Ein Lebenszeichen ausm Outback!

Seit gestern bin ich zurueck von einer 5-Tage-Tour im Outback. War spitze, besser als ich erwartet hatte! Anfangs war ich etwas skeptisch, weil nur einer etwa so alt war wie ich, drei etwa Ende 30 und alle anderen jenseits der 50. Letztlich war aber die Gruppe total nett und wir hatten viel Spass zusammen. Ausserdem haben alle gut mitgeholfen beim Essen machen, Abwaschen usw und nicht rumgenoelt bei den Wanderungen. Ein paar hat mich (bzw und) schon eingeladen, sie in Sydney zu besuchen, was ich vielleicht auch machen werde, weil sie total nett waren.

Die Tour hat natuerlich die Touri-Ziele angesteuert wie Uluru, Kata Tjuta, Kings Canyon usw., aber trotzdem versucht, dem so gut wie moeglich aus dem Weg zu gehen. Beim Sonnenuntergang am Uluru sind wir zB an den riesigen Bus-Parkplaetzen vorbeigefahren und haben einen anderen Aussichtspunkt angesteuert, der kaum weiter weg war, aber wo wir fast unter uns waren und gleichzeitig auch Kata Tjuta in der Ferne sehen konnten. Nachts waren wir meistens in Bush-Camps, wo sonst keine andere Gruppe war, zT weil wir viele Kilometer auf 4-Wheel-Drive Strassen dorthin gefahren sind.

Eins der Highlights war der Sternenhimmel (haben immer in/auf Swags unter freiem Himmel geschlafen), vor allem nachdem der Mond untergegangen war. Beeindruckend, wie viele Sterne man sehen konnte, besser noch als in Schottland, Skandinavien usw. Dazu noch schoen Sternschnuppen – prima! Wenn man dann noch die Sternzeichen am Suedhimmel kennen wuerde… Immerhin weiss ich jetzt, wie das Southern Cross im Original aussieht!

Mindestens genauso Highlight war ein Treffen mit einem Aborigine, der einige Stunden etwas ueber sein Leben, die Kultur usw erzaehlt hat. Er ist einer der wenigen, der es schafft, die Kultur (Sprache, Braeuche, zT Lebensweise, …) zu bewahren und trotzdem im heutigen Australien zurecht zu kommen. Das war sehr spannend, seine Sichtweise zu hoeren, und machte einen sehr authentischen Eindruck. Mein Tourveranstalter ist der einzige, der diese Einblicke liefert, bin sehr froh, den gewaehlt zu haben – danke an meinen Lonely Planet

Die ersten Tage der Tour war es von den Temperaturen her zum Wandern sehr angenehm, dafuer nachts ziemlich frisch. Dann wurde es ganz schoen heiss, aber nachts wunderbar. Zum Glueck hatten wir nicht die 45 oder mehr Grad, die es naechste Woche geben soll!

Jetzt bin ich wieder in Alice Springs, zum Erholen (ja tatsaechlich!), Waesche waschen, Lesen, … Morgen geht’s mit dem Zug (The Ghan) nach Darwin.

Alles ist gut!

We worden vroeg gewekt door de wasmachines een verdieping lager. De zon is alweer op en we besluiten dit zelf ook maar te doen. Om half elf komt een shuttlebus ons ophalen voor vetrek naar het vliegveld. We besluiten om de tijd te benuttigen om nog wat te winkelen in Alice Springs. Eerst maar eens ontwaken met een ontbijt in een koffiehuis.

We zouden graag ergens een computer willen gebruiken om foto’s van de digitale camera naar een harde schijf te zetten maar alle internet-cafeetjes zijn nog gesloten. Tijdens onze zoektocht lopen we een van de vele souvenierwinkeltjes in en bekijken wat didgeridoos. Deze zou je via de post naar huis kunnen sturen, wat niet al te veel kost. We kopen toch maar nix want we hebben al zoveel (rommel).

Terug in het hotel pakken we de tassen en checken uit. De bus komt ook vrij snel hierna. Bij de busstop staan ook de Nederlanders die we eerder hebben ontmoet voordat we beiden op tocht gingen in de outback. We praten wat bij en delen nog wat bruikbare tips over leuke bestemmingen uit.

De rit kent veel stops onderweg en aangekomen bij het vliegveld mogen we direct inchecken. In het vliegveld komen de ‘german on the rock’-Duitser tegen die ook op tocht was in de outback. In het vliegtuig wordt de tijd gedood met de film ‘The soloist’. Tja, je moet er van houden.

Het tijdsverschil met Sydney is anderhalf uur en we komen dus om 5 uur aan. De trein brengt ons in de stad waarbij we een keer moeten overstappen. Op het station nemen we afscheid van Duitser Markus en kijken we uit naar een taxi. Deze is snel geregeld.

Ons hotel zit op 21 Oxford Street maar het blijkt dat er dezelfde straten zijn in maar in veschillende wijken. Natuurlijk zitten we in de verkeerde wijk. Een tweede taxi brengt ons naar het juiste adres.

Op de kamer aangekomen zien we dat we een mooi uitzicht hebben op Harbour Bay. Het hotel ligt aan een drukke straat die wel lawaaierig is. Sydney is vol met boetiekjes, restaurants en auto’s.

We besluiten om deze avond voor de verandering op de tapas-tour te gaan. Vorige ervaringen met tapas-tentjes hebben ons geleerd dat de porties vaak klein zijn dus we bestellen lekker veel. Als echter de eerste schotels worden geserveerd schrikken we van de hoeveelheid! Gelukkig kunnen we nog enkele porties afbestellen. Niettemin is eea erg lekker en gezellig. Helaas.. nog een dag en Patrick mag weer alcohol drinken!

Gezellig in Sydney!

Om 5 uur deze ochtend gaat de wekker. We checken uit, parkeren onze baggage en wachten tot de tourbus ons komt ophalen. Tegelijkertijd staat er nog een ander Hollands stel te wachten op een andere tour operator en we doden de tijd wat met tips van onderweg. Er stoppen 3 verschillende touroperators, de laatste is de onze: ‘The Rock Tour’. Onze enthousiaste guide is Jake, zowel chauffeur als kok. In de bus zitten al 3 mensen en we halen er nog een paar meer onderweg op. In totaal zullen we met 12 personen zijn.

We zullen de tour achterstevoren doen, dat wil zeggen, de laatste ‘attractie’ bezoeken we als eerste enzovoort. Dit omdat we nog 4 andere mensen op het vliegveld in Uluru moeten oppikken.

Onderweg vertelt Jake wat meer over de tocht, dat de bus ‘betsy’ heet en dat ze soms onderweg wat hulp nodig heeft bij het omhoog rijden en het helpt als we met zijn allen “c’mon Betsy!” roepen. Jake houdt van luide muziek, dit om hem wakker te houden achter het stuur in de warmte. Als iemand er problemen mee heeft… dan is dat pech hebben.

We stoppen gemiddeld iedere 2 uur. De eerste is langs een lange rechte weg die door het dorre rode landschap loopt. De volgende stop is bij een ‘roadhouse’ om wat te tanken en te drinken. Enkele reizigers kopen vliegennetjes naar aanleiding van angstaanjagende verhalen over de vele vliegen. Bij navraag of dit een Australische sharia-wet is vindt Jake het allemaal maar onzin. En je ziet er stom uit op foto’s en bier drinken wordt er mee bemoeilijkt.

Wanneer we weer op weg zijn doen we introductie-ronde. We een voor een naar voren geroepen om op de frontseat onszelf voor te stellen onder het rijden. Het ijs wordt op deze manier snel gebroken.  Een samenvatting van onze mede-reizigers: Jake, de gids, chauffeur en kok. Darren uit de UK. Corina & Rolf uit Zwiterserland. Pablo uit Italie. En stel uit Ierland. Lizzy uit Frankrijk. Anna uit Polen en Markus uit Polen. Sommigen hebben al een hele rondreis foor Australie erop zitten, anderen zijn er pas.

De volgende stop is bij een alcoholwinkel in the middle of nowhere. Vooraf is er een bestellijst rondgegaan. We zetten de weg door het rode landschap voort. Een stop houden we bij ‘Fooluru’. De eerste rockformatie die een beetje lijkt op Uluru en waar de toeristen vaak hun eerste fotorolletje op leeg schieten. Tot op heden was de weg erg vlak met hier en daar zoutmeren maar nu wordt het landschap geleidelijk heuvelachtig. Op een gegeven moment komt dan de megarots Uluru (Ayers rock) op.

Iets voor het middaguur arriveren we bij de campground van Ayers Rock Resorts. De accomodaties zijn hier van 6 sterren niveau, tot hotels en appartmenten en… de camping waar wij zullen verblijven. We zullen hier vannacht gaan slapen onder de heldere sterrenhemel in slaapzakken op een stuk grond met een vuurplek. Een snelle scan levert wat wegspringende kakkerlakken op. Patrick houdt wijselijk zijn mond…

We houden een korte toiletstop en vertrekken weer om de laatste 4 mede-reizigers op te halen: Ricardo & Laura uit Spanje. Zij zijn op huwelijksreis. Agnes en een vriendin, komend uit Oostenrijk. We rijden door naar Uluru National park. We krijgen een parkpas voor de komende dagen en stoppen bij het cultureel centrum. De lunch wordt uitgesteld na een rondloop door dit centrum omdat eea nog bevroren/nat is. In het centrum staan verhalen en verklaringen over de aboriginals. Hun manier van leven en eten. Natuurlijk is ook hier een aboriginal art-center.

Eenmaal terug bij de bus lunchen we, verzorgd Patrick de eerste afwas zodat hij een excuus heeft voor de avondafwas en even later zitten we weer in de bus om een klein stukje verder te rijden naar het beginpunt van de basewalk, een wandeling rond de Uluru. Het is nu half 3 en 37 graden. De walk is in de volle zon en bedraagt zo’n 8.4 kilometer. We beginnen de 1e helft van de wandeling met de hele groep. Bij de wandeling moeten we de 3 liters meenemen en je drinkt ook aan een stuk door.

na de 1e helft van de walk stat de bus te wachten en ongeveer de helft van de groep springt in de bus en de andere helft gaat liever verder met de rest van de tocht. De flessen raken aardig leeg en de mogelijkheid bestaat om de flessen aan te vullen met nieuw vers, lekker warm water. De tocht zelf is egr mooi en je krijgt een goede blik van Uluru. Rondom staan eucalyptusbomen die soms enige beschutting geven.

Na zo’n 7 km staat de bus weer te wachten. De laatste 1,5 km zullen we morgen gezamenlijk lopen. We zweten ons te pletter, zo lekker warm is het. Helaas doet team Spanje erg lang over de tocht zodat we de beloofde duik in het zwembad op het resort moeten voorbij laten gaan.

We gaan daarom direct door naar een plek om de zonsondergang te bekijken, met ‘the rock’ op de voorgrond. De plek is een grote parkeerplaats, 1 voor auto’s en eenvoor bussen. Voor de luxure tours staat er catering met champagne en hapjes te wachten. Jake gaat ook voor ons aan de slag, maar dan op zijn bushstyle. Om de tijd te doden lopen we naar een uitkijkpunt waar zowel Uluru als Katatjuta (een rotsformatie) te zien zijn. Bij terugkomst bij de parkeerplaats blijkt het eten klaar te zijn, iets van noodles met kip. Ook is de parkeerplaats volgestroomd met touroperators en in zijn totaal staan er wel zo’n 1000 toeristen te wachten op de ’sunset’. Door de neergaande zon veranderd Uluru geleidelijk van kleur. We maken nog wat groepsfoto’s. Als de zon onder is vertrekken de busjes langzaam en wij ook.

Voordat we de campground aandoen stoppen we nog even bij de supermarkt zodat er nog laatste moment inkopen gedaan kunnen worden (ijsje?).

Bij de campground gaat het vuur aan en halen we de ’swags’ tevoorschijn (soort van slaapmatras waar nog een slaapzak in zit, beschermt tegen het inkruipen van leuke diertjes) en maken we een kring rond het vuur. Sommigen gaan direct slapen of nog even douchen. Voor Myra gaat het ligt langzaam uit na 3 biertjes. Patrick zit helaas aan de antibiotica en is in de onderstelling (!) dat ie geen alcohol mag gebruiken. Zo’n koud biertje zou er wel ingaan!

De hemel is helder en we zien heel veel sterren. De melkweg is zelfs te zien. Ondertussen is iedereen zijn slaapzak ingekropen…

Anyone seen a rock?

Uluru-power!

Ons reisgezelschap…

Myra in haar swag.

We worden vroeg gewekt door de wake-up call om 7:00 uur. Snel douchen en ontbijten en om 8:00 uur staan we klaar voor de shuttlebus naar het vliegveld. Mitch, die deze ochtend zowel achter de receptie staat en het ontbijt in het restaurant verzorgd, rijdt ook de shuttle! Hij zet ons af en knipoogd ons vaarwel (hij doet waarschijnlijk ook escort / lapdance).

Op het vliegveld checken we in en er is voldoende tijd voor een koffietje. We bekijken enkele leuke, trendy winkeltjes en al vrij snel mogen we instappen. Het is zo’n 2 uur vliegen en de tijd gaat nu weer 1 uur terug. We zijn nu inmiddels helemaal het tijdsbesef met Europa kwijt.

Onze indruk na een week:

• Melbourne is een erg leuke, afwisselende stad. Een zakelijk centrum met wolkenkrabbers en daaromheen culturele bezienswaardigheden.
• De Great Ocean Road is schitterend tot aan Apolla Bay. Daarna is het zozo (vlak en weg van de kust). De apostelen en de kustlijn zijn wel erg gaaf.
• Het gebied van vaste land boven Kangeroo Island is erg mooi met groene, ronde heuvels, grote impossante bomen en gezellige kustplaatsjes.
• Kangeroo Island zelf is fantastisch! Je ziet er heel veel dieren. De natuur is er erg mooi maar ook wel erg toeristisch. Gelukkig zaten we nu nog niet eens in het hoogseizoen.
• Adelaide is een stad gevangen in een traffic jam. Verder zijn we de stad niet in geweest maar dit leek ons ook niet de moeite (en zoveel mooie verhalen hebben we ook niet gehoord/gelezen over de stad).

Alice Springs

Op weg naar Alice Springs en de tour. Momenteel zitten we in het vleigtuig en in Alice Springs is het zo’n 37 graden (Mitch, onze taxichaffeur, vertelde dat dit wel eens in de zomer de minimumtemperatuur is s’ avonds).

Bij aankomst op het vliegveld slaat de hitte direkt op ons. Het rode landschap ziet er totaal anders uit dan het groene zuiden.

We wachten op onze bagage en vinden even later al snel een shuttlebus die ons naar de stad brengt. Even later als de bus vol zit zijn we weg. Onder weg passeren we de hangars van de ‘Flying doctors’ (angels in the sky, zoals de Aussies ze ook wel noemen). Eenmaal in de stad passeren we een opgedroogde rivier, de Todd rivier. Deze is totaal droog. Later worden we uitgelegd dat er voldoende water in de outback is alleen dat alle rivieren ondergronds lopen. De Todd rivier is zelfs de langste ‘rivier’ in Australie. Een gezegde luidt dat wanneer je de Todd rivier 3 keer hebt zien stromen, dat je je dan een ‘lokale bewoner’ van Alice Springs mag noemen. Gemiddeld vindt zoiets 3 keer in de 20 jaar plaats. Zoveel tijd hebben we niet…

We worden gedropt bij hotel Aurora, midden in het centrum, aan de Todd rivier. na de ontvangst van de sleutel van het appartement en maken deze ons thuis. We nemen voor om de dag te gebruiken om lekker te relaxen.

Direct achter het hotel ligt het centrum, meer een grote winkelstraat. Hier verkopen aboriginals ook hun kunstwerkjes aan de straat. We kijken wat rond en kopen wat kaartjes en allebei een hoed voor bescherming tegen de zon. Ook melden we ons aan bij de tour operator (even leek het erop dat er maar een persoon op hun lijst stond maar als snel blijkt dat de administratie ee nfoutje heeft gemaakt. Patrick mag dus mee.). Er wordt ons verteld om minimaal 3 liter water per persoon mee te nemen. We gaan dus maar even naar de supermarkt en kopen direct ontbijt in.

Wachten in Adelaide airport…

Alice Springs. Het is erg rood hier.

Kaartjes schrijven in het nudisten-resort.

Deep in the desert review by Rachel Maher:

for RealTime and Onscreen, issue #69 Oct-Nov 2005

Traces: desires and presentiments is the richly textural exhibition of latest work by visual artist Bek Mifsud. Elegantly occupying the minimalist gallery at Watch this Space, Traces is a collection of black and white imagery of landscape in a variety of mediums. Enormous graphite rubbings and digitally modified photographs, sculpted forms, drawings and texts “pay homage to the legacy of the Great Inland Sea which once submerged the Central Australian region”, says Mifsud.

Recognisable forms abound in Mifsud’s work. The graphite renderings carefully capture the ripples that have been etched into the rocks of the Macdonnell Ranges of Central Australia. But the depictions shimmer: one minute solid rock, the next a pool of water. In Mifsud’s photographs these ripple formations and other watermarks emerge at first as minute studies of geological detail, then distant aerial views of the land. The compositions, though small in scale, sustain long and meditative observation.The gallery space is commanded by a large central multiform installation. Mifsud’s mass of miniature paper boats, scattered across a glass-covered expanse of rock rubbings evokes the masses of water so absent now—a perfectly dry inland sea.

Constructed simply from photocopied pages of text and diary drawings, the boats have an iconic presence, yet they are very fragile.There is a strong autobiographical thread in Mifsud’s work. The pieces describe her own journey and compulsion to travel to the centre, most obvious in the featured text from her diary entries. Significantly, her investigation of the landscape of the Central Desert is rooted in science and history. The artist’s study of geology was motivated by a desire to inform her art and her journeys into the desert to find striking geological formations is reminiscent of explorers driven by scientific concerns. Her fascination with the allure of an inland sea—and its traces to be found in the desert—finds parallels in the diaries of others before her. The ruminations of explorers, artists and thinkers are sampled in her work, combined with her own words. Traces is a careful, almost reverent translation of the artist’s landscape. It invokes the absolute proportions of the desert, the residual nature of water, the sheer age of this weathered land and the tenuousness of human interaction with the environment.

The north wind is tossing the leaves

The red dust is over the town

The sparrows are under the eaves (or, in this case, the galahs are under the trees)

And the grass in the paddock is brown

Those words are taken from an old Australian Christmas song written by Bill James (WG) and John Wheeler in 1948. But I think they’re appropriate for describing Alice Springs today.

Dust in the air & grass doesn't grow anymore

On the lush lawns of the Alice Springs casino & convention centre

Too hot to fly, too hot to sit in the trees

On the well-kept and watered lawns of the Alice Springs Casino & Convention Centre on a hot day you will see birds taking refuge from the fierce and scorching heat.  If there are any puddles of water lying about (from the sprinklers not rain), the galahs will be spotted splashing about in an attempt to keep cool.  I was driving past at lunchtime today and saw these galahs and a couple of parrots resting and panting in the shade.

Here’s a link to a short video I made today earlier this afternoon.  Apologies for the audio – sound of the camera focussing and the wind interfered.

It was 41 degrees celsius at lunchtime today.  We got to 43.

Whoaa… bevor ich heute frueh aus dem Zug gestiegen bin, hat die nette Schaffnerin uns schon vorgewarnt: Aussentemperatur 35 Grad Celsius – um 10 Uhr morgens! Ich hatte eigentlich gedacht, 5 Monate in Darwin haetten mich hitzemaessig einigermassen abgehaertet… Allerdings ist die feuchte, tropische Waerme eine ganz andere als die staub trockene Hitze der Wuestenkleinstadt. Meine Nasenschleimhaeute brennen die ganze Zeit

Tja, ansonsten hab ich meine grosse Reise wieder angetreten und die Haelfte der 2979km Zugfahrt von Darwin nach Adelaide gestern hinter mich gebracht. Der Abschied aus Darwin war relativ schwer, da ich so vielen netten Menschen “Goodbye” sagen musste und dort nach so langer Zeit mein australisches Zuhause gefunden hab. Bei stetig gleicher Landschaft, die draussen vorbeigezogen ist, hatte ich viele Stunden Zeit, die Monate noch einmal Revue passieren zu lassen. Es ist echt Wahnsinn, wie unglaublich riesig dieses Land ist und wieviel Niemandsland hier existiert. Manchmal hab ich fast eine Stunde lang KEINE Spur von Mensch und Zivilisation gesehen! Viel passiert ist landschaftlich eigentlich nicht. Das Buschland im Norden war ueber Stunden dasselbe, erste Attraktion dann nach vielen Stunden: Sonnenuntergang! Und nach Sonnenaufgang war ploetzlich Savannah draussen und ist es ueber 5 Stunden auch geblieben…

Dann bin ich in Alice Springs angekommen. Nach 1500km. Viele ereignissuechtige Leute koennen das nicht verstehen, warum man mit dem Zug durchs Zentrum fahren sollte. Ich finds klasse zu erFAHREN, was Distanzen in Down Under bedeuten. Morgen frueh um 6 geht’s dann los mit meiner 3-Tages-Tour durchs Outback. Mal sehen, wie dieser beruehmte Monolith in echt aussieht…

Juliana B., 20 anni, cintura nera di karate. Ha messo ko due rapinatori.

Due aspiranti rapinatori hanno preso di mira la vittima sbagliata lo scorso 24 ottobre ad Alice Springs, in Australia.

Una ragazza tedesca di 20 anni, Juliana B., si trovava in compagnia di una sua amica lungo un ponte pedonale quando sono state fermate da due uomini.

Gli uomini hanno chiesto loro una sigaretta. Alla risposta negativa uno di loro ha aggredito l’amica di Juliana.

Juliana, cintura nera di karate, ha sferrato tre pugni in faccia all’aggressore.  Quando le due ragazze hanno cercato di scappare sono state raggiunte dal secondo aggressore. Anche questa volta però, è stata determinante la reazione di Juliana che ha colpito l’aggressore con un calcio in testa.

La polizia ritiene molto probabile che, data la forza dei colpi inferti da Juliana, gli aggressori possano essere rimasti seriamente feriti, in particolare quello che ha subito il calcio in testa.

Gli investigatori hanno detto che la ragazza è stata molto coraggiosa ma invitano la gente a non reagire in questo modo se non si è esperti di arti marziali.

It’s the race that stops the nation even though it’s only the city of Melbourne that has an officially gazetted public holiday for the Melbourne Cup horse race.

Whilst I do watch the race each year I do find the Melbourne Cup race is kind of like an orgasm – it’s all over in a few short moments. *sigh*

Even the tiny town of Alice Springs, in the desert, too many kilometres from Melbourne to count, stops what it’s doing for the afternoon to watch the race and then doesn’t really bother going back to work when the 3 minute race is over.

Of course, this year Alice Springs’ quietness probably has more to do with the fact that the CBD has no telephone landlines working, no internet access and no EFTPOS. All courtesy of a small car crash last Sunday morning which did a lot of damage to a whole bunch of cables. Full communications should be restored to the main part of town by tomorrow night. Hopefully.

I’m fortunate enough to live in one of the outer suburbs thus my phone and internet are not affected.

Le légendaire kangourou

Alors que nous avons quitté l’Australie il y a maintenant 2 semaines et rejoint Buenos Aires pour le début de notre exploration du continent sud américain, il est grand temps de vous faire partager nos impressions australiennes.

Nous allons donc ces prochains jours vous faire découvrir : Sydney et son opéra, le désert et la roche d’Uluru, Alice Springs et la triste rencontre avec les aborigènes, la côte Est avec ses îles de sable blanc et la barrière de corail.

Mais si nous nous en tenions juste à ces expériences touristiques, notre panorama de l’Australie serait bien loin d’être complet. Il y a (hélas) beaucoup plus que ces paysages paradisiaques…

Mais je ne vous en dit pas trop pour vous laisser le loisir d’en savoir davantage dans les jours à venir.

En voiture donc, pour cette chronique australienne !

PS : nous continuerons en parallèle de vous faire partager notre périple argentin en temps réel et quelques derniers souvenirs du Japon.

© Anne and David Placet and http://anneetdavid.wordpress.com, 2009. Unauthorized use and duplication of this material (texts, pictures and videos) without express and written permission from this blog’s authors is strictly prohibited.

Pour se mettre dans l’ambiance et pour effectuer un petit retour sur notre voyage dans le “red center” de l’Australie, une petite vidéo d’un concert de Didgeridoo auquel nous avons assisté à Alice Springs…

OK, le joueur de Didgeridoo a plus du surfeur blond de Sydney (d’où il est originaire d’ailleurs) que de l’aborigène pur sucre… mais bon, il a appris à jouer avec les tribus de la région en vivant auprès d’eux depuis plus de 25 ans… Il s’appelle Andrew Langford et son spectacle “Sounds of Starlight”…

One year ago, I was laid off from my job.

Little did I know that my life would be changed by that one event. Looking back, it was the fear of change that frightened me most. Now, I see that it was so clearly a blessing because of the change it guaranteed.

First views of the Australian Outback

During my travels, it is my own personal inside joke (or, run of bad luck?) that I never get to see a sunrise. I have woken up at 4:00 AM on numerous occasions, only to get to a special, sunrise location (Machu Picchu or Angkor Wat, to name a few) and not be able to see the sunrise because it is raining. Seriously. Every. Single. Time.

But Australia finally delivered me my long awaited sunrise! Ironically, it was the previous night’s sunset that was rained out. But I didn’t care. I have seen plenty of sunsets in my life. It is a sunrise, a foreign sunrise namely, that I have been waiting so patiently to see.

Sunrise at Ayers Rock

Ayers Rock (Uluru) was where I got to see my sunrise. It was the day before the first anniversary of being luckily laid off. The drive was spiritual to me because of this fact. Our tour guide loved music and so he played songs that made the entire experience seem like a movie montage in the movie of my life. As the sun slowly rose, the shadows caused by the bush and trees in Australia’s famous Outback looked like a bright painting in a children’s story: simplistic, colorful and calm. It was also like an award winning photography showcase: powerful, contrasting, and seeping with beauty that impacts the soul.

Sunrise in The Outback

Even surrounded by hundreds of other tourists herded together at the Uluru sunrise site, I felt alone and, as silly as it may sound, at one with nature. (I know, you can laugh at me.)

It was magical. I am thankful and fulfilled.

Picturesque, but oh so HOT.

The outback was exactly how I pictured Australia to look. Desert, hot weather, crawling reptiles, wild animals, “brumbies” (wild horses), Aboriginal cultures, rustic landscapes, and thick, Australian accents everywhere. I really loved it.

Very rare rain showers over Ayers Rock. Changed color from rust to silver. Spectacular.

It was quite the contrast to our Melbourne visit, where we were shown around by our local friends and treated like royalty. Artsy, refined, and modern, Melbourne is a city comparable to San Francisco for size and New York for the cultured scene. We were lucky enough to be taken to the country side where we saw the peninsula, the vineyards, the lavender fields, and the farm lands of Australia’s southern coastal state. And we learned more local lingo too! Always a fun bonus.

Brunchie with our friend Jackie in Melbourne

Another thing the outback made me grateful for was my own ability to get out of my comfort zone and survive! I am not a camper. I don’t go camping and I didn’t think I ever really would. In Australia, we have been on so many camping trips I finally get what the fuss is about! I loved sleeping under the stars, hiking every day, not showering for three days, eating out of dirty dishes, using the bush as a loo, and bonding with people who smell just as bad as you. Okay, a few of those things are still not on the top of my list for things I want to do tomorrow, BUT, I survived, loved it, and will be happy to sleep under the stars again.

Midway through our 3 hour hike in Kings Canyon. Talk about a workout!

On all of our camping trips, we have been surrounded by people from every country other than our own. It has been fantastic (most of the time). It has been wonderful to meet people from all over the world. That is one of the treasures I am taking away with me from this trip. And it has definitely ignited the fire in me to learn a second language as well as my fellow foreign travelers…pronto!

Riding an Australian camel with our friend Gareth

The one and only complaint I have about Australia, and I really hope I don’t regret writing this, is the people we have encountered whom work in the tourism industry. Our theory is, because Australians don’t tip and thus, don‘t get tipped, the employees of this industry don’t have the drive or care to be courteous to their customers. In addition, because this country is overloaded with fellow backpackers, they just don‘t have the patience for another stupid question. To them, you are just another backpacker/tourist/foreigner in a long line of other backpackers/tourists/whatevers.

Our friend Tom took us down to his parent's home in Mornington Peninsula, just outside of Melbourne

The complaints I have heard about Americans are common and constant by foreigners. Frustrating, but true in some cases. The most common are: Americans don’t travel (I think that is because we don’t get enough vacation time, while other countries get five weeks or more per year!); Americans tip too much (debatable); Americans tax too much (Australia includes tax in prices – a great idea in my opinion); Americans are loud (I think others are too, we are just understood by everyone!); Americans are like the people in all the bad TV shows and movies watched overseas (They choose ridiculous stories from America to cover on the news and hire embarrassing American correspondents over here!); and well, I am sure there are many more.

I guess I am writing this as a defense, a response, and to point out that every country and culture has its pros and cons. What I really want, what I hope, is that one day, the foreign opinion of America changes for the good.

Fingers crossed.

My favorite camel, Phantom

Today we arrived in New Zealand. We start a tour in two days and are very excited to be taken care of and not have to plan where to stay every night and how to get around. We are also very excited to travel with our new future friends for more than a day or two at a time. That is a sad thing about traveling, you meet wonderful people and you have no idea when you will see them again, if ever. Hopefully you will, but you never know. At least on this tour, we will get two weeks with these future friends. And, we will have more people to add to the “who we can visit in this city” list for our future travels.

New Zealand from the plane

As my trip comes to an end, I am constantly reflecting on the past and anxiously anticipating the future. Hundreds of questions fill my mind each day as I think about how I am going to assimilate back into my life at home after a year away.

Where will I be in one month? In one year? What will I do now that I have to “start over?” Where will I live? What will I do for work? Will my life go back to “normal?” What will my new “normal” be? How will my change or will it be the same?

When I chose to leave my comfort zone and travel alone, it took a lot of strength and constant internal reminders of, “I can do this.” I hope I am able to replicate that self-encouragement and use it towards “chasing my dreams” as I return to the “rat race” of our society.

Melbourne

The question that haunts me most, over “where will I live” and “when will my career take off” is, “WHEN WILL I BE ABLE TO TRAVEL AGAIN????”

My favorite view of Ayers Rock, the Gorilla

I am so afraid that once I sign on to my next full time job, I will thus be signing off to the opportunity of ever traveling like this again. The fear engulfs me. It is not that traveling for months at a time and living out of a backpack is so great. It’s not. It has it’s ups and downs, as I have expressed in previous entries.

What is so great about this “long-term travel” is the freedom it provides. The sense of limitless and privilege and liberation, constantly running throughout my body is unique and inspiring. I don’t want to lose those feelings.

Road to the Outback

As I write this blog, my heart is racing, my throat feels dry, my neck is tired. I am scared. I have a lot of work to do. My year of luck is ending. I must appreciate every minute during these next few weeks in New Zealand before they end.

A Lavender farm just outside of Melbourne

I must remember how fun it was to camp under the stars in a swag in the Australian Outback…even though there were no toilets and a dust storm sprinkled over our heads and into our eyes as we slept. I must remind myself that it is not everyday you are surrounded by people from different countries, speaking other languages, and teaching you new things. I must remember to be happy, to find happiness, even while working in a potential ‘just to pay the bills‘ job. I must remind myself that work leads to an income, which hopefully leads to more freedom and, doubly hopefully, much more travel in the years to come.

The Valley of the Winds

As my sister and I departed from Australia, from the outback we loved, the cities that excited us, the oceans so blue and colorful, and the slang that became our own, we both wondered, “when will we be back again?” That is the tragic flaw of traveling; you meet wonderful people, see wonderful places, but you never know when you can or will be back again.

I hope soon.

I hope so.

For another sunrise.

I was on holidays during National Water Week, but to make sure I didn’t miss out on the fun and excitement, I looked up NWW activities at my holiday location – Alice Springs. And so I spent the morning of my last whole day in Alice at the open day at Alice Springs Water Reclamation Plant.

The plant was designed to protect the nearby Ilparpa Swamp from the overflow from the wastewater stabilisation ponds. The plant treats 600 megalitres of water per day, most of which is pumped 6.2 km to the Arid Zone Research Centre. Some of the water is used to irrigate Blatherskite Park, which was previously irrigated with water directly from the stabilisation ponds.

In this part of the plant, water is treated with sulphuric acid to adjust pH, cationic polymer and aluminate to coagulate and flocculate.

The water from the end ponds is pumped to the plant, where the pH is adjusted with sulphuric acid prior to coagulation with a cationic polymer and flocculation with aluminate. Although some solids are removed in the ponds, the intake water for the plant contains large amounts of algae which are removed in the coagulation/flocculation process.

The second stage of the treatment is Dissolved Air Flotation. The removed solids are returned to the ponds, and the clarified water is then chlorinated and sent to the reclaimed water tank. A critical control point sends the water back to the pond if any of the on-line monitoring indicates that the water is not meeting the required standard.

Water that does not meet standards is sent back to the wastewater ponds

At the Arid Zone Research Centre the water goes through a final treatment and storage process known as Soil Aquifer Treatment (SAT). Although this process has been in use in overseas for many years, the Alice Springs plant is the first in Australia. The water is stored in basins located over the original Todd River artesian basin where potable water will be stored underground for future reuse.

Built at a cost of A$10.4M, and opened in May 2008 the project has won awards for its architectural design. Let’s hope it is similarly successful in its application.

The grounds of the plant have been landscaped by Greening Australia using local native vegetation and water from the plant.

I’ve added more photos to the Smartwater Flickr group.

Partis de Melbourne par 10-12 degrés vendredi matin, nous arrivons à Alice Springs par 32 degrés à 12h00… Choc thermique qui nous mènera à près de 37 degrés en fin d’après-midi lorsque nous ferons un petit tour dans le désert park pour en apprendre un peu plus sur le désert australien.

Si la ville d’Alice Springs nous a déçu, nous passons un excellent moment, le soir, à un concert de didgeridoo donné par un grand blond originaire de Sydney et qui a passé les 26 dernières années auprès des aborigènes à apprendre leur langue et leur culture… Quant aux aborigènes que nous croisons à Alice Springs… difficile d’imaginer les membres de la culture du Dreamtime parmi ceux-ci…

Le lendemain, départ sur la piste pour rejoindre en 4×4 Kings Canyon. Plus de 300 km de route dont 200 ne sont pas goudronnés. Nous avons été prévenus, il a plu deux jours avant et la piste est un peu “rough”! Effectivement, l’impression de rouler sur de la tôle ondulée domine les premières minutes… mais lorsqu’on roule entre 90 et 100 km on ne sent presque plus rien… C’est un peu comme conduire sur une route enneigée et j’ai beaucoup moins de peine qu’avec un bateau…

Nous arrivons enfin à Kings Canyon, par 39 degrés et notre ballade au pied des falaises rouges sera bref… Au retour, un saut dans la piscine du resort est bienvenu! Enfin, le soir, les enfants choisissent la pizza devant la télé pendant que nous profitons d’une soirée “couple” magique avec au programme un souper à la lumière de torches sous le ciel étoilé du désert…

>> notre première rencontre avec l’outback australien en images

Beautiful colours and perfect framing make this my favourite photo this week. I love it.

As a community service project of the ‘Rotary Club of Alice Springs Mbantua’ I’m working on a project to link sponsors that cover the costs of the Kumon literacy program with early childhood aged Aboriginal recipients (and families) in Alice Springs.  Interviews for the first available scholarship will commence soon.

As this proceeds I am in the process of seeking more scholarship sponsors.  If you live in a capital city in Australia and know how to tap into capital relevant to improving literacy for Aboriginal people in a regional/remote part of our country then this could be your opportunity. 

For more information please visit www.earlychildhoodliteracy.wordpress.com