Minarett und Burka. Davon kriegen die Schweizer nachts ALPträume.

Anladın sen onu. Im Türkischen spricht man diesen Satz aus, wenn man etwas nicht deutlich sagt, es aber trotzdem vom Gegenüber verstanden wird oder werden soll.

Wenn in der Schweiz ca. 130 Gebetshäuser stehen und 4 davon ein Minarett haben, die Schweizer aber eine Volksabstimmung durchführen und dabei ein Verbot von Minarette durchsetzen. Dann,..anladık biz onu.

“Ein klares Zeichen gegen den radikalen Islamismus” FPÖ-Obmann Heinz-Christian Strache.

Nur schade, dass die Schweizer nicht wussten, dass (schöne) Minaretten ein Zeichen dafür sind, dass genau dort sich keine! ”Radikalen” aufhalten. Das hätte man ihnen vorher sagen sollen.

Dieses Ergebnis zeigt deutlich, wie man Massen manipulieren kann! Man muss zu erst ein Feindbild schaffen und Angst schüren, dann kann man tausende Schafe Richtung Wüste bewegen und ihnen dabei versprechen, dass sie dort Extraklasse Gras vorfinden können.

Iedereen wil gelukkig zijn. Hoe krijgt u het voor elkaar dat u gelukkig wordt? Door uw gedachten te trainen, door te doen, te accepteren wat u voelt, daarna evalueren en eventueel aanpassen. Het is een bewustwordingsproces. Bewust worden van uw gedachten, uw gevoelens en uw gedrag. Als u iedere dag oefent zult u merken dat het u veel oplevert en u steeds gelukkiger wordt. Wat kost het? Niets! Het is gratis. U investeert in uzelf, u plukt er ook zelf de vruchten van! Daarnaast heeft ook uw omgeving er profijt van. Er zijn alleen maar winnaars!
Iedere week schrijf ik tips in mijn gratis e-zine, op mijn website kunt u zich hiervoor inschrijven. U kunt de tips in willekeurige volgorde gebruiken. De tips zijn bedoeld om u aan het denken te zetten over uw eigen leven. Wat wilt u veranderen? Hoe kunt u dit veranderen? Wat wilt u en hoe krijgt u dit voor elkaar? Hoe gaat u met uzelf en anderen om? Wat maakt u gelukkig?

Glimlachen.

Vorige week hebben we het over lief zijn gehad. Wat hierbij ook goed helpt is glimlachen. Glimlachen naar uzelf als u voor de spiegel staat. Glimlachen en of groeten naar de mensen die u op straat tegenkomt. U zult zien dat als u vriendelijk bent u ook positieve en vriendelijke reacties terugkrijgt. Glimlach als u bijvoorbeeld kinderen leuk met elkaar ziet spelen en dit bij u een prettige herinnering oproept. Glimlachen naar onze geliefden. Als we glimlachen worden er spieren aangespannen die ervoor zorgen dat ons gezicht er ontspannen en vriendelijk uitziet, maar er worden ook stoffen in onze hersenen vrijgemaakt die ons een prettig gevoel geven! Probeert u maar eens uit: Als u merkt dat u boos of gefrustreerd wordt: glimlach! En houdt deze glimlach vast. U zult merken dat het niet mogelijk is om boos te worden! Maar ook als u voelt dat u verdrietig of depressief wordt: glimlach! Het helpt. Vaak is er geen reden om boos te worden. U kunt gewoon zeggen wat u niet bevalt en aangeven hoe u het graag wenst. U houdt het gesprek gaande en de ander zal beter bereidt zijn naar u te blijven luisteren! Boos worden levert veel stress op voor ons lichaam en veel stress is niet goed voor ons. Stress hebben we alleen nodig als er gevaar dreigt. Als u verdrietig bent omdat u een bijvoorbeeld dierbare verloren heeft, is het normaal om verdrietig te zijn. Huilen op dat moment helpt ons om ook deze soort van stress af te bouwen. Maar als u niet weet waarom u eigenlijk verdrietig bent: glimlach! Als u niet weet waarom u een beetje zwaarmoedig bent: glimlach! Het glimlachen helpt ook, door de stoffen die vrijkomen, om een keerpunt te bereiken en weer actief te worden. Glimlachen doen  we  ook als een manier van medeleven, bedankje, herkenning en erkenning. Glimlachen werkt ontwapenend en levert voordeel op. Als we gemeend glimlachen worden we bijna automatisch als een vriendelijk persoon ervaren en ontvangen. We krijgen meer voor elkaar. U heeft dit vast wel eens in de praktijk meegemaakt. Glimlachen werkt ook na. Het is niet alleen op het moment zelf als u glimlacht, dat u er voordeel van heeft. De stoffen die vrijkomen werken even daarna nog door. Het is ook een soort beloning voor ons. Immers het geeft ons een prettig gevoel. En dat willen we vaker hebben! Dus met glimlachen belonen wij onszelf ook, wat tot gevolg heeft dat we meer gaan glimlachen!

Succes en een warme groet van,
Henrice Kupper

Voor meer informatie: www.deditio.nl

©2009 Henrice Kupper – alle rechten voorbehouden.

How can I better frame/label a dessert buffet, whether it is at a gathering at someone’s house or at a function, so that it is not such a big anxiety-ridden deal, that I don’t look at dessert as ”forbidden fruit”?

What if at future occasions where there is going to be dessert buffets, before I even get there, gave myself permission to go over my calorie count that day by a few hundred calories?  (Logically, I know that if I go over my calorie count once in a while it will not be the end of the world.  I have proved that to myself in the past when I have had little slips.  Twenty pounds does not magically jump onto my body from eating 200 calories over my count once in a while.)  What if I allowed myself to have bits of desserts that I thought looked good and stopped making it seem like “forbidden fruit.”  Would it take away the yearning and compulsion to eat something  I know I shouldn’t?  If I were kinder to myself that way, would that be liberating and freeing for me? 

What if I stopped working so hard at being so disciplined with my eating at these ’events’ and allowed myself to be free and human, and not make the desserts into such a taboo thing.  And while I prefer to eat my calories instead of drinking them, what if I had one entire drink with my dinner so I can relax a little bit and let my hair down, instead of having to cut out dessert or part of my meal to make up for the calories.

The million dollar question:  If I did these things, made the dinner drink and desserts acceptable, would it be the greatest, most freeing thing in the world, or would it lead me back to binging?

Is my strict, discipline (read: control) the reason for my success of almost two years  of abstinence and keeping my weight loss for over a year, or perhaps would trying to let go of my strictness going somehow free me and my mind from the angst?

Once upon a time, the world burst into flames.

Gumi and Shin bore the brunt of it, and the war reached them first, sharply and suddenly when their food supply suddenly dropped and Shin’s nights out flirting suddenly increased. And then France fell, and Gumi found herself separated from Shin entirely, trying to push aside rising flames as they closed in from her.

The flames reached Icarus and Yume next. Icarus had tried to ignore the songs and news on the radio, telling himself that they were safe–he couldn’t possibly be drafted again. Until he was, and Yume was left behind in a little flat in the heart of London. The heart of London, where the flames came from the sky this time, beating down on the city.

The original fire didn’t reach Hito and Shuichi until later, but their own small fire had already started. There was Shuichi, who had decided to be loyal to his home country, and Hito, who had lived far too long in his. Two pieces of flint strike together and form a spark and start a fire.

Shin connected the fires, running when Gumi told him to, and landing himself amidst a growing one.

The whole world lit, and it would die down–but not until it was consumed.

We’re sneaking up on the six-month mark since things went so horribly bad at Willem’s grandfather’s memorial, with his mother and aunt on one side and Willem and myself – and, apparently, our children – on the other. Since we left, the kids and I without being able to say good-bye because the venom and rudeness were just overwhelming, and Willem with an abrupt, “Bye, then,” from his mother, because the conversation wasn’t going her way, we haven’t heard a word. There was the anonymous goofiness on the blog, followed by the rejected-birthday-present go-’round, which may have prompted the single non-anonymous email exchange between Willem and his mother, and then… nothing.

It’s on my mind today because we just coasted through an easy, conflict-free Thanksgiving. No tense phone calls, no guilt trips, just a traditional meal shared between two families that are not yet blended (my father has been with his partner for three years, give or take, and they have recently obtained a marriage license, so it should become official within the next 90 days). I probably should have called my mother sometime that day, but after the intense togetherness of our trip to Paris I thought she would probably forgive my lapse.

Thanksgivings of the past have not always been, howdoyousay, scar-free. Hurt feelings, unspoken angst, unsubtle judgment of our parenting decisions, constant low-grade tension… those were just as ubiquitous as the turkey and stuffing. there were good parts, too, laughter and stories and catching-up, but it was not served equally. Even the post-meal phone calls, made if we had the audacity to be spending a holiday with my family instead of Willem’s, was fraught with peril, because if we called too early, we were interrupting, and if we called too late, “Oh, I thought you had just forgotten us.” It was just nice, this year, not to walk a tightrope.

I don’t know how Christmas will turn out. I know where we’ll be, and I know that there is the potential for enormous, huge, painful drama before year-end. I’m talking the kind of drama that could realistically involve public servants and write-ups in the Police Blotter of the local paper. It could also fade away into absolutely nothing, and boy am I rooting for Choice B – less exciting for the audience, true, but lots easier on my blood pressure.

I just have no sense, at this point, how long the silent treatment will continue. I recognize that we are being punished, not just for our behavior this summer but for being who we are. I know that it is a complete coincidence that the past six months have been among the best months of my life; that the move and the pregnancy would have happened regardless of my in-laws’ involvement… but it’s hard, sometimes, not to really appreciate the timing of said punishment. We have moved and changed phone numbers, it’s true, but we’re not in hiding; the blog is still present, and our email addresses are unchanged. Since the last round of communication was via email, we know that’s a legitimate means of contact, and since the last volley of words went from Willem to his mother, we consider the ball to be firmly in her court. She’ll contact us when she wants to, and until then we’re operating under the assumption that she needs time and space.

So things could all change again tomorrow, or stretch out past the horizon. We don’t spend a lot of time worrying about it lately, because we have plenty of positive things to focus on.

And my primary souvenir from this whole adventure is bafflement. I can understand anger, even years and years of it festering under the surface and finally exploding. I can understand resentment, and blame, and self-righteous indignation. Maybe it’s true; maybe I am just as horrid and unpleasant as my mother-in-law has always suggested. Maybe I have somehow managed to create interesting, healthy, compelling children whilst existing in my own world as a thoughtless, selfish tyrant. Maybe Willem has been drawn in to my twisted way of doing things, and has become tainted by association.

Maybe.

But the constant chorus we have heard, for almost a decade now, is how wonderful our kids are, how special, how loved. And I am left baffled: I simply cannot imagine being angry enough to walk away from my (theoretical, long-future) grandchildren. I can’t imagine allowing adult conflicts to completely shut down any efforts to reach my grandchildren. Sure, the parents sent back a large package of gifts, unopened, but I might interpret that as a message to start with a small, personal message – the mail will get forwarded, be it paper or electronic – that somehow takes a lot more effort than buying some toys. I would understand, even expect, that any message I sent would be screened by the parents, especially if I had a history of sending backhanded passive-aggressive messages in the past, but then my messages would simply be along the lines of, “I love you and I think of you and you matter to me,” and so I would have nothing to fear from parental oversight.

But that’s me. Apparently there is another way of viewing the world, one in which anger at the parents immediately translates into silence toward the children. I’ve been able to sit down and understand, at some level, the thought processes and behaviors of the severely mentally ill, of sex offenders, of drug abusers, but somehow this particular mindset just eludes me.

Ignorance isn’t bliss, exactly, but it could at least be characterized as benign contentment.

Heute waren wir bei meinen Schwiegereltern. Meine Schwiegermutter war bei der Wäsche, also sind wir in das Büro meines Schwiegervaters getapert. Ich hatte ja sowieso etwas gebasteltes für ihn machen müssen und das konnte ich dann gleich abgeben.

Mein  Mann lenkte das Gespräch dann nochmal auf das Haus von gestern und mein Schwiegervater sagte nur: “Soll ich es sagen, oder lasse ich es sein?” Und ich meinte dann, dass er ruhig klipp und klar sagen kann, was er denkt, weil wir das Haus eh nicht nehmen.

Er meinte dann, dass es wohl eine Nummer zu groß für uns sei… und im Anschluss daran auch gleich: Warum nen Kredit von … aufnehmen, wenn hier ein Drittel der Summe reicht und ihr hier oben alle Freiheiten habt…

Öhm… ja… das Gespräch ging dann noch einige Runden weiter als sonst… normal war bisher: Ihr macht euch die Wohnung oben fertig und gut…

Heutiger Stand ist: Überlegung Solar auf dem Dach (für Warmwasser), neue Gastherme (bisher nur Elektroheizung, keine Rohre), Grundrissplanung etc. pp. Ich bin begeistert.

Mein Thema hab ich allerdings auch angesprochen. Der große Teich im Garten. Ich hab bei sowas einfach Angst, dass was passiert… ich werde sicher nicht immer dabei sein, wenn die Kinder älter sind… und was mach ich dann, wenn was passiert?

Meine Schwiegermutter meinte dann, dass man Kinder in der Hinsicht ja sehr gut erziehen könne und außerdem sei ja eh immer einer mit im Garten… und genau das ist bei mir der Knackpunkt… Ich weiß nicht, ob das so ist… und im Moment glaub ich das auch eher weniger, denn meine Kinder sollen sich auch alleine beschäftigen können…

Sollten wir in 2 – 3 Jahren da hinziehen, werden wir ja sehen… mein Mann ist der Meinung: wenn es dann nicht funktioniert, ziehen wir eben wieder aus…

Meine Schwiegereltern werden den Teich wohl abgrenzen(Zaun o.ä.) aber sie werden ihn nicht wegmachen… (mir würde ein kleinerer schon reichen… )

Wir werden sehen, was in ein paar Jahren ist… bis dahin bin ich gespannt…

Som studerende kan det lede til isolation og ensomhed at være anderledes end de andre på studiet.

Vores identitet bliver til gennem de historie vi fortæller og de historier der bliver fortalt om os i de sociale sammenhæng vi begår os i.

At være anderledes kan gøre, vi føler os usynlige som mennesker. Vi overskrider måske grænser, som vi normalt ikke vil overskride for at komme med i fællesskabet. Dette kaldes nogle gange at være offer for gruppepres.

At have et tilhørsforhold og blive accepteret i et fællesskab bliver mere værdifuld for os end at stå fast på vore principper og værdier.

At overskride vore grænser og give efter for gruppepres kan således ses i den sammenhæng at det at være med i en gruppe eller et fællesskab er vigtigt for vores identitet.

Den narrative coaching og terapi hjælper til at kortlægge hvilke værdier og principper vi har samt hvordan vi kan bevarer dem i de fællesskaber og grupper vi også gerne vil være med i.

I den narrative coaching og terapi får vi de historier frem, der klarlægger vores identitet og gør det muligt at være os selv med det vi står for sammen med andre.

Ring for en uforpligtende snak på 23397673 eller skriv til kontakt@spiritandmind.dk

Klik her for yderligere information på Spirit and Mind ApS’s hjemmeside

Het onbewuste stuurt de keuzes van eigen taalgebruik. De meeste mensen realiseren zich dat niet. Toch is het handig om te weten dat het onbewuste bepalend is voor je woordkeus. Concreet houdt dit in dat woorden zoals: “proberen”, “eigenlijk” en “lastig” je van het uiteindelijke doel afhouden. Wil je bepaalde doelen bereiken, dan is het belangrijk vooral positief te formuleren. Zeg bijvoorbeeld wat je wilt. Dat is voor jezelf en anderen duidelijk.

Stel, je komt bij een gerenomeerde bank en vraagt aan de baliemedewerker of ze heel zeker weet dat je geld hier veilig staat. De baliemedewerker antwoordt: “We proberen elke dag alle deuren goed op slot te doen. Ook al vinden we het weleens lastig om ons aan de veiligheidsvoorschriften te houden. Ik denk eigenlijk dat uw geld hier wel veilig staat.” Je merkt dat het antwoord vol zit met onzekerheden en realiseert je dan ook dat het veiliger is om het geld thuis te bewaren.

Denk ook eens na over het woord “proberen”. Als je iets probeert dan kom je niet echt in actie. Probeer maar eens een pen van de grond op te rapen. Alléén proberen en niet daadwerkelijk oprapen, want dat is niet proberen, dat is oprapen.

Als je nu tegen jezelf zegt: “Ik raap de pen op”, dan voel je dat er actie en doeltreffendheid in de zin zit. Vervolgens raap je daadwerkelijk de pen op en behaalt zo het uiteindelijke doel.

Gebruik daarom altijd woorden waarmee je het doel, zonder enige twijfel, gaat halen. Wat zou wereldkampioen 100 meter sprint Usain Bolt zeggen voor hij een race gaat lopen? ”Ik probeer vandaag eigenlijk een wereldrecord te gaan lopen, maar dat is wel lastig…”.

Personal Coaching maakt het mogelijk taalpatronen die je onbewust van het doel weg houden te doorbreken en te vervangen door krachtige, energieke patronen die je brengen waar je wilt zijn.
Uiteindelijk resulteert het zelfs in het op eigen kracht verminderen van een negatief (onbewust) aangepraat zelfbeeld.

Ik gebruik enkel woorden die mij bij het einddoel brengen. Now we’re talking.

Sitting alone on the cold tarmac of the world,

The cold fall air brewing.

With guitar in hand, and tune in head,

And passion for you stewing.

On my knees the melodies spew forth with deepened tombre.

Minds on stars, and songs of ours, the night is far from sombre.

A kiss, a note.

A night, a chord.

Our lives a symphony

And this sound, for you, home bound. A sooner night.

We’ll see  x

X

Written in a car park at half 9 on the 10/9/09

By Ben Cornish

For the reader of words, knower of meanings, and understander of my heart.

Photo by VC Ferry

I have fallen off
my axis
my milky way
has turned into powdered

milk

my incandescence
is dim
my brain is numb
my evolution

is not evolving

can I get an amen
can I get a cup of coffee
can I get out of bed

this bed of roses…

I pluck
the petals

he loves me
he loves me
not
he loves me
he loves me
not

L. K. Thayer

All Rights Reserved

© 2009

Diese Nacht habe ich mies geschlafen. Ich konnte nicht ausruhen und habe den Körper so verspannt wie schon lange nicht mehr wahrgenommen. Mir überkam eine Nervosität und eine Angst, die ich nicht verstehen konnte, woher sie stammten. Ich fühlte mich so alleine, als ob nichts mehr in dieser Welt außer ich existieren würde. Um etwa 3 Uhr lag ich hellwach da und hatte furchtbar Ohrschmerzen. (Ich habe nie über diese Ohrschmerzen geschrieben, aber ab und zu habe ich sie… es tut so furchtbar weh, daß ich lange die linke Ohr massieren und erwärmen muß, bis die Schmerzen anfangen, nachzulassen. Ich versuche dann gezielt, die Muskeln zu entspannen… dabei werde ich immer erstaunt zu sehen, wie viel Druck und Energiestau in mir vorhanden ist. Die Ohrschmerzen haben einen Zusammenhang mit dem Zahn-Knirschen, das ich neulich wieder angefangen habe.)

Wenn der Körper anfängt, diese Signale zu schicken, ist weil ich in schon vielen anderen Ebenen meiner eigenen Wahrheit unterdrückt habe. Es gibt hier bei mir einen Berg verstaute Energie, und er kann nur von meinen eigenen Lügen kommen. Ich habe noch keine Ahnung, wo ich hier anfangen soll, diesen innerlichen Knoten zu lösen. Kann ich das überhaupt? Und wenn ja, wie?

Endlich räumt mal jemand mit den FUD-Geschichten vom googelnden Personalchef auf, der seine Entscheidung anhand längst verjährter Partyfotos aus Studententagen fällt:

»Es ist noch nicht lange her, da wurden Bewerber vor Personalchefs gewarnt, die angeblich nichts Besseres zu tun hatten als von morgens bis abends nach verfänglichen Partyfotos und peinlichem Privatkram im Internet zu stöbern.
(…)
Jetzt zeigt eine Studie, dass der Alarm übertrieben war. Denn bisher interessieren sich die wenigsten Personalexperten für soziale Netzwerke.«

(sueddeutsche.de: Soziale Netzwerke – Der Spion schläft)

Plausibel waren diese Geschichten ohnehin nie. Partyfotos liefern einfach keine relevante Information über einen Bewerber.