Hei dere!

Jeg har ikke hatt orket, eller giddet å blogge i det siste, men jeg lovet deg og dere å blogge om de nye tingene mine, å det blir det!

Først av alt så var søsteren min Anette og meg på Kvadrat en tur, fordi jeg skulle ha en ny jakke og et par vintersko, i og med at jeg ennå går rundt på tynne og kalde Converse All Star som jeg elsker! MEN; Det blir for kaldt i lengden. Alle jakker var sånne sorte vet dere, kåper som er tynne og varmer ikke i det hele tatt. Jeg liker ikke boblejakker, men jeg måtte føye meg til slutt. Så fant jeg en på Ichi på Kvadrat, men ingen av dem var i min str. Samme styret på skoene, fant et par sko(jeg er kresen på jakker og sko), men heller ikke i min størrelse. Så kjørte vi på Vågen 33, å vet dere hva? Der fant vi både jakken og skoene i min størrelse! Go Vågen sier jeg bare!

Her er jakken min, som jeg kjøpte på Ichi. Den var på tilbud, egentlig koster den 600 tror jeg, men nå kostet den 300. Ganske greit, selvom den var billig. Kjempe god og gå med siden jeg er en sann frystepinne!

Disse skoene er kjøpt på Din Sko på Amfi Vågen 33! De kostet 600 kroner, å er herlige og gå med! Selvom det er skrekkelig uvandt å gå i fra Vans/Converse som ikke veier en dritt, til tunge vintersko, så er de gode å ha når det er kaldt og vått ute.

Så hva synes dere?

As you all know Lauri and Anette have been visiting yesterday The Dome 52 in Graz, Austria. They have done the Red Carpet and the performance of October & April, and most probably some interviews too.

Here are some pictures from the Soundcheck, Red Carpet and the performance, and also one video with Lauri from the Red Carpet.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Screens of the Video with Lauri made by Oana: 11 12 13 14 15 16
Video Interview with Lauri on the Red Carpet.

If there is more material from the event be sure we’ll let you know about them right in time . AS SOON AS THEY APPEAR THIS POST WILL BE UPDATED SO CHECK THIS ONE AND NOT FOR NEW POSTS WITH NEW MEDIA MATERIAL.

Furthermore i would like to thank you to everyone who have been visiting us and also appreciating the work we do by linking when taking something (especially in the case of translations). I have been experiencing a not so good thing, that some communities tend to take them and just copy paste without any mention of the source. I know i do now own copyrights for doing translations and either an Oscar or a Nobel Prize for doing so, but i would be grateful if as a sign of appreciation at least you would mention where from you have the translation. I considered the fact to not to do proper translations anymore, just summary…I’ve considered the fact to close down the site due to all time argues and bashings about this issue, but after all i won’t. The idea would be to SHARE with people who don’t know the Finnish language (or any other), so i will keep on posting translations until the point when i will have problems with such things again (with other communities, cause i know the one i have problem with won’t be solved).

There have appeared on YouTube by Vertigo TV the video of Making of October & April. The video contains besides the usual making of stuff by the directors and the band members opinion also some funny moments and jokes by Anette and Lauri. Seemingly the video is made by Eero.

You can find the video here.

I’ve just gotten home from a sleepover at one of my best friends. Yesterday we met up early and went to Copenhagen by train, to do some shopping. We didn’t really buy that much, just some dvd’s and such. I only bought 3 pairs of earrings for 45 kr. (9 dollars), since I’m gonna try to save some of my money for next year. We went to some kind of Japanese-looking restaurant for lunch, but it was pretty expensive, so I just bought a soda and snacked from the others XD .. but they didn’t really like their food, so no, I was not scrouning u_u;

Anyway, after that we went to some more shops, before heading home by train. When we got out in Hillerød to change train, we had to wait for half an hour, and in the mean time, Helene bought one of these small balls that you can buy in the automates for 20 kr. (4 dollars). It was from Mario I think, and she instantly named it “Prut-Sky”, which becomes “Fart-Sky” when translated to English. When we got home, we bought some ice cream and then went to style our hair and put make-up on each other. Anette made me a really cool hairstyle which I’ll try making tomorrow, if I have the time. We ate at the local pizzeria, where Gitte joined us, and after that we went home and watched the movie “13 soon 30″ with delicious Ben & Jerry’s ice cream!

Actually it was held as a late birthday party for Anette, but it became more of a sleepover since we hadn’t gotten her gift ready in time ^^” And I took lots and lots of pictures because I pretended to be a tourist in Copenhagen XD I just recently got home today ;3

Btw, I know I promised to tell you about the Crazy Christmas Caberet last Wednesday, but it’s many days ago now. But basically it’s a yearly English Christmas event in that’s played in the theater in Tivoli every year. Most of my class didn’t understand, simply because most of them suck at English, but I think it was incredible humorous! If I had been home in Denmark next Christmas, I would’ve definitely went to see it again!

By the way, I just realized that this was my first real post with photos in it. Looks nice, huh? Well, I’ll try to have some photos for future posts ^^

There has been posted a new interview with Lauri made in Germany by the media staff behind it. You can watch the interview below, and find out more information about the Best Of, the upcoming b-day gig, the meaning of the title of the duet with Anette and how Lauri managed to call the principle of his old school for the gig.

Joda, denne jenta skal lenger nord enn hun noen gang har vært (som er Bergen), hun skal til Sunnmøre og Roms. Og lover det ikke bra når jenta hvisker til sin reisevenn i timen “Hvor er Sunnmøre egentlig”, og reisevennen (Anette) svarer “vet ikke”. Men vi skal ha det fint likevel!

Ja, vi har funnet ut hvor det ligger sånn cirka! Og om tre uker, er vi proffesorer innen tema!

 Name: Anette Olzon

Age:38

Years in band: 2 (Current Singer)

Albums: Dark Passion Play

She was born in Sweden.  She did her thing, and was in a couple of not very big bands.  After Tarja was fired, a huge audition was held.  Anette won.   Her voice is a little poppy, but still very good.  The band itself is superb musically.  Dark Passion Play is one of the best albums.  Her voice is a drastic change for Nightwish, but it still works.  Check out Amaranth.  It is a great song.  I didn’t like her at first, but every time I listen, I like it more.

Name: Tarja Turunen

Age: 32

Years In Band: 9 (She was an original and founding member.)

Albums: 18 of them.  Some are live, EPs, video, or compilation.  The Studio Albums are Angels Fall First, Oceanborn, Wishmaster, Century Child, Once.

She was a co-founder of the band.  She was born in Finland.  The band is also mostly, if not all, Finnish.  She was trained operatically.  Her voice is one of the most amazing voices I have ever heard.  I loved her voice and am very disappointed that she was fired.  She had married and the rest of the band thought her attitude had changed and that she was more focused on money.  She now has a big solo career and has been called the “Voice of Finland.”

Both Singers have an amazing album.

Once is one of my favorite albums ever.  With the crossover Nemo, the epic Ghost Love Score, and the hardcore Romanticide, this albums is utterly amazing.  Tuomas’ lyrics are so deep and Tarja voice is great.  The music is amazing and Marco hits his parts spot on.

Dark Passion Play is very similar to Once, and is just as superb.  Anette does a great job.  The style is almost exact to Once, just a little better.  Some songs are full of hooks to get you interested and others are very grand to keep you there.  This is really one of the best albums. 

I would personally give Tarja the edge since she was there for so long and my own connection to Once.  But Anette is doing a great job and has potential.

Estamos próximos ao último show da turne do album “Dark Passion Play” da banda Nightwish, eu compareci ao Show em São Paulo no ano passado, e posso fazer uma comparação com outros shows da banda aqui, pois estive em diversos.

Nightwish

Primeiro sobre este Álbum, o “Dark Passion Play” e muito interessante, pois a banda conseguiu apresentar uma fórmula de não decepcionar os fãs mesmo trazendo a frente uma vocalista muito mais fraca tecnicamente, os arranjos foram simplesmente perfeitos, e a participação do vocal masculino trouxe um pouco mais de peso ao som.

A nova vocalista da banda – Anette Olzon, foi realmente uma surpresa, apesar da grande diferença entre ela e Tarja Turunen, seu vocal foi bem treinado e mostrou durante os shows o espirito da banda, como se fossem amigos há décadas, seu nervosismo pesou, os fãs brasileiro não ajudaram em nada, e eu francamente fiquei com vergonha alheia pelos fãs que gritaram o nome da antiga vocalista.

A turne em geral foi simples, sem grandes shows e noticias, o espírito da banda parece estar vivo, porém agora os fãs esperam um novo trabalho com muito mais presença, sem a desculpa da adaptação do som a nova vocalista, sem mencionar o pouco tempo de ensaio e preparação em geral, espera-se do novo Album um som mais maduro, pois este vai ser decisivo para o futuro da banda.

Por um lado eles podem manter o mesmo estilo, e segurar seus fãs por mais alguns anos, por outro lado a banda pode mostrar um novo estilo, um som mais pesado e mais maduro, podendo se firmar inclusive estourar novamente como fez com o album “Nemo”, essa parece ser a decisão correta… afinal, dificilmente uma pessoa consegue ouvir “Metal Melódico” para sempre.

Até a próxima, no ViShows.

I am proud to announce the first review on the Voice Within. I am now a critic. I will be reviewing books, CDs, TV shows, etc. So I am proud to give the honor of my first album review to the debut album of Tarja Turunen, the former lead singer of Nightwish.

After being fired from Nightwish, Tarja released her solo album My Winter Storm, the same year as Nightwish’s album Dark Passion Play, with their new singer Anette – what a coincidence. I purchased My Winter Storm over the summer and I have listened to it non stop. It begins with the soft prelude “Ite, Missa, Est” and then the Requiem inspired song “I Walk Alone.” This song is quite powerful and Tarja’s voice sounds even better than it did in Nightwish. That song is followed by “Lost Northern Star.” This song is all about the guitars. I love it. I love all of the hard rock songs on her album. My Little Phoenix (and the prelude Escape of the Doll), Poison – a cover of the Alice Cooper song, and Die Alive. Die Alive is my favorite. I especially enjoy the middle of the song with the choir chanting and the horns in the background – it is so epic, and it sends chills down my spine!

I also like the powerful ballads such as The Reign (and the prelude Seeking for the Reign), Boy and the Ghost, Min0r Heaven, Sing for Me, and Damned and Divine. They are all very powerful, and Tarja and her excellent team of songwriters put a lot of thought and originallity in to each song. There is a son that is very special as well, called Oasis, which is actually in Finnish despite the name. It is very quiet and peaceful, and Tarja brings out the best in her voice. Calling Grace is another song like that. That is simply amazing! It is a perfect closing to the album - that is if you don’t have the bonus tracks, Damned and Divine [live], and You Would Have Loved This [live].

There are many reviews out there that express disappointment in My Winter Storm. It is one of the best albums I have ever listened to. In fact, I will admit that I actually like it better than most Nightwish albums. I am singing my praise to this album!!!!

But one song I don’t like is Ciaran’s Well. First of all, it is very awkward. The scream doesn’t come until after like 10 seconds and you don’t expect it. It made me jump the first time! Tarja’s voice is a bit annoying at the end too, if anyone liked the song enough to get to the end. But that is really my only complaint. 

Over all, it is an amazing album. Turunen does an amazing job combining several genres such as classical, baroque, rock, metal, and others. I cannot wait for her new album in 2010. Peace out everyone.

Havde en voldsom danskstil om humorens indflydelse i terrordebatten :O – og en 6 analyser for i Design sååeh, har haft liidt travlt derudover er der ellers bare drøn på! vi skal aflevere vores firmaprofil fredag i Teknologi omkring vores nyopstartede firma, så der er virkelig gang i den!

I fredags var jeg til “Petra & Frederiks fest” hos Petra, vældig fint, men jeg egner mig normalt ikke rigtigt til at tale med militær typer, og vi var altså 6 piger, og 4 drenge som er i militæret, sååeh jeg anstrengte mig for ikke at sige noget upassende

Havde en hel dag med Teknik fag design i går, super! men det eneste jeg fik lavet var en forside til den rapport vi skal lave om blusen nedenunder (var der fra 8.30 -15.00 x) )

Ehm, og så var jeg sammen med Anette i går og vi besøgte den nye Gina Tricot i Århus og fik lidt mad og så kørte jeg hende hjem og tog selv til klaver

Og så blev jeg færdig med blusen før efterårsferien som jeg har skrevet om tidligere, den er lige så grim som jeg formanenede, den er slet ikke blevet som jeg ville have den, men sådan er dét

(heh, strikkede i dag og i går, vil have lavet mig et stort og flerfarvet halstørklæde for jeg har ikke så mange penge for tiden =) )

Og dette er forsiden, den er lavet ud fra det postkort jeg lavede tidligere, og  konceptet er at vinduerne på postkortet er grundlaget for at man kan ’se’ hjernen og indre organer på billederne, og farverne er de samme som postkortet, og malingen er tryk lavet ud fra papirsklip fordi emnet er tryk og fantasi (‘hjernen’ for den hele figur )

Det blev ikke helt som jeg havde tænkt mig, måtte gå på kompromis med lidt af hver

Hei dere!

Det har vært masse snakk om søsken om de ligner eller ikke. Dermed lurer jeg på en ting! Ligner jeg på mine søsken?

Meg og Anette som er 27.

Meg, Anniken som er 23 og tante.

Så hva synes dere? Ligner vi? Hvor?

Take a peek at some of the most beautiful wedding photos you’ve ever seen!  Click on this link for a preview from the amazing Bello Photographers …
http://bellophoto.net/2009/10/01/the-look-of-love/

This is just a shot by Terri at the brunch:

Ryan, Randi, Anette - wedding weekend brunch

Wow, new song from The Rasmus (Lauri from The Rasmus and Anette from Nightwish!) It sound really sweet, and lauri is actually singing in a lower voice than usually. Sounds really fantastic, but can get a bit boring through the end. Same lines over and over again. Can really set the mood! Enjoy the song, lyrics below! (Lyrics written down from the song by Liquid_705 from the official  The Rasmus forum

Lauri:
She was like April sky
Sunrise in her eyes
Child of light, shining star
Fire in her heart
Brightest day, melting( snow)
Breaking through the chill
October and april

Anette:
He was like frozen sky
In October night
Darkest cloud in the storm
(Raining) from his heart?
Coldest snow, deepest …chill?
Tearing down his will?
October and April

Chorus – Lauri & Anette:
Like hate and love
World’s apart
This fatal love was like poison right from the start
Like light and Dark
World’s apart
This fatal love was like poison right from the start

Lauri:
We were like loaded guns
Sacrificed our lives

Anette:
We were like love undone
Craving to entwine

Lauri & Anette:
Fatal torch
Final thrill
Love was bound to Kill
October and april

Chorus

Lauri & Anette:
Hate and love
World’s apart
Light and Dark
World’s apart
This fatal love was like poison right from the start

October and april
October and april
October and april

Oppdatering og Solveig er kanskje ikke de ordene som passer best sammen. MEN kjære venner; jeg skal skjerpe meg! (promise)

Her for noen uker siden gikk vi gjennom bibelhistorien hvor Jesus vasker føttene til disiplene, og gikk gjennom hva det egentlig betyr for oss. Nemlig at vi skal tjene hverandre, så dagen etter skulle vi ut og tjene Oslo. Utfordrende! Spennende! Anette, Monica, Maria, Silje og meg bakte boller og ga ut til folk i byen. Noen ble veldig overraska og glade, andre var veldig kritiske, men vi fikk dem likevel til å smile (som var hovedpoenget). Det ga oss utrolig mye!

I tillegg har hele bibelskolen praksis ulike steder i Oslo annenhver uke, og jeg har havnet i Maritakaféen. En kafe hvor narkomane, uteliggere, prostituserte og andre som trenger et sted å være og noe å ete kan komme. Vårt jobb er å servere maten til dem, snakke med dem og gå ute på gata å minne dem på at det er åpent. Til nå har jeg bare vært der én gang, og jeg gleder meg sykt (!) til neste gang. Jeg traff mange mennesker med tøffe historier og vonde hverdager, men likevel mennesker som var veldig åpne for samtaler! Men dette setter seg også, det har ikke gått en dag uten at jeg har tenkt på disse menneskene med en så urettferdig hverdag! Vær veldig gjerne med å be!

Her om dagen (tirsdag) spilte bibelskolen fotballkamp mot misjonshøgskolen (nei, jeg var ikke med), og gjett hvem som vant? 8-2 (eller 7-2, litt forskjellig som går rundt), joda Bibelskolen selvfølgelig! Kjetil scora det ene målet =)

Og idag har jeg tjent 1800 på 9 timer! Anette, Christoffer, Magnar, John Olav og meg var på Kirkenes hus og sorterte stemmer fra kirkevalget. Null stress! God lønn! Gratis mat! Hyggelige folk! Etterpå var det tid for misjonssalen og kakao på kvelden med venner! Jeg er fornøyd med dagen og livet kan man si =)

rys. Karol Gruszka

Nie straszył błyskawicami… nie groził grzmotami… po prostu lunął z nieba tak, jakby Bóg przechylił się za bardzo w swojej balii kąpielowej i wychlapał część wody na Ziemię.

To była tylko odrobinka wody…

Przy użyciu lodowatego wiatru i przenikliwego deszczu pogoda witała wszystkich mieszkańców miasteczka w ten pięknie szary i smutny listopadowy poranek…

Na nierównej powierzchni asfaltu bardzo szybko zaczęły tworzyć się wielkie kałuże, a rynsztokami płynęły zwały błota i późnojesiennych, opadłych liści. Ogromne krople deszczu spadały na żelazne pokrywy śmietników i w ostatecznym akcie agonii wydawały z siebie dziesiątki malutkich dzieci, które to zbierały się na rantach i skapywały w dół…

Peter po raz kolejny wycierał swój mały, lśniący, plastikowy nosek z wilgotnych intruzów. Nie wiedział jaki sens ma ta praca. Przecież i tak za chwilę znowu będzie mokry. Z cichym westchnieniem pomacał prawą łapką wokół siebie i znalazł kawałek szkła z potłuczonej butelki. Położył go sobie na łebku, niczym biedną i groteskową wersję czapki z daszkiem i odetchnął,  z ulgą zauważając, że ta bariera skutecznie odpiera ataki mokrego przeciwnika. Kosmaty maluszek smutnie spojrzał na lewą, odprutą do połowy łapkę i zasępiony pochylił główkę… na nosek spadły drobniutkie, słone kropelki, które w krótkim czasie zmoczyły całą mordkę…

***

- MAMOO!

- Co kochanie? – zapytała z udawaną niewiedzą rodzicielka.

- DZISIAJ SĄ MOJE URODZINY! JUHUUU!!! – Anette skakała po łóżku i śmiała się głośno.

-  OD DZISIAJ MAM JUŻ SZESNAŚCIE LAT I JESTEM PRAWIE DOROSŁA! – oznajmiła rodzicom, gdy już się ubrała i zeszła na dół na śniadanie.

- Ależ oczywiście,  kochanie, dlatego mamy dla ciebie prezent godny szesnastoletniej pannicy.

- Ach tak? Co to jest?

- Sama sprawdź. –  Ojciec na te słowa wręczył córce białe, sześcienne pudełeczko. – Otwórz, jestem pewien, że Ci się spodoba.

- To pluszowy miś!  Przecież ja już od blisko roku nie bawię się zabawkami! – krzyknęła dziewczyna, lecz nagle zamarła w bezruchu. Wyciągnęła  maskotkę z pudełka. –Jejuuuu!! Jaki on jest śliczny!! Ale ma śmieszne porteczki! Ale fajowo wygląda w tym granatowym bereciku! Dziękuję Wam! Podbiegła do obojga rodziców i uścisnęła ich z całej siły po kolei. Potem mocno przytuliła swój prezent i lekkim krokiem poszła na górę do swojego pokoju.

***

Trzeba przyznać,  że nie była to najlepsza pobudka w życiu. Najpierw ten staruszek wypolerował mu nosek i oczy wacikiem, żeby pięknie lśniły, a potem nałożył mu idiotyczny beret i te głupie gacie. Miś miał już tego wszystkiego po watolinę w uszach i gdyby tylko miał płuca, to na pewno równo nawrzeszczałby na tego dziadka. Jakby było jeszcze mało tych upokorzeń, to stary wsadził go do pudła i zamknął pokrywę.  “No, tego to już stanowczo za wiele” pomyślał pluszak.  “Pierwszej osobie, którą zobaczę po otwarciu tego papierowego więzienia, tak nawrzucam, że pięć razy się zastanowi, zanim dotknie jakiejkolwiek zabawki”.  Z łebkiem pełnych tego typu złośliwych myśli maluszek dał się zabrać w nieznane.

***

Roziskrzone oczy z uczuciem i fascynacją wpatrywały się w małą zabawkę usadowioną na miękkiej poduszeczce. Anette nie mogła się wprost nadziwić urokowi małego kosmatego misia. Raz po raz brała go na ręce i przytulała, śmiała się i trzymając go w ramionach kręciła piruety w pokoju, by następnie z nabożnym namaszczeniem odłożyć misia na łóżko, a potem znów powtórzyć dzikie tańce radości.

- Jesteś najśliczniejszym pluszakiem, jakiego dostałam w życiu! Mam pomysł! Będziesz moją maskotką na szczęście! Ale zaraz, trzeba ci wymyślić jakieś imię! Przecież nie można przez cały czas mówić do ciebie “misiu”, nie? – zaśmiała się. – Hmm… pomyślmy troszkę… Już wiem! Będziesz się nazywał Peter!

Po tych słowach dziewczyna ucałowała go w czarny koralik przyszyty w charakterze nosa…

***

Kołysanie pudełka ustało.  “No, to zaraz jak zacznę wrzeszczeć i kląć, to nie będzie temu końca” stwierdził z satysfakcją niedźwiadek i już sprężał się w sobie, żeby przy najbliższej okazji rzucić wiązankę obelg, aż tu nagle wieko otwarło się  i wypolerowane na błysk oczka zalał strumień jasnego światła. Z początku oślepiony, wkrótce jednak zaczął dostrzegać szczegóły wśród wirujących, jaskrawych powidoków. Już chciał zaryczeć, lecz powstrzymał się od tego niemal bijąc się łapką w pyszczek. Nad pudełkiem nachylała się cudna postać, drobne ciemnowłose dziewczę o małym i uroczym nosku i kilku figlarnych piegach wokół niego. Gdyby miś miał serce, na pewno teraz zatrzepotałoby dziko niczym motyl w siatce… ale niestety watolina nie ma takich cech, więc maluszek musiał zadowolić się uczuciem wewnętrznego rozdęcia wynikającego z gwałtownego napełniania się waty radością i szczęściem.

Dziewczyna zaczęła krzyczeć głośno i coś mówić, ale niedźwiadek był zbyt zauroczony, by zrozumieć co to było. Następnie delikatnie ujęła go w dłonie i przytuliła do siebie… uczucie ciepła ciała ludzkiego było dla pluszaka zupełnie nowym, lecz wyjątkowo przyjemnym doświadczeniem. Lekko przesunął główkę opierając ją na ramieniu dziewczęcia i poddał się kołysaniu, gdy panna wchodziła lekko po stopniach schodów.

***

-  “Peter”… hmm, ładnie to brzmi. Tak lekko, a jednocześnie całkiem dostojnie. Przynajmniej jest bez porównania lepsze od tych całych wiejskich “Uszatków”, “Puchatków” i innych cukierkowo słodkich “Kubusiów”.

Minął już miesiąc od urodzin Anette i Peter zaczął czuć się u niej całkiem jak w domu.

- I gust też ma – rozmyślał niedźwiadek – żadnych tam okropnych różowości, których tak się bały żołnierzyki na trzeciej półce w sklepie, ani mrocznych i szatańskich czerni, przed którymi drżały szmaciane laleczki na piątej szafce od drzwi. Wszystko stonowane i spokojne… tak jak moja ukochana pani – pomyślał z westchnieniem i spojrzał na zegar nad biurkiem. – Ehh… powinna wreszcie wrócić…

W tej samej chwili rozległo się lekkie skrzypienie schodów i drzwi od pokoju otworzyły się. Do środka słaniając się na nogach weszła Anette…

- Uff… jak to dobrze być nareszcie w domu. Ten ostatni WF wyzuł mnie ze wszystkich sił. – Upadła na łóżko z takim impetem, że wszystkie poduszki podleciały do góry. – Ale dostałam 4 z tej głupiej klasówki, więc znowu przyniosłeś mi szczęście Peterze. – Poczochrała go między uszkami.

Kosmaty maluszek niemal pokraśniał z dumy pod grubą warstwą futerka z włóczki. Uwielbiał, gdy doceniała go jego ukochana… czasami zastanawiało go, jak to się dzieje, że Anette traktuje go jak żywe stworzenie, ba, czasem nawet jak drugą osobę, której powierzała swe troski i tajemnice. Peter uważał że w tej kwestii przypominała bardzo kota Garfielda, ale oczywiście nie powiedział jej tego w obawie, żeby jej nie urazić… zresztą… usta miał przecież zaszyte, a watolina dobrze wytłumiała wszelkie dźwięki.

- Chodź, Słońce (uwielbiał kiedy go tak nazywała). Idziemy na dół upolować coś do jedzenia, konam z głodu.

Posłusznie dał się podnieść i usadowiony bezpiecznie na ramieniu zszedł razem ze swoją właścicielką na dół do kuchni.

***

W ten cudownie monotonny sposób upłynęło Peterowi sześć pięknych miesięcy. Budził się w południe, nie niepokojony przez cicho wstającą o poranku do szkoły Anette, a potem czekał na nią kilka godzin, by móc się sycić jej obecnością aż do chwili, kiedy zasypiał na poduszce obok jej twarzy. Siedział na jej biurku podczas odrabiania lekcji i zaglądał ciekawie na książki, którą ona czytała leżąc na łóżku.  Z każdym dniem jego uczucie do niej wzrastało, mimo iż nie potrafił tego nazwać… bo niby skąd pluszowy miś, który przez większość swojego życia gapił się ze sklepowej półki na wchodzących i wychodzących klientów, ma znać ogólne prawdy o uczuciach i pojęcie miłości? Gdy nie było przy nim jego właścicielki, czuł pustkę, lecz nie wiedział czym jest, nie wiedział jak ją zapełnić i nie potrafił jej nazwać… a już z pewnością nie wiedział, że to co odczuwał w tej chwili tak dotkliwie, określa się mianem tęsknoty.

Za co tak bardzo kochał Anette? Sam nawet nie wiedział. Była ładna, owszem, ale nie była to uroda uderzająca (aniołem wydała mu się tylko za pierwszym razem). Miała szerokie zainteresowania, ale to teraz nic szczególnego. Hmm… może po prostu za wszystko razem wzięte i dodatkowo za jej sposób odnoszenia się do niego. Peter nigdy wcześniej nie “rozmawiał”, może jest to określenie na wyrost dla wypchanego watoliną misia, który nie umie mówić, ale tak się czuł gdy ona do niego mówiła… czuł się jak żywy, jakby umiał mówić, czuć i oddychać… jakby miał bijące serce w pluszowym ciele. Oczywiście, jak każda zabawka porozumiewał się z istotami z własnego grona (szczególnie lubił długie i barwne opowieści rosłego plastikowego dowódcy pułku Szarych znajdujących się w dziale chłopięcym, na trzeciej półce), ale żaden człowiek jeszcze nie mówił mu tylu rzeczy i nie sprawiał wrażenia jakby słyszał jego odpowiedzi w myślach… jakby go rozumiał.

Sześć pięknych miesięcy… miesięcy wypełnionych ciepłem, radością… sześć miesięcy pełnych zupełnie nowych doświadczeń…

***

Nic nie trwa wiecznie, prawda? Nawet Bóg to wiedział, podsuwając skwapliwie owoc dwóm pierwszym ludziom. Ehh… gdyby tylko Ewa miała uczulenie na jabłka, to może byłoby inaczej…

Peter jak zwykle siedział na poduszce i sennym wzrokiem lustrował pomieszczenie… nudził się strasznie… czekał na Anette, której szalone pomysły potrafiły każdego ponuraka otrząsnąć z letargu, ale jej nie było. Miała dzisiaj zostać w szkole trochę dłużej. “No trudno, trzeba to zaakceptować. Ale ile to może trwać?!” irytowała się zabawka i raz po raz zaczęła spoglądać na zegarek nad biurkiem. “Aaaam”  ziewnął przeciągle w myślach i położył się na poduszce. Już prawie zapadł w sen, gdy obudziło go otwarcie drzwi w pokoju. Do środka, jak zwykle stłamszona szkołą, niemal wtoczyła się dziewczyna i padła na łóżko ze zwykłym impetem, do którego wszystkie poduszki oraz Peter zdążyły się przyzwyczaić.

- Cześć, Mały – zamruczała sennie – nie mam siły na nic już dzisiaj… ehh… szkoda, że nie możesz się ruszać, przyniósłbyś mi coś do jedzenia…

Miś drgnął wewnętrznie jak ukłuty… to był pierwszy raz gdy Anette wypomniała mu jego “pluszowość”. Zasmucił się bardzo… nie dlatego, że zabolała go ta uwaga… raczej dlatego, że nie mógł spełnić prośby swojej ukochanej…

- Czekaj tu na mnie… zwlokę się ze schodów i przyniosę sobie coś…

Tu kolejne zaskoczenie… zawsze był brany do kuchni… zawsze był brany GDZIEKOLWIEK… nigdy go nie zostawiała samego, no chyba że szła do szkoły… niedźwiadek stropił się strasznie.

Anette wróciła z obiadem i usadowiła się na łóżku, niechcący strącając Petera na ziemię. Nie przejęła się tym zbytnio, co było ciosem w samo jestestwo pluszaczka. Podniosła go dopiero po skończeniu posiłku. Leżał więc sam obserwując kłaczki kurzu pod łóżkiem i płacząc suchymi łzami… po raz pierwszy w życiu czuł się tak ignorowany i tak niechciany… teraz wiedział jak bardzo to boli. Z radością przyjął szczęk sztućców o porcelanowy talerz uznając go za zakończenie jedzenia. Nie mylił się, gdyż wkrótce usłyszał stuknięcie naczynia o szafkę i zobaczył dłoń dziewczyny wyraźnie go poszukującą.  Palce ukochanej złapały go za łapkę i podciągnęły w górę…

***

Deszcz lekko zelżał i Peter mógł zsunąć z głowy kawałek butelki. Pełen smutku strząsnął słoną rosę z okolic wokół oczu i pyszczka. Żałosnym wzrokiem powiódł po lewej łapce, ze szczytu której wystawały wyprute nitki i kilka obłoczków wydostającej się na zewnątrz watoliny. “Czy to przesądziło? Czyżby zawiódł ją aż tak bardzo, że postanowiła skończyć? Ale przecież nie musiała… mogłem usunąć się w cień… byleby tylko pozostawiła możliwość spoglądania na nią… mogłem przecież zostać usadowiony na najbardziej zakurzonej i zacienionej półce w kącie… cicho bym tam przecież siedział, nikt by się nie zorientował, że tam jestem. Czy naprawdę coś aż tak złego się stało, że usunęła mnie ze swojego życia? Łapkę można naprawić, to tylko malutki problem, jestem pewien, że poradziłaby sobie z tym szybko… kilka minut pracy z igłą… więc dlaczego?!”.

Jedynie czarna, listopadowa chmura deszczowa zrozumiała uczucia malutkiej,  smutnej zabawki. Zaniosła się rzęsistym płaczem i zawyła żałośnie,  przecinając stalowoszare niebo jaskrawą błyskawicą.

Po pyszczku znów płynęły dwie słone strużki…

***

Rozległo się bezgłośne <riiip> i łapka małego misia zawisła dużo wyżej niż pozwalały na to możliwości szmacianego stawu.

- Ojej – zdumiała się dziewczyna – jakim cudem? Przecież była dobrze przyszyta. No trudno…

Wciąż trzymając za naderwaną kończynę przeniosła misia na nocną szafkę, położyła go tam, a następnie zabrała sztućce i talerz i zeszła do kuchni.

Czegoś takiego Peter się nie spodziewał. Jeszcze nigdy nie spotkał się z taką ignorancją ze strony ukochanej. Setki sztyletów kłuło jego jestestwo i pozwalało wyciekać szczęściu przez powstałe w ten sposób rany.

Przez resztę dnia Anette nie zajrzała do pokoju…

***

Dopiero pod wieczór…

- Kochanie! Co się stało Peterowi?! – matka musiała głośno krzyczeć, żeby przebić się przez pracujący telewizor.

- Naderwała mu się łapka, gdy podnosiłam go z ziemi… zostaw, kiedyś go naprawię.

- No dobrze.

Kiedyś nigdy nie nadeszło. Przez cały tydzień leżał na szafce. Cały tydzień bez uwagi, ciepła, głosu swojej ukochanej. Życie w pluszaczku zamierało z każdą godziną… stawał się pusty jak inne wypchane zabawki…

- A tu jesteś! Szukam cię pół dnia, ty mały potargańcu!

“Moje wybawienie! Jeszcze o mnie pamięta!”. Watolina znów wypełniła się nadzieją…

-  No chodź… matka kazała mi pozbyć się śmieci z pokoju… ehh… że też tak długo się utrzymałeś… w porównaniu do innych zabawek to niemal wieczność, hehe…

Niewiele myśląc Anette wpakowała Petera do wiklinowego kosza i wyszła z nim na dwór. Pojemnik z całą masą suchych odpadków przechylił się nad ogródkiem śmietnikowym na osiedlu domków i wyrzucił z siebie całą zawartość. Niedźwiadkowi udało się nie wpaść w czeluść wielkiego kubła, gdyż odbił się od rantu uniesionej pokrywy i upadł po lewej stronie plastikowego pojemnika. Dziewczyna nawet tego nie zauważyła. Patrząc za odchodzącą ukochaną miś usłyszał jeszcze:

- Anette! Gdzie jest Peter?

- A nie wiem, mamo. Gdzieś mi się zawieruszył.

- Poszukaj go! Będzie fajnie wyglądał na wystawie w dużym pokoju!

-  A po co? To tylko zabawka… ona przecież nie ma uczuć, więc tego nie zrozumie!

Resztę dnia siedział jak otępiały… nie myślał… nie czuł… nie słyszał…

Rankiem dzień następny przywitany został deszczem i lodowatym wiatrem… Nikt nie widział małego pluszaka kryjącego się pod kawałkiem szkła przed wodą.

Po co go zauważać? On przecież tylko istnieje… bez uczuć… pusty… jest przecież tylko wypchaną zabawką, prawda?

I tak minął poranek i minął wieczór… dzień ostatni…

Marcin Kuna

Finally … the wedding ceremony has been divided into 5 small videos.  Anette & Ryan were married by the Spoons’ dear family friend, Larry Bacow (Alan’s MIT roommate & currently the Tufts University president).  Another wonderful friend, Jack Feder, served as the cantorial soloist.  The ceremony was beautiful, personal, warm, & deeply touching.  We were all freezing, so you can only imagine how cold Anette & her bridesmaids were!

On a beautiful, but blustery day, in Chatham, MA (Cape Cod) at the magnificent Wequassett Resort, Anette Herrera & Ryan Spoon got married.  Our 5 grandchildren were graced with the honor of serving as flower girls & ring bearers.  Here they are attempting to pose for some photographs.  I just noticed that Chase must have switched his handsome shoes for his red Crocs … probably because the shoes were uncomfortable.

Here they are posing with Anette & Ryan:

Here is a glimpse of how breathtaking Anette looked:

And now the bridesmaids & groomsmen begin their entrance:

Continuing:

Just a hint of Anette as she begins her ascent to make her beautiful, grand entrance:

Frankie is having a great time dancing with her daddy, Brett, at the reception: