În sfârşit, după aproape o lună de dezbatere în presă despre „limba moldovenească” pe paginile oficiale de internet ale principalelor autorităţi publice şi instituţii centrale de stat, site-ul guvernului ne anunţă că are versiunea în limba română (vezi aici: http://www.gov.md/). Ce-i drept, guvernul Filat a decis înlocuirea butonului MD cu butonul RO cu oareşicare întârziere faţă de mai multe site-uri ale separatiştilor din Transnistria (vezi cazul agenţiei „Lenta PMR” de la Tiraspol: http://www.tiras.ru/ro/). În afară de guvern, nici o altă instituţie centrală de stat sau autoritate publică nu a riscat săptămâna trecută să substituie pictograma MD cu RO.Totuşi, pe parcursul ultimei săptămâni s-a mai produs o schimbare. Centrul pentru Combaterea Crimelor Economice şi Corupţiei (CCCEC) a recurs la o mică şmecherie, substituind butonul MD cu imaginea drapelului Republicii Moldova (cu stemă), refuzând astfel, asemeni Ministerului Educaţiei (Leonid Bujor), Academiei de Ştiinţe (Gheorghe Duca) şi Ministerului Afacerilor Externe şi al Integrării Europene (Iurie Leancă), să anunţe versiunea în limba română, prin butonul RO. Pictograma care reprezintă drapelul Republicii Moldova în locul butonului RO este un fel de eufemism grafic echivalent cu formula „limba de stat”, când este folosită nu în sensul ei propriu, ci pentru evitarea formulei „limba română”.

Am mai arătat că instituţiile şi autorităţile de stat care sabotează acum, ca şi în regimurile anterioare, limba română şi denumirea ei, se prevalează de un ordin ilegal şi abuziv, cu numărul 46/33, emis la 17 aprilie 2007 de fostul ministru al Dezvoltării Informaţionale, Vladimir Molojen, şi intitulat „Cu privire la aprobarea Cerinţelor-standard faţă de paginile oficiale ale autorităţilor administraţiei publice în reţeaua Internet”. Am aşteptat ca actualul deţinător al fotoliului de ministru al Tehnologiilor Informaţionale şi al Comunicaţiilor, Alexandru Oleinic, să modifice ordinul buclucaş nr. 46/33 şi să elimine orice interdicţie de trimitere la limba română pe paginile oficiale ale autorităţilor administraţiei publice în reţeaua Internet. Din păcate, ministrul Oleinic stăruie în greşeala (păcatul) predecesorului său Molojen.

Amintim că instituţiile şi autorităţile centrale sabotoare ale limbii române pe paginile lor de internet sunt în acest momentul de faţă: Ministerul Afacerilor Interne (generalul Victor Catan), Ministerul Tehnologiilor Informaţionale şi Comunicaţiilor (Alexandru Oleinic), Ministerul Transporturilor şi Infrastructurii Drumurilor (Anatol Şalaru), Ministerul Economiei (Valeriu Lazăr), Ministerul Finanţelor (Veaceslav Negruţă), Ministerul Protecţiei Sociale, Familiei şi Copilului (Valentina Buliga), Ministerul Tineretului şi Sportului (Ion Ceban), Curtea Constituţională (Dumitru Pulbere), Procuratura Generală (Valeriu Zubco), Serviciul de Informaţii şi Securitate (Gheorghe Mihai), Serviciul de Grăniceri (interimat), Banca Naţională a Moldovei (Dorin Drăguţanu), Comisia Electorală Centrală (Eugen Ştirbu), Curtea de Conturi (Ala Popescu), Consiliul Coordonator al Audiovizualului (Gheorghe Gorincioi), Biroul Naţional de Statistică (Vladimir Golovatiuc), Serviciul Vamal (Viorel Melnic), Camera de Comerţ şi Industrie a Moldovei (Gheorghe Cucu), Agenţia Rezerve Materiale, Achiziţii Publice şi Ajutoare Umanitare sub interimat, Biroul Relaţii Interetnice (Elena Beleacova), Agenţia Relaţii Funciare şi Cadastru. Dispunând înlocuirea butonului MD cu RO pe pagina guvernului, prim-ministrul Filat a rămas însă reticent cât priveşte necesitatea aceleiaşi schimbări şi pe pagina oficială a Republicii Moldova: http://www.moldova.md. Sunt fără îndoială, în asentimentul tuturor cititorilor de bună-credinţă, spunând că subiectul merită atenţia noastră. Pentru acest motiv, vom reveni.

Vlad CUBREACOV, FLUX

Pan Jacek Łoszczok, znany szerokiemu gronu słuchaczy pod pseudonimem (poniekąd) artystycznym Stachursky, to postać niezwykle wręcz zasłużona dla polskiej muzyki rozrywkowej: autor niezliczonej ilości cudnych piosenek o miłości, które rozpalały żar w sercach jego przeogromnej rzeszy sympatyków, częsty gość festiwali o najwyższej randze artystycznej, jasna i niegasnąca od wielu lat cudowna gwiazda na firmamencie muzycznego nieba – tak można by rzec.  Teraz Pan Łoszczok, być może nieco znużony dotychczasową poetyką swoich niezapomnianych przecież tekstów, postanowił wykonać przysłowiowy skok w bok i zaproponować rzecz psychodeliczną, niepokojącą, wielowymiarową, transcendentalną, ale przy tym dotykającą istotnych kwestii i niosącą wartościowe treści w przystępnej dla przeciętnego słuchacza formie muzycznej. Tekst utworu “Dosko”, bo to właśnie o nim mowa, wygląda tak:

“Dosko”

1. Potężna wichura, łamiąc duże drzewa
Trzciną zaledwie tylko kołysze
Uważaj! Uważaj! Uważaj! Uważaj!
Uważaj! Uważaj! Uważaj! Uważaj!
Tak, wiem, zdrady nie będzie
Zmiłowania, łaski nie będzie
Tak, wiem, dziś nasza kolej
Już ustawiony sprzęt jest na stole

Ref: I dosko się czuję
I wszystko kapuję
Na lekkiej fazie
Wciąż trybię i jarzę

Ref: O! O! O! O!
I dosko się czuję
O! O! O! O!
I wszystko kapuję
O! O! O! O!
Na lekkiej fazie
O! O! O! O!
Wciąż trybię i jarzę
O! O! O! O!
Wciąż trybię i jarzę

2. Potężna wichura, łamiąc duże drzewa
Trzciną zaledwie tylko kołysze
Siwy dym i białe sadze
Będzie dzisiaj kamikadze
Tak, wiem, będą jasełka
Wszyscy gotowi i nikt nie pęka
Kamień na kamieniu tutaj nie zostanie
My, królowie mety, zryjemy berety

Ref: O! O! O! O!
I dosko się czuję
O! O! O! O!
I wszystko kapuję
O! O! O! O!
Na lekkiej fazie
O! O! O! O!
Wciąż trybię i jarzę
O! O! O! O!
Wciąż trybię i jarzę

3. Potężna wichura, łamiąc duże drzewa
Trzciną zaledwie tylko kołysze
Jakie życie, morał taki
Dawaj palnik i bez draki
Bo jak przyjdzie co do czego
To już będziesz do niczego
- No to ja poproszę Colę
- On chce jednak Colę
- Dzisiaj poproszę Colę
- On chce dzisiaj Colę
- Jednak poproszę Colę
- O ja cię pindolę!
- Ja poproszę Colę!
- O ja cię…
A ja chcę Nervosol!

Przyjąłem w tym zapisie budową stroficzną utworu, więc dla większej przejrzystości wywodu w kolejnych akapitach będę poświęcał osobno uwagę każdej z owych strof.

Stachursky zaczyna od, mówiąc nieco kolokwialnie, mocnego uderzenia. W pierwszych dwóch wersach utworu odwołuje się do teorii Blaise’a Pascala, według której człowiek jest trzciną myślącą. Ciekawe jest to, że owa trzcina, która może być jedynie kołysana, została zestawiona z (dużymi) drzewami. I na to, i na to wpływ wywiera wiatr. O niespotykanie wysokim kunszcie poetyckim Pana Łoszczoka świadczy fakt, iż wspomniany wiatr w tym zestawieniu pojawia się w dwóch następujących ujęciach:
a) “wiatr” jako zjawisko atmosferyczne (w odniesieniu do drzewa);
b) “wiatr” jako bliżej nieokreślona siła lub zbiór sił, które w bezpośredni sposób oddziałują na człowieka, mając tym samym realny wpływ na jego życie, losy i poczynania.
I jako że tekst adresowany do ludzi, a nie do drzew, poeta zawarł po tych wersach powtórzoną ośmiokrotnie przestrogę – “uważaj”. Zdaje się przez to słowo mówić: “uważaj, człowiecze, bo z raz obranej ścieżki żywota zawrócić nie sposób, a nigdy nie dane Ci jest wiedzieć, z której strony zawieje wicher piekielny i jak wielka siła jego będzie”. Ale jeśli odbiorca komunikatu wysłanego przez poetę jest go w stanie poprawnie zdekodować, to pozwoli mu to uniknąć wielu nieprzyjemnych życiowych niespodzianek. A okazuje się to byc jeszcze cenniejsze, gdy dowiadujemy się, że “zmiłowania, łaski [dla popełnionych błędów] nie będzie”. Z drugiej strony jednak zdrady również nie będzie, co jest w pewnym sensie pocieszające, gdyż oznacza, iż omawiana tu siła jest na swój sposób “czysta”. Może to poświadczać o tym, że nie ma ona diabelskich inklinacji. Idąc dalej, da się wysnuć wniosek, że wieszcz opowiedział się za pomocą tych słów po stronie koncepcji, która głosi, że los każdego człowieka jest zapisany przed jego narodzinami i nie możemy w żaden sposób na niego wpłynąć, zdając się tym samym na łaskę i niełaskę opatrzności. Może więc jest to szczere i wymowne, ale nieco zakamuflowane wyznanie niewiary w boga? Dwa ostatnie wersy tej strofy (“tak, wiem, dziś nasza kolej / już ustawiony sprzęt jest na stole”) zdają się tę koncepcję potwierdzać. Już nie tylko podmiot liryczny, ale pewna bliżej nieokreślona zbiorowość, skłania się wyraźnie ku czemuś innemu. To coś można by nazwać szeroko rozumianą zabawą.

Refren rozpoczyna się od śmiałej deklaracji poety, który stwierdza, iż czuje się dosko. I przy tym osobliwym słowie należałoby się na chwilę zatrzymać, bowiem próżno go szukać we wszelkich słownikach, a odkrycie jego znaczenia odgrywa istotną rolę w rozumieniu tekstu. Moim zdaniem jest to:
-  skrót od przysłówka “doskonale”;
lub
- połączenie słów “bosko” i “disco”.
Z obu koncepcji wynika, iż jest to wyraz nacechowany pozytywnie. Określa on stan dobry ducha osoby to słowo wypowiadając. Jednakże jeśli przyjąć drugą z możliwości za zgodną z prawdą (“bosko”+”disco”), to znane jest również źródło euforii i zadowolenia podmiotu – muzyka disco.

Przejdźmy do strofy kolejnej. Pierwsze dwa jej wersy są takie same jak w strofie pierwszej. Następnie poeta posługuje się dwoma niezwykle sugestywnymi epitetami: “siwy dym” oraz “białe sadze”. Funkcją obu z nich jest wykreowanie atmosfery tajemniczości, wywołanie zaciekawienia, a wręcz niepokoju u słuchacza. Kolejne dwa zaś (“będzie dzisiaj kamikadze / tak, wiem, będą jasełka”) zaświadczają o pewnej cykliczności wydarzeń: pierwszy mówi o szaleństwie, na które czasem każdy z nas (albo prawie każdy) sobie pozwala, a drugi – o niezwykłej aurze tychże szaleństw. Mają one w sobie coś ze świętych obrządków, niejako przez swą opozycję do dni zwykłych, które świętymi nie są. Każdy z uczestników tego swoistego misterium jest jednakże na nie przygotowany (“wszyscy gotowi i nikt nie pęka”), a jego skutki będą widoczne gołym okiem (“kamień na kamieniu tutaj nie zostanie”), co również zaświadcza o tym, iż mamy do czynienia z wydarzeniem niezwykłym. Na zakończenie tej zwrotki poeta ujawnia tożsamość tajemniczej zbiorowości, która wcześniej  się już w tekście pojawiała, a której on sam jest częścią. Otóż są oni “królami mety” i potrafią “zryć berety”. Nie odczytywałbym jednak tych słów w najprostszy, wręcz prostacki sposób. Moim zdaniem “królowie mety” to osobliwa odmiana “królów życia”. Różnią się oni od tych drugich tym, że potrafią pokierować żywotami innych ludzi poprzez bezpośredni wpływ na ich psychikę, czyli “rycie beretów”.

Ostatnia strofa, czyli trzecia, zawiera w sobie element dydaktyczny: “jakie życie, morał taki / dawaj w palnik i bez draki”. Wiąże się to bezpośrednio z wcześniejszym nawiązaniem do koncepcji królów życia. Poeta zdaje się być wyznawcą łacińskiej sentencji “carpe diem”, głosi pochwałę przetrzebiających siły umysłu uciech, a wręcz nawołuje do hedonizmu. Poleca ludziom obojętność wobec rzeczywistości, odcięcie się od niej, gdyż próba sprostania jej wymaganiom, a także wymaganiom innych ludzi, jest bezcelowa, ponieważ “jak przyjdzie co do czego / to już będziesz do niczego”. Dodatkowo poeta zobrazował to ostatnimi wersami utworu, które stanowią dialog między nim a osobą o odmiennym do niego podejściu do życia. Uparcie prosi ona o colę, która symbolizuje coś nieakceptowanego w tym elitarnym środowisku; coś, co świadczy o kurczowym trzymaniu się rzeczywistości, jedność z nią. Dla poety taka postawa jest równie niezrozumiała, co nieakceptowana. Nie znajduje on argumentów w dyskusji, wyraża swoją niemoc (“on chce jednak colę”), która z czasem przeradza się w zdenerwowanie (“o ja Cię pindolę”), a w finale w niepohamowaną, bezsilną frustrację (“a ja chcę Nervosol”). Choć, jak widać, pogląd na życie, któremu hołduje poeta, ponosi sromotną klęskę, nie oznacza to, iż jest on gorszy. Wręcz przeciwnie. Jest to po prostu doktryn, którą niewielu ludzi jest w stanie zgłębić i być jej wiernym. Wielbiciel coli zatem jest tu przedstawicielem bezmózgiej szarej masy, która wierzy bądź chce wierzyć w słuszność swojej irracjonalnej postawy wobec otaczającego świata.

Tekst utworu “Dosko” jest, nie bójmy się tego słowa, wybitny. Ma filozoficzno-metafizyczny, nieco transcendentalny i psychodeliczny wymiar, jest dobitnym świadectwem niespotykanego kunsztu poety, Pana Jacka Łoszczoka. Potrafi on w swojej twórczości dotykać spraw najistotniejszych, a jednocześnie mówić o nich w sposób zrozumiały dla młodego odbiorcy,  jednocześnie nie uciekając od wszelkich środków poetyckich. Proszę Państwa, mamy do czynienia z wybitnym utworem i wybitnym twórcą. Nie zdziwię się, jeśli za kilka(naście/dziesiąt) lat Pan Łoszczok będzie wymieniany jednym tchem w towarzystwie naszych narodowych wieszczów. Nie zignorujcie zatem tego utworu, bowiem możecie kiedyś tego ogromnie żałować.

Pentru că sunt şi eu preocupat de caligrafia digitală am căutat pe net să văd ce mai fac şi alţii în domeniu.

Sistemul moxi creat de Nelson Chu (Hong Kong).

Nelson Chu (cercetător la Univ. din Hong Kong) studiază de cîţiva ani aplicarea în domeniul digital a caligrafiei chineze. Programul la care lucrează se numeşte Moxi şi a dat licenţa celor de la Adobe şi celor de la Sony, aşa că în curând probabil va fi implementat în Photoshop şi alte programe. Câteva imagini din prezentările lui ştiinţifice sunt mai jos. Din câte am înţeles e mare consumator de resurse şi deci nu va funcţiona pe orice computer. În plus, cei de la Wacom au creat un stilus special (6D) pentru a exploata mai mult din posibilităţile tehnice actuale şi simularea uneltei reale. Nelson Chu e în cămaşa roşie mai jos.

Nelson Chu şi câteva imagini despre sistemul său Moxi.

Un film găsit pe YouTube despre Moxi m=a determinat să caut să aflu mai multe despre el.

Alte lucruri interesante legate de caligrafia digitală găsite pe YouTube.

Şi un test pe care l-am făcut în Inkscape şi înregistrat cu VirtualDub, postat apoi pe YouTube.

În speranţa că Moxi va fi disponibil curând urez spor în muncă tuturor.

Eeh! Iată că vine iar vacanţa!! Desigur, fac abstracţie de gripa porcină, gripa nouă, criza economică, alegerile prezidenţiale şi toate celelalte chestii nesemnificative(aici intră şi teze, teste, ascultări şi referate!) şi trec direct la PARTY-uri! Că doar ăstea sunt singurele pe care le pot influenţa. Adică să fim serioşi,nu am cum să găsesc leac pentru gripă, de votat nu pot vota (nu, nu sunt ceva bolnavă mintal sau vreo infractoare fără drept de vot, sunt doar minoră, aşa că taci!), bani n-am de unde să dau statului, aşa că trebuie să mă mulţumesc cu micile plăceri cotidiene.

Încă nu s-au terminat jenantele baluri ale bobocilor, aşa că voi profita de ocazie, voi scoate cu tristeţe bani din buzunar şi mă voi duce la magnifica Casă de Cultură a Sindicatelor ca să ascult ceva piţiponco-cocalar cum se lălăie pe scenă în timp ce bobocii şi prezentatorii se cacă pe ei de frig, că deh e criză, n-avem bani de încălzire.  După cum e de bănuit, toată lumea aşteaptă să se termine balul şi să meargă repede-repejor la primul non-stop pe care-l vede şi să cumpere un V33 (evident, e incă criză) ca să se înfirbânte niţeluş, că altfel nu pot merge în club ca să combine ceva. Ajunşi în club, toţi vor sări sa işi dea şi ultimul ban din buzunar pe un gin tonic execrabil de scump după care se vor pune pe filat. Apoi a doua nimeni nu o să mai ţină minte nimic şi eu va trebui să le amintesc de toate tâmpeniile pe care le-au făcut.Nu înţelege greşit, nu-s ceva pocăită sau cine-stie-ce. Şi eu le beau de le rup, dar mai cu stil, aşa că nu începe cu tăfelu de comentarii idioate.

Bun, apoi urmează o serie de emisiuni tv cu moartea Ceauşeştilor, iar o să devin o maniacă şi o să citesc încontinuu despre Nea Nicu Ceauşescu, şi iar toată lumea o să evite subiectul POLITICĂ de faţă cu mine(îmi cer scuze anticipat!). Dar desigur că voi face abstracţie de astea când o să fie chef YMCA de Crăciun, când o să mergem la băut în ajunul Crăciunului, şi în prima zi, şi în a doua, şi în a treia, când o să ne chefuim bine de Rev şi când o să dăm After-Rev-Party şi After-After-Rev-Party.

Održan je Kurs: Investiranje na berzi, u Novom Sadu. Devet polaznika različitih profila (programeri, preduzetnici, studenti, ekonomisti, nastavnica) upoznali su se sa osnovnim finansijskim instrumentima i analizama. Postupno, korak po korak, su otkrivane tajne berzanskog poslovanja. Predavač je svakom polazniku posvetio dovoljno vremena. Na sledeću oblast se prelazilo tek pošto je svima bilo razjašnjeno prethodno. „Svima mora da bude jasno“ da bi smo prešli na sledeću oblast, reči su koje je izgovarao posvećeni predavač. Često su časovi trajali duže od predviđenog a u toku pauza i nakon predavanja diskusija o berzi se nastavljala. Sam Početak kursa je prošao u atmosferi „upijanja“ novih informacija da bi kasnije to preraslo u interaktivnu razmenu pitanja, odgovora, učestvovanje u rešavanju zadataka i sl. Polaznici su često bili u neverici i postavljali su pitanja tipa: da li je moguće da tako nesto postoji!?, pa i ja ću moći isto tako da trgujem, primenjujem strategije i zarađujem novac, šteta što ovo nisam otkrio ranije i td. Samo predavanje je ogoljeno od suvoparnih definicija i teoretisanja sa kojima smo mogli da se susretnemo na nekim dosadašnjim predavanjima. Akcenat je na modelima prilagođenim za praktičnu primenu i lako razumevanje. Predavač na samosvojstven način prenosi svoje bogato znanje i iskustvo kako bi ste i Vi nakon kursa mogli samostalno da nastavite usavršavanje, dobijete motivaciju da investirate, zaradite novac na berzi i naravno, popločate put ka Vašoj finansijskoj slobodi. Izjave poput: „Ovo je pouzdan pokazatelj. Zicer.“, „Što više izbacis emocije sa berze, bićeš uspešniji!“, „Ovo je moja omiljena strategija“ , „Na berzi je najvažnija disciplina…ok“ i mnoge druge su neformalni saveti koje nećete moći pročitati u nijednoj knjizi; potkrepljuju prezentaciju znanja i iskustva. U svakom slučaju Investiranje na berzi je kurs koji će Vas podstaći na akciju, edukaciju i profit. Kurs koji će Vam proširiti vidike, dati nadu, i otvoriti put ka Vašoj finansijskoj slobodi. Prijavite se

In mod paradoxal, Geoana chiar daca a iesit pe locul doi are cele mai multe sanse de a castiga alegerile. Cum s-a ajuns la asa ceva? Cum s-a putut ca in traditionala batalie dintre dreapta si stanga, unde stanga anual pierde din bazinul electoral, pe motivele cunoscute, sa revina in forta la putere.

Stefan Gheorghiu a fost si a ramas o “facultate” de referinta. Jocurile sunt facute ca la carte si se pare ca de data asta sunt castigatoare. De mult timp au existat semnale extrem de interesante care nu au fost studiate niciodata prea profund. Cum era posibil ca Dinu Patriciu sa fie al doilea sponsor ca importanţă al PSD, în 2004, donând aproape 2 miliarde de lei. Fruntaşul liberal a sponsorizat în anul 2004 atât PNL, cât şi PSD. Dar, oficial, a dat adversarului politic (PSD) de patru ori mai mulţi bani decât propriului partid (PNL). Aceasta este doar varful aisbergului.

Deci, PNL, un partid bogat, cu oameni influenti si cu nevoi interesante doreste puterea. Nimic nou aici, si nimic de blamat, fiecare partid doreste puterea, altfel s-ar lasa lumea de politica. Posibilitatea de a accede PNL la guvernare devine o problema alaturi de un partener ca PDL ce executa comenzile lui Basescu. Pe de alta parte PSD-ul are oameni mult mai maleabili, unde nu exista un singur lider de fier si intelegerile pot fi facute pe diferite paliere de negociere. Totusi votantii PNL sunt anti PSD, ce e de facut?

E 2004. Basescu, de fapt nu lupta impotriva clasei politice pe care o blameaza cu fiecare ocazie. S-a imbracat in aceasta haina, dar e una de imprumut, se vede usor pe la colturi, ca nu i se potriveste perfect. E lupta impotriva adversarilor politici pe care vrea sa-i “inmormanteze” din punct de vedere politic. PSD-PC are mijloace de lupta specifice, reprezentate de presa, si riposteaza vehement. Lectiile invatate la Stefan Gheorghiu isi arata utilitatea in lansarea unei noi generatii de caini de presa sa muste in directia stapanului PDL. Se stie ca daca se repeta suficient de des si pe un timp indelungat ca cineva e betiv, e prost, e scandalagiu, acesta devine un loc public si adevarat chiar daca nu este asa. Pe de alta parte, nici Basescu nu este un sfant si cainii au de unde sa muste.

PNL intra la guvernare alaturi de PDL. O perioada e liniste. Basescu vrea sa profite de momentul in care este pe val si sa declanseze alegeri anticipate pentru a-si intari sprijinul parlamentar, vrea sa se uneasca cu PNL pentru a aduce toata dreapta sub comanda sa.

La amandoua propunerile PNL, prin vocea lui Tariceanu, zice NU.

Basescu scoate altileria si ataca cu “biletelul”. Tariceanu cauta spijin si-l gaseste la PSD, ripostand cu demiterea presedintelui. Practic, pentru PSD, ruptura dintre PNL si PDL a fost o mana cereasca, a fost culoarul pe care poate alerga pentru a iesi din corzi. Ei nu scapa ocazia si ofera sprijinul lor cabinetului Tariceanu II cu scopul de a rupe dreapta. Figura este castigatoare. Dreapta se rupe in doua si PSD-ul are o voce puternica ce ajunge in guvern.

Ramane problema votantilor care sunt rupti in doua tabere. De stanga si de dreapta. Cei de stanga sunt din mediul rural, multi imbatraniti, pe zi ce trece sunt din ce in ce mai putini. E nevoie de sange proaspat, trebuie luat din dreapta. Se lanseaza planul de revenire la putere impreuna cu banii PNL si banii proprii PSD-ul ataca in toate directiile la nivel diplomatic. Se pun bazele demonizarii lui Basescu si incep sa “fure” din electoratul PDL. Televiziunile macina, se cauta si se fac dosare, se lupta impotriva oamenilor apropiati de presedinte. Patriciu isi construieste unul dintre cele mai mari holding-uri de presa, nu ataca direct, dar lasa oamenii antibasescu sa promoveze. Felix e turbat de manie, cand este dovedit ca securist activ si calca pe acceleratia, ii da drumul din lesa lui Ciutacu si altora ca el care arunca cu tot ce au in dotare in Basescu si PDL. Toate defectele, toate greselile toate “bubele” unora sau altora sunt acceptabile dar daca sunt ale “dusmanului” sunt impardonabile si sunt expuse pe larg. Vantu joaca la doua capete si tine mult mai mult in picioare stindardul neutralitatii si obiectivitatii. Cedeaza pana la urma cand Basescu ataca “mogulii de presa”. Dar, e mult mai ponderat fata de Antenele lui Felix.

In timp, usor, usor, “imaginea celui care lupta cu sistemul din interior” se degradeaza. PDL-ul spumega ca nu e la putere dar se asteapta noile alegeri parlamentare care inevitabil duc la “moartea” guvernului Tariceanu II.

PDL-ul in mod previzibil intra la putere. PSD-ul nu mai are rabdare pana la prezidentiale si accepta guvernarea chiar daca mai profitabil ar fi sa mearga impreuna cu PNL cu care exista intelegeri vechi. Totusi, vechile legaturi nu sunt rupte, nu au loc atacuri intre cele doua partide. PDL-ul trebuie decapitat si asta e mai important. Pe masura ce prezidentialele se apropie atacurile dintre “partenerii” la guvernare se acutizeaza. Conturile nababilor se deschid si lupta pe fata incepe in cel mai crancen mod. PNL-ul sponsorizeaza actiunea noului lider care merge rapid pe “reteta” castigatoare a lui Basescu din 2004. Omul providential care musca din sistemul corupt este jucat de Antonescu pana la capat. Reteta ese intregita de armata de comentatori platiti de pe Internet. PDL-ul, la fel ca si PSD-ul are si el armata lui. Toate ziarele online si blogurile sunt inundate de mesaje partinice platite. Eficienta acestora scoate electoratul tanar din amortire si il trimite la vot. Antonescu are cea mai mare priza in aceasta zona.

Pe de alta parte, Basescu isi mentine retorica antisistem, iar singurul mesaj calm ramane cel al PSD. Omul dur si cel bland caracteristica interogatoriilor incrucisate sunt jucate de Antonescu si Geoana. In mod previzibil Antonescu iese din primul tur, raman Geoana si Basescu. In sfarsit, Antonescu latra ultima data la exit-poll si ii ibaga total ilogic in aceeasi oala pe moguli si pe Basescu. Mesajul dat alegatorilor proprii este in mod deliberat confuz, acuzand sistemul.

Concluzie

Banii PNL si ai PSD s-au unit pentru a se ajunge la o guvernare linistita, fara figura celui care ar putea sa le strice ploile. Dreapta s-a rupt si PSD-ul a castigat votanti din zona nehotararta, fiind pentru prima data in urcare dupa ani si ani de scadere. PNL-ul reuseste sa guverneze fara sa aibe nevoie de Basescu pentru asta, preluand alegatori masiv de la PDL.

Basescu foloseste toate parghiile care le are la dispozitie, referendum, primari, etc. pentru a-si apara pozitia. Chiar daca din punct de vedere politic este net superior lui Geoana, ii va fi aproape imposibil sa ramana la Cotroceni.

Procente

Geoana si Basescu pleaca de la procentele actuale. Dar sa facem calculele.

Pornim de la situatia actuala:

Basescu                      3.148.124

Geoana                       3.026.604

Antonescu                1.943.992

Vadim                           539.721

Kelemen                      372.732

Oprescu                       309.472

Becali                             186.143

Cernea                             60.479

Rotaru                               43.664

Manole                              34.152

Iane                                    22.493

Potirca                               21.293

Grupul celor cu verde cedeaza cate 36.416 voturi fiecaruia dintre candidati, restul nu se prezinta la vot, avand in vedere ca majoritatea sunt anti oricine e in varf.

Votantii lui Kelemen se duc la Basescu. Votantii lui Antonescu si Oprescu se duc in proportie de 60-40 la Geoana respectiv Basescu in conditiile in care doar 70% se prezinta la vot. Votantii lui Gigi si ai lui Becali se duc la Geoana in cazul in care 80% se prezinta la vot.

Rezultatul este urmatorul:

Geoana  – 4.735.339    ->53,07%

Basescu – 4.188.242    – >46,93%

Total       – 8.923.581

Care e parerea voastra? Va reusi Basescu sa-l puna la colt pe Geoana? va reusi sa obtina al doilea madat in conditiile in care mesajul sau era pe buzele lui Antonescu?

cóż, nie byłabym sobą gdybym nie napomknęła o piątkowej premierze “Księżyca w nowiu”, na której nie mogło mnie przecież nie być.

Eh, no właśnie. Właściwie mam mieszane uczucia po obejrzeniu tej, kolejnej już ekranizacji Zmierzchu, książkowej sagi o wampirach którą niezmiennie i szczerze uwielbiam.
Bardzo chciałabym napisać jak to porwała mnie fabuła i jak niesamowicie wzruszyłam się rozstaniem Belli i Edwarda na samym początku historii. A jednak. Nic takiego się nie wydarzyło. Miło jest oglądać ‘na żywo’ obrazy, które do tej pory istniały jedynie w zakamarkach wyobraźni, wizje stworzone podczas czytania książki, i w tej kwestii reżyser spisał się całkiem całkiem.  Starał się pokazać jak najwięcej, zmieniając jak najmniej. Pozostać maksymalnie wierny pierwowzorowi. Być może to jednak przyczyniło się do dziwnego wrażenia, że czegoś jest za dużo. Z drugiej strony należy postawić pytanie czy gdyby któregokolwiek z elementów zabrakło, gdyby wyciąć niektóre fragmenty – nie brakłoby czegoś, jakiegoś ważnego elementu układanki, który spaja całą historię.
“Lekarstwem” mogłoby okazać się podzielenie filmu na dwie części. Korzyści wydają się oczywiste: fani byliby wniebowzięci – dwie części gwarantowałyby możliwość zamieszczenia większej ilości scen i szczegółów, których przecież nigdy za wiele, a zmniejszenie natłoku wątków przyczyniłoby się do większej przejrzystości fabuły.
Krytycy /gł. amerykańscy/ oceniają “Zmierzch – Księżyc w nowiu” jako wysoce nielogiczny, tandetny, mało emocjonujący i po prostu zły film. Pomijam fragmenty, w których szufladkują go jako przeznaczony jedynie dla nagrzanych nastolatek. Cóż, moim zdaniem opinie ‘znawców’ są mocno przesadzone, nie można przecież spodziewać się po ekranizacji sagi o wampirach i wilkołakach logiki czy wyrafinowania w sztuce filmowej. “Jaki koń jest każdy widzi” chciałoby się rzec.
Poza tym mój odbiór zawsze pozostanie w pewnym sensie stronniczy, patrzę bowiem z perspektywy /jeszcze/ dwudziestolatki, która książkową serię przeczytała conajmniej 2 razy więc nie gubi się w pokręconych stosunkach na linii Bella -  Edward – Jacob. Reżyser nie musi więc ‘tłumaczyć’ mi emocji kierujących bohaterami. Zresztą nie musi tego robić nikomu, kto sięgnął po sagę.
Jedyne, co doskwierało mi podczas oglądania filmu to niezbyt fortunnie skonstruowane omamy Belli, w których pojawia się Edward. Oczywiście, Pattinsona nigdy za wiele, ale sądzę, że duch o nienaturalnych proporcjach raczej śmieszy niż wzrusza. Jakiś taki za duży. Poza tym sielankowy urywek wizji Alice wywołuje… yyy… no przegięli

Niemniej jednak wielce prawdopodobnym jest, że po ponownym obejrzeniu sequelu /co stanie się niewątpliwie w ciągu najbliższych 24 godzin;)/ przekonam się do wizji reżysera i wyzbędę się wszelkich obiekcji, a tym samym pokocham także tę część. Tak, to prawdopodobne.

poza tym ubolewam odrobinę nad soundtrackiem, ponieważ podczas filmu nie wychwyciłam jedynej piosenki, która skradła moje serce… polecam posłuchać :

Se zice ca daca vrei, poti. In cat la suta din cazuri? Este chiar irelevant daca te afli in multimea fara succes. In cazul in care vrei sa te apuci de un business pe cont propriu inseamna ca cel putin ambitia o ai. Iti mai trebuiesc insa multe altele. Ca sa afli ce anume si daca le ai, fa-ti un SWOT personal. Iti va spune, la un nivel e drept nu detaliat, daca vei fi capabil sa razbati.

Ia in calcul cel putin urmatoarele aspecte si pozitioneaza-te fata de ele. Analiza te va ajuta sa decizi daca esti facut pentru antreprenoriat, daca ai cunostintele si abilitatile necesare sau daca e mai bine ca la sfarsitul lunii sa stii ca iei bani, nu dai.
- furnizorii de produse: vei face si productie, cum ar fi ornamente pentru care trebuie sa cumperi partile componente sau materia prima sau vei vinde produse finite pe care le iei de la alte firme?
- concurentii: cat de multi sunt, cat de mari sunt, ce resurse au si ce interes iti vor arata in momentul in care vei aparea drept concurent. Au puterea sa te scoata din joc?
- piata: ai loc sa te desfasori? Teoretic poate ai concurenti dar daca va adresati unor segmente de clienti diferite, joci singur, cum ar fi in vanzarea intr-un oras diferit sau catre varste diferite.
- promovarea: vei avea nevoie de asa ceva cu siguranta. Care sunt modalitatile si costurile aferente fiecarei variante?
- logistica: cum vor ajunge produsele sau serviciile tale la clienti? Printr-un chiosc, website, magazin stradal.. le livrezi la domiciliu sau prin curier? Fiecare inseamna niste investitii.
- infrastructura: calculatoare sau aparate de sudura, bancuri de lucru sau sevalete, de ceva vei avea nevoie. In cat timp iti scoti banii?

Celelalte functiuni ale firmei am presupus ca sunt externalizate: contabilitatea, crearea unui website, PR-ul, etc. Pentru aspectele de mai sus, pe langa intrebarile date ca exemplu si pentru care recomand o intrare mai in amanunt, pune-ti si intrebarea: stiu sa fac chestia asta? stiu sa lucrez cu un astfel de partener sau client? Cel putin pentru faza in care business-ul e doar in stadiul de idee, ar trebui sa fie suficient. Daca analiza spune ca poti s-o faci, atunci vezi ce-ai invatat pana in momentul respectiv apoi pune-te pe invatat inainte sa te apuci de lucru. Nu vrei sa te trezesti si in strada si nu banii dati.

Un lider adevarat, ca la carte. Un om care nu uita ca fiecare membru al echipei trebuie sa aiba un rol specific in atingerea rezultatelor propuse. Un om care vede imaginea de ansamblu dar ii lasa pe cei din jur sa o creeze si sa o detalieze, mai mult decat atat, lasandu-le impresia ca intreaga constructie vine de la ei.

Totul a inceput cu comunicarea viziunii, a proiectului, a carui analiza urmeaza sa stabileasca daca e viabil sau nu. Apoi, pentru ca situatia era cumva noua, confuza si contradictorie pentru participantii la intalnire, comparand cu obiectivele zilnice, i-a ajutat pe toti sa o vada. Viziunea. Ideea.

Ce a urmat a venit natural: in primul rand evaluarea situatiei actuale si distanta ce trebuie parcursa pentru implementarea proiectului, faza in care input-ul tuturor a avut un rol covarsitor caci parerea fiecaruia despre obiective si resurse arata dimensiunea provocarii individuale si la nivel de echipa.

Al doilea pas: stabilirea resurselor necesare pentru realizarea sub-obiectivelor: design, pozitionare, comunicare, fiecare dintre acestea avand nevoie de cercetare, planificare, implementare.

In al treilea rand stabilirea pasilor si a calendarului ce urmeaza a fi parcursi, cu mentionarea riscurilor de neindeplinire si a factorilor de impact pozitiv sau negativ pentru a fi controlati.

Iar in final impartirea responsabilitatilor. Dupa competente, disponibilitate si potential. Apoi s-a imbracat si a plecat. Spre alta intalnire, alt proiect, alta echipa de creat si valorificat.

Ah, una din preferatele mele, de care aproape am uitat:

Unele mari companii își controlează angajații la sânge – și asta la propriu. Analizele de sânge fac parte din rutina supravegherii angajaților de la Daimler, Beiersdorf, Bayer, Telekom, după cum aflăm din Der Spiegel – iar printre ele și așa-numitul tox-screen, care te caută de droguri. Canabis, cocaină, heroină, speed și somnifere de exemplu.

Acuma… părerea mea pe tema asta nu e greu de ghicit, așa că nu insist. Întrebarea care răsare este însă CUM au reușit să impună așa ceva? Care sunt argumentele raționale și fundamentate care au făcut asta posibil? Că puțină logică și bun simț ne spun că vor fi întotdeauna N teste și N+1 feluri de droguri. Cine își dorește musai un “trip” poate să-l obțină pe orice căi care ocolesc substanțele astea cunoscute, de mainstream. Ciuperci mexicane, cactuși americani, salvie băștinașă, praz uscat, sau orice combinație dintre o bere și antitusive – sunt sigură că undeva există un colț în care mâna lungă a controalelor nu ajunge. Asta pe de o parte.
Pe de altă parte, o regulă, ca să funcționeze, trebuie să fie și acceptată. Probabil că a stârnit ceva mirare și întrebări ideea asta atunci când a apărut, însă la urma urmei… când n-ai nimic de ascuns, îi lași să-ți cotrobăie și prin vene, dacă asta îi face fericiți.

Deci?

Avem un control care 1) nu acoperă 100% problema, așadar e ineficient; și 2) nu a convins pe majoritatea celor implicați de necesitatea lui, deci e dispensabil. De ce se mai aplică?

Mie una îmi seamănă cu una din inițiativele alea de mai apar din când în când la oamenii care nu știu ce să mai scornească pentru a-și justifica postul și salariul. Și mai seamănă și cu reglementările alea care apar în peisaj suspect de rapid, fără discuții serioase în prealabil – semn că acel cineva care dorește să-și justifice postul are și multă putere de convingere. Cum e în cazul scoaterii de pe piață a becurilor incandescente.
Lăsând la o parte problemele de etică și de drept din această privință, și fără să amestec aici atitudinea personală, rămân doar logica și bunul simț care duc la întrebarea: cum a ajuns să se aplice un control ineficient, dispensabil, și insuficient fundamentat? Întreb așa, din curiozitate pur științifică.

E trist, dar adevarat… Anul 2009 a fost pentru Moldova marcat de evenimente ce au bulversat intreaga scena politica si sociala, nu mai vorbesc de cea economica, care a fost si este la pamant. Totul incepea acum 7 luni, cand traiam cu sufletul la gura realitatea unor confruntari violente de-a dreptul socante, ce au avut loc in Piata Marii Adunari Nationale, manifestare a frustrarilor acumulate in timp, dar mai ales a unor jocuri politice triviale ale comunistilor. Surprinzator, parca s-a reusit aprinderea « luminitei de la capatul tunelului» pentru cei ce se simt romani si la alegerile repetate comunistii au fost invinsi cu foarte putine mandate in plus de catre opozitia coalizata. Si totusi jocul continua cu o latenta enervanta, lucrurile fiind si pana in acest moment ambigue. Lumea este confuza si totul pare sa nu mai aiba o solutie concreta. Am ajuns in noiembrie si tot nu avem un sef de stat numit, nu avem definita o directie in care ne indreptam si devine din ce in ce mai greu pentru “Alianta pentru Integrarea Europeana” sa tina in maini o situatie atat de vulnerabila in care se afla Moldova. Pe langa toate acestea mai e si criza financiara care apasa iar statul nu mai reuseste sa obtina imprumuturi externe, care acum probabil reprezinta singura gura de oxigen, autoritatile fiind nevoite sa “taie” cate putin din ce poate si trezindu-se cu revolta segmentului de populatie aflat inca sub poala comunista. Era de asteptat ca nu se va reusi alegerea presedintelui nici acum, pe 10 noiembrie si totusi ma intreb cat va mai tine acest “circ” politic. Este clar, cineva ar trebui sa tradeze, altfel nu avem nicio sansa sa iesim din aceasta nebuloasa.

Urmeaza alegerile repetate, inca nu s-a stabilit o data exacta. Sincer, nu sunt prea optimista ca Presedintele va fi ales, dar sunt tare curioasa sa vad ce se va mai intampla. Ajungem oare la din nou la alegeri parlamentare? Si daca da, ce ne mai asteapta de aceasta data?

Mi se pare foarte interesanta preocuparea Rusiei fata de Marian Lupu, dorit de catre alianta ca presedinte. Din momentul in care a iesit din Partidul Comunist l-am privit oarecum cu neincredere, apoi incepusem sa vad ca isi pastreaza ferm pozitia de partea opozitiei si acum… revin la acea incertitudine: sa fie oare “copilul lui Voronin” ? Si totusi la alegerile de saptamana aceasta comunistii au parasit in mod demonstrativ sala. Daca era Lupu “omul” lor, atunci avea si cele 8 voturi de care avea nevoie. Deci, poate suspiciunea mea este neintemeiata.

Nu ne ramane decat sa asteptam si sa speram…

Criza egal vanzari mai mici egal venituri mai reduse egal cheltuieli mai greu de sustinut egal taieri de costuri. Acestea din urma se pot realiza prin disponibilizari sau reduceri salariale, renegocieri cu furnizori de produse sau spatii inchiriate, externalizarea unor activitati, eficientizarea altora, reducerea consumului si variantele pot face subiectul unui articol intreg separat. Care sunt insa cele mai sigure metode de a da gres?

De la varful piramidei in jos, cererea sau impunerea unei schimbari in cadrul firmei in sensul reducerii costurilor dar fara ca top managementul insusi sa-si schimbe atitudinea. Asa se intampla cand entuziasmul ideii este mai mare decat planificarea la rece a masurilor necesare, cand masurile de moment sunt implementate fara o analiza prealabila, fara o re-planificare a activitatilor in conditiile date de redimensionarea resurselor disponibile si fara ca masurile sa fie acceptate si adoptate de membrii echipei. Este ca si cum ar merge intr-o directie necunoscuta.

Urmeaza lipsa de incredere dintre management si angajatii din pozitiile de executie fapt ce duce la subminarea activitatilor firmei. Deseori managerii considera ca deciziile nu se discuta si trec peste prezentarea masurilor si pregatirea angajatilor in vederea implementarii lor iar acestia din urma considera ca managerii stiu mai bine ce se va intampla cu compania dar in mod intentionat evita comunicarea cu angajatii. Rezulta un butoi de pulbere si o lipsa de determinare.

Ca in orice activitate, un om este numit responsabil de implementarea unui program de masuri de reducere a costurilor. Drumul spre esec este pavat cu bune intentii. Ce folos daca cel responsabil nu are experienta unor momente similare sau nu are expertiza acestui tip de activitati sau capacitatea de a prevedea efectele masurilor? Prea multe firme dau gres in acest fel.

Patronii cu dare de mana prefera alte metode. Angajeaza consultanti care sunt foarte bine pregatiti teoretic dar la nivel practic stau mai rau decat proprii angajati care cel putin cunosc resorturile care au facut compania sa prospere sau sa decada. Cei mai buni dintre consultanti au in spate aproape o viata in care si-au desavarsit metodele de lucru proprii, implementate cu succes de-a lungul timpului in diverse proiecte. Dar mai sunt ele valabile intr-o perioada de criza? Pot fi adaptate programele pe termen lung pe care le promoveaza consultantii la masuri corective rapide?

In plus taierea masiva a costurilor dintr-o parte poate insemna privarea de resurse in alta parte asa incat activitatea firmei are de suferit inca si mai mult. Increderea este zdruncinata de lipsa unor perspective pozitive reale asa incat drumul spre faliment devine cu sens unic.

W każdej epoce znaleźć możemy słowa czy wyrażenia, które pod wpływem dominującej mody, kultury czy ideologii są poddawane specyficznej inflacji znaczeniowej lub też odwrotnie – jej deflacji. W starożytnej Grecji określenie kogoś mianem „filozofa” było najwyższym zaszczytem, współcześnie można w co niektórych miejscach za to określenie oberwać po głowie.

            Wracając pociągiem z pewnej wielkiej aglomeracji do mojego miasteczka, przysłuchiwałem się rozmowie siedzących naprzeciwko młodzieńców -intelektualistów. Dyskutowali namiętnie o aktualnej sytuacji politycznej i najgorętszych problemach społecznych kraju, odwołując się przy tym do skomplikowanych teorii politycznych i socjologicznych. W pewnym momencie jeden z rozmówców, nie wytrzymując napięcia dyskusji, nazwał swojego adwersarza „fundamentalistą”, na co drugi, nie mogąc wyraźnie znieść największej z możliwych potwarzy dla dzisiejszego człowieka rozumu, ochrzcił przeciwnika mianem„konserwatysty”. Cóż – ci młodzi dyskutanci dokładnie odwzorowywali standardy i wzorce epoki, stając się nieświadomie przyczynkiem do napisania poniższego tekstu.

            Warto na początek dookreślić owe dwa pojęcia, problem polega jednak na tym, że słowniki różnią się nie tylko w ich wyjaśnianiu, ale też definiują je nie zawsze adekwatnie: często zbyt wąsko, bez podania przesłanek takiego, a nie innego stanu rzeczy. Czyżby ideologia relatywizmu wtargnęła nawet do glosariuszy? Odwołajmy się chociażby do Słownika wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, który tak oto opisuje fundamentalizm: zachowawczy ruch religijny; konserwatyzm religijny w islamie, cechujący się rygorystycznym przestrzeganiem stałych, tradycyjnych wartości i bezkrytycznym, a nieraz fanatycznym podporządkowaniem się[1]. Cóż, bardziej negatywnego opisu stworzyć już chyba nie można. Nieco lepiej jawi się w świetle definicji pojęcie konserwatyzmu, chociaż i do niej wniósłbym pewne poprawki. Komputerowy słownik języka polskiego informuje, że konserwatyzm:

1.         jest to postawa charakteryzująca się przywiązaniem do tradycji, niechętnym stosunkiem do wszelkich zmian

2.         ideologia społeczna uznająca za naczelne dobro istniejący porządek społeczny, a za główny cel działania — zachowanie i umocnienie tego porządku; kierunek polityczny oparty na tej ideologii; w węższym znaczeniu: ideologia ukształtowana w pierwszej połowie XIX w., przeciwstawiająca się liberalizmowi i filozofii oświecenia[2].

            Pojęcia fundamentalizmu i konserwatyzmu definiować możemy mniej lub bardziej pejoratywnie, chociaż z punktu widzenia definicji logicznej określenia te powinny być bezstronne. Jeśli kierować się zasadą neutralności, definicje tych słów powinny wyglądać następująco[3]:

 Fundamentalizm – to postawa czy też pogląd polegający na uznaniu pewnych pryncypiów, mierników, wzorów za obowiązujące, optymalne lub najlepsze spośród istniejących.

 Konserwatyzm – to pogląd lub postawa polegająca na przekonaniu, że zmiana nie jest wartością samą w sobie oraz że niekoniecznie oznacza rozwój, rewolucjonizm społeczny zaś należy zastępować ewolucjonizmem.

            Bazując na powyższych, według mnie w miarę neutralnych wyjaśnieniach, możemy stwierdzić, że bez postaw fundamentalistycznych oraz konserwatywnych niemożliwy byłby postęp społeczny i sama instytucja nauki. Już przecież jedną z najbardziej podstawowych zasad prakseologii[4] jest ustalenie oraz kierowanie się optymalnymi miernikami i wzorcami w określonej przez nas aktywności. Reguła fundamentalizmu ustanawia więc, pewien priorytetowy modus operandi. Sukcesja wszelakich teorii naukowych niemożliwa byłaby do osiągnięcia bez powyższej normy fundamentalizmu metodologicznego – i stanowi to sprawę oczywistą.

             Moda na nieużywanie wyrażenia fundamentalizm jest tak silna, że odwołanie się do niego, chociażby w tak uniwersyteckiej dziedzinie jak teoria poznania, odruchowo wzbudza postawy podejrzenia i nieufności. Tymczasem koncepcje fundamentalistyczne w tej sferze wskazują na istnienie pewnego zbioru informacji, który spełnia wymogi prawdziwości i dowodliwości, a przez to może zostać nazwany wiedzą.

            Jakież oburzenie spotkałoby liberała, gdybym nazwał go fundamentalistą – oburzenie niesłuszne, bowiem większość z nich powołuje się na klasyczne koncepcje liberalne rygorystycznie się ich trzymając, niczym aksjomatów czy świeckich dogmatów, nie pozwalając na żadną, obcą ideowo domieszkę. Liberalizm jako nurt myślowy jest  bardzo stary, jednakże liberalizm jako religia (i to najczęściej bardzo agresywna oraz o obliczu fundamentalistycznym) to stosunkowo nowe zjawisko. Jego wyznawcy z rzadka cechują się postawą umiarkowaną. Dogmaty ich wiary często stanowią bezpośrednią projekcję odwiecznych, podświadomych pragnień ludzkich: chociażby pragnienie wolności czy ufności w racjonalizm, będący rzekomym panaceum na nękające nas problemy. Fenomenem tej religii jest jej względna prostota i naiwność, co w epoce ponowoczesnej budzić może zdziwienie i rozczarowanie brakiem siły ludzkości na przebicie się z zaczarowanego kręgu cykliczności ideowej. Religia liberalizmu cieszy się szczególną popularnością wśród jednostek usilnie poszukujących sensu i znaczenia jako takiego. Jego wyznawcy charakteryzują się stosunkową małą odpornością na zjawisko dysonansu poznawczego[5], zasadniczego procesu kognitywnego.

Podsumowując można stwierdzić, że zjawisko fundamentalizmu stanowi powszechnie występujący oraz istotny czynnik rozwoju społecznego. Jego znaczenie jest ogromne i niedocenione – moda intelektualna zaś wyrugowała to pojęcie z dyskursu naukowego.

            Podobnie rzecz się ma z określeniem konserwatyzm – to słowo klucz może nie tylko otworzyć, ale też zamknąć wiele drzwi, dzisiaj raczej je zatrzaskuje. Dlaczego? I znowu odpowiedź brzmi: przez modę intelektualną i podążające za nią stadko wyznawców. Określiliśmy konserwatyzm jako postawę lub pogląd stwierdzający, że zmiana nie jest celem samym w sobie, zaś rewolucja w życiu społecznym z reguły przynosi mniej korzyści niż ewolucja. Z samej analizy wydarzeń historycznych wyciągnąć możemy wnioski, że radykalne zmiany społeczne oraz rewolucje nie przyczyniały się do rozwoju i bogacenia się narodów czy państw (patrz: Irak), o wiele bezpieczniejszym zaś rozwiązaniem z punktu widzenia strat cywilizacyjnych jest tzw. „polityka małych kroków”[6], która za pomocą konsekwentnej, skutecznej, ale nie rewolucyjnej reorganizacji społecznej i politycznej, przyczynia się do realnego rozwoju, w przypadku zaś nieoczekiwanych zmian lub nowych niesprzyjających parametrów – zawsze może takową reformę cofnąć oraz przywrócić stan z punktu początkowego, bez większych szkód dla obywateli. Dodać należy, iż „mała zmiana” nie oznacza nieznaczącą lub niewidoczną – „mała zmiana” w rzeczywistości może (i często powinna) nieść za sobą ogromną metamorfozę strukturalną, którą jednak zawsze możemy odwrócić w przypadku niepożądanych skutków. Tak rozumiany konserwatyzm nie musi przekreślać liberalizmu, wymaga jedynie pewnego czynnika odpowiedzialności społecznej, o którym najczęściej zapomina się podczas wprowadzania „swoich” idei czy zasad.

Zresztą wyobraźmy sobie wspólnotę żyjącą od dawna według reguł ultraliberalnych, gdzie zmiana jest „obrazem” codziennym. W społeczeństwie takim postawa konserwatywna będzie polegała właśnie na podtrzymywaniu takiego stanu rzeczy, czyli na kultywowaniu „społeczeństwa zmiany” – konserwatyzm będzie tutaj ultraliberalizmem.

            Nie tylko w naukach politycznych kanon konserwatyzmu może być cennym dobrem ideowym, np. w rachunkowości i finansach jedną z najbardziej podstawowych reguł profesjonalnych analiz oraz prognoz dotyczących działalności ekonomicznej przedsiębiorstwa czy organizacji jest tzw. „zasada konserwatyzmu fiskalnego”, polegająca na pesymistycznym (czytaj: zaniżającym) spojrzeniu na przychody i zyski oraz zawyżonej (zaokrąglonej do liczby większej) wizji kosztów, ewentualnie strat.

            Sam termin konserwatyzm jest stosunkowo młody – jego twórcą był osiemnastowieczny filozof angielski Edmund Burke, który określał go jako skłonność do zachowania przy jednoczesnej możliwości ulepszenia. Potem konserwatyzm stał się przeciwwagą dla oświeceniowego indywidualizmu oraz racjonalizmu, twierdzącego że człowiek może żyć i rozwijać się sam, a w podejmowaniu decyzji kierować się wyłącznie racjami rozumu, jeśli tak sobie tylko postanowi. W kwestiach gospodarczych zaś konserwatyzm postulował istnienie wolnego rynku na zasadzie konkurencji oraz własności prywatnej jako podstawowych uprawnień jednostki, istniejącej zarazem w kontekście społecznym.

            Dosyć kontrowersyjną sprawą zatem jest dzisiejsza niepopularność pojęcia konserwatyzmu i fundamentalizmu. Logiczna analiza wykazuje względnie duży potencjał atrakcyjności tych koncepcji, zarówno od strony metodologicznej jak i pragmatycznej – nie wiadomo tylko dlaczego praktyka pokazuje inaczej. Czyż odpowiedzią jest panująca moda intelektualna? Czy też powodem stała się fundamentalistyczna postawa współczesnych intelektualistów, ośmieszających oraz eliminujących pewne koncepcje z dyskursu naukowego, a przez to samozaprzeczając sobie? Jestem optymistą i wierzę, że powyższe sugestie nie są odpowiedzią, a sam fundamentalizm i konserwatyzm oraz związane z nimi koncepcje zostaną przewartościowane, a przez to bardziej uświadomione i mądrzej używane.   

[2] Komputerowy słownik języka polskiego, Warszawa 1998.

[3] Definicje sformułowane zostały przeze mnie na podstawie analizy słownikowej oraz pojawiających się tam nieścisłości (często interesujące mnie wyrażenia definiowane były zbyt wąsko lub zbyt szeroko jeśli chodzi o zasięg znaczeniowy).

[4] Prakseologia – inaczej teoria sprawnego działania. Jest dziedziną badań naukowych dotyczących wszelkiego celowego działania ludzkiego. Inicjatorem prakseologii jako koncepcji tak w zakresie nazwy, jak i odrębnej dyscypliny badań był Alfred Espinas, który w 1890 roku na łamach czasopisma Revue Philosophique de la France et de l’Etranger w artykule pt. „Les orgines de la technologie” pisał m. in. : i otóż słowo “praktyka” nasuwa termin “prakseologia” dla oznaczenia nauki “o formach najogólniejszych    i zasadach najwyższych działania w świecie stworów żywych. W Polsce prekursorem tej dziedziny filozofii był Tadeusz Kotarbiński. [Na podstawie: http://pl.wikipedia.org]

[5] Dysonans poznawczy – w psychologii poczucie silnego dyskomfortu psychicznego, w momencie gdy docierają do nas informacje, które są sprzeczne z naszymi dotychczasowymi poglądami. Wg Festingera (1957) dysonans podecyzyjny to nieprzyjemny dla człowieka stan rozbieżności pomiędzy wewnętrznymi przekonaniami a zewnętrznym postrzeganiem zdarzenia. Dysonans powstaje najczęściej w sytuacji trudnego wyboru (tu m.in. zakupu), gdy istnieją argumenty za i przeciw niemu. Ze względu na uciążliwość tego stanu ludzie starają się go pozbyć poprzez zmianę jednego z niezgodnych poglądów. Badania dowodzą, że gdy dokonamy już wyboru, to jesteśmy skłoni maksymalizować jego słuszność, a minimalizować korzyści płynące z alternatywy odrzuconej. [Na podstawie: http://pl.wikipedia.org]

[6] W j. angielskim: Small Steps Policy – to termin stworzony i propagowany przez Karla Raimunda Poppera, twórcy teorii falsyfikacjonizmu w metodologii oraz klasycznego już dzieła The Open Society and Its Enemies. Ogólnie rzecz biorąc polityka małych kroków zakłada, iż społeczeństwo jest zbyt delikatnym i wartościowym tworem, aby eksperymentować oraz wprowadzać w nim zmiany w sposób rewolucyjny. O wiele bezpieczniejszym i bardziej racjonalnym (z punktu widzenia przewidywania skutków zmiany) narzędziem jest tzw. koncepcja małych reform, jednak konsekwentnych, szybkich i skutecznych, z których w przypadku nieporządanego lub negatywnego skutku, zawsze możemy się wycofać. Ze zmiany rewolucyjnej natomiast, wycofać się już nie możemy, ponieważ zbyt mało zostało z poprzednich fundamentów struktury.

©Copyright by Łukasz Mańczak

Ziare.com trage linia la jumatatea campaniei electorale. AICI aveti versiunea integrala, mai jos doua fragmente:

Pe niciun ecran nu am vazut vreo discutie profesionista, aplicata, cu programele candidatilor in fata. Cei care clapane fara incetare, moderatori si invitati, nici nu le-au citit, macar in diagonala si, Doamne!, cate intrebari zac acolo nepuse. Marile intrebari ale acestei campanii raman nepuse. (…)

In schimb, ce auzim? Ca Traian Basescu e betiv, ca n-are fata de presedinte si ca-l voteaza, potrivit lui Ludovic Orban, doar alcoolicii, prostituatele si tiganii, in general “Jos Basescu!”. Sincer, spuneti-mi o singura idee, cat de mica, un singur proiect politic comun, cat de vag al majoritatii de 65% exceptand “Jos Basescu!”.

Spuneti-mi ce-i leaga pe acesti oameni decat o ura comuna.

De partea cealalta, auzim mereu despre toxicitatea aliantei Grivco si a presei, de parca ei l-ar fi obligat pe Traian Basescu sa umble mereu cu tancul pe campul plin de mine al politicii romanesti.

Bruiajul acesta dement are doua efecte letale: scarbeste si distrage atentia de la temele importante. Oamenii fie merg cu Traian Basescu, fara sa-si puna intrebari, fie sunt decisi sa voteze antiBasescu. Atat doar ca un vot anti nu exista pe buletinul de vot. El se traduce inevitabil intr-un vot pentru altcineva si ar trebui sa stim exact cine este acest altcineva, ce poate, ce vrea, ce stie, cine e in spatele lui.

Anul trecut pe vremea asta eram in Lyon si ma pregateam asiduu pentru prima sesiune de examene – gandindu-ma ca o stau pe acolo mult si bine. Intre timp me voila de retour in Romania cu masterul terminat but not a happy chap. Planuiam ca toamna sa ma prinda prin Bucuresti cu un job oarecare dar cel mai important cu un doctorat in curs, ei bine Moirele nu au fost de acord cu planul meu.

Nu pot decat sa spun ca-mi pare enorm de rau ca am acceptat sa ma intorc pe plaiurile mioritice. Spatiu pe care l-am mai caracterizata aici deci nu am sa mai revin.

Asadar note to myself on current status (sau mai bine spus un fel de autumn review cu voce tare):

• doctorat (NO, @$&@!)$%@(%&)(@*$&!~)

• job (cu amendamentul ca e in Ploiesti din nefericire si nu tocmai ce vroiam sa fac)

• settle into a new house (nici asta)

• apucat serios de citit (ohh da as if time wasn’t money)

• mutat in Bucuresti (offf !!! se pare ca nu se va intampla prea curand)

• gasit cateva colaborari academice sau cu edituri (neahh)

• demarat proiectul Nordul Moldovei

• carnet de motocicleta (pe asta tot il iau in primavara)

• voluntariat in proiecte de dezvoltare durabila (rezolvat doar partial)

• luat cursuri de dans (in curs dar se pare ca sunt “lemn Tanase [Nastase]“)

• pus la punct cu fotografia (relativ inca mai citesc )

Si totusi macar am un job relativ stabil pentru moment, chiar daca este doar un part-time. Nu este tocmai profesorat universitar dar este macar profesorat (thing i’ve always wanted to do). Nu credeam ca este asa solicitant sa predai, dar macar este amuzant. Astept cu nerabdare mai ales ziua de vineri, cand ma duc (cu mai mare dragul) la micii mei “dracusori” de gradinita si primara pentru a-i initia in tainele limbii engleze.