Sometimes the shuffle feature nails it . . . like today, this one came on right when I hit the on-ramp:

Band of Horses: Is There a Ghost

I think I was going about 110 when it ended.  If you like it,  get it now

Tomoko sounds like a cool person, eh!

This is so incredibly catchy!

Hafdis Huld – Tomoko

School of Seven Bells é uma banda de trabalho formado por Benjamin Curtis do Secret Machines, junto com as gêmeas idênticas  Claudia  e  Alejandra Deheza.   Curtis e as irmãs Deheza conheceram-se quando ambos fizeram abertura em uma turnê do Interpol.  Os três decidiram terminar seus compromissos e criar um estúdio de gravação em casa juntos.

No entanto, a cantora Alejandra Deheza insiste em que as letras não são abstratas ou obscuro.  Além disso, o fato de que ela é uma sonhadora lúcida é apenas dos sons altos que criam.  No concerto, Curtis, que fica na maior parte na guitarra pode ser visto manipular vários dispositivos electrónicos, entre os segmentos da guitarra.

Segue o link para download do álbum “Alpinisms” (2008) e o link para download o EP “My Cabal” (2007)

Jesień i rozpoczęcie Roku Akademickiego zbliżają się wielkimi krokami, a wraz z nimi – zbliża się rutyna i nuda. Gdański klub Żak, jak co roku, nie pozwala na markotne miny i ziewanie. 9 października ruszy jesienny cykl koncertów “Jesienna Nuda Pod Nóż”. Jako pierwsi, na jesienną nudę z nożem rzucą się i będą usiłowali ją zatłuc, muzycy z zespołu Oszibarack. Dokładny rozkład jazdy cyklu znajdziecie na tej stronie.

BILETY:
15 zł – super zniżka* dla studentów szkół artystycznych
20 zł – zniżka* dla studentów
25 zł (do 7.10.2009) / 35,- od 8.10.2009
* sprzedaż biletów wyłącznie w Klubie Żak, za okazaniem ważnej legitymacji studenckiej (1 bilet na 1 legitymację)
Sprzedaż biletów w Klubie Żak, www.eventim.pl i www.ticketonline.pl

Przed udaniem się na koncert polecamy lekturę naszego wywiadu z zespołem.

Hej all,

My weekend was chill like…

Great song from Julian Lynch out of the Underwater Peoples camp, ain’t it, which I have been really digging lately. You know, stuff like Real Estate, Ducktails, The Parasails, Alex Bleeker & The Freaks and Julian Lynch provides exactly the right late summer vibes to kick back and enjoy the last warm days, even though the label is supposedly a summer time label. You can check out pics from their latest showcase at P4k. Anyway, I am properly excited about the upcoming full length debut of Real Estate on Woodsists due out this fall. Get wid it!

Some more tastes…

Ahh, beautiful stuff…

Other than that, I caugth this Gus Van Sant movie over the weekend and it is pretty cool. It has an extraordinary perspective and narrative structure, which builds the suspense really well even though the movie is quite slow. Definitely worth checking out…

Also came into this thang on Saturday, which I am really excited about…

“If you want a lightweight carry-all-day sophisticated camera with great lenses, it’s difficult to make a better choice than the CL. Sometimes disparaged because of its made in Japan heritage, the CL occupies a unique and important spot in the Leica M world. Introduced in 1973 and discontinued only three years later, the Leica CL is the smallest and lightest interchangeable M mount rangefinder.”

Hell yeah, mine even came with the Summicron – C 2/40 AND Elmar – C 4/90 objectives…I can’t wait to try it out! I will be posting some of the snaps here as soon as time and place will allow me to. Have a great week all, cheerio!

Bilinda Butcher, British singer (My Bloody Valentine)

Cibelle é uma cantora paulistana radicada em Londres desde a década de 90. Lançada lá fora sob o mesmo selo de Bebel Gilberto, à primeira audição pode até parecer mais uma da turma do sussurro, mas, de cara, já é possível perceber um senso de aventura e experimentalismo que não se encontra em Bebel, nem em qualquer outra cantora brasileira da mesma geração.

A nítida influência da bossa-nova, em especial do maestro Tom Jobim, as colagens que lembram o tropicalismo de Caetano e a batida eletrônica da lounge music fazem do trabalho de Cibelle algo único na música moderna.

No youtube encontrei uma música que ela canta com o Devendra Banhart, chama-se “London, London” que por sinal ficou muito boa.

Segue o Link para download do álbum “The Shine of Dried Electric Leaves”

Though lyrically, Kings of Leon’s most recent single, “Use Somebody,” is somewhat reminiscent of the she-doesn’t-know-I’m-alive-please-notice-me emo songs circa 2001:  “I hope it’s going to make you notice/Someone like me.”  It’s devoid of the threats of self-harm and suicidal ideation classically associated with the emo genre.  Melodically, the song is one of a hopeful anticipation of love.  This paradox of lyrics and melody is realized with an exactitude in the constrast of the scratchy voice of angst of lead singer, Caleb Followil, and the ephonious background “ooh’s” and “ahh’s” that are sung in falsetto.

Fever Ray é o projecto solo de Karin Dreijer, vocalista do grupo The Knife. O primeiro álbum foi lançado no início de 2009, com uma sonoridade bastante similar à de sua banda paralela.

Segue o Link para download do álbum “fever Ray” de 2009.

Szwedzki duet The Knife swoim debiutanckim albumem zawrócił w głowie niejednemu miłośnikowi nowoczesnego, świeżego brzmienia. Niby elektro, niby trip-hop, a tak właściwie coś zupełnie oryginalnego – a o to, jak wiemy, w muzyce elektronicznej dziś trudno.

Nie da się ukryć, że o charakterystycznym brzmieniu The Knife świadczy przede wszystkim głos Karin Dreijer Andersson. Kiedy zaspiewała z Röyksopp – brzmieli jak The Knife. Teraz, kiedy śpiewa w nowym projekcie Fever Ray, będącym przecież czymś odrębnym od The Knife – i tak brzmi jak jej The Knife. Zamierzone powtórzenia wyrazowe mają na celu ukazania w tym zmetaforyzowanym ciągu syntagmatyczno-pragmatycznym, że… coś tu się zdecydowanie powtarza i pokrywa.

Różnica między The Knife, a Fever Ray mieści się głównie w tempie utworów. Podczas, gdy muzyka w duecie z bratem jest bardziej dynamiczna i taneczna (choć też nie zawsze), tutaj panuje atmosfera chłodnego, onirycznego down tempo, ambientu i dark wave. Klimat jest trochę dziwny, zimny, syntetyczny i na wskroś skandynawski. Poza tym, że tempo jest wolniejsze, resztę opisu mogłabym spokojnie przekopiować i wkleić w recenzję The Knife. O czym to świadczy? Po pierwsze, że Karin ma bardzo jasno sprecyzowany cel w muzyce i nieustannie penetruje pokłady takich właśnie brzmień, takich efektów i takiego charakteru śpiewania. Secundo, może to też świadczyć o tym, że tak naprawdę nie miała specjalnej koncepcji na Fever Ray, bo przecież równie dobrze mogła ten krążek wydać pod szyldem The Knife i nikt by się, brzydko mówiąc, nie skapował. I na koniec nasuwa się pewne pytanie: co w The Knife robi Olof Dreijer, skoro Karin równie dobrze radzi sobie bez niego, ba, robi taką samą muzykę? Pozostawmy to w gronie pytań retorycznych.

Trudno jednak krytykować projekt Fever Ray, skoro niesie ze sobą fascynujące, kojarzone z Karin brzmienie, które zachwyciło mnie już kilka lat temu i wciąż mogę go słuchać godzinami, w każdej konfiguracji . Szwedka rysuje dźwiękiem z jednej strony “plastikowym”, a z drugiej – w jakiś trudny do wytłumaczenia sposób – organicznym i miękkim, o sporym ładunku czarującej melodyjności. No i ten rozedrgany, niemalże “biały”, głos. Jakże osobliwy i jakże atrakcyjny.

Fever Ray to propozycja dla fanów skandynawskiej elektroniki, dla tych, którzy polubili ostatnią płytę Röyksopp, którzy uwielbiają The Knife albo przynajmniej są entuzjastami głosu i pomysłu na muzykę Karin Dreijer Andersson. W sumie nic nowego, ale co z tego, skoro sprawia przyjemność.

Kaśka Paluch

Anjali, a właściwie Anjali Bathia inspiracje czerpie od alternatywnego popu do funku. Swoją karierę rozpoczęła jako wokalistka world music i głos żeńskiego, punkowego zespołu Voodoo Queens we wczesnych latach 90-tych. DOpiero później zaczęła myśleć o karierze solowej, czego efektem były cztery EPki – Maharani, Ju Ju, Aquila i Feline Woman. Utwory ze wszystkich znalazły się na jej debiutanckim krążku.

Jej muzyka to połączenie elektronicznej muzyki klubowej z silnym, ekspresywnym wokalem, nierzadko oscylującym w klimatach wschodnich brzmień.

dyskografia:
Anjali (2000)
Sheer Witchery (2002)
World of Lady A Wilja (2003)

oficjalna strona zespołu: www.anjali.org.uk

thom yorke (radiohead + unkle) in a fascinating video that uses the tilt/shift technique. movie-pictures from real life are changed with digital effects to make them look like miniature scale models. strange and estranging, but very engaging. this video was the first to use this technique.

first single off the grammy-nominated “the eraser”. available on xl recordings.

lyrics

Don’t walk the plank like I did
You will be dispensed with
When you’ve become inconvenient
Up on Harrowdown Hill
Where you used to go to school
That’s where I am
That’s where I’m lying down
.
Did I fall or was I pushed?
Did I fall or was I pushed?
And where’s the blood?
And where’s the blood?
.
I’m coming home
I’m coming home
To make it all right
So dry your eyes
.
We think the same things at the same time
We just cant do anything about it
.
So don’t ask me
Ask the ministry
Don’t ask me
Ask the ministry
.
We think the same things at the same time
There are so many of us
So you can’t count
.
We think the same things at the same time
There are too many of us
So you can’t count
.
Can you see me when I’m running?
Can you see me when I’m running?
Away from them
.
I can’t take their pressure
No one cares if you live or die
They just want me gone
They want me gone
.
I’m coming home
I’m coming home
To make it all right
So dry your eyes
.
We think the same things at the same time
We just cant do anything about it
.
We think the same things at the same time
There are too many of us
So you can’t count
.
I was lured into the back of Harrowdown Hill
It was me lured into the back of Harrowdown Hill
I was lured into the back of Harrowdown Hill
It was a slippery slippery slippery slope
It was a slippery slippery slippery slope
I feel me slipping in and out of consciousness
I feel me slipping in and out of consciousness
I feel me…

there’s no video of reasonable soundquality that i can post here. as a solution i’ve included a version with bad sound quality but with the amazing official video (top video) and a video with good quality music (and a fanmade video) (second video).

it’s a crazy video – rorschach’s psychological ink-test forms the basis of it. and then there’s that beat. with a song like this it’s difficult to sit or stand still.

and here’s also the spectacular star wars version from the mtv awards 2006.

Oszibarack od chwili swojego debiutu “Moshi, Moshi” wywoływali zainteresowania światka tak zwanych nowych brzmień. Wrażenia towarzyszące nowemu albumowi “Plim Plum Plam” spotęgowały zapowiedzi wydawcy, porównując wrocławski zespół do największych nazwisk światowej muzyki rozrywkowej. Okazało się, że oczekiwania nie były wygórowane – najnowszy krążek Oszibarack zdobył same pochlebne recenzje, także na naszym portalu. Z liderem grupy, Agimem, rozmawiamy o tym co było, co jest i co będzie.

Kaśka Paluch: Od premiery debiutanckiego albumu “Moshi, Moshi” minęły cztery lata. Czym zespół i jego muzycy zajmowali się przez ten czas?

Agim: Ja pracowalem nad innymi projektami jako producent m.in Not, Nina Stiller, Hurt. Nagralem rowniez epke z Noviką, współpracowalem przy ostatniej płycie z zespołem Agressiva 69, miksowałem ostatni album hip-hopowego kolektywu Kodex. Zmazik był zajętym muzykiem sesyjnym, Tomek Dogiel poświęcił się pracy grafika, a Patrisia w tym czasie nagrała drugą płytę z duetem Husky, przy której również udzielałem się przy pracy nad wokalami.

Wasza druga płyta różni się od debiutu dość znacznie. Zdaje się być mocniejsza w brzmieniu, bardziej melodyjna. Co skłoniło Was do takich przemian?

Chyba bardziej dojrzeliśmy do takiej płyty. Wykrystalizowaliśmy nasze brzmienie dzięki “Moshi, moshi”. Koncerty, którymi promowaliśmy nasze debiutancki album dały nam też do zrozumienia, że oprócz intelektualnej woltyżerki, której oddajemy się z pasją podczas pracy w studio, są w nas duże pokłady energii. Chcieliśmy to zawrzeć na nowej płycie. Szukaliśmy też nowego klucza, kóry byłby drogowskazem dla brzmienia naszej nowej płyty. Nie chcieliśmy się spieszyć, zależało nam na tym, żeby nowy album – przy zachowaniu naszego stylu – był zupełnie inny od debiutu, bardziej eklektyczny, jeszcze bardziej nieprzewidywalny, a przy tym, żeby były to jednak piosenki. Myślę, że się nam to udało.

Zabawa kiczem, zderzenie epok i stylistyk to dość odważny kierunek. Do jakiego grona słuchaczy chcecie trafić ze swoją muzyką?

Nie jesteśmy radiem, ani żadną komercyjną instytucją, któa przeprowadza rodzaj badań fokusowych dostarczających informacji o tym jakie są nastroje i oczekiwania potencjalnych odbiorców, słuchaczy, klientów itp. Robimy po prostu muzykę, którą czujemy, lubimy . Chcemy się dzielić naszą wrażliwością ze sluchaczem jak najabrdziej. Ale to najpierw my chcemy być usatysfakcjonowani swoją pracą. Inaczej byłoby to sztuczne i nieuczciwe. Gramy pop w szerokim tego słowa znaczeniu ale nie jesteśmy produktem, który został stworzony dla zaspokojenia ilości zer na koncie naszego wydawcy, (śmiech). Liczą się emocje i intelekt. Muzyka to dla nas przede wszystkim zabawa i radość tworzenia.

Inspiracje japońską sceną są wyraźnie słyszalne, zresztą i przy pierwszym albumie nie ukrywaliście ich w komentarzach do “Moshi, Moshi”. Wydaje mi się, że przy “Plim plum plam” też tak jest. Skąd ta fascynacja japońskim j-popem?

To zaskakujace spostrzeżenie. Kolejny dowód na to, że każdy człowiek odbiera sztukę w sposób indywidualny. Oczywiście, w przypadku “Moshi, moshi” można mówić o inspiracjach kulturą japońską, było to świadome, o tyle przy “Plim, plum, plam” nasze inspiracje dotykały zupełnie innych obszarów. Że wspomnę całą kinematografię europejską i amerykańską z końca lat 50 i początku 60-tych. Nasza okładka swoją kolorystyką i kreską może przypominać japońską mangę, ale bliżej jej do amerykańskiego komiksu niż kreski kraju kwietnącej wiśni. Okładka miała oddać charakter muzyki, jaką zawarliśmy na albumie. Energia, optymizm, wielopłaszczyznowość, rodzaj szaleństwa i pastiszu. Lubimy żonglować stylami, bawić się konwencją, łamać ją, stąpać po cienkiej linii kiczu, zachowując przy tym szczere emocje i chęć odkrywania nowych obszarów. Staramy się też w miarę komunikatywny sposób nawiązać porozumienie ze słuchaczem i wzbudzić w nim jakiekolwiek reakcje. Oprócz eksperymentu, zabawy dźwiękiem, inelektu i matematyki istnieje przecież melodia, harmonia, kolorystyka, za pomocą której możemy wyrażać swoje emocje. Wzruszać się bądź irytować.

Krążą o Was “plotki”, że macie obsesję na punkcie poziomu produkcji. Rzeczywiście tak jest? Zarywacie noce nad dopieszczaniem brzmienia? (śmiech)

(śmiech) Nie da sie ukryć, że dużą wagę przywiązujemy do brzmienia. Nigdy sie nie oglądaliśmy za siebie. Mało nas w sumie obchodzi tez problem wiecznego kompleksu polskich artystów względem świata. My się czujemy obywatelami świata, uczestniczymy w procesie globalnego aktu twórczego, któremu towarzyszy kreatywny recykling. Dziś to, co tworzy twórca jest wypadkową jego zewnetrznych inspiracji, jest forma recyklingu, sposobem przetwarzania tego, co do niego dociera za pomocą coraz wyższej technologii i łatwego dostepu do niej. W ułamku sekundy jesteśmy w stanie usłyszeć, zobaczyć to, co stworzyl Pan X, dajmy na to, w odleglej Australii. Inspirujac sie nim sami dokonujemy recyklingu jego myśli za pomocą filtracji tych pomysłów przez naszą wrażliwość i wyobraźnię. Nie należy się bać i czuć skrępowanym z powodu miejsca, w którym przyszło nam żyć. Oczywiście dochodzą tutaj kwestie mentalne, ale trzeba zrobić wszystko, żeby się z nich wyzwolić. Sztuka i twórczość dają nam poczycie wolności. W naszej mentalności tkwi pewien rodzaj nonszalancji i bałaganiarstwa. Wyleczyłem się z tego. My, jako Oszibarack, staramy się dbać o każdy detal w produkcji na tyle, na ile pozwalają nam nasze umiejętności i zaplecze. Ale nie tylko my, wystarczy popatrzeć na produkcje takich wykonawców jak Smolik, Miloopa, Novika, nie wnikając w wartość stricte artystyczną, ich produkcje brzmią naprawdę europejsko! I chwała im za to.

W swoją muzykę wkładacie sporo pracy. Musicie być jednak zapewne świadomi faktu, że sporo osób zapozna się Waszym nowym albumem dzięki technologii p2p. Jaki jest Wasz stosunek do poczynań artystów, jak Radiohead, którzy swoje płyty udostępniają darmowo? W Polsce czegoś takiego jeszcze nie było, mogliście być pierwsi… ale?

Ale nie będziemy, ponieważ:
Po pierwsze: w dużej mierze nie od nas to zależy.
Po drugie: Radiohead, to zespół o wielkiej, światowej renomie i może sobie na taki eksperyment pozwolić, choć jak sami przyznali, więcej tego nie zrobią.
Po trzecie: nie stać nas na to, ani naszego wydawcy.
Po czwarte: Chcemy, aby choć w nikłym stopniu zwróciły się koszta produkcji, takie jak druk, honorarium dla grafika, teledysk, honorarium dla fotografa, koszt wynajęcia orkiestry, studia nagraniowego, studia masteringowego.

Ludzie sobie nie zdają sprawy z tego, jak jest to długi, żmudny i kosztowny proces. Wydaje im się, że to jest tylko koszt nośnika, a tak naprawdę jest to marginalna sprawa. Spora część ludzi narzeka, że płyty są drogie. Większość płyt, szczególnie tych z Polski, kosztuje niecałe 30 zł, a i tak je kopiują. Radiohead dali możliwość potencjalnemu odbiorcy samodzielnego ustalenia kwoty, którą zapłaci za ich najnowszy album, a i tak większość ściągnęła za free. Wydaje mi się, że tym działaniem Radiohead chciało zamanifestować swoją niechęć do wielkich koncernów płytowych i sieci pośredników, których czas i tak się już kończy, ale nie zmienia to faktu, że za dobra intelektualne i materialne trzeba płacić. Artysta ma pełne prawo do swojego wynagrodzenia za swojąpracę, tak samo, jak każdy inny. Myślę, że jest to globalny problem, nie do powstrzymania. Kończy się coś takiego jak celebracja samego faktu obcowania z muzyką, z drugiej strony dzięki temu każdy ma szanse na podzielenie się swoją twórczością, choć brak takiego weryfikatoa, jakim był rynek muzyczny, powoduje, że często też powstaje i przedostaje się do obiegu wiele chłamu. Ale ja jestem optymistą i myślę, że powstanie nowy rodzaj relacji między artystą i odbiorcą, dzięki której artysta będzie mógł się rozwijać i poświęcać twórczości, ku uciesze odbiorców. Zbyt wielu ludzi to kocha, by mogło przepaść z kretesem.

Premiera Waszego albumu traktowana jest z równym medialnym rozmachem, jak premiery krążków Miloopy, Noviki, Husky czy Smolika. Zdaje się, że to grono jest trzonem polskiej sceny muzyki elektronicznej. Jak Wy postrzegacie swoje dokonania na tym polu, a może są jeszcze jakieś zespoły, które chętnie byście w tym ‘gronie’ widzieli?

Wychodzi na to, że muzyka elektroniczna to pojemny worek. Moim zdaniem ta definicja straciła swoje znaczenie już dawno. Dziś większość tworzonej muzyki moglibyśmy nazwać elektroniczną. Co drugi twórca korzysta z nowych technologii opartych na prądzie i technice komoputerowej (śmiech). Cieszy nas ogromnie, że wielu ludzi nam pomaga i pomimo tego, że jesteśmy zespołem tzw. udnergroundowym, to media z czystej sympatii nam pomagaja, wierząc w nasz potencjał. To niezmiernie miłe i daje motywacje do dzialań. Wiele pracy w promocję wkładamy w my i nasz wydawca. Bodek Pezda dwoi się i troi, żebyśmy dotarli wszędzie gdzie tylko to możliwe i uzasadnione, z naszym materialem. Znamy się z Noviką, Miloopą, szczerze im kibicujemy, ale nie oglądamy się za nikim. Robimy swoje, najlepiej jak potrafimy, a jeżeli jest taki oddźwięk to tylko nas bardzo cieszy.

Miloopa, LUC, Kanał Audytywny, Husky, Oszibarack… aż chce się powiedzieć “znowu Wrocław!” Co takiego jest w tym mieście, że w ostatnich latach większość muzycznych objawień to właśnie artyści wrocławscy?

Bo tam mieszkają naprawdę arcyciekawi ludzie. To mieszanka kulturowo etniczna. To miasto wiecznie żyje, nie umiera w nocy, ani w dzień. To zjawisko ma swoją siłę i urok, który przekłada się na życie artystyczne tego miasta. Myślę, że we Wrocławiu nie ma czegoś takiego, jak konkurencja. Wszyscy się dobrze znamy i wspieramy. Inspirujemy się wzajemnie, poszukujemy, eksperymentujemy, bacznie obserwujemy to, co się dzieje na świecie, czerpiąc z tego inspiracje i przyjemność, nie uprawiając przy tym teatru epigonów. Myślę, że tu leży przyczyna. Poza tym wypadkową tych wszystkich artystów, których wymieniłaś, daje ogólny charakter tzw. sceny wrocławskiej. Jesteśmy dumni z tego, że wyodzimy się z niej i z samego miasta Wrocławia. Tutaj naprawdę świetnie się żyje.

Na Waszej oficjalnej stronie znajduję informację o dwóch zbliżających się koncertach. Jak będzie wyglądało “Plim Plum Plam” na żywo?

Mam nadzieję, że dobrze (śmiech). A co do brzmienia – będzie bardziej energicznie i drapieżnie. W zależności od budżetu, będziemy starali się też zapraszać muzyków grających na instrumentach dętych. Myślę, że będzie sporo szaleństwa i dobrej zabawy.

Pytanie z gatunku tendencyjnych: jest premiera, recenzje, koncerty… co dalej?

Dalsza promocja, nie tylko w kraju, ale i poza granicami, teledyski, na jesień może uda nam się wypuścić nową epkę i DVD. Wyjdzie niedługo też wersja winylowa naszej ostatniej płyty. Czekają nas bardzo ważne koncerty, na festiwalach Nowa Muzyka w Cieszynie, Open’er i Era Nowe Horyzonty. Zagramy też razem z Michaelem Fakeschem z Funkstorung. Wykonamy razem, jako Oszibarack i Fakesch dwie wspólne kompozycje. To będzie przeżycie!

rozmawiała: Kaśka Paluch
zdjęcia: MySpace.com/oszibarack

W naszym kraju częstym zjawiskiem jest wydawanie dobrych albumów z kilkuletnim poślizgiem. No, ale przecież lepiej późno niż wcale – zwłaszcza, jeśli chodzi o artystów pokroju Imogen Heap, a to jej krążek doczekał się przed kilkoma miesiącami polskiej premiery. Jak słusznie zauważyła moja redakcyjna koleżanka Jadwiga, stało się tak dopiero na skutek użycia w telewizyjnym spocie reklamowym utworu “Just for now”, co wywołało spore ożywienie. Tak czy inaczej jest to doskonała okazja, aby nadrobić zaległości dla wszystkich tych, którzy jeszcze nie mieli przyjemności poznać Imogen.
A Imogen to postać naprawdę godna uwagi. Znana z dwóch solowych albumów: “I megaphone” (1998) i opisywanego właśnie “Speak for Yourself” (2005) oraz dzięki duetowi Frou Frou. W skład tego ostatniego wchodził jeszcze Guy Sigsworth, z którym wydała świetny krążek “Details” (2002) (nasza recenzja tutaj). Niestety, w 2003 roku ich drogi rozeszły się na dłużej i artyści skupili się na indywidualnych projektach. Jednak do dzisiaj Brytyjka pozostaje na Zachodzie bardzo cenionym muzykiem, czego dowodem jest pojawianie się jej kompozycji na licznych kompilacjach albo w bardzo popularnych amerykańskich serialach: “Życie na fali” i “Sześć stóp pod ziemią”. U nas do niedawna Imogen była ciągle anonimowa…

//
// Wszystkie utwory zawarte na “Speak for Yourself” samodzielnie mogłyby stanowić małe arcydziełka – począwszy od pierwszego “Headlock”, przez “Hide and Seek”, “Clear the Area”, aż po wspominane już “Just for now”. Na każdym dominuje doskonały, często zmodulowany wokal, a także mnóstwo różnej, lekko popowej elektroniki z instrumentalnymi naleciałościami: smyczkami i fortepianem. Cały album charakteryzuje jednak bardzo pozytywny nastrój, dzięki któremu chce się do niego ciągle wracać i słuchać w nawet najbardziej ponure dni. Połączenie świetnego głosu Imogen z dosyć swobodnymi, momentami zabawnymi i zaskakującymi aranżacjami sprawia, że “Speak for Yourself” jest tak wyjątkowy i bardzo charakterystyczny.

Jeśli kiedykolwiek miałbym komuś polecać ambitną, ale radosną, wielowarstwową elektronikę, to na pewno nie zapomniałbym o tym krążku. Dobrze, że w końcu szersza publiczność ma okazję poznać taką elektropopową twórczość, bo moim zdaniem, tego typu brzmień jest ciągle za mało; a drugi solowy album Imogen jest dodatkowo doskonałym przykładem na to, że można świetnie się bawić i tworzyć przy tym kapitalną, ale ambitną muzykę.

Michał Perzyna

Chciałabym, żeby ludzie słuchając mojej płyty, nabierali ochoty, by się kochać – mówiła najczęściej Maria Peszek w odpowiedzi na komentarze dotyczące jej nasyconych erotyką tekstów. A widzisz, a rzeczywistość jest brutalna! – że pozwolę sobie sparafrazować Agnieszkę Chylińską. Seks to ostatnia rzecz, na jaką miałabym ochotę po przesłuchaniu tej płyty.
Cały problem nie leży bowiem w samej erotyce warstwy lirycznej, ani nawet w dosłowności tekstów – raczej w ekshibicjonizmie jaki odstawia autorka „Marii Awarii” i monotonii całego krążka. Płyta jest o Marii, jej cielesnych i łóżkowych preferencjach, jej spojrzeniach na innych ludzi i ich ciałach. Po kilku kawałkach ten temat robi się najzwyczajniej w świecie nudny. Ani mnie to nie zażenowało, ani nie zbulwersowało, ani nie zawstydziło, ani tym bardziej nie podnieciło. Mnie to po prostu nie interesuje. Naprawdę nie interesuje mnie czy Maria Peszek stosuje depilację czy „zapuszcza ogrody” i czy „zbiera wzwody”. To ma zachęcić ludzi do kochania? Oczywiście można powiedzieć “nie chcesz, nie słuchaj” – ale płyt się chyba nie nagrywa i nie wydaje z ogólnopolską dystrybucją, po to, żeby ludzie ich nie słuchali.

Oczywiście nie sposób odmówić kunsztu konstrukcji tekstów (abstrahując od ich monotonii) – przestawienia semantyczne oraz momenty niepozbawione poczucia humoru, choć nieco „po chłopsku” (uśmiałam się przy fragmencie: poliż mnie, ajm polisz, możesz mnie posolić albo wy… miętolić – czyli zabawa słowno-skojarzeniowa rodem z ludowych przyśpiewek). W tej materii Peszkowa widać rzeczywiście nieźle sobie radzi. Szkoda tylko, że osiadła na tym jednym temacie, bo to bardziej mielizna niż bezpieczna przystań.

Dobrze wypada sam wokal Marii. Kiedy go słucham, z jednej strony nachodzą mnie skojarzenia ze śpiewem Stiny Nordenstam, z drugiej z melorecytacją a’la Kasia Nosowska. Generalnie jest poprawnie, przyjemnie, różnorodnie. Ale największą zaletą „Marii Awarii” jest jej warstwa stricte instrumentalna. Eklektyczne w stylistyce aranżacje, partie solowe instrumentów, brzmienie i produkcja albumu to jego najjaśniejsza strona – widać, że Andrzej Smolik wyszedł z siebie i stanął obok, żeby wszystko doprowadzić do perfekcji. Przy takich utworach, jak chociażby „Kobiety Pistolety” albo „Ładne słowa” (tło muzyczne prawie, jak w Laika) odzyskuję wiarę w możliwości polskich producentów. Akompaniament genialnie współbrzmi z barwą głosu i techniką wykonawczą Peszek, co daje zgrabny, solidny „produkt”. Pod tym względem „Maria Awaria” jest najlepszą premierą ostatnich miesięcy.

Po premierze krążka z jednej strony pojawiały się komentarze opiewające wolność artystyczną Peszek, z drugiej – krytykujące uwagi dotyczące śpiewania pod publiczkę, wywoływania skandalu dla skandalu i lepszej promocji krążka. Dyskusję nad tą kwestią pozostawiam gospodarzom talk-show, w których Maria pojawi się pewnie jeszcze nie raz. Choć fakt, faktem, że samymi tekstami płyty załatwiła sobie taką reklamę, jakiej nie wykombinowałby jej najlepszy PR’owiec – zakładając oczywiście, że rzeczywiście nie wykombinował jej PR’owiec.

Reasumując, mimo znużenia, jakie wywołują u mnie teksty kolejnych piosenek na „Marii Awarii”, polubiłam ten krążek – bo gdy przestaniemy aferować się „hujawiakami” i depilacją odkryjemy jedną z najlepszych na płaszczyźnie muzycznej polskich produkcji mijającego powoli roku. Brawa dla Smolika, dla Wróblewskiego i Korybalskiego, no i dla Marii Peszek oczywiście. W końcu to jej płyta.

Kaśka Paluch

Norweski duet Röyksopp zaskakuje coraz bardziej. Kiedy myśleliśmy, że po “The Understanding” możemy już zapomnieć o klimatach “Melody A.M.”, panowie Torbjørn Brundtland i Svein Berge nastawiają się na pop, elektro i komerchę, a single poprzedzające nową płytę jeszcze bardziej w tym przekonaniu utwierdzają… serwują nam coś, co stanowi swoisty krok do tyłu. I sieje jeszcze większy zamęt.

“Junior” można potraktować jako ciekawą odskocznię, melodyjną, taneczną, dynamiczną, wypełnioną jednak tu i ówdzie duchem “starego” Royksopp. I jakkolwiek płyta “The Understanding” stanowiła kontrast i zaskakującą metamorfozę, tak “Junior” jawi się jako pewien balans, pomost między “Melody A.M.”, a krążkiem z 2005 roku. I przyznam szczerze, że… odczuwam jakąś sympatię do tego albumu. Może to przez wzgląd na współpracowników przy nagraniu (połowa The Knife – Karin Dreijer Andersson – i Lykke Li)? A może dlatego, że mimo pozornej kiczowatości i traktowania muzyki jako rozrywki, nie wyczuwam tu totalnej bezmyślności, charakteryzującej inne produkcje nastawione na komercyjny sukces? Bo, że “Junior” taką produkcją jest, to nie ulega wątpliwości.

Jest tu trochę atmosfery uładzonego, ugrzecznionego The Knife i spora doza klimatu Apoptygmy Berzerk czy electro w ogóle, a w “You Don’t Have A Clue” Royksopp brzmi wręcz jak Kate Bush z “Hounds of Love”. Brakuje nieco subtelności, niektóre brzmienia wydają się wręcz ordynarne, maszynowe do bólu, podobnie jak mało zachęcające melodie o konstrukcji cepa. Zwłaszcza pierwsza połowa albumu potrafi porazić swoją niewybrednością. Ale już od 6 kawałka, “Miss it so much” z Lykke Li robi się przyjemnie, fiordowo, troszeczkę groteskowo (przy czym jest to groteskowość typowo północna, jak norweskie filmy), rzekłabym “royksopp’owo”. I tu płyty zaczyna się słuchać z nieukrywanym zadowoleniem.

Trudno “Juniora” ocenić jednoznacznie. Gdyby pierwsze utwory z albumu znalazły się cztery lata temu na “The Understanding”, a reszta zostałaby na najnowszym krążku, mówilibyśmy o powrocie dawnej stylistyki duetu. Teraz można się zastanawiać – czy twórcze dusze Torbjørna i Sveina są dualistycznie rozwarte między tym, jak wystartowali na rynku muzycznym, a tym, jak zaczęli swoją muzyką zarabiać pieniądze? A może oni po prostu “tak mają”, że nie potrafią zbyt długo usiedzieć w jednym miejscu, dać się złapać w jakąkolwiek szufladkę? Jeśli tak, to na czwartym krążku można spodziewać się nawet death metalu. Mnie pozostaje polecić utwory od 6 do 11. Za resztę nie biorę odpowiedzialności.

Kaśka Paluch

Wolni od zobowiązań i roztańczeni

Ostatnio szczególnie i ze wzmożoną siłą udzielają się duety. Nie wiem, jak można by to wytłumaczyć psychologicznie, socjologicznie lub jakoś inaczej “icznie”, ale duety te osiągają zaskakujący sukces. Może współdziałanie dwóch osób ma podłoże naturalne? W końcu w naszym organizmie prawie wszystkiego jest parzyście: dwoje uszu, dwoje oczu, dwie komory serca i dwie półkule mózgowe i tak dalej. Jakkolwiek by nie było, połączenie Patrini – Skórka zaowocowało idealnym, jednym organizmem. Organizm zapakowano w woreczek z napisem “electro”, ale wszyscy już wiemy, że zamykanie nowych projektów w jakieś stare ramy gatunkowe nieco mija się z celem. Tak więc na wszelki wypadek nie będe nazywać Skinny Patrini “duetem electro” (pomimo, że takim określeniem sami się mianują), żeby nikogo nie zniechęcić i w drugą stronę – żeby się nkt specjalnie nie nastawił na electro w czystej postaci.

Kilka razy już mówiłam i pisałam o tym, jak bardzo żałuję, że Goldfrapp (notabene – też duet) na swoim ostatnim albumie daleko odeszło od szaleństwa z “Supernature” chociażby. Pomimo, że Alison Goldfrapp nadal uchodzi za jedną z najbardziej ekstrawaganckich osobowości muzycznej sceny, to jednak rozmemłane sowy i clowny niezbyt mnie urzekają. Ale to w ramach dygresji i nakierowania was na styl “głów końskich” i innych ciekawych wynalazków, jakimi Goldfrapp raczyło nas jeszcze kilka lat temu. Otóż padało wówczas stwierdzenie, iż duet ten wychylił się nieco w kierunku electro z zahaczeniem o lateksowy styl disco. Zdania były – i nadal są – podzielone. Ale w moim odczuciu taki kierunek rozwoju muzyków stał się jedną z jaśniejszych gwiazdek na firmamencie ich kariery. I to właśnie z tym stylem i kierunkiem od pierwszych dźwięków kojarzą mi się dokonania Skinny Patrini.

“Duty Free” to jeden z tych krążków, które należy włączać z samego rana: dla dobrej energii, dla rozruszania, dla nabycia swoistego dystansu do otaczającego nas zagonionego świata. Długoletni znajomi – Michał Skórka i Anna Patrini – wykorzystali zmyślnie atuty swojej muzycznej wyobraźni, zdolności technicznych, jak i możliwości wokalnych. Pomimo, iż projekt nastawiony jest na stylistykę electro, to nie usłyszymy tu swoistych nierzadko trudnych do zniesienia plastikowych dźwięków, zbytniej cukierkowatości. Poszczególne utwory wpadają w ucho zarówno pod względem melodycznym, jak i czysto brzmieniowym. Nie muszę spejclanie ukrywać, iż energia albumu, jego rytmiczność i nietuzinkowa taneczność sprawiają, że nogi same kiwają się w takt muzyki. Uwagę przykuwa z jednej strony warstwa “instrumentalna” (elektroniczna), z drugiej – wokalna. Muzycznie materiał nie nuży – elektronika bardzo profesjonalnie odzwierciedla na przykład ostre, rockowe brzmienie gitar (Delicious), ciekawie pomyślane zostały też basy, które wyznaczają charakter utworu (bardzo, bardzo perkusyjne i nieco… kosmiczne). Jeżeli przysłuchamy się uważnie wokalistce, to stwierdzimy że panna Anna Patrini nie wysila się specjalnie wokalnie – żadnych koloraturowych szaleństw, żadnych uroczych kantylen. I chwała bogu. Ania znalazła w sobie taką barwę głosu, która idealnie współgra z elektronicznym tłem, czyli miłośnicy Alison Goldfrapp czy Roisin Murphy mogą zacierać ręce. Jednym, jedynym utworkiem, który wybija sie z błyszczącego kolorowymi światłami klimatu, jest końcowe Evening Dress. Trochę zaskakujące, ale w gruncie rzeczy – urocze. Numerek delikatny, zwiewny, troszkę zamglony, troszkę senny. I to dzięki niemu możemy ostatecznie przekonać się o kunszcie wokalnym Ani i producenckim – Michała.

Okładka “Duty Free” nieco mnie przeraziła, zaszufladkowanie do “electro” – również. Po pierwszym odsłuchu przekopałam sieć w poszukiwaniu jakichś wskazówek, gdzie się ukrywali ci nasi rodacy, kiedy polska scena elektroniczna zdychała w nudzie. Skinny Patrini nagrali album, który spokojnie mozna postawić obok największych i najbardziej cenionych dokonań artystów zagranicznych. Doprawdy – nie mamy sie czego wstydzić.

Jadwiga Marchwica

Słyszałam kiedyś opinię, iż Björk posiada taki głos, że nawet gdyby zaśpiewała do odgłosów prania ręcznego, brzmiałoby to cudownie. Myślę, że zupełnie podobne wnioski można wysnuć przy osobie Thoma Yorke’a – z charakterystyczną barwą jego głosu i specyfiką ekspresji wokalnej, tworzy swego rodzaju markę, która zawieść zwyczajnie nie powinna.
Można polemizować, w jakiej mierze wokalista wpłynął na niepowtarzalność grupy Radiohead, nie da się jednak zaprzeczyć, iż w przypadku takich zespołów i wokalistów zmiana człowieka za mikrofonem oznacza kompletnie inny odbiór całości. Tego nie zauważa się tylko w Varius Manx. Sam fakt nagrywania solowej płyty przez tak wyrazistą osobistość nie zdziwił mnie więc jakoś szczególnie. Ten artysta udzielił się już w kilku projektach, więc na dobrą sprawę *sam* działa już od jakiegoś czasu. Teraz jednak przyszedł czas na absolutnie autorski krążek. Można by rzec – czas najwyższy.

Zdaję sobie sprawę z tego, iż muzyk nie nagrywa płyty poza swoim stałym zespołem po to, by traktować ją jako kolejny etap w rozwoju owej grupy czy porównywać ją do poprzednich dokonań, dlatego ocenianie „The Eraser” z tej perspektywy mogłoby być dla Toma krzywdzące. Ale człowiek jest tylko człowiekiem, pewne reakcje są nieuniknione, stąd powstrzymywanie się przed czynieniem aluzji i szukaniem analogii do Radiohead przy słuchaniu solowego dokonania Yorke’a, było w moim przypadku ciężką pracą. Napomknę więc jakby tylko mimochodem, iż fanów zespołu nic specjalnie nie powinno zdziwić. Słowem – odetchnijcie sobie. Z ulgą.

Porównanie do Bjork z pierwszego akapitu nie było przypadkowe (nie wynika też z mojej obsesji na punkcie tej artystki, choć prawdę mówiąc, słyszałam, że nałogowiec do nałogu się nie przyznaje). Nie mogę bowiem oprzeć się wrażeniu, iż Yorke swoim krążkiem bardzo zbliżył się do stylistyki prezentowanej przez jego koleżankę po fachu – w pełnym znaczeniu tego słowa, bo – wprawdzie wszyscy to już wiedzą, ale i tak powiem – islandzka wokalistka i lider Radiohead popełnili już razem dzieło (szukać można go na ścieżce dźwiękowej do „Tańcząc w ciemnościach”). Zbliżenie to słychać szczególnie w tytułowym utworze otwierającym album – głównie ze względu na minimalizm brzmieniowy całego utworu, pewnego rodzaju „suchość” bitu, którą nazwać by można „laptopową”… czy to coś przypomina? Mnie – przede wszystkim „Vespertine” Bjork. Ta oszczędność w formie pozwala skupić się na tym, co najważniejsze – czyli głosie wokalisty i słowach, które chce nam przekazać. Bo w atmosferze niepokoju i melancholii Thom przedstawia teksty, nazwijmy to, zaangażowane ekologicznie, politycznie i ogólnie rzecz ujmując – zaangażowane w człowieka. Co zresztą niczym nowym dla Yorke’a nie jest, jeśli przypomnimy sobie krążek Radiohead „Hail to the Thief”.

Mimo, iż dawka emocji zawarta na albumie pozorować może pewną ciężkość, to „The Eraser” jest płytą niezwykle przyjemną w odbiorze – z małą “zadrą”, którą determinuje już sam charakter brzmienia wokalu. Gdyby nie próbować analizować słów i wczuwać się w rozterki ich autora, słyszymy, że Yorke nagrał utwory bardzo delikatne, wyciszone, z pięknymi – jak zawsze – liniami melodycznymi. I mocno elektronicznymi podkładami z nie narzucającą się gitarą akustyczną. Muzyka nieobojętna na współczesność – na każdej płaszczyźnie. Mnie więcej nie trzeba.

Kaśka Paluch

Jest coś specyficznego w wokalistkach, z którymi współpracował Matthew Herbert. Artysta ten ma wysokie wymagania nie tylko w przypadku sampli, jakich używa na swoich albumach, ale także w kwestii doboru głosów czy raczej osobowości, do których te głosy należą (jedno z drugim ma wbrew pozorom wiele wspólnego). Dlatego współpracował z charyzmatyczną Roisin Murphy, dlatego na jego najnowszym krążku śpiewa Dani Siciliano. I dlatego pewnie oba solowe projekty tych pań są do siebie tak podobne. A to plus.

Nie ma znaczenia do jakiej muzyki Dani Siciliano śpiewa, czy jest to house, disco czy eksperymentalna elektronika – tak naprawdę wypełnieniem każdego utworu z jej udziałem jest sam głos. W ciągu kilku sekund barwa wokalu potrafi zmienić się ze słodkiej i subtelnej w szorstką i namiętną – jednak przez cały czas ten głos ma swój charakter, niezależność, coś, co odróżnia go od całej reszty bezimiennych wokalistek. I wcale nie chodzi tu o wirtuozerie, oszałamiającą tessiturę czy nadludzką rozpiętość skali głosowej a la Urszula Dudziak, ale o Wyraz przez duże „w”, którego tak coraz częściej brakuje u współczesnych piosenkarek. Dani nie ma tego problemu – jeśli raz usłyszy się jej głos, można go pomylić tylko ze wspomnianą Roisin – ale to przecież komplement.

Mimo, iż to na wokal pada główne skupienie słuchacza „Slappers” jest też interesująca pod względem czysto muzycznym. Ciężko jednoznacznie określić przynależność gatunkową, a mnie już coraz mniej chce się naginać czy tworzyć jakieś mutanty typu electro-trip-acid-rock-jazz-i-tak-dalej. Ważne zaznaczyć, iż brzmi to głęboko elektronicznie, miejscami instrumentarium przybiera wręcz ascetyczny kształt, bo całość opiera się na mocnym fundamencie wyraźnego basu i nieregularnej perkusji (to informacja dla osób cierpiących na fobię rytmiki house’owej). Ale są też utwory, w których akompaniament rozbudowuje się o gitarę czy dodatkowe głosy (panie z bandu Kitty, Daisy And Lewis), Dani nie unika ćwierćtonowych zawodzeń, a czasem nawet swoistego scatu.

Spodoba się fanom Moloko i Anji Garbarek, miłośnikom muzyki ciekawej i niepowszedniej. Dani Siciliano to osoba uzdolniona wszechstronnie – a jej talenty mają odbicie w kompozycjach, jakie prezentuje nam na „Slappers”. Dani realizuje tu swoje motto wyrażone w pierwszym utworze – „If you speak, then speak your mind” – ona wyraża swoje myśli bardzo dosadnie.

Kaśka Paluch

„Naprawdę sama nie mam klucza do tego, co zrobiliśmy”
Warto było czekać, oj warto. „Ruby Blue” to zbiór 3 limitowanych ep-ek tworzących serię „Sequins” i efekt niezwykle udanej współpracy twarzy i głosu Moloko, Roisin Murphy, z jednym z najważniejszych przedstawicieli muzyki elektronicznej i microhouse’u w Europie, Mathew Herbertem. We dwoje tworzą taką parę jak król i królowa balu, na który zjechali wszyscy muzycy, którzy wydali swoje albumy w tym roku.
„Mathew nauczył mnie różnych sposobów wykorzystywania mojego głosu. Pracowaliśmy nad szczegółami harmonii aż uzyskaliśmy pożądany efekt. Nigdy wcześniej nie słyszałam mojego głosu tak brzmiącego.”
Na pierwsze spotkanie z Roisin Mathew poprosił ją, by do studia przyniosła jakąkolwiek rzecz. Wokalistka wzięła ze sobą notatnik, w którym zbierała pomysły na nowy materiał. Tego dnia nie spełnił on swego przeznaczenia, bowiem Mathew zwrócił się z prośbą, by Roisin podeszła do mikrofonu i trzasnęła notatnikiem. I właśnie w ten przedziwny sposób rozpoczęła się ta niezwykła kolaboracja. Oddanie się w ręce Mathew było świetnym posunięciem wokalistki. To właśnie jego aranżacyjne poczynania, może raczej swawole, czynią płytę wyjątkową i nadają jej niespotykanej świeżości. Pełno tu klasycznych inspiracji, które w nowoczesnej, clickowej oprawie brzmią wyśmienicie. Każdy dźwięk ma określone i przydzielone miejsce, a poszczególne wstawki i tematy zlewają się harmonijnie i mieszają przed naszymi uszami.

„To najlżejsza muzyka, jaką kiedykolwiek tworzyłam. Świetne było to, że nie miałam nad sobą żadnego kierownictwa ani ustalonego porządku.”
Roisin pracowała nad płytą niezwykle długo i niezmordowanie dążyła do uzyskania jak najefektowniejszych rezultatów. Jej mała rewolucja w świecie house’u i funky przy pierwszym zetknięciu wydaje się bardzo oryginalna, ale jednocześnie skomplikowana. W rzeczywistości pomysły na poszczególne kompozycje nie są aż tak trudne, wymagają po prostu obycia się z nimi. Czy „Ruby Blue” to kolejna płyta Moloko tyle, że opatrzona jedynie nazwiskiem wokalistki? Myślę, ze nie. Zbyt mocno swą obecność zaznacza Herbert, zbyt często Roisin odcina się, także wokalnie, i eksperymentuje. Nawet konwencja wydaje się dosyć sporo odmieniona. Z drugiej strony przypuszczam, że większość fanów Moloko z przyjemnością sięgnie i tak po „Ruby Blue”. I słusznie.
Urzeknie ich zapewne to płynne i słodkie balansowanie między nastrojami. Jedne utwory są stonowane, inne zadziorne, jedne kołyszą i uspokajają, inne podskakują w szaleństwie. I w tym już zasługa samej Roisin, która nie bez kozery nazywana jest Josephine Baker światka muzyki elektronicznej. Jej niezwykła charyzma czyni ją jedną z czołowych osobowości muzyki rozrywkowej. Ma w sobie niewyobrażalny magnez i używa go tak, jak chce, wedle swoich zachcianek.

„Odbieram tą muzykę raczej jako tancerka niż analityk.”
„Ruby Blue” to spore wydarzenie i osobisty sukces wokalistki. I to bez dwóch zdań. Mimo, że chyba jednak wciąż wolę Roisin razem z M. Brydonem, to w płytce będę się zasłuchiwał jeszcze wiele, wiele razy.
O ile w trakcie bardzo owocnej pracy w Moloko Roisin śpiewała: „The Time Is Now”, to swoją pierwszą solową produkcją pozwala nam wszystkim nucić „Her Time Is Now”.

Rafał Maćkowski (el.greco)

Torbjřrn Brundtland i Svein Berge już od chwili pojawienia się pierwszych informacji na temat powstawania ich nowego krążka mówili, że ten będzie inny niż “Melody A.M.”, powtarzali też nieustannie, że jeżeli słuchacze oczekują melancholijnej atmosfery z debiutanckiej płyty, będą musieli prawdopodobnie poczekać na trzecią. Druga miała być taneczna, dynamiczna, popowa, inna. Dlatego też nie zdziwiłam się, kiedy usłyszałam taki styl po włączeniu “The Understanding”. Zdziwiłam się za to… że przypadło mi to do gustu.

Zdawać by się mogło, iż chłopcy z Royskopp postanowili nagrać album, który będzie pewnym sukcesem na rynku, zupełnie tak, jakby chociaż jedną płytą chcieli zarobić wystarczająco dużo by pospłacać kredyty i długi, a później wrócić do trudniej przystępnej, trip-hopowej muzyki. Z drugiej strony jednak, gdy słucham “The Understanding” nie mogę pozbyć się myśli, iż może takich pobudek w ogóle nie było, a odsłonięcie drugiej twarzy duetu jest efektem chęci sprawdzenia się w zupełnie innych klimatach czy przekazania słuchaczom całkiem odmiennego przesłania, niż miało to miejsce w przypadku “Melody A.M.”. Nie ukrywam, pierwszy kontakt z “Only This Moment” – singlem promującym album przed premierą w rozgłośniach radiowych – był dla mnie przeżyciem traumatycznym. Do tej pory szybszy beat połączony z melodyjnym wokalem w wykonaniu Royksopp kojarzył mi się wyłącznie z czymś na wzór “Poor Leno”. Tu natomiast otrzymałam pełnowartościowy pop i poczułam się, jakby mnie ktoś zwyczajnie zdradził.

Przyszedł jednak czas na resztę albumu, w tym kontekście nie tylko singiel zaprezentował się troszkę inaczej, ale całościowy odbiór muzyki norweskiego duetu uległ delikatnej modyfikacji. Czy to na fali euforii spowodowanej wzmożonym nasłonecznieniem organizmu, czy z sentymentu do Royksopp – wrażenia z “The Understanding” mam pozytywne. Faktem jest, że zapewne dużo bardziej szczęśliwa byłabym słysząc coś bliższego “Melody A.M.” – choć z drugiej strony i na tym albumie możemy doszukać się podobnych brzmień (“Alpha Male”, “Someone like me”).

Myślę, że piętnowanie zespołu tylko dlatego, że nagrali płytę inną niż debiut i – być może – bardziej komercyjną zakłóca czerpanie przyjemności z walorów, które muzyka na “The Understanding” niewątpliwie posiada. I spodoba się każdemu, kto nie ma odczuwa panicznego lęku, przed małym rozprężeniem i skierowaniem się w stronę nieco lżejszych dźwięków. Zwłaszcza, że Royksopp mają tę właściwość, iż nawet grając pop brzmią jak Royksopp. Innymi słowy – klimat norweski jest dalej aktualny.

Kaśka Paluch

Z tą płytą każdy fan trip-hopu wcześniej czy później musi się zmierzyć. “Felt Mountain” jest bowiem jednym z tych dzieł otoczonych mgłą nastrojowej i tajemnej elektroniki, które podrywają słuchaczy z krzeseł, które wpisują się już na zawsze jako klasyk gatunku. Jest jednocześnie czymś więcej niż oszałamiającym debiutem magicznego brytyjskiego duetu – to po prostu wydarzenie i zwycięstwo na całej linii.

Dymem swego papierosa dmucha nam w twarz Allison Goldfrapp, nieprzeciętna wokalistka, bardzo ważna zdobycz wokalna dla trip-hopu, oraz Will Gregory, a właściwie jego cień, ponieważ najczęściej schodzi na drugi plan i udaje się do swojego aranżacyjnego królestwa. Tworzą oni formację nieprzeciętną, która od początku oferowała kompozycje skomplikowane, melancholijne i oniryczne, zarezerwowane tylko dla niezwykle wrażliwych słuchaczy. Pojawiali się z Tricky`m, Juryman`em czy Orbital. Jednak ich muzyka nabiera pełnego wydźwięku, gdy staje się materiałem na własną płytę

Pewien charakterystyczny dla trip-hopu ezoteryczny, pełen drżenia i niepokoju klimat sprawia, że wielbiciele bristol sound delektują się każdym dźwiękiem od początku. Ciekawym zabiegiem jest połączenie bardzo nowatorskich, refleksyjnych rytmów z siłą orkiestry. Niezliczona liczba programatorów idzie w parze z fortepianem, skrzypcami i wiolonczelą. Nadaje to tej wyjątkowej magii właściwej tylko “Felt Mountain”. Czy wiecie, kto pojawił się na płycie? Otóż album powstał, gdy Portishead istniało już bardziej formalnie, więc jego członek, basista Adrian Utley, z czystym sumieniem mógł sobie pozwolić na muzyczny skok w bok. Nie zaznacza jednak zbyt silnie swojej obecności i może raczej oblizywać usta na myśl, że to jego grupa mogła nagrać takie cudo. Goldfrapp dosyć zręcznie przejęli pewną spuściznę po dniach chwały trip-hopu. Nie mogli więc zawieść i nie zawiedli…

Materiał zebrany na krążek ma też wiele wspólnego z muzyką filmową, nierzadko Alison podaje rękę Ennio Morricone lub Krzysztofowi Komedzie, dźwięki są bowiem bardzo typowe dla obu panów. Sama Alison tworzyła wiele utworów, będąc zainspirowana filmami, które szczególnie ją dotknęły i zafascynowały. Płyta niewątpliwie ma w sobie coś z muzyki z rodem z francuskiego kryminału. Obraz z Alison w roli głównej to wiejąca chłodem historia. Śpiewa głosem niezwykłym, anielskim w sposób bardzo delikatny i subtelny, jakby tylko lekko dotykając dźwięków, bo istotą płyty jest właśnie ascetyczna jedwabność wszystkich utworów. Stanowią one nielada wyzwanie, są cudowne i niebezpieczne. Utopijny świat tej niebagatelnej płyty wprawia w stan muzycznej ekstazy i najwyższego skupienia, to słodkie napięcie trwa przez cały czas.

Alchemia w świecie trip-hopu. Niezwykła uwodzicielska mieszanka wyszukanej elektroniki z jednoczesną orkiestracją. Odkrycie. Zjawisko. Pozycja ambitna, uwodzicielska i obowiązkowa, pełna chłodu, ale jednocześnie pikantnego demonizmu.To dzieło prawdziwie frapujące, a może raczej goldfrappujące…

Rafał Maćkowski (el.greco)

Podobno od tego się zaczęło. Słodko mleczny duet poznał się na imprezce w północnej Anglii, kiedy to Rosin (późniejsza wokalistka zespołu) spytała Marka Brydon’a (już wtedy znanego z tego, że bawi się w muzykę) „Do you like my tight sweater?” Czy ktoś spróbowałby powiedzieć „Nie”? Mark uznał, że to świetny tekst na płytę, którą wydano już rok później. I jak tu nie wierzyć w przeznaczenie?
Na dzień dobry „Fun For Me”. Każdy powinien potraktować ten tytuł osobiście i czym prędzej rozpocząć zabawę z debiutem Moloko. Ten singiel nigdy się nie nudzi, jest tak magicznie chilloutowy, że za każdym razem, gdy go słucham nasuwa mi się magiczne słowo Ibiza. Taka stylistyka dominuje na większości materiału, ale za każdym razem Mark muzycznie zaskakuje słuchacza od innej strony. Trzeba przyznać, że zabawa z elektroniką wychodzi mu pysznie. To takie party-granie na piątkowe wieczory tyle, ze z duszą. Do tego dochodzi głos wielkiej indywidualistki i showmanki, Rosin Murphy. Ciekawa barwa z lekkim piachem ma w sobie i coś kobiecego, i dziewczęcego. W znacznej mierze dzięki niej wszystkie te utwory zyskują specyficzną eteryczność. Na płycie znajdują się jeszcze dwa single: „Dominoid” i utwór z pokrętnym tytułem „Where Is The What, If The What Is In Why”. Ten ostatni może chyba najbardziej z całej płyty przypaść do gustu fanom trip-hopu. Przed klubowy szereg wybijają się jeszcze piosenki z zupełnie innych bajek. „Butterfly 747” to już bardziej techno, a „Killa Bunnies” to z kolei rockowe granie. Nie sposób też przejść obok przezabawnych i uroczych mini-utworów pełniących rolę przerywników i łączników między kolejnymi piosenkami. Wśród nich „Tight Sweater”, który pozwala nam zajrzeć do umysłu Marka w momencie tego olśnienia, które towarzyszyło pierwszemu spotkaniu z Rosin.

Pozycja godna uwagi, zwłaszcza, gdy dobieramy sobie płytki jako podkład do tańca. Myślę, że na „Do You Like My Tight Sweater” warto zwrócić uwagę ze względu na to, że wiele osób grupę poznało dopiero dzięki hitowi wszechczasów – „Sing It Back” (tak jak ja) i może nie mieli ochoty, żeby cofać się wstecz. Proszę mi wierzyć, zarówno słuchanie jaki i recenzowanie tej płytki to wielka przyjemność.

Myślę, że niewiele jest kapel, które sprawiają takie trudności, jeśli chodzi o sklasyfikowanie i odłożenie na jakąś muzyczną półkę. Do duetu przywarła etykietka trip-hopu. Może nie jest to błąd, ale już po pierwszych dźwiękach płyty każdy fan mrocznych brzmień mocno się przejedzie. Klimat być może jest podobny, ale jednak pełno tu radości, tanecznej wariacji zmieszanej z funkiem, new beatem, house i czymś w rodzaju ambitnej muzyki tanecznej. Sami muzycy mówią, że są skromną, ale niepokorną grupą popową. Skromną? Przecież ta jak i kolejne płyty to ogromne powody do dumy! I pomyśleć, że wszystko zaczęło się od sweterka…

Rafał Maćkowski (el.greco)