In zijn essay schrijft René Zwaap zijn visie op het bestaan van 50 jaar televisie. In zijn overtuiging is de Global Village van Marshall McLuhan een “orwelliaanse nachtmerrie” geworden en zijn wij allen onderdeel van de, oh zo slechte, telecratie.

De televisie is geen medium waarmee de wereld een global village is geworden. In tegendeel, zo beweert René, we staan juist verder van elkaar af dan ooit. Dat is dan ook het punt waarop ik me niet meer kan vinden in zijn theorie. Ik denk dat we als mensheid dichter bij elkaar staan dan ooit. Alleen kunnen we dat helemaal niet.

Televisie heeft ervoor gezorgd dat de mens in door kon groeien in zijn emancipatie. Ook al is het niet altijd even leuk geweest en zijn bepaalde beelden – zoals de golfoorlog – uiterst discutabel. Het is een logisch gevolg van de drang naar totale controle en totale vrijheid van het individu. In de jaren dertig waren de problemen aan de andere kant van de wereld een ver-van-je-bed-show, terwij je het nu ongevraagd in alle geuren en kleuren voor je kiezen krijgt. In mijn optiek draagt dat eerder bij tot de global village, dan dat we er verder van af staan. Global Village lijkt mij geen hippie oord waarin alles rozengeur en maneschijn is, maar een wereld waarin wij allen participeren en meekijken.

Daarmee wil ik niet zeggen dat het per definitie een goede ontwikkeling is, allen is die ontwikkeling absoluut niet op de televisie af te schuiven. Deze ontwikkeling zie je overal terug. Persoonlijk maak ik mij eerder zorgen om de “massage” van de media op het individu dan op het gebrek aan diepgang. Televisie is in mijn ogen gevaarlijk omdat er geen keuze wordt gegeven aan de kijker. Alles wat ik zie wordt bepaalt door mensen die ik niet ken. Ik weet dus ook niet of zij handelen uit persoonlijke overtuiging of misschien zelfs wel tegen betaling of afpersing (zie ook; het geluidsfragment van Thijs van den Brink op Dumert).

Op het punt dat René Big-Brother aanhaalt als eindstation van 50 jaar televisie gaat zakt zijn niveau, naar mijn mening, tot een dieptepunt. Jammer genoeg blijft hij daar hangen als hij begint over televisiepersoonlijkheden en journalisten. Hoewel ik het ermee eens ben dat televisie vaak weinig diepgang heeft, zelfs op het journaal en zeker bij Big-Brother, snap ik niet waarom hij dit als argument gebruikt om televisie in zijn geheel te ‘bashen’.

Als je naar televisie kijkt voor diepgang, moet je ook niet naar Big-Brother kijken. Persoonlijk ben ik ook geen fervente televisiekijker, maar als ik kijk voor diepgang kijk ik naar, bijvoorbeeld, Hollanddoc of Tegenlicht. Ook denk ik dat het “koude” en “hete” mediaprincipe niet meer van deze tijd is. Het zou beter zijn om media in te delen op genre (amusement, informatief etc.) of misschien op betrouwbaarheid. Dan heb je tenminste een eerlijke vergelijking. Los daarvan denk ik dat het sowieso niet lang meer duurt voordat alles op een enkel apparaat te bekijken is.

Robert-Jan Sopers // 543490

V1CC3

Ik verveel de me op school, zie hier het resultaat:

Spetsa nu öronen alla Stockholmare … den 7-8 december kan du som bor i Stockholm med omnejd (eller du som kan tänka dig att åka dit, helst med tåg!) gå på ett klimatvänligt och helvegetariskt julbord.

Julbordet kommer innehålla både sill, julskinka, köttbullar och Janssons frestelse, men gjorda av ekologiska och vegetabiliska produkter. Det kommer även att finnas ett stort utbud av nya rätter, som t.ex spenat- och hirsbiffar, paprikadolmar, börek och fylld aubergine. Det blir även underhållning med jazzmusikern, skådespelaren och miljökämpen Anders Linder, som gör vuxencabarén “Full fart mot jorden…!”. Läs mer om julbordet på deras hemsida eller via deras Facebook-grupp.

Låter gott och spännande. Jag är i sanningens namn inte särskilt förtjust i traditionella julbord, utan hade föredragit detta. Men tyvärr är jag inte i Stockholm de dagarna, eller några andra dagar för den delen. Men än har jag faktiskt inte blivit inbjuden för ett julbord, men jag gissar att vi kommer att ha ett via jobbet. Ska tipsa om ett vegetariskt alternativ.

Erwartung ist ja so ein großes Wort, ich weiß eigentlich gar nicht so genau, was ich mit ihr anfangen soll, mit der Erwartung, also, ich meine, ich habe ja nicht um sie gebeten, und dann ist sie einfach da, einfach so und ohne großes Federlesen macht sie sich breit und steht im Raum oder davor oder dahinter oder überall und dann weiß ich nicht, aber erfüllt werden will sie, und manchmal lasse ich sie auch links liegen, die Erwartung, und dann fülle ich die Räume nebendrann, das ist dann gut, weil, die sind dann so voll, die Räume, da trollt sich die Erwartung ganz alleine, so wie bei Opel, aber anders…

“Oft sagt man mehr, wenn man schweigt.”

In meinem Kopf findet ein dauernder Strom von Informationen statt. Ich denke pausenlos über Zustände, deren Auswirkungen und Gründe nach. Ich sehe schon deshalb die meisten der Prozesse, die in mir selbst stattfinden in der Regel ohne Augenbinde. Ich weiß normalerweise was ich gerade will, was mich momentan traurig macht oder was mir gerade Spaß macht und vor allem: Wieso.

Was ich aber schlechter verstehe sind andere Menschen. Wenn nun ein Vorgang oder ein Zustand in mir mit einem anderen Menschen zusammenhängt, dann habe ich große Übersetzungsschwierigkeiten. Ich stelle mir das wie ein Netzwerk aus Computern vor. Auf meiner Festplatte ist ein Betriebssystem installiert, das über alle Prozesse innerhalb des Systems gut bescheid weiß. Vernetzt man Computer mit anderen, dann kommunizieren diese auch gut und tauschen Prozesse aus, allerdings nur wenn das gleiche Betriebssystem installiert ist, oder eine spezielle Brücke installiert ist.

Mir scheint mein Betriebssystem ist ein ganz seltenes, größtenteils inkompatibel mit dem, dass auf den meisten Köpfen läuft. Ich verstehe die Anderen schlichtweg nicht. Auch wenn ich andersrum versuche meine Gedanken Anderen mitzuteilen, sehen sie mich oft mit fragenden Blicken an. Die Art, wie meine Gedanken fließen, weicht offenbar stark von der Norm ab. Ich erkläre etwas so offensichtlich und anschaulich wie ich kann, aber ich werde nicht verstanden. Schon von daher lasse ich das meistens.

Ich würde gerne sagen können was ich denke, aber in direkten Worten wird es nicht verstanden. Mir bleibt nur die Kunst oder eben das Schweigen. Darin, andere zu begreifen habe ich aber diese Hilfsmittel nicht. Ich verstehe die Menschen nicht und auch nicht, welche Effekte sie auf mich haben. Oder warum.

Ich will nicht, dass du mir weiterhin so viel bedeutest.

We hebben de eerste mijlpaal in de korte geschiedenis van dit blog:

We zijn inmiddels de 1000 views grens overschreden, tot vandaag(22 november 2009) zitten we op 1085!

Tadaa!

Dames en heren,  we hebben er weer een nieuw bloglid bij!
Zijn naam is Bob of beter bekend als Bob de Boter, Bobrijbewust, Botervloot of Bobbert.
Ik zeg; waar wacht de rest nog op? Meld u aan en maak dit heersende blog, nog heersender! (:

Anders är på höjden av sin månatliga fattigdom. Veckan innan lön vill säga. Trotts detta har han råd att använda Femhundringar som toalettpapper. Ironin är mycket mycket stark på Industrigatan. På tal om pengar och Anders; Kommer någon ihåg den där gången i källaren när jag drömmande satt och fingrade på en femhundring? Den gången jag faktiskt fällde en tår? Det är en astronomiskt liten chans att jag börjar gråta av lycka men igår var det riktigt nära. Inte på grund av pengar utan på grund av Tove Styrke vid Pianot i Idol 2009. The things I would do to her..

Värt att nämna är också att jag blev väckt på bästa möjliga sätt tidigt i morse. Detta kommer bli en bra dag!

Dat was het dan. Woensdag 18 november: Twilight Night. Metropolis.

‘Wel, hoe was het dan?’ zal je wel denken (of niet, hangt zo’n beetje af van hoe sterk je je een mening hebt gevormd rond het concept Twilight).

Wel…
Het was ge-wél-dig! Ik kan er niet zeker van zijn omdat ik bij lange na niet alle films ooit heb gezien, maar volgens mij was dit de beste verfilming ooit. In tegenstelling tot de verfilmingen van de Harry Potter-boeken worden hier de belangrijkste stukken wél vertoond (wat een enorme teleurstelling was bij de HP-boeken), en hoe!
De sfeer die er in de zaal heerste, en zelfs daarbuiten, was… pure opwinding. Mijn vriendin en ik voelden ons daar perfect in thuis. Enkele eerder gênante dingen als je stemcontrole verliezen (beetje veel druk op gezet, ‘k begon half te piepen op een bepaald moment) en een huppeldansje doen tussen een massa mensen werden verbazingwekkend goed geaccepteerd. Misschien hebben twintigers gewoon meer controle dan tieners over het algemeen? 
Om 22 uur zat de zaal prop, prop vol. Om de spanning nog ietje meer in de extreme richting te trekken vloog er nog een cameraploeg binnen en moesten we maar liefst 40 extra minuten wachten voor het ‘opwarmertje’ begon.
De lichten gingen uit – gejoel, geklap en opgelucht gelach.
De reclame begon – gezucht, gemopper en genars met de tanden.
De film begon – uitzinnig gelach en een spontaan applaus (van enkelingen dan toch).
In een cinema is er zoveel meer magie aan een film, ik had het moeten weten. Ik had er rekening mee moeten houden, ik weet het.
En toch was ik weer helemaal in de ban van de film, net zoals de tweede keer – tijdens de eerste keer was ik nog niet echt ‘verslaafd’. Nee, dat was de schuld van de boeken.
Maar ik kon er mijn hoofd nog net genoeg bijhouden om de reacties van het publiek te meten. Niet dat je er naast kon kijken – er werd regelmatig luidop gelachen en gegniffeld. En ik gniffelde gewoon gezellig mee. Leuk, zo’n hechte sfeer in een cinema. Een bende twilightfans bijeen, dat voelde je gewoon.

Toen Twilight (het opwarmertje) gedaan was, had ik het gevoel dat dat het doel was waar iedereen voor gekomen was. Zoveel spanning en opwinding, gebeurt dat niet alleen bij de eerste 10x dat je de film ziet? Dat gevoel hoorde bij de hoofdact…

Maar natuurlijk was dat niet het doel. Nee, het beste moest nog komen. New Moon. New Moo-oon.
Tijdens de pauze spurtte driekwart van de zaal naar de toiletten. Ik kon de eersten alleen maar benijden – een hele liter cola opdrinken begin je na twee uur toch wel te voelen.
‘t Was eens gratis, een primeur in Metropolis. Mocht ook wel, aangezien je maar liefst € 15 moest neertellen voor een stoel.

Een heel nieuw soort opwinding overspoelde me, wanneer ik terug in mijn stoeltje zat. Opwinding voor het veelbelovende onbekende.
Voor de personen die de film nog willen zien zonder alle details te weten, zal ik zwijgen. Voeg in: proberen te. De 5e humane b’ers hebben helaas al teveel spoilers gehoord om nog een objectief oordeel te vellen. In ieder geval.

*lichte spoilers, sorry *
In het kort: het was beter dan gehoopt. Daar zorgden de verhaallijn en de ontblote bovenlichamen wel voor. Jummie.
Twee van mijn lievelingsstukjes van het boek zijn weggelaten, maar ze waren eigenlijk niet zo belangrijk – gewoon leuk. De laatste 3 blz. van het boek (ongeveer, een ruwe schatting) zijn weggelaten, en sommige ‘gevoelens’ zijn niet sterk genoeg tot uitdrukking gekomen, mijns inziens. Andere zijn dan weer wel van in het begin duidelijk gemaakt. Prachtig.
Aangezien ik bij ieder ding waarover ik typ een beeld krijg, maar dat niet aan jullie wil/mag tonen, kan het best zijn dat ik vaag blijf. Geweldig. Missie geslaagd.

Ik ga het hierbij laten. In zekere zin hoop ik dat ik sommigen heb kunnen overtuigen de film te gaan kijken – het is écht wel de moeite waard. Succes aan diegenen die gaan kijken en nu bijtend op de lippen de dagen aftellen. Been there, done that. Twee hele weken lang. Excruciating.

Nog even een klein PS’je: mocht iemand op televisie beelden zien van de Twilight Night, laat het me weten. Leuke herinnering, plús het zou best eens kunnen dat ik er ergens op sta. Altijd ‘cool’ om jezelf op televisie te zien.

Bis ich auf meinen spiegel stiess, meinen spiegel der mich genau so sieht wie ich dich, war ich ein spiegel der nicht wusste wer oder was er ist. In meinem spiegel habe ich mich erkannt, habe ich das nichts erkannt, und habe erkannt dass ich jetzt alles bin, jedes einzelne.

Durch meinen spiegel habe ich zu mir selbst gefunden, habe ich entdeckt das ich aus nichts bin, nichts war, und nichts sein werde, ich habe das nichts in mir entdeckt, den spiegel in mir, die symmetrie in mir, habe entdeckt dass ich aus fantasie, aus reiner fantasie geschaffen bin, und dass diese fantasie, keine grenzen kennt, ja diese fantasie identifiziert sich mit allem, mit jedem einzelnen, sie bildet sich sogar ein mich zu sein, mich, mein eigenes, differenziertes, abgetrenntes selbst.

Die fantasie des nichts bildet sich ein etwas spezielles, etwas einzigartiges zu sein, sobald es aus seinem spiegel blickt, und sein verstand zu realisieren beginnt, dass es macht über diesen spiegel hat, bildet es sich ein diesen spiegel zu sein. Selbst wenn dieser spiegel aus dem nichts erschaffen ist. … was solls, solange ich dabei niemandem auf die füsse trete macht es keinen unterschied mit wem oder was ich mich identifiziere.

Jeder von uns glaubt an dieses andere mich, sein anderes ich, an sein eigenes mich, an sein eigenes ich, doch was wenn es dieses ich nicht gibt, wenn es keinen unterschied mehr gibt zwischen dem nichts in euch und dem nichts in mir. Dieses nichts ist ein spiegel, ein spiegel aus fantasie, reiner fantasie, und diese fantasie bildet sich ein, einzigartig zu sein.

Dieser spiegel bildet sich sogar ein, in seiner unendlichen fantasie bildet er sich ein eine seele zu besitzen, eine eigene, nur ihm gegebene und malt sich dabei die unvorstellbarsten szenarien aus.

Doch letzten endes bin dasselbe ich im selben spiegel wie wir alle, ich, bin das nichts in dir, das nichts das ihr einst werdet, einst wart, das nichts in mir ist das nichts in dir. Wir waren gebunden durch unsere spiegel, teilten uns dasselbe ich, dasselbe mich, jetzt blicken wir aus verschiedenen spiegeln auf ein und dasselbe mich, jeder identifiziert sich dabei mit etwas anderem, mit seiner perspektive, mit seinem selbst.

Doch auf dem grund, bleiben wir immer verbunden, mit dem nichts aus nirgendwann, und mit dem nichts werden wir verbunden bleiben, denn wir sind das nichts der vergangenheit und werden das nichts der zukunft sein, solange wir leben lösen wir diese verbindung auf, stellen wir uns ein anderes selbst in einem anderen spiegel vor. Stellen wir uns vor jemand anders zu sein, jemand der wir nicht sind. Wir lösen uns von unserer verbindung mit dem nichts, und glauben an unser „neues“ mich, solange bis dass der tod uns seine geschichte erzählt, die geschichte des nichts aus nirgendwann.

Du warst so anders
Ganz anders als die Anderen
Du hattest Ideen
Keiner hielt dich auf

Wo bist du denn jetzt?
Ich seh dich nicht in der Masse
Du warst mal so wild
Du warst das reine Abenteuer

Wir verbrachten Sommernächte
Schwiegen stundenlang
Irgendwo hast du es verloren
Irgendwann hast du mich verloren

Het kan best wat korter - Lessen leren van Twitter

So… Funny story to get to know more about me. This typewriter business started in Economics when Jazzy (Jasmine) and I were speaking about my Statistics homework (shut up! we are teenagers and we get distracted!). Jazzy is my personal stats tutor because I am the only stats student in my math support class (well, there’s Anders but he doesn’t count. He takes stats online and he’s like RARELY in class). Anyway, a brief summary of events follows this colon:

So I said to Jazzy in econ, “Danggit! I have stats homework to do!”

‘I can help you.’

“It’s not that I need help, it’s that I need to do it.”

‘I can help you with that!’

“You don’t write like me.”

‘Well… Trace paper! Write out all the letters of the alphabet and I’ll trace ‘em.’

“Good idea but we’re working with numbers.”

*she shifts her eyes* ‘Write out the numbers! Then *she makes a fliping noise and flips her hands over* OH NO! THEY ARE BACKWARDS! Hmm… *she thinks* I got it! write them all out, I will put them on stamps, make them small enough, and put them in a typewriter. It shall be the Kyriè Typewriter!’

Yeah… you should see what we were talking about before this! *took from my tweets*

We have to sign into class to show we were there…:

“just signed into class… made my name fancy… thought i was giving out am autograph. *headdesk*”

“AN autograph *headdesk* RT @KyrieDavenport just signed into class… made my name fancy… thought i was giving out am autograph. *headdesk*”

Didn’t QUITE understand what teacher was saying so this resulted:

“all this economics is going in one ear and out the other nose!”

Jazzy had moved her desk close to mine so I could use her book since I didn’t bring mine. At break, I needed to get out to go throw away the apple I finished… Jazzy got up to scrounge through her backpack just as I was about to ask her to move so I bolted for the trash can! Tossed the apple core, turned around to see Jazzy making her way over, so I ran over to block HER way! I did quite an impressive show of body guard to the trash can but then she made it around me and tossed her trash. We raced back to the desks…:

“killed my knee racing my friend from the trash can to our desks… I feel like an idiot running in a college class but OH WELL its FUN! “

THEN, Jazzy was getting more and more mad that she forgot the homework questions so decided to look at my packet for the questions:

“Stealing my answers?” -Me “No, your questions.” -Jazzy “THAT’S a new one!” -Me

And apparently Quinto is taking over the world…?

@ZacharyQuinto I shall join in on the world domination! ^_^

Suite aux conseils d’Antoine Bisiaux de Jump & Slam, je me suis lancé dans la lecture d’un autre auteur suédois, Camilla Läckberg. En effet, son dernier tome venant de sortir, je me suis dit “Pourquoi pas?!”. J’ai donc commencé par son premier tome, La Princesse des Glaces, sorti le 29 avril 2008. Et bien m’en a pris! Pour info, ce premier tome a reçu en 2008, le Grand prix de littérature policière dans la catégorie Prix polar international. Mais sans plus attendre, passons à notre petite fiche d’identité :

Titre : La Princesse des Glaces

Date de sortie : Avril 2008

Auteur : Camilla Läckberg

Synopsis :

Erica Falck, trente-cinq ans, auteur de biographies installée dans une petite ville paisible de la côte ouest suédoise, découvre le cadavre aux poignets tailladés d’une amie d’enfance, Alexandra Wijkner, nue dans une baignoire d’eau gelée. Impliquée malgré elle dans l’enquête (à moins qu’une certaine tendance naturelle à fouiller la vie des autres ne soit ici à l’œuvre), Erica se convainc très vite qu’il ne s’agit pas d’un suicide. Sur ce point – et sur beaucoup d’autres -, l’inspecteur Patrik Hedström, amoureux transi, la rejoint. A la conquête de la vérité, stimulée par un amour naissant, Erica, enquêtrice au foyer façon Desperate Housewives, plonge clans les strates d’une petite société provinciale qu’elle croyait bien connaître et découvre ses secrets, d’autant plus sombres que sera bientôt trouvé le corps d’un peintre clochard – autre mise en scène de suicide. Au-delà d’une maîtrise évidente des règles de l’enquête et de ses rebondissements, Camilla Läckberg sait à merveille croquer des personnages complexes et – tout à fait dans la ligne de créateurs comme Simenon ou Chabrol – disséquer une petite communauté dont la surface tranquille cache des eaux bien plus troubles qu’on ne le pense.

Vous qui suivez ce blog, je suis certain que la mention “autre auteur suédois” plus haut a attiré votre attention. Je mettrais presque ma main à couper, que vous vous êtes dit “Est-ce que c’est mieux que Stieg Larsson ou pas ?”. Tuons le suspens dès maintenant. Ce n’est pas mieux que Stieg Larsson, ce n’est pas moins bien, c’est différent. On ne peut pas comparer, à mon sens, l’intrigue qu’il peut y avoir dans Millénium et celle de La Princesse des Glaces. C’est comme comparer des choux et des carottes. Quand bien même ce sont deux auteurs suédois, dont les intrigues sont policières, avec meurtres et préméditations, avec un duo mixte, dont l’intrigue se déroule dans un petit village suédois en campagne, ils sont différents. La Princesse des Glaces est pour moi une intrigue plus proche de la réalité que ne pourrait l’être celle de Millénium. Plus proche de ce que chacun d’entre nous pourrait vivre (sauf si vous êtes un espion de haut vol).

Pour commencer, je ne vois pas du tout pourquoi l’héroïne de ce livre est qualifiée de Desperate Housewives. Elle n’a rien à voir avec la série du même nom, de près ou de loin. Camilla Läckberg nous offre une intrigue à première vue facile, mais qui au fil des pages va devenir de plus en plus sombre, impalpable jusqu’à devenir choquante. L’intrigue est très bien ficelée, avec régulièrement, des pages en italique, qui viennent un peu couper le récit et qui nous offre, petit à petit, une meilleure vue sur la psychologie d’un personnage. Une histoire longue, contemporaine, et facile à lire, qui donne tout son effet. Somme toutes, un très bon roman, qui se laisse lire. Ce n’est pas pour rien qu’il a été récompensé en 2008, par le Grand Prix de littérature policière.

Seul petit bémol, mais qui n’est pas à mettre au débit de Camilla Läckberg, la traduction. Cela se passe de commentaires (passages choisis) :

p.146 : “Il s’installa sur la dure banquette de cuisine après que toutes ses propositions d’aide avaient été rudement éconduites.”
p.176 “Il se sentit un peu plus léger au niveau du ventre une fois qu’il eut rabroué ce jeune vaurien.”
p.183 “(…) la fumée montait vers Max qui cligna irrité des yeux.”
p.208 “Ils vont se charger de te volatiliser une bonne partie de ta fortune, tu verras !”
p.271 : “Jan contempla son cigare d’un air joussif.” (NDLR : Il pense à quoi ?!)
p.277 :”(…) il secoua sa chemise en tirant dessus pour essayer de s’éventer.”
p.323 : “Il ne pouvait même pas attribuer toute la responsabilité de ce choix sur Birgit.”

Hejsan hoppsan!

Vaknade i morse med värdens värk i nacken, AJ!! Men nog om gnäll. Jobbar inte fören på lördag och det känns riktigt skönt, samtidigt som den känslan är nådigt blandad med ångest, det är inte direkt så att man drar in några pengar under dom arbetsfria dagarna, och det behöver man inte vara raketforskare för att fatta!

Förstår mig inte på såna som jämt vill vara lediga!? skaffa ett liv vet jag!

Igår hängde jag hemma hos Anders. Vi åt kyckling och potatis, riktigt gott var det. Sen kollade vi på The big bang theory (tror jag det stavas?) Mycket skratt! haha, dom är ju så roliga Och smarta!

Efter att vi sett klart ett par avsnitt var det dags för mig att åka hem. Jag gillar inte att åka hem ensam, och särskilt inte nu när det är mörkt och en galning vid öken namnet “babyface” ännu en till som våldtar kvinnor, Ni kanske minns den jobbiga tiden då hagamannen härjade runt i min hemstad. Fyfan! och inte nog med bara överraskande på hopp, han går från dörr till dörr också. Om det är någon skum person man inte känner som knackar på, var för guds skull noga med att kolla vem det är innan du öppnar! Kan det bli mer patetiskt? om man kallas för babyface? Såna som honom borde skaffa sig ett liv. Vid detta extrema fallen så borde ju fanskapet sitta insydd för alltid. Sorry, men jag bryr mig faktiskt. Stackars vi utsatta som måste få lida för en persons handlingar.

I alla fall.

Så tog jag bussen från johanneberg till Hj brantingeplatsen, och sedan bytte till spårvagn. Det är rätt kusligt sen på kvällen, att ta sig hem själv dessutom på hisingen iiiik! Efter att jag stigit av ser jag en annan tjej som klivit av på samma som jag. Ptju! tänker jag. Nu behöver jag inte gå ensam hem, om hon bara inte svänger av någonstans på vägen. Efter att vi gått en bit kommer jag fram till den stora parkeringen i bostadsområdet, och hon svänger av..

Jag ser trapphuset och håller kursen mot siktet i en ovanligt snabb gång. SÅ ser jag honom!!! En mörk man som ser lite skum ut i gångstilen, jag nästan hoppar till av att jag missade honom totalt från min vänstra ögonvrå, jag börjar springa och jag kollar bakåt, varför klättrar han över staketet när han kunde ha rundat hörnet? han visste alltså att jag var rädd, han mumlade något och sprang mot mitt håll, jag sprang med hjärtat i halsgropen, letade fram mina nycklar i jackan och snabbt låste upp dörren och drog igen den efter mig, sprang snabb som en vessla upp för trappan och öppnade lägenhetsdörren. Samuel satt vid datorn och jag berättade allt för honom, om vad som hade hänt.

Den här mannen liknade till kroppsform en pigvin, runt huvud, svarta kläder med luva, kort.. inte särskilt lång, kort, mörk hy, sen hann jag inte se så mycket mer. Det är så här det blir när man känner sig utsatt allmänt. Man tror att minsta lilla fel eller minsta lilla annorlunda är något farligt. Ska vårt samhälle vara såhär? Nej jag tycker inte det. Otroligt jobbigt att ständigt vara rädd. Särskilt när man måste gå hem ensam. Fyfan!

Igår var jag med Anders! Vi var och åt på ett ställe i Vasastan och som vanligt skrattade vi ihop så vi nästan storknade. Med Anders skratttar jag alltid så himla mycket, han är så rolig och gör mig så glad. Han är en riktigt bra vän som absolut inte växer på träd. Jag är så glad att han är min vän. Vi har bestämt att börja klättra nästa vecka! ska bli så kul. Så nu ska jag börja träna och klättra. Gött va?

Kände att jag inte hunnit göra allt jag ville göra så jag tänkte hitta en super billig resa på tradera, är ändå ledig mån-fre så jag åker på en liten weekend till R som förhoppningsvis svarar snart. Kan ju inte boka eller köpa någon resa fören man får klartecken.

Så R, om du läser det här har jag typ smsat och ringt som en galning, blir nästan lite orolig att det har hänt något!? Från att vi pratade senast i fredags och sedan plötsligt hör du inte av dig?

Aja, kanske tappat mobilen skulle inte förvåna mig om du gjort det. Hihi!

Nu ska jag ta lite kvällsmat och kolla på film. Skriver om hur det går, om det blir någon Stockholmsresa eller inte?

Med stormskritt!!

I morgen drar min kjære og jeg til Flesland! Han på vei til  jobb, og  jeg setter kursen mot Gardermoen og Drammen! Hjem for å se etter lillesøssen min, bikkjer og kanin og gården. På tirsdag legges nemlig foreldrene våre inn på Rikshospitalet for å gjøre klare til transplantasjonen på torsdag! Det er en spennende uke i møte! Mamma legger seg frisk på operasjonsbordet og våkner som syk, mens pappa forhåpentligvis starter på sin vei som en “frisk” mann igjen tross pillemisbruker resten av livet for å holde den nye nyren i sjakk! Tiden vil vise hvordan det går! Trøsten nå er at Riksen er en av verdens beste sykehus på transplantasjoner! Betryggende!

Også håper jeg at kjæresten min kommer på “bonus-tur” til Drammen for å se etter småpikene Vi håper det

Innimellom pliktene gleder jeg meg til å møte bl.a. Hanne og Øystein igjen med sin lille prinsesse Sunniva, Vera og Lillian og alle de andre! Tror det blir to bra uker tross alt :)

På tampen må jeg vise frem Lucy i en posisjon som ikke akkurat går i hennes favør nledningen er “Vis frem ørene deres, pusekatter” i et katteforum vi er i!

De vakantie zit er alweer bijna op, en ik kijk er naar met gemengde gevoelens: aan de ene kant wil ik dolgraag dat het oneindig herhaald wordt; aan de andere kan het niet snel genoeg gedaan zijn.

Ik zou met de deur in huis kunnen vallen en jullie direct laten weten hoe dat komt, maar dan zou ik de hele tijd van de hak op de tak moeten springen. Leun lekker achterover en get yourself a cookie, want hier komt een kort verhaaltje!

De voorbije maanden ben ik (volgens mij) veel socialer geworden. Dat heeft er hoogstwaarschijnlijk toe geleid dat ik een nachtje ging logeren bij S., die ik tijdens mijn animatorcursus van de speelpleinen heb leren kennen. Het plan was om een filmmarathon te houden, redelijk vroeg te gaan slapen, (veel te) vroeg weer op te staan, samen met S. naar de kapper voor een permanent te gaan en daarna nog een filmpje mee te pikken in de Metropolis.
Uiteindelijk hebben we 4 films gezien (Tristan & Isolde, Casanova, A Walk to Remember en Twilight, uiteraard), die allemaal min of meer huilfilms waren. Naar (goede of niet zo goede, beslis jij maar) gewoonte heb ik geen traan gelaten (wat mijn moeder ertoe gebracht heeft te vragen of ik emotieloos was). Gaan slapen om 12 uur, opgestaan rond 8 uur. Drie uur lang bij de kapper zitten wachten tot S.’ haar gedaan was en met de bus naar de Metropolis gereden.
Cola en Ben & Jerry’s gekocht (jummie) en gesetteld voor anderhalf uur vampieren met Cirque du Freak: the vampire’s assistant. Maar toen…

Na een half uur zwart beeld (blijkbaar gebeurt het wel vaker dat films te laat beginnen) begonnen de spotjes voor andere films. Komt daar ineens een beeld van een welbekende vampier op dat scherm te staan, zeker. Edward Cullen. Na luidruchtig een hap lucht in te zuigen en S. een por in de ribben te geven, bleef ik als gebiologeerd naar de beelden kijken. Ik ben er niet volledig zeker van wat mijn gezichtsuitdrukking was, maar ik gok in de richting van verlangend en gepijnigd.

Eén ding stond vast: dat tripje naar de Metropolis kon al niet meer stuk. Cirque du Freak was goed, maar niets kon tegen een spotje voor New Moon op.
Tevreden en verzadigd verlieten we de zaal. In de hal stond een groep twaalfjarigen op kinderliedjes te dansen. Ik sms’te mijn moeder met de vraag me te komen halen, tegelijk met de schuldige gedachte dat S. de 45′ lange rit terug naar huis alleen zou moeten doen.
We waren bijna aan de deuren die ons van de ijzige kou scheidde, toen ik het opmerkte. Tegen een paal leunde een gigantisch bord: 18/11, Twilight Night. Op een woensdagavond om 22u begon Twilight (om in de stemming te komen), om 00.01 New Moon. Een hartverscheurend gevoel brak door het oppervlak van de stille wateren die mijn persoontje vormden. Hier wilde ik bij zijn. Ik wilde niet horen van alle anderen hoe goed de film wel was, ik wilde er gewoon eens zélf zijn, als één van de eersten. Hoewel ik natuurlijk wist dat dat onmogelijk was: op een schooldag zo laat wegblijven, dat was uit den boze. Maar toch… een nee had ik, een ja kon ik krijgen…

Het was verrassend gemakkelijk om mijn moeder te overtuigen me te laten gaan. Een beetje hyperkinetisch doen wanneer het over Twilight en New Moon ging, zonder voorwaarden zeggen dat je daar ontzettend graag naartoe zou willen gaan… en haar uiteraard overvloedig bedanken wanneer ik de toestemming had. Er borrelden spontaan enkele tranen van blijdschap op  – van een once-in-a-lifetime-experience gesproken…
Enkele van mijn vrienden zouden me voor gek verklaren, mochten ze het gezien hebben. Volgens mij doen ze dat nu trouwens ook al…

Als klap op de vuurpijl had S. de volgende dag ook toestemming om te gaan. Tickets reserveren op een mooi plaatsje, et voilá!
Ik weet wel dat het niet gezond voor me is. Ik kan nu twee weken verlangen naar de film, en wanneer die gedaan is zal ik misschien weer in het zwarte gat vallen. Maar eerlijk gezegd vind ik dat wel een redelijke prijs. Enkele weken een zwart gat voor twee weken springerig zijn en enkele uren perfectheid… tuurlijk, waarom niet?

*huppeldansje*

PS: Ik ben mij ervan bewust dat het ‘Metropolis’ is en niet ‘de Metropolis’. Dit heb ik echter gedaan uit pure gewoonte. Met dank aan het licht Antwerps dialect.

Alles ist blah blah: langweilig, papperlapapp und einerlei.

Aber das, was nicht  blah blah ist, ist das Gegenteil von diesem. Also alles andere als blah blah. Leider ist alles andere rar. Nicht leicht zu finden.

Alles andere als blah blah ist erwähnenswert. In einem Gewirr von blah blah zu sein, ist nicht seinswert. Das was sich von “papperlapapp und einerlei” abgrenzt, muss gefunden werden.

Hier findet man: Existierendes, welches wert ist erwähnt zu werden. Existierendes, das weder blah blah, noch einerlei ist. Existierendes, das das Sein seinswert macht.

Anmerkung: Diese Worte müssen so gelesen werden, dass sie zusammenhängend weder dramatisch, noch wichtig (noch auf irgend erdenkliche Weise ähnlich wie eben beschrieben) klingen. Am besten werden sie einfach so gelesen. Also so, dass sie möglichst banal, egal, irrelevant, blah blah… klingen.

]]> http://endlessshame.wordpress.com/2009/11/17/unspoken-words-available/ Tue, 17 Nov 2009 09:54:41 +0000 endlessshame http://endlessshame.wordpress.com/2009/11/17/unspoken-words-available/

Our new album “Unspoken Words” is available at A Different Drum or Amazon for the US and via Poponaut for the EU!

You can preview the album at A Different Drum!

Get you copy now!

Tracklist:
1. Pure

2. My Creation
3. Holy Ground
4. Revelations
5. No Tomorrow
6. Sweet Illusion Part II
7. Live in Darkness
8. Lack of Silence
9. World of Confusion
10. Jericho
11. For the Devout
12. Unspoken Words
All the best!

/Endless Shame

Unspoken Words

This is fun!… If you want to have your own photo-booth-action, go visit this site: laphotocabine.com…

Beste Rowans en stam,

met mijn nieuwe werk heb ik tegenvallers en meevallers is dit toch even een mooie meevaller?

te winnen onder Stam en Rowans door het raadsel op te lossen en en goeie reden te geven:

1 special VIP Ticket voor het concert van Marilyn Manson op

7 december in de Heineken Music Hall te Amsterdam  

deze  special vip ticket houdt in:

-     je wordt opgehaald door een limousine en weer thuis gebracht.

-     all inclusive, diner en drank

-     eenmalige kans om eens achter de schermen te kijken wat een concert nou allemaal inhoudt. (backstage dus)

-     Vip plekken tijdens het concert met eigen privé bar.

-     en na het optreden backstage nagenieten in een speciale VIPruimte in de hmh tot een uur of 03:00.

helaas is er maar 1 kaart, maar ik ga ook mee dus je bent niet alleen!

wil jij kans maken op deze toffe en met name volledig verzorgde gratis avond?

los dan het volgende op:

het je deze raadsel opgelost mail dit naar tbonnema@hotmail.com

** en zet in de mail: de best verzonnen, tofste, en origineelste reden waarom jij nou naar Marilyn Manson wilt!?**

onder de goeie antwoorden en de beste reden maak ik een loting van 3 mensen en trek ik een kaartje. te zien in het filmpje op 6 december!

5 December  20:00                            laatste kans om te mailen

6 December  20:00 (klokslag)         uitslag op de bison site

7 December  16:00                             klaar en paraat staan om te vetrekken vanaf huisadres.

helaas kunnen alleen mensen meedoen die 16 jaar of ouder zijn.

familie, vriendjes, en andere mensen uitgesloten van deelname. dus alleen leden van de STAM EN ROWANS!

gewonnen kaart is persoonsgebonden dus niet door te verkopen of weg te geven!

geen flauw idee wie Marilyn Manson is? kijk even op de volgende 3 site’s:

-     Wikipedia Marilyn Manson

-      Bekend nummer van Marilyn Manson

meer info over de heineken music hall vind je hier:

-       info Heineken music hall



alles op een rijtje:

-            mail naar tbonnema@hotmail.com
-            geef je antwoord van het raadsel
-            en geef een fucking goeie reden waarom jij deze kaart wilt winnen!

en dan maar afwachten tot 6 december!

Succes

Tjim

Igår var jag i Katrineholm o såg på Lasse Stefanz.. Var första gången som jag var på Safiren i Katrineholm o såg dem.. Det var ett mysigt ställe faktist, det enda som var negativt var att de inte hade något fika som de sålde under pausen.. Jag tycker ändå att de ska ha det, just för att de som dansar o de som är där o lyssnar på musiken ska kunna få t.ex. kaffe, läsk, nån kaka, frukt etc. Men annars så var det bra.. Lasse Stefanz framträdane var lika bra som vanligt .. Finns inget negativt o säga om det.. Bra stämning bland de som var där o dansade o lyssnade på deras musik.. Sen fick jag o några andra från publiken komma upp på scenen när de spelade sista låten, de spelade Österlenvisan.. Fick även sjunga några rader också , alltid kul att man får göra det..

Jag uppe på scenen vid sista låten…

Från vänster: Christer (JC), jag, Gunnar (Gugge) o Anders…

Annars så är det bara bra med mig.. Men har varit rätt så seg hela dan, beror på att det inte blev så många timmars sömn inatt.. Men det går o ta igen nu inatt i alla fall..

En av mina favoritfotografer är Anders Andersson i Halmstad som till alla HP-prenumeranters stora sorg lämnade tidningen för en tillvaro som frilansande bildjournalist för några år sedan. Han är så duktig och har ett bildspråk som kombinerar det dokumentära och pressbilden med det familjära, humoristiska. Han.. Äh, kolla själva. Jag och min man Erik Sellström anlitade honom för att dokumentera när vi två blev äkta makar och vi blev fantastiskt nöjda med hans arbete. Här är två av mina favoritbilder från just det tillfället. (Vill du ser fler kan du klicka på dem, så kommer du till ett flickr-album, där de flesta – inte alla – är tagna av Anders Andersson)