Moda e música têm tudo a ver desde sempre e a associação entre as duas continua rendendo bons frutos hoje em dia. Um dos mais novos é a parceria da Billabong com o Sepultura, que assina um boardshort do projeto ICON (International Cooperation Network” da marca de surfwear.

“A idéia de fazer uma bermuda com a cara do Heavy Metal é muito legal. Unir dois universos é incrível”, declara Derrick Green, integrante do Sepultura junto com Andreas Kisser, Paulo Jr. e Jean Dolabella.

Andreas Kisser…

Kisser Alman asıllı bir Brezilyalı. Maxim Cavalera her ne kadar Sepultura’dan ayrılırken onu hain olarak nitelendirsede o tam anlamıyla donanımlı bir Baba!

Muhtesem gitar riffleri ile milyonlarca insanın hayranlıgını kazanmıs bir adam o.

Turkiye’de bir konser verdiler HAIL adlı cover grupları ile. Kendisiyle tanısma fırsatı buldugum ıcın kendımı sanslı hıssedıyorum.  Heyecan vericiydi.

Ayrıca kendisine hediye ettigimiz BESIKTAS formasını konser sonrasında kendı ulkesıne gıttıgınde giymesi ayrı bir mutluluk benim icin.

Yandaki fotografta  Deep Purple, Rainbow,Black Sabbath gruplarının gecmis zaman vokalisti Ronnie Jamed Dio…..

VE BESIKTAS FORMALI ANDREAS by Cigdem OZKAN:)

Yandaki fotografta ise Andreas

VE BESIKTAS FORMALI CIGDEM OZKAN…..

Eh artık bu adamı sevmeyelımde ne yapalım?

Michael Jackson

E chegou, minha despedida final ao Rei do Pop, e abençoado por Deus, pude ir na pré estréia da Sony ontem, no Kinoplex do Itaim, presente dos meus chefes, a quem eu agradeço de coração pela oportunidade.

O filme é um prato cheio para quem é fã, ele mostra os ensaios das principais músicas do Michael para o show que iria ser realizado, mostra também os curtas 3D que ele havia preparado para o telão atrás do show, e também a seleção dos dançarinos e sua relação de carinho e admiração pelo seu ídolo e a fantástica oportunidade de poder estar ao lado dele, infelizmente, em suas últimas horas.

Na foto: Phodasticidade pura!

No filme/documentário, mostra um Michael carinhoso e cuidadoso com todos os processos do show, cada nota de sua música, cada entrada triunfal, passo de dança, tom de voz, preparativos, mostra todo o trabalho e o carinho que ele tinha por aquelas pessoas que ali estavam ajudando a construir um sonho e por todos os seus fãs. Chorei, admito.

Nota:

- Dedê, você iria amar nega, queria muito que você tivesse ido tbm.

—

-

E para completar a noite:

ANDREAS KISSER do Sepultura do nosso lado!

Gente finíssima: te vejo novamente em novembro com o titio Patton!

e também trombei na saída:

Érico Borgo, grande mestre do Omelete.com.br :

Ta ficando famosão Érico, tão te parando pra tirar foto até em coletiva!

-

Dorme com esse barulho então.

-

Aí está as imagens exclusivas do workshop do guitarrista do Sepultura, Andreas Kisser, que aconteceu dia 14/10 em Blumenau no teatro Carlos Gomes.

Parte 01

Parte 02

Parte 03

Atendendo a muitos pedidos segue a entrevista completa com o guitarrista do Sepultura, Andreas Kisser.

Lembrando que as imagens são brutas e sem cortes, contendo também algumas imagens de bastidores. Imagens feitas com câmera analógica (VHS).

em breve partes do Workshop e um pouco do som de Andreas Kisser e outros participantes do Workshop.

Parte 01

Parte 02

Bloco 1

Oktoberfest em Família

Bloco 2

Oktober Segura

Tá Rolando

Bloco 3 – Parte 1

Banda Enfuga

Bloco 3 – Parte 2

Banda Enfuga

“Mosaicos – A Arte de Gilberto Gil”, produzido em 2008, conta com as participações de Os Mutantes, Celso Fonseca, Carlos Rennó, Banda Black Rio, Mariene de Castro e um grupo montado exclusivamente para o programa, com Andreas Kisser, Bi Ribeiro, Clemente e Charles Gavin.

PARTE 2 * PARTE 3

Hace poco andaba, de nuevo, buscando algo con lo cual revivir mi fe metalera, ya que a pesar de que 2009 ha sido un año de excelentes discos pesados, sentía como  que algo me estaba faltando… Así fue que como una casualidad, mis ojos se fijaron en un disco rojo con letras amarillas y ahí estaba la respuesta que andaba buscando: Under A Pale Grey Sky de Sepultura… a güebo!

Sepultura fue, durante muchos años, un modelo a seguir para muchos headbangers en todo el mundo, en Latinoamérica no se diga, pues a pesar que son brasileños y hablan portugues, tenían un sentido pesado que reflejaba de forma natural y concreta la furia, la violencia y la realidad social de toda la región ante el mundo, aún cuando hablaran en ese idioma en ocasiones y nos les entendieras un carajo.

Así, Sepultura (la alineación con Max Cavalera, Iggor Cavalera, Paulo Jr. y Andreas Kisser) fue uno de los grandes grupos de finales de los 80 y primera mitad de los 90, entregó discos que ahora se consideran míticos (Chaos A.D.), pilares en el death metal (Arise, Beneath The Remains, Schizophrenia) y también pioneros en la fusión tribal con ritmos oscuros, densos y muy sucios y pesados pero con alta carga de denuncia social y mucho metal del más pesado (Roots).

A mi parecer Sepultura perdió la brújula de forma casi inmediata al salir Max, hay mucha gente que siguió lo que hizo Sepultura durante los años siguientes hasta llegar al último disco, yo no lo hice, para mí perdió su esencia, su voz contestataria y única, su “sudamericanidad”, su honestidad y sobre todo, mucha de su alma y su corazón para hacer temas de verdadera antología, y este disco es el mejor documento que existe de esa última gran etapa.

Grabado en Londres en 1996, Under A Pale Grey Sky refleja sin duda la capacidad de hacer mover los huesos, de resquebrajar cráneos y de hacer sentir que ibas a morir no sin antes sentirte más vivo que nunca con su música: canciones como Roots Bloody Roots, Troops Of Doom, Arise, Mass Hypnosis, Territory, Spit, Attitude, Dictatorshit, Ratamahatta, Polícia, Inner Self, Straighthate y la siempre cabrona Orgasmatron nos dejan ver lo que en verdad llegó a ser Sepultura.

La importancia del cuarteto de Sao Paulo dentro del desarrollo del metal mundial y regional es indudable, los que los hemos visto y los vimos en México sabemos lo que significaron para nosotros, un grupo de verdad entrañable y que al mismo tiempo, creo que como Slayer, podía hacer que tuvieras miedo, porque en verdad, cuando comenzaban a tocar, sentías que las verdaderas tropas de la perdición venían por tu alma.

Este discazo, memoria viva de la mejor etapa de Sepultura en su historia, se encuentra acá.

Carpe diem!

U2 a veces no es tan honesto

A pesar de que el rumor de un nuevo concierto de U2 en México para mayo próximo,  ha causado revuelo en sus fanáticos aztecas, sin que hasta ahora se haya confirmado tal información, la banda originaria de Irlanda me sigue causando, como hace más 20 años,  dudas tremendas sobre su honestidad con la industria musical y su acostumbrada retórica sobre los problemas mundiales. 

Tiene tiempo que vengo cuestionando a U2, principalmente porque entran en el famoso dicho de que no se puede servir al mismo tiempo a Dios y al diablo.

¿Qué quiero decir con esto? Simplemente que por un lado Bono aparece ante las cámaras de MTV luciéndose en África como todo un luchador social, y en la siguiente gira gastan millones de dólares en escenarios gigantescos, restregándole en la cara a sus competidores que son multimillonarios exitosos  del rock, al estilo de los Rolling Stones, aunque estos últimos no entran en la hipocresía de luchar por los más pobres.

Todavía recuerdo cómo se fueron americanizando con el infame “Rattle and hume”, dejando atrás toda la belleza musical que habían creado con “Unforgettable Fire” y “The Joshua Tree”, con ese estilo europeo que me dejaba boquiabierto y todavía les creía todo su mensaje pacifista, como cuando dejaron su huella en el legendario concierto Live Aid.

Más ventas, más hits, más conciertos, escenarios más grandes (insisto), todo eso los convirtió en  lo que son, unos superestrellas, pero no unos luchadores sociales, creo que U2, pero en especial Bono, esa pose debería dejarla por la paz, porque no tienen ni idea de lo que realmente padece un pobre y los países ricos no están dispuestos a disculpar deudas.

Pero en esta gira, su gran escenario ya entró dentro de lo ridículo, lo que me hace pensar que sus extravagancias ahora están sobrepasando su música, han perdido el equilibrio de su mito. Su último álbum no causó el impacto que esperaban, y tanto MTV como VH1 han preferido pasar otras cosas.

Pero hay unas declaraciones que todavía recuerdo como si fuera ayer, cuando en una ocasión Bono despreció a las bandas de rock que convertían el escenario en un circo, y sin decir nombres yo sabía muy bien que se refería a Kiss, porque en ese tiempo la banda de los pintarrajeados precisamente estaban en su gira “Pshyco Circus” .

Gene Simmons de Kiss, un poco harto de estas críticas, también mandó una respuesta a U2, declarando que las bandas que hacían política con el rock, tenían todo el riesgo de caer en lo ridículo.

 A final de cuentas Kiss siempre busca el dinero de sus fans, a costa de riffs, explosiones y sangre, mientras que U2 hace lo mismo con sus pantallas enormes, pero con su retórica disfrazada de paz para ganar millones de dólares.

Aunque aclaro, que no me guste U2 después del “Joshua Tree” no quiere decir que millones de fans estén equivocados musicalmente, simplemente lo que reclamo es que acepten que si hacen buena música es para hacer dinero, no para ayudar a la humanidad.

Otros ejemplos de deshonestidad en el rock:

Metallica criticaba a las bandas que hacían videos, decían que no necesitaban imágenes con su música. Eso declaraban cuando hicieron “Master of Puppets”, después con el disco “Load”, en los videos hasta Kirk Hammet salió maquillado.  Y para colmo a Lars Ulrich se le olvidaron sus raíces underground, cuando demandó a sus propios fans por bajar sus canciones.

 Oasis:  Su ya mencionada separación es la publicidad más desgastada de los últimos tiempos, y lo que no puedo creer es que los medios todavía lo crean. No lloren fans de Oasis, los hermanitos regresarán, sólo fue un intento desesperado por generar interés ante tanta competencia.

Aerosmith: Joe Perry sacó las uñas esta semana, cuando declaró que estaba molesto porque se canceló la gira por la caída de Steven Tyler.  Los famosos “gemelos tóxicos” están en las últimas (por su edad y sus excesos ), mejor hubieran mantenido la ilusión de sus fans de que son un equipo. Ahora le doy la razón a Liv Tyler, hija del cantante de Aerosmith, cuando declaró que a su padre lo humillaban sus compañeros de banda.

Billy Idol: Cuando salió al mundo de la música, declaraba que era un punk, cuando era simplemente un rocanrolero con pelos parados y que hacía buenos temas. Me hartaba que siguiera insistiendo que era muy rebelde, nunca le creí y para su mala fortuna terminó haciendo discos de Navidad. De todas formas le deseo toda la suerte del mundo.

Keel:  Esta banda era comandada por un tal Ron Keel, quien al ver que fue un fracaso en el glam-rock, prefirió tocar música country. Lo curioso es que hasta cambió su forma de hablar como todo un ranchero, realmente fue patético.

Van Halen: Cuántas veces vi cómo vociferaba Edward Van Halen contra David Lee Roth, que cuando tocaron  nuevamente juntos, pensé, qué hipócritas. Ahora el guitarrista ignora a Sammy Hagar y a Michael Anthony, lo que me hace pensar que ese tipo debe ser duro de tratar. 

Sepultura:  En la actualidad esta banda no tiene ni a Max ni a Igor Cavalera, que fueron los hermanos fundadores de este mítico grupo de metal, pero el nombre se sigue utilizando y el único miembro original es Andreas Kisser. ¡Dios mío, que alguien les diga que se están engañando desde hace mucho tiempo!

 Black Sabbath: Cuando sale Dio de esta banda, quien sustituyó en las vocales a Ozzy Osbourne, Tony Iommi conformó las alineaciones más extravagantes que se pueda uno imaginar, y siguió utilizando el nombre del grupo, mientras las arenas ya no se llenaban y tenían que  ir cancelando fechas. En estos tiempos mejor se llaman Heaven and Hell y Dio regresó. ¡ Por suerte!

Ozzy Osbourne:  Cuando sacó su reality en MTV, “The Osbournes” , el príncipe de la oscuridad se volvió el bufón más grande del rock. De hecho desde esa serie que le generó millones de dólares, dejó de hacer buena música y ya no ha producido ningún clásico. El que tomó fuerza fue su guitarrista Zakk Wylde, quien hizo un grupo por cualquier cosa que pasara y ya pasó (ya no toca con Ozzy). 

Gustavo Cerati: Ya no iba a escribir más, pero no se podía escapar un tipo que siempre que le preguntan de Soda Stereo se enoja.  Por esa banda te conocemos, deberías valorar más tu pasado, como lo hacen tus ex compañeros.

1963

Nace John Bush Vocalista, reconocido por su labor con Anthrax

1968

Nace Andreas Kisser guitarrista conocido por su trabajo con Sepultura

Niedawno na łamach Mojej Arktyki recenzowałem dwupłytowy album Hubris, solowe “dzieło” Andreasa Kissera. Bez wątpienia będzie to jeden ze słabszych materiałów A.D. 2009 jaki miałem okazję usłyszeć, co mnie dziwi, bo muzycy z uznanych zespołów jeśli biorą się za solowy materiał to zazwyczaj wychodzi on dobrze.

Jedną z osób, która potwierdza powyższą teorię jest Wojciech Hoffmann z Turbo, którego wydany przed sześcioma laty solowy album pt. Drzewa eksponuje wszystko to w czym ten gitarzysta jest porządny.

Drzewa, może trochę ukryte przed mediami, to kombinacja żywych rockowych pejzaży z naturalnie dużą ilością różnorodnych gitarowych riffów i całym mnóstwem solówek. Materiał, który składa się z czternastu utworów (w tym prawie dziewiętnastominutowej suity Drzewa) pomimo, wydawać by się mogło trudnej do rozciągnięcia zawartości, imponuje świeżością, a tu i ówdzie (np. rwane chwyty przy Pendolino) zaskakuje pomysłowością.

Krążek ma takie momenty, że mocno przyspiesza, ale w zasadzie cechuje go mistyczny, może i trochę romantyczny nastrój? Hoffmann przy tradycyjnych riffach to rzemieślnik, ale przy solówkach staje się magikiem.

Zresztą dla takiej postaci, zaszufladkowanej na wieczność dla Turbo, jest to z pewnością materiał szalenie potrzebny, bo tworzący z niego niezależnego, w pełni oddychającego bez respiratora muzyka. Oczywiście przesadą byłoby gdybym określił Drzewa dziełem sztuki, ale nie sposób odmówić mu precyzyjnego wykonania podsypanego jeszcze szczyptą wirtuozerii.

Hoffmann na potrzeby materiału nagrał jeszcze część klawiszy, a podstawowe instrumenty uzupełnili Krzyżyk (perkusja), Arek Malinowski (bas) oraz Mariusz Zakrzewski (większa partia klawiszy). Poza tym na krążku wystąpili Ewa Szyk (skrzypce), Patrycja Napierała (bodhran), Jarek Wietrzyński (flet) i Piotr Kalużny (fortepian i piano).

Cala ta grupa zasłużyła albumem Drzewa na solidną pochwałę.

I doprawdy szkoda, że wspominany na wstępie recenzji Andreas Kisser nie zdecydował się pójść śladami Wojciecha Hoffmanna, bo gdyby zrobił swoje zamiast kombinowania to Hubris byłby równie udany co Drzewa.

Krążek Polaka polecam wszystkim fanom dobrze wyeksponowanej rockowej gitary. Ze wskazaniem na solówki Hoffmanna, które z dużą łatwością wpadają w ucho.

Werdykt: 7/10

Późno, bo dopiero wczoraj (tj. 28-ego lipca) miałem okazję zapoznać się z albumem na który czekałem ponad dekadę. Z solowym dziełem jednego z moich ulubionych gitarzystów, Andreasa Kissera. O tym, że premiera Hubrisa mnie podpala pisałem jeszcze zanim stworzyłem Moją Arktykę. Czy warto było czekać?

Wczoraj zrobiłem około 300km samochodem, który dodatkowo wyraźnie “niedomaga”. Całkowicie rozpierdolony wróciłem wreszcie do domu, w którym już czekał na mnie dwupłytowy Hubris. Dzisiaj już wiem, że ten materiał można było zmieścić na jednym krążku, bo to około 75-ciu minut muzyki, ale rozumiem Andreasa, że chciał wyraźnie oddzielić dwie części swojego albumu, bo te zdecydowanie różnią się od siebie.

Nie będę czarował, że wczoraj po pierwszym odsłuchu tego materiału rozglądałem się po pokoju by znaleźć twardą ścianę. “Co za gówno” pomyślałem… Postanowiłem jednak przebrnąć jeszcze raz przez obie części Hubrisa z nadzieją, że to tylko pierwsze, słabe wrażenie. Niestety efekt pozostał niezmieniony, przede wszystkim w stosunku do drugiego krążka. “Ok, to pewnie zmęczenie. Nieprzyswajanie muzyki wynikające z bezsensownie utraconych litrów potu.” – tego się trzymałem by z Hubrisem powalczyć dnia następnego.

Walkę tą przegrałem.

Z pierwszym Hubrisem jestem jeszcze w stanie się pogodzić. Choć gdyby nie moja sympatia do gitarzysty Sepultury to napisałbym, że Eu Humano to jedyny akceptowalny przeze mnie numer. Szybki, zrobiony na dwóch fajnych riffach i łatwo wchodzi. Pozostałe dziewięć numerów to mniej lub niżej niż mniej lotne pomysły Kissera. Gitarzysta trochę śpiewa po angielsku, trochę po portugalsku. Mało w tym wszystkim jego gitary, która zamiast szaleć na wszystkie strony, tworzy niezrozumiałe tło do słabych melodii. Tym niemniej zaledwie fragmenty pozostałych utworów, naprawdę nie wiem czy z zasługi Kissera, ale dają radę.

Drugi krążek to już rozwinięcie pomysłów zasygnalizowanych trochę nieśmiało na pierwszym Hubrisie. Andreas zupełnie poszedł w stronę ludowych melodyjek, brzdękając sobie jak na harcerskim ognisku. Co to niby ma być? Tłumaczę to tak, że to prawdopodobnie jakieś zejścia Kissera, ucieczki od metalu w stronę korzeni, miejsc gdzie się wychował i gdzie wykuwał swój gitarowy talent. Muzyka ekstremalnie trudno przyswajalna dla fanów Sepultury. Muzyka dziwna.

Andreas Kisser do nagrywania tego materiału zaprosił wielu gości (naliczyłem 25-ciu). Wszystkie bębny nagrał kolega z zespołu, Jean Dollabella, a ponadto obecnością na Hubris zaszczycili tacy muzycy jak m.in. Rappin Hood (wokale), Ze Ramalho (wokale), Fabio Sa (basy) czy Henrique Portugal (klawisze). Znacie ich? To przede wszystkim lokalne gwiazdy z podwórka Kissera, co tylko potwierdza kształt Hubris, który w niczym nie przypomina Sepultury, ani riffów i solówek Kissera.

Ten album nie wytrzymał pokładanych oczekiwań. Poza delikatnymi, ledwie odczuwalnymi przebłyskami materiał ten nie powinien się ukazać.

Werdykt: 4/10

(POR BOB) –  Página Inicial

O ex-baxista do Metallica, Jason Newsted, falou em entrevista ao programa de rádio Bone Metal Zone, de São Francisco, sobre a sua relação com o Sepultura: “Eu toquei uma música com eles no álbum Against…eu usei um baixo de seis cordas…nós gravamos no The Chophouse (estúdio na casa de Jason), eles ficaram por uns dias e nós arrasamos”, disse Jason…(Matéria completa)

Premiery, premiery, premiery.

Pisałem już o nadchodzących wielkimi krokami premierowych krążkach takich firm jak Dream Theater, Andreas Kisser, Riverside (już w sklepach), Rootwater, Behemoth, Voivod, Vader, Anthrax, Slayer i Indukti, a tymczasem w nieco bardziej odległej perspektywie (…ale realnej na 2009) zapowiadane są powroty takich uznanych zespołów jak Alice in Chains (premiera zapowiadana na wrzesień), Megadeth (również we wrześniu), Pearl Jam (…a jakże… wrzesień) i Katatonia.

Szerzej o każdym z tych wydawnictw przyjdzie jeszcze napisać.

Novamente sem sono, passei pra da uma atualizada no blog.

Estava tentano estudar aqui, mas confesso que nao to com paciência, então preferi postar para vocês meus “inúmeros” e “incontáveis” leitores (hahaha). Ironias a parte, venho com uma notícia muito bacana que li a pouco tempo na internet, enviada pelo meu amigo Guto e queria compartilhar a mesma.

Colunista do Yahoo! Brasil, o guitarrista do Sepultura, Andreas Kisser escreveu sobre o que ele chama de farmácia musical. Ele leu alguns artigos sobre a utilização da música como tratamento de certas doenças, dispensando muitas vezes o uso de remédios, sendo importante na busca de cura de uma doença. Trata-se apenas de umas doses diárias e reguladas de música num determinado intervalo de tempo para o paciente. Muito simples, não?! O interessante é que um tratamento barato, sem agredir nenhuma parte, assim sendo humanamente perfeito.  Não digo que somente a música será a cura, mas que é um grande passo no mundo atual.

Vai aqui o link:

http://br.noticias.yahoo.com/s/22052009/48/entretenimento-farmacia-musical.html

Aqui vai uma dica aos roqueiros de plantão. Hoje, no Sesc Pompeia, às 21 horas, Andreas Kisser, o guitarrista da banda Sepultura, fará um show solo, com repertório variado com rock e blues.

O Sesc Pompeia fica na Rua Clélia, 93, no bairro de Água Branca, zona oeste de São Paulo. O ingresso custa R$ 20,00.

(Informações: 11. 3871-7700)

________@_________

GIRO CULTURAL

- De volta: oba, a cantora Whitney Houston lançará seu sétimo álbum no dia 1o. de setembro, depois de seis anos longe dos estúdios. Isso ai, deu a volta por cima! (assim espero).

- No livro: a cerveja ganhou lugar na literatura. O Ministério da Cultura liberou R$ 218 mil para produção de um livro que ocntará a história da bebida no Brasil.

- Ajuda: a peça “Gloriosa”, com Marília Pêra, estreia amanhã, no teatro Procópio Ferreira. A bilheteria da sessão de sábado será doada para o Centro Israelita de Apoio Multidisciplinar, que atua com pessoas portadoras de deficiência mental. Uma linda ação!

Fontes: jornal e site da Folha de S. Paulo.

Na przełomie lat 80-tych i 90-tych nikt normalny nie wysunąłby teorii, że Sepultura może funkcjonować bez braci Cavalera. Odejście jednego z nich w 1996 roku mialo być początkiem końca zespołu. W żadnym wypadku tak się nie stało, choć z pewnymi tarciami, to nowy wokalista Derrick Green wkomponowal się w sepulturowy pejzaż. “Chwilę temu” Sepulturę opuścił drugi z braci Cavalera, ale pomimo tego “autorzy” takich killerów jak Chaos A.D. czy Arise nie odpuścili i nagrali nowy krążek, pierwszy w historii bez nazwiska Cavalera w creditsach.

No i chwała im za takie decyzje! O ile na pierwszych albumach tworzonych z Greenem Sepultura się dopiero docierała, a fanów przyzwyczajała do nowego stylu, o tyle już na dwóch poprzednich płytkach (szczególnie na rewelacyjnym Dante XXI) mieliśmy wyraźny sygnał ku temu, że z Sepulturą jest co najmniej dobrze. Nowy album A-Lex tylko to potwierdza.

Zespół ewoluował na przestrzeni lat z surowego death/thrash metalowego stylu do thrashu z bardzo wyraźnymi elementami groove metalu. Zasługa w tym przede wszystkim Greena, którego barwa wokalna predysponuje go właśnie do mocnych groove’owych partii. Zresztą ów wokalista bardzo szybko awansował do miana jednego z moich ulubionych singerów. Jego głos ma głębokie korzenie w najciemniejszej Afryce i nie zdziwię się jeśli jego przodkiem był pół człowiek/pół lew… Green zabija! Co najważniejsze jest to dobrze wyeksponowane na nowym krążku.

A jaki jest A-Lex?

To kontynuator pomysłów Sepultury o tworzeniu concept albumów, z wyraźnym wskazaniem na słowo concept, które w tym wypadku nie jest tanim chwytem, a rzeczywiście dobrze opowiedzianą historią. Zresztą historią nie byle jaką, bo opartą na Mechanicznej Pomarańczy Burgessa. Mimo wszystko osoby, które nie znają powieści lub chociażby filmu i tak nie powinny czuć się nieswojo odsłuchując ten krążek, bo muzycznie to dobre napierdalanie w stylu, o którym pisalem powyżej. A-Lex nie stroni od przeciętnych momentów, ale wypełnia go wiele mocnych kawałków, choćby wspomnę Moloko Mesto, We’ve Lost You!, Sadistic Values, Strike czy Paradox. Ciekawymi, ale dość ryzykownymi zabiegami są liczne, hm, niemetalowe wstawki, jak choćby to co uświadczymy przy początku Sadistic Values (gwałtownie zmieniony, czysty głos Greena jak z reklamy VW i wyjątkowo spokojni Kisser, Xisto i Dolabella), całościowo przy A-Lex IV czy przy Ludwigu Vanie (oczywiście taki utwór musiał się pojawić i pewnie mógłby posłużyć za lepszą wersję hymnu UE).

Summa summarum A-Lexem otrzymujemy porcję świetnej, soczystej Sepultury. Swojego klasyka bez braci Cavalera jeszcze nagrają i nie mam żadnych wątpliwości, że takie krążki jak A-Lex czy Dante XXI są mocną zapowiedzią albumu, który zetrze wszystko w pył.

Werdykt: 8/10

Jakiś czas temu nawiązałem kontakt z Patricią Kisser, żoną jednego z moich ulubionych gitarzystów. Szybko tematem korespondencji stała się kwestia daty premiery solowej płyty Andreasa.

W marcu nie wyglądało to jeszcze dobrze, bo kiedy Andreas ogrywał nowy album Sepultury podczas tournee po Europie to losy Hubris (znowu) zeszły na drugi plam. Nic dziwnego, że Patricia napisała mi wtedy, że do premiery daleko. Z tego powodu nie do końca ufałem informacji umieszczonej na stronie Mystica (prawdopodobnie oni wezmą się za dystrybucję Hubrisa w Polsce), że płytki Andreasa można spodziewać się 15-ego czerwca br.

Dzisiaj jednak nastąpił kolejny zwrot. Odezwała się do mnie Patricia z informacją, że premiera Hubris zaplanowana jest na 29-ego maja br.

Trudno powątpiewać w informacje kobiety, która codziennie sypia z Andreasem. W związku z tym wypada zacisnąć mocno kciuki i wyczekiwać – oby proroczego – maja.

Tymczasem jeden z bardziej oczekiwanych utworów z nowego krążka, pt. Eu Humano:

…z każdym dniem coraz bliżej.

Będzie to wyjątkowy w muzyce dzień, bo swoje premiery będą miały albumy dwóch zespołów po których wiele oczekuję i które zawsze dostarczały mi sporo emocji. Chodzi mi o krążki Voivod i Riverside zatytułowane odpowiednio Infini i Anno Domini High Definition.

To jednak nie wszystko, bo tego dnia mają się także pojawić albumy Andreasa Kissera i grupy Rootwater zatytułowane Hubris i Visionism. O ile tej pierwszej informacji można nie dowierzać, bo Kisser wydaje ten album od kilkunastu lat i każda kolejna premiera to raczej kolejny blef, o tyle krążek Rootwater jest rzeczą pewną.

Czerwcowe szaleństwo uzupełnia nowy LP Dream Theater. Jego tytuł to Black Clouds & Silver Linings.

Był kiedyś miesiąc tylu zajebistych premier?