Et si tous nos dirigeants, puis tous les hommes se mettaient à se transformer en animaux… pour effacer la cruelle humanité de la surface de la terre… !?!

Himalaya vaudou est un album étonnant et détonant. La beauté de ses pages, sa tranquille lenteur sont là pour ensorceler le lecteur et le conduire vers d’autres cimes de réflexion sur l’avenir de l’homme et sur ce qui fait l’humanité…

Car les deux auteurs, Frédéric Bernard et Jean-Marc Rochette n’y vont pas de main morte pour tailler à vif dans les questions d’environnement, d’écologie, de développement durable. Pour cela trois VIP des médias escaladent l’Himalaya à la recherche du mystérieux Père Noël; alias Noël Bodombossou, un africain dau riche héritage qui a grandi et étudié l’économie en France et aux USA et c’est fait remarquer pour ses position écolo.

Le lecteur impertinent pourr comparer à  travers le trio de journaliste, Serge Sel d’Amargueel (S.S.D.A.) avec notre célébre P.P.D.A. ou Gabriel Granduc avec un Nicolas Hulot. Mais là n’est pas le charme essentiel de cet album. Il est d’abord dans les planches montagneuses, superbes, intenses de Jean-Marc Rochette. Mais surtout dans cette pointe de fantastique qui fait basculer le récit en une fable au vitriole de notre monde; dans cet humour louffoque des dialogues qui pointe si bien nos raisonnements.

Une BD d’une belle et grande originalité qui fait honneur, avec humour, aux sommets !

Himalaya vaudou  (S : Fred Bernard; D : Jean-Marc Rochette) aux éditions Drugstore collection “Roman Graphique”, septembre 2009, 112 pages au format 21,5 x 29,3 cm

Notre plus beau et plus haut sommet.

Notre premier sommet au Pérou. 5490m.

C’était aujourd’hui la seconde séance d’une proposition sur ce que signifie porter / portage / porteur.

J’ai d’abord proposé (lundi 14 septembre) une définition du mot porter, avec une liste de synonymes. Puis j’ai demandé à chaque participant d’écrire deux listes :

- Une liste de porter/porteur concrète, en prenant exemple sur une phrase d‘Erri De Luca, dans “Sur la trace de Nives“ : “Ils portent notre poids pour le prix moyen de trois cent roupies népalaises, moins de quatre euros. Les hottes pèsent quarante kilos, mais certains en portent de plus lourdes.”

- Une liste de porter/porteur plus abstraite, morale, psychologique ou philosophique, en lisant cette phrase, du même livre: “Notre monde repose sur les épaules de l’autre. Sur des enfants au travail, sur des plantations et des matières premières payées bon marché : des épaules d’inconnus portent notre poids, obèse de disproportion de richesses.“

Ensuite, j’ai proposé à chacun de lier pour lui-même un porter de chaque liste, un porter concret à un porter abstrait.

Enfin, j’ai lu et donné à lire un extrait de “Sur la trace de Nives”, qui commence p. 57 avec “E: Pendant les jours de marche vers les camps de base, je les ai épiés en quête du secret qui leur permet de supporter les chargements…” et qui finit p. 58 “…C’était au contraire une rage hargneuse qui me soutenait.“

J’ai proposé suite à la lecture d’écrire un premier texte qui décrive, comme le fait E. De Luca dans cet extrait, très précisément et méthodiquement la partie concrête d’un porter, les gestes, les efforts, les muscles, les odeurs, les tensions ou non dans le corps.

Suite à cette première écriture, et à une lecture de tous les textes, j’ai distribué un second extrait de “Sur la trace de Nives”, titré “Porteurs” p. 11-12, qui sert d’avant-propos à la longue conversation entre Erri De Luca et Nives. Tout cela, lundi dernier.

Aujourd’hui, j’ai relu ce texte p. 11-12, commançant par “Notre monde repose sur les épaules de l’autre. …” et finissant part”… Ils disparaissent en fin de transport, ils se dispersent dans les vallées, juste à temps pour le travail du riz et de l’orge.”

Partant de là et de ce qui était écrit à la séance précédente, j’ai proposé d’écrire un texte liant les 2 “porter”, concret et abstrait, soit en continuant le texte du 14 septembre, soit en le réécrivant en insérant les notions plus abstraites, soit en écrivant un autre texte, différent, qui reprendrait ou non celui du 14/09.

Cette séance a donné de très beaux résultats, qui seront peut-être postés ici en commentaire.

Steve en Sanne @ work

Alweer een dikke week aan het werk in de Ecrins. In het kader van de bijscholing voor voorklimmers Paracommando, staan we al een week op de camping van Ailefroide. Een toffe bende van sterke klimmers, prachtig weer en een kok die ons verwent met lekker eten, zorgen voor een goede periode met mooie beklimmingen. Steve (bekend van de stage in Presles met MC3) en ik waren al van eind augustus ter plaatse en beklommen al “Pas d’asile pour Pazuzu” op de zuidoostwand van de Contreforts des Bans, een mooie TD+ van 400m, 6a op het rare gneiss van deze berg. Een collega van ons had minder geluk, hij brak zijn enkel na een voorklimmersval in een nabijgelegen route.

Oefening vaste touwen op Pointe Cezanne 2967m

Als de groep op maandag aankomt, beginnen we met een dagje multipitchen rond Ailefroide. Die dag klim ik met Steve “Marche au supplice”, ED-, 400m 6c. Na een seizoen dat begon in Yosemite, doorging met de cursus voorklimmer en een hele zomer in de Alpen, voel ik dat het niveau 7a binnen handbereik ligt. De 6c klim ik a vue, het is lang geleden dat ik dit niveau nog kon bereiken. Ook Steve is in vorm, hij klimt wat lengtes 6b a vue. Er ontstaat een gezonde competitie om de moeilijkste lengtes voor te mogen klimmen
Woensdag doen we een dag ijsscholing op de Glacier Blanc, een gletsjer die erg achteruit gegaan is de laatste jaren. We overnachten in de Glacier Blanc-hut. Donderdag houden we een oefening “Equipement de passage” op de nabijgelegen Pointe Cezanne. De zuidgraat van 200m wordt volledig uitgerust met vaste touwen, alle zekeringspunten moeten zelf aangebracht worden. Een goede oefening!

Marc Van Lommel in de 5 touwlengte van Desert du Tartare

Vrijdag om wat uit te rusten weer een dagje multipitchen in Ailefroide, gevolgd door de instijg naar de refuge des Bans. Ik klim die dag met Marc Van Lommel de mooie route “Derborance”, ED-, 450m 6c+. De verhoopte 7a is niet meer veraf. Zaterdag opnieuw een stevige route op de Contreforts des Bans, Tango interminable TD, 500m V+. Een lange dag met een instijg van 900Hm, 500m klimmen en weer rapellen (dit is een echte horror-rappel…) en weer 1800m afdalen. In de Ecrins is het altijd wel hard.
Zondag beginnen we met een grasse-matinee, we ontbijten wat later. Maar het weer is perfect en opnieuw met Marc, ga ik voor de hardste multipitch van Ailefroide, “le Desert du Tartare” ED, 450m 7a+ (6c obl). De eerste touwlengte is al een soort ingangstest, met een luchtig afgezekerde 6b fissure. Marc komt er bijna uit net onder de eerste haak op 15m… Maar daarna groeit het zelfvertrouwen en de derde lengte 7a+ klim ik vrij na. Dan volgen drie overhangende touwlengtes, 6a+ en twee keer 6c. De bovenarmen krijgen het hard te verduren, maar de 6c gaat a vue. Om af te sluiten volgen nog drie lengtes vertikale dalle, 6c+ en 6b+. Hier krijgen de onderarmen het weer te verduren, deze route is een totale workout In 6 indrukwekkende rappels kom je weer beneden. Ik kan mijn pintje zelfs niet meer vasthouden.

De indrukwekkende rappels uit le Desert du Tartare

Nu ben ik dit berichtje aan het schrijven en straks stijgen we in naar de Refuge du Sele om morgen een stevige route op de zuidwand van de Aiguille de Sialouze te klimmen. To be continued, Sanne.

Marijke balancerend in het ochtendlicht

Innominata, het mag geen naam hebben… Kort na het afscheid van onze drie vrienden trokken An, Marijke, Jonas en ik nog een week naar de Alpen om onze gedachten wat te ordenen. Er werd een hogedrukgebied voorspeld boven de Alpen, dus het was een goed moment voor een mini-expeditie op de zuidwand van de Mont Blanc. Daarvoor heb je minstens drie dagen stabiel weer nodig, want er is geen weg terug eens je aan die kant van de Mt Blanc begint. De Mont Blanc wordt door ons vaak gezien als die stomme sneeuwpuist, waar al die t(err)o(e)risten perse zich omhoog laten sleuren. Maar als je diezelfde berg langs de Italiaanse kant wil beklimmen, is dat een heel ander verhaal.

De innominata, links in profiel

Om te beginnen vertrek je te voet vanop 1500m. Hier zijn geen liften, noch treintjes. De eerste tussenstap van deze beklimming leidt naar het fameuze bivak Eccles, dat ligt op 3850m. Een kleine instijg door gecombineerd terrein van maar liefst 2350Hm! Met een goedgevulde rugzak natuurlijk, klimgerief voor ijs en rots, eten voor twee dagen, brandertje en zelfs een slaapzak is aan te raden, want de plaatsen en dekens in Eccles zijn erg beperkt. Om het wat rustiger aan te doen, kan de Monzinohut op 2500m als tussenstop gebruikt worden, deze hut is een echte aanrader. Het bivak Eccles bestaat uit twee metalen tonnen, in de ene kunnen zich 8 personen wringen, in de tweede 6. Het stinkt er erg naar stront en pis, niet wat ik ervan verwacht had. Maar om het goed te maken komen we hier een charmante touwgroep tegen, met onder andere Chloé Graftiaux. Vier van de negen personen in ons tonnetje zijn dus mooie, jonge alpinistes

Marijke in de delicate traverse door de ijsgeul

Gedurende de nacht vertrekt een cordée voor ons, richting Freneypeiler.  Als ze vertrokken zijn, is het onze beurt om in de beperkte ruimte voor een ontbijt te zorgen. Tegen vier uur zijn we weg voor een lange dag. De eerste twee uur in het donker zijn erg moeilijk, een weg zoeken naar de col Eccles op 4000m. Dat klinkt vlakbij, maar het terrein is verschrikkelijk brokkelig en het is het ergste deel van de route. Maar bij eerste klaarte beginnen we aan de steile rotsgraat. Na wat geklauter komen we aan een paar leuke lengtes 5b. Een overhangende schoorsteen herinnert ons er aan dat klimmen met rugzak en dikke schoenen op meer dan 4000m toch de moeite is. Dan volgt een lang stuk door brokkelige rots naar een couloir met redelijk steil ijs. Hier wordt het steenslaggevaarlijk en we blijven zo lang mogelijk uiterst rechts in dit couloir. Enkele stenen zoeven langs ons door met het typische “vrrrm” geluid, als wordt er op je geschoten. We blijven simultaan klimmen, maar er is altijd een tussenzekering. Twee weken eerder is hier een cordée van een Zwitser en een Belg omgekomen door steenslag. Helemaal bovenin het couloir steken we snel de gevaarlijke zone over en komen in een nieuw deel van de route.

Jonas en An in de klim naar de ijsgraat

Enkele lengtes klimmen door een brokkelige geul brengen ons op een steile ijsgraat. Het lijkt niet meer zo ver naar de Mt Blanc de Courmayeur, maar dat valt tegen, het is nog steil, lang en ver omhoog langs steile ijsvelden, afgewisseld met wat stukken rotsklimmen. Twee uur later komen we op de arête de Brouillard, een lange graat die naar de Mt Blanc de Courmayeur leidt, een voortop van de Mt Blanc. Op een markante rotstoren vlak voor de top laat ik mijn steentje van Hans achter. Hier komen alleen goede alpinisten langs en het uitzicht is er prachtig. Uiteindelijk komen we om 1300Hr aan op de top van de echte Mt Blanc op 4810m. Een snelle tijd voor vier personen, waarvan enkelen nog maar kort in het vak zitten. Het is windstil en we genieten ruim een uur van het prachtige uitzicht.

Marijke, Jonas en An op Mt Blanc 4810m ©Sanne

Nu wacht ons het ergste deel van de dag, de eindeloos lange afdaling langs de drie Mt Blanc’s, richting Aiguille du Midi. Na meer dan drie uur afzien komen we moe, maar voldaan aan in de Refuge des Cosmiques. Drinken en slapen is het enige waar we behoefte aan hebben, na 14uur boven de 4000m geklommen te hebben. Een goede nachtrust en een stevig ontbijt later, steken we de vallée Blanche over, terug naar Italië en we dalen langs de Helbronner weer af naar Courmayeur. We sluiten de week af met lekker multipitchen op het graniet van de Parete dei Titani, nabij Dalmazzi. We klimmen de routes “Venus” en “Titanic”, stevige 6b’s.

Jonas in de sleutelpassage van "Venus", 400m, 6b

Aquest estiu l’he passat als Alps, concretament a la zona dels Ecrins, en total dues setmanes, la primera a la vall d’Ailefroide i la segona a la Belarde.

Durant la primera setmana vaig fer la Cresta de Sialouze, us adjunto una mica d’informació (en francès) treta d’un llibre que no recordo el nom. Com que amb aquesta info tindreu més que suficient em dedicaré a no explicar activitat però si a posar alguna fotografia. La cresta em va agradar bastant, tenia algun pas de 5b ben tieso i alguns de 4a,b,c, no la considero una cresta fàcil. Nosaltres vam portar peus de gat. Destacar la gran quantitat de blocs que hi han al costat i dins el camping, si aneu per aquesta zona no us oblideu del crash pad, hi han blocs molt guapos.

Cresta de Sialouze 3,576m

Un dels passos que ens va costar de la cresta

A la segona setmana fem un canvi de vall, anem a la Belarde on es feien les Estades per a Joves Alpinistes de la FEEC d’aquest any, jo hi estava inscrita. Aquesta setmana va ser més productiva.

Fem l’ascensió al pic de Pilatte, al pic Rateau i escalem la magnifica agulla Dibona, sense contar una vieta llarga al davant del camping mateix. Les dues ascensions, fàcils si es troba en bones condicions, als pics mencionats van anar molt bé, ens va servir per practicar l’encordament en glacera, que sembla ser que tots portavem fluix aquest tema. L’ascensió al Pilatte es va veure marcada per una pala de gel de 180m just a sobre la glacera, vam haver de muntar reunions amb cargols per poder progressar amb seguretat. Per poc no se’ns foten a sobre un guia amb els seus dos clients després que un dels client rellisques i comences a baixar per la pala. Vam tenir la gran sort que un d’ell es va quedar enclastat dins d’una petita escletxa i va fer que els altres dos frenessin.

Foto al cim del Pilatte, 3476m
Participant de les Estades de Joves Alpinistes 2009 de la FEEC

Glacera del Pilatte. Fotografia feta des del refugi.

La meva cordada, formada per l’Eli de Lleida, l’Eli de Berga i jo per no va poder completar l’ascensió al Rateau. Un cop creuada la glacera s’ha de pujar per una anal de roca per despres enllaçar amb una cresta. Nosaltres vam anar muntant llargs a la cresta i això va fer que anessim massa lentes i no poguessim fer cim, però ei! nosaltres contentissimes de fer cordada soletes i intentar superar els obstacles sense ajuda de ningú

Petita cresta del Râteau, a la foto les dues Elis

Ara si la Dibona, buaaa quina agulla, és maqussima! Jo sortint d’aquí Bcn tenia pensada fer la via Berthet-Boell-Stofer, 350m però no va poder ser, amb la meva cordada vam haver de triar un de més fàcil, al final la dels Nains, una via de 6 llargs (II, IV. IV, III, III, III) i que després empalma amb els dos de la ruta normal, no son dificils tampoc. En fi, sembla que hi hauré de tornar i ja de pas si tinc més grau millor, que he comprovat que als Alps els graus estan mes apretats.

L’Agulla Dibona

Arribant al cim de l’agulla

Vistes des de la Dibona

La última setmana abans de començar a treballar vaig aprofitar per anar a la platja, tenia unes ganes de banyar-me al mar després de dues setmanes trepitjant muntanya…. No vaig anar pas a fer panxing… ens vam ajuntar uns quants, un dia el vam passar a l’Escala i l’altre a Tossa de Mar, fent que? doncs psicobloc! que guapo, com no, em va agradar De les dues zones em quedo amb Tossa de Mar, que tot i que les vies son més complicades que a l’Escala, la zona és molt més maca i trobo que les vies també son més guapes. Podeu trobar les ressenyes i explicació de com arribar-hi al bloc del Tranki 01 i 02 i del PGB.

Ara toca esperar la neu… a veure que ens depara aquest hivern

He d’actualitzar la meva galeria Picasa amb totes les fotografies i ressenyes de l’estiu als Ecrins, ja posaré un link quan estiguin llestos els àlbum.