Location: Lamesa Ecopark
Models: Tricia, Lara, Anne
When: 11/14/2009

Anne

Lara

Tricia

A friend asked me to help him do a photoshoot at Lamesa Ecopark in Quezon City. Since were just doing strobist shooting I just need to assist in setting the speedlights and reflector so i gladly said yes. There were 3 models namely Tricia, Lara and Anne with ages 16, 16 and 15 respectively. This was there first time to do this type of pictorial so they were a bit conscious on what they were doing. So we try our best to keep this as professional as possible and show them that it will be just alright. At the end we had a great time shooting these lovely models.

One thing i learned in this shoot was that it really helps to have a speedlight even in a bright day. It really lights the dark parts of the subject compared with ambient light only. So a 50mm f1.8 lens plus a one light storbist kit is a good combination for a newbie photographer like me.

Rest of the set can be found here

ENJOY

12h04 – Tempero da Terra – Penne com linguiça

– Aqui é Assim – ALEP

– Essa Casa Tem História – Palacete Conde Matarazzo

– Sabe Como? – FGTS

– PR399 – Colombo

– Tá na Lei – Crimes da Internet

– Onde Você Estava? – Enchente em União da Vitória

13h10 – Reprise Resumo da Semana

13h30 – Mundo da Alimentação – Alcachofra: uma flor à mesa

13h45 – Reportagem Especial – Índios de Palmas

14h00 – Ciranda Cultural – Zig Koch

14h30 – Essa Casa Tem História – Fazenda Capão Alto

15h00 – Mundo da Fotografia – Foto Submarina: Denise Greco

15h03 – Plano Geral – Infraestrutura do Paraná

16h30 – O Dono da Rua – Anne Frank

– Serviços Públicos – Procon

– Onde Você Estava? – Diretas Já!

17h00 – Memória Política – Hércules Correa

17h30 – Reprise Resumo da Semana

18h00 – Tempero da Terra – Penne com linguiça

– Aqui é Assim – ALEP

– Essa Casa Tem História – Palacete Conde Matarazzo

– Sabe Como? – FGTS

– PR399 – Colombo

– Tá na Lei – Crimes da Internet

– Onde Você Estava? – Enchente em União da Vitória

19h00 – Mundo da Arte – Museu Nacional de Belas Artes

19h30 – Essa Casa Trem História – Fazenda Capão Alto

20h00 – Reprise Resumo da Semana

20h25 – Ciranda Cultural – Groff

21h05 – Mundo da Fotografia – Foto Submarina: Denise Greco

21h30 – Plano Geral – Infraestrutura do Paraná

22h30 – O Dono da Rua – Anne Frank

– Serviços Públicos – Procon

– Onde Você Estava? – Diretas Já!

23h00 – Assembleia em Debate – Enade

23h35 – Onde Você Estava? – Queda do Muro de Berlim

– Perfil Parlamentar – Luiz Cláudio Romanelli, Mário Roque, Luiz Fernandes Litro, Nelson Justus

“‘I’m glad you girls took my advice and wore your thickest shoes,’ said Julian, looking with approval at their brogues. Some of our walking may be wet.’”

The transition of autumn into winter, and the incessantly damp weather, has necessitated an upgrading of my decidedly unsturdy summer brogues (below) for some more robust winter shoes. My first port of call was the classic British retailer Russell & Bromley and although I went in search of brogues I finally came away with these jolly nice brown Abercrombies (below right). They are not cheap (£135) but are well-made and feel like they will last a good few years.

Strangely enough, Russell & Bromley don’t seem to have a website at the moment. According to Wikipedia (sorry) the company’s history began in 1873 when shoemaker George Frederick Bromley left Hastings and went to work for Albion Russell who was based in Lewes. If anyone knows more, please do comment.

Shoe buying tip: even if they feel a bit snug when you first get them, your R&Bs will loosen and soften up. Put on a pair of thick socks and wear them around the house for a few days before braving the streets. And don’t wear them for more than one or two days in a row for the first few weeks.

I’m sure Julian would approve.

I can only say this has been a really stressful and emotional week, and I’m glad it’s all over … the week saw the passing of beautiful dear Erin, I found Mum has been in hospital recently, and amidst all of this I was the key staff member involved with releasing a new product this week, due to our department’s project manager being away on leave - unfortunately the latter project was quite stressful in itself as everything didn’t got 100% as planned, and it meant a few extra hours work this week (read 10-11 hour days).  All this while struggling to comprehend the news of Erin’s passing.  Not to mention also dealing with two other projects, including daily hook-ups with the sites … it didn’t leave much time to ‘breathe’ this week!

Last Sunday I finally decided to pluck up the courage to dress up for our work Christmas party (which was last night).  I bought a wig, and some fabric and tunic pattern, and started assembling it.  I did a bit more on Monday night, then put it to one side for the next night.  Of course then I found out about Erin passing away – when I came home I just didn’t have the heart to keep making my costume, then on Thursday afternoon the whole stress of the week got to me, and I had a mini melt-down … I just didn’t want to have to “persevere” and put on a brave face anymore, after such a stressful time at work - and I certainly didn’t want to have to smile at everyone at the Christmas party, so I made the decision not to go, or to just not dress up and just go for the dinner.

At 8pm Thursday, on the way home from work, I started thinking that perhaps I should get things ready ‘just in case’ I felt a bit brighter in the morning, as I was already starting to feel a little better, so did an emergency dash to Spotlight and Big W to pick up pantyhose and false eyelashes, a handbag and a different wig … and got my costume dress finished along with a necklace and earrings – at almost 1am I finally fell into bed … but I’m so glad I did do that …

Yesterday morning I felt so much brighter, and was actually starting to look forward to the evening’s festivities – we got dressed at work, and hit the streets in our get-up – staff that were still in the office were killing themselves laughing at our outfits.  We travelled in the lift with another colleague on our floor, and it was only at the bottom when we were walking out and she heard my voice, that she said “Oh my God, it’s YOU!!!” – that was a real highlight of the night, and definitely got the laughter happening to start off the night.

The function was at Harold Park Raceway, where we had a private suite overlooking the racetrack (harness racing).  I have to admit I don’t like horse racing, so I pretty much ignored the whole racing thing, but we had a load of fun.  I caught up with one of my dearest colleagues who was made redundant earlier in the  year, which was a highlight of the night for me, as I miss him dearly in the office, and it was great fun seeing everyone dressed up – the dress-up theme was the “decade of your birth” … mine being the 60’s.  Here are the “three stooges” from the night – Lisa (70’s Elvis), Katie (80’s rock chick), and myself (60’s Hairspray lookalike … not planned, that thought just came to my head as were driving to the function in the taxi!).

And a close-up of those lashes!  I think those eyelashes were everyone’s highlight of the costume, I had so many comments LOL.

Unfortunately we didn’t think to take a full-length photo.  We had to vote for the best costume of the night, and I was really shocked to find my costume had been voted the best!!  And everyone was super impressed that I’d made it all myself (um, including myself – I am personally amazed that I could remember how to follow the pattern instructions … maybe it really IS like riding a bike??).  I was given a lovely gift of a couple of bottles of Margaret River wine as my prize.  We also had other prizes drawn out, so that everyone came home with something, and I won another bottle of wine from that … good thing we’re alcoholics in this household haha.

Anyway, all-in-all I’m really really glad I went – I had a really good time, and aside from one moment of feeling a little sad when I was talking about going home for Christmas, which of course made me starting thinking of other home events, the evening was a real success and one that helped to put aside the crappy week … of course now I’m sporting a hangover this morning, but it was definitely worth it

Now I need to get all those chores done that I haven’t had the mental energy to tackle over the last couple of weeks … after I find the Panadol …

Au bord de la Mer , Jeanne Fourchault

Anne de la Morinerie ; Madame Henri Desplanques

les installations de plage

les installations de plage

vue d'ensemble sur la plage

Visiblement cela s'est bien construit depuis !

__

Saat sabah 8 gibi. Kis. Disarisi gunesli ama soguk. Ben annemin yanindayim. Uyuyor olsamda, nefesini hissedebiliyorum. Sanirim uyku ile uyaniklik arasinda gidip geliyorum. Birden kapinin sesini duyuyorum. Abim isten gelmistir diye dusunurken, yatakodasinin kapisindan bir yüz beliriyor. Kapi iyice aciliyor ve abim iceri giriyor. Tam algilayamiyorum sanirim. Hala uyuyor olmaliyim. Abimin gercekten odaya girdigini, yanima gelip beni hafifce yanagimi oksayarak uyandirdiginda anliyorum. Yorgani aciyor ve usulca beni annemin yanindan aliyor. Annemin ruhu bile duymuyor. Odadan sessizce cikardiktan sonra beni, ona yardim etmem gerektigini, bu yuzden hemen ustumu giyip cikmamiz gerektigini soyluyor bana. Bende onun dedigini yapiyorum, ve yola koyuluyoruz…

Abimin araba kullanisina her zaman bayilmisimdir. Yine aciyoruz muzigimizi. O zamanlar deli oldugum Dr Bombay’in Calcutta sarkisi. Son ses ve tam gaz gidiyoruz. Varmamiz gereken yere gelmis olacagiz ki, parkta duruyor ve (simdiki zamanda nefret ettigim fakat o zaman ki en sevdigim) akmerkeze giriyoruz. Sabahin koru oldugundan, herzaman oldugu gibi kalabalik degil. Yavas yavas ilerliyoruz. Elektronik esyalari geciyor, temizlik reyonunu es geciyoruz. Ayakkabi reyonundan koseye donunce karsimiza inanilmaz bir yer cikiyor. Rengarenk bir bolum. Acaba abim, dusundugum seyi mi yapacak? Yavas yavas ilerliyoruz ve pembemsi bir yerde duruyoruz. Tam onumde Baby Born‘um icin haftalardir istedigim karyola duruyor. Abime bakiyorum. Abim bana bakiyor. Ikimizde gulumsuyoruz. Elini uzatiyor ve o karyolayi reyondan aliyor. Benim kalbim feth edilmis durumda tabi…

Eve dondugumuzde annemin hala uyumasini firsat bilip, hemen karyolayi birlestirmeye koyuluyoruz. Daha dogrusu abim yapiyor bunu, ben sabirsizlikla bitmesini bekliyorum. Odanin kapisini kapatiyoruz, anneme ses gitmesin diye. tum gece boyunca calismis olan abim, uykusunu bi kenara atiyor (ki kendisi uyku duskunu biriydi ozamanlar) ve sacmasapan bir karyolayi yapiyor. Benim icin. Karyola tam bitmek uzereyken, annem odanin kapisini aciyor ve uykulu uykulu “ne oluyor burda” der gibi bi bakis atiyor. Abimde bende susuyoruz, ama annem cakiyor tabi ki durumu. Ironik bir “Aferim oglum” diyip cikiyor odadan. Abim bana goz kirpip karyolanin son parcasini taktiktan sonra, “hadi bakalim ortusunude sen ser” diyor, ve karyolayi bana birakiyor…

Hayal kurmak, herzaman ileriye bakmak demek degil. Bazen anilarida hatirlamak gerekir. Acisiyla tatlisiyla anilar ölümsüzdür. Onlari yasatmak gerekir. Ki bazen ucuk hayallerden bile daha guzellerdir…

Danger appartenance ?

Pour regarder la vidéo

Proposé par Savoir(s) en commun

28 novembre | 17h |

 TJP – Grande Scène

 Entrée libre

 L’affirmation d’une appartenance politique, religieuse,… peut encore aujourd’hui créer des discordes très sensibles parfois dramatiques. Ne pouvons-nous qu’assister au calque sans cesse recopié d’une histoire douloureuse qui continue encore à se répéter ? Quels sont les nouveaux compromis de cette époque moderne ?

 Avec
Anne-Sophie Lamine – Professeur de sociologie à l’Université de Strasbourg
Sanim Akgonul – Historien et politologue à l’Université de Strasbourg
Grégoire Callies – Metteur en scène et directeur du TJP
Mathieu Cahn – Adjoint au maire chargé de la vie associative et des centres socioculturels

Animateur :
Henri Vieille-Grosjean – Maître de conférence en sciences de l’éducation – Université de Strasbourg

This is the poster of our Antarctic horror film called ‘ANNE’. It will hopefully be in some film festivals next year so I will keep you posted on that. We had an awesome time making it. Myself and Matt Edwards the doctor at Rothera directed it. I filmed and edited it and Matt wrote the story and screenplay. 14 people on base starred in it. We wanted to get every winterer in it but time was an issue so we had to cut lots of people out to keep our film to feature length, 90minutes.  Trailer will be on the blog at some point when I get a few hours to make it.

The poster was made by Matt Von Tersch and the picture of Rothera at night in it was by Andy Webster.

My son came home from PreK with a paper pilgrim hat the other day.  After admiring his handiwork, my mind went to the obvious place.  

Pilgrim names.

Spokane’s Spokesman-Review reminds us that back in 1620, first baby born to the Pilgrims in New England was named Peregrine.  Big brother was called Resolved.  

There were, of course, plenty of men called John and William and women named Mary and Anne.  

The more interesting masculine names worn by Plymouth Rock arrivals included:

• Isaac
• Bartholomew
• Love
• Wrestling
• Moses
• Desire
• Degory (though he may have been Gregory.  Or Digory – we don’t know much about him.)
• Giles (brother to Constance, Damaris and Oceanus)
• Oceanus (born en route to Plymouth – see above)
• Solomon
• Jasper
• Myles (Standish, of course)

There were fewer women, but a few stand-out names:

• Remember
• Humility
• Constance (sister to Damaris, Oceanus and Giles) 
• Damaris (see above)
• Priscilla

I’ve read estimates that only around 25% of the Purtians ever had names that would’ve seemed unusual in their day.  If that’s true, then 75% answered to ordinary appellations for their time, like James and Elizabeth.  

It also seems surprisingly consistent with modern day experience.  Around three-quarters of all kids born in the US receive a Top 1000 name.  In the nineteenth century, names ranking in the 900s were only given to a few kids; today, names at those same rankings are worn by a few hundred.  Really unusual names have never been terribly common – but neither was there a moment where every boy was Robert and every girl was Jane. 

Nathaniel Hawthorne’s 1850 novel of scandal amongst the Puritans, The Scarlet Letter, introduced a few unusual names not worn by the original settlers, including Hester and Pearl.  Most of the other names were unremarkable – Arthur and Roger aren’t popular today, but they don’t make you think of the novel, either.  

Even in fiction, not every Puritan was called Flee-Fornication.

Happy Thanksgiving!

So, lately some of Silas’s friends in our neighborhood have been ringing our doorbell, asking if Silas can play, and then coming in and playing with Silas up in his room with Bakugans and Star Wars Legos or running around the house shooting dart guns and squealing.  Silas’s friend, Jackson, is in his 1st grade class and lives right across the street.  One of the times he came over to play, I heard him say to Silas repeatedly, “This is so awesome!”

Several years ago, Phil & I got really into the show, The O.C..  We also recently sped through all the back episodes of Friday Night Lights on Netflix.  I think one of the major reasons why we got pulled into both shows was because of the relationships between the main husband-wife couple in each show and the kids surrounding them.  In the O.C., the Cohens’ relationship and home was a safe place for their neighbor, Marissa, to come to when she was going through her parents’ divorce.  She felt comfortable showing up on their doorstep unannounced when she needed somewhere and someone to turn to.  In Friday Night Lights, Coach Taylor and his wife’s home is a safe haven for multiple Dillon High School students who need a safe place to hide, someone to take care of them or someone to encourage them to dream big and chase hard after their own potential.

I want us to be that family, to have that kind of home.  I want all of my boys’ friends to feel comfortable coming over unannounced.  I want to know them and their parents and their stories: their struggles and their talents, their likes and quirks and all of their favorite things.  I want them to know us, and I want to share our lives with them…

That’s one of the reasons why I love living in a small town like Breckenridge.  We get to run into those kids and their parents and families all over town — the post office, the school, the grocery store.  That’s one HUGE reason why I love our neighborhood.  Most of the students in Silas’s class live within walking distance, and they know where we live — the blue house on Silver Green, #15.  I can imagine them all riding bikes through the streets and alleys someday, in one loud & noisy pack.  And that is also the reason why Phil and I both volunteer weekly in Silas’s classroom at Breckenridge Elementary.  We want to be visible.  We want the kids to recognize us and know us.

We want to have open hearts and an open home.

Geçmişten bugüne, çalışan kadının hayatın pek çok alanında zorlandığından söz edebiliriz. En çok üzerinde durulan ve tartışılan konu ise, çalışan bir annenin çocuğunun bakım sorunudur.

Günümüzde başta ekonomik sebepler olmak üzere, uzmanlaştığı veya zevk aldığı bir alanda çalışan kadınların sayısı hızla çoğalmaktadır. Çalışan bir annenin çocuğunun bakım sorunları ise sıklıkla yaşanılan annelerin ortak problemidir. Geçmiş zamanlara göre günümüzde, aileler daha çok çekirdek aile biçimini aldığından aile büyüklerinin, anneanne/babaanne gibi, çocuk üzerindeki etkinliği azalmıştır. Bu durum, çocuklar için erken yaşta kurum veya bakıcı bulma ihtiyacını doğurmuştur.

Çalışan bir anne iseniz, öncelikle bebeğinizle evde geçireceğiniz ilk zamanlarda kendinizi yabancılaşmış hissedebilirsiniz. İş hayatında her sabah düzenli olarak aynı saatte kalkmaya, evden çıkmaya, günlük yapmanız gereken işler listesinden sırayla gitmeye alışkın olduğunuzdan, bebeğinizin beklenmedik ve tahmin edilemez halleri sizi şaşırtacaktır. Tabii bu en zor haftalar bebeğiniz büyüdükçe, siz onu tanımaya başladıkça geçecektir. Bebeğiniz 2 aylık olduğunda size gülerek, kahkaha atarak karşılık verdiğinde ve sizi tanıdığını hissettirdiğinde, bu zor zamanlar yerini keyifli zamanlara bırakacaktır. Bebeğinizle ilgilenmek, o size gülümsedikçe sizin için ödül değeri taşıyacaktır.

Size bunu okurken olmayacak bir hayal gibi gelse de, bebeğiniz büyüdükçe onun ritmine ayak uydurmanız kolaylaşacaktır. Siz bebeğinizi tanıdıkça onun ihtiyaçlarını daha çabuk anlayabilecek, gereksinimlerini zamanında karşılayabilecek ve günlük rutinlerini oluşturabileceksiniz. Kısa zamanda bebeğiniz ve aileniz için neyin daha iyi olduğunu keşfedeceksiniz.

Evde Bir Bakıcı Mı? Yoksa Günlük Bakım Evi Mi?

Siz işe başlamadan önce düşünmeniz gereken en önemli konu, bebeğinizin sizin yokluğunuzda bakım sorunudur. Günümüzde değişen yaşam düzeniyle birlikte bu konuda birçok seçenek vardır ve yapmanız gereken ailenizin ihtiyaçlarına en uygun olanını seçmektir: Evde bir bakıcı ile kalması, günlük bakım evlerinde kalması veya bir yakınınızın evinde bakılması gibi. Bütün bu seçenekleri değerlendirirken, maddi olarak hangisini karşılayabileceğinizi düşünerek başlamak, sizin için daha kolay olacaktır.

Bu seçimi yapmanın en zor tarafı hangi seçeneğin sizin bebeğiniz için en iyisi olacağına karar vermektir. Bu konuda çevrenizde güvendiğiniz ve deneyimleri olan kişilerden fikir almanız ve önerilerini değerlendirmeniz işinizi kolaylaştırabilir. İlk zamanlar, bebeğinizi bir başkasıyla bırakma fikri size korkutucu gelebilir. Bu yüzden, bu konuda içinize sinmeden karar vermeyin. Eğer emzirmeye devam etmeyi düşünüyorsanız, bebeğinizin bakımını üstlenecek olan insanın size bu konuda yardımcı olacağından emin olun.

İş Hayatına Dönüş İçin Annenin Ön Hazırlığı

Bebeğinizin günlük bakımı için kararınızı verdiğinizde işe başlamadan önce mutlaka bu konuda ön hazırlığınızı yapın. İlk gün bir saatten başlayarak ve daha sonraki günler zamanı arttırarak bebeğinizi bakıcıya veya bakım evine bırakın. İdeal olan, işe başlamadan önce, bir tam gün bebeğinizi bırakabilmenizdir. Böylece kendinize bu duruma alışmak için zaman tanımış olursunuz ve durumu gözlemleme şansınız olur. Hem bebeğinizin hem de kendinizin bu yeni düzenlemeye alışmasına yardımcı olur.

Eğer emzirmeye devam ediyorsanız, işe başlamadan önceki haftalarda biraz daha fazla süt pompalayın ve depolayın. Böylece işe başladığınız ilk zamanlarda daha fazla süt pompalamanız gerekliliği fikrinden kurtulur ve çalışma hayatına daha kolay uyum sağlayabilirsiniz.Bazı şirketler, doğum izni sebebiyle, işe başladığınız ilk zamanlarda yarım-gün çalışmanızı daha sonra tam güne çıkarmanız konusunda size yardımcı olabilirler. Eğer böyle bir olanak yok ise, işe hafta ortası başlamaya çalışın. Böylece hafta sonundan önce sadece 2-3 gün işte olmuş olacaksınız.

İşe başlamadan önce uyanmanız ve evden çıkmanız ne kadar zaman alıyor tam olarak hesaplayın. Yeni anneler, işe geldikleri ilk günü “buruk bir gün” olarak tanımlarlar. Kendinizi üzgün, endişeli ve şaşkın hissedebilirsiniz ama eğer kendinizi işinize odaklayabilirseniz çok çabuk toparlanabilirsiniz. Unutmayın, iş arkadaşlarınız ve patronunuz sizin çalışma konusunda ne kadar istekli ve kararlı olduğunuzu anlamaya çalışacaklardır. Eğer işinize devam etmek istiyorsanız yapmanız gereken en önemli şey verimli olabilmektir. Hayatınızda oluşturduğunuz yeni düzen bir-iki hafta içinde kendiliğinden rayına oturacaktır.

Kendiniz ve bebeğiniz için verimli olabilmek adına, yol gösterici öneriler:

• Sizinle iletişime geçmesi için iş yerinizden bir kişiyi belirleyin. Böylece, sürekli değişik insanlarla iletişime geçme zorunluluğundan kurtulabilirsiniz.

• Çoğunlukla e-posta yoluyla iletişim kurmaya çalışın ve günlük rutininizde size uyan, kendi belirlediğiniz bir zamanda e-postanızı kontrol edin.

• Eğer telefonla iletişime geçmeniz gerekli ise, zamanını siz belirleyin. Ne zaman iş şapkanızı takacağınızı sizin belirlemeniz stresinizi azaltacaktır.

İşinize geri dönmeye karar verdiğinizde ise;

• İş arkadaşlarınızla mutlaka iletişime geçin ve siz gittikten sonraki değişiklikler hakkında bilgi alın. Onlarla iletişime geçerek yakında işinizin başında olacağınızın da mesajını vermiş olursunuz.

• İse başlamadan önce bir gün bebeğinizi iş yerinize götürmeniz sizin için durumu kolaylaştırabilir. İş yerinde düzeni bozmamak için uygun bir zamanı seçin; böylece, iş arkadaşlarınız da bebeğinizle ilgilenme fırsatı bulabilecektir.

• Eğer bebeğinizi emzirmeye devam etmeyi planlıyorsanız, bu konuyu patronunuz veya iş arkadaşlarınızla önceden paylaşın ve bu konuda gerek duyacağınız düzenlemeleri işe başlamadan önce yapmış olun.

Anne Olarak Bilmeniz Gereken En Önemli Şey:

Bebeğinizin ilk aylardan itibaren sizin ruh halinizden etkilendiğidir. Endişeli bir annenin bebeği bu endişeyi kendi duygusu gibi yaşar ve kendini iyi hissetmez. İlk aylar için anne-çocuk ilişkisini anlatan formül: “iyi anne=iyi bebek; kötü anne=kötü bebek”tir.

Kaliteli Zaman Faktörü

Çalışan anneler, tedirginlik ve suçluluk duyguları ile dolu olduğu zaman çocuklar için annelerinin çalışması problem yaratabilir. Araştırmalar, bebeğin daha birkaç aylıkken annesinin gidip geri döneceğini öğrendiğini ve ona güven duyabildiğini söylüyor. Yani anne olarak sizin belli bir çalışma düzeniniz varsa, bu düzen içinde teknik ve duygusal rahatlığınız sağlanırsa, çocuğunuzun gün içinde bakımı sadece ve sürekli olarak aynı kişi tarafından gerçekleşirse, annenin çalışmasının çocuğun sağlıklı yetişmesine çok olumlu katkılarından söz edilebilir.

Evde olan, ama zaten evde olmasının çocuk için yeterli olduğunu düşünen ve onunla “kaliteli zaman” dediğimiz yoğun ilişki kurabildiği en küçük bir faaliyet yapmayan pek çok ev kadını anne olduğunu da unutmayalım. Çalışan anneler kendilerini iyi hissettikleri sürece çocuklarının da iyi olacağını unutmamalılar. Annelerin, çalışmanın çocuğa ihanet olmadığını, ilişkiyi daha kaliteli yapabileceğini bilmeleri gerekir.

The Elephant Man – 1980

Director – David Lynch

Starring – John Hurt, Anthony Hopkins and Anne Bancroft

Slow, cruel, and beautifully filmed.  These are the main adjectives I would use to describe David Lynch’s, The Elephant Man.  Set during the Victorian era in London, The Elephant Man tells the real life story of John Merrick, a seriously deformed man led from one freak show to another.  Anthony Hopkins stars as Frederick Treves, a doctor who takes it upon himself to rescue Mr. Merrick from the actual freakshow that he is performing in, puts him up in his hospital, and attempts to teach him civilized behavior.  Treves parades Merrick around, using his notoriety to advance his own reputation, all the while claiming to help him.

When word gets around that the “Elephant Man” (called this partially due to his appearance, and partially because his mother was mauled to death by an elephant) has gained a certain popularity with the upper crust, the owner of the freakshow (Bytes) comes back to collect his “treasure”.  Treves and Bytes play a game of tug-of-war with Merrick, neither considering him or his feelings in the least.  In terms of characters, Merrick himself played with a certain amount of humanity and grace by John Hurt, is the only character who really has any redeeming characteristics.  Despite his huge prosthetic make-up appliances, Hurt manages to imbue Merrick with a certain subtlety.

On the brightside, the film looked beautiful.  Shot in silky black and white, each characters shadowy nature plays itself out visually on the backdrop of dreary, foggy London.  Each of the set pieces is crawls with life, some of it unsettling and horrible, and some of it approaching dignity.  As the movie goes on, the mood, as well as the visual tone of the film grows subtly and slowly brighter.

Of the Lynch films that I’ve seen so far, I would have to say that this is smack in the middle.  It doesn’t reach the fantastic weird heights of films like Mulholland Drive, or Blue Velvet, but it doesn’t quite fall to the un-intelligable depths of Lost Highway, or Inland Empire.  If you’ve seen any of David Lynch’s other films, you will see some similarities but he clearly grew and matured since finishing this film.  Despite, or perhaps because of this, The Elephant Man was one of his more critically successful films and has since allowed him to go on and become a unique independant voice, if only for that reason, this film deserves it’s place on the list of 1001 Movies You Should See Before You Die.

Here is my choice for this week’s Blue Monday – my wedding outfit for an Indian wedding … of course my sari HAD to be blue!!!  The only thing I refused to do was wear the traditional bodice top that shows half your midriff … no bulging bits were gonna be on public show for this gal! :D

Ja ihr lest richtig.

Unsere erste YouBlaarg Show ist seit Samstag. dem 21.11.2009 online auf Youtube zu sehen! (Was übrigens gestern war xD)

Naja auf jeden Fall wird es sehr bald mehr von uns zu sehen geben!

Viel Spaß

xxx Anne

Bebeğiniz gün geçtikçe büyüyor. Bebekli hayatın en keyifli günlerini yaşıyorsunuz. Minik yaramaz emeklemeye başladı bile! Bu dönemde onu başka nelerin beklediğini öğrenmek için, tıklayın…

Bebeğin gelişiminde uyku, beslenme ve iyi bakım ne kadar önemliyse, sevgi ve güven gibi ona ilk yıllarda aşılayabileceğiniz duygular da büyük yer tutar. Annenin sıcaklığı, kulağa fısıldanan tatlı sözler, kucağa alınıp okşanması, bebeğe hayattaki ilk dersini öğretir; sevgiyi… Bebeğiniz daha ilk doğduğunda, onu kollarınızın arasına aldığınızda, kendisine değer verdiğinizi hisseder. Zaman içinde, bu sıcak duyguları iyice öğrenen bebeğiniz, sevginizi karşılıksız bırakmayacaktır. Sevgi bir annenin bebeğine öğretebileceği en güzel duygudur. Aslında tanımlanması zor olan bu duyguyu ona dokunarak, konuşarak, sarılarak öğretebilirsiniz. Bu duygunun kendisi için önemli olduğunu anlayan bebeğiniz, sizin yokluğunuzda bu duyguyu arayacak, sevgiyi böylece öğrenmiş olacaktır. Bebeğinizin ilk aylarda öğrenebileceği bir başka duygu ise; güvendir. Her zaman yanında olduğunuzu bilmek, ağladığında kucağınıza almanız, onu önemsediğinizi gösterir. İlk aylarda aşılanan bu güven duygusu, ileride onun yaşantısını önemli ölçüde etkiler. Kendine güvenli bir birey olarak yetişmek için, güven duygusunu hissetmelidir.

Gülücükler dağıtıyor

4. aydan itibaren bebeğiniz sizi gördüğünde mutlu olduğuna dair sinyaller vermeye başlar. Sesinizi duyduğunda ya da sizi gördüğünde tanıyarak, ayaklarıyla hızlı tekmeler atmaya ya da gülümsemeye başlar. Çeşitli sesler çıkarması ise, sizden ilgi beklediğinin bir işaretidir. Bebekler kendilerini rahat hissettiklerinde ve özellikle de annelerinin kucağındayken daha çok gülümserler. Onun bu neşesini, konuşarak tamamlayabilirsiniz. Şarkı söylemeniz, sevdiği renkli oyuncaklarını yanına getirmeniz, onun mutluluğuna katıldığınızı anlatır.

Özlem duygusu

8. ayla birlikte, bebeğiniz emekleyerek evdeki bir eşyadan diğerine ulaşmaya çalışır. Bu arada, onun yeni bir duyguyu daha öğrenmeye başladığını gözlemlersiniz. Bu duygu; özlemdir. Onu odada yalnız bırakarak bir başka odaya geçtiğinizde, peşinizden geldiğini ya da yüksek sesler çıkararak sizi çağırmaya çalıştığını görürsünüz. Anneden ayrı kalma korkusu, bebeklerde bu dönemde çok fazla rastlanan bir endişedir. Bebeğinizi odada yalnız bırakıp, evin içinde herhangi bir yere gittiğinizde, yanında bir başka tanıdık kişi kalsa bile, o sizin nerede olduğunuzu merak eder.

Öpme ve sarılma

Bebeğiniz 15. aya geldiğinde çevresinde gördüğü kişileri taklit ederek, sizi öpmeye başlar. Gözlem yeteneği geliştikçe, “sarılma”” denen hareketi de uygulamaya başlar. Başlangıçta ona bir eğlence gibi gelen bu haraketlerin, aslında çok da fazla bir anlamı yoktur. Fakat yaşı ilerledikçe özellikle de 3 – 4 yaşlarına geldiğinde, artık bu hareketlerin anlamını anlar. Eskiden belki de “oyun olsun”” diye sizi sürekli öpen bebeğiniz, artık size kızdığında, hoşuna gitmeyen bir şey olduğunda, bu hareketleri yapmayacaktır. Fakat, gelip sizi öptüğünde, bunun gerçek bir sevgi ifadesi olduğunu anlayabilirsiniz.

Test zamanı

2 yaşından itibaren çocuklar, hırçın ve söz dinlemez bir döneme girer. Bu dönemde sizin “Yapma!”” değdiğiniz her şeyin tam tersini yaparlar. Böyle durumlarda çocuk kendi kendine sorar “Kötü davranışlar göstersem bile annem beni sever mi?”” Bu sorunun cevabını almaya çalışan çocuk, davranışlarıyla adeta sizi bir testten geçirmeye çalışır.

Çocuğunuz size karşı ters davranışlar sergilediğinde, aşırı tepki göstererek ona kızmak yerine, yaptığının yanlış olduğunu anlatmaya çalışın. Bu durumun sizi rahatsız ettiğini ve onu çok sevmenize rağmen üzüldüğünüzü söyleyin. Sizden sürekli pozitif davranışlar gören çocuk, sonunda sizin kendisini sevdiğinizden emin olacak ve bu davranışından vazgeçecektir.

Bebeğinizi anlamanın ipuçları

Bebeğinizin sizi sevdiğini, onun beden dili sayesinde hissedebilirsiniz. Nasıl mı? İşte bazı ipuçları…

* Burnunuzu çekmesi, sizin yanınızda huzurlu olduğunu anlatmaya çalışmasından kaynaklanır.

* Yanından ayrıldığınızda ağlamaya başlıyorsa, sizi özlüyor ve yanında olmanızı istiyordur.

* Siz telefondayken ya da bir arkadaşınızla konuşurken bağırırsa, sizi paylaşmak istemiyor demektir.

* Evde işlerinizle uğraşırken, emekleyerek yanınıza geliyorsa, sizin yanınızda olmak istiyordur.

* Bütün gün onunla ilgilendiğiniz halde, akşam babası eve geldiğinde onun yanına koşuyorsa, bu “sizi daha az sevdiği’ anlamına gelmez

Princess Diaries, Get Smart, Devil Wears Prada… a short list of the movies this babe have acted in.

She is of such sweet appearance that I believe guys just want to take care of her, especially when she looks at you with those HUGE… eyes of hers… Well, the fact is she does not appear in roles that are all so sweet and nice. She acted in a movie Havoc, where she portrays a young lady, in her schooling days, taking her chance and wanting to experience the “bad”, “havoc” life. In the movie, she bares her breasts and appeared in a few intimate scenes that will shock those who still have the sweetie pie image of her stuck to their minds…

Below are a few pictures of courtesy of www.popholic.com, with her in a cleavage exposing dress, in which she auctioned herself of for a date with 3 fans…. for $12000… I wonder if those fans can even concentrate in their meals if they see her big beautiful eyes electrifying them, together with that plunging necklines… god… I want that meal.

Abschied nehmen ueber Kaffee. Traurig. Emotional. Schoen.

Auch wenn das Lied eindeutig nicht passt – so ist es in meinem Kopf. Xavier Naidoo’s “Abschied Nehmen” handelt von Tod – und davon kann hier nicht die Rede sein. Aber wenn Menschen, mit denen man vier Monate lang fast jeden Tag etwas unternommen hat, mit denen man gelernt und gefeiert, getanzt und gelacht hat – wenn diese Menschen so ploetzlich wie sie in ein Leben getreten sind wieder aus dem Leben austreten, dann heisst es Abschied nehmen. Und das ist schwerer als wir uns das alle gemeinsam vorgestellt haben. Abschied nehmen. Wenn dazu auch noch ein Auszug aus den eigenen vier Waenden kommt, koennen die Gefuehle ueberwaeltigen. Tschuess. Sydney. Erst einmal.

Was fuer eine unnormale Woche? Dienstagabend werde ich nie vergessen. Katharina, Dominica, Andreas und ich haben uns zum gemeinsamen Pizzaessen getroffen. Anschliessend sind wir in einen Park gegangen, um ueber die vergangenen vier Monate zu philosophieren. Wir haben uns ganz viele unglaublich tolle Dinge gesagt, Beobachtungen geteilt und vier Monate einer neuen Time of our life miteinander verarbeitet. Ein wunderschoener und ehrlicher Abend mit drei unglaublich lieben Menschen, mit denen ich die letzten Wochen und Monate verbringen durfte.

Abschied nehmen am Bondi Beach

Abschied nehmen am Bondi Beach

Gettin' naked

Auf Wiedersehen, Angels!

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Tschuess sage ich sehr haeufig auch zu Anne und Therese, die die letzten zwei Angels im Bunde sind. Therese wird bald mit ihren Eltern durch den Norden Australiens reisen und Anne wird ueber Japan nach Hause duesen. Wer weiss wo und wann sich unsere Wege wieder kreuzen?

One night out: Mika in Kings Cross

One night out: Kings Cross

One night out: Kings Cross

Eines der bekanntesten Werbebanner der Welt: Das beleuchtete Coca-Cola-Schild in Kings Cross

One night out: Kings Cross

One night out: Kings Cross

One night out: Kings Cross

One night out: Kings Cross

One night out: bei Therese

One night out: in Darling Harbour

One night out: in Darling Harbour

One night out: in Darling Harbour

One night out: in Darling Harbour

One night out: in Darling Harbour

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Abschiedscafe... Fotos. Erinnerungen.

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied von Harbour Bridge und Opera House. Vor vier Monaten gemeinsam erkundet...

Abschied nehmen ist ja auch feuchtfroehlig und so habe ich mich diese Woche auf so vielen Partys wie lange nicht mehr gefunden. Gespraeche mit Freunden wurden viel intensiver als sie es in den letzten Wochen waren, in denen wir alle unseren Alltag lebten. Jetzt haben wir ueber Zukunft und die Zeit in Australien philosophiert. Alle Namen und entsprechenden Geschichten der Menschen aufzuschreiben, die ich nun wahrscheinlich nicht mehr sehen werde ist viel zu schwer und viel zu traurig. – Ich freue mich aber und bin unendlich dankbar fuer dieses erste Semester mit vielen verrueckten, tollen, schrecklichen, unglaublichen, bewundernswerten Menschen, die mir das Gefuehl von Naehe in der fernen Welt gaben.

Mika. Peter. Sydney!

Mika. Peter. Sydney!

Mika. Dominica. Peter. Sydney!

Unsicher ueber das richtige Gefaehrt...

Jordi, Laura, Gerard, Carlos, Petter, Nic und Emma sind dafuer verantwortlich, dass ich mich in meinen eigenen vier Waenden wohl gefuehlt habe. Sehr wohl. Ein Haus mit acht Menschen hat immer seine Hoehen und Tiefen und am Ende sind wir wahrscheinlich insgeheim alle sehr froh zu gehen – aber eine tolle Zeit war es trotzdem. Unvergessen werden die unglaublichen Hauspartys sein, die ich in dieser Extase nur aus Filmen kenne. Die Cavendish-Family, wie Carlos uns nannte, war eine der intensivsten Erfahrungen. Emma ist leider schon Mittwoch ausgezogen und reist nun in Australien, Nic will wieder nach Taipei, wo er sich wohler fuehlt, Carlos zieht nach Randwick in die Naehe der Straende, Jordi und Laura ziehen in Newtown um und Gerard sucht eine neue Wohnung. Nur Petter wird bleiben – und in den kommenden Tagen viele neue Leute kennenlernen, die dem Haus wieder Leben einhauchen werden. Wer weiss, vielleicht werde ich ja bald als Gast auf eine der Hauspartys eingeladen?

Unglaublich. Erst in dieser Woche haben Dominica und ich es in den Centennial Park geschafft, einem der groessten Parks in Sydney zwischen Bondi Junction und der Innenstadt.

Centenniel Park, Sydney.

Grosse Fische im Centenniel Park, Sydney.

Hungrige Gaense im Centenniel Park, Sydney.

Hungrige Gaense im Centenniel Park, Sydney.

Hungrige Gaense im Centenniel Park, Sydney.

Das letzte Mittagessen, zum letzten Mal mit dem Schluessel die Zimmertuer und Haustuer schliessen – von jetzt auf gleich ist man Gast.

Am Sonntag ist Sebastian in mein Zimmer eingezogen. Der junge Deutsche kam nach Australien, um einen Job zu finden und ein bisschen Ablenkung von der Welt und der Krise in Deutschland zu erreichen. Ich habe ihn vor kurzem kennengelernt und er war auf Zimmersuche – das hat sich angeboten. Unvergessen wird der Moment bleiben in dem wir Sonntag unsere Rollen tauschten: Aus dem Gast wurde der Gastgeber – der Gastgeber wurde Gast. Nachdem ich meinen Schluessel uebergeben habe, habe ich mein neues Zuhause bezogen: Mika. Ein komisches Gefuehl. Leere. Und irgendwie auch nicht. Australien. Ja, Australien.

Beim Einkaufen fuer Mika entdeckt: Wunderschoene Strasse in Bondi Junction

Mika macht blau

Ich liebe Mika. Jedes Detail. Aber eine Sache musste geaendert werden: Die Polster. Bequem sind sie. Nur von der Farbe her haben sie nicht wirklich gepasst. Nach vielen Stoffproben, langen Diskussionen und ewigem Hin und Her haben wir uns entschieden: Blau. Passt gut. Passt Mika, ist Mika. Dominica hat mir am Meisten geholfen die Polster zu naehen. Und auch Anne hat angepackt. Meine Angel eben!

Dominica aka Banane, Kiwi, Erdbeere, Mango, Apfel, Birne...

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau! - Peter macht Pause!

Mika macht blau! - Peter macht Pause!

Mika macht blau! - Peter macht Pause!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Mika macht blau!

Hier brennt gerade der Himmel. Es sind schon jetzt 40 Grad – im Schatten! Perfektes Wetter um zu einem Roadtrip in die Berge aufzubrechen!