Trailer Film:

Animaţie | Familie – Durata: 90 min.

Plot Keywords: inventator, maşinărie, orăşel, mâncare

A fost destul de ok. Un inventator dupa nenumărate eşecuri, reuşeşte o invenţie care face să cadă din cer mâncare. Mda ştiu…crazy ideea, însă filmul e distractiv, şi pentru cei care aveţi ocazia, puteţi să-l urmăriţi şi varianta 3D (cum apar de altfel nowadays cam toate animaţiile în cinematografe)

Torrent Name: Cloudy.with.a.Chance.of.Meatballs.R5.LiNE.XviD-DEViSE
Download Subtitrare RO: >>Link<<

Film Festival and co-winner of the Grand Crystal Best Feature award at Annecy. Directed by Adam Elliot, the Oscar winning director of Harvie Krumpet …

Mary & Max

“ Up “ prezinta povestea unui batran, Carl Fredricksen (Edward Asner) si a sotiei sale, Ellie.
Visul oricarui copil dupa vizionarea unui scurt metraj alb-negru la cinematograf este acela de a deveni un aventurier, sa viziteze America de Sud si cascada Paradise . Carl o intalneste pe Ellie ( atunci copii ) si devin cei mai buni prieteni, ani mai tarziu devenind sot si sotie.
Inceputul filmului, arata povestea celor doi indragostiti, Ellie o adevarata aventuriera care stie sa savureze fiecare clipa din viata iar Carl, putin introvertit se lasa indrumat de aceasta in “marea aventura” a vietii !
Neputand avea urmasi, acestia isi traiesc viata in continuare, inca visand la calatoria lor catre cascada Paradise. Lucrurile cotidiene insa ii impiedica, astfel ca peste ani, se vad batrani si inca neimplinindu-si visul, necompletand cartea lui Ellie “ The Adventure Book” . Ellie moare, iar Carl ramane singur, intr-o casa plina de amintiri.
Insa atunci cand orasul lor devine un centru urban, Carl nu vrea sa se mute din casa lui si a lui Ellie. Ghinionul lui, vine o data cu un cercetas urban, Russel, care trebuie sa ajute oamenii in varsta, dar il trimite la plimbare in josul strazii. Carl trebuie sa se mute intr-un azil de batrani, insa nu poate sa se desparta de casa si nici de visul sau si a lui Ellie de o viata. Asa ca singura solutie este aceea de a umple peste 5 000 de baloane cu heliu ca sa ridice casa de la sol si sa plece in zbor ( “ Up “ ! ). Surpriza cea mare, e atunci cand Russel(Jordan Nagai), cercetasul urban, se intoarce la domnul Fredricksen acasa si este prins la usa in timp ce isi ia zborul. “Aventura” incepe cu aceste doua personaje, in calatoria lor spre America de Sud.
Pe parcursul povestii, Carl si Russel se intalnesc cu o rasa de caini care cu ajutorul lesei in care sunt prinsi pot vorbi si sunt trimisi special pentru a prinde o pasare rara multicolora numita dragastos de cercetas : “ Kevin “. Carl se vede pus in situatia de a alege intre a il salva pe Kevin si de a-si indeplini visul, acela de a locui langa Cascada. Desigur, ca in orice film de animatie, personajul principal face ceea ce trebuie, asa ca isi risca viata se infrunta cu personajul negativ , Charles Muntz (Christopher Plummer), un aventurier acuzat de frauda in urma cu mai mult de 2 decenii . Dug(Bob Peterson), goldenretreiverul vorbitor li se alatura celor doi devenind prieteni. Astfel, Carl continua povestea lui Ellie, impreuna cu Russel, copilul cu acelasi spirit de aventura pe care il aveau si ei odinioara. ( si desigur + Dug. )

Esenta acestui film este exact acest personaj episodic , Ellie care intr-un fel sau altul ii sugereaza lui Carl sa continue aceasta aventura.  ( “ Thanks for the adventure – now go have a new one!  Love, Ellie.” ) Sfarsitul este cu adevarat impresionant si pune capat unei povesti uimitoare despre dragoste, felul in care iti traiesti viata si prietenie. O alta productie marca Pixar si Disney Pictures, o colaborare de exceptie ( dupa parerea mea ) si merita 10/10. O animatie pentru toata familia + umorul marca Disney & Pixar Animation Studios.
+ ca este 3D si se vede fenomenal din cinema cu niste ochelari B-)

Casa de productie : Disney & Pixar Animation Studio
Director : Pete Docter; Bob Peterson
Release Date: 12 June 2009
Genre : Animation | Family | Comedy | Adventure
Durata : 96 min

Autor recenzie : twisted.mind
Data : 27 noiembrie 2009
Nota : 10+/10

Bonus : Quotes

[Dug is suddenly attacked by Kevin, who shrieks in Dug's face after pinning him to the ground]
Hey, that is a bird! I have never seen one up close, but this is a bird. May I take your bird back to camp as my prisoner?
Carl Fredricksen: Yes, yes, take it! And on the way, learn how to bark like a real dog!
Dug: I can bark.
[barks]
Dug: And this is howling.
[howls]
Dug: [Kevin screeches]
Russell: Can we keep him? Please, please, please?
[Carl says "No."]
Russell: But it’s a TALKING DOG! ( his expression was hilarious =)) )

Carl Fredricksen: You’d better get up, Russell. Or else, the tigers will come and eat you.
Russell: Tigers don’t live in South America. Zoology.

Carl Fredricksen: Tell your boss he can *have* my house.
Construction Foreman: Really?
Carl Fredricksen: Yeah. When I’m dead!

Carl Fredricksen: This is crazy. I finally meet my childhood hero and he’s trying to kill us. What a joke.
Dug: Hey, I know a joke! A squirrel walks up to a tree and says, “I forgot to store acorns for the winter and now I am dead.” Ha! It is funny because the squirrel gets dead.

A aparut in sfarsit, Planet 51, imi plac animatiile comice si care nu au o carte in spate.

Vizionare placuta.

Download subtitrare Planet 51

 

Zeci de ani omenirea a incercat sa exploreze spatiul in cautarea civilizatiilor extraterestre. Daca acum multi ani si noi traiam cu paranoia ca intr-o zi vom fi invadati de o rasa extraterestra, atunci locuitorii Planetei 51 traiesc si ei cu frica unei invazii extraterestre. Dar paranoia lor devine realitate atunci cand un astronaut de pe Pamant ajunge pe suprafata planetei lor. Astronautul Chuck Baker crede ca este primul care calca pe aceasta planeta, dar imediat este dat in urmarie de catre autoritatile planetei care vor sa puna mana pe el si sa efectueze experimente. Sprijinul vine din partea unui “localnic” care il ajuta sa isi caute nava care sa il aduca inapoi acasa.sursa: cinemagia.ro

Pe youtube il gasiti pe bucatele . Enjoy

Pentru cine doreste intreg HD + sub. Lasati un mesaj.

Line Andersen en Martin Andersen van Andersen M Studio maken o.a. geweldige stop motion animaties. Check hun portfolio!

Martin Andersen & Line Andersen van Andersen M Studio

Short Animation – Written & Directed by Adrien Lochon

Een bijzondere animatie over verandering van perceptie…

Zo gaat het er waarschijnlijk aan toe in het busje van The Google Street View Guys. met stemmen van Jon Gabrus and Derek Nason.

The Google Street View Guys, Jon Gabrus, Derek Nason

• Regia

  Shane Acker

• Cu

  Elijah Wood, Christopher Plummer

• Gen film

  Animatie, Aventuri, Fantastic, Razboi, SF

Elijah Wood da viata unei papusi mecanice “care se intampla sa aiba sufletul umanitatii incorporat in ea”, conform lui Wood. “Practic este vorba despre o lume post-apocaliptica, unde masinile create de om au distrus omenirea si aceste 9 masinarii incearca sa afle de fapt ce s-a intamplat cu omul de a disparut”, mai adauga Wood. Printr-o intamplare fericita, 9 intalneste o micuta comunitate de papusi asemenea lui care se refugiaza din calea masinilor ce cutreiera pe Pamant cu scopul de a extermina orice ramasita de viata, cunoscandu-i astfel pe 1 – un veteran de razboi dominator, 2 – un inventator batran, 5 – un mecanic viguros si robust, 6 – un artist vizionar si 7 – o razboinica curajoasa.

Desi este cel mai tanar din grup, 9 reuseste sa-i convinga pe camarazii lui de faptul ca dispune de reale calitati de lider si ii indeamna sa nu se mai ascunda, ci sa inceapa ofensiva impotriva masinilor cu scopul de a afla motivul pentru care acestea doresc sa-i ucida si cu obiectivul clar de a supravietui. Intrucat se pare ca viitorul civilizatiei depinde de ele, papusile din carpe trebuie sa isi invinga temerile si sa iasa victorioase din lupta impotriva masinilor.

Nota personala: 9

Created by Vancouver Film School

Student Michael Trent through the VFS 3D Animation & Visual Effects Program

fetele oamenilor se lipeau de pereti, ochii le ieseau din orbite si se inaltau ca niste baloane cu heliu, la fel de colorati si usori, la fel de liberi. totul se topea in jur si la radio se anunta sfasitul lumii, al culorilor, al zambetelor, al florilor, curcubeelor, broastelor testoase, al fluturilor, al bicicletelor si muzicii. totul era pierdut si din haos nu se nastea decat haos, toate vietuitoarele imaginare ieseau afara de pe unde se ascunsesera o viata si priveau lumea, tacute, cu un repros pe fata, ca si cum ar fi spus: uite ce ati facut…ati distrus totul, voi, oamenii. apoi se intorceau in ele si se faceau nevazute. noi avem locul nostru dar voi ce faceti..se auzi ca un ecou..

fetita se ascunse in bratele bunicului ..spune-mi spune-mi din nou povestea, spune-mi spune-mi.. iar batranelul urma:

a fost o data un bunic si o bunica,

bunicul se trezi de dimineata si se duse la camp  ca de fiecare data, luand-si pachetelul cu mancarea de pranz pregatit de bunica. dupa ce munci toata dimineata pe rupte, pentru ca soarele ardea cu putere si i se facuse foame, se aseza la umbra unui copac si scoase din traistuta  un bulgare de orez, dar cand sa il infulece, pac, ii cazu din mana si se rostogoli pe pamant, chiar intr-o gaura. dintr-o data se auzi o voce subitre,  : ,,omusubi  kororin, kororin,” . batranelul uimit se gandi ca i se paruse asa ca incerca si cu celalalt bulgare de orez si din nou se auzi vocea veseala cantand intr-o limba necunoscuta.  fu uimit peste masura cand din gaura iesi un soricel mic si sfrijit care incepu sa vorbeasca :

,, bunicule, tu mi-ai trimis mancarica?”

batranelul ramase cu ochii mari la creatura caraghiosa cu vocea atat de pititgaiata si mormai un da…

,, iti multumesc mut bunicutule, chiar mi-era foame si m-a bucurat mult gestul matale, asa ca in schimb te voi invita  sa ne vizitezi lumea , vrei sa vii?

batranelul zambi si pentru ca era un batranel tare curios accepta,

asa ca gaura soricelului se facu dintr-o data uriasa si batranelul intra insotit de soricel intr-o lume de vis. nu numai ca totul era facut din aur, dar templele, copacii, vrabiutele, totul respira frumusete si pace.  intalni soricei frumos imbracati in kimono-uri colorate si  de bun gust, cu fetelefericite,  se plimba pe stradutele pline de farmec uimit de tot ce vedea si cand se facu timpul de plecare soricelul ii darui pietre pretioase, multumindu-i inca o data pentru ca l-a hranit la pranz.

si asa batranelul se intoarse acasa si trai cu bunicuta lui o viata imbelsugata pana la sfarsit.

fetita zambi si adormi fericita, nu inainte de a spune, mergem si noi acolo, nu? mergem , mergem!!!

si din clipa in care a inchis ochii se trezi intr-un oras stralucitor, plin de soricei imbracati in kimonouri, cu voci haioase si fete fericite. bunicul ei era salutat calduros de toti soriceii pe langa care treceau si atunci isi daduse seama ca povestea era cu adevarat adevarata

il lua pe bunicul ei de mana si se pierdu in multimea colorata.

the end..

nu al lumii ci al povestii

zunzun,

Ps: poveste din proiectul salvati povestile lumii. care imi bantuie mie mintea

de precizat ca in ultima vreme ascult povesti si toate personajele ma bantuie incat daca ma trezesc noaptea  brusc le vad prin camera, atingand-mi hainele sau jucandu-se cu cartile mele. uneori ma insotesc pe bicicleta sau mi se gata de fular.

vor urma

ssi putina muzica:

love this grace care nu e gratioasa si nici frumoasa in sensul comun al cuvantului dar este incredibil de frumoasa, love this song si inceputul l videoclipului cand seamana cu pinochio si canta la acordeon.

DOWNLOAD UrcaOk.Net
DOWNLOAD Dump.Ro
DOWNLOAD FreeStorage.Ro

Bij toeval ontdekte ik iets moois op een forum over auteursrecht. En nadat ik dit pareltje deelde met Facebookvrienden kregen ook anderen glinsterende oogjes. Het is de internetfilm Sita Sings the Blues. Gemaakt door de Amerikaanse Nina Paley, na het lezen van het Indiase sprookje de Ramayana.

De Ramayana is een van de twee grote legendes van India. En Nina Paley heeft er een Indiaas-Amerikaanse animatiefilm van gemaakt die zowel uniek als innovatief is. De eerste indruk op het beeldscherm zal meteen doen denken aan gestileerd bloemetjesbehang uit een meisjeskamer. In tweedimensionale vormen, gebaseerd op cirkels, zien we extreem eenvoudige personages in bonte kleuren, die de prille kijker zullen verbazen. Want onze eerste indruk is dat zulke abstracte schepselen niet kunnen boeien door de onveranderlijk portretten en gebrek aan motorische dynamiek. Sinds Sneeuwwitje (Disney, 1937) zijn we immers verwend met fraaie bewegingen en meeslepende emoties in gezichtsuitdrukkingen. Nog steeds wedijveren de animatiestudio’s met elkaar om hun personages zo dicht mogelijk bij de realiteit te brengen. Bij Sita is dat heel anders: de beeldtaal is nogal statisch en symbolisch. Een huilende Sita is bijna dezelfde als een gelukkige Sita, maar dan met pruilmondje en tranen die vanuit haar ogen in een perfecte boog wegschieten. Maar wie deze film de eerste minuten het voordeel van de twijfel geeft, komt terecht in een verrassend speels verhaal met meerdere lagen en dimensies. Het is op momenten zo verfrissend dat je er spontaan gelukkig van wordt. En ik vraag me soms af waarom er niet al honderden van deze films bestaan, zo krachtig en werkzaam kan eenvoud zijn. Paley (van wie je denkt dat je haar kent uit de groentewinkel) heeft onder meer gebruik gemaakt van drie vertellers, die als Aziatische schaduwgoden kibbelen over de juistheid van de historie. En in weer een heel andere tekenstijl heeft ze ook een bijna autobiografisch verhaal van een mislukte liefde in de film verwerkt. Van scene naar scene houdt ze de kijkers in de greep en maakt er een prachtig geheel van. De muziek is van uitzonderlijke klasse en het heeft Paley dan ook de grootste moeite gekost om de muziekrechten te regelen. Want met haar eigen genereuze weggeven van haar creativiteit – de film is geheel gratis door iedereen te bekijken op het web – zijn de auteursrechthebbenden van de prachtige muziek van Annette Hanshaw het niet eens. En daarom probeert Paley nu het tekort via donaties te verwerven. Dat lukt haar inmiddels moeiteloos en maakt het de miljoenen kijkers ook mogelijk om hun waardering uit te drukken in een gift. Ook in die zin is het een heel eigentijdse vorm van distributie en vergoeding. Neem er gerust een avond de tijd voor om dit prachtige verhaal te bekijken en klik ook eens op de vele achtergronden bij Sita sings the Blues.

ShortsUP, o iniţiativă Oricum si Feeder.ro, în parteneriat cu Vodafone România, prezintă, pe 27 noiembrie, o selecție de scurtmetraje de excepție în cadrul evenimentului Green Screen. ShortsUP/ Green Screen se desfășoară sub înaltul patronat al  Ambasadei Regatului Unit al Marii Britanii în România.  

Într-o perioadă în care mesajele eco sunt aproape golite de conținut prin repetarea lor obsesivă, credem că argumentul care ne mai poate schimba atitudinea față de mediu este EMOȚIA. De aceea, ShortsUP a pregătit o colecție de scurtmetraje răscolitoare, integrate într-o experiență complexă ce include documentare, animații, ficțiuni, dar și un concert unplugged cu Alexandrina Hristov și două expoziții de artă. Evenimentul îsi propune să readucă, măcar pentru câteva ore, puțin din paradisul pierdut prin industrializare și consumism.

Între scurtmetrajele lunii noiembrie se remarcă: Carpa Diem, ficțiune pe cât de șocantă pe atât de amuzantă despre risipa de apă, recunoscut de UNESCO drept cel mai bun film despre drepturile omului în 2007, Becoming, un experimental premiat la mai multe festivaluri de gen desfășurate anul acesta sau Milky Way, cel mai bun documentar la Filmul de Piatra în 2009.

Animația Varmints, nominalizată la premiile Bafta 2009, are în centru o creatură fragilă care se zbate să păstreze rămășițele lumii tihnite pe care a cunoscut-o cândva. Cu ce preț va reuși, în fața urbanizării violente? 

Pentru a face mai puternică și mai memorabilă interacțiunea publicului cu tema lunii noiembrie, ShortsUP, împreună cu Muzeul Țăranului Român îi invitată pe participanți, înainte de vizionare, să creeze obiecte din lemn și din lut împreună cu meșteri renumiți, utilizând doar energia produsă de propriul corp.

Tot înainte de proiecția filmelor, de la 20.00, poate fi admirata expoziția de arta digitală a Galeriei 115, «Back to Nature», o selecție de lucrări special concepută pentru ShortsUP/Green Screen. 

Alexandrina Hristov, una dintre cele mai ingenue artiste de soul & indie, va susține de la 23.00 un concert unplugged în cadrul ShortsUP/ Green Screen, și va expune totodată o serie de picturi realizate de ea, care se încadrează în tema evenimentului.

ShortsUP, organizat de Asociatia Oricum și Feeder.ro, împreună cu Vodafone România, aduce în fiecare luna cele mai titrate scurtmetraje din întreaga lume, în cadrul unor experiențe  cinematografice interactive, în care publicul face parte din scenariul evenimentelor.

Biletele sunt disponibile pe www.eventim.ro sau direct la intrare, în seara evenimentului. Prețul unui bilet este de 20 RON și oferă acces la programul întregului eveniment.

Programul complet al evenimentului:
20.00 – 21.00 – GET GROOVING
Expoziție de artă digitală Galeria 115 – “Back to nature”
Expoziție de pictură Alexandrina Hristov – “Lavmitender”
Inveți să faci oale din lut doar cu consum propriu de energie și măști tradiționale împreună cu meșteri autentici
21.00 – 23.00 – SCURTMETRAJE
Proiecțiile au loc în cinematograf și în sala “Spectacole” din cadrul Muzeului Țăranului Român.
23.00 – 24.00 – CONCERT
Alexandrina Hristov

Mai multe informaţii puteţi afla de pe site-ul www.shortsup.ro

la un youtube-party á la Zi-Ne! am găsit acest video. De-odată m-a cuprins ciuda văzând o asemenea nebunie low budget – high concept. Să moară toți!
Eu stau în sertar cu povestea unei crime pasionale: animație cu marionete. Lene, lene nene!

New Jersey International Film Festival Animation Winner

Reach by Luke Randall

Volkskrant-recencent Kevin Toma deed in zijn zeer lezenswaardige bespreking van de animatiefilm A Christmas Carol van Robert Zemeckis een interessante constatering, die hij jammer genoeg ook gelijk weer wegwuifde:

Zemeckis zegt met de performance capture-techniek te streven naar de perfecte harmonie tussen ‘menselijke warmte’ en technisch vernuft. Dat lukt hem bij A Christmas Carol al een stuk beter dan bij The Polar Express en Beowulf, maar nog steeds zien de acteurs er te gladjes uit, zijn hun bewegingen te vloeiend en krijgt met name hun oogopslag iets levenloos. Het zal echter niet lang duren voordat de techniek zo geperfectioneerd is dat het verschil tussen levende en virtuele acteurs zich nauwelijks nog laat benoemen.

Dat laatste geloof ik dus niet. Animatie — in het woord schuilt het Latijnse animus; geest of ziel… Maar de ironie is dat dat nu precies hetgeen is dat alle computeranimaties missen. Het zijn de ogen, hè?

Kijk maar eens naar dit plaatje. Deze prachtige Scrooge heeft natuurlijk sowieso een nogal karikaturaal gezicht, met zijn grote haakneus en naar beneden hangende mondhoeken. Maar dek de ogen eens af en kijk naar het rimpelige voorhoofd — je hebt het idee dat je naar een foto kijkt. De diepe zwarte wallen, idem dito. Maar precies op het moment dat je je vinger van de ogen weghaalt, zie je direct dat deze Scrooge uit de computer komt.

En de paradox is, dat die levenloosheid van de ogen niet lijkt te komen door iets dat wij met onze ogen waar kunnen nemen. Ik bedoel: van oudere animatiefilms kon je misschien nog zeggen dat de technologie niet in staat was om de precieze visuele diepgang van een menselijk oog na te bootsen, waardoor dat er vlak en kil uitzag. Maar dat is nu niet zo, zie hoe prachtig de ogen op het bovenstaande beeld gemaakt zijn, met de juiste bolling, de juiste glinstering, de juiste uitdrukking, de juiste kleurschakering van de iris. Alles klopt. We zien geen enkel verschil met een echt oog, en toch zien we wél verschil. Hoe kan dat?

Ik denk dat de mens ten diepste niet kán animeren. We stuiten hier precies op het haast onbenoembare verschil tussen ons en tussen onze Schepper, naar wiens beeld wij geschapen zijn, maar waarmee wij toch nooit helemaal samenvallen — hoezeer de nietzscheaanse Übermensch ook meent op de troon van de dode God te kunnen zitten, hoezeer de moderne mensheid ook denkt als een hoogtechnologische Icarus het vuur uit de hemel te hebben gejat. De Schepper blies ons leven in, geest, ziel — en hoe goed wij ook kunnen scheppen en scheiden net als Hij, precies dat doen wij Hem niet na. Wij beheersen de animus niet. Laatst was ik op een symposium over nanotechnologie, waar tal van deskundigen vertelden over hoe wij materialen kunnen manipuleren op onvoorstelbaar kleine schaal; het is allemaal uiterst fascinerend om te horen. Maar op de voor de hand liggende angstige lekenvraag of wij nu echt voor God kunnen spelen, antwoordden de wetenschappers unaniem ontkennend. Het is knap wat wetenschappers kunnen, maar welbeschouwd blijft het gerommel in de marge, zei een synthetisch bioloog zelfs letterlijk. Kortom: ons technische vernuft, hoe waardevol en belangrijk ook, brengt ons geen nanometer dichter bij het werkelijke mysterie van het leven.

Terug naar computeranimaties… De trend om animaties steeds realistischer te maken, steeds meer life-like, is vanuit dit oogpunt bezien een heilloze onderneming. Het zal niet lukken, al ons technisch vernuft ten spijt; we zullen levenloze ogen blijven zien… Misschien kun je zelfs wel zeggen dat hoe dichter wij letterlijk op de huid van de mens kunnen kruipen met deze technologie, hoe preciezer wij iedere rimpel en oneffenheid en porie in beeld kunnen brengen, hoe duidelijker het de toeschouwer zal opvallen dat de ogen niet menselijk, niet life-like zijn. Inderdaad, filmmakers zouden er beter aan doen het niet eens te proberen.

Als je er over nadenkt doet de poging tot hyperrealisme zelfs afbreuk aan het wezen van wat niet geheel terecht ‘animatie’ heet. Waarin schuilt de kracht van animatiekunst, al vanaf de vroegste tekenfilmpjes? Niet zozeer in het feit dat zij een olifant kan laten lopen en vogel kan laten vliegen — dat kunnen olifanten en vogels uit zichzelf ook al — maar veeleer in het feit dat zij olifanten kan laten vliegen en vogels kan laten lopen; zie respectievelijk Dumbo en Road Runner. (Natuurlijk, die laatste is een renkoekoek, die ook in het echt hard kan lopen; maar het briljante aan deze tekenfilm is toch dat Road Runner zelfs door tunnels kan lopen die Wile E. Coyote net op een rotswand geschilderd heeft; iets wat echte renkoekoeken bij mijn weten niet kunnen.)

Goede animatie tart de wetten van de natuurkunde, en heus niet om natuurkundigen boos te maken. (En atheïsten: vandaag precies een jaar geleden, hoera!, plaatste ik het allereerste berichtje op dit weblog, over Richard Dawkins die vond dat kinderliteratuur alleen maar wetenschappelijk correcte informatie mocht bevatten. Ik kan nu een jaar later nog steeds smakelijk lachen om die onzalige gedachte!) Het punt is dat animatiekunst ons iets uittilt boven de werkelijkheid, ons laat zien dat de fysieke werkelijkheid an sich nooit het hele verhaal vertelt, dat er iets meer is, iets dat zich niet laat vatten in natuurwetten en technische termen. Zelfvertrouwen, bijvoorbeeld, in het geval van het aandoenlijke olifantje Dumbo. De fantasieloze kwezel die zegt dat ook zelfvertrouwen een olifant nooit zal laten vliegen, mist de pointe. Dat Dumbo vliegt, moet ons er enkel op wijzen dat deze olifant meer is dan een optelsom van biologische eigenschappen en natuurkundige omstandigheden die maken dat hij wel altijd op de grond zal blijven lopen. Er bestaat een perspectief dat dingen mogelijk maakt die voor onmogelijk worden gehouden. Dat is een perspectief dat werkelijk leven schept, ja, animeert… een bezielend perspectief, dat wij ons eigen kunnen maken, en dat maakt dat wij ondanks dat wij niet met Hem samenvallen, toch waarlijk aan Hem gelijk zijn — je moet dan wel het subtiele, maar wezenlijke verschil vatten tussen de wijze waarop de seculiere humanist zich aan God gelijk acht, en de wijze waarop de christen zich aan God gelijk acht. De eerste meent de eigenschappen van God — kennis, macht — te bezitten; de tweede meent dat al zijn eigenschappen ten diepste het bezit van God zijn. Dat laatste klinkt misschien als een vage, mystieke kreet, en het is zeker een mystieke kreet, maar absoluut niet vaag — althans, niet vager dan de gemiddelde tekenfilm. Goede animatiefilms bieden ons de sleutel tot dit mystieke inzicht. Zij blazen leven in levenloze dingen (en maken hun naam dus tóch waar), nadrukkelijk niet zoals Dr. Frankenstein dat deed (de hoogmoedige, die via de technologie meende zijn monster te kunnen animeren), maar wellicht meer zoals Geppetto dat deed (de deemoedige, die door toeval een levende pop uit levenloos hout maakte).

Het is in dit kader goed om je het volgende te realiseren. Het monster van Frankenstein, hoe afzichtelijk ook, leek in eerste instantie veel meer op een mens dan Pinocchio. Dr. Frankenstein wilde een hyperrealistisch mens maken. Life-like. Echter dan echt, met een huid waarin we de rimpels en poriën konden tellen, met een fonkeling in de ogen… Juist, als de Scrooge van Robert Zemeckis. Geppetto aan de andere kant was helemaal niet bezig met het zo realistisch en menselijk mogelijk maken van zijn houten pop, maar opmerkelijk genoeg was het juist zijn creatie die tot leven kwam. Ook dat zie je in de wereld van de computeranimatie gebeuren; denk bijvoorbeeld aan de schitterende films van Pixar. Die studio slaagt erin om allerlei levenloze dingen tot leven te wekken: speelgoed, auto’s, een vierkant robotje, een schemerlampje. Al die voorwerpen zijn veel geloofwaardiger en levendiger en zelfs menselijker dan de mensen die zo af en toe ook in de films figureren. In de liefdevolle en zorgzame handen van hun makers, maar ook in de welwillende ogen van de toeschouwers, wordt het niet-menselijke menselijk; een grote wonder van bezieling bestaat niet.

Wat in gelikte realistische animatiefilms als A Christmas Carol te zien is, kan nog beter ‘reanimatie’ heten dan ‘animatie’. Het is Frankenstein-animatie, dat geen hoopgevend perspectief wil bieden dat de werkelijkheid overstijgt, maar dat juist zo dicht mogelijk op de huid van de werkelijkheid wil kruipen. Het resultaat: een monster, dat levend lijkt, maar niet levend is — en het zijn de levenloze ogen die hem verraden.

Al weer een hele tijd geleden zagen we deze animatie een keer op televisie. Hij staat nog ergens op een videoband. Afgelopen week zagen we ‘m opnieuw, nu met de kinderen, op you tube. Het is grappig om te zien hoe Nederlands eigenlijk dit filmpje is, met die dijk, fietsende mensen, fietsbellen die ‘tring’ doen,  rijen met rechte bomen en suizende wind. Ik voel het, ik weet hoe het is om te fietsen met de wind in de rug, lekker uitdrijven, alsmaar rechtdoor totdat je moet stoppen voor een stoplicht.

Hier is alles krom, gebobbeld en gebogen voelt het. Iedere ochtend op weg naar mijn werk in de auto, gaat het berg op, berg af, bocht naar links, bocht naar rechts, onophoudelijk. Je bent gedwongen om op te letten, de hele tijd alert zijn, vooral omdat je weet dat er af en toe gewoon een of meerdere herten op de weg kunnen staan,  zoals laatst. En fietsers, of fietspaden, die zijn er niet of nauwelijks, af en toe een enkele fietser die zijn leven waagt op de E39, ’s morgensvroeg in het pikkedonker, waar continue auto’s, bussen en vrachtwagens voorbij razen.

Het is geen fietsland hier en ik mis dat heel erg, het fietsen, het frist je op, je bent buiten, je beweegt. Mijn typisch Nederlandse fiets staat ongebruikt in het fietsenhok. Een fiets bedoeld voor een plat land, met maar 3 versnellingen.

De nachtmerrie van spaken Interview met Michael Dudok de Wit die een Oscar won met zijn animatiefilm Father and Daughter (Vogelvrije Fietser, juli 2001) Hij maakte een ultra kort filmpje en won er een Oscar mee. Tijdens de prijsuitreiking in maart viel hij op doordat hij de kortste speech hield. Michael Dudok de Wit beperkt zich tot de essentie. Zo ook in zijn animatiefilm Father and Daughter, waarin de fiets een hoofdrol speelt.   Michael Dudok de Wit, geboren in Abcoude, nu wonend in Londen, is een dromer: vroeger was hij middagen zoet op de hei, zoekend naar kikkers en salamanders. Een gevoelsmens: ‘Ik teken in eerste instantie dingen omdat ze goed voelen. Pas daarna ga ik er analytisch naar kijken.’ Een estheet ook: ‘De opoefiets heeft een uitzonderlijk mooie vorm, zo elegant.’ Maar niet van deze wereld: wie gaat er nou twee jaar lang in zijn vrije uurtjes 24.000 tekeningen zitten maken? ‘Tekenen is ongezond eenzaam’, geeft hij zelf toe. Maar ook een realist, natuurlijk: ‘Je maakt een tekenfilm niet voor jezelf, maar altijd voor een publiek. Ze moeten niet in de war raken van jouw symbolische bedoelingen.’ Voor dat laatste hoeft hij absoluut niet bang te zijn. De emotie die hij met de film wilde uitdrukken komt glashelder over. Uit Thailand, Rusland, Canada, van overal krijgt hij e-mails met complimenten. En medio juni kreeg hij in het Franse Annécy de grote prijs op ’s werelds grootste animatiefilmfestival voor zijn film, waarin een vader en een dochter een dijk op fietsen en daar afscheid van elkaar te nemen. De vader stapt in een roeiboot en roeit naar de einder om niet weer terug te komen. De dochter blijft haar leven lang teruggaan naar die plek, starend over het meer. In verschillende seizoenen, in zon, storm, regen en door de sneeuw, alleen, met vriendinnen, bij haar vriendje achterop, met man en kinderen en weer alleen, fietst zij steeds weer naar de dijk. Wanneer ze een oude vrouw is, keert ze nog een keer terug naar die plek. Ze probeert haar fiets neer te zetten, maar die wil niet rechtop blijven staan. Ze besluit hem te laten liggen en loopt het meer, dat inmiddels land is geworden, in. Daar stuit ze op het bootje waarin haar vader zo’n tachtig jaar eerder weggevaren is. Ze vleit zich in de boot, staat op, begint te rennen, wordt weer een jonge vrouw en herenigt zich met haar vader. Een nostalgische Oost-Europese melodie en de kleuren sepia en blauw ondersteunen het poëtische verhaal. Dudok de Wit is vier jaar bezig geweest met het maken van de acht minuten en negen seconde durende film. Omdat hij ook af en toe geld moest verdienen heeft hij tussendoor lesgegeven en commerciële opdrachten aangenomen, zodat hij feitelijk twee jaar aan de film gewerkt heeft. Gepassioneerd: ‘Een animatiefilm maken vraagt een enorme opoffering, maar over het algemeen hou je zo van je project dat je het gewoon doet. Zowel deze als mijn vorige film, De Monnik en de Vis, komt uit mijn hart.’ Het thema van Father and Daughter is universeel: afscheid en verlangen. Dudok de Wit: ‘Ik zat in de knoop met een ander project en vroeg me, rijdend op de snelweg, af: “wat zou ik nou het allerliefst willen uitdrukken?”. Wat me altijd roert is een scheiding, fysiek of emotioneel. Ik kan daar duizenden keren naar kijken en het raakt me altijd, zelfs in slechte films. Daarbij hoort het verlangen. Dat vind ik zo’n mooie emotie, pijnlijk en mooi tegelijk.’ Iets later, van de snelweg, voegden zich de muziek en het idee dat het verhaal zich in een Nederlands landschap af moest spelen bij het concept. ‘Het Nederlands landschap is zo’n mooi landschap. Vooral de eenzaamheid van de polders vind ik heel mooi. Daarbij kwam het idee dat het over een vader en een dochter moest gaan.’ Stellig: ‘Ik heb inderdaad een dochtertje, maar het verhaal is niet autobiografisch. Het enige autobiografische in de film is dat het over fietsers in een Nederlands landschap gaat.’ De sfeer is inderdaad typisch Nederlands geworden met voor iedereen bekende elementen als de hele platte, verre horizon, de wind die een fietsend meisje van de dijk blaast, de wind door een rij populieren op de dijk, de polder, het fietsen in groepjes, kinderen in zitjes op de fiets of bij je vriendje achterop zitten. ‘Nederlanders fietsen heel anders dan Engelsen’, signaleert Dudok de Wit. ‘Nederlanders zitten rechtop, Engelsen meer voorover. Voor Engelsen is het een sport, ze fietsen om snel te zijn en doen lycra fietskleding aan en zetten een helm op. Ik heb Nederlanders gefilmd terwijl ze fietsten. Ze wiegen heel subtiel met het lichaam. Dat hoort bij ontspannen fietsen.’ Voor de beweging van de dochter moest hij heel wat omzichtiger te werk gaan. ‘Vanachter een boom heb ik meisjes staan filmen bij het op- en afstappen, om er zeker van te zijn dat ik het goed zou tekenen. Ze mochten me niet zien. Een beetje raar voelde dat wel’, zegt hij beschaamd. Het tekenen van een fiets bleek geen sinecure. ‘Ik heb veel foto’s genomen van fietsen en ik moest steeds naar mijn eigen oude herenfiets kijken, die hier in de studio staat, voor de juiste proporties.’ Vooral de spaken hebben de nodige hoofdpijn opgeleverd. ‘Spaken zijn een nachtmerrie, want ze zijn geometrisch. Als de wielen langzaam draaien moet de beweging helemaal kloppen, en als het snel gaat kun je de spaken niet meer volgen. Je kunt dan af en toe een lijntje zetten, zodat je het gevoel hebt van een spaak. Een andere optie is dat je de spaken laat draaien, maar in willekeurige volgorde, en het landschap laat bewegen, zodat je de suggestie van beweging wekt. ‘Het korte filmpje heeft een diepere betekenis dan je wellicht op het eerste gezicht zou vermoeden. Het draaiende fietswiel is een prachtig symbool voor de levenscyclus, als een rad van avontuur. Waar het kleine meisje razendsnel van de dijk racet, komt de dochter als oude vrouw zelfs lopend met de fiets aan de hand nauwelijks meer vooruit. Tergend langzaam zie je haar wiel rond- en zelfs licht terugdraaien. De fiets is dan een tweede lichaam geworden. Wanneer de vader zijn fiets op de dijk achterlaat, is dat te interpreteren als doodgaan. Hij laat als het ware zijn ziel achter. Hetzelfde geldt voor de dochter wanneer ze een oude vrouw is; haar fiets wil niet meer blijven staan en zij laat hem achter op de dijk. Als ze in de boot gaat liggen, kan het dan ook zijn om nooit meer wakker te worden. Maar de meningen over de interpretatie van het einde verschillen. De filmmaker: ‘Ik heb de film aan een klas met kinderen laten zien. Eenderde dacht dat ze doodgaat, eenderde dat ze droomt en de rest wist het niet. Ik heb het einde bewust opengelaten. Het hangt er denk ik vanaf hoe je de dood ziet. Het had ook kunnen eindigen met de vrouw in de boot. Die scène was voor mij een hoogtepunt. Ik heb hem helemaal op het einde getekend, om er zeker van te zijn dat ik de film goed in mijn vingers had.’ Ontroerend is het geluid van de fietsbel, dat door de hele film gebruikt wordt als begroeting. ‘Ik heb bewust geen stemmen gebruikt. Een fietsbel heeft bovendien meer karakter dan een korte groet’, vindt Dudok de Wit. Zeker wanneer de oude vrouw, seconden nadat een klein meisje haar gepasseerd is, haar bel nog beantwoordt. Tring! Zelf is de van oorsprong Nederlandse kunstenaar ook een echte fietser. ‘Natuurlijk! Wie niet?!’ De fiets in zijn studio gebruikt hij een paar keer per week om mensen te ontmoeten in de omgeving van zijn atelier. Verder waagt hij zich in Londen niet al te veel op zijn tweewieler. ‘De wegen zijn te slecht. En ik moet een heuvel op.’ Hij overweegt dan ook een elektrische fiets aan te schaffen. De animatie-industrie is overigens de enige reden dat hij nog in Londen woont: ‘Ik ben geen stadsmens, maar in Londen kan ik leven van animatie.’ Bagagedrager Een ander ‘fietsfilmpje’ vond ik naar aanleiding van een cd die Agnes voor me had opgenomen: Spinvis met ‘Bagagedrager‘. Eigenzinnig gedaan, geen concessies gemaakt, eenvoudig en eerlijk, heel mooi. De geluiden van de muziek geven je niet alleen het gevoel door de wind te suizen op je fiets, maar ook dat er een onmetelijke virtuele ruimte in je hoofd ‘opengaat’. Daarom is dat heelal met die planeten zo passend. Met je gedachten hoef je niet daar te zijn, waar je lijf is. Je kunt op pad gaan waar en wanneer je maar wilt, tot in het oneindige, niet aan tijd en plaats gebonden. Fietsen met losse handen, je armen gestrekt naar boven, de ruimte in.  Je vel geeft niet de grens aan van waar jij ophoudt. Je kunt er gewoon doorheen, weg. Dat is zo’n fantastisch gegeven! Dat is zo fijn. En fascinerend…. want het is een enorm groot gevoel, maar vergeleken met die immense ruimte van geen enkele betekenis. //

se hotarase sa ii tradeze pe toti admiratorii ei, sa ii sfideze si sa se casatoreasca cu cel mi putin demn de ea dintre ei. nu, nu era o pedeapsa prea mare pentru nimeni caci toti aveau sa isi continue vietile lor mizere intr-un fel sau altul, indiferent de ce decizie ar fi luat ea.  nimeni nu avea sa stea in cap sau sa isi taie vreo mana, pur si simplu iubirea lor era atat de mult demna de dispret, mai ales din momentul in care i s-au marturisit pe rand toti incat simtea un dezgust crancen mai ales in dimineata aceea cand isi manca in mijlocul patului, imbarcata in rochia verde sidefiu cerealele cu lapte expirat.  cel mai mult si mai mult simtea dezamagire pentru ceva ce se anuntase atat de diafan pe cand inca asculta povestile pline de iubire ale moasei ei. nu..iubirea nu avea nimic de-a face cu frumusetea aceea miraculoasa pe care o simtea uneori izvorand dintre peretii de cristal ai palatului ei. totul era in sinea ei de fapt si tot ce ar fi putut darui si simti ea se afla in sinea ei si numai atat. in rest…iubirea aia  despre care se vorbea atat era un joc, usor de stapanit si manevrat, mai usor chiar decat stropitul florilor dimineata sau crosetatul unui fular nefolositor. si fara nci un efort de imaginatie se gandea la toti barabtii aceia ca la niste gaze pe care uneori ar fi vrut sa le striveasca meticulos. cand servitoarea a deschis usa deja fata i se crispase indeajuns sa faca doua riduri, doar la gandul ca urma o zi in care va trebui sa isi poarte masca de carnaval si sa minta suav si calm, cu zambetul ei dragalas.  cand isi punea palria si manusile simtise ca un ghiont  faptul ca urma sa i se rapeasca cateva ore momentele ei cu ea, ceea ce ii era definitiv si incontestabil suficient. caci stia de foarte mult timp ca tot ce avea ea nevoie era in ea si cu ea, toate culorile ei si atat. printesa  iesi grabita din camera si se indrepta spre scari cu pantofii ei rosii micuti si extrem de delicati. camera fu invaluita de tacere si treptat toate culorile ametitoare care o invaluiau palira, devenind alb-negru.

poza:zun zun , everything fades away