I have lost touch with my mundane routine…..(can I say I have lost touch with reality? hmmm not just yet…)

Coming back feels good…..but it is a bit daunting as well……

It started to snow when I was just about to leave….and the flakes came down beautifully…. just like the ones you see in a snow globe

I wish I could have captured the moment to share….

Antique or just Unwanted?

Ever walked into an antique shop? I love it…… it has a mood about it….. all the things in there old, new, broken, stolen, lost, snatched….I feel have a little story of their own…… makes me wonder tho….why do people give these things away? jewellery…..tables….paintings

I am sure they meant something to someone at some point in time…….it always intrigues me……I have this obsession with the past and the things in the past….

anyways before I drift away again…..lets talk about music….

Lost – Anouk

Her voice literally makes my hair stand….in a good way or a bad way? I still can’t tell …..

I honestly do not know what she is singing about….but I have my own interpretation

This song symbolises a strange hopelessness…a  human incapacity to do something …. she sings about being lost in someone…… lost in the contradiction of character in that person……and her own love and hate towards those contradictions …..

“If the roses are meant to be red…..violets to be blue…….but why isn’t my heart meant for you?” with lines you’d would think can it get any more cheesy?…..

and then

“Lost in this world……I even get lost in this song “ and with those lines she conveys perfectly that emotion of despair…..

I guess the guy was a musician…..as she carries on about his music being irresistable and then she says “Your voice makes my skin crawl” It is left for the listener to decide whether she hates his voice or loves it…… contradiction? I do not know….

She asks “Mr.Inaccessible, will this ever change? one thing that remains the same…..you’re still a picture in a frame”….. I love the way she calls him inaccessible……  she wants something to change but she is convinced there is something that will remain the same..again contradiction…… Does picture in the frame signify a memory?

What should change? why should something remain the same…….

“Lost in this world ……I even get lost in this song” she says,  “Am I the only one?”

After writing this out I just realized how random this post is……I know this doesn’t make sense….but I love the fact it doesn’t…

I want to break away from this constant need I feel to “make sense all the time” to everyone…..and even though I envy people who can…. Sometimes a Little No Sense helps…..

There used to be a Swedish radio station really worth listening to. I grew up listening to tracks like these until the golden days of this radio station were put to an end sometime in 1996. The station is apparently still around namewise but i bet by now it’ll sound like every other commercial radio station out there. I really miss the DJ:s on Bandit 105.5.

The torch appears to have been passed though, to another nice little radio station called Rocket 95.3fM, but i’d still like to take this opportunity to revive the magic of the years leading up to 1996, before the end of Bandit 105.5

I’ve compiled this playlist of as many songs i can remember being played on that station, let me know if I’ve missed a song that really should be in here.

#20091211 – time capsule: 1993-1996 (Bandit 105.5) (82 tracks in total)

(get your player at www.spotify.com)

I got a package containing three new CD’s today. Anouk’s albums Graduated Fool, Urban Solitude, and Together Alone.

What is slightly awkward about this, is that I am a big fan of Anouk’s music, and she’s probably my favourite artist. How could I not own these CD’s?

I found out about Anouk when I was about 8-10 years old, my brother had one of her first albums and I loved it! He owns all her albums but he’s not a very tidy person, and doesn’t take care of his stuff very well. Anouk’s albums are now scratched and won’t play anymore. I have transferred her songs from my brother’s CD’s to the computer years ago, but I like to have an actually working copy of these albums on physical CD as well.

I must admit that I almost never buy CD’s. I love music, but most of the time I find going out to buy an album too much hassle. I download tracks or find them on YouTube, with the intention of going out and buying the actual albums if I like the music to support the artist. Of course I almost never do. The times that I did buy the actual physical CD, it got stolen by my sister and lost (this happened to an album of the Counting Crows). The other CD’s I own are all by artists signed by DFTBA records. My sister has no clue who these people are so she won’t steal these out of my room. But again, how many times do I pick up the cases, take out the CD, and play them in my crappy 8 year old CD player? Very rarely. Everything is in my iTunes library!

So why did I buy the physical CD’s? I have this tiny shelf in my room with my DFTBA CD’s, and I just love the way it looks. I think it’s important to try and get a legal copy instead of downloading illegally to support the artist.

The last reason is that I didn’t have any Anouk tracks on my new shiny MacBook Pro. I could have gone and downloaded them illegally, but I really like to build a durable physical collection of albums by artists I love, and Anouk is currently at the top of my list. So now I have transferred the songs into my iTunes library, and I absolutely love it.

Maarten Schäfer - Storytelling workshop by Maarten Schäfer - CoolBrands

 Maarten Schäfer is creative mind for CoolBrands in Amsterdam – He travels the world to interview brands -  There is only one question: “what’s your story?”  The stories are written with a wow factor and stickiness and published in CoolBrands the Guru Book – In workshops, people are teached how to create talk value – in this photo: Storytelling workshop by Maarten Schäfer – CoolBrands 

Workshop storytelling by Anouk Pappers - CoolBrands

CoolBrands Storytelling workshop at infiniti in Geneva

Maarten Schäfer is creative mind for CoolBrands in Amsterdam – He travels the world to interview brands -  There is only one question: “what’s your story?”  The stories are written with a wow factor and stickiness and published in CoolBrands the Guru Book – In workshops, people are teached how to create talk value - Storytelling workshop by Maarten Schäfer – CoolBrands

Het is mogelijk, eindelijk. Schaamteloos reclame maken over mijn rug. Ik red het nou eenmaal niet om jullie zelf iedere dag te vermaken. Mocht je ook graag schaamteloos reclame voor jezelf willen maken, stuur een email naar ingelise@live.nl met daarin naast je naam en website en een goede reden, vijf van je mooiste foto’s of een blog/column speciaal geschreven voor mij. Gewoon, omdat het kan.

Door Anouk
Ik ga het vandaag eens hebben over een onderwerp waarvan menig wangetjes spontaan beginnen te blozen. Ondanks dat men steeds opener wordt, blijft de taboe die er heerst groot. Mensen gaan zenuwachtig zitten friemelen, slaan hun ogen neer en proberen door te gaan op een ander onderwerp. De moderne maatschappij is blijkbaar toch niet zo modern als we denken.

Technologisch gezien zijn we erg modern, kijk maar naar hoeveel er is ontwikkeld de afgelopen jaren. Personen die 5 jaar jonger zijn dan ik hebben al een compleet andere opvoeding en jeugd gehad. De Super Nintendo en Play Station 1 zijn de enige spelcomputers die ooit dit huis binnen zijn getreden. De Super Nintendo stamt uit het jaar nul, die overigens nog steeds op mijn kamer staat, en de Play Station 1 heeft inmiddels ook al weer kinderen en kleinkinderen. Een mobiele telefoon kreeg ik pas toen ik naar de middelbare school ging en een televisie en computer heb ik zelf moeten kopen. Ik begrijp dat tijden veranderen en dat mijn Super Nintendo plaats heeft maken voor de Nintendo Wii, maar dat kinderen van een jaar of 8 beltegoed komen halen bij mijn kassa, dat wil er nog niet in. Wat moet een acht jarige met een telefoon? Wordt er tegenwoordig niet meer op het schoolplein afgesproken om die middag samen te spelen? Of halen ze hun vriendjes en vriendinnetjes niet meer op bij hun huis? Persoonlijk ben ik wel blij met de technologische veranderingen, ook al was het misschien beter geweest als deze nog even bij de kleine kinderen weg zouden blijven.

De allerbeste uitvinding van deze moderne maatschappij heb ik nog niet genoemd. Het Internet. Ook al bestaat het al veel langer dan dat ik besta, pas sinds de jaren ’90 begon de bevolking het te gebruiken en ergens in mijn basisschoolperiode leerde ik het kennen. Hiermee kom ik weer terug bij het punt waarmee ik begon. Wanneer je iemand op straat een mini enquête zou voorleggen over wat voor sport ze doen, zal menig mens zonder moeite antwoord geven. Maar wanneer je naar geldzaken, drugs of seks gaat vragen loopt men hard door. Een voordeel aan internet is dat het anoniem is. Uiteraard kunnen ze via je IP-adres uitzoeken wie je bent en vanwaar je internet, maar gelukkig doen mensen daar niet de moeite voor. Anonieme enquêtes zijn meer toegankelijker geworden met de komst van het internet.  Je hoeft niets aan gegevens in te vullen, maar alleen antwoord te geven op een paar vragen. Simpel toch?

Er zullen genoeg mensen zijn die het ondanks de anonimiteit nog steeds te beschamend vinden om over seks te praten en zullen de enquête niet invullen. Maar gelukkig zijn er ook mensen die het aandurven om er over te praten met anonimiteit als voorwaarde. Zo stuitte ik vanmiddag op een interessant nieuwsbericht. Of eigenlijk een shockend nieuwsbericht naar mijn mening. Ja jongens en meisjes, this is it. Laat die oortjes maar rood worden, begin maar te blozen of klik weg als het te spannend wordt, want we gaan het hebben over seks. Ja zijn die oortjes opgewarmd? Dan zal zullen ze nu helemaal gaan gloeien. We hebben het vandaag niet zomaar over seks, maar over anale seks. Het vrouwenblad Viva heeft onder 514 vrouwen een enquête afgelegd en de resultaten lieten mijn mond openvallen. Achtenveertig procent van de ondervraagden beweerd wel eens anale seks te hebben, waarvan zesentwintig procent dit maandelijks doet een vijftig procent op halfjaarlijkse basis.

I am shocked! Ik vind het ranzig en bovendien kan het nooit fijn aanvoelen voor de vrouw (of man in sommige gevallen). Ik had verwacht dat de percentages veel lager zouden liggen. Voordat ik het effect van een wagenwijd openstaande mond bij jullie weghaal hou ik er over op en laat ik jullie achter met deze getallen nog na galmend in je oren. En hoe rood waren je oortjes? Werd je een beetje zenuwachtig? Begonnen je wangetjes te blozen? Viel dat allemaal wel mee? Dan ben je misschien wel klaar voor deze moderne maatschappij. Viel het zwaar op je dak? Nou wees gerust, Ingelise zal je weer verder vermaken met de wat luchtigere onderwerpen en ik zal voortaan maar stoppen met het schrijven van columns. Dat was toch al niet mijn ding.

Liefs Anouk.

1. Bodies #4 – Robbie Williams

2. Mamase – K3

3. Stereo Love – Edward Maya featuring Vika Jigulina

4. Just Say Yes – Snow Patrol

5. Sexy Bitch – David Guetta featuring Akon

6. Hot – Inna

7. Evacuate the Dancefloor – Cascada

8. I Gotta Feeling – Black Eyed Peas

9. Three Days in a Row – Anouk

10. Haven’t Met You Yet – Michael Buble

From her fantastic new album “For Bitter Or Worse”, dutch singer Anouk (35) is releasing the great song “Woman” as next single. Since 1997 she released 8 albums, started with the fantastic album “Together Albone” and her breakthroug hit “Nobody`s Wife”. She has a unique voice and sings great rock, pop and blues songs.

Unfortunately her success is still limited mostly to the Netherlands, although she worked a lot in the US and lived there for a while. In her home country she reached everything an artist can achieve, every year she gets several TMF music awards and in 2006 she got an MTV European Award for Best Dutch artist.

Here is the new video from the powerful woman:

http://www.anouk.com

mi-e dor de tine.

incontinuu incontinuu incontinuu

I shot the sheriff

si cand imi dau jos ciorapii negri, dantelati

si cand imi beau cana cu lapte dimineata

in special cand imi scot pisoiul la plimbare

dar mai ales seara, it just kills me.

ma innebunesti, imi spui. dar manile tale stau reci

ca un preambul la trecutul meu fara glorie.

brain washing

si genunchii tai cuminti,ghemuiti in burta unei mame

careia ii spui “iubito”, don’t rock my boat

Iubitule

mi-e dor de tine

de cojocul tau din blana de urs in care ma invelesti cand am febra

de acuarele, suferindele culori ce-mi izvorasc dintre degete.

m-au intepat, asta vroiam sa-ti spun. mi-au facut o gaura in vena si dupa aia

cica trebuia sa vad lumea altfel, sa imi dau seama de mersul lucrurilor.sa nu mai zic ca luna e soare si soarele e luna

sun is shining

m-a durut

here comes the hotstepper

dorul

de tine cel care trebuia sa fii acolo sa-ti lipesti buzele

sa-mi opresti sangerarea

sa spui: oh, oh

walk on by

sangele tau e sangele meu razvratit

indulcit

nedelimitat de conturul unor vase fara colesterol.

sangele tau

e toata dragostea noastra!
esti bine, iubito.

o sa fii bine

a toi

Anouk

Na de release van het nieuwe album ‘For Bitter Or Worse’ in een uitverkocht Paradiso staat Anouk op donderdag 12 november in Ahoy! Voorafgaand aan het album is de eerste single ‘Three Days In A Row’ uitgebracht. Het nummer kwam meteen op de hoogste plaats van de Airplay Charts binnen. Eerder deze zomer gaf Anouk al een voorproefje van het album door één nummer gratis weg te geven aan haar fans. Het nummer ‘Today’ was na haar optreden op Pinkpop een week langs gratis te downloaden op haar website. Anouk heeft in de afgelopen jaren in heel wat verschillende zalen en op diverse festivals opgetreden, waaronder Pinkpop, het Westerpark en Paradiso. Nu is het de beurt aan Rotterdam!

Kaarten zijn hier verkrijgbaar

My tow other Pullip dolls arrived yesterday. I was happy and relieved to pick them up from the post office.

Here they are in their box…

Anouk in the box in her stock clothes and wig…

Maya in the box in her stock clothes & wig…

Here’s the girls for their first photo together…

The sister’s…

Oona was happy to see her younger sister, Anouk at last.

Maya’s initial make-over…

I changed her wig and got her into a new dress and shoes.

I’m working on her face at the moment and her eye chips.

Will post more photos after.

Hope your all having a good Holloween, everyone!

Happiness!

Thorsten hat mal wieder gewühlt, damit sein Regal endlich voll wird, wir haben eine neue Kategorie und präsentieren unsere Wohnzimmerkritik im Schnelldurchlauf zu Skye Edwards, Ilse DeLange, Sophie Zelmani und Carol Elliott.

Carol Elliott © offizielle Myspace-Seite

Carol Elliott – The People I Meet

Fangen wir mit der ältesten CD – in jeder Hinsicht – im Reigen an: Carol Elliotts The People I Meet ist ein Folk-Album mit Countrystimme, eine Stimme, die hier und da auch an unsere Konzertkritik von letzter Woche, Ann Vriend erinnert. Wer früher Mary Black gehört, hier und da mal Joan Baez bei den Eltern geklaut hat oder auch gerne mal eine Art Countryscheibe zum Autofahren braucht, ist mit Carol Elliott gut bedient. Frau mit Gitarre und melancholischen Texten, aufgenommen in Nashville. Leider mit lieblos gruselig gestaltetem Cover (das gehört bei Taxim aber wohl zum guten Ton). The People I Meet stammt aus dem Jahr 1996 und so sieht es auch aus. Ob sich bei der Produktion von Folk bis heute dramatisch etwas geändert hat, entzieht sich unserer Kenntnis, vielleicht sind aktuell wieder andere Raumklänge schick. Diese Produktion ist jedenfalls solide und hat keine negativen Auswirkungen auf die künstlerische Leistung. Schöne zweistimmige Passagen bekommt man ebenfalls geboten wie z.B. bei »Angels«. Thorstens Favoriten auf dem Album sind neben dem Titeltrack auch »V.T. & Me« und »What about us«. Jule hingegen steht mehr auf »Angels« oder »Roller Coaster Ride« – den Thorsten nach kurzer Überlegung doch auch dann besser findet  als den Titeltrack… Und überhaupt das ganze Album »gar net schlecht«.

Ein empfehlenswertes Folk-Album – und genau dazu sollte man entweder in entsprechender Stimmung sein oder Folkfan. Sonst findet man es vermutlich langweilig und die Stimme gewöhnungsbedürftig.

Carol Elliott – The People I Meet

Noch ein paar soft und hard facts: Optisch erinnert Frau Elliott ein wenig an die mögliche Mutter von Juliette Lewis. Außer diesem einen Album gibt es leider keine anderen Veröffentlichungen, derzeit schreibt sie Kurzgeschichten, betätigt sich als Malerin und ist hier und da auch noch auf der Bühne zu sehen, allerdings nur in USA. Kaum zu glauben, aber es gibt sogar eine deutsche Fansite mit ein paar alten Fotos und Bildern von ihrem (einzigen?) Auftritt in Deutschland bei Jürgen v. d. Lippe. Der Bass auf diesem Album stammt vom Alisson Krauss-Bruder Viktor, Produzent Steve Gibson war entweder Country- oder Pornostar, genaues ließ sich von uns via Google oder Wikipedia nicht recherchieren.

Grabbelkisten-Fazit: Carol Elliott kann uns die Winterabende vor dem Kamin oder der Etagenheizung versüßen, am Besten mit einer Kanne Tee, Kerzenlicht und leckeren Plätzchen *hoho*. Einige billige und vor allem gebrauchte CDs sind z.B. bei einem großen Frauenkriegerversender zu erwerben.
Grabbelkisten-Preis: 2,99 Euro (im MediMax, Böblingen), Vergleichs-Preise schwer zu finden, da kaum noch erhältlich; ab 0,85 (an amazon angeschlossener Versender)

Carol Elliott – The People I Meet
VÖ: 1996 bei Heartstrong Records, VÖ in Deutschland 1999 bei Taxim Records

Carol Elliott bei MySpace
Carol Elliott im Web

Aktuelles Promobild von Skye Edwards © Thierry Le Goues

Skye – Mind how you go

Just zum gestrigen Trefftag hat Skye ihr neues Album Keeping Secrets veröffentlicht (hat der Thorsten ja gut hinbekommen) – komplett in Eigenregie wie es scheint, denn an einem Label ist sie laut ihrer MySpace-Seite nicht interessiert. Wir wollen uns aber dem bereits 2 Jahre alten Mind how you go widmen, dem ersten Soloalbum von Skye Edwards. So, und jetzt kurz in euch gehen, genaauu, das ist die ehemalige Sängerin von Morcheeba. Damit hat sie bei Jule schonmal einen kleinen Bonus für die Erst-Hörung. Denn Morcheeba haben unbestritten mit ihr ein paar groovende und eingängige Veröffentlichungen auf den Markt gebracht. Das Album beginnt mit einem Mädchentrack – denn die gucken schließlich Grey’s Anatomy (wieder so eine Entdeckung aus dieser Serie, gute Auswahl und Arbeit, Mister oder Miss Music-Supervisor). »Love Show« bleibt auch der Titel, der am meisten überzeugt auf Mind how you go. Das Album hört sich im weiteren Verlauf leider stark nach Bandproduktion und nicht nach Solokünstler an. Recht präsenter Bass und oft zurückgestellte Stimme. Was bei dem (hier) fragilen Sound von Skye Edwards leider kontraproduktiv ist. Die Songs klingen teilweise so, also wolle man auf jeden Fall nicht die Morcheeba-Fans vergraulen (z.B. bei »Solitary«), aber trotzdem etwas Eigenständiges erschaffen. Gelingt das?

Skye Edwards – Mind how you go

Ruhig, elektronisch-akustisch, ein Album für den frühen Morgennebel, aber nicht zum Wachwerden, sondern zum finalen Chillen bzw. Absacken bei Sonnenaufgang. Es geht längst nicht so ab wie bei frühen Morcheeba-Alben, sondern es plätschert alles sehr smoooooooth vor sich hin. Schade auf jeden Fall, dass die Stimme nicht ausreichend zur Geltung kommt, Bonus (siehe oben) also leider durch den Produzenten (Patrick Leonard, der wird nachher nochmal wichtig) verspielt. Wir hatten das Organ von Frau Edwards bei Morcheeba etwas präsenter in Erinnerung (wahrscheinlich lag es an den Unmengen Lagavulin, die laut CD-Booklet von Leonard angekarrt wurden, dass es dermaßen entspannt klingt). Mind how you go stellt sich ein wenig als »Do you mind how« (oder so ähnlich) heraus. Das Album rauscht durch die Ohren, tut nicht wirklich weh und zurück bleibt wenig. Aber wer schon bei Sade Durchhaltevermögen bewiesen hat, wird Skye Edwards sicherlich bis Minute 42 treu bleiben. Ähnliches könnte auch für das neue Album gelten, das allerdings deutlich elektronischer daherkommt – urteilt man nach den kurzen Teasern auf der MySpace-Seite. Empfehlungen zur richtigen Hör-Vorbereitung der Alben geben wir hier aus rechtlichen Gründen nicht, aber wer nicht drauf kommt, sollte mal einen Blick auf den letzten Titel des hier vorgestellten Albums werfen.

Grabbelkisten-Fazit: Auf keinen Fall während einer langen Autobahnfahrt hören, sondern erst wenn ihr wieder zuhause seid und nichts mehr vorhabt. Mind how you go ist dank der schönen Stimme auch für Patienten mit Schlafstörungen bestens geeignet. Thorstens persönliches Fazit: »Jetzt hab ich halt einen weiteren Regal-Zentimeter im CD-Archiv dauerhaft aufgefüllt.« Immerhin ist die CD hübsch.
Grabbelkisten-Preis: 2,99 Euro (im MediMax, Böblingen), heutiger Vergleichs-Preis 14,95 (amazon) und 14,99 (jpc)

Skye – Mind How You Go
VÖ: März 2006 bei Eastwest (Warner)

Skye Edwards bei MySpace

Video zu Love Show

Sophie Zelmani fotografiert von Mister Magicknips Anton Corbijn

Sophie Zelmani – Memory Loves You

Auch hier haben wir es mit einer fragilen Stimme zu tun: Sophie Zelmani ist sowas wie die schwedische Leonore Cohen (und hat unglaublich geniale Promofotos wie dieses hier, das musste Jule einfach so groß abbilden). Durchgängig ruhige Songs, aber eben mit deutlich mehr Spannung und Dynamik als bei Skye Edwards. Wie sagt Thorsten so schön: »Der Sound atmet.«, will sagen, Spielfreude und Seele sind da wo sie hingehören: auf das Album. Die Songs haben Tiefe und sind teilweise schwere Emotionsbrocken, Zelmani ist mit jeder Faser ihres Körpers dabei (Zelle kann man ja nicht mehr sagen). Auch die Produktion des Albums passt perfekt in seiner Zerbrechlichkeit, da hat ihr langjähriger Produzentenpartner Lars Halapi – selbst Country- und Jazzmusiker und Gitarrist auf Memory Loves You – einfach den Bogen raus. So fragil und nah die Songs selbst sind, so fern und unnahbar bleibt Sophie Zelmani, wenn man einen Blick in ihre Biografie und z.B. die aktuell abgesagten Tourdaten wirft. Sie gehört eher zu den scheuen Stars, die am liebsten ihre Songs und Ideen im Studio verwirklicht, aber kein großes Interesse an Öffentlichkeit hat. Das soll ihr gegönnt sein, wenn sie weiterhin so melancholisch-schönen Akustik-Pop veröffentlicht.

Sophie Zelmani – Memory loves You

Ihre Heimat Schweden liebt sie, dort stieg ihr letztes Album The Ocean and Me direkt auf Platz 1 ein. Hier und da sind Ähnlichkeiten zu Jewel in ihren besten Zeiten festzustellen (abgesehen von der Stimme). Denn zum Pop gesellen sich in einigen Songs auch ein wenig Country oder Folk. Memory Loves You stammt aus dem Jahr 2007, davor hat sie bereits sechs Alben veröffentlicht, die allerdings völlig an uns vorbeigegangen sind. Unser Favorit: »Love on my Mind«.
Wer mehr über Sophie Zelmani und ihre Art von »langweiliger Musik« erfahren will, sollte mal einen Blick auf diesen laut.de Artikel werfen.

Grabbelkisten-Fazit: Schöne Songs für vernebelte Herbsttage oder wahlweise windige Tage in der Prärie oder der frostigen Blockhütte.
Grabbelkisten-Preis: 2,99 Euro (im MediMax, Böblingen), heutiger Vergleichs-Preis 7,95 (amazon) und 17,99 (jpc)

Sophie Zelmani – Memory Loves You
VÖ: Februar 2007 bei Epic (Sony Music)

Sophie Zelmani bei Myspace

Sophie Zelmani im Web

Artist-Site bei Sony Music

Produzent Halapi bei MySpace

Wundervolles Manga-Video zu Time von der aktuellen VÖ The Ocean and Me

Ilse DeLange mit kleiner Lederjacke

Ilse DeLange – The Great Escape

Was unsere Begeisterungsfähigkeit angeht, müssen wir einerseits zugeben, dass Jule wohl am heutigen Abend eher der Popmusik zugeneigt ist und ihr Frau DeLange bei unserem Extrem-Listening (vier Alben in 2 Stunden) spontan am besten gefallen hat. Andererseits widmet Thorsten der Optik des letzten Albums deutlich mehr Aufmerksamkeit (Männer!) und sagt, dass das nur an der Farbe des Inlays liegt (grün – ja, schon klar…). Der Rest, also die Akustik, langweilt ihn eher. Abgesehen von der grünen Farbe erinnert das Styling ein wenig an die 70er (und das hat jetzt nicht Thorsten gesagt), sehr lichtdurchflutet (mehr Weichzeichner gibt’s nur bei Bilitis). Optisch hat sie entfernte Ähnlichkeit mit Avril Lavigne oder Nicole Kidman. Leider passt Frau DeLange die Jacke vom Shootingkleiderständer nicht. Aber die hatte sie bei den Aufnahmen wohl nicht an. Zumindest singt sie nicht eingequetscht, sondern mit recht klarer Stimme, hier und da mit gewöhnungsbedürftigem Vibrato (wer sich noch an die Songs der Kelly Family erinnert, weiß was wir meinen).

Ilse DeLange – The Great Escape

Produzent Patrick Leonard – jaa, da isser wieder – hat den Lagavulin offensichtlich im Schrank stehen lassen, denn die Platte klingt deutlich frischer als der Solo-Erstling von Kollegin Edwards. DeLange klingt ein wenig wie ihre Landsmännin (oder wie sagt man da jetzt? Landsfrau? Landsmannseuse?) Anouk, nach einer Prise The Coors und deutlich nach Sheryl Crow, und dann kann man hier nach Wahl noch ein paar Popdamen eintragen. Denn die sauber produzierten Popsongs hätten auch von anderen Künstlern veröffentlicht werden können. So eine echte Handschrift ist nicht zu erkennen, es fehlt an Eigenständigkeit. Was nicht die Qualität schmälern soll; handwerklich ist das alles recht gut. Gesang und Arrangement kuscheln sich schön zusammen, ab und an gibt es auch Überraschungen. Aber der echte Knalleffekt bleibt aus. Vielleicht ist das ja bei ihrem aktuellen Album Incredible anders – das kann man bei obig erwähntem CD-Versender für sage und schreibe 70,- Euro als Import erwerben. Irre… Ist im Onlinestore von Ilse DeLange deutlich günstiger…

Grabbelkisten-Fazit: Fast 60 Minuten bietet The Great Escape – schöne Popmusik, die hier und da vielleicht etwas druckvoller und eigenständiger daherkommen könnte. Für Anouk-Fans sicherlich eine hübsche hollän- – äh ups – niederländische Alternative. Thorsten gefällt nach wie vor das Cover noch am Besten an der CD. Also vielleicht vorher mal kurz reinhören
Grabbelkisten-Preis: 2,99 Euro (im MediMax, Böblingen) und für Jule 0,- Euro (Thorsten hat ihr die CD gleich geschenkt), heutiger Vergleichs-Preis 17,95 (amazon) und 17,95 (jpc)

Ilse DeLange – The Great Escape
VÖ: Februar 2007 bei Universal

Ilse DeLange im Web

Ilse DeLange bei MySpace

Ilse DeLange bei Twitter

Video zu So Incredible vom gleichnamigen, aktuellen Album (wir fragen uns, warum man mit einer Niederländerin ausgerechnet ein Video im Wohnwagen macht?)

DISTINGUIDO SEÑOR ANOUK,

Le escribo esta entrada con el fin de comunicarle algo que, si bien no tiene importancia, resulta curioso.

Usted me conoce, Anouk, y sabe que no soy una persona competitiva. Sin embargo, al comprobar esta mañana que mi número de visitas había, no sólo igualado, sino también superado, el de su blog,debo confesar que me ha hecho ilusión.

Soy consciente de que este hecho se debe casi exclusivamente a la falta de actualizaciones en home/anouk y que en el momento en que empiece a publicar de manera más o menos regular, volverá a superarme, puesto que:

1. Tiene usted una habilidad pasmosa con las etiquetas y los enlaces (grandes cantidades) y

2. Es usted más ingenioso que yo.

Así pues, pienso aprovechar este periodo suyo “poco literario” para publicar todos los artículos que se me ocurran para, al menos, ampliar la distancia respecto a usted.

Espero que sepa que no es nada personal con usted, puesto que le tengo gran estima, se trata, más bien, de un tema de EGO, creo suponer que combinado con cierta dosis del payasismo y la estupidez propias de mi persona.

Sin más, me despido cordialmente de usted, y le invito a mandarme a la mierda la próxima vez que nos veamos.

Un saludo,

dRkY

Would you name your daughter Sue – just Sue?  In the Netherlands, plenty of parents are opting for a related nickname name.

Thanks to Kelleita for suggesting Sanne as Name of the Day.

I first mentioned Sanne more than a year ago in a post about Susannah.  While Susannah is feminine and conjures up images of a pinafore-clad girl churning butter, Sanne is cosmopolitan, even sleek.  And yet both come to us via Shoshannah – a Biblical, Hebrew name meaning lily that might just stretch all the way back to Ancient Egypt.

There’s nothing throwback about Sanne.  While she’s never charted in the US Top 1000, she’s currently all the rage in the Netherlands, ranking #5 there in 2008, and even reaching the top spot #1 in recent years.

For an American audience, popular Dutch names range from the familiar (Sophie, Emma, Eva and Julia all feature in their Top Ten) to the surprising (Isa, Noa, Lieke, Lotte, Anouk and Maud are all current favorites, too).  While a few of these – Lieke seems like a real stretch – would not import well to the US, many of the others have cross-cultural appeal.

Let’s put Sanne in that second group.  The Dutch derived Sanne from Susanne, as a contracted form.  (Scandinavians did the same with Susanna and arrived at Sanna.)

But what if you’re not Dutch?  Let’s suppose you’ve never even been to Amsterdam.  Would Sanne work for you?

Maybe.  The ending -sana is common in plenty of languages.  There’s the Russian Oksana, the Nigerian Hasana, even the (probably) Persian Roxana.

On the map, you’ll find a hamlet in Northern Germany and a village in eastern Nepal both called Sanne.

If we think of Sanne as a twist on the diminutive Sue, there’s even a stronger case for her use.  As a stand-alone name, Sue charted in the US Top 100 from 1939 through 1950.  That’s more than 40,000 Sues born in the 1940s alone.

Notable Sannes are few, and almost entirely  European:

• Sanne Salmonsen was a Danish pop singer in the 80s;
• A handful of (mostly) Dutch athletes wear the name;
• The winner of Holland’s Next Top Model back in 2006 was Sanne Nijhof.  Fellow contestants included Marcia, Annika, Daisy and Charmayne.

While Sanne isn’t hard to say – SAH nuh, sort of like the Latina Ana with an S – the spelling could prove problematic.  If you’ve never seen this name before, it could be tempting to rhyme her with sane, or even just give her a one-syllable pronunciation – sand sans the final d, maybe.

But if you’re willing to work through those challenges, Sanne makes for an international import that could wear well on both sides of the Atlantic.

Postman – Postman (hiphop)

Anouk – For Bitter or Worse (pop/rock)

Naast Jantje en Yolanthe, Patricia en Adam en Hans en Connie kwam er dit jaar ook een einde aan de relatie tussen rapper Remon Stotijn (Postman) en zangeres Anouk. Ironie of niet, de twee brengen ook hun nieuwe album vrijwel gelijktijdig uit. En dat vraagt natuurlijk om een grondige vergelijking.

Van het negende studio album van Anouk weten we eigenlijk al wat te verwachten. Solide pop/rocksongs afgewisseld met gevoelige ballads en iets stevigere nummers. Postman, minder bekend bij het grote publiek, staat eigenlijk altijd garant voor een goede plaat.

Productie

Met Kills me opent Postman al meteen fantastisch. Verreweg het beste nummer van de cd en tevens de eerste single. De ingezette weg wordt vervolgens niet meer verlaten: fantastische productie waarbij old school hiphop wordt gepolijst met rock-, jazz- en soulinvloeden. Daarbij zijn vooral Crowded, The Way en Get out hoogtepunten.

Ballads

Waar Postman vrijwel alles goed doet, maakt Anouk er een onsamenhangend zooitje van. Ja, ze heeft de stem. De stem die haar eigenlijk altijd redt, zelfs als het nummer zwak is. Maar mag ze daar na twaalf jaar nog wel op blijven teren? Ze heeft vaker in een studio gestaan, dus je mag nu wel verwachten dat ze weet waar haar sterktes liggen. Die sterke punten zijn dus niet de totaal inwisselbare, zeikerige ballads (ik tel er vier), maar soulvolle, energieke nummers als In this World en Walk to the Bay. Die zijn er echter te weinig, waardoor For Bitter or Worse te veel skipmomenten bevat om een hoogtepunt in haar oeuvre te zijn.

Uiteraard gaat Anouk het komende jaar weer een paar keer de Arena of Gelredome uitverkopen. En Postman zal blij zijn geen bn’er meer te zijn. Het oordeel van deze strijd is echter: Postman wint niet op punten, maar met een knockout in de eerste ronde.

Beoordeling Postman: ****

Beoordeling Anouk: **

Nelly Furtado – Mi Plan (latin/pop)

Mi Plan is het vierde studio album van de Canadese schone Nelly Furtado. Na het succes van Loose in 2006, boort ze voor deze plaat haar Latijnse roots (want: Portugees bloed) aan voor een Spaanstalig album. Dat is dapper, maar ook verdomde jammer.

Furtado houdt ervan om nieuw muzikaal gebied te verkennen. Begonnen als triphopper, in haar pubertijd deel uitmakend van een rapformatie om vervolgens twee popalbums met mooie catchy gitaarliedjes te maken. Net toen ze door critici en publiek in de armen was gesloten gooide Furtado het roer opnieuw om. Een samenwerking met producer Timbaland was het gevolg, een commercieel megasucces met Loose het resultaat. Dat deze truc niet altijd werkt, wordt duidelijk op Mi Plan.

Hitpotentie

Het klinkt allemaal namelijk net iets te makkelijk. Ondanks het altijd aanwezige, fijne melancholieke stemgeluid van Furtado, gaat deze plaat ten onder aan zwakke productie en gelikte Latijnse wannabe Timbalandbeats. Commercieel succes uitgesloten? Nee, dat niet. Daarvoor hebben nummers als Manos al Aire en Bajo Otra Luz te veel hitpotentie.

Met Mi Plan laat Nelly Furtado andermaal zien dat ze er geen zak om geeft wat mensen van haar verwachten. Ze bewandelt haar eigen muzikale weg en daar moeten we het mee doen. We wachten dus in spanning af wat ze ons de volgende keer brengt. Helaas is dat nu veel te weinig.

Beoordeling: **

Jay-Z – The Blueprint 3 (hiphop)

Twee maanden geleden bracht de zelfverklaarde ‘Greatest rapper alive’ Jay-Z de eerste single van zijn derde Blueprint album uit. Death of Auto-tune (D.O.A.) was een fenomenaal nummer dat het verwachtingspatroon tot ongezonde hoogtes wist op te krikken. D.O.A. is nog steeds fantastisch, de cd als totaalplaatje valt echter wat tegen.

Het is een probleem waar veel hiphoppers mee kampen: de productie van een plaat komt in handen van drie of vier producers met als gevolg een verzameling nummers waarin elk spoor van muzikale symmetrie of cohesie ontbreekt. Op The Blueprint 3 produceren Kanye West, Timbaland, No I.D. en Pharrell Williams. Dat zijn er drie teveel.

New York

Er valt echter nog genoeg te genieten. Samen met Alicia Keys brengt Jay-Z een indrukwekkende ode aan New York in Empire State of Mind en voor het epische Run this Town doet hij het met Rihanna en Kanye West.

The Blueprint 3 is niet het meesterwerk gebleken waar vooraf op gehoopt werd. Wel is het, dankzij een drietal topnummers, een waardige afsluiter van de Blueprint trilogie.

Beoordeling: ***

Moke – The Long and Dangerous Sea (pop/synthrock)

VARA-huisband Moke is terug voor een tweede album. Na Shorland (2007) pakt de Amsterdamse formatie het nu heel anders aan. Van stevige rock met Britse invloeden naar een jaren ’80 rocksound. Moke ontdekt synthesizers, drumcomputers en orgels. En Anton Corbijn deed het artwork.

Het lijkt erop dat de heren ergens in het afgelopen jaar hun cd-kast aan het opruimen waren, een oude plaat van Duran Duran vonden en zich hierdoor lieten inspireren. En daar is niks ergs aan, The Long and Dangerous Sea is namelijk een hele degelijke cd geworden met nauwelijks zwakke nummers. Het is wel jammer dat de band niet echt buiten de eigen oevers durft te treden en daardoor alles van hetzelfde laken en pak lijkt. Alleen de ballad Nobody’s Listening steekt daardoor boven de rest uit. Een vreemde eend in de bijt als je naar de rest van het album kijkt, maar wel van toegevoegde waarde.

Akoestische set

Overigens heeft Moke ook nog een extra schijfje toegevoegd aan The Long and Dangerous Sea. Het gaat om een akoestische set van Shorland en is zeer de moeite waard. Het toont eens te meer aan dat Moke zich duidelijk heeft ontwikkeld tot een completere band. En dat is alleen maar goed in een land dat zogenaamde artiesten als Nick, Simon en de Toppers aanbidt.

Beoordeling: ***