Sei arrivata dal niente un giorno di febbraio

E i miei occhi si sono riempiti di gioia

Non capivo cosa avessi acceso in me

Mani che si accarezzano

Labbra che si sfiorano

Sguardi che si cercano

Ora il tuo pensiero

Conquista la mia mente

E mi riscalda anche quando non ci sei

Attimi che rimangono a riempire

l’assenza del tuo cuore.

In sottofondo: “This is the life” – Amy Macdonald

Coreografía conjunta de los cuatro nominados
Nexx – Synchronize lips

Actuación You don’t know me – Hit back harder

Coreografía Cris y Omar
Kristina de Barge – Goodbye

Coreografía Damaris y Sergio
Montell Jordan – Get on it tonite

Coreografía individual Omar
Ronan Keating - Vincent

Coreografía individual Cris
Álex Swings Oscar Cings - Miss kiss kiss bang bang

Coreografía individual Damaris
Mariah Carey – Obsessed

Coreografía individual Sergio
Sandra Criado – I gotta move

Coreografía desafío conjunto Omar y Sergio
Ja Rule - Livin it’up

Coreografía presentación Hugo
Ne yo – Mad

Coreografía desafío Sergio
Fall out boy – I don’t care

Coreografía desafío Omar
Manu Carrasco y Malú – Que nadie

Coreografía nueva pareja
Black eyed peas – Boom boom pow

Coreografía inmunidad Fátima y Adrián
Heavy metal remix – Ordinary people

Coreografía inmunidad Dafne y Diego
Bryan Adams – When you love someone

Coreografía inmunidad Jenny y Jonathan
Slipknot – Duality

Coreografía inmunidad Marina y Keko
Prince – Cream

Coreografía inmunidad Leti y Alberto
Leona Lewis – Better in time

Coreografía inmunidad Lourdes – Juanfran
Sam Sparro – Black and gold

Coreografía inmunidad Virginia y Wiki
Calvin Harris – Yeah yeah yeah la la la

Coreografía inmunidad Nerea y Juan
Michael Jackson – Working day and night

Coreografía inmunidad Cris y Sergio
Timbaland ft Money – Fantasy

Coreografía inmunidad Juanma y Noe
Black eyed peas – Inma be

Coreografía grupo Juan (Alberto, Fátima, Adrián y Juanma)
Kool & Gang – Jungle boogie con red man

Coreografía grupo Marina (Lourdes, Wiki, Juanfran y Diego)
Amy McDonald – Poison prince

Coreografía grupo Jenny (Virginia, Cris, Jonathan y Noe)
RDM ft. Cat Power – Satisfaction

Coreografía grupo Leti (Keko, Nerea y Sergio)
Melow Trax ft. Lyck – Phuture vibes 09 (new short edit)

Coreografía grupal Shakira
Shakira – La loba

Coreografía grupal Rafa
Madonna – Celebration

Inderdaad beste mensen, u leest het goed, ik zal mijn ongezouten mening weer eens mededelen met jullie allemaal!

En laat ik eerst al maar eens zeggen dat ik mijn werchterervaring van dit jaar véééél beter vond dat mijn werchterervaring van vorig jaar. Toen heb ik Sigur Ros en Radiohead gezien en hoewel Sigur Ros beter dan verwacht was, kon Radiohead toch niet geheel zijn reputatie waarmaken ( alleszins niet bij mij!).

Ik zal de artiesten in een kleurtje zetten; als je dan even niet over een bepaalde artiest wilt lezen, ga je gewoon naar de volgende!

We ( ik, K, Y. en V.) kwamen op het terrein en zagen dat er veel meer volk was dan vorig jaar rond 12uur. Misschien was het te warm om in de tent te blijven liggen?

We kwamen wel net op tijd want Just Jack begon juist aan zijn set! Nu, de enige liedjes die ik kende van hem waren Starz in their eyes en Writer’s block. Om heel eerlijk te zijn, Just Jack is niet echt mijn ding. Oké, zo op mp3 lijken de liedjes echt wel altijd hetzelfde maar zelfs dan, mijn muziekstijl is net dat kleine beetje harder.

En toch, op een festivalweide werkte het! Het was lekker warm, er waren al veel mensen op de been waardoor er een uitgelaten sfeertje heerste en Just Jack zijn muziek bracht dat extra SHAKE-snufje mee! Hij was grappig en heerlijk Brits ( zo heb ik ze het liefst) en kon gemakkelijk een weide entertainen. Voor herhaling vatbaar!

just jack

Na Just Jack zijn we blijven zitten voor White lies. Hier had ik toch iets hogere verwachtingen voor dan bij Just Jack. Naar ik meen, heeft White Lies een hele tijd een NME-tour gedaan door UK, wat toch wel aangename reacties heeft uitgelokt. Ze hadden dus toch al wel wat ervaring, voor nog een redelijk jonge band te zijn.

Maar was het nu de véél grotere venue dan de meeste pubs in UK, was  het het ongelooflijk grote publiek dat niet erg into White Lies was, misschien was het het extreem grote podium en anders de toch nog jonge leeftijd ( maar we weten nu dat dat niets zegt want Jasper Erkens heeft met zijn 16 jaar de Marquee platgespeeld gisteren), ik weet het niet. Wat ik wel weet was dat White Lies toch niet zo denderend overkwam. Met liedjes als Death en To lose my life verwacht je toch mensen die het menen? Maar nee, het waren gewoon de doorsnee timide Britse jongens die dachten dat het tijd was om uit hun garage te komen maar er toch niet klaar voor bleken te zijn. Spijtig, want het muzikale niveau lag erg hoog! Maar goede liedjes spelen is op Werchter geen enkele vereiste, de show is waar het om draait.

white lies

Amy Mcdonald was de Schotse schone die White Lies mocht opvolgen. Zoals Just Jack mijn ding niet echt was, is Amy Mcdonald veel minder mijn ding. Haar liedjes zijn de hele tijd hetzelfde, een soort monotoon gezeur dat enkel op de meest commerciele radiozenders wordt gedraaid. Stel u dus maar voor dat die naar Werchter kwam net op de dag dat ik er was. Voor mij was de set van Amy Mcdonald de uitgelezen kans om even te gaan liggen ( op een plastic zeil weliswaar, de grond van RW is een beetje te bezaaid met platgetrapte frieten naar mijn goesting) en te genieten van het aangename geroezemoes en de zalige warmte.

En toen gebeurde het. Al liggend besefte ik plots dat ik ook aan het genieten was van de muziek! Die Amy Mcdonald kan eigenlijk echt wel zingen en oké haar liedjes zijn nog altijd monotoon, maar terwijl je daar op een veld rust, is exact die monotone muziek goed. Hij leidt niet af en geeft toch een aangename meerwaarde. Ik betrapte me er zelfs op dat ik mee begon te neurieën. Ik! Meeneurieën met Amy Mcdonald!

Ja beste mensen, zo slecht was ze dus nog niet. Ze heeft overigens 2 covers gespeeld, eentje van de Killers en eentje van de Boss ( Bruce Springsteen). Uiteraard vind ik de originele versies véél beter, maar ze heeft ze niet slecht gebracht, het moet gezegd worden.

amy mcdonald

Na Amy Mcdonald kwam eindelijk dat lekkers, een van de redenen waarom ik net op 3 juli naar Werchter ben gekomen; Elbow! Menig man heeft Elbow al geroemd om hun sympathie, hun bindteksten en natuurlijk hun wondermooie muziek. En laat ik u zeggen, menig man had gelijk. Elbow was zelfs beter dan verwacht ( en ik had al torenhoge verwachtingen!).

Hun liedjes zijn gewoon zo mooi en ze zijn echt sympathiek! Er was een vrouw die een bordje met Hug me! liet zien en meteen als de set het toeliet sprong de zanger van het podium, liep naar de vrouw en gaf haar een dikke knuffel. Oasis was headliner voor donderdag, maar denkt u dat zij dat gedaan zouden hebben? Laat ik u het antwoord geven; NEEN!

Nog zo iets leuk over Elbow misschien? Amy Mcdonald was al bezig over hoe een geweldig publiek we waren en wat een toppers we nog mochten verwachten. Ze zei ‘ With the Killers and Coldplay, you’re in for a real treat!’ Elbow vond ons ook een fantastisch publiek, maar wat zeiden zij? ‘ Waw, the Killers and Coldplay are in for a real treat!’

U hoort het goed. De bands zelf mogen maar content zijn met zo’n geweldig publiek als het Werchterpubliek.

Elbow

Jaja, na Elbow kwam er weer wat lekkers. Bloc party! En ze waren werkelijk geweldig! Kele Okereke ( geen idéé hoe je het uitspreekt!) weet pas hoe je een publiek moet bespelen, en bespelen deed hij. Het was een set met voornamelijk de grootste hits en wel, dat was exact wat het publiek verwachtte! Iedereen deed goed mee; er werd meegezongen, meegeklapt, meegedanst! De sfeer zat er dik in. Een persoonlijk hoogtepunt was toch wel Hunting for witches. Dat liedje probeer ik nu al een halfjaar te spelen en als dat riffje me 1 keer goed lukt ben ik al blij. Die Russel van Bloc party doet dat ene riffje aan een duizelingwekkende snelheid zo ongeveer heel het liedje door.

Dat zijn pas echte vakmannen.

Ik ben trouwens vergeten te zeggen, zoek zeker Mercury eens op op youtube ( er staat al een filmpje op van Werchter 2009) en dan zie je hoe ze dat echo/afkappingseffectje erop krijgen: Een soort van opnameapparatuur neemt Kele’s gezang op en door op een pedaal te drukken wordt dat herhaald. Zo cool!

Bloc Party

Na Bloc party was het tijd voor de Killers. En de Killers, wel, hoe zal ik het zeggen… Ze waren echt megafantastischsuperbangelijkgoed! Serieus! Ik heb ergens in een review gelezen ( ik geloof van de Humo) dat ze vonden dat de Killers een beetje te goed geolied was, dat Brandon Flowers exact weet welke techniek te gebruiken voor het best in beeld te komen en hoe hij het best het publiek kan meetrekken. En dat dat een beetje een te lucratief techniekje is van de Killers.

Toen ik dat las had ik zo iets van, WHO CARES? Ik bedoel maar, ze hebben goede muziek met deuntjes die in je hoofd blijven hangen, ze zetten een goede show op en oké misschien is er niet dat gevoel van ‘ ook de band is hier aan het kicken’ maar dat vind ik echt niet erg! Ik heb veel liever echte showbizmannen die weten hoe ze een supertijd kunnen maken voor het publiek dan een band die kwalitatief goede muziek brengt maar totaal geen voeling heeft met het publiek.

Voor mij was het pas kicken tijdens All that I’ve done. Dat ene zinnetje ‘ I’ve got soul but I’m not a soldier’ ( toevallig ook de inspiratie voor de band waar ik in speel genaamd SOULDIER), dat maakt het echt. Het publiek deed ook goed mee en laat ik u vertellen beste mensen, op dat moment daar, terwijl zeker 60000 mensen samen met jou hetzelfde zingen, dat doet iets. Intens geluk komt hééél dichtbij. En soms zeggen ze wel op Studio Brussel dat ze met All areas speciaal uitzenden voor de mensen die er niet bij zijn, om hen datzelfde gevoel te geven, maar de waarheid is hard. Dat gevoel krijg je echt alleen als je er staat.

The Killers

En na de Killers, kwam de beste groep van de hele avond. Coldplay. Dat meen ik echt. Als ik er nu aan terugdenk, krijg ik soms tranen in mijn ogen; zo geweldig was het!

Als de Killers weten hoe je een show ineen steekt, dan weet Coldplay dat 10 x beter. Het zijn ook stuk voor stuk zo’n geweldige mensen!

Voor ik naar Werchter kwam, had ik al van verschillende ( nonColdplayliefhebbers) mensen gehoord dat Chris Martin wel eens vals durft te zingen live en dat ze heus niet zo goed zijn. Wel, die mensen durf ik nu gerust een mep in hun gezicht te geven.

Ze waren werkelijk geweldig. Als er nu iemand aan mij zou vragen; wat is jouw gelukkigste moment in heel je leven? Dan kan ik nu met zekerheid zeggen, Coldplay op Werchter 2009.

Chris Martin was ook de eerste die Michael Jackson herdacht. ‘ Make some noise for Michael Jackson’ zei hij dan, en de weide stond in vuur en vlam; te roepen, te tieren, te brullen, te gillen! Hij maakte zelfs een prachtige tribute door Billy Jean te spelen op de piano ( ook dit kan u al terugvinden op youtube). Iedereen zong mee en zelfs de mensen die er eerst niets om hadden gegeven, waren nu overdonderd. Chris Martin herhaalde ook telkens wat een geweldig publiek we waren, en elke keer hij dat zei, hoe beter we meededen. Ofwel zongen we harder, ofwel klapten we meer, zolang hij ons maar hoorde. Zolang Coldplay maar wist dat ze echt geweldige mensen waren door ons dit moment te gunnen.

Ze waren ook grappig! Op een gegeven moment zei  Chris met een lachje van ‘ This song is for Lady Gaga, who’s playing over there!’ Wat al de mensen daar deden, weet ik ook niet. Coldplay was echt wel King of Werchter op dat moment.

Viva la Vida ( een titel waarvan ik nog altijd vind dat dat erg On-coldplay klinkt) was één van de beste momenten uit hun set. Lang na het liedje gedaan was, bleef iedereen nog zingen.

Ook Yellow was fantastisch. Met een gepaste gele achtergrond lieten ze ook gepaste gele ballonnen op het publiek los die zelfs lang na Yellow nog niet heel het terrein hadden overgestuiterd.

coldplay tijdens Yellow!

Op een gegeven moment lasten ze ook een iets rustiger stukje met de mondharmonica in, op een podium midden in het publiek! Ze waren echt heel grappig en de muziek was héél leuk! Hopelijk staan daar binnenkort filmpjes van op youtube!

Coldplay

Als je er niet bij was, heb je echt wel iets gemist. Sorry als ik het zeg, maar serieus. Shame on you!

Dus, mensen,

volgende keer kom je maar beter ook naar Werchter. Want daar gebeurt het allemaal!

Werchter Dag 2 van de 4 had ontegensprekelijk de beste affiche: wie EN White Lies EN Elbow EN Bloc Party EN The Killers EN Coldplay achter elkaar programmeert, verdient een standbeeld. Maar dan realiseer je je weer wie Mister Werchter is en zorgde het geluid van het hoofdpodium voor een koude douche.

Want bijna de hele dag klonk het geluid als een rommelige brij die – amai mijn oren – véél te scherp en te vlak afgeregeld stond. Slechte geluidsinstallatie? Nope. Want bij Elbow – en in mindere mate bij Bloc Party – klonk alles warm en netjes uitgebalanceerd. Maar aan het andere eind had je het concert van The Killers: Wat. Was. Dàt???? Overstuurd en pijnlijk scherp. Pas tijdens het laatste kwartier slaagde de geluidsmens van dienst erin om de mix een beetje op punt te krijgen. Een klein beetje maar.

De concerten zelf dan:

White Lies is een naam om in de gaten te houden. Als een nummer dat je aankondigt als ‘het B-kantje van onze eerste single’ een van de hoogtepunten van je set blijkt te zijn, weet je dat je van die snotneuzen nog veel gaat horen. Joy Division-kloon of niet, ze waren gewoon goed.

Amy McDonald wil ik vooral zo snel mogelijk vergeten. Het is me écht een raadsel wat die op het hoofdpodium van Werchter stond te doen. Haar gewauwel loste niet alleen helemaal op in het amateurisme van de geluidstechnici, maar haar nummers klonken zo eentonig en verveeld dat je zelfs aan de andere kant van de wei geregeld op je horloge zat te kijken om te zien ‘of ze nog niet stilaan gedaan had‘. Pijnlijk dieptepunt: haar cover van The Killers’ Mr. Brightside.

Een van de groepen waar ik met een bang hartje naar uitkeek, was Elbow. Ik ben een fan van het eerste uur en vreesde dat hun bombastische luistermuziek helemaal zou wegdeemsteren op het hoofdpodium van een festival. Niet dus. Betoverend mooie muziek die verrassend genoeg niet vakkundig om zeep geholpen werd door de PA – wel integendeel zelfs. En nog belangrijker: ik zag rondom me steeds meer mensen nieuwsgierig komen kijken en luisteren. ‘Wow! Da’s schoon! Wie zijn dat?’ is een vraag die ik voortdurend rondom mij hoorde. Elbow dus. Vermoedelijk de band die na gisteren zijn aantal downloads op iTunes gigantisch de hoogte in ziet schieten. En terecht.

Van Bloc Party wist ik niet goed waaraan ik me mocht verwachten. Een ton knappe singles, maar vooral veel vulsel op hun 3 cd’s. En dat vertaalde zich naar hun optreden: één lange reeks power (‘Wat gaat die neger hard!’ verwoordde presentator Luc Janssen het erg passend). Eentonig, maar ruimschoots gecompenseerd door het charisma van frontman Kele Okereke die vooral naar het einde van de set de hele wei aan het springen en dansen kreeg. Onderhoudend concert, maar helemààl overtuigd was ik niet.

Wat samen met Elbow hét concert van de dag had kunnen/moeten worden, werd door de geluidsmensen helemaal naar de zak geholpen: The Killers. Uitstekende setlist met ‘Human’ en ‘Somebody Told Me‘ helemaal vooraan, volksmenner Brandon Flowers in de vorm van zijn leven en zowaar wat Las Vegas-achtige effectjes in de finale. Maar dat geluid. Dat ge-luíd…

Dat geluid zou ook Coldplay meer dan een halve set parten spelen. En in tegenstelling tot de meeste festivalgangers rondom mij – mijn maatje Yuppie Jupi op kop – vond ik Coldplay op Werchter rotslecht, ongeïnspireerd, voorspelbaar en op automatische piloot spelen. OK, ze hadden op te boksen tegen dat steengoede concert in het Sportpaleis vorig jaar. Maar toch. Ik vond ze zwaar tegenvallen gisteravond. Jammer.

Je kan er eigenlijk niet naast kijken: alle kranten en tijdschriften hebben het erover. De Belg plant in dit crisisjaar een staycation – een aartslelijk woord om te zeggen dat hij niet op reis gaat. Laat nu even het feit in het midden dat ik in de reissector werk en dus een beetje hoop dat die trend door de feiten tegengesproken zal worden en “de Belg” – wie dat dan ook moge zijn – toch naar het buitenland trekt. (De Standaard van vandaag publiceerde een hoopgevend artikel in die richting). Maar als hij niet op reis gaat, wat doet hij dan wel? Juist ja, naar zomerfestivals gaan. Ik las ergens dat vorig jaar de 10 grootste festivals zowat een miljoen mensen aanlokten…

Ik woonde langere tijd in het buitenland en heb de hype een beetje aan me zien voorbijgaan. En sinds ik terug ben, raakte ik ook nog niet verder dan Jazz Middelheim. De zon scheen, ze hebben daar stoelen om op te zitten en Duvel wordt er in een glás geserveerd. De échte festivalganger trekt zijn neus al op bij het gedacht alleen.

Mijn ervaring gaat terug naar de tijd dat Werchter nog T/W was, Bryan Adams (wisten wij toen veel dat Summer of 69 niet over de zomer van 1969 gaat) en Sting (They dance alone op een wei met een slordige 50.000 man) nog top of the bill konden zijn en als ik goed nadenk misschien ook de dieren nog spraken, zij het al niet meer zo goed als in de tyd van den Vos Reynaerde.

Het heeft gegoten… Oude wijven, kleine geiten, pijpenstelen… Een hele dag lang…

Met de fiets naar Werchter, gewapend met een plastic vuilniszak om op te zitten en een andere om over mijn kleren te trekken. Een hele dag modderbaden en kou lijden om Bryan Tina’s hit “I can’t stand the rain” te horen zingen. Hij kwam uit een ongetwijfeld verwarmde mobilhome en stond op een overdekt podium.
Toen ging ik mee omdat het mooiste meisje van de klas – in mijn hopeloos verliefde ogen toch – me ertoe overhaald had. Nadat ik terug naar huis gefietst was – die spoorwegbruggen worden ’s nachts om 2u steiler gemaakt volgens mij – werd ik door een bezorgde vader verplicht eerst op te warmen in een heet bad om verdere gezondheidsschade te voorkomen. Die schade bleef beperkt: de slijkplekken zijn nooit meer uit de jeans geraakt en de schoenen waren zelfs voor spullenhulp niet meer bruikbaar, maar de geestelijke misvorming bleef beperkt tot het voornemen dat ik het nooit meer zou doen.

Vierhonderddertien woorden telt dit stukje tot nu toe. Gewoon om te zeggen dat ik dit jaar naar Werchter ga.

Het hoeft geen betoog dat het weer een knappe vrouw was die me overtuigde.
“Coldplay komt spelen, die ken je zeker. En Amy McDonald ook, die spelen ze ook op Radio1.” Waarmee ze wil zeggen dat ik inderdaad niet mee ben in de recente muziektrends.
Ik ga dus met wat geluk 4 of 5 liedjes herkennen. Als ik tenminste tegen dan nog niet blauw van de kou en nat tot op het bot half bewusteloos in mezelf sta te mediteren in een ultieme poging te overleven.
“We gaan een écht lekkere picknick meenemen en voldoende alcohol houdt je ook wel warm. Bovendien zijn wij – ze wees naar zichzelf en enkele medebloggers – toch een gezelschap waaraan je niet kan weerstaan.”
Het heeft gewerkt als argument.
Al moet ik toegeven dat het misschien maar goed is dat iemand anders de kaart voor me in bewaring heeft genomen, want dat ik ze anders misschien al ergens verloren zou zijn. Zo heel toevallig, heel stom en heel spijtig.

Beste Frank en beste Sabine, zorg op 3 juli aub voor een zomerse dag met milde temperaturen rond de 25°. Ik ga jullie eeuwig dankbaar zijn. En nu ik toch bezig ben: een droge laatste week van juni.

Brunello

Los posts a partir de ahora tratarán sobre flores, para así poder centrarme en un tema y jugar con las estiquetas y demás. Toda la información y las fotografías estarán sacadas de la wikipedia o en su defecto del buscador de imágenes de google.

Probando a incluir música en el post….

General Custard, a.k.a. Jesse Chadwick (John Thomson) will return to The Street.

We all remember General Custard from poor Amy’s throw-together birthday party by father Steve.  Eileen took part in the play to replace General Custard’s partner Hiawatha.

It seems Eileen didn’t forget that day, since she allegedly takes Amy to see Jesse reprise his role as General Custard again at a community center in hopes of seeing him again.

I hope this means a new relationship for Eileen.  Should be interesting to see where this goes…

Source: The Press Association

Fotografía de Amy McDonald

Amy McDonald, joven escocesa, conocida hoy en los ambientes musicales del país por su sencillo “This is the life”, es el claro ejemplo, de como un sueño se puede convertir en realidad.

Una inofensiva paga de diez libras dadas por su abuela, para gastarse en vacaciones, inició un camino inexorable hacia lo que es hoy en día; una estrella musical. Y es que la dulce chica de increíbles ojos, decidió invertir esta paga en la compra del disco “The man who”, del también grupo escocés Travis. Canciones como “Why Does It Always Rain on Me?”, “Writing to Reach You” o “Driftwood” incluidas en el mismo, despertaron el interés por poder tocar y escribir igual que lo hacían ellos.

Aunque el verdadero desencadenante de toda esta vorágine, fue sin duda la canción “Turn” (en el video tardan un poco en empezar a cantar) del mismo grupo, ya que reconoce que siempre quiso poder tocarla. Un día fue a verlos a un festival, y a partir de aquí, cogió la guitarra de su padre en casa, y de manera autodidacta, fue aprendiendo acorde tras acorde. Al principio se dedicaba a tocar canciones de otros, aunque muy pronto empezó a componer las suyas propias. Solía tocar en un Starbucks (conocida cadena de cafeterías), y al ver que gustaban, decidió enviar copias de sus canciones, en busca de una compañía que le permitiese publicar un disco. Y esta fue la compañía Vértigo.

Para no perder la perspectiva, comentar que comenzó a escribir letras con 12 añitos, y a los 15, ya ofrecía conciertos, generalmente en el Starbucks.

Carátula de su disco

En el 2007, publica su primer disco “This is the life”, siendo su primer single “Poison Prince”, con referencias claras a Pete Doherty, líder de Babyshambles y de la extinta The Libertines, y conocido en el ambiente social, por sus excesos con las drogas de la mano de Kate Moss. Su estilo directo, y sin rodeos de la letras, se puede ver en esta canción, con joyitas como:

“¿Quien dijo que la vida era fácil?, ¿Quién dijo que la vida era justa?,¿Quién dijo que nadie maldice y nadie importa?. La forma en la que actúas ahora, como si lo dejaras todo atrás. Te estas rindiendo. Has dado con otro baboso al que engañar”

hablan a las claras de que, bajo melodías pegadizas, hay letras con contenido. Y lo quizás más sorprendente, todo ello con una madurez, impropia de una chica de su edad (nacida en 1987), no temiendo decir lo que piensa.
Curiosamente en España, al gran público ha llegado con su cuarto single “This is the life”. Algunos entendidos la asemejan a la irlandesa Dolores O´Riordan, ex vocalista de The Cramberries. Personalmente, creo que en su tema Run, si se observan similitudes.

Con un fuerte acento escocés, esta mujer está conquistando las listas de muchos países. En Alemania y Suiza, ya es toda una estrella, y su marcha sigue imparable. Y todo ello, cuando Amy, está a punto de finiquitar la promoción de su primer disco, para centrarse en la elaboración del segundo, donde la compañía, le ha dado total libertad para su composición. Actualmente lleva más de dos millones de discos vendidos.

Steve Novell junto a Amy McDonald

En lo personal, comentar, que adora Glasgow, como deja reflejado en su canción “Barrowland Ballroom”, lugar con encanto del medio este de esta ciudad. Su primer novio fue Gregor MacDonald, líder de la banda Maple Thieves, originaria también de Escocia, aunque su relación no llegó a buen puerto. Actualmente se encuentra relacionada sentimentalmente con Steve Novell, jugador de fútbol de la liga escocesa.

Precisamente en una de sus canciones, “Footballer’s Wife” (Esposas de futbolistas), critica abiertamente la cobertura que da la prensa, a las esposas de los futbolistas, simplemente por estas casadas con un personaje famoso.

Para los que solo hayáis escuchado “This is the life”, os recomiendo la canción “Mr Rock & Roll”. Es una canción que te engancha desde el primer momento, con un ritmo que te invita a mover los pies.

Ya para finalizar, recomendaros a los que no hayáis escuchado mucho de ella, la canción “Lets Start a Band“, que aunque menos electrizante, en ella se habla de los sueños de poder estar en una banda, y poder aparecer en la revista Rolling Stone, o donde comenta ser una estrella del festival Glastonbury. Toda una declaración de intenciones!.

Otras Entradas Relacionadas

Alesha Dixon. ¿La nueva Beyonce?.

Taylor Swift. La nueva reina de ventas, suena a country.

Sem comentários…

Pentru prima oara trece o jumatate de an intre doua Mix-uri. Pentru ca e la moda… o sa spun ca motivul este C.R.I.Z.A.

Pregatit pentru 1 Mai si pentru mainile in aer, vine proaspatul MIX 41.

Pentru ca a trecut atat de mult timp… Mix-ul vine si cu o extensie pe care o denumim: “The Lost Hits of Winter 2008-2009″, dar care nu va putea fi ascultata pe youtube deoarece… nu are rost.

Mai jos aveti link-ul la playlist-ul youtube ce contine aproape toate melodiile.

Cine doreste si melodiile in sine, e deajuns un mail.

[LINK: The 41th Mix of LULA Excellence Concept - YouTube PLAYLIST]

(Dati PLAY ALL VIDEOS si lista incepe sa cante singura, si tot singura trece si la urmatorul cantec. Se pot si sari cantece cu PLAY NEXT)

[LINK: Mix 41 - DOWNLOAD] (!! LINK NOT PUBLIC !!)

Que buena buena buena canción, de lo último que he escuchado, es bastante pegajosa.

Ojalá esta chica llega muy alto en la música, vamos a ver que le trae el destino a Amy McDonald

Element of Crime

Death Kills

Chris Rea

Road to Hell

Dire Straits

Sultans of Swing

Damien Rice

9 Crimes

Led Zeppelin

Babe, I’m gonna leave you

Die Toten Hosen

Was zählt

Amy McDonald

Let’s start a band

Robert Pattinson

Let me sign

Shakira

Despedida

Und etwas collegerockiges Kontrastprogramm:

Weezer

Crab

(Bitte den Vorurteilmodus gegenüber Robert Pattinson kurzfristig ausschalten.)

Laura è uscita nel ballottaggio contro Jury: la undicesima puntata di X Factor ci dimostra come le entrate work in progress siano perlopiù inutili. L’eliminazione era altamente prevedibile, meno la presenza in sfida del giovane bresciano: ennesimo candidato alla vittoria finale, Jury ha visto crollare le sue quotazioni tutte in un colpo. Poco contano le attestazioni di stima: la finale sarà una lotta tra Bastard Sons of Dioniso e Matteo. In modo particolare quest’ultimo ha un enorme potenziale, sfociato ieri sera nel duetto con Elisa Rossi, una delle poche unioni veramente vincenti. Ok, pure Noemi+Giops e Bastard+Farias sono stati divertenti, ma il vero feeling musicale era tra gli “adulti” del gruppo: tutti gli altri un pò sottotono. In particolare hanno fatto peggio del solito il già citato Jury (ombra di Ambra Marie prima, poco credibile nelle vesti del cantante impegnato poi) e Daniele (che pure non aveva fatto malissimo con Serena, ma è scivolato nell’autoreferenzialissima Stai Fermo Li).
Ospiti della puntata John Mayer, Amy McDonald (brava, ma sprecata a mezzanotte passata) e Mike Bongiorno (semplicemente folle, fuori dal tempo e privo di misura: è questo il dazio per la promozione a Rai Uno?). Se ne va invece, al momento dell’eliminazione, Morgan: reazione comprensibile, magari un po’ insofferente nei confronti di Laura rimasta sola sul palco. Facchinetti, che ricordiamo essere il conduttore rivelazione dell’anno, aveva infatti chiesto subito a Mara chi eliminare, togliendo il tipico effetto sorpresa: prontamente ridarguito da un po’ tutti, si è corretto chiamando ad esprimersi Morgan, il quale non ha visto di buon occhio l’ordine forzato per creare più pathos ed ha sbottato. Giustamente.

Andrà in onda questa sera l’undicesima puntata di “X factor 2” condotto da Francesco Facchinetti. Tanti (ed importanti) gli ospiti di questa sera partendo dal grande Mike Bongiorno passando per il grande Ivano Fossati, famoso per non amare molto la tv presenterà “La guerra dell’acuqa”, e Jhon Legend, che presenterà il suo nuovo singolo “Everybody Knows”, finendo con Amy McDonald che canterà il successo “This is the life”.

Nella puntata di questa sera ci sarà una novità: infatti ritorneranno a cantare alcuni concorrenti eliminati che duetteranno con i concorrenti ancora in gara. Dopo il salto i duetti.

THE BASTARD SONS OF DIONISIO with Farias – Eppur mi son scordato di te

NOEMI with Andrea – Nice che dice

MATTEO with Elisa – The power of love

LAURA with Enrico – Per un’ora d’amore

JURY with Ambramarie -Life on mars

DANIELE with Serena – No more tears

Asta e vorba romaneasca pentru cei care ajung sus si nu isi mai vad lungul nasului, uitand, de cele mai multe ori, de unde au pornit si pe ce cai au ajuns in pozitia pe care o ocupa. Sa va dau un exemplu : eu joc CS (o sa ziceti “OMG Irino, maturizeaza-te fato!”) si pot spune ca nu sunt chiar varza, de cele mai multe ori am scoruri pozitive. Ieri in pauza de desenat am zis sa joc putin, sa ma relaxez…nici nu intru bine ca mor, dar harta era mica, jucatori vreo 10 (pentru cunoscatori, era Snow). Mai joc ce mai joc, mor in continuare. Si un anume jucator era codat. Avea un wall(pentru necunoscatori, wall =vedea prin pereti =te omora ft usor) de toata frumusetea, dadea numai headshot. Am murit de cateva ori asa si cand a intrat un admin, m-am dus si l-am parat pe ala. Adminul vreau sa-i dea ban, ala isi schimba repede nicku, si observam ca este un jucator de seama al serverului si la randul lui admin, face scandal ca cum isi permite adminul acela sa-i dea ban si ii da el ban permanent. Apoi ma intreaba pe mine daca mai am ceva de zis si raspunsul a fost simplu “Da-mi ban “. Si l-am primit pentru 100 de minute. :> Probabil dl admin se astepta sa imi cer scuze si sa ma rog de el sa nu imi dea ban. Uite ca nu toti sunt pupincuristi.
Asta a fost un exemplu banal, dar sunt cazuri mult mai grave, ce se intampla in viata de zi cu zi si au urmari mai grave. Oameni care nu sunt pedepsiti datorita pozitiei sociale pe care au. Asemanator la ce am povestit eu aici este incidentul cu doamna judecator, prinsa beata la volan, politia vroia sa isi faca treaba, ea nimic si in cele din urma tot pe politistii erau de vina. Dar asta e tara in care traim… :-<
In alta ordine de idei, azi am avut predare partiala la proiectare, nu aveam nicio corectura pentru ca am fost plecata la Cluj (da o sa scriu si despre asta), dar profesoara a fost de treaba si mi-a dat o corectura de la ea. Uite ca zic ceva bun despre facultate.

Si melodia zilei (Krisse sa nu ma urasti ca ma inspir) : Amy McDonald – This is the life