Finally! It’s done! the movie I used for this video is the My Sassy Girl it is a very good movie…
I suggest you watch it…
Anyway…
hope you’ll like this obe…
again…
im open to all comments! mga OPM astig!!! …

Shopping store: buy cheap Munchkin & discount

(my sassy girl) ALIPIN by Shamrock

by jac28 (Category: Music)

Naroon pa rin ako sa madilim na silid. Nililinis ko ang mga nagkalat na katol sa sahig at baka mapag-diskitahan na naman ni kaluluwa. Habang nagwawalis, naglalaro pa rin sa aking isipan ang mga hiwagang nangyayari sa apat na sulok ng silid na yun. Epekto nga ba ‘to ng katol? O mayroon talagang hiwagang bumabalot sa karimlam ng silid na ito? Naku! na-i-stress na naman ako. Di na naman ako makakatulog, di makakakain at di makakapag-text. Ngunit tila narinig ni Bathala ang aking daing na ‘wag tuluyang magka-wrinkles. Biglang may liwanag na nagmula sa itaas. Naligo ang aking mukha at katawan sa liwanag na ‘yon na nagmumula sa isang…    …bombilya.

Sa pagliwanag ng buong silid, doon ko natuklasan ang sagot sa aking katanungan. May alipin pala si tanikala. Nakita kong nakaguhit sa pader…    …si Kasarinlan. Matagal nang nawala si Kasarinlan. Inakala ng lahat na hindi s’ya umiiral, na gawa-gawa lamang s’ya mula sa imahinasyon ng mga rebolusyunaryo. Kay ganda ng pagkakaguhit sa kanya, buhay na buhay. “Buhay talaga ako, gunggong!” Nanlaki ang aking mga mata, nangalisag ang aking mga balahibo at tumulo ang aking laway [slurp]. Nagsasalita si Kasarinlan! Sinampal ko ang aking sarili. Tiniyak kong hindi ko nasinghot ang katol at hindi ako nananaginip.

“Kumusta na ang Pinas?” Tanong ni Kasarinlan. Totoo na na talaga ‘to. Nakikipag-usap talaga s’ya sa ‘kin. Bakas sa mukha n’ya ang lungkot, sa mga braso n’ya ang galos ng mga pahirap, sa kanyang likod ang latay ng mga latigong dantaon n’yang tiniis at sa kanyang mga labi ang lipstick ni kaluluwa. Lipstick? Ni kaluluwa? Malandi pa rin pala ‘tong damatan na ‘to. Pati si kaluluwa inakit. Maaaring sinamantala ang pagiging high nito sa katol.

“Magulo ang Pinas ngayon,” sagot ko. “Ayaw nang bumaba ang mga nasa p’westo. May niluluto silang litson ngayon upang manatili nang matagal. Laganap ang katiwalian sa gobyerno. Panay trapo at artista na lamang ang nananalo sa eleksyon. At exited sila lagi sa pagbisita ng hukbong Amerikano sa bansa.” “Kalunos-lunos! Lahat nang ito’y kagagawan ni Independencia,” malungkot na pahayag ni Kasarinlan. “Independence na ang pangalan n’ya ngayon. Sosyal na kase s’ya,”  tugon ko. Tumagal ang aming usapan. Naungkat ang pagpapakulong sa kanya ng mga Amerikano sa silid na ‘yon at ang pagluklok nila kay Independencia bilang simbolo ng kalayaan 111 taon na ang nakalilipas.

Nagpaalam na ako sa matanda. At habang naglalakad ako palabas ng silid iniisip ko ang kasinungalingang ikinintal sa isip namin ng mga naturingang ama ng kasaysayan. Kalunos-lunos nga ang sitwasyon ng Pinas. “In fairness….,” pahabol ni Kasarinlan kaya napahinto ako at napalingon, “… anseksi talaga ni kaluluwa.” Napayuko na lang ako at napabuntong-hininga. Binilisan ko na lamang ang lakad palabas ng silid… … bago pa magdilim ang aking paningin at makapatay ako ng tao.

Kabanata 6 sa seryeng Kwentong Dagta

imahen mula sa www.kibaka.org/Homepage/WalangPagasa.htm

www.geocities.com/glaiza_pacaldo/mgahalimbawa.htm

www.itchywings.com/

www.seasite.niu.edu/…/Paniniwala/writing.htm

Kahirapan at Kulturang Popular

Mataas ang antas ng kahirapan sa bansa. Sa konserbatibong tantya, 35.5 porsyento ng pamilyang Filipino noong 1994 ay hindi lamang mahirap kundi nasa abang kahirapan. 47 porsyento ng pamilya sa probinsya ay mahirap. Kung sa populasyon naman ang titignan, 40.6 porsyento ng bilang ng mamamayan ay naghihirap simula pa 1994. Mataas na 53.1 porsyento ay nasa kanayunan.

Ang pinakamayaman na 20 porsyento ng mamamayan ay may hawak ng 52.3 porsyento ng kita ng bansa. Samantala, ang pinakamahirap na 20 porysento ay may hawak lamang ng 5.4 porsyento ng kita ng bansa. Ang kita ng pamilya ay napupunta sa pagkain (37 porsyento), damit at sapatos (3 porsyento), gaas at kuryente (11 porysento), gamot (1 porsyento), edukasyon (14 porysento), at pamasahe at komunikasyon (1 porsyento).

Mas mataas pa ang ginagasta ng pamilya sa Indonesia para sa gamut at pangangalaga sa maysakit (5 porsyento). Ang 20 porsyentong pinakamataas na kumita sa Pilipinas ay may sweldong 14 beses ang laki (P502.1 bilyon) sa 20 porsyentong pinakamababang ang kita (P35.8 bilyon). Ang pinagsamang kita ng 80 porsyento ng mga pamilya ay 44 porsyento lamang ang parte sa kabuuang kita, at ang pinakamataas na 10 porsyento ay may hawak ng 39.3 porsyento ng kabuuang kita.

Kung nawengwang kayo sa pagbabasa ng mga statistika, huwag mabahala. Hindi kayo nag-iisa. Ang epekto ng statistika ay masifikasyon ng mismong masa at ng kanilang kolektibong lagay sa matinding kahirapan. Ang epekto, kahit pa sabihin, mayorya ng populasyon at pamilya ay dumaranas ng kahirapan at matinding kahirapan, ay desensitisisasyon na may dalawang subepekto: sa tumutunghay, ng invisibilidad ng karanasan sa kahirapan; sa nasa lagay ng kahirapan, ng pagkamanas sa matinding pagdanas ng karanasan sa pang-araw-araw. Wala ng epekto, perfekto na—para sa estado—ang epekto.

At itong pagkawala ng epekto ay may sabayang tinutungo: una, ang naturalisasyon sa kamalayan at lipunan ng malawakang kahirapan bilang normal, kundi man, standard ng pang-araw-araw na buhay na nais maibsan, kundi man pagpantasyahang takasan; at ikalawa, ang universalisasyon ng gitnang uring fantasya na nagsasangtabi sa historikal na pagdanas sa kahirapan para sa mantra ng buhay na nagnanais maging kabahagi at mamintina ang pagiging “gitnang uri.”

At ito ang afinidad ng kulturang popular sa kahirapan, ang muling pagtatatag ng gitnang uring fetishismo na magpapasuka sa mababang uring pinagmulan. Fetishismo ito dahil walang panahong mapapatid ang fantasya at tunay (real) na ugnay ng utak (psyche) ng indibidwal sa artifice na isinusuot at magpapatungo sa kanya sa gitnang uring fantasya. Pag nasimulan ang paggamit ng cellphone, halimbawa, kahit pa nabuhay naman sa isang panahong wala ito, hindi na niya ito bibitawan bilang kabahagi ng marka ng gitnang uri sa kanyang pangangatawan.

Ang tinutungo ng fetishismo ng gitnang uri ay ang neoliberal na direksyon ng kasalukuyang kapitalismo. Pribatisado sa antas ng indibidwal ang pagkilos tungo sa gitnang uring panuntunan kahit pa sistematiko ang koersibong paggaganyak sa buong lipunan. Ang resulta, isang mala-liberal na demokratikong formasyon sa kultura: tila pare-pareho ang asta, suot, pagtangkilik at pakikitungo sa loob ng mall, halimbawa, gayong matingkad pa rin ang distinksyon ng uri sa gamit at aksesibilidad sa espasyo nito.

Kung iisipin, ang mga karanasan sa kulturang popular ang pangunahing daluyan ng pribatisasyon ng pagnanasa ng pagiging bahagi sa gitnang uri, at ang pagmimintina, kahit hindi pa nga naabot, hanggang abot-tanaw abot-kamay lamang (at exakto ito dahil kailangang magkaroon ng tila aksesibilidad ang mababang uri para talikuran nila ang kanilang pang-uring interes), ng gitnang uring fantasya. Ito ang fantasya na kahit hindi pa nga nakakamit ay nagtitiyak na ng interes ng naghaharing uri.

Sa panonood ng sine, ang tinutunghayan ay isang mass na produkto ipinapakalat ng media. Marami ang nakaupo sa silya sa madilim na sinehan. Iisa ang direksyon ng pag-upo at nag-aantay ang lahat sa pagdilim na mabilisang maggaganyak sa mundo ng fantasya ng pinakakaasam na karanasan sa pelikula. At mula sa likuran ng manonood, ang ilaw na magdadala ng mga kumikilos na higanteng imahen. Ang pagdanas sa lahat ay mas malaki sa sarili: higanteng mga mukha ng pogi at naggagandahang artista, pati ang kinang ng mga mata at luha ay natutunghayan; higanteng mga suso, mga matitikas na abs; mga higanteng imahen laban sa naglahong kolektibidad ng manonood na hindi man lamang naalaala kung sino ang kasama nila sa panonood ng sine.

Ang pelikula ay mass media, pero ang naratibo nito, kahit pa sa pagiging pangmalawakang mamimili, ay dinaranas mag-isa sa kakatwa at makapangyarihang paraan. Individuated ang pagdanas ng pelikula. Mayroon itong nata-tap sa utak ng indibidwal na manonood mula pa sa pagkamusmos hanggang pagkabata at pagkatanda nito. Sa pamamagitan ng lente ng pelikula, nagno-nostalgia trip ang indibidwal sa sarili nitong nakaraan bilang pagproseso sa mga agam-agam ng kasalukuyan.

Tulad ng daydream, free association ang lahat ng bagay pero ang hindi naman kakatwa, ang indibidwal pa rin ang bida sa sarili nitong pagpapantasya. Bakit naman hindi? Libre lang naman ito, at ang indibidwal ang absentee direktor sa paggawa niya ng kanyang panaginip. Sino pa ang gagawing bida? Siya na direktor at bida ay para ring Barbra Streisand o Kidlat Tahimik production—siya rin ang cinematographer, scriptwriter, production designer, supporting actor, technician, at iba pa, o siya ang lahat-lahat sa kanyang pelikula.

Sa mundo ng fantasya, ang indibidwal ay may tasitong kapangyarihan. Hindi ito ladlad dahil sa aktwal na lipunan, wala siyang kapangyarihan. Na kahit ang ahensyang inaakala niyang mayroon siya sa indibidwal man lamang na antas ay kay dali at kay bilis na kayang kuhanin sa kanya ng aktwal na may hawak ng kapangyarihan. Ang tanging lunan ng kanyang paglaya at pagdanas ng kalayaan ay sa kanyang utak.

Pero hindi rin naman purong paglaya ito dahil pinananatili rin ng mismong agam-agam ng kanyang kakulangan o kalabisan sa pagdanas sa kahirapan ang mismong kondisyon sa kanyang utak para mamantasya. Ang agam-agam ang impetu sa paglaya; at ang paglaya ay nagaganap mismo sa kondisyon ng agam-agam. Kung iisipin natin, parang ang preso ito, na ang materialidad ng kondisyon ng kanyang selda at kulungan ay ang impetus para mamantasya siya ukol sa pagdanas ng kalayaan. Anong romantikong ligaya nga ang hindi maikulong ang utak kahit pa ang utak ay nasa loob ng materialidad ng kulungan?

Mababaliw naman ang preso kapag hindi siya namantasya ng kaiba sa kanyang material na lagay, ang idealismo ng humanistikong indibidwal na umaasam-asam na maging malaya ang sarili. Hindi rin siya mamamantasya ng sado-masokismo—ng aktwal na kadena at paghagupit ng latigo—dahil ang mismong material na lagay at kapasidad mamantasya ay nakapaloob na sa isang sado-masokistang relasyon. Siya na alipin ay nagiging masayang alipin sa kanyang fantasya, o dili kaya’y masayang amo, pero mapagkaanuman ang papel sa laro (role-play) ay parating masaya lang. Kahit ang pagpapahirap—lalo na sa isang sado-masokismo—ay parating isinasaalang-alang sa ngalan ng kasiyahan.

Masayang “alipin” ba ang maller na jologs? O ang reversal, masaya bang maglakad ang taga-Ateneo o taga-Forbes Park sa Payatas at Tondo? Ang kahirapan—aktwal na ipinanganakan at kinasadlakan, o tinungo sa outreach program o kinilala bilang daluyan ng Christian charity—ay ang kondisyon ng pagkaalipin. Epistemelohikal na pagkaalipin dahil minamangmang ang indibidwal ng pagdanas ng kahirapan sa literal na karahasan sa pagdanas nito (kasama ang sistematikong etsapwera-sisasyon ng naghaharing uri, at ang voluntaryong pagtitimpi at represyon ng indibidwal na kabahagi ng kahirapan).

Walang karanasan sa pagkaalipin dulot ng kahirapan ang hindi marahas. Sino ba ang gustong maging mahirap? Hindi naman ito pinili, tulad ng maraming kultural na kategorya (lahi, etnisidad, sex, relihiyon, uri, at kasarian), ang pagiging mahirap ay kinapanganakan ng indibidwal sa kondisyon ng kanyang bansa sa edad ng imperialistang globalisasyon. Ang tangi ngang lunan ng kanyang pag-igpaw sa matinding sistematisasyon ng estado sa kahirapan na burahin at mamuhay ng normal na tila wala ito kahit narito ito, o narito ito para mabili at magamit sa politika na isa pang katiyakan ng pagkabura ng kahirapan, ay ang utak ng indibidwal.

Hindi man nag-uusap, silang naghihirap ay dumadanas ng kaligayahan sa utak sa pagdanas ng kahirapan. May ginto sa basura, kahit sa utak lang ito at hindi sa aktwal na bundok ng basurang minimina araw-araw ng libo-libong mangangalakay. Maging ang mayamang napadpad sa Payatas, Tondo at maging sa mas maliliit na sityo ng maralitang tagalunsod sa estero, pader ng subdibisyon at iba pa, ay nagpapakaalipin sa kahirapan. Umaasta silang mangmang o may kamangmangan, dumadanas din ng karahasan sa pagiging mayamang napadpad bilang turista at tagapamudmod ng charity project sa komunidad ng mahihirap.

Magpapakapagod din sila sa paggawa ng tutuluyang bahay sa proyektong Gawad Kalinga, magbibigay ng pag-aaral hinggil sa diyos at Katolisismo bilang outreach ng kanilang Religion Clubs, mamumudmod ng relief goods kahit wala namang bagyo. Ang kasiyahan naman nila ay sa aktwal na pagpasok sa karanasang kaiba sa kanilang material na mundo: ang pagiging alipin dahil sa pang-uring posisyon na sila ang amo. Maging ang paglalakad sa kalsada sa labas ng kanilang pribadong eskwelahan o subdibisyon, sa laylayan ng mall centers, ay pag-aastang mababa sa aktwal na mataas nilang pang-uring lagay.

Kaya sila ang biktima ng cellphone snatching, at ang permutasyon nito sa notebook snatching. Habang sila ay nagtra-tralalala sa kanilang paglalakad, nakakaligtaang sila ay nasa poder ng mas malawakang pagdanas ng kahirapan—wala sa loob ng santwaryong alok ng kanilang sari-sariling poder—nilalapastangan ng lumpeng indibidwal ang kanilang pribadong pag-aari at ang kanilang pribadong pagdanas ng aktwal na pagkatao.

At magiging laman na naman ito ng urban legend at balita hinggil sa persepsyon sa mababang uri at sa kahirapan, batayan para sa mas higit pang sistematisasyon ng etsapwerasisasyon ng mga ito. Sa pelikula, ang gitnang uring panuntunan ang natutungyahan kahit pa ang kwento ay ukol sa kahirapan. Sa mall, ang gitnang uring panuntunan ang nagsasaad ng indibidwal na pagprepreso at pamamayagpag sa mga sityo at bituka ng konsumeristang espasyo. Sa cellphone, ang gitnang uring panuntunan ang isinasaad kaagad ng modelo, stilo, paraan ng pagsagot at paggamit nito.

At sa likod ng lahat ng pamamantasya sa gitnang uring panuntunan, ang figura ni Gloria Arroyo bilang invisible na kamay na lalong naghihigpit sa taling sumasakal sa mahihirap. Na sa pagsagap ng nakaw na hangin, makakaligtaan ng naghihirap ang kanilang material na estado sa kahirapan. Siya na may responsibilidad na aktwal na palayain ang naghihirap na mamamayan ay hindi niya ginagawa sa labas ng retorikang ampaw. Bakit nga naman niya gagawin? Ang maging mahirap ng nakararami ay pagiging makapangyarihan ng iilan.

Ano ang fantasya mo?

The Filipinos lived in settlements called barangays before the colonization of the Philippines by the Spaniards. As the unit of government, a barangay consisted from 30 to 100 families. It was headed by a datubarangay came from the Malay word balangay, a boat that transported them to the islands.) and was independent from the other groups. (The Tagalog word

Usually, several barangays settled near each other to help one another in case of war or any emergency. The position of datu was passed on by the holder of the position to the eldest son or, if none, the eldest daughter. However, later, any member of the barangay could be chieftain, based on his talent and ability. He had the usual responsibilities of leading and protecting the members of his barangay. In turn, they had to pay tribute to the datu, help him till the land, and help him fight for the barangay in case of war.

In the old days, a datu had a council of elders to advise him, especially whenever he wanted a law to be enacted. The law was written and announced to the whole barangay by a town crier, called the umalohokan.

The People’s Commandments.

Pre-college Filipino textbooks teach that the only written laws of pre-colonial Philippines that have survived are the Maragtas Code and the Code of Kalantiaw, both prepared in Panay. Some historians believe that the Maragtas Code was written by Datu Sumakwel, one of the chieftains from Borneo who settled there. As for the Code of Kalantiaw, it was said to have been promulgated by the third chief of Panay and possibly a descendant of Datu Sumakwel, Rajah Kalantiaw, in 1433. W. Henry Scott, however, has disputed the authenticity of the Code of Kalantiaw.

Classes of Society.

There were four classes of society. They were the ruling class (datu), the freemen and notable persons (maharlika), the commoners

(timawa), and the dependents and slaves (alipin). The alipin were of two kinds: the aliping namamahay, who were

household servants, and the aliping

saguiguilid, who were slave workers.

Clothing and Ornaments.

The natives already wore clothes and personal ornaments. The men wore short-sleeved and collarless jackets, whose length reached slightly below the waist. The color of the jacket appeared to indicate the position of the wearer in society, e.g., red for the chief, and blue or black for those below him, depending on the societal class. For the lower part, they wore a bahag, a strip of cloth wrapped around the waist, passing between the thighs. Their thighs and legs were left exposed.

A piece of cloth wrapped around the head, called a putong, served as a head gear. The kind of putong one wore was important. For example, a red putong meant the wearer had killed a man in war while one who had killed at least seven people signified so by wearing an embroidered putong. They also wore necklaces, armlets or kalombiga, earrings, rings, and anklets, usually made of gold and precious stones.

The women’s upper garment was a sleeved jacket, called a baro. Over their skirts (saya or patadyong) was wrapped a strip of cloth called tapis. They also wore gem-studded bracelets, necklaces, rings, and gold earrings.

Tattoos were part of the body ornaments of pre-Hispanic Filipinos, men and women alike. These were also sported as war “medals.” The more tattoos, the more impressive was a man’s war record.

The Filipinos from the Visayas Islands were the most tattooed, which was why early Spanish writers referred to them as Pintados or painted people. The writers referred to their Islands as Islas del Pintados or Islands of the Painted People.

Rice and More Rice. Agriculture was the early Filipinos’ main means of livelihood. They also grew an abundance of rice, sugarcane, cotton, hemp, coconuts, bananas, and many other fruits and vegetables. Land cultivation was by tilling or by the kaingin system. With the kaingin system, the land was cleared by burning the shrubs and bushes. After that, it was planted with rice and other crops, which were watered by irrigation ditches.

The world-famous Ifugao rice terraces of Mountain Province, which have stone walls and run for thousands of feet on the mountain sides, are irrigated by a system of ditches. From afar, the terraces seem to be a giant stairway leading to the sky. From end to end, the length could be about 12,000 miles or halfway around the Earth.

There were public and private lands. Those along the mountainsides and less arable lands were public property. They were open to everyone who wanted to till them. Private lands were usually exclusively for nobles and datus.

Other Industries.

Other industries were fishing, mining, lumbering, poultry raising, shipbuilding, and weaving. Fishing was particularly thriving for the settlements along rivers and seas.

Domestic trade existed among the barangays and the islands. The Filipinos’ foreign trade was with China, Japan, Siam (now Thailand), Borneo, Sumatra, Cambodia, and other islands of old Malaysia. The barter system was used in business transactions because there was no currency.

Their God.

Bathala was the supreme god of the pre-Spanish Filipinos. They attributed to Bathala the creation of the heavens, Earth, and man. There were lesser gods and goddesses, like a god of death, a god of agriculture, a goddess of harvest, sea gods, river gods, and the like. It was also believed that things found in nature were full of spirits more powerful than man. Spirits of dead relatives were also revered. Sacrifices were offered to all of them.

The ancient Filipinos believed in the immortality of the soul and in life after death. Disease or illness was attributed to the whims of the environmental spirits and the soul-spirits of the dead relatives.

The pre-Spanish Filipinos also revered idols, called anitos in Tagalog and diwata in Visayan. These seem to be the counterparts of the present saints, to whom Filipinos offer prayers and food, much like their ancestors did.

How Islam Conquered Parts of the Philippines.

The Islamization of Southeast Asia was generally accomplished by peaceful means through Muslim traders, missionaries, and teachers. They went to Java, Sumatra, Jahore, Malacca, Borneo, and nearby islands to conduct their mission. To speed up the conversion process, these proselytizers usually married into the families of the rich and ruling class.

By the 13th century, most of the lands in Southeast Asia were Islamized. From there, Islam filtered to Mindanao and Sulu, the southern part of the Philippines, in the 14th century. In 1380, an Arab teacher, Mukdum, arrived in Sulu from the Malay peninsula to preach Islam. He built the first mosque in Simunul, Sulu. Around 1390, he was followed by Raja Baginda, a minor ruler of Menangkabaw, Sumatra. About 1450, Abu Bakr, a Muslim scholar, came to Sulu and married Paramisuli, the daughter of Raja Baginda. After Baginda died, Abu Bakr established a sultanate form of government with himself as sultan. Islam then spread rapidly to all parts of Sulu.

Serif Kabungsuan was responsible for the spread of Islam in Mindanao. He led a force of Muslim Samals from Jahore that conquered the natives of what is now Cotabato and converted them to Islam. He also married into an influential family and founded the first sultanate of Mindanao, with himself as head.

On the other hand, Muslim Malay traders from Borneo spread Islam to the natives in Manila and in the provinces of Batangas, Mindoro, and Pampanga. When the Spaniards arrived in the Philippines during the first half of the 16th century, many parts of Luzon, including the large native kingdoms of Manila and Tondo, had already been Islamized.

However, the further spread and influence of Islam were cut short by the conquest and Spanish colonization of the Philippines starting in 1665.

Chinese and Indians.

Chinese influences on Filipino life were mainly economic. However, at the same time, cultural influences were inevitable. Many words in the Philippine language have Chinese origins. The Chinese also taught the ancient Filipinos the use of gongs, umbrellas, lead, and porcelain, as well as the manufacture of gun powder, and metallurgy and mining methods. Filipinos also adopted customs from the Chinese.

Many words in the Philippine language also appear to have Sanskrit origins. In addition, ancient religious beliefs of the Filipinos show Indian influence. It is said that some elements of the Indian culture reached the Philippines through the Hinduized Malays who settled in the country permanently.

Source : http://www.philippinenewscentral.com/cgi-bin/redirect.cgi?url=thennow.html

Baguhan pa lang ako sa bansang ito… takot pa lumabas minsan na kasing naligaw, takot din sa iba’t ibang taong nakakasalubong ko sa daan. Nakakalungkot kasi iba’t ibang dayuhan ang nakikita ko. Pero masaya din kasi napakadami kong nakilala. Ganun yata kapag bago lang sa lugar na ito, lalo pa’t kami kami lang ng kaibigan ko ang magkakasama. Hindi rin naman palaging kasama ko sila. Laman ako ng bus stop. Dahil kailangan eh kung hindi, hindi rin ako makakapunta sa pupuntahan ko. Kadalasan sa bus stop o kung saan-saan ko nakikilala ang mga nagiging kaibigan ko. Nung isang beses nga nakilala ko tatlong maton dahil nga naligaw ako. Hanggang ngayon mini-miscall at sms pa rin ako nung isa. Mababait naman silang mga kabayan at tinulungan nila akong makauwi ng bahay kahit sila mismo ay naliligaw din, sabi nila. At nung gamay ko na ang lugar saka ko lang nakita na dalawang bloke na lang pala.. andun na ang flat na uuwian ko. Nag-taxi pa man din kami. Asus at ung driver inikot lang kami.. mautak na driver.

Kung minsan naman madami ka din makikilala sa Kish, ang isla sa Iran kung saan marami ang nagpupunta para tumambay pansamantala. Actually para makapagpalit ng visa. Sampung araw akong tumambay dun, daming friends na nakilala, gabi-gabi nasa iba’t ibang mall at nakikipagtawaran sa mga kung anu-anong pinamimili namin. Ang iba ay mas matatagal na dun. Magugulat ka na nga lang minsan magri-ring ang fone sa kwarto nyo, tapos nakikipag-phoneopal si manong. Anubayan! Pero kawawa din kasi siguro nga naiinip na.

After 7days (yata) nakilala ko siya. Cute siya. Mahiyain din sa una. Ni hindi nga makatingin sa mga babae. Pero naman naman, nalaman ko ang age niya. 3 years ang tanda ko. Nilayasan ko din sila agad dahil may hinihintay akong tawag na manggagaling sa Dxb. Tawag ni papuch na that time ay solid friend ko pa lang. Bumalik ako sa room kasama ang Chinese friend ko. Kinabukasan eto na tinutukso na kaming dalawa hanggang sa nagkapalitan na ng number ang lahat ng nagkakilala. Pagbalik ng Dxb.. ayun na… Haaay. Sabi ko ayoko sa kanya. Sabi naman ng iba, age doesn’t matter. Kaya since cute naman siya, sabi ko try ko lang na kilalanin siya. Kilalanin lang naman dibah.

Ayos na sana… nahuhulog na ang loob ko. Ang sign na nahuhulog ang loob ko kasi ay ung binababa ko ang pride ko para sa lalaki. Yung tipong kahit magmukhang ako ung may gusto sa kanya. Yung tipong dahil wala akong load, nag-aksaya pa akong bumili at magreload para matawagan ko siya at alamin kung tuloy ba na magkikita kami… na dapat tinawagan niya naman ako kasi para akong naghihintay sa wala eh. Yung tipong ininvite nya ako pumunta sa kanila at susuduin daw ako pero ang nangyari, hinintay lang ako nila sa bus station kahit alam niya ang bahay namin dahil nahihiya siya sa tito niya dahil tito niya ang nagdadrive, at ako naglakad ng napakalayo makapunta lang sa bus station kung saan sila nandoon, summer pa man din iyon kaya bukod sa nangitim na ako mukha pa akong basang sisiw dahil sa pawis na tumatagaktak. Libre pabango pa, mabahong pabango! mabuti na lang likas na mabango ako kahit amoy pawis, bumabalik ang baby scent ko. charing! Nung hinatid nila ako pauwi nasabi tuloy ng tito niya na “ang layo pala ng nilakad mo, siraulo talaga yang si #@^@^!” Hmpfff siraulo talaga!

Masyado rin siyang childish. At feeling. Feeling kami na. Sa simbahan kami nun with his tito, tanungin ba naman kung kelan kaya kami ikakasal at sana daw sa simbahang iyon din. Eh hindi naman kami. Andun palang ako sa stage na – pwedeng madevelop.. pwedeng magkagusto, pwedeng hindi. Sa bahay naman nila, pinasisikatan ako ng mga kanta sa videoke. Pati kanta ni Songbird ung Dadalhin. Ang corny noh. Pero ang pinakagusto ko at bagay sa boses niya ay… teka nakalimutan ko.. I’ll be yata un.

Selfish ako pagdating sa pag-ibig. Ilang buwan ang nakalipas, nag-email ang ex niya sa akin. Nagpapakilalang gf siya, in a friendly tone ang dating ng email niya. Reply naman ako at sinabi kong friend ko nga si lalaki. Nagkabalikan na pala sila ni hindi niya man lang naikwento. And worst ung babae pa ang nagsabi. Mabuti na lang hindi pa ako nag-iinvest ng feelings sa kanya. At maganda din kasi nung nanliligaw siya dati sa akin di ko siya masyadong sineseryoso at lagi kong sinasabi na ayoko ng mas bata. Kaya ng magkausap kami kunwari balewala lang sa akin. Pero ang hindi niya alam gusto ko siyang patayin kasi parang nagmukhang tanga talaga ako. Pasalamat siya hindi ako ganong klase ng babae.

Minsan tumawag siya, wala na daw sila. Hindi niya na rin daw mahal ang babae. Tinanong niya ako. Sinabi kong meron na akong boyfriend. Matagal, nawala ulit siya. Ngayon eto na naman at nangungulit. Tinatanong kung kami pa rin ng bf ko at kung masaya ba ako. Nanghihinayang daw siya kung bakit hindi niya naipagpatuloy ung dati. Huli na siya. Mabuti na rin at nagkabalikan sila noon. Kaya kahit ilang beses niya pa akong pakiusapan na sana pagbigyan ko siyang magkita kami ulit.. sorry na lang wala akong oras makipaglokohan sa kanya.

Pagpasok ko kanina, may nareceive akong video galing sa kanya na kinuha niya lang naman sa youtube. Sabi niya ako daw iyon. Natuwa ako kasi ang ganda nung mga girls eh…

Alipin – Shamrock