Σέλσο Πόχας, ετών 45, γενικός γραμματέας της ένωσης αγροτών της πόλης Νταβάο των Φιλιππίνων. Νωρίς το πρωί της 15ης Μαΐου, του τέλειωσαν τα τσιγάρα. Είχε μπροστά του μια πολυάσχολη ημέρα. Θα συναντιόταν με μέλη οργανώσεων και εκτοπισμένους από το στρατό για να συζητήσουν για τις κινητοποιήσεις που προγραμμάτιζαν. Βγήκε να πάρει ένα πακέτο. Aυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που έκανε: τον περίμεναν πέντε εκτελεστές.

Σύμφωνα με την οργάνωση Karapatan (“Δικαιώματα”), το 2007 στις Φιλιππίνες δολοφονήθηκαν 69 πολιτικοί ακτιβιστές, 280 συνελήφθησαν παράνομα, ενώ 2.194 έγιναν στόχος απειλών κατά της ζωής τους. Από την 21η Ιανουαρίου 2001, όταν την διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε η πρώην συμμαθήτρια του Μπιλ Κλίντον Γκλόρια Αρόγιο, έως την 31η Μαρτίου εφέτος, τουλάχιστον 903 άνθρωποι δολοφονήθηκαν (.pdf, περίπου 2 ΜΒ) από εκτελεστές που πιστεύεται ότι ανήκουν στις τάξεις του στρατού κι άλλοι 193 “εξαφανίσθηκαν” χωρίς ίχνος.

Ένα μήνα και κάτι πριν ο Πόχας πέσει νεκρός από τα πυρά των πιστολάδων, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Μανίλα, Άλισταιρ ΜακΝτόναλντ, δήλωνε πομπωδώς ότι

“H ΕΕ θέλει να βοηθήσει το λαό των Φιλιππίνων—την κυβέρνηση και την κοινωνία των πολιτών—να συνεργασθούν για να τεθεί ένα τέλος στις εξωδικαστικές δολοφονίες και να κατονομαστούν και να προσαχθούν στην δικαιοσύνη οι δράστες”.

Η Ευρωπαϊκή “βοήθεια” αποδεικνύεται το δίχως άλλο καθοριστική· τουλάχιστον για την συγκάλυψη της ευθύνης της προέδρου για το συνεχιζόμενο μακελειό. Η ρητορική των υποστηρικτών της Αρόγιο στις Βρυξέλλες και στην Ουάσινγκτον ξεπερνά το συνηθισμένο όριο υποκρισίας: ανακοινώνουν ότι συνεργάζονται με τους εγκεφάλους της εκστρατείας κρατικής τρομοκρατίας και πολιτικών φόνων για να τη. . . “σταματήσουν”. Τη στάση της κυβέρνησης των Φιλιππίνων είχε σχολιάσει σκωπτικά πέρυσι ο ειδικός ερευνητής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Φίλιπ Άλστον χαρακτηρίζοντάς την “βαθιά σχιζοφρενική”. Ο ισχυρισμός ότι πολλές δολοφονίες είναι “έργο των κομμουνιστών” που “εκκαθαρίζουν τις γραμμές τους” αποτελεί την καραμέλα των ανώτατων αξιωματικών του στρατού, που διοικούν τα τάγματα θανάτου. Όπως κι η “δέσμευση” της προέδρου Αρόγιο ότι το ζήτημα θα αντιμετωπισθεί πάραυτα.