imahen mula kay Antipas Delotavo, “Itak sa Puso ni Mang Juan”,  jk22b.blogspot.com/2004/12/music-and-society.html

CJ Tanedo, “Dog Show”, www.cuadrofilipino.blogspot.com/

Pag-deadma ni Arroyo, pagpronta ng anino

Ang ibig sabihin ng deadma ay nagsasawalang-kibo at pakialam, naghuhugas ng kamay. Deadma ang pangunahing taktika ni Gloria Arroyo kung gusto nitong maligtas sa gusot na tinatangka nitong pasukin. Nang sa gayon, walang direktang koneksyon na masasambit sa baho nito.

Deadma na naman si Arroyo sa mga kaguluhan sa bansa. Bigla na lamang may pipirmahan nang MOA (Memorandum of Agreement) ang MILF (Moro Islamic Liberation Front) at gobyerno sa Malaysia. Nagkarambola ang mga aninong prumonta rito—ang “peace” adviser na si Hermogenes Esperon at Press Secretary Jesus Dureza. U.S. pa pala ang sponsor ng pag-aaral at pag-broker ng MOA.

Halos sabay-sabay ang mabibilisang kaguluhan. Alam namang malakas ang reaksyon ng mga masasakop na anscestral domain ng MILF. Kinontesta ang MOA sa Korte Suprema, alam din na may pagtiwalag ito sa konstitusyon. At giniyera na naman ang Mindanao, na ayon kay Arroyo, para protektahan ang “bawat pulgada ng teritoryo ng bansa.”

Deadma rin si Arroyo sa cha-cha (charter change). Federalismo raw ang sagot para sa tunay na kapayapaan sa Mindanao. Ginamit pa ang oposisyong Senador Aquilino Pimentel na nag-sponsor ng panukalang batas para rito. Pati sa Kongresso, ang oposisyonistang si Rufus Rodriguez ay kinailangang i-withdraw ang kanyang panukala para hindi maiugnay kay Arroyo.

Ang problema sa pagdeadma ni Arroyo, kay raming gustong prumontang aninong alipores nito. Sila ang willing na kumuha ng bugbog, mangamoy ng baho nito, at sa worst scenario, mahuling may hawak ng loot o blunder nito. “Nabibili” sa pamamagitan ng reported na bribes, koneksyon, palitan ng pabor, promosyon sa pamahalaan ang mga ito.

Mahaba ang kwintas ng mga ulong pigtas sa leeg ni Arroyo. Kung sa marxista, ang surplus sa paggawa ay tinatawag na “reserved army” na nagpapanatiling mababa ang sahod; kay Arroyo ito ay “reserve bureaucrats” na handang mag-pawn ng sarili para maprotektahan at mailigtas ang reyna.

Ito ang mga komander sa giyera sa Mindanao na dumidiskarte sa pagbomba at pagpatay, pati sibilyan, para idisimulado ang krisis tungo sa resolusyong cha-cha. Ito ang salitan ng pwesto ni Romulo Neri na isa na sigurong pinakamaraming naupuan sa karambola ng musical chairs sa pamahalaan ni Arroyo. Ito ang pinakamaraming bilang ng retiradong Chief of Staff na may extended stay sa burukrasya ni Arroyo.

At maging ang pamilyang Arroyo ay marunong nang lumaro sa “deadmatology” (ang syensya ng pag-deadma). Polisiya na ng First Gentleman na hindi magsalita sa anumang bagay sa media. Si Mikee Arroyo ay naghugas na rin ng kamay sa cha-cha. Sinang-ayunan ang posisyong ok ang cha-cha pero pagkatapos ng termino ng kanyang nanay.

Ang mga anino ang nagmimistulang instigador at promotor, gayong ang anino ay anino lamang. Nasa laylayan lamang sila ng historikal na figura ng kapangyarihan. At ang kapangyarihang ito ng estado ay walang iba kundi si Arroyo. Ito lamang ang presidenteng nakakapanghimok ng dispaborableng opinyon sa kanyang pagmamaan-maangan.

Ang nagawa ni Arroyo ay imaximisa ang kanyang legacy ng pangde-deadma na nagsimula pa nang una siyang manungkulan sa pagkapresidente, at tumanggi pero binawing tumakbo at masalang sa pinakamalaking elektoral na pandaraya sa kasaysayan. Hindi ito pagsisinungaling dahil puro moral na batayan lamang ang mga ito. Walang kasong naipanalo sa Kongresso at korte.

Ito ay simpleng pangde-deadma. At nakupkop na ito ng Kongressong kanyang hawak, at nagsisimula na rin ang paborableng opinyon ng mga korte, kasama ang Korte Suprema, hinggil sa mga pro-administrasyong bentahe. Kung gayun, siya na presidente ay may hawak na ng lehislatura at judiciary.

Ang alaala ng batas militar ng diktaduryang Marcos ang nagpapalamnan sa kaisipan. Hindi nga ba’t kahit tinanggal ni Marcos ang batas militar ay nakapagkonsolida pa rin ito ng kanyang diktadurya? Walang dineklarang batas militar si Arroyo gayong ang pamamalakad sa bansa ay sa anino nito.

Ito ang neoliberal na pagkapangulo ni Arroyo. Napapangimbabawan niya at ng kanyang prumoprontang anino ang anumang politikal na krisis dahil hawak nila ang ekonomiya ng bansa. Di tulad ng negatibong ekonomiya ni Marcos, ang kay Arroyo ay puro paglakas at pag-unlad na statistiko. Na sa huli ay maari ring isiping anino lamang ng figura ni Arroyo—na ang statistiko ay pwede naman talagang maniobrahin para pumabor sa estado.

Kaya kailangang ilantad ang mga anino sa liwanag, huwag pataguin sa dilim. Ipagpatuloy ang pagpisil sa anino para mapisil si Arroyo. Kaladkarin ang anino sa tanghaling tapat, ang sandaling walang mga anino. At sa krisis na iniluluwal nito, malalamon at malalamon din siya ng sariling anino. Kailangan nga lang paratihan ang sustenidong pagkaladkad kay Arroyo sa tanghaling tapat, tulad ng pagkaladkad sa bampira sa sinag ng araw.

imahen mula sa www.epicurious.com/…/05/food-news-round.html

brommel.blogspot.com/2008_01_01_archive.html

interfaithwomenscirclemanila.blogspot.com/200…

Goatee at Ghetto

Hindi naman ako nawawalan ng tulog kapag nagdedesisyon ako tungkol sa katawan. Napag-isipan kong magpatubo ng goatee. Hindi naman ako tinutubuan ng kumpletong bigote kaya hanggang goatee na lang. Maraming referensya ang banggit ng mga tao hinggil sa goatee ko.

Ang pinakahuli ay si Ho Chi Minh, at hinihingi na raw niyang ibalik ko ito. Ang mga nauna ay pagiging terorista at siempre, Muslim. Na ang banggit ng kaibigang historiador Francis Gealogo, ang Muslim ay hindi angkop na pagtukoy dahil ito ay katawagan ng mga naniniwala sa Islam. Moro ang angkop na tawag.

Noong Linggo, nagpunta kami sa Baliwag para sa lamay ng nanay ng kaibigan. Ang alaala ko sa bayang ito ay bilang stopover sa pag-uwi sa Nueva Ecija. Mayroon kaming dinadaanan bago magbayan na restaurant na ang spesyalidad ay arroz caldo. Treat na payagan kaming umorder na ang sahog ay itlog at manok.

Dilaw ang lugaw dahil sa bulaklak ng safron. May maliliit na dilaw na pandesal na katerno ito. At paminsan, kapag galante ang mga magulang ko, may chicharon. Kilala ang Baliwag sa chicharong may laman. At tunay na magiging masaya ang natitirang biyahe pauwi sa bayan sa Nueva Ecija.

Naalaala ko rin ang Baliwag sa panahong ito. Simbahan ang pinakaprominente sa bayan, kasama ng mga higanteng lumang bahay ng mga ilustrado. Malawak ang palengke. Iba talaga kapag lumalaki ka na, nagmumukhang maliit ang lahat. Nitong huling dalaw sa bayan, “Glorietta” ang tawag sa sentro ng plaza. Ito ang pasyalan sa gitna ng plaza, may higanteng palmera sa kalapit na gitna ng kalsada, mga higanteng puno sa sentrong ito.

Ang simbahan, kundi pa binakuran, ay nasakop na rin ng mga bagong establisyimento. Nandoon siempre ang obligatoryong Jollibee, at sa di malayong lugar, ang McDonald’s. Sinabi nga ng kapatid ng namatay, “May 7-11 na rin kami.” Nandoon pa rin ang terminal ng Baliwag Transit sa gitna ng bayan, wala nga lang aircon na bumibiyahe.

Nagsikip na ang palengke, at tunay namang naging “night market” na. Ang isang patagong kaiba ng pag-unlad ng bayan ay hindi na lamang ang mga obligatoryong establisyimento kundi ang migrasyon na rin ng negosyo at katawan ng mga Moro. Sa Baliwag, at maging sa Baguio City, sila ang may hawak ng piratang negosyo ng DVD at iba pang media, at ng cellphone.

Sa Baguio City, mayroon na silang sariling ghetto o laylayang komunidad na trinasforma batay sa sariling pangangailangan: publikong lugar na dasalan dahil sa relihiyon, komunal na tirahan dahil sa panimulaing pagsisikap para sa trabaho at negosyo. Sa Metro Manila, bukod sa Golden Mosque sa Quiapo, ang mga ghetto na distrikto ng Moro ay ang Culiat sa Tandang Sora, at Maharlika Village sa Taguig.

Bahagi ang mga ghetto ng Moro ng surveillance at disiplina ng estado. Dalawa lang ang lugar na peryodikong sinosona o pagpulisya sa mamamayang lalake para uriratin ang mga katawan para sa tattoo—kaya pinaghuhubad—at mukha para sa pagkakahawig (may xerox ng mga wanted ang mga pulis): yung mga underclass na komunidad ng mga pinaghihinalaang tirador at jologs, na sa pelikulang Jaguar (Lino Brocka, ) at Tirador (Dante Brillante, 2007) ay mas may pagtanggap kaysa pag-aklas; at yung double underclass hindi lamang batay sa uri kundi sa relihiyon na rin, ang komunidad ng Moro.

Tattoo ang nagmamarka ng katawan ng gang member sa komunidad. Malamang ay nakapasok na sa loob (preso) kaya may tattoo at afiliasyon nang gang. Mukha na may pagkakahawig sa xerox (kopya ng kopya ng tunay), na siyang nagbibigay-diin sa operasong pagkakaiba (othering) ng estado sa disenfranchisadong mamamayan: mukhang mahirap kaya suspek kaagad ng surveillance at pagdidisiplina.

Paano nagsasaad ng ganitong paranoia sa Moro? May pagkakaiba ba ang lalakeng Moro kapag pinaghubad na siya ng damit? Nang mag-goatee ako, tunay namang marami akong narinig na pejoratibong asosiasyon sa aking buhok sa baba sa pagiging Muslim (sic), at ang Muslim (sic) sa pagiging terorista. At hindi naman nagkakamali sa asosiasyong ito. Nang magpunta kami sa Bulacan ay marami ngang lalakeng Moro na may goatee.

Hindi lamang mahirap ang maraming Moro—hindi nga ba’t ang ARMM ang pinakamahirap na rehiyon sa bansa—at sumpa ito na pinapasan ng maraming mamamayan, kundi ang pagiging Muslim ng Moro ang dagdag na pang-estadong pagdidisenfransisado. Hindi sila nakolonisa ng mga Kastila, at nakalonisa lamang sila ng mga Amerikanong mananakop nang gamitin nito ang political might at suhulan ang mga paksyon ng lokal na naghaharing uri.

At ito ang ginagamit ng mga sumunod na Filipinong gobyerno—ang panunuhol sa lokal na politika (kasama ang pagwafaz sa politikal na kalidad ng pagka-Moro, ang sapilitan silang papasukin sa bansa). Ang resulta nito ay ang mass migration ng mga Moro para magtaguyod ng ghettoized na negosyo sa mga umuusbong na urbanidad sa mga bago at lumang syudad.

Baritone at may makapal na punto ang lalakeng Moro habang nag-aalok ng piratang DVD at iba pang media. Pabulong na naririnig din ng iba pang malalapit na tao. Ang boses ng lalakeng Moro ang naghuhudyat ng pagka-praning, tulad ng historikal na pagkapraning sa mga Moro bilang piratang nanlulusob sa bayan para sirain at i-loot ang gamit, at para makakuha ng supply ng alipin sa malaking negosyong ito.

Pero tulad ng komoditi na ibinebentang pabulong ng lalakeng Moro, ang ipinapahiwatig din ng boses ay ang seduksyon para sa negosiasyon sa gitnang uring pambansang panuntunan ng buhay. Hindi ba tayo nagtataka, na tulad ng ukay-ukay na sa Igorot naman napakat, na ang akses natin sa mga marka ng gitnang uring modernidad ay mula sa First World recycling (mabuhay ang ukay-ukay!) at Third World making-do (mabuhay ang pirated!). Nabubuhay ang mga negosyong ito dahil ito ang mga aksesibol na entry points para sa gitnang uring buhay.

Ang DVD player na pirated din at nakakapag-play ng kahit anong rehiyon sa mundo (kontraryo sa pagpulisya ng gumagawa ng bala at player) ay standard marker na sa tahanang may pag-aastang gitnang uri. Dahil sa kamahalan ng tiket sa sine, ang pangunahing libangan na, lampas sa “libreng” radyo at telebisyon, ay panonood ng sine sa pirated na DVD. Ibig sabihin, ang pagbalikwas ng mamamayan ng bansa sa global na negosyo ay sa pamamagitan ng kinatatakutan na pirata.

Paano ka matatakot sa isang entidad na sa pagtangkilik mo ay nagiging kauri mo na rin? Bakit may pag-ilag pa rin sa mga Moro? Ang paranoia ay ang mental na estado na nakikita ang sarili bilang biktima ng kaiba. Paano ka magiging biktima kung wala namang nangbibiktima sa iyo? Na magpapatawag-pansin kung bakit ang mga Moro ay parati na lamang pinupulisya tuwing may pagbobomba at iba pang akto ng tinutukoy ng estado na terorismo sa kalunsuran.

Hindi ba’t sinusuyod ang mga komunidad ng Moro bilang remedy sa tinaguriang pambansang krimen? Na di tulad ng ordinaryong sona na para limasin ang mga peti na krimen ng tirador at drug addict at pusher, ang sa Moro ay para italaga sa kanila ang kolektibong paranaoia at hysteria na dulot nito para sa krimen ng estado sa kanyang sarili. Na ang pagtukoy sa Moro kada may bomba ay para idisimulado ng gobyerno ang sarili nitong kahinaan—kung bakit, sa unang usapin, may nagbobomba?

Ang pagdisimulado ng karahasan ay itinatalaga sa historikal na katawan at kolektibong pangangatawan na sa imahinasyon ng gitnang uri at nag-aastang gitnang uri ay ang Moro. Para maging Moro, kailangangang pwedeng maisantabi dahil sa pagpiling maging Moro. Karahasan sa estado ang magnitude ng inaakalang pwedeng iakusa sa Moro. Sila ang naghuhuramentado, barbariko, maraming asawa, at iba pang kaiba (di Katoliko, di moderno, di gitnang uring mamamayan). At lalo lamang nasasapol ang ganitong kolektibong pag-iimahinasyon sa Moro sa periodikong pakikidigma ng gobyerno sa mga Moro sa Mindanao.

Ikinakalat sa media ang paggamit ng mandirigmang Moro sa taumbayan bilang shield, ang pagpilas nila ng teinga at iba pang bahagi ng katawan sa mga pinatay nito, ang walang-awang pagpatay sa mga hostage, ang panghohostage para kumita, at iba pa. Sino ang hindi sasang-ayon sa panawagang pulbusin ang mga ito? Sa Baliwag, ayon sa dinalaw namin, may insidente na na binabato ang tinutuluyan ng mga Moro, at natitiyak natin hindi lang dahil sa hindi mag-play ang nabiling piratang DVD!

Walang pangulo ang hindi kumasangkapan sa Moro at “problema” sa Mindanao para sa kani-kanilang politikal na ganansya. Ang isama pa rito sa pandarambong sa Moro ay bilang balon ng “dagdag-bawas” sa mga eleksyon. Sa pambansang eleksyon tumakbo sa pagkapresidente si Arroyo, ito ang naging balon ng pinapangarap niyang isang milyong minimum na lamang sa kalaban.

Ang mga pelikula ni FPJ (Fernando Poe, Jr.) na ukol sa Moro at Mindanao ay tinataguriang “mas paborable” ang representasyon sa mga mamamayan bilang matatapang, dakila at pangingibabaw ng kabutihan. Hindi nga ba’t ito rin ang naging balon ng lamang ni FPJ sa nakaraang eleksyon? Malaki ang appeal niya dahil sa klase ng appeal ng kanyang filmikong tauhan.

Ang “problema sa Mindanao” ay isang periodikong pagsisiwalat ng hysteria, ginagawang kolektibo gayong fallacious naman—hindi ito ang cause sa effect na hinahanapan ng katubusan ng estado. Ang “problema sa Mindanao” ay ang kakanyahan ng estado na kasangkapanin ang Mindanao—sabayang pinakaproblematiko at pinakayamang untapped na resources—at ang Moro para sa pang-uring interes ng estado.

May Morong nagpapagamit, may Morong nanggagamit. Pero ang sentral na usapin ay ang mas makapangyarihang paggamit sa Moro bilang toilet paper sa tuwing dumudumi ang estado. Ito ang problema at ang huling katubusan: ang kapangyarihang maniobrahin ang buhay ng historikal na naisantabi at nadisenfansisadong entidad para sa pang-uring interes ng estado, ang preserbasyon at perpetwasyon ng bangkaroteng sistema nito.

Kaya balak kong panatilihin ang goatee ko, para ang ghetto na inaakalang nagsadlak sa disenfransisadong mamamayan ay paratihang magsiwalat din ng pangamba at paranoia, ng instabilidad ng kapangyarihang makapaghari magpakailanman, ng ang “problema sa Mindanao” ay magsaad ng “problema sa Pilipinas,” at ang ugat ng problemang ito ay ang mismong bangkaroteng estado at ang patron nito.

Ang goatee at ghetto ay hindi na lamang, lampas pa sa goatee at ghetto na lamang.

]]> http://mykelandrada.wordpress.com/2008/07/25/mga-bugtong-kay-gloria-macapagal-arroyo/ Thu, 24 Jul 2008 18:54:40 +0000 mykelandrada http://mykelandrada.wordpress.com/2008/07/25/mga-bugtong-kay-gloria-macapagal-arroyo/

Ang Bugtong na Ina ng mga Sala

ni Mykel Andrada

Hayan na, hayan na di mo pa makita.

Korner na, korner na, sipa pa, sipa pa!

Baka ko sa Maynila, hanggang dito, dinig ang unga.

Baka ko sa Malakanyang, hanggang Estados Unidos, dinig ang pag-”oo nga!”

Ako ay may kaibigan, kasama ko kahit saan.

Siya ay may kaibigan, pang-suhol dito, pang-suhol diyan.

Ang alaga kong hugis bilog, barya-barya ang laman-loob.

Ang alaga kong bilog ang nunal, milyon-milyon ang nilolooban.

Sa liwanag ay hindi mo makita, sa dilim ay maliwanag sila.

Sa liwanag ay nakapamulsa, sa dilim ay nagbibilang pala.

Palda ni Santa Maria, ang kulay ay iba-iba.

Pera ni Santa Santita, ang kulay ay iba-iba.

Nagsaing si Hudas, kinuha ang tubig, itinapon ang bigas.

“Nagsaing” si Gloria, itinapon ang tubig, itinapon ang bigas.

Bahay ni Tinyente nag-iisa ang poste.

Bahay ni Presidente, mabuway na ang mga poste.

Bibingka ng hari, hindi mo mahati.

Bibingka ng Reyna, iniluluwa.

Ate mo, ate ko, ate ng lahat ng tao.

Ate mo, ate ko, ate ng lahat ng tuso.

Hiyas na puso, kulay ginto, mabango kung amuyin, masarap kung kainin.

Nunal na puso, kulay abo, magaspang kung hawakan, masarap tirisin.

Butong binalot ng bakal, bakal na binalot ng kristal.

May butong maitim pa sa tubig-kanal, may boses na tila nabasag na kristal.

Nagtapis nang nagtapis, nakalitaw ang bulbolis.

Nagsinungaling nang nagsinungaling, nakalitaw ang dalawang higanteng ngipin.

Aling pagkain sa mundo ang nakalabas ang buto?

Sinong presidente sa mundo ang sing-itim ng nunal ang buto?

Heto na si Ingkong, nakaupo sa lusong.

Heto na si Gloria, nakaupo sa pera.

Nakatalikod na ang prinsesa, mukha niya’y nakaharap pa.

Pinalalayas na ang Reyna, mukha niya’y nakangisi pa.

Balat niya’y berde, buto niya’y itim, laman niya’y pula, sino siya?

Balat niya’y kayumanggi, buto niya’y itim, laman niya’y pera, sino siya?

Kung tawagin nila’y santo, hindi naman milagroso.

Kung tawagin nila’y Gloria, wala namang ibinibiyaya.

Bahay ni Mang Pedro, punung-puno ng bato.

Bahay ni Aling Arroyo, punung-puno ng demonyo.

Nanganak ang birhen, itinapon ang lampin.

Nanganak ang Reyna, ipinaampon ang masa.

May langit, may lupa, may tubig, walang isda.

Nakatingala sa langit, nangamkam ng lupa, pinagmahal ang langis, pinagdamot ang bigas.

Bunga na ay namumunga pa.

Mayaman na ay nagnanakaw pa.

Hindi prinsesa, hindi reyna, bakit may korona?

Naging Prinsesa, ngayon ay Reyna, tinatanggalan ng korona!

Isang magandang dalaga, di mabilang ang mata.

Isang hambog na Ina, di mabilang ang sala.
* Ang mga linyang nakahilig o italicized ay mga bugtong na mula sa mga sumusunod na website: http://hubpages.com/hub/Bugtong_Filipino_Riddles_ at http://hubpages.com/hub/Bugtong-Filipino-Riddles-II. Ang mga lingyang hindi nakahilig ay politikal na adaptasyon ko ng mga nakahilig na bugtong.

        I just watched ABS-CBN’s The Correspondents and nalungkot talaga ako isipin na kaya pala maraming funds for government projects diverting issues from the reality of corruption ay dahil unti-unti nang nawawala sa’tin ang Spratly Islands. Wala pang nakakapag-upload nung lastest episode nila so I just inserted previous clips. I have decided not to comment on the issue gaya ng mga nabasa ko sa youtube na mga nagmumurahan pa in expressing their different opinions. However, I sympathize with my fellow Filipinos who and will suffer eventually.

A reaction by David John of Alabang, 23 yrs old (ansfav@gmail.com):
(words are from the said author but I’m surely one with him in commiseration)

naiinggit ako sa’yo
sapagkat kayang-kaya mong
ipakita ang maski ano,
maski iyong dapat itago.

samantalang ako,

sasabog na ang dibdib
at ang lahat-lahat ng
bahagi ng aking katawang
dinadaluyan ng aking
malapot na dugo,

pilit ko pa ring dinadamitan
ang mga bagay-bagay.

maski sumambulat
na sa lahat
ang hubad na hubad
na katotohanan.

gma: punyeta! hearing na ni manny bukas, ano sasabihin niya dun sa mga bwiset na senador na yun?

fg: kailangan natin mag-isip ng kwento…

gma: wat if..

abalos: kunwari nagtext si jun sa kanya..

fg: oo ganun…

gma: na humihingi ng pang-shopping sa hongkong..

abugado: ma’am di pwede yang ganyan, flimsy po.

gma: punyeta ka, tinanong ko ba opinyon mo?!?!

abugado: sorry po, madam president…

abalos: oo…tapos.. sabihin natin..

fg: tinutulungan lang siya ni manny…

gma: eh paanong ang laking tulong ng 500 tawsand?!?

fg: dapat…

abalos: 40 mil lang sahod ni gaite sa gobyerno e..

fg: ah! alam ko!

gma: ano na namang kabobohan naisip mo?

fg: kunwari, magpaparenovate sila ng bahay!

gma: oo nga, maski obob ka pwede yang ideya mo!

abalos: eh, madam, nasubukan ko nang maging dukha, paano siya makakakuha ng 500k?

gma: dapat manggaling sa iba yun..

fg: galing kamag-anak?

gma: tama! kunwari bibili ng auto…

abalos: wag yun madam, luho yun e.

gma: pang-grocery?

abalos: hindi po kaparehas ng budget ninyo ang kina gaite, madam.

gma, punyeta, eh ano?

abalos: wat if, madam, kunwari, nanghiram si manny ng 500k sa tiyo niya, kunwari pamparenovate ng bahay nila, tapos si jun nagtext kay manny na giniginaw siya, tapos akala ni manny nasa london si jun kaya nilakihan yung binigay na pera, tapos… kaya lang siya pinahiram ni manny ng pera ay dahil… he has a good heart!

gma: wagi ang plano mo!!!

fg: oo, busilak naman ang mga puso ng mga taga-pamahalaan diba?

welcum to the land of the absurd

i’m sad kasi wala ako sa UP ngayon, where i should be taking photos of the rally. bawal muna ako lumabas pag gabi due to hamog and kasi di pa gumagaling ubo ko. but going to that rally would’ve been really nice, although mataas ang cynicism level ko dito given that i think GMA is a psycho and no amount of rallies will persuade her to step down. it is of my opinion that we would have to physically remove her from malakanyang, throw her in the river and when she drowns, poke her repeatedly with a trident to make sure she’s really dead… or at least, disabled. i dunno. para kasi siyang naka-super glue sa pwesto at mukhang ikamamatay naman niya ang pagreresign. howell. i’ve heard from a reliable source that she takes sleeping pills and anti-depressants. she’s on the brink, that one. god help her. god save us.

at madam president, kung binabasa mo man ito ngayon, maawa ka na sa taongbayan. kailangan na ng pilipinas ng malawakang overhaul.

two years after, ganyan pa rin ang sentimyento ko lalo’t:

nakakaasar ang ZTE-Broadband Deal fiasco
bakit pinardon yung mandarambong na Erap na yun
may 11-year old na batang napakamatay sa Davao dahil daw nagugutom siya
ang baba na nga ng dollar pero bakit lalong tumataas ang bilihin, pati pamasahe?

at marami pang ibang dahilan. ieurgh!

para sa paborito kong Happy Revolutionary, sana di ka kunin ni GMA

ang kalapating nilagay
sa sombrero ng madyikero
na tinakpan ng panyo
habang pumapagaspas
ang mapuputing pakpak
ay naging pinong
confetting lumipad
sa hangin ng aking
mga pangamba’t
walang karapatang
pagsinta

Unang palagay:

Sa panahon ng desperasyon, kakapit ang bayan sa patalim. Sa mga natitigang, walang pangit sa titing galit. Sa mga mamamayan ng bayan na may krisis, lalapit ang napapagal kay Kris. Deal or No Deal? Sabi ni Manny Pacquiao: Noodle! Kung dati, Who Wants to Be a Millionaire? Ngayon, kulang pa ang isang million para mapayapa ang kaluluwa.
Sabi ng squatter sa labas ng village namin habang inaaway ang asawa: P*tang ina naman oh, wala na nga tayong pera, pangit ka pa!

Hindi sapat lamang ang may pera. Dapat maganda ka rin. O magaling kumanta sa videoke. O magaling sumayaw habang nagmimintina ng sex appeal sa Pinoy Dream Academy. Maraming paraan sa pagkapit sa patalim, sa pagpapamanhid ng sakit sa kalingkingan o maging ng kasukasuan. Basta Dolphy, Dolfenal! Dyspepsia ba? Bago magbelly dancing, mag-Motilium! Ok ka ba tiyan? Yakult everyday, okay!

Ikalawang palagay:
Wala nga bang pangit sa titing galit? Eh paano sa lasing? Ilang buwan na ang nakalipas simula nang dakipin at gahasain si Nicole ng mga sundalong pogi at kano at isinakay sa van. Pagkatapos makaraos itinapon si Nicole sa gilid ng daan. Sisigaw ulit si Nora Aunor, nakasuperimpose ang mukha sa madilim na kalangitan, hitsurang circa 70’s pa rin (mas maganda siya noon): My sister is not a pig! Ang kafatid ko ay taoh, hindi baboy damohhhh!!!

Pero paano nga ba natin malalaman kung pangit si Nicole o hindi siya baboy? Eh lagi naman siyang naka-silhouette. Menor de edad ba siya para magtago na lamang sa mga anino? Ginagaya ba niya ang mascot ng Justice, may takip sa mata? (Nasaan ang kanyang timbangan?) Bakit walang mukha ang hustisya para sa kababaihan dito sa Pilipinas? Ang tagal-tagal natin itong ipinaglaban, (dalaga pa si Nora nun, ngayon may anak na si Matet) pero bakit hanggang ngayon, ayaw pa rin ipakita ang mukha ng nangahas lumaban sa sistemang kinababaliwan bantayan ng Kalihim ng Hustisya na mukhang DOM? Ang sagot ay dahil wala talagang hustisya. Si Nicole ay anino lamang, forever nakatago, ang ating Pambansang Enigma.

Isang obserbasyon: kapag napangasawa ni Nicole si Daniel Smith, ang diumanong isa sa mga gumahasa sa kanya, she will then be henceforth known as Nicole Smith. Halos kapangalan ng isang seksing modelo ng Guess Jeans nung araw at tampulan din ng kontrobersiya ngayon. Kung bakit Americanized pa rin ang alias ng dalagang Filipinang niyurakan ng dayuhan, ay hindi ko alam. Baka hindi kasi magegets ng mga Amerikano kung ang alyas ng ating rape victim ay Kurdapya Bagonggahasa. The consul would probably say, “What’s a Kurdapya? Is that some sort of SARS virus strain from Southeast Asia?”

Ikatlong palagay:
Pinanood ko ang ilegal na footage ng pagbitay kay Saddam Hussein sa YouTube. Ilegal kasi bawal kuhanan ang saktong pagbitay. Ilegal kasi pag pinanood mo, nakakasuka. Hindi ito sine! Ipagpalagay na si Saddam nga iyon, at may totoong taong namamatay. Walang konsolasyon sa sarili na sabihing: props lang iyan!

Unang bahagi: inaaalalayan si SH sa pag-akyat sa hagdan patungo sa entablado ng kanyang pagbitay. May mga nagsasalita.
Ikalawang bahagi: nilalagay na ang makapal at brand new na lubid sa kanyang leeg. May mga nagsasalita pa rin. Madami. Maingay. (Ano ba ito, karera ng kabayo?)
Ikatlong bahagi: bumigay na ang sahig ng entablado, bumukas ang trap door, lusot ang katawan ni SH sa butas. May malalakas na kalabog. Mabigat ang overcoat at bota ni SH. Kaguluhan.

Subtitle 1: Harrr! Bumukas ang pinto!
Subtitle 2: Nahulog na siya!!!
Subtitle 3: Namamatay! Namamatay na!

Ikaapat na bahagi: close-up ng ulo ni SH na may lubid sa leeg at nakatingin sa itaas. Dedbol na ang megalomaniac na nahatulan ng kamatayan dahil sa pagpaslang ng mga tribo-tribo sa disyerto. Harrrr. (Rolling R, parang Kastila!)

May lola akong mahilig manood ng mga zombie movies. Bata pa ako nun, nakatira pa kami sa Project 4. Bilib na bilib siya sa pag nangangain na ng tao yung mga zombie. Cue ko na iyon magtago sa kwarto, kasi takot ako sa mga tandang, sa kulog, sa aso, sa lumilipad na ipis, at sa mga multo. Pagkatapos ng pelikula, sasabihin niya, “okinana deta! Kanayen nga tayo niloloko! Haan met na totoo deta nga palabas! Okinana met!!!” at magsisindi ng tabako at kakalasin ang mahaba niyang buhok at ipupusod muli. Enjoy na enjoy manood, pagkatapos maaasar dahil lahat ay gawa-gawa lamang.

May death wish din ang lola ko. Tuwing may namamatay siyang kapitbahay, naiinggit siya. Sa dami daw ng sakit niya, bakit hindi pa daw siya kinukuha ni Lord?
Ngayong malaki na ako at mas malaki na ang takot ko sa mga tao, pinagtatakahan ko kung matutuwa ang lola ko (sakaling buhay pa siya) sa YouTube. O kung maiinggit pa rin siya sa kapalaran ni Saddam.

Ikaapat na palagay:
May bago akong video camera. Wala naman akong talento sa paghawak ng motion picture camera maski na may digri ako sa pamemelikula. Pero marami pa naman silbi ang video camera maliban sa pagmamaganda at pagproproject ng nagmumurang aura ng pagiging “artist!!!”. (yung tipong pa-art na mga peli-pelikula na may mga konseptong tungkol sa incest at abortion at mababaw na pagpapatiwakal gaya ng nakagisnan kong mga proyekto ng mga kaklase ko sa Kolehiyo ng pangmadlang komunikasyon)

Kunwari. Pwede ka mag-endeavour ng animation project.

Step 1: Gumawa ng effigy ng magaling na pangulo ng bansa mo.
Step 2: Gamit ang stop-motion animation, pagalawin ang effigy. Kunwari, nagmamagaling na lider ng isang third-world na bansa (gumamit ng basang dyaryo na nilamukos at halos lusaw-lusaw na bilang representasyon ng iyong bansa)
Step 3: Kumuha ng baby cologne. Isaboy sa effigy.
Step 4: Sindihan ang effigy. Pagalawin na para bang mga Ents na nasusunog sa pelikulang Lord of the Rings: The Two Towers.
Step 5: I-upload sa YouTube.
Step 6: Maging vigilant tuwing gabi. Baka ikaw na ang kandidato sa pagiging bagong desaparecido!

O kaya, gumawa ka ng scandal!

INT. PALASYO. 1:23 am.
May mga maaaninag na pigura sa dilim. Maliit ang babae. Medyo malaki ang lalake. Nasa press con room sila. (Bigyan ng kalayaan ang mga aktor upang pumili ng nais nilang blocking sa frame at posisyon)

BABAE (napaka-nasal ng boses):
Nani, baby! Spank me baby! Spank me harder!
(maririnig nang paulit-ulit ang tunog ng paghampas ng palad sa makapal na taba sa pisngi ng pwet)
Dilaan mo ang nunal ko!!! Ungggh!!!! Suck me!!!

Wag kalimutan na lagyan ng camera shake maski kaunti ang footage. Para mukhang authentic. Pwede rin magpeke ng voice-over kunwari ng kumukuha ng footage. Gayahin lang ang boses ni Secretary of Justice. Pwede mo din i-upload sa YouTube kung nais mo, o ipalabas sa daily program ng Cinekatipunan o Cinemalaya o Cinemanila o Cinegang o kung anumang nagsusulputang maka-indie na mga programa sa art scene.
O kung boring ka talagang klase ng tao, pwede ka na lang rin naman magshoot na lang ng documentation ng mga birthday party ng pamangkin mo. Your call. Release the inner makata in you!