Herzien met nieuwe kaarten: Verbetering Valleilijn Amersfoort – Ede.

Gaarne zou ik nog even mijn gal spuien over lijn 2 in Amersfoort, van busmaatschappij Connexxion.

Zaterdag overkwam me het perfecte. Ik was op de juiste plek op de juiste tijd. In de bus, die overigens te laat was. Er stapten twee jonge mensen met een felgele jas aan. Ik dacht dat ze net klaar waren met leden werven voor één of andere vreemde organisatie, en nu eens naar huis gingen. Ik schrok me dan ook wezenloos toen de twee opstonden en de mensen voor en achter mij allerlei dingen begonnen te vragen met klemborden onder hun armen en potloden in hun jaszak. Ietwat geergerd haalde ik mijn iPod uit mijn oren en keek ik de jongen die mij wat vroeg aan. ‘Hooi! Wij zijn van het ministerie Verkeer en Waterstaat. We komen deze buschauffeur checken, zou je een enquête willen invullen voor ons?’ Mijn gezicht klaarde op, ik was die ochtend te laat op mijn werk aangekomen omdat bus 11.54 niet kwam opdagen. ‘Erm… ja! Graag! Mag het ook gewoon over lijn 2? Over deze buschauffeur heb ik weinig te klagen.’ Dat mocht ook, en zo begon in aan de enquête.

Het was niet helemaal eerlijk, want er was geen ruimte om in te vullen dat mijn bus de laatste drie weken al vier keer niet was komen opdagen, zomaar voorbij bezette bushaltes was gereden en steevast tien minuten te laat was. Tot overmaat ramp waren er voor mijn tentamen engels twee bussen niet komen opdagen. Toen de bus eindelijk kwam, hield ik mijn OV-jaarkaart omhoog en stampte ik laaiend naar binnen. De buschauffeuse draaide zich naar het gangpad en riep ‘Sjoow. Goedemorgen, arrogant wijf!’ Dit mens -mens?- beest moest ontslagen worden. Sjow behandel je je klanten niet. Theoretisch gezien betaal ik gewoon voor deze rit, en nog theoretischer gezien zou ik geld toe moeten krijgen omdat twee bussen niet kwamen opdagen. Maar nee. Het enige wat ik kreeg was ‘arrogant wijf’. En dat terwijl ik na een jaar bijna dagelijks bussen nog altijd vriendelijk was als de bus weer niet kwam. Eén blonde del en mijn beeld over Connexxion is nog verder verwoest.

Goed, dat kon ik niet aangeven, maar ik kon wel aangeven dat deze bus steevast te laat kwam. De buschauffeurs van deze lijn hebben een duidelijke aversie tegen op tijd zijn. ‘Iedereen vindt deze lijn slecht.’ hoorde ik achter me. ‘Ja, als alle enquêtes slecht zijn, krijgen ze een boete.’ Antwoordde de ander. Mijn ogen lichtte op. Als dit lijn twee zou dwingen tot goede service, dan zou dit mijn zoete wraak zijn. Plus een klachtenbrief naar het hoofdkantoor waar precies in stond beschreven welke buschauffeuse op welke dag op welke lijn en op welke tijd zo bot was geweest. Plus al die andere keren dat de bus niet was gekomen, en ik, die altijd twee of drie bussen te vroeg neem, weer eens te laat kwam. Nog een uur eerder weggaan, lijkt me geen slim plan.

Mijn enquete was ingevuld. En snel ook. Stiptheid van deze route op de schaal van 1 tot en met 10: 1. Incidenten op de schaal van 1 tot en met 10: 1 keer uitgescholden door de buschauffeuse, vaak genoeg overgegeven door te snel optrekkende buschauffeurs. Wraak is zoet, zegt men wel eens. Meestal ben ik tegen wraak, het keert zich vanzelf wel eens tegen je. Maar nu is het mijn beurt. Lekker puh, Connexxion. Ga het maar eens goed doen.

Hier wordt voorgesteld de spoorlijn Utrecht – Arnhem om te leggen naar De Uithof, het campus- /zorg- / kennis- terrein tussen Utrecht en Zeist. Het bestaande tracé wordt gebruikt voor van een HSL-Oost, richting Arnhem / Nijmegen. Op het verplaatste tracé komt een nieuw station Zeist. Vanuit De Uithof wordt de nieuwe lijn ook doorgetrokken naar Amersfoort. Treinen uit het noorden en oosten kunnen dan Den Haag en Rotterdam bereiken, zonder ‘kop maken’ (omkeren) in Utrecht.

De bouw van een lijn Amersfoort – Utrecht was al voor de Tweede Wereldoorlog gepland. Het gebied tussen Utrecht, Zeist en Amersfoort was toen nauwelijks bebouwd. Stadsuitbreiding, en de snelwegen A12, A27, en A28, hebben het sterk veranderd. De toenmalige ‘Rijksuniversiteit Utrecht’ is verhuisd naar De Uithof in de jaren ‘60, vanwege de schaalvergroting in het hoger onderwijs. Het werd meer dan een verhuizing: het project stuurde de ontwikkeling van de stad als geheel, en doet dat nog steeds. De Uithof heeft een universiteit, een hogeschool, een academisch ziekenhuis met 1000 bedden, en inmiddels ook vele bedrijven. Het is een reisdoel voor 50 000 studenten en 20 000 werknemers.

Het stadsbestuur loopt voortdurend achter de feiten aan. Al sinds de jaren ‘70, is er gesteggel over een mogelijke sneltram-verbinding naar De Uithof. Het voorstel hier is van een andere orde. Bovendien is het de bedoeling om het te combineren met een metro, én met een tram: daarover meer later. Het voorstel valt in drie delen uiteen: de lijn naar De Uithof, de lijn Uithof – Amersfoort, en de verbinding met de bestaande lijn bij Driebergen.

In De Uithof zelf, vormen de Padualaan / Heidelberglaan het enige geschikte tracé. Dat heeft gevolgen voor het tracé vanuit Utrecht. Dat moet beginnen ergens na de brug over de Vaartsche Rijn, waar de spoorlijn in zuidoostelijke richting loopt: een S-bocht is daarom onvermijdelijk. De enige denkbare optie voor dit tracé is een geboorde tunnel. Het moet liefst alle grote gebouwen vermijden (diepe fundering), en dan is het juist een voordeel, als het deels onder de Kromme Rijn kan lopen.

Klik om te vergroten…

Het geometrisch voordeligste tracé kruist begraafplaats Kovelswade, een rijksmonument. Het afgebeelde compromis-tracé (rood) is langer, maar vermijdt Kovelswade, Stadion Galgenwaard, en sportpark Maarschalkerwaard, dat de gemeente blijkbaar wil volbouwen. Elk verder compromis in het tracé verkleint de bochten verder, en verlaagt dus de snelheid in de 4-km tunnel. Van Utrecht Centraal tot De Uithof wordt het iets meer dan 6 km: de gemiddelde snelheid zal waarschijnlijk niet boven 100 km/h uitkomen.

Bij De Uithof gaat de geboorde tunnel over in een ondiepe tunnel onder de Padualaan. Er is een brede strook beschikbaar, maar de gebouwdelen over de weg zijn niet te handhaven. Het station zelf komt aan de kruising met de Universiteitsweg, naast het ziekenhuis UMC. Drie perronsporen zijn nodig: twee in de richting Utrecht, omdat twee lijnen samenkomen.

Na deze kruising draait de Heidelberglaan in een bocht naar het noorden, om het ziekenhuis heen. De lijn richting Amersfoort draait ook, meer naar het noordoosten. De spoorlijn zou direct na het station splitsen, mogelijk weer in geboorde tunnel.

De Amersfoort-lijn kruist de A28, ter hoogte van de nooit afgebouwde afrit Zeist-West. Het zou dan naast de snelweg lopen, aan de noordzijde, tot aan het Montessori-Lyceum (brug Utrechsteweg). Daarna verlaat het de snelweg, en gaat rechtdoor naar de N237, Amersfoortsteweg.

De lijn zou verder gaan in ondiepe tunnel, onder de brede N237. De weg is kaarsrecht, maar bij Soesterberg is het om de dorpskern omgeleid. De spoorlijn zou de westelijke helft van deze bypass volgen, en dan rechtdoor gaan: hiervoor moeten enkele woningen wijken. De lijn kruist dan de voormalige vliegbasis Soesterberg, waarvan de ontwikkeling nog niet vaststaat.

De lijn kruist de Poelmanwerg, en gaat verder door de militaire oefenterreinen De Stompert en De Vlasakkers. Bij de Poelmanweg is de lijn op 40 m hoogte, het kan hier makkelijk ‘ingegraven’ worden. Bij het opstelterrein Vlasakkers, sluit het aan op de spoorlijn Utrecht – Zwolle (de lijn uit Utrecht via Den Dolder).

Vanaf De Vlasakkers is het 3 km tot Station Amersfoort. De kruising met de lijn uit Hilversum moet ongelijkvloers worden (is al langer gepland). De lijn Uithof – Amersfoort wordt 16 km lang: het heeft geen tussenstations, en is uitsluitend bedoeld voor Intercity-treinen. Het zou in principe alle huidige Intercity-treinen overnemen, die via Den Dolder en Bilthoven rijden. (Tussen Den Dolder en Amersfoort rijdt verder slechts de stoptrein Utrecht – Zwolle).

De lijn naar Driebergen zou afbuigen aan de oostkant van het UMC. Het loopt eerst ten noorden van de Munsterlaan, dan evenwijdig aan de Bisschopsweg, en draait zodoende naar de bebouwingsgrens van Zeist. Deze is een rechte lijn, herkenbaar als het tracé van een nooit gebouwde ringweg, langs de buurten Brugakker en Couwenhoven. De spoorlijn zou dit tracé volgen tot de ‘hoek’ van Couwenhoven, waar de huizen ophouden, en gaat zelf rechtdoor.

De lijn kruist hier de Koelaan, de weg van Zeist naar Bunnik. Als enige plek op dit tracé, is dit geschikt voor een station: altijd beter dan het huidige Station Driebergen-Zeist (dat helemaal niet in Zeist ligt). Het station komt te liggen achter Slot Zeist, 1250 m van de oude dorpskerk (begin van het huidige centrumgebied), en 1700 m van het nieuwe winkelcentrum. Zeist is namelijk naar het noordoosten gegroeid, weg van het Slot. De rand van de bebouwing, bij afrit 3 aan de A28, ligt op 4 km van dit station. Daarom is meer infrastructuur nodig: meer over metro en tram in Zeist later.

Van het nieuwe station Zeist, loopt de lijn eerst rechtdoor, in het verlengde van het Couwenhoven-tracé. Het buigt dan naar het oosten, om aan te sluiten op de lijn naar Arnhem bij Station Driebergen-Zeist. Deze verliest de ‘Zeist’ uit de naam, maar blijft in gebruik, misschien met verplaatste perrons. De lijn van De Uithof naar dit station wordt 6400 m lang: dat is goed in de schatten, omdat het tracé langs Couwenhoven vast ligt.

De lijn sluit aan op de spoorlijn Amsterdam – Elten uit 1845, de hoofdroute naar Duitsland. Een geplande HSL-Oost, waarschijnlijk naast de bestaande lijn, is in 2001 afgeblazen. Met de bouw van een lijn via De Uithof, en de sluiting van het enige tussenliggende station Bunnik, komt het tracé tussen Vaartsche Rijn en Driebergen vrij. Het kan vervolgens worden gebruikt voor een HSL, na grondige verbouwing, en ondertunneling in Bunnik zelf. Randstadspoor en alle overige stoptreinen, zouden via De Uithof rijden. De afstand neemt toe met circa 12%, misschien 1500 m. Met een extra station erbij (Zeist), neemt de reistijd toe, met misschien 4 minuten. De grote voordelen van een station in De Uithof, zouden dat wel rechtvaardigen.

Op een dag is het zo ver. Je moet op je eigen benen leren staan. De meeste gaan gewoon op kamers. Ik niet. Ik stuurde mijn ouders op vakantie, en dumpte mijn broertje bij mijn zus, die overigens wel op zichzelf woont. Toen had ik dus het huis voor mezelf. Ja, toen zat ik hier ineens. In een huis met vier slaapkamers, een woonkamer, een keuken, een computerkamer en natuurlijk de badkamer.

Het leek te galmen in het huis. Stilte. Leegte. En frituurpan en een fles wijn sierde het hele weekend het aanrecht. Niet dat ik zoveel thuis was, maar het stond er wel. De frituurpan voor de bitterballen voor bij de avondjes wijn. Tenminste, dat was het plan. Ik had chips, kaasvlinders, Japanse mix en bitterballen in huis gehaald om eens lekker te borrelen. Uitgeput zaten we op de bank. We hadden niet eens honger. Na één rosétje waren we zo uitgeput dat we besloten de avond te beëindigen. Het was pas half twaalf. Het huis was weer leeg. Ik besloot mijn bed in te kruipen. Alleen, zonder iemand een goedenacht te wensen behalve mijn virtuele contacten op MSN die ik voor de gelegenheid weer eens aan had gezet.

Ik voelde me alleen. Het hele weekend. Zo’n groot huis waar de gure herfstwind door de kieren van de ramen waait. De deuren klapperen zonder aanwijsbare reden. De wind zie je immers niet, dus die is moeilijk aan te wijzen. Het is eenzaam, zo’n heel huis. Normaal gesproken zou ik op de fiets of in de bus of misschien zelfs de trein stappen om iemand op te zoeken. Maar iedereen uit Amersfoort leek wat te doen te hebben. Behalve Anneli en Marianne vrijdagavond. En de rest van mijn sociale leven is verkast naar Utrecht, Deventer of Ede. Of woont nog in kleine boerendorpen. Gelukkig voelde Monica zich in Hilversum ook een beetje alleen, en konden we toch nog even samen wijn drinken.

Mijn leven zo alleen bestaat uit school, werk, mijn laptop en de TV. Niet heel milieuvriendelijk. De lichaamsbeweging bestaat uit een loopje naar de keuken en terug. Zo af en toe een loopje naar de supermarkt, er moet immers lekker eten in huis zijn, en soms, als ik zin heb, kook ik ook nog eens. Wereldgerechten. Drie verschillende per week zou het worden als ik nog langer alleen thuis zou zijn. Dan kan ik er de hele week mee doen.

Daar ga ik met mijn grote mond. Waar ik altijd dacht ‘ach, ik ben niet sociaal genoeg voor huisgenoten’, blijk ik te vereenzamen. Als ik alleen ga wonen, eindig ik vadsig en vereenzaamd. Altijd dacht ik ‘die gezelligheid zoek ik wel op’. Maar nee. Zo makkelijk gaat dat niet. Verschrikkelijk, alleen wonen. Ik wil leuke huisgenoten. Die met mij af en toe wijn willen drinken. Gezellig uit willen gaan. Impulsieve ideeën hebben. Samen willen eten. Huisgenoten die me niet alleen laten voelen zoals mijn denkbeeldige huisgenootjes, die ik na twee dagen al verzon. Welk gezellig persoon wil er met mij een huis in Utrecht zoeken? Kookkunsten zijn overigens wel een vereiste.

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Diesel Disko Online

Soms denk ik nog wel eens dat ik ooit verstandig zal worden. Ooit, als ik later oud en gepensioneerd ben. En zo af en toe heb ik een opleving kwa verstandigheid. Toen ik die middag even naar huis moest en er een wisselstoring tussen Bilthoven en Den Dolder was, besloot ik maar eerder naar school te gaan. Half drie vertrok ik. Ondertussen haalde ik even snel de Mexicano-prik, en strompelde ik wat verward verder naar de bushalte. De bus kwam. Maar vier minuten te laat. Warempel. Het was zelfs zo uniek dat ik met twintig minuten mij op het station bevond. Ik liep naar binnen. En toen ging het mis.

Ik hoefde geen kaartje te kopen, omdat ik in het bezit ben van een OV-jaarkaart. Dat betekent dat ik volledig gratis mag reizen op maandag tot en met vrijdag in de tweede klas. Daarom liep ik rechtstreeks naar het bord met de vertrektijden. Amersfoort is gezegend met allemaal digitale borden, en zo is het bijna gemakkelijk om te zien of er vertraging is. Ik keek nog eens grondig. De trein naar Rotterdam reed niet. De trein naar Den Haag reed ook niet. Er zat nog maar één ding op. De stoptrein. Enthousiast liep ik naar de stoptrein. Het perron stond vol. Een mevrouw in de luidsprekers riep om dat de trein naar Rotterdam en Den Haag niet reed vanwege een aanrijding. Ik vroeg de conducteur of de stoptrein wel reed. Op dat moment nam de mevrouw in de luidsprekers weer het woord. ‘Dames en heren. In verband met een aanrijding, zal de stoptrein naar Den Dolder, Bilthoven, Utrecht Overvecht en… Utrecht Centraal niet verder rijden dan Bilthoven.’ Ik besloot via Hilversum te reizen, en stapte vol goede moet in de trein die pas vijentwintig minuten later en een gesprek met een doof oud vrouwtje zou vertrekken.

Eindelijk vertrok de trein. Een heel Hollands landschap trok aan mijn zicht voorbij. Hier en daar een lief huisje. Een fietser. Een boer die zijn koeien naar binnen dreef. Schaapjes. Een wolkenlucht. Ik werd er bijna emotioneel van. Maar dat kon ook komen door het feit dat ik de avond daarvoor weinig had geslapen. Emotioneler werd ik toen ik uitstapte op Hilversum Centraal. Ik dacht dat er een beroemdheid stond te signeren, maar iedereen kwam uit de trein. Het was zo vol dat ik werd opgetild en niet eens zelf de trap af hoefde te lopen. Ik begaf me naar spoor 1, waar de trein naar Utrecht zou vertrekken. Het perron stroomde langzaam vol. Weer een vlaag verstandelijkheid kwam voorbij, en ik zette mijn tenen op de witte ‘hier-mag-je-niet-voorbij-want-dan-bots-je-misschien-wel-tegen-de-trein-aan’-streepjes. Een groep waarschijnlijk gamende jongens stond naast me. Toen de trein eraan kwam grepen ze de deur en stopten ze de trein. Onbeleefd en simpel als ze waren, wilden ze de trein instormen voor de meute naar buiten was. Ze stormden naar binnen. Ze sleurden me mee. De rest kwam ook. De conducteur verzocht met een paniekerige toon in zijn  stem of we mensen eruit wilde duwen omdat hij anders echt niet weg kon omdat de deur niet dicht wilde.

En toen, eindelijk was Utrecht Centraal in zicht. Ik had nog precies vijf minuten om me in de sardientjesbus te proppen en aan te komen op de Padualaan. Gelukkig stond de bus lief op mij te wachten, met precies zeven passagiers, de buschauffeur en mij erin. De minuten tikten voorbij. Eindelijk kwam de bushalte in zicht. Ik nam mezelf voor niet te vergeten op het knopje te drukken. Ik stapte uit, en banjerde naar binnen. Tijdens mijn lange reis had ik Charlotte geSMSt welk lokaal wij onveilig zouden maken. Ik liep, precies een kwartier te laat naar het lokaal. Het lokaal was leeg. Het was duister en stil. Al die moeite die ik had gedaan om toch nog wat kennis op te halen, ’t was allemaal voor niets. Daar ging mijn laatste restje motivatie.

Over precies twee minuten zou mijn trein vertrekken. Tegen mijn principes in zette ik het dus maar op een rennen. Ik had helemaal geen zin om twintig minuten te wachten op de volgende trein. Dan zijn er zes, soms acht treinen per uur die van Utrecht naar Amersfoort gaan, gaan ze allemaal binnen tien minuten weg. Ik rende dus maar voor één keer. Behendig ontweek ik alle mensen die langzaam lopend, strompelend, huppelend, zwalkend of enigszins verward hun eigen perron opzochten. Inmiddels was ik het gewend. Ik sprong de roltrap naar spoor 11/12 op. Ik wilde naar beneden lopen, maar twee meisjes met grote tassen hielden me tegen. Ik probeerde het linksom, rechtsom en middendoor, maar de meisjes bleven voor zich uitkijken. Blijkbaar is de Engelse traditie ‘Walk left’ nog niet tot Utrecht doorgedrongen. Toen de roltrap eindelijk beneden was, sprong in de trein in. Vol. Halfvol. Op iedere tweezits zat wel iemand. Ik wil altijd heel asociaal een tweezits voor mezelf. In het kader van Mexicaanse griep en mijn neus die graag langer mee wil dan die ene treinreis.

Maar er was geen plek. Ik ging in een vierzits naast een vrouw zitten. Zo’n vierzits voelt toch altijd wat ruimtelijker dan een tweezits. Een beetje claustrofobisch voelt dat. Tegenover de vrouw zat een man. Blijkbaar hoorden ze bij elkaar, wan de vrouw naast me boog zich steeds naar hem toe om een gesprek te voeren. In de vierzits naast me zat een vrouw met een boel tassen en een boek. Schuin tegenover haar zat een jongen van een jaar of twintig. Als hij lid zou zijn van een studentenvereniging, zou het Veritas zijn. Hij had een typisch studentenkapsel wat alleen dan weer verdronk in de hoeveelheid gel. Misschien was  bang dat de trein over de kop zou slaan, en met zoveel gel in zijn haar hij vast minder gewond raken. Hij zag eruit als een jongen die ik heel vaak tegen kwam, maar het kon ook gewoon zijn dat hij een heel cliché hoofd had.

Geamuseerd keek de jongen naar het stel naast mij. Het was ongetwijfeld een heel interssant gesprek, aan de lichaamstaal te zien in ieder geval wel. Ik had me expres de andere kant opgedraaid en mijn iPod aangezet om ze niet af te luisteren. Misschien werd ik wel ziek dat ik ze niet afluisterde. De jongen aan de andere kant van het gangpad keek wel steeds onze kant op. Ondertussen pakte hij een wit bolletje met Yorkham. Het andere bolletje had kaas erop. Dat stond op de verpakking. Hij at het broodje en keek ondertussen naar mij en het stelletje. Ik deed mijn best hem te negeren, maar dat is best moeilijk als je steeds aangekeken wordt. Hij keek me weer sporadisch aan. Vanuit mijn ooghoeken kon ik hem zien. Ik zag da hij hetzelfde deed. Ik was benieuwd wat ie zou gaan zeggen als ik mijn iPod uitdeed. Zou ie me vertellen dat ie dacht dat ik de liefde van zijn leven was? Ik hoopte het niet. Misschien wilde ie me vertellen dat ik uitgelopen mascara had. Dat kon niet, want ik was make up-loos. Misschien wilde ie wel zeggen dat mijn schoenen vies waren. Dat wist ik, een zekere jongeman had de hele avond op mijn schoenen gestaan.

Eindelijk bereikten we Amersfoort. Ik vroeg me af of hij naar Enschede, Deventer, Hengelo, Almelo, Apeldoorn of Amersfoort zou gaan. En toen bedacht ik me dat we in de trein naar Amersfoort Schothorst zaten.

Aankomende zaterdag 7 november barst de Popronde Amersfoort los. Ik speel zelf niet, maar heb dit keer alles geregeld.

Vorig jaar speelde ik wel op de Popronde, daarvoor organiseerde ik het rondreizende muziekfestival mede in Nijmegen. Toen ik in januari dit jaar verhuisde naar Amersfoort, belde de Popronde mij op of ik in de Keistad een Popronde van de grond zou kunnen krijgen. Ik zei ja en elf maanden later zit ik met 52 optredens verspreid over 25 locaties. Omroep Amersfoort maakte vorige week een reportage van de Popronde die er zo uit ziet: http://bit.ly/3LN78R

De dame die je in beeld ziet is de enige echte Popronde stagiaire. Zij staat mij bij in zware tijden. Het interview wordt afgewisseld met beelden van mij en band op de achtergrond. Als je goed luistert, kun je ons zelf horen spelen. We treden hier op in Theater Borra, zo’n beetje een culturele enclave in Amersfoort. Iedereen die ook maar iets op het podium kan doen heeft de afgelopen zes jaar wel eens in het café opgetreden.

Het zijn kwalitatief gezien de beste beelden die ooit van mij zijn geschoten. Grappig is dat we druk aan het soundchecken zijn. Het kopje koffie van Chantal wordt vakkundig uit het beeld gelaten, struikelpartijen van bandleden over het instrumentarium zijn geschoten tot de val. Wel bewijzen we weer de meest stemmende band van Nederland te zijn.

Het optreden deed me erg aan mijn eerdere ervaringen met de Popronde denken. We improviseerden ons een slag in de rondte, dreven de geluidsman tot wanhoop door in plaats van in mijn eentje met vijf mensen te komen en vonden gratis parkeerplekjes in de hoekjes van het centrum van Amersfoort. Aan het einde van de rit hielden we een paar Duvels in onze maag en een tientje in de hand over. Heerlijk optreden dus.

Komt allen 7 november!

Met live: Sjaak, Darryl en HADRIE

Hosted by: Bobby Bastard

Vroeger vond ik het leuk om met de trein te gaan. Nog steeds hoor, ik vind het een feest overal heen te reizen. En nu ik OV heb, droom ik alleen nog maar van een eigen TV-programma om te laten zien wat er allemaal met een OV-jaarkaart kan. Maar vroeger zat ik met plezier in een overvolle coupé naar station Utrecht. Samen met vriendinnen zwaaide ik dan naar de trein die naast ons vertrok. Ja, goede oude tijd, de tijd dat er nog twee treinen zo vertrokken dat je naar elkaar kon zwaaien. Maar die tijden zijn over. Helaas. Tegenwoordig zit ik weer met mijn IPod en gratis krant in de stiltecoupé. Bij voorbaat in de stilecoupé. En daar heb ik een prima reden voor.

Want op het moment dat je niet in een stiltecoupé zit, gaan mensen tegen je praten. Over het algemeen vind ik dat helemaal niet erg, maar na een lange dag wil ik gewoon even genieten van mijn muziek en mijn gratis krant. Op de vroege ochtend ook. Ik heb een ochtendhumeur. En omdat de bus altijd al te laat is, kan ik mijn ochtendhumeur niet botvieren op de buschauffeur. Dan haal ik mijn trein niet.

Gelukkig is er ook een terugreis. Vorig jaar, toen ik net twee weken mijn baan als ‘flexpool-medewerkster’ in een hippe schoenenzaak had, mocht ik op kosten van de baas het hele land doorreizen. Vervolgens ging ik op zoek naar het desbetreffende filiaal om daar uiteindelijk schoenen te verkopen. Hartstikke leuk was dat, en ik was dan ook nog in mijn euforische-stemming-fase. Bovendien was mijn MP3-speler kapot, en dus zat ik daar, verdrietig en alleen in de trein. Ik raakte aan de praat met een mevrouw die tegenover mij zat. Ongetwijfeld omdat het de trein naar Enschede was, die heeft altijd vertraging. We hadden het over koetjes, kalfjes, vertragingen, en werk. Ze werkte bij de Bijoux Brigitte. Sieraden. De Six, maar dan dubbel zo duur. Ze was sinds kort districtmanager, of hoe ze het ook noemde. Ik vertelde haar van mijn nieuwe baan. Blijkbaar had ze niet door met hoeveel enthousiasme ik was begonnen aan deze baan, en met hoeveel enthousiasme ik het zou volhouden. Ik werk er nog steeds. Communiceren kon ze niet goed, en ze ging door met haar verhaal. Tot overmaat ramp besloot ze haar verhaal met de conclusie dat ze mij graag wilde aannemen. Verontwaardigd vertelde ik haar dat ik er pas twee weken werkte. Dat snapte ze niet. Gelukkig kwam Amersfoort Centraal in zicht.

Sindsdien wandel ik iedere keer naar de stiltecoupé. Meestal resulteert dat in vervelende jongetjes die een plekje zoeken, of meisjes die graag willen bellen. De moeite er wat van te zeggen neem ik al lang niet meer, uit angst dat ze me slaan en mijn IPod stelen. Laatst gebeurde er gelukkig iets wonderbaarlijks. Ik zat in een stiltecoupé, en genoot van de rust. Net als alle andere passagiers. De rust was duidelijk voelbaar. Ieder met een telefoon in de hand liep rustig door naar de volgende coupé. Niets kon deze reis nog verstoren. Tot bleek dat we een praatgrage conducteur hadden. ‘Deze trein gaat NIET verder dan APELDOORN. Wegens een AANRIJDING. Een aanrijding met een PERSOON. U wordt VERZOCHT mee te reizen tot ZWOLLE en daar OVER te STAPPEN op de trein naar DEVENTER. Ik HERHAAL…’ Toen zette mijn Ipod Esmee Denters aan. Alsof mijn dag nog niet erg genoeg was.

Deze blog werd tweede bij de blogwedstrijd van HUmedia en de Sp!ts, en verscheen eerder op HUmedia.

Ik wil bij de dierenambulance. Echt, ik denk dat ik een waardige vervanging heb gevonden voor de roeping die ik nooit zal kunnen volgen. Eigenlijk wil ik namelijk brandweerman worden. Maar dat kan niet, want ik ben een meisje. Als meisje kun je geen brandweerman worden. De dierenambulance lijkt me een goede vervanging. Want wat is er mooier dan verloren lieveheersbeestjesbaby’s terugbrengen naar hun moeder? De heimlich-greep uitvoeren bij stikkende goudvissen? Panters die zijn verdwaald op de Veluwe weer veilig naar hun baas brengen? Of toch niet zo heldhaftige poezen uit de boom redden, in het kader van toch nog een beetje brandweerman? Niets, dunkt me.

Zo wachtend voor het stoplicht laatst kwam de dierenambulance voorbij. Eigenlijk besefte ik nog niet helemaal wat er stond, ze kwamen met zo’n noodvaart langs. Ze gingen een dierenleven redden. Maar op de ambulance, die volgepropt was met allerlei mensen, hing een briefje. Een A4-tje waarop amateuristisch op stond dat ze ‘Vrijwilligers zochten’. Dit is het, dit wil ik. Dat waren de eerste gedachten die in me opkwamen. Maar hoe kom je nou bij de dierenambulance? Ik besloot gewoon te bellen.

‘Dierenambulance Amersfoort, kan ik u helpen?’
‘Uhm, ja, u spreekt met Ingelise de Vries. Ik wil graag bij de dierenambulance.’
‘Oh, nou… Dat ‘s mooi.’
‘Wat moet ik daarvoor kunnen? Heimlich-greep bij goudvissen, nazorg geven aan poezen die net uit de boom zijn gered en logopedie aan biggetjes die niet kunnen knorren?’ Ik begon het steeds leuker te vinden. ‘Ehm, nee. Eigenlijk zoeken we alleen bestuurders voor de ambulance.’
‘Oh. Maar ik heb geen rijbewijs. En ik wil zo graag iets doen voor het dierenrijk! Volgens Darwin stammen wij daar immers vanaf, en ik wil zo graag iets terugdoen.’
‘Dus je talenten liggen bij nazorg geven aan biggetjes en logopedie aan poezen die niet kunnen miauwen?’
‘Ja. Nee! Nazorg geven aan poezen die net uit de boom zijn gered en logopedie geven aan biggetjes die niet kunnen knorren.’
‘Oh. Oké. Wacht even’ De mevrouw aan de andere kant ritselde wat tussen haar papieren. ‘Nee, sorry, ik kan echt niets voor je doen.’ Zei ze.
‘Maar wat doet de dierenambulance dan?’ vroeg ik.
‘Eigenlijk alleen naar gewonde dieren rijden en ze naar de dierenarts brengen.’
‘Is dat alles?’ vroeg ik ietwat beduusd. ‘Ja. En je hebt geen rijbewijs, dus je kunt niet meedoen met ons.’ Abrupt gooide ik er ouderwets de hoorn op. Hier baalde ik van.

Dit was het dan. Alweer een droom vervlogen. Ik ben te meisje om brandweerman te worden, te lang om ballerina te worden, mijn haar is te mooi om Geert Wilders te worden en nu mag ik ook al niet bij de dierenambulance. En dat terwijl ik er zo van droomde langpoten met een gebroken been te spalken. Badeendjes die niet meer piepten te reanimeren. Vegetarische haaien therapie te geven. Dat kan dus allemaal niet. Alleen omdat ik geen rijbewijs heb. Het wordt dan misschien toch tijd om mijn rijbewijs te halen. Of weer iets anders te amfibiëren. Amfibiëren kun je immers leren. Ik ben er een kei in.

Bij het maken van de afspraak wordt er met u overlegd welke prijsklasse of merken uw voorkeur hebben. Wij zullen dan een uitgebreide collectie meenemen naar uw huis zodat u zelf iets leuks kunt uitkiezen. Enkele voorbeelden:

Monturen:
- Standaard kwaliteitsmontuur……………………………………………….79 euro

Brillenglazen per stuk:
- Standaard enkelvoudig superontspiegeld ver of nabij…….49 euro
- Bifocale glazen superontspiegeld…………………………….129 euro
- Multifocale (Varilux) glazen superontspiegeld…………….199 euro

Uiteraard kunt u het zo duur maken als u zelf wenst. Wij overleggen dit met u en zullen u adviseren.

Per afspraak rekenen wij 35 euro benzine kosten. Hierdoor kunnen wij geheel vrijblijvend werken en de brillenprijzen zo laag mogelijk en transparant voor u houden.

Tickets?..

Sister Jayanti, Europees Directeur Brahma Kumaris World Spiritual University

SoulPower georganiseerd door Brahma Kumaris

Pim van Lommel, auteur Eindeloos bewustzijn

Precies een week geleden was ik op de middag bijeenkomst Soulpower in Amersfoort. Tanja Jadnanansing presenteerde de middag. Ze deed dit werkelijk geweldig. (Je ziet haar op de 2e foto) Ze praatte alles aan elkaar vast, goede timing en zeer respectvol en persoonlijk in haar interactie met mensen op het podium en het publiek. De middag was heel gevarieerd, met veel muziek, dans en mooie gesprekken op het podium. Na de paar uur in Theater de Flint waar het werd gehouden, was ik opgeladen. Over positieve energie gesproken!

Sister Jayanti sprak over innerlijke kracht. Waar vind je deze innelijke kracht? Hoe zorg je ervoor dat je hier dagelijks uit kunt putten? En, hoe zet je jouw innerlijke kracht om in acties?
De antwoorden op deze vragen waren:
- Innerlijke kracht vind je in jezelf; om precies te zijn, tussen je ogen bevindt zich jouw ziel
- Mediteer elke ochtend
- Neem een moment stilte en ga naar binnen toe, luister en breng het in de praktijk

Haar rustige en tegelijkertijd energieke stem kwam met vele mooie verhalen. Verhalen over daadkrachtige acties van mensen die bij hun innerlijke kracht kunnen komen en het vervolgens omzetten in acties. Ze sprak bijvoorbeeld over een man ten tijde van het gebeuren van 9/11 die zich in het gebouw bevond. Er werd omgeroepen dat de mensen op de afdeling moesten blijven. Hij nam een moment stilte, ging bij zijn innerlijke kracht te rade en het antwoord dat naar boven kwam was: verlaat het gebouw! Z’on 70 mensen gingen met hem mee. Op het moment dat ze de ingang van het gebouw hadden behaald, stortte het gebouw in. Hij leidde hen naar de dichtstbijzijnde Brahma Kumaris vestiging en daar konden de mensen een kop thee drinken en zich laten kalmeren. Prachtig om dit verhaal te horen!

Het was ook mooi om Pim van Lommel te horen spreken. Ik ga zijn boek ‘Eindeloos bewustzijn’ zeker binnenkort lezen. Pim van Lommel heeft een boek geschreven over mensen die bijna-dood ervaringen hebben meegemaakt. Op basis van deze gesprekken en zijn onderzoek gelooft hij dat er veel meer is dan het leven dat we op aarde leiden.

Als je meer wilt weten over Brahma Kumaris, kijk op de website.

Chungmei Cheng
Orchid of Life-LifeCoaching

Precies anderhalve week geleden geschiedde het onheil. Centraal station Utrecht heeft de afgelopen dagen dan ook alleen maar weemoed en pijn opgeroepen. Gelukkig ben ik daar niet zo vaak meer, er gaan ook bussen naar Amersfoort. Maar de keren dat ik daar ben, kijk ik schichtig om me heen, om te zien of er mensen zijn die kauwgom in de treinkaartjesautomaten stoppen. Want dat kan men een medemens gewoon niet aandoen. Je maakt iemand kapot als je dat doet.

Dat heb ik geweten. Precies een week lang zat ik zonder pinpas, en ik had geen rooie cent los. En wat doe je als jong, OV-loos meisje zonder geld? Dan zijn daar papa en mama die je uit de brand helpen. Iets waar ik me normaal gesproken liever tegen afzet, ik zit weer in mijn ‘ikke-zellef-doen’-fase. Maar op sommige momenten is het maar beter om papa en mama te laten helpen. Ik moest immers gewoon naar school, werk en alle andere dingen die ik veel te leuk vind om niet te doen. Maar dan wel met minimaal geld. Zei de big spender.

Wat doe je als je geen pinpas en geen geld hebt? Dan ga je ineens bedenken wat er allemaal gratis kan in het leven. Vrijdag ging ik dus, nadat ik naar de bank was geweest om een nieuwe pinpas aan te vragen uiteraard, meteen op weg naar de bieb. Op het moment dat iets niet kan wil je het des te liever, is mijn ervaring. En ik wilde graag een boek. Ik wil nooit een boek. Nou ja, het liefst had ik een groot huis met een grote studeerkamer met daarin een grote computer, een groot, opgeruimd bureau, een grote, fijne bureaustoel, een grote stereo-installatie, en als laatste een hele grote wand vol boeken. Dan kom ik toch enigszins interessant over. Het liefst boeken met mijn naam erop, maar geduld en concentratie staan ook nog steeds hoog op mijn verlanglijstje.

De dagen daarna was er meer dat ik wilde. Ik wilde dolgraag nieuwe kleren. Het erge was dat ik zelfs uit mijn peperdure spijkerbroek scheurde. Het grote nadeel van lange, dunne benen en een obsessie voor skinny spijkerbroeken, is de prijs. Het werd dus de hele week een gescheurde spijkerbroek. En jurkjes. Mijn verzameling jurkjes is inmiddels een extra kast waard, maar als echt meisje kom je wanneer je geen geld hebt nog veel meer leuke jurkjes tegen. Ik wilde dus ook jurkjes. Dit werd ondragelijk. Onmenselijk.

Maar gelukkig zijn er ook heel veel dingen die je gratis kunt doen. Naar John van den Heuvel bijvoorbeeld. Je moet wat, als je geen geld hebt en toch amusement wilt. Bovendien, met mijn bijna dierlijke drang naar bloederige misdaadseries is de misdaadverslaggever van de Telegraaf niet iets wat ik graag zou skippen.

Fietsen. Fietsen is ook gratis. En het huis van Irene ook. Ik prefereer voor haar te koken, of op zijn minst voor een ontbijt te zorgen, maar dat was nu even onmogelijk. Maar mijn fiets, het barreltje met een bijna verticale bagagedrager, staat nog steeds trouw in Utrecht op mij te wachten. En dus kon ik fietsen. Op de fiets naar school. Vanuit Irene’s huis. En daarna kon ik naar Hanneke fietsen. Ik kon de wereld rondfietsen als ik wilde. Maar dat werd wat lastig met de kilo’s bagage, ik ben immers een meisje, die ik met me meedroeg.

Gelukkig is het allemaal voorbij. Ik heb weer een pinpas. Al zal ik nooit meer een kaartje op Utrecht Centraal durven kopen, ik kan weer gaan en staan waar ik wil. Het leven zonder pinpas is geen eitje. Maar het is te overleven. Een week dan. En anders zijn mijn lieve papa en mama er gelukkig nog.

some new graffiti art..

De afgelopen dagen is de voorganger van ACC/Jouwkerk groot in het nieuws geweest. “Voorganger vervolgd voor uitspraken kindermishandeling”, “Doorslaan wanneer kind huilt”, “Voorganger predikt voor losse handjes”, zijn een aantal koppen die voorbij kwamen. Daarnaast diverse interviews met o.a. Eén vandaag, De Wereld Draait Door, Radio 1 en Pauw en Witteman.

Tot 2005 is het ACC mijn kerk geweest. Ik heb een hele leuke tijd gehad daar, veel geleerd, veel vrienden gemaakt. Ik heb toen gebroken met die kerk, omdat ik het gevoel had in mijn persoonlijke groei met God beperkt te worden. Dit wekte boosheid op bij mensen uit die kerk. Ik zou van God los zijn geraakt en een totaal verkeerde beslissing genomen hebben. De discussie ben ik uit de weg gegaan, omdat ik geen mensen wilde kwetsen en gewoon geen zin had in die discussie. Mijn beeld van de kerk (in algemene zin) was echter op een historisch dieptepunt geraakt. Gelukkig is dat inmiddels hersteld en heb ik een kerk gevonden waarin ik mijzelf kan zijn.

Afgelopen week zag ik op Twitter een bericht staan over alle heisa rondom de uitspraken van dhr. Goldschmeding: “Jouwkerk te Amersfoort heeft ‘achteruitganger’ met losse handjes. Afzetten die handel! Dit is niet de liefde van God die gepreekt moet worden”. Ik vond de woordspeling met voorganger/achteruitganger wel grappig, en citeerde het. Op datzelfde moment besefte ik dat ik daarmee mensen in mijn directe omgeving kon kwetsen. Dus direct weggehaald. Te laat, want weggehaalde Tweets blijven via de searchfunctie wel beschikbaar. En sinds alle commotie rondom de kwestie hebben ineens heel veel Jouwkerk-gangers zich aangemeld via Twitter, dus de schade was al geschied.

Dus ik zal hier uiteenzetten wat ik precies vind van deze situatie. De discussie is gestart en ik wil dat mensen niet via-via een verkeerde beeld vormen over mij, maar weten wat ik er van vind. Als ik daarmee op iemands tenen ga staan, moet die persoon eens nadenken of hij misschien te lange tenen gekweekt heeft.

Duidelijk mag zijn dat ik het niet eens ben met het slaan van kinderen op wat voor manier dan ook. Laat staan met het gebruik van een voorwerp, hoe zacht ook. Het argument dat “niemand er slechter op geworden is door een goede tik op de billen” ben ik het deels mee eens (ik heb ook wel eens een corrigerende tik gehad), maar ik vind dat het niet meer gepast is binnen de huidige tijd en cultuur (zoals ook Jan van den Bosch gezegd heeft bij de uitzending van Pauw en Witteman, 16-09-09). Bijbelse wijsheden moet je ook nuchter kunnen bekijken en kunnen toepassen in de tijd waarin je leeft. God heeft ons hiervoor een verstand gegeven, zodat we Bijbelse wijsheden in de huidige tijd kunnen plaatsen. Als je naar de Engelse vertaling van de Bijbel kijkt (NKJV) staat er in Spreuken 3:12 “For who the Lord loves, He corrects, just as a father the son in whom he delights”. In vers 17 staat er vervolgens: “Her (wisdom) ways are ways of pleasantness, and all her paths are peace.”

De boodschap die Gertjan Goldschmeding predikt t.a.v. opvoeding is naar mijn mening niet plezierig en wekt ook geen vredige gevoelens op, maar eerder handelen uit onmacht en frustratie. Door de boodschap van de Bijbel nuchter en wijs te interpreteren en het toe te passen in deze tijd en cultuur, zie je dat de opvoeding van het corrigeren van een kind op totaal andere manieren kan. Positief gedrag belonen bijvoorbeeld, maar ik ga hier niet de pedagoog uithangen. Wat ik wil zeggen is dat God een God van liefde is. Zijn wegen zijn goed en rechtvaardig, vreedzaam en vreugdevol. Pijn, ook al is het slechts een tik, kan ik in geen enkele manier verbinden met liefde of God, maar enkel de wet (die vervuld is toen Jezus aan het kruis ging).

De discussie die Gertjan Goldschmeding op gang wil brengen is niet alleen omstreden, maar ook gevaarlijk. Stel je voor dat justitie, als de vervolging doorgezet zou worden, er niet in zou slagen hem daadwerkelijk te kunnen vervolgen. Ik vrees dat mensen die daadwerkelijk uit frustratie en onmacht hun kinderen slaan dan vrijuit gaan, of in ieder geval zich zullen beroepen op deze zaak. Want waar ligt de grens? Wat ik een zeer goed punt vond in de discussie bij Pauw en Witteman was de vraag: “wat als dit door een Imam verteld zou zijn”. Natuurlijk zou het dan ook uit zijn verband gerukt zijn, net als dat er geclaimd wordt dat nu gebeurt. Maar iedereen zou het erover eens zijn dat de Imam verboden moest worden daarover nog te spreken.

Daarbij wil ik ook kwijt dat ik het merkwaardig vind dat hij zegt dat de wetgeving niet klopt, of dat er in ieder geval nagedacht moet worden of de wet nog wel klopt. Dit is merkwaardig, omdat hij tegelijkertijd verkondigt dat iedereen zich ten alle tijde aan de wetgeving dient te houden. In mijn leven heb ik nog nooit zoveel mensen gezien die zich keurig aan de Nederlandse wetgeving houden als de mensen uit Jouwkerk/ACC (waarvoor hulde trouwens). Waarom zou deze wetgeving dan wel onderwerp mogen zijn van discussie?

Wat is wijsheid? In dit geval zou het verstandig zijn als Gertjan Goldschmeding zijn standpunt in zou hebben getrokken, en de eer aan zichzelf zou hebben gehouden. De publiciteit was dan allang afgezwakt, de discussie uitgebleven en pijn en moeite zou bespaard zijn gebleven. Dat hij dit echter niet heeft gedaan, maar moedwillig de confrontatie met de media opgezocht heeft, toont mij een man die trots is. Trots op zijn uitspraken, trots op de publiciteit en te trots om toe te geven aan de wet. Een man wiens reputatie nu sterk beschadigd is, alsmede de reputatie van Jouwkerk en zelfs de reputatie van het Christelijk geloof in algemene zin.

*** Update 25-09-09 ***
Vandaag krijg ik een artikel doorgestuurd: “Corrigerende tik maakt kinderen minder intelligent”. Voor het complete onderzoek verwijs ik door naar de website: http://www.livescience.com/culture/090924-childhood-spanking.html.

Oké, niet schrikken, het is niet uit met mijn vriend ofzo. Dat zou ook best een kunst zijn, want ik ben nog steeds vrijgezel. Vrolijk en wel. Oké, dat laatste zei ik vooral omdat het rijmde. Maar oké. Uit met Ingelise dus.  Het was een zwoele zaterdagavond. Het plan was eigenlijk dat we alleen uit eten zouden gaan. Maar goed, als meisje is het nu eenmaal niet zo verantwoord om alleen naar huis te fietsen, en aangezien er genoeg te doen was in de stad, besloot ik maar te blijven. Er waren immers genoeg bekenden om gezellig mee te zijn.

We begonnen op de prachtige Amersfoortse Hof. Meteen het hoogtepunt van de avond, want daar stond Jamai uit zijn dak te gaan. Beter dan dat kun je het niet treffen, dacht ik vrolijk. Ik was altijd fan geweest van Jamai, maar had hem nog nooit live gezien. Nu was de dag. Terwijl ik uit mijn dak stond te gaan op Step Right Up, zijn enige hitje, keken mensen me wat vreemd aan. Is dit alleen voor mij nostalgie, de eerste serie van Idols?

Na Jamai was de lol er snel af, en Marianne, Anneli en Yvonne sleurden me mee naar de Bubbles. Dat leek me een puik plan, want de vorige keer mocht Ploni niet naar binnen omdat ze haar ID was vergeten. Dat was vervolgens ook de laatste keer dat ik in de stad was geweest, de keren daarna hadden we alleen nog maar terrasjes gepakt. En nu was dus de grote dag. Ik ging naar de Bubbles. Trots dat ik nu wettelijk gezien volwassen was, hield ik mijn ID-kaart in de aanslag. Ik was dan ook een beetje beduusd toen ik gewoon naar binnen mocht zonder dat hij ook maar een blik op mijn identiteitsbewijs wierp. Hij keek daarentegen wel op het rijbewijs van Anneli. Sinds wanneer zijn er zeventienjarigen die een rijbewijs in hun bezit hebben?

Eindelijk, na al die tijd, stond ik in de Bubbles. De vorige keer had ik al een glimp opgevangen, ik stond namelijk al binnen voor Ploni ruzie kreeg met de portier. Nu zag ik het grote Jillz-logo van dichtbij, en kon ik het zelfs aanraken. Hoe geweldig was dit. We verplaatsten ons naar de achterkant van de uitgaansgelegenheid, en propten onze jassen tussen de buizen van iets dat op een steiger leek. Onderweg was ik de helft van mijn middelbare school al tegengekomen, en nog meer bekenden.

Toen we eindelijk een drankje hadden bemachtigd, ik had besloten braaf aan een colaatje te gaan, stonden we ergens op een verhoging. Het was een beetje jammer dat ik daar nog niet achter was want toen de andere drie besloten ergens anders heen te lopen kwam ik neer op mijn knieeen terwijl ik mijn cola in mijn eigen gezicht gooide. Het publiek in Amersfoort was beduidend vriendelijker dan in Harders Plaza, waar ik eens en nooit weer was geweest. Twee meisjes hielpen me overeind, en wezen me er op dat daar een opstapje zat. Ik lachte mezelf even uit, en liep toen weer verder naar de andere drie met wie ik was.

Fanatiek danste ik op de muziek die er gedraaid werd, uiteraard nadat ik mijn cola ophad om te voorkomen dat ik nog meer vlekken op de vloer maakte. Terwijl ik charmante bewegingen maakte op mijn pumps, heel verstandig, hoge hakken als je uitgaat, dat had ik al geleerd toen ik die avond naar het Harders Plaza was geweest, stond Irene ineens voor mijn neus. We gingen even uit ons dak, en besloten toen weer trouw naar onze vriendinnen te gaan.

Niet veel later was het tijd. We besloten naar huis te gaan. We zeiden het publiek met de gemiddelde leeftijd van ongeveer vijftien vaarwel en negeerden de meisjes die teveel breezers ophadden en paaldansten op de bar. Het was écht tijd om te gaan.

Download de track via ZShare: http://www.zshare.net/audio/656491420b099918/

www.ogriai.nl

meer foto’s vindt je op http://www.finallymedia.nl/blog/?p=115

Toen die ochtend alles uit mijn handen viel, en het de rest van de dag zo doorging, had ik het kunnen weten. De klok sloeg precies kwart over negen ‘s avonds. Ik versnelde mijn pas en vergat bijna dat ik nog een kaartje moest kopen. Ik zag de kaartjesautomaten, en liep er op af. Nadat ik alle knopjes had ingedrukt die ik in hoorde te drukken, kreeg ik de schrik van mijn leven. Mijn pasje moest in allerlei bizarre houdingen gewurmd worden voordat de paslezer ook maar enigszins dichtbij was. Ik deed braaf wat de symbolen boven de paslezer zeiden, en wrong mijn pasje in allerlei yogahoudingen. Hij wilde er maar half in.

Poging twee. Nogmaals toetste ik alle knopjes in, en weer probeerde ik mijn pas in de automaat te stoppen. Weer werkte ze beiden niet mee. Ik rende naar het loket om een kaartje te kopen. Het duurde nogal lang bij het loket, en als ik de automaat nog eens zou proberen, zou ik de trein misschien nog halen. Ik rende terug naar een automaat die ver van de eerste stond, en deed dezelfde handelingen als hiervoor. Ik propte mijn pinpas naar binnen, en weer bleef hij halverwege steken. Opeens slikte hij mijn pasje in. Ik stond al in de startblokken om mijn pincode in te toetsen, maar het bleef verdacht stil.

De automaat vertelde me toen dat ik mijn pas moest uitnemen. Omdat ik een gruwelijke hekel aan de geluidjes van de geldautomaat heb, sta ik altijd al klaar om mijn pasje op te vangen. Mijn pasje kwam niet. De automaat maakte alleen een vervaalijk geluid. Nogmaals vroeg hij me mijn pas uit te nemen. De derde keer dat hij het zou vragen, zou het niet vriendelijk zijn, dat was duidelijk. Mijn pasje bleef weg. Er waren nu twee mogelijkheden. Ik kon verdrietig gaan huilen op Utrecht Centraal, of ik kon een oplossing bedenken. Gelukkig, gevoelig als ik ben, nam mijn ratio het weer over. Geschrokken keek ik om me heen. Op zoek naar iemand die er ook maar enigszins NS-ig uitzag. Ik kon niet weglopen bij de automaat, voor het geval de automaat zo boos zou worden dat hij mijn pinpas uit zou spuwen.

Een vriendelijke conductrice kwam aangelopen. Dat conducteurs vriendelijke mensen zijn, daar was ik al eerder achtergekomen. ‘Mevrouw!’ riep ik. ‘Mijn pinpas wil er niet uit!’ Ze kwam aangesneld en stond al klaar met haar zakmes om mijn pinpas eruit te halen. Steeds spuwde de automaat mijn pasje op het randje, alsof hij moest kokhalzen. ‘Iemand heeft er iets ingedaan. Papier ofzo. Bah, nee, kauwgom!’ vertelde de conductrice me. Op dat moment slikte de automaat de pas in.
De wijze vrouw besloot de hulplijn in te schakelen zoals die bovenaan de automaat weergegeven stond. Ze belde. Ik stond er met knikkende knietjes bij te kijken. ‘Je moet je pas maar laten blokkeren.’ Vertelde ze. ‘De volgende monteur komt pas om vier uur.’ Ik schrok me wezenloos, en bonkte mijn hoofd tegen de automaat naast me. ‘Hoe moet ik dan naar huis?’

De vriendelijke conductrice had haast, maar vertelde me dat ze van haar, Bianca van Hoofddorp 2.1105, met de trein mocht. Legaal zwartreizen. Ik liep naar de conducteur toe, en vertelde bijna in tranen mijn tragische verhaal. Helaas ging die conducteur niet naar Amersfoort, maar hij wilde me wel helpen met de juiste conducteur zoeken. Dat lukte. ‘Nou, kun je je verhaal nog een keer doen!’ zei hij met een grijns. Ik vertelde de derde conducteur dat ik geen geld meer had. Normaal gesproken ben ik een wijze maagd die altijd geld heeft voor een eventuele taxi, maar dat had ik uitgegeven aan mijn avondeten. ‘Stap maar snel in de trein.’ Grijnsde hij. Hij ook al.

Ik stapte de trein in. Beduusd ging ik zitten. Ik was legaal aan het zwartreizen, en ik kon er niet eens van genieten. Dit was inspiratie, bedacht ik me. Pure inspiratie. Vijf dagen lang zonder pinpas, we doen gewoon alsof dit allemaal in de naam van de journalistiek in spé is, en volgende week doen we gewoon verslag. Woorden kwamen al naar boven borrelen. Maar ik durfde mijn laptop niet te pakken. Ik was bang dat iemand hem zou inslikken.

Er waren een flink aantal inzendingen voor de poëzie wedstrijd..

Voor de 3 winnaars hebben we één werk gemaakt.
Het graffiti stuk was geinspireerd door de drie winnende gedichten.

De winnaars krijgen elk twee canvas doeken met een deel van het graffiti kunstwerk.