu, można było być pewnym, że i tak będzie nieuchronna.

Wychowywanie dzieci w naszej cywilizacji przypomina raczej pełną przemocy i okrucieństwa tresurę. „Dobrze wychowane” dziecko reaguje na dyskretne spojrzenie rodzica, bo wie, że jeśli nie zrobi tego, czego się od niego oczekuje, spadną na nie gromy. A rodzic jest dumny ze swoich sukcesów wychowawczych, więc chwali się w towarzystwie, jaką to ma grzeczną córeczkę – wystarczy jedno spojrzenie i ona już wie, że zrobiła coś nie tak.

Inną metodą jest zawstydzanie. Matka wprost „płonie ze wstydu” lub „zapada się pod ziemię” z zażenowania, po czym cała w pąsach przeprasza wszystkich, że ma tak niewychowanego bachora, który ją kompromituje.

Szczytem okrucieństwa są kary cielesne, wręcz zalecane przez Biblię i dawne podręczniki dla rodziców. Większość z nas doświadczyła takiego traktowania, czy można się więc dziwić, że ustępujemy, wycofujemy się i nie bronimy swoich nawet najoczywistszych praw? Jak możemy zachowywać się asertywnie, gdy każdy sprzeciw, nawet najbardziej uzasadniony, traktowany był jak zbrodnia i natychmiast karany biciem, upokarzaniem i zawstydzaniem?

Skutki tego są tragiczne. Nawyk ustępowania „silniejszemu” staje się automatycznym odruchem, więc nawet nie zauważamy, kiedy robimy bez szemrania wszystko, co władze nam każą.

Ludzie robią dobrą minę do złej gry, zakłamując samych siebie, że mieli cudownych rodziców i bajkowo szczęśliwe dzieciństwo, że są silni, pewni siebie i asertywni, ale niewyrażona złość i skrywane poczucie upokorzenia tlą się pod spodem, gotowe wybuchnąć w każdej chwili w niekontrolowany sposób. Czasem atakujemy bez powodu – bo się nam zdawało, że ktoś krzywo patrzy albo miał coś na myśli. Zamiast spytać, czy rzeczywiście i wyjaśnić nieporozumienie w sposób cywilizowany, skaczemy sobie do oczu wykrzykując urojone zarzuty. Wystarczy komuś delikatnie zwrócić uwagę na jakiś błąd lub niedoskonałość, żeby ten skoczył krytykującemu do gardła niczym harpia i totalnie zmieszał go z błotem. Nie raz doznałam wręcz szoku, gdy różne osoby, które nierzadko miałam za przyjaciół, rzucały się na mnie z dziką furią, po czym wychodziły trzaskając drzwiami lub przestawały się do mnie odzywać. Uraziłam w jakiś sposób czuły punkt tych ludzi, nie mając o tym nawet pojęcia.

Nic więc dziwnego, że między ludźmi stale wybuchają wojny. Od małych wojenek w domu i pracy (trzeba przecież ustalić „hierarchię dziobania”), poprzez wojny w parlamencie, aż do wojen światowych. Gdzieś przecież trzeba tę złość wyładować. Najlepiej znaleźć kozła ofiarnego: jakiś naród, który jest „gorszy”, „niewłaściwą” religię, niesłuszną ideę, którą trzeba zetrzeć z powierzchni ziemi lub cokolwiek innego, co usprawiedliwi agresję i nienawiść. Skoro nie możemy zemścić się na naszych rodzicielskich oprawcach musimy znaleźć obiekt zastępczy, na który skierujemy całą swoją skumulowaną przez długie lata i niewyrażoną złość oraz frustrację.

Jeśli nie zrobimy czegoś ze swoją złością będziemy chorować. Stłumiona i niewyrażona złość przejawia się w postaci różnych stanów zapalnych, np. gardła, jeśli nie wolno nam było „pyskować” i musieliśmy w milczeniu wysłuchiwać pełnych wściekłości rodzicielskich tyrad lub zapalenia nerwów, gdy w rodzinie zupełnie brakowało wzajemnego porozumienia. Co wiec zrobić z tymi „złymi” emocjami? Na pewno nie należy ich w sobie dusić. Ale to jest temat na osobną notkę.

Linki powiązane:

Strona Koniec milczenia a na niej artykuły Alice Miller oraz artykuły innych autorów

Mój tekst Wybaczanie

I wstrząsający wywiad z “Wysokich obcasów”: Mamo, odkryj kołdrę

Människa trots allt

fairymary — Tue, 17 Mar 2009 22:04:24 +0000

Aftonbladet hade en obehaglig rubrik på första sidan idag. Man kommer inte undan, tidningarna ligger i blickfältet när man står i kassakön. ”Odjuret” står det med stora bokstäver över hela första sidan. Det är Josef Fritzl i Österrike som avses.

Det var lite märkligt att möta den tidningssidan i väntan på att få betala min middagsmat. Jag hade bara några timmar tidigare läst om att det funnits många undringar omkring familjen Fritzl …från bagaren som sålde mycket bröd och från reskamraterna på thailandssemestern som undrade varför Fritzl köpte kläder i barnstorlek till sin fru….(varför ställde dom inte en enkel fråga?) …och jag hade överraskats av en ömhetskänsla för en familjefar som måste ha haft ett fasligt bestyr att ordna mat och kläder till en familj som ”inte fanns”…. kan ni föreställa er omsorgsbördan???? Jag kunde det för ett ögonblick och plötsligt trädde en människa fram….

Bilden av människan hade också fått sin näring av ett inslag i gårdagens Aktuellt då en av de terapeuter jag respekterar högt….en kvinna som i många år arbetat med terapi med män dömda för sexuella övergrepp på barn…beskrev hur ”man gör en förövare” och talat om upprepade kränkningar mot ett känsligt barn…

Jag känner från min egen uppväxt ….och senare återblickar på den ….det fenomen som psykoanalytikern Alice Miller kallat “den svarta pedagogiken” i sin bok “I begynnelsen var uppfostran”. Kanske är det därför jag …om än blott för ett kort ögonblick….kunde identifiera mig med Fritzl.

Den svarta pedagogiken bygger på kroppsaga, tystnad, stänga in i mörka rum, rädsla, ensamhet, skam. Kan ni föreställa er skammen som gömmer sig bakom den blå pärmen han håller framför ansiktet?

Jag kan inte riktigt men eftersom jag tränat mig i empati kan jag ana…..

För att undvika missförstånd här: ingen svart uppfostran i världen ger någon människa rätt att förgripa sig på en annan på något som helst sätt. Jag har ingen önskan att på något sätt försvara de handlingar Fritzl gjort sig skyldig till.

Men jag skulle önska att vi kunde se att han är en människa trots allt. Jag tror inte att det är bra för oss att kollektivt utse honom till ett odjur. Jag är rätt säker på att det inte tjänar vår egen mänskliga växt och mognad.