de maag, maar het hangt er wel van af wat de pot schaft.

Ik (roep naar haar van aan het fornuis): “Heb je grote honger of gewone honger?” (Bij grote honger schil ik een paar aardappelen en wortelen meer, ziet u.)
Zij: “Dat hangt er van af wat we eten.”
Ik: “Nee, dat hangt daar niet van af.” 
Zij (lichtjes teleurgesteld): “Oh…” (Duidelijk een moeilijke keuze, en ik kan het haar niet verwijten, want mijn sausjes vallen niet altijd even smeuïg uit en mijn koteletjes niet altijd even mals. Om van mijn soepen nog te zwijgen.) “Nja, grote honger dan.”

Ik ben eens benieuwd wat ze de volgende keer kiest.

Naar aanleiding van de aankondiging van de Belgische spoorwegvakbonden van hun 24-urenstaking volgende week:

Beste spoorwegvakbonden,

Als doorwinterde* treingebruiker meen ik u te mogen uitdagen om eens een stiptheidactie te organiseren om te protesteren tegen de beslissingen en plannen van de NMBS.

Met vriendelijke groeten,
Flora Fleempaard van de trein van 7u17 die ongeveer 1 op 5 keren effectief om 7u17 vertrekt

*Been there, done that: trein ontspoord, trein afgeschaft, trein vertraagd, machinist verdwenen, deuren die pas opengaan wanneer de spoorwegpolitie er is om de crimineel te arresteren, trein die achterwaarts terugrijdt naar de vertrekplaats, geen trein wegens staking, trein gestopt in the middle of nowhere, sardientjesgewijs sporen wegens trein gehalveerd, trein vergeten te stoppen in Brussel-Centraal.

Gelezen in Schrijven Magazine:

National Novel Writing Month (NaNoWriMo, Nationale Romanschrijfmaand) is een leuke, spontane benadering van romanschrijven. Deelnemers beginnen op 1 november met schrijven. Het doel is om een 175 pagina (50.000 woorden) tellende roman te schrijven, voor middernacht op 30 november. 

Bij NaNoWriMo zijn enthousiasme en doorzettingsvermogen belangrijker dan gekwelde virtuositeit. Vanwege de korte tijd die je hebt, is output het enige dat telt. Het gaat om kwantiteit, niet kwaliteit. Deze kamikaze benadering dwingt je om je verwachtingen naar beneden bij te stellen, om risico’s te nemen en om al doende te schrijven. Door jezelf te dwingen zo intensief te schrijven, geef je jezelf toestemming om fouten te maken. Om even het eindeloze bijschaven en herschrijven te laten voor wat het is en gewoon te creëren. Om te bouwen zonder af te breken.

Het komt erop neer dat je een account aanmaakt op http://www.nanowrimo.org/nl/ en van 1 november tot en met 30 november (beide 2009, jaja) dagelijks 3.500 woorden schrijft. Resultaat na 1 maand: een (heel erg ruwe versie van) een roman. 

Stel je voor… Het klinkt als voor het eerst in je leven de 20 kilometer door Brussel lopen: een mengeling van afzien en genot, waarbij het ene het andere zo versterkt dat je een maand na de finish nog compleet high bent.

En net zoals de aanwezigheid van die 30.000 andere lopers je meestuwen, is het ook wel een fijn idee dat 10.000 anderen elke dag van november drieduizend vijfhonderd woorden uit hun klaviertje moeten toveren.
Maar nog véél fijner zou zijn als u ook zou meedoen, denkt u niet? *lacht haar overtuigendste glimlach*

Ik zou haar met de hele wereld willen delen, deze vrouw.

Ik zou u haar boeken in handen willen duwen en zeggen: “Lees! Ontdek! Geniet! Dit is je tijd waard.”

Ik zou willen tonen, hoe simpel, hoe hard, hoe liefdevol het instrument dat ze gebruikt is, en hoe waar.

Ik zou met zachtheid willen aandringen om het een kans te geven, het eens te proberen, te proeven wat het met u doet.

Ik zou met mijn laptop willen rondlopen om u een filmpje te tonen waarop ze haar ding doet, al was het maar om u te tonen hoe ze straalt. 

Byron Katie.
“Pijn is het resultaat van vechten met de realiteit. Altijd.”

Hij woonde in de eetkamer van mijn grootouders, mijn overgrootvader. Daar had hij een zetel, in de hoek tussen de vensterbank met sanseveria en de schouw met koperen obussen. Daar zat hij, en dat was het. Meer dan zitten deed hij niet, die vaste waarde in mijn jeugdherinneringen. Hij werd steeds ouder, ook nog na dat jaar dat de koning kwam om hem te feliciteren met zijn honderdste verjaardag, en voor de rest zat hij daar.

De enige regel was dat mijn broer en ik het niet te bont mochten maken. En het kadertje ‘God ziet u‘ ten spijt gebeurde dat wel eens. Het was soms gewoon té verleidelijk om een tent te maken van de zetels en eetkamerstoelen en elkaar dan joelend als indianen te achtervolgen, steeds maar weer de tafel rond, voor de warmgepantoffelde voeten van onze overgrootvader door.
“Wel sapristie!”, pleegde hij te dan te mompelroepen. En van pure consternatie waren we dan instant stil. Want overgrootvader zei nooit wat. Tenzij het zijn grens bereikte. Dan was het “sapristie”.

Koukleumend op harde stoeltjes staren naar schilderijen en beelden van lijden met een heel lange ij. Stil zijn en hard bidden, nooit vergeten hoe verkeerd we bezig zijn. Ik wou dat de priester eens een grapje maakte. Die paar keren per jaar dat ik naar de mis ga, vind ik het allemaal zo serieus in de katholieke kerk. 

En daar word ik dan weer stout van. Baldadig is het woord. Het gaat vanzelf, mijn fantasie slaat gewoon op hol bij bijbelverhalen en de preek die ons uitlegt hoe wij in ons dagelijkse leven ‘vissers van mensen’ moeten zijn of onze naaste kunnen genezen. Al die sérieux vraagt gewoon om de slappe lach, vind ik. Dus vroeg ik tijdens de voorbeden aan mijn broertje of je voor je begrafenisdienst ook kan betalen met (frequent flyer) airmiles. “Laatste oproep voor de passagiers richting boven…” 
Het staat toch nergens geschreven, hè, dat Jezus iets tegen humor had?

en meer bepaald

Het probleem van het lijden van onschuldigen, zoals kinderen en dieren en mensen die niet kunnen vluchten of vechten.

Het zit zo: ik ben eigenlijk wel jaloers op mensen die geloven in Iets met een hoofdletter. Die zich gedragen weten of getroost, op momenten dat alles zonder hoofdletter tekortschiet. Voor als ik het ooit nodig heb, of om een verzachting te vinden voor mijn bezorgdheid om de mensen rond me waar het niet zo goed mee gaat. Want met mijn rationeel ‘we leven en gaan dood en daarna worden we mest’ kom ik niet zo ver, dat zie ik ook wel. Dat is prima voor huis-, tuin- en keukenzorgen, maar niet als het echt pijn doet.

En net het feit dat het soms echt pijn doet is hetgeen me tegenhoudt om het bestaan van Iets te accepteren. Want om een hoofdletter te verdienen, zou het Iets natuurlijk ofwel iets moeten doen aan de pijn ofwel een goeie reden geven voor het bestaan ervan, toch?   

Het eeuwenoude ‘probleem van het lijden’, dus. Filosoof Mackie legde jaren geleden al de vinger in de wonde:

A. God is omnipotent (almachtig)
B. God is geheel goed
C. Het Kwaad bestaat
De contradictie is duidelijk. Deze 3 proposities kunnen samen onmogelijk waar zijn. Hoogstens 2 van de 3 proposities (beweringen) kunnen samen waar zijn zonder logisch contradictorisch te zijn. Daarom moet 1 ervan fout zijn. Immers:

1. Als (A) waar was, had God de wereld kunnen scheppen zonder het kwaad.
2. Als (B) waar was, zou God een wereld een wereld gewenst hebben zonder het kwaad.
3. Maar (C) is duidelijk waar. Er is veel kwaad in de wereld, zinloos en onnodig kwaad inbegrepen. Daarom: moet dan niet eerder (A) of (B) noodzakelijk onwaar zijn? Als je ‘nee’ antwoordt, dan werpt een andere vraag zich op: hoe kan het bestaan van het kwaad verzoend worden met het bestaan van een omnipotente en geheel goede God?

Mackie’s conclusie is dat, wanneer we de werkelijkheid van het kwaad erkennen, God blijkbaar niet zowel almachtig als uiterst goed kan zijn. Vertrekkend vanuit die aanname stelt hij de volgende alternatieven voor:

1. God bestaat, een god die volledig bekwaam is om het kwaad te verhinderen, maar dit niet wenst te doen. Een ietwat sadistische god dus (volgens Mackie), waardoor hij zeker niet uitermate goed is.
2. of: God bestaat, een god die het kwaad wil verhinderen, maar daarvoor de macht niet heeft. Hij is op zijn best een eindig en gelimiteerd wezen.
3. of: Er bestaat helemaal geen God.

Hoe zit dat dan voor iemand die gelooft? Alternatief 1 of 2? 

Ongetwijfeld bekijk ik het geheel te rationeel. Want geloven gaat niet om denken, maar over voelen, lijken mensen die geloven mij te willen zeggen. Voelen dat Er Meer Is. Meer dan ik die probeer alles uit mijn secondje op aarde te halen om vervolgens tot mest te vergaan. Het is niet dat ik er niet voor opensta, want vroeg of laat komt er een moment waarop ik een troost ga nodig hebben die mijn mesttheorie niet kan bieden. Misschien kan ik me beter al een beetje voorbereiden…

Zegt de ene: Ik heb je gemist.
Zegt de andere: Ik jou ook.
Zegt de ene: Ik dacht dat je het te druk had voor contact.
Zegt de andere: Dat is niet zo.
Zegt de ene: Oh.
Zegt de andere: Ik dacht dat jij met rust gelaten wilde worden.
Zegt de ene: Dat is niet zo.
Zegt de andere: Oh.

Op basis van zijn woorden stelde ik me haar voor als een engel, een zeemeermin, een Angelina Jolie, een Kate Moss, een godin, wondermooi. 

Hun vakantiefoto’s toonden een jonge vrouw van dertien in een dozijn. Hij staarde ernaar en straalde.

Wondermooi, vind ik dat.

Daar zit ik nu, te staren naar de mail waar ik al een maand vol ongeduld op zat te wachten. Het bestand in bijlage gaat over mijn roman. Nu ja, over de huidige en halve versie van mijn manuscript. Het is een professioneel leesverslag van iemand die er iets van kent.

Het heeft vertraging opgelopen, dat verslag van de-mevrouw-die-er-iets-van-kent. Ik kon amper wachten. Droomde bijna elke nacht dat het er was. Zeurde mijn lief de oren van de kop telkens de postbode langsgeweest was, telkens ik mijn mail checkte: “Alwéér niks van de-mevrouw-die-er-iets-van-kent!”

Gisterenavond heb ik haar gemaild (de mevrouw, ja). Om op een beleefde manier te vragen waar het verslag bleef want dat ik écht wel ongeduldig werd. Dat heeft gewerkt. Het is er.

Het is er. Eindelijk. En nu durf ik het niet te openen. Vanavond misschien…

Vorige week was ik in Egypte (de snorkelfoto’s volgen nog) waar de farao me vervloekte en een souvenir meegaf. Daar had ik niet om gevraagd, maar om kort te zijn: vier dagen na terugkeer zat ik gisteren bij de dokter. De vloek gaat namelijk niet over. Hij verergert alleen maar. Ik bespaar u de details.

“Ik geef u Cereflora.” Dat klonk alvast helemaal als wat ik nodig had. “En als de laboresultaten binnen zijn, weten we of het de bacterie is die ik vermoed. Zo ja, dan starten we de zware antibioticakuur.”
Ik stond al bijna buiten, klaar om mijn nieuwe vriendin Cereflora te gaan halen. Maar de dokter was nog niet klaar:
“En dan het dieet.” 
Oh wee. Een dieet. Een dieet terwijl mijn keukenprinses pas over 29 dagen terug thuiskomt om voor mij te koken. 
“Geen cola. Niet de lightversie (Probleem: dat is één van mijn verslavingen), en eigenlijk ook geen gewone. De aspartaam in de eerste is al even erg als de suiker in de gewone. Geen suiker dus. (Auw. Een andere verslaving van me.) Kip mag, en rijst. Droog brood, beschuiten, cracotten (wat een variatie). Van groenten eigenlijk alleen gekookte wortelen. Geen rauwkost.”
Ik slikte even. “En fruit?”, een bescheiden poging er toch nog iets lekkers in te krijgen.
“Bananen.” Olé, bananen. De voornaamste reden dat ik blij ben dat de 20 km door Brussel voorbij zijn, is dat de bananen me de oren uitkwamen. Bananen dus. “Niks anders?”
“Ok dan, en een appel af en toe. Het moet natuurlijk geen strafkamp worden.”

Jammer dat ik zelf geen kinderen wil, want dan zou ik er zelf voor zorgen, maar dat is nu niet zo, dus roep ik u, ouders op om uw toekomstige kinderen bijbelnamen te geven. Er zijn nu wel genoeg Milans en Shana’s, zeker? 

Mozes dus, en Ezechiël, Jona, Mattheüs, Petrus, Ruth, Ezra, Zacharias, Salomon, Eva, Melchior. En waarom heb ik nog nooit een Jezus ontmoet? Ik zou heel graag eens een praatje maken met een Jezus.

Wij zijn altijd al Broer en Zus geweest, maar ik weet niet hoe dat komt. Los van het feit dat we dezelfde ouders hebben dan. Hoe het komt dat geen enkel familielid ons ooit bij onze voornamen noemde, dat bedoel ik.

Zus, dat ben ik. Broer, dat is hij.   

Onze ouders noemden hem Broer en mij Zus. Onze grootouders ook. Onze tantes en nonkels noemden ons zo. Onze ouders, onze nichtjes. Mijn lief noemt haar eigen broer bij zijn voornaam en mijn broer Broer. Geen enkele van mijn vrienden heeft ooit zijn voornaam gekend. Hij is altijd Broer geweest, voor iedereen die mij kent. Wie na maanden of jaren zijn echte naam hoort, schrikt even, en gaat vervolgens gewoon door hem Broer te noemen. Deze week ontmoette ik een meisje dat nu met hem bevriend is. Ze noemt hem Broer, want ze heeft hem ontmoet via een vroegere kennis van mij die nu één van mijn broers beste vrienden is. En hem Broer noemt.

Op die manier heeft hij veel broers en zussen, mijn Broer. 
Maar alleen ik heb het voorrecht dat hij Mijn Broer is.

We rijden door Frankrijk, ik bedien het stuur en de pedalen, zij de cd-speler en ons lunchpakket. Dat vind ik persoonlijk de veiligste taakverdeling, want ik vind haar een wegpiraat, maar daarover verschillen de meningen. Wanneer ik passagier speel, mag ik in elk geval niet gillen wanneer we bijna iets raken, want dat verstoort haar concentratie. Dat is de regel. Ik probeer me daaraan te houden, ook al is dat soms niet gemakkelijk (tenzij ik gecensureerd word, kom ik daar later nog wel eens op terug).

We rijden dus op ons gemakje door Frankrijk als haar hoofd tussen haar knieën verdwijnt. Zoals je doet wanneer je dreigt flauw te vallen. Ze doet wel vaker rare dingen, dat lief van mij, en ze is veel, maar niet het flauwvallende type. Maar als er dan ook nog eens een grote “Oei!” van tussen haar voeten klinkt, ondanks haar regel van de-passagier-mag-niet-gillen, ja, dan kan ik niet anders dan concluderen dat er een gat in de bodem van onze auto zit waar een meloen in past, misschien wel erger. 

Wat is de noodprocedure bij een gat in de bodem van je auto? Moet ik remmen? Pechstrook? Toch doorrijden tot bij zo’n oranje telefoonding? Naar een tankstation? Ik roep: “Wat is er?! Wat is er?!” Ik vraag me af of ik haar moet vasthouden? Zijn er gevallen bekend van passagiers die tijdens de rit door een gat in de autobodem verdwenen?

Het lijkt minuten te duren eer ze boven komt. Met een serieuze blik zegt ze: “Ons brandblusapparaat is maar geldig tot augustus 2010.” Ze denkt even na. “Maar dat is eigenlijk nog wel even.”

Jarenlang blessurevrij lopen, dat belooft ‘ie. En dat is precies wat ik wil. Mijn knieën nog decennia gebruiken, mijn ruggenwervels ook en mijn enkels natuurlijk. Want als ik loop, na een half uurtje of zo, dan vlieg ik. Frustraties stamp ik de grond in en inspiratie komt ervoor in de plaats. Dus lees ik zijn boekje en probeer ik te onthouden wat ik allemaal moet doen op mijn tochtjes. 

Vier tellen uitademen, alsof je kaarsjes uitblaast. En dan twee tellen in. Je buikspieren aanspannen. Niet lossen, ook niet als je uitademt. Je lichaam moet één rechte lijn zijn die voorover leunt, alsof je plat op de grond gaat vallen. Hoe sneller je wil gaan, hoe meer je leunt. En je voeten zetten, natuurlijk. Parallel, niet schuin. Je armen ook parallel met de beweging van je benen, en naar achteren, niet teveel naar voren. Ook je benen moeten vooral naar achteren buigen, niet je knieën opheffen. Je neus moet altijd eerst over de finish komen. Oh ja, en je moet altijd evenveel passen per minuut doen. Vijfentachtig à negentig. Vertragen is kleinere passen nemen, niet minder passen. Schouders moeten stabiel zijn, je romp ook. Je hoofd moet in dezelfde lijn als je lichaam zitten, zodat de chi kan stromen. 
(uit: Danny Dreyer, Chi Running)

Met een vol hoofd vraag ik me af hoe ik dat allemaal ga onthouden. Oh, wacht. Hij heeft erop gerekend. “Neem de eerste keren een lijstje mee met waar je allemaal op moet letten.” Zou hij daar de ironie van inzien? 

Wie zegt dat lopen vooral een fysieke inspanning is? Terwijl ik let op mijn ademhaling, mijn buik, mijn schouders, mijn hoofd, mijn ellebogen, mijn… vergeet ik in elk geval dat het soms gewoon afzien is, dat lopen. Maar een lijstje… Nee. Dat vertik ik.

In de Camargue is het prachtig, maar het stikt er van de muggen. Dikke muggen die een gat in je been prikken, je aderen leegzuigen en hun speeksel in de plaats inspuiten, daarbij een bult achterlatend om u tegen te zeggen. Mijn lief besliste over dat laatste anders. Ze noemde ze niet “u”, onze bulten, maar deelde ze in volgens grootte van een vergelijkbare vrucht. “Ik heb er minstens vijf”, riep ze naar me vanuit de badkamer, “Eén zo groot als een perzik, twee okkernoten en dan nog een stuk of wat rozijnen.” Zelf dacht ik alleen maar rozijnen te hebben, maar toen ze mijn collectie bekeek, werd één van mijn rozijnen opgewaardeerd tot okkernoot. 

En dan loop je dus vier dagen later door Leuven en vraag je: “Jeuken jouw okkernoten ook zo verschrikkelijk?”

Journalist (J): Hoe vordert uw roman eigenlijk?
Schrijver (S): Best goed eigenlijk. Ik zit er nu helemaal in, alleen slaan mijn personages af en toe op hol. Ze houden zich niet aan mijn vooropgestelde structuur. Vooral mijn hoofdpersonage heeft er een handje van weg om koppig haar eigen zin te doen.
J: Lastig…
S: Inderdaad. Zo komt er steeds meer seks in het boek dan ik voorzien had. (lacht)
J: Dat zullen de lezers u niet kwalijk nemen.
S: Neen, maar voor je het weet sta je bekend als “die van die seksboeken”. Dat is niet echt mijn doel.
J: Hoe zou u graag bekend staan dan?
S: Behalve als briljant, bedoel je? (lacht) Hmm. Misschien als de auteur die zijn lezers hun zintuigen opnieuw leerde kennen? Ja, dat lijkt me wel wat. 
J: Wanneer gaat de roman klaar zijn? 
S: In december 2008, maar hij lijkt steeds minder klaar. December 2009, hoop ik dan maar. Ach, op tijd zijn is zo jaren negentig. En het ligt niet aan mij. Die personages, hè…
J: Er is er meer dan één dat tegenstribbelt?
S: Oh, ja hoor. Maar een boek over brave mensen, dat leest ook niemand, natuurlijk.
J: Toch maar niet alle seksscènes schrappen, dus?
S: Nee hoor. Maak je geen zorgen. Er schiet vast nog wel wat over.

(Het is natuurlijk met reden dat schrijvers pas geïnterviewd worden als hun boek af in de winkel ligt.)

Versie A:

“Dat is toch niet te geloven?! Ze is gaan zeggen tegen de baas dat ik mijn uren niet doe wanneer hij er niet is! Dat ik dan telkens twee uren middagpauze neem en om 16u vertrek. Dat doe je een collega toch niet aan?! De baas riep me vrijdag bij zich en heeft me totaal vernederd. En dat allemaal omdat zij per se moest gaan klikken. Ze had toch tenminste kunnen liegen over de middagpauzes? En wat heeft zij trouwens over mijn uren te zeggen? Ik heb haar toch ook nooit iets in de weg gelegd? Soms vergeten we haar mee eten te vragen, maar ik ben altijd vriendelijk geweest. Wel, dat is gedaan. Meer dan een goeiemorgen hoeft ze van mij niet meer te verwachten.”  

Versie B:

“Dat is toch niet te geloven?! Ze keek me niet eens aan om goeiemorgen te zeggen. Ze is kwaad omdat de baas haar op het matje geroepen heeft over haar uren. Als ze nu nog kwaad was op zichzelf omdat ze haar bedrog niet beter verborgen heeft… Nee, ze is kwaad op mij! Omdat ik eerlijk geantwoord heb op de vragen van de baas. Elke keer als hij afwezig is geweest, vraagt hij me naar de uren van de anderen. Ik vind dat geen toffe positie, maar ik antwoord wel eerlijk. Als ze mij nu mee zouden vragen op restaurant, zou het misschien anders zijn. Maar dan nog, ik ga toch niet liegen tegen de baas?! “Ach, wie doet er wel zijn uren?”, vroeg ze. Ik heb een lijstje namen opgesomd.”

“Nondepie”, foeterde mijn oma lachend als mijn broer en ik ondeugend waren of lagen te zingen in plaats van braaf te slapen. “Nondepie!”, verstond ik telkens, meer dan twintig jaar geleden.

“Nom d’une pipe!”, foeterde een Franstalige collega onlangs. Nu weet ik wat mijn oma zei.