Cat Stevens in 1977 (the height of his career) gave up his life as a musician, sold all his guitars for charity and turned to Islam.  28 years later in 2006 he finally picked up his guitar again and released an album called ‘An Other Cup’ under his adopted Muslim name Yusef Islam. 

But what happened in between?  Where did he go?

After converting to Islam, renaming himself and marrying Fauzia Mubarak, Yusef knew he could no longer be a pop star.  The temptations of the music industry were too much for him, he believed the vanity that came with being famous went against all the teachings of the Qur’an.

He began opening and funding Islamic schools and charities within London with the royalties he earned off his Cat Stevens albums.

Yusef literally began trying to save the world: in 2003 he was awarded the World Award, in 2004 he was awarded the Man for Peace Award and in 2007 he was awarded The Mediterranean Prize for Peace.

In 2004 he was denied entry into the United States by small minded, naive Americans who related his Islamic name to that of a terrorist, no explanation was ever given.  He was not allowed to enter the United States again until 2006.  Yusef has written a song about the deportation experience called ‘Boots of Sand’, the song was recorded with Paul McCartney, Dolly Parton, Alison Krauss and Terry Sylvester.

Check out ‘Boots of Sand’

In the ‘90’s he visited music again and opened a music studio to sing about Islamic themes and promote Islamic teachings through song.  In the 2000’s he started to ease up realising that it was not a sin to play music (with limitations) and he began playing at charity concerts and re-recording music for charitable profit.

In 2006 he returned to popular music releasing ‘An Other Cup’ and he has been gracing our soundwaves ever since. 

Basically the man needed to find himself, he took literally the intent of many a person to save the world and promote peace and left us all dazed and confused in his wake.  Thank Allah he is back!

Check out his website
http://www.yusufislam.com/

Bir zamanlar Cat Stevens olarak bilinen adam Güney Kaliforniya’nın Mojave Çölü’nde tozlu bir yol kenarında durmuş otostop çekiyor. Bugünkü adıyla Yusuf İslam bir baş parmağını eski deri çantasının omzundaki askısına takmış, diğeriyle kasaba yönünü işaret ediyor. Yanında Joshua ağaçlarından, yakınlardaki çiftliğin birkaç keçisinden ve otuz yıl önce müzik oyunundan çekilip İslam’a döndüğünden beri kılavuzu olan Allah’tan başka kimse yok. O zamanlar paraya düşkünlük, ego ve dalkavukluk en büyük düşmanlardı; bu yeni inancı onun kurtuluşu olmuştu. Şimdi 60 yaşında, yeniden müzik yapıyor ve spot ışıklarına yaklaşıyor. Yoksa alev mi bu? Otostopla yaptığı yolculuk aslında yeni albümü “Roadsinger (To Warm You Through The Night)” için çekilen yüksek bütçeli bir video klip. O, çölde medeniyete doğru yürürken kameralar hareket ediyor, kır saçları ve sakalı şarkıcının ne kadar uzun zamandır uzaklarda olduğunu gösteriyor. Klip yönetmeni bir arabaya doğru hareket etmesini işaret ediyor; sonra bir sürü figüran ve Dolly Parton’a benzeyen biri devreye giriyor. Belli ki oyun yeniden başladı; Islam da yeniden oynamaya gönüllü. “Arenaya geri döndüğünüzde cesur olmak zorundasınız” diyor çay molası sırasında: “Hoş, ben cesur değilim aslında. Sadece eğlenceli şeyleri tercih ediyorum ve bu da…” Dolly’ye benzeyene dönüyor… “çok eğlenceli.”

Son albümü “One More Cup”, yeniden kazanılan ilgiden oluşan sığ bir havuza girmekti; yeni CD ise açık denize kuğu dalışı olarak düşünülebilir. İslam, mayıs başında piyasaya sürülen albümünü gece yarısı yayınlanan talk-show’lara ve radyolardaki sabah programlarına katılarak ya da yollarda tanıtıyor. Gelecek ay küçük, özel bir “Roadsinger” turnesine çıkacak ve müzik kariyerinin her iki döneminden de parçalar çalacak. Bu çıkış, son otuz yılını sessiz sedasız, şu anda hepsi birer yetişkin olan beş çocuk büyüterek, İngiltere’de iki İslami okul yöneterek, çocuklar için bir yardım derneği kurarak ve yalnızca Müslümanlara hitap eden, inanç esaslı hayır plakları yaparak adeta inzivada geçiren bir adam için büyük bir değişim. Zaman zaman basında yer aldı ama bunu gönüllü olarak yapmadı. 1989 yılında İngiliz medyası onun bir üniversitede yaptığı konuşma sırasında Salman Rüşdü aleyhinde fetva verdiğini ileri sürdü (İslam bunu inkar ediyor). Birkaç yıl sonra bir İngiliz magazin gazetesi eski pop yıldızının sadece peçeli kadınlarla konuştuğunu yazdı (bu da doğru değildi; İslam aksini kanıtlamak için dava açtı ve kazandı). 2004 yılında da haber kanalları İslam’ın adı kara listede görününce ABD’ye girişine izin verilmediğini duyurdular (bu doğruydu, ama kimlik karışıklığından doğan bir hatadan kaynaklanıyordu). Şöhrete bir anda sırtını dönmesine ve inanç tercihi nedeniyle basında hakkında çıkan olumsuz haberlere karşın Cat Stevens’ın albümleri piyasadan çekilmesinden on yıllar sonra bile hala çok iyi satıyor. Sırf 1991 yılından beri 6.2 milyon albümü satıldı. “The First Cut is the deepest” gibi şarkıların hala dinlendiğini ve tekrar tekrar cover’landığını duymak çok güzel” diyor ünlü şarkıcı. “Bu benim egoma hafifçe masaj yapıyor. Elimde değil. Çok hoş gerçekten.”

İslam’ın son albümü yine dünyevi temalar içeriyor; bugünlerde anlatacak çok daha fazla hikayesi var. “Roadsinger”, Cat Stevens’ın basit ama derin şarkı sözleriyle İslam’ın iyimser dünya görüşünün ve o sesin güçlü bir karışımı. Gerçek Dolly Parton ve Paul McCartney belli ki bunu hala bonus şarkı “Boots&Sand”de İslam’la birlikte çalışacak kadar seviyorlar. Burada İslam’ın neşeli mizah duygusu ön plana çıkıyor; şarkıcı ABD’ye girmesinin görevlilerce engellenmesinin ayrıntılarını sakin, neredeyse tuhaf bir tonda anlatıyor. Keyifli, hafif bir akustik gitar ve mandolinin hakim olduğu şarkı, ninni olabilecek kadar tatlı bir ritme sahipti; ta ki sözleri dinleyinceye kadar. “Sınıra vardığımızda, yedi şerif geldi / Sevgilimle beni çıkardılar / (Koro, haykırarak) “Adın şu mu (bilmem ne İslam) / “Öyle sanırım” / (Koro) “Sen bizim kara şarkı listemizdesin!” / (İslam) “Ah, hayır, efendim, hayır” / Olamaz, yapamazsınız / Ah, ne olur bırakın da geçelim!”

İslam, 1977 yılında müzik kariyerinden vazgeçip İslam’a döndüğünde, kimilerine göre bir anlamda adını kötüye çıkarmış oldu. İnançlarını herkesin gözü önünde yaşadığı için küçümsenen ya da tepki gören tek pop yıldızı o değil elbette. George Harrison da 1970′lerde Hare Krishna esprileriyle anılır olmuştu. Prince, Yehova Şahidi olduğu için raporlu deli muamelesi gördü. Jonas Kardeşler ise tutucu Hristiyan inançları yüzünden (hırıltılı seslerini ve kötü saç kesimlerini saymıyoruz bile) her 10 dakikada bir hakarete maruz kalıyorlar. Ancak İslam genellikle yanlış anlaşılan ve korkulan bir inancı seçti; inançlarını yansıtmak için adını değiştirdi; bu yüzden hayranlarına sırt çevirdi; hor görülme, didiklenme ve skandala yol açan üç nedendi bunlar. Ancak en büyük mücadele içte yaşanıyordu. İslam, bir süperstar olarak en büyük zorluğun kendi egosuyla başa çıkmak olduğunun farkındaydı; kalabalık hayran kitlelerine çalarken, iyi bir Müslümanın sahip olması gereken tevazuyu geliştiremeyeceğini hissediyordu. Üstelik bir de, rock and roll’un temiz, basit bir hayatla asla örtüşmeyecek aşırılıklarına karşı koyması gerekiyordu (burada ne de olsa 70′lerden söz ediyoruz). Ancak yıllar geçtikçe, İslam -oğlu Muhammed’in de zorlamalarıyla- müziğinin ve inancının kendini insanlardan soyutlamasını gerektirmediği sonucuna vardı.

Şimdi mesele, insanlara çalmakla Tanrı’ya hizmet etmek arasında sağlıklı bir denge kurmak. “Yeniden oraya çıkmak vicdanımı sızlatıyo,” diyor İslam. Şu anda vaktini memleketi olan Londra ve Dubai’de geçiren şarkıcı, Hollywood’da bir Yunan restoranında yemek yerken diğer müşteriler tarafından pek fark edilmiyor bile. Onunla özdeşleşen kıvırcık kahverengi saçları şimdi gümüş rengi ve seyrelmiş; tel çerçeveli gözlükler takıyor; yüzünün alt yarısını ise uzun ama bakımlı bıyık ve sakalı kaplıyor. “Her zaman dalkavukluktan kaçınmaya çalıştım” diyor İslam. “Ama geçenlerde Art Garfunkel ile yemek yedim. ‘Hadi ama, senin söyleyecek şeylerin var. Çık ve söyle. İnsanlar üzerine gelebilirler ama yine de oyuna katıl’ dedi. ‘Haklısın’ dedim. Bir sürü mazbut insan var; çıkıp onlara hitap etmek gerek. Zaten artık seksi posterlerim filan da yok; bu yüzden yeniden seks idolü olmaktan korkmama gerek yok”

Yeteneği bir yana, Kıbrıslı Rum bir babanın ve İsveçli bir annenin oğlu olan İslam 60′ların ortalarında, Steven Demetre Georgiou olan adını Cat Stevens yapmasaydı, seksi posterleri olan biri haline gelemez, hatta ünlü bile olamazdı. 1966 yılında, Jimi Hendrix ile birlikte turneye çıktı ve 1970′lerde patlama yapan ilk LP’si “Tea For The Tillerman”ı çıkarmadan önce İngiltere’de birkaç hit kaydetti. Bunu izleyen beş yıl boyunca, üretken besteci, dönemin en çok ses getiren, kalıcı ve beğenilen şarkılarına imza attı: “Peace Train”. “Wild World”. “Morning Has Broken”. Hem neşeli hem hüzünlü film müziği “Harold ve Maude”. Bu arada, daha ulvi amaçlar arayışındaydı ve Budizm’le, numerolojiyle, astrolojiyle ilgileniyordu. Sonra, 1976′da Malibu kıyılarında yüzerken boğulma tehlikesi atlattı. O anda Tanrı’yla bir anlaşma yapmış ve kurtulursa hayatını Tanrı’ya hizmet etmeye adayacağına dair söz vermiş. Sonra dalganın onu kaldırdığını ve kıyıya fırlattığını söylüyor. Kısa bir süre sonra,
Stevens’ın kardeşi onu Kuran ile tanıştırdı ve şarkıcı İslam’a döndü; hem adını hem de inancını değiştirerek. “Öyle mutluydum ki bulutların üzerinde uçuyordum adeta” diyor gözleri parlayarak. “Ama basından olumsuz tepkilerle karşılaşınca moralim bozuldu. ‘Sen beni sevmezsen belki ben de seni sevmem” diye devam eden ‘Last Love Song’ı yazdım. 1978′de kaydettiğim albümün son parçasıydı bu. Medyadan gördüğüm muameleye, hakaret içeren başlıklara, şaka yollu sataşmalara yönelik bir tepkiydi. Hepimizin öğrenmesi gereken çok şey vardı.”

70′lerin sonunda, İslam bütün gitarlarını hayır kurumlarına bağışladı ve müziği bıraktı. Televizyon izlemekten, radyo dinlemekten de vazgeçti. “Böylece dünyadaki kaosun ve maddiyatçılığın beni etkilemesini engellemiş oldum” diyor. Bir evlilik ve beş çocuğun ardından, kurduğu Small Kindness da [Küçük İncelikler] dahil olmak üzere çeşitli hayır kurumları için para toplayan bir yardımsever oldu. Aynı zamanda İngilizce konuşan Müslümanlar için çocuk şarkıları yapmaya başladı. 2000 yılında Arap alfabesiyle ilgili yaptığı şarkı, geri dönüşünün ilk adımıydı ve çok popüler oldu. “A harfinin Allah’ı simgelediğini daha önce kimsenin düşünmemiş olmasına çok şaşırıyorum’ diyor İslam. “Bunun bir keşif olduğunu düşündüm.” Bu şarkı Batı dünyasındaki Müslümanların vazgeçilmezi oldu.

Bu yeni müziğin sıcak bir ilgiyle benimsenmesi, İslam’ın benimsemiş olduğu daha katı Müslüman görüşlerin sorgulanmasına neden oldu. Kendisi İslam’ın muhafazakar unsurlarının yükselişte olduğu bir dönemde din değiştirmişti; şimdi Müslüman kimliği arayışı sırasında Kuran’ın öğretilerini yanlış yorumlamış ve şarkı söylemekten ve yazmaktan çok ani vazgeçmiş olabileceğini söylüyor. “Altın çağını yaşayan Bağdat’a baktığınızda, orada da müzisyenler, şairler ve bilim adamları vardı; tabii aynı zamanda yasalar da vardı” diyor. “Bir denge vardı. Harika bir medeniyetti ve dinin yeniden işlenmesi sırasında kaybolup gitti.”

Böylece İslam yeniden stüdyoya girdi ve 2006 yılında “An Other Cup” ile ortaya çıktı. Şarkıcının geri dönüş albümü VH1′den El Cezire’ye kadar ilgi gördü. Tek eleştiri, İslam’ın sesini yeterince duyamadığımız yönündeydi. Enstrümanların fazlalığı ve şarkıların biraz fazla “işlenmiş” olması nedeniyle sesinin ve gitarının gölgede kaldığını o da kabul ediyor. Bu nedenle “Roadsinger” albümü bir Cat Stevens albümüne çok daha yakın: Spontane (İslam beş şarkıyı üç günde kaydettiğini söylüyor), kendinden emin, ham ve dünyevi; şarkıcının sesi ve gitarı nefes alacak yer bulmuş sanki. Kapak bile “Teaser and Firecat” günlerine atıfta bulunuyor. Sanatçının oğlunun taptığı tasarımda, klasik Cat Stevens kapaklarından alınan imgelerle süslenmiş eski VW var; turuncu bir kedi, kurnaz bir üçkağıtçı ve elbette ay… Bu, bir süre kesintiye uğrasa da dolunay şeklinde ortaya çıkan bir kariyer. “Her şeyden elimi eteğimi çekmek müzik sanatını değerlendirmeme ve yeniden olumlu bir biçimde nasıl kullanılacağını anlamama yardımcı oldu” diyor İslam. “Yenilenip tazelenmemi sağladı. Belki bir gün müziği yine bırakırım, bilmiyorum, ama şimdilik hayatımda çok dengeli bir konuma geldim, yaptığım şey beni mutlu ediyor. Okullarım var, çocukların eğitim almalarına yardımcı oluyorum, yoksul ülkelerdeki çocuklara yardım ediyorum. Daha iyi bir uğraşımın olabileceğini düşünmüyorum. Yalnızca bir müzik yapmak istiyorum.”

Çekil, “Les Mis”, çünkü İslam tam gaz geliyor. “Moonshadow” son altı yıldır İslam’ın en gözde projesi. Cat Stevens malzemelerinin yanı sıra İslam’ın yeni şarkılarına yer verilecek.olan müzikalin bu yılın sonlarında Londra West End’de sahnelenmesi planlanıyor. “Müzikal tek doğal ışık kaynağının Ay olduğu ölümsüz bir gezegende geçiyor” diyor İslam. “Ancak güneşin parladığı, doğal düzen ve güzelliğin olduğu bir gezegen düşleyen inatçı bir oğlan var. Hikaye onun kusursuz dünyayı arayışını anlatıyor, ayın gölgesinin yardımıyla elbette.” Ve tabii uzun süre ortadan kaybolan ve -neyse ki- sonunda güneşteki yerini yeniden kazanan bir şarkıcı sayesinde.

Lorraine Ali

Kaynak: Newsweek Türkiye

Want a left-field recommendation on a “new” artist to check out?  How about this – Yusuf Islam, the artist formerly known as Cat Stevens and now performing simply as Yusuf. 

Yusuf

His new release Roadsinger (To Warm You Through The Night) brought Yusuf back to the stage last night in Los Angeles for his first US concert in three decades (save for a small private performance a few years ago in NYC). 

I won’t try to pretend that I was ever a Cat Stevens fan.  Sure, I can remember a few folks at my big public university enjoying a little Peace Train or Moonshadow with their varied selection of mood-altering substances.  Good for them, I thought.  But it never really grabbed me. 

And, of course, Cat Stevens didn’t even really exist anymore.  He had notably converted to Islam in 1977, changed his name, and disappeared from the stage after his final concerts in 1979.

But I have had reason to reconsider his legacy in the years since.  Too many artists that I respect have exhibited their interest in his deeper cuts by covering his songs on record or in concert (such as this epic clip of Eddie Vedder’s take on Trouble). 

Even with that, I had zero expectations when I heard that Yusuf was making a return to secular music.  It was an absolute revelation to listen to An Other Cup, released in 2006, and be drawn to this music that grows better with each listen.

Click here for an insightful interview that Randy Lewis of the Los Angeles Times conducted recently with Yusuf.  It covers a lot of ground, providing more details on how the British-born son (birth name: Steven Demetre Georgiou) of a Greek restaurateur has allowed his life experiences to shape his career, including the inspiration that US Homeland Security provided for the bonus track Boots and Sand.

Roadsinger was released last week and I’ll be the first to admit that an overwhelmingly positive review that references this new release as a “necessity to buy” for anyone who has “ever owned and loved a Cat Stevens album” would have got me rolling my eyes a few years ago. 

Not anymore.  I guess that makes me a convert to Islam, at least of the Yusuf variety.

The Guardian posts a new playlist entry into their ongoing feature. Luke Steele, frontman of Australian alt rock band The Sleepy Jackson and psychedelic pop duo Empire Of The Sun, gives his playlist, which includes Yusuf’s “Heaven/Where True Love Goes” from An Other Cup. Of the song, Luke says:

Yusuf Islam sounds holy and content in this song. I was never that into him as Cat Stevens, and while his spiritual awakening was well publicised, I actually think the music is amazing. I listen to this a lot while I’m driving round with my wife.

Metacritic.com now has a listing for James Taylor’s new album Covers. Based on 4 reviews, the album currently has a rating of 64 out of 100.

Metacritic compiles reviews from respected critics and publications and then shows the critical consensus at a glance by taking a weighted average of critic grades.

There are also pages for Carly Simon’s This Kind of Love (60 based on 7 reviews), Yusuf’s An Other Cup (65 based on 18 reviews), Joni Mitchell’s Shine (77 based on 19 reviews), James Taylor’s October Road (77 based on 10 reviews), and Joni Mitchell’s Travelogue (68 based on 9 reviews).

Greenfields, Golden Sands by Yusuf

Somehow this popped into my head while walking around my neighborhood on Sunday. Then I realized I was walking on Greenfield Ave. Coincidence? Or just my lame subconscious? U-Decide!

This song closed out An Other Cup, the first pop music album in 28 years from the artist formerly known as Cat Stevens (now Yusuf). The first time I heard the song, I was sure it was a traditional tune or older song of some kind that he had resurrected, similar to what he did with “Morning Has Broken” on Teaser and the Firecat. But no, according to the liner notes it’s an original Yusuf composition. It’s got a real timeless feel. It also kind of reminds me of “Into White” from Tea for the Tillerman. It’s a really tender and classy conclusion to a fine album.

“Greenfields, Golden Sands”
(Yusuf Islam)

Greenfields and Golden Sands
Are all I need; are all I want
Let the wind blow hard, I don’t mind

A small house and an olive tree,
To keep and feed my family
Let the wind blow hard, I don’t mind

One day we’ll all realize, I’m not the only one
Just raise your eyes up and you’ll be gone, to those

Greenfields and Golden Sands
That’s all I need; that’s all I want
That’s all I really need
Let the wind blow hard, I don’t mind

One day we’ll all realize, I’m not the only one
Just raise your eyes up and you’ll be gone, to those

Greenfields and Golden Sands
Are all I need; are all I want
That’s all I need; that’s all I want
That’s all I need; that’s all I really want

© 2006 Ya Music/EMI Music Publishing Ltd.

(Monday MP3s will only remain available for a limited time.)