Claude LÉVI-STRAUSS, qui vient de nous quitter, mena une réflexion extrêmement intéressante, et parfois mal comprise, sur la diversité des cultures humaines. Il était arrivé à la conclusion que les flux qui caractérisent la mondialisation entraînaient un appauvrissement accéléré des diversités culturelles. En 2005, lors des célébrations du soixantième anniversaire de l’UNESCO, il fit un discours où il précisait sa pensée et, évoquant sa collaboration avec l’UNESCO, il rappela d’abord que la première mission de l’anthropologie était d’appréhender les différences culturelles:

L’ethnologie – ou l’anthropologie, comme on dit plutôt à présent – s’assigne l’homme pour objet d’étude, mais diffère des autres sciences humaines en ceci qu’elle aspire à saisir son objet dans ses manifestations les plus diverses. C’est pourquoi la notion de condition humaine reste marquée pour elle d’une certaine ambiguïté : par sa généralité, le terme semble réduire des différences que l’ethnologie a pour but essentiel de repérer et d’isoler, non sans postuler un critère implicite – celui même de condition humaine – qui peut seul lui permettre de circonscrire les limites externes de son objet.
Toutes les traditions intellectuelles, y compris la nôtre, ont été confrontées à cette difficulté. Les peuples qu’étudient les ethnologues n’accordent parfois la dignité d’une condition véritablement humaine qu’à leurs seuls membres. On rencontre cet usage, non seulement chez les peuples dits autochtones, mais aussi dans la Grèce antique, l’ancienne Chine et l’ancien Japon où, par un curieux rapprochement, les langues des peuples qualifiés de barbares étaient pareillement assimilées au gazouillement des oiseaux.
Même l’ethnologie encore à ses débuts n’hésitait pas à ranger les peuples qu’elle étudiait dans des catégories séparées de la nôtre au plus près de la nature, comme l’implique l’étymologie du terme « sauvage » et, de façon plus explicite, l’expression allemande Naturvölker ; ou bien hors de l’histoire, quand elle les dénommait « primitifs » ou «archaïques », autre façon de leur refuser un attribut constitutif de la condition humaine.
Depuis ses débuts jusqu’à la première moitié du XXème siècle, la réflexion ethnologique s’est largement consacrée à découvrir comment concilier l’unité postulée de son objet avec la diversité, et souvent l’incomparabilité de ses manifestations particulières. Il fallut pour cela que la notion de civilisation, connotant un ensemble d’aptitudes générales, universelles et transmissibles, fît sa place à celle de culture, prise dans une nouvelle acception, car elle dénote autant de styles de vie particuliers, non transmissibles, saisissables sous forme de productions concrètes – techniques, moeurs, coutumes, institutions, croyances – plutôt que de capacités virtuelles, et correspondant à des valeurs observables au lieu de vérités ou supposées telles.
Or, la notion de culture pose immédiatement des problèmes qui sont, si j’ose dire, ceux de son emploi au singulier et au pluriel. Si la culture – au singulier et même, éventuellement, avec une majuscule – est l’attribut distinctif de la condition humaine, quels traits universels inclut-elle, et comment définira-t-on sa nature ? Mais si la culture se manifeste seulement sous des formes prodigieusement diverses qu’illustrent, chacune à sa façon, les milliers de sociétés qui existent ou ont existé sur la terre, ces formes sont-elles toutes équivalentes ou sont-elles passibles de jugements de valeur qui, dans l’affirmative, retentiront inévitablement sur le sens de la notion elle-même?
Surmonter l’antinomie apparente entre l’unicité de la condition humaine et la pluralité inépuisable des formes sous lesquelles nous l’appréhendons, tel est le but essentiel que  s’assigne l’anthropologie. Présent dès l’origine dans les préoccupations de l’UNESCO, il a pris chez elle aussi une importance croissante.

Entre Claude Lévi-Strauss et l’UNESCO, c’était une vieille histoire. Au lendemain de la seconde guerre mondiale, sous le coup de l’horreur qu’inspiraient les camps d’extermination nazis, l’UNESCO fut chargée de condamner scientifiquement le racisme et de promouvoir  l’idée de l’unité de l’espèce humaine. C’est dans ce contexte que Claude LÉVI-STRAUSS participa à la commission internationale de savants chargés de rédiger la première déclaration de l’UNESCO sur la race, parue en 1950. Dans la foulée, il rédigea en 1952 Race et histoire, devenu depuis un classique de la littérature anti-raciste. En 1971, invité par l’UNESCO à inaugurer l’Année internationale de la lutte contre le racisme, il donna une conférence intitulée Race et culture où il défendait l’idée que chaque culture avait le droit de rester sourde aux valeurs des autres, de façon à protéger son identité:

Sans doute nous berçons-nous du rêve que l’égalité et la fraternité régneront un jour entre les hommes sans que soit compromise leur diversité. Mais si l’humanité ne se résigne pas à devenir la consommatrice stérile des seules valeurs qu’elle a su créer dans le passé (…), elle devra réapprendre que toute création véritable implique une certaine surdité à l’appel d’autres valeurs, pouvant aller jusqu’à leur refus, sinon même leur négation. Car on ne peut, à la fois, se fondre dans la jouissance de l’autre, s’identifier à lui, et se maintenir différent. Pleinement réussie, la communication intégrale avec l’autre condamne, à plus ou moins brève échéance, l’originalité de sa et de ma création. Les grandes époques créatrices furent celles où la communication était devenue suffisante pour que des partenaires éloignés se stimulent, sans être cependant assez fréquente et rapide pour que les obstacles indispensables entre les individus comme entre les groupes s’amenuisent au point que des échanges trop faciles égalisent et confondent leur diversité.

Cette intervention fit scandale car elle ne correspondait pas à la doctrine de l’UNESCO. Cependant, dans le contexte de la mondialisation, elle prend aujourd’hui tout son sens. Claude Lévi-Strauss enfonça le clou avec son discours de 2005 à l’UNESCO:

La reconnaissance de la diversité culturelle et la protection des identités culturelles menacées forment le second volet de cette mission de l’UNESCO en laquelle l’anthropologie se reconnaît aussi. L’UNESCO l’a d’abord conçue sous l’angle du patrimoine mondial, où cette diversité se manifeste en quelque sorte déployée dans le temps. Elle a entrepris plus récemment de l’envisager aussi dans l’espace, en y incluant toutes ses modalités répandues dans le monde et qui, parce qu’immatérielles, privées de réalité tangible, risquent de disparaître sans qu’en subsistent les traces. [...]

L’UNESCO le souligne dans tous ses textes : ces craintes ne sont malheureusement que trop justifiées par l’appauvrissement accéléré des diversités culturelles dû à cette conjonction redoutable de phénomènes qu’on appelle la mondialisation. Occurrence sans équivalent dans l’histoire de l’humanité, cette mondialisation résulte en grande partie de l’explosion démographique qui, en moins d’un siècle, a quadruplé l’effectif de notre espèce et où nous devrions voir la vraie catastrophe. [...]

Il me semble en effet que pour développer des différences, pour que les seuils permettant de distinguer une culture de ses voisines deviennent suffisamment tranchés, les conditions sont grosso modo les mêmes que celles qui favorisent la différenciation biologique : isolement relatif pendant un temps prolongé, échanges limités, qu’ils soient d’ordre culturel ou génétique.

Dans un article paru dans le Courrier de l’UNESCO en 2008, Wiktor STOCZKOWSKI, maître de conférence à l’EHESS, nous explique comment la vision particulière de Claude Lévi-Strauss, critiquée dans les années quatre-vingts, injustement taxée de xénophobe, acquiert aujourd’hui une légitimité nouvelle:

Claude Lévi-Strauss et l’UNESCO: controverse sur la diversité culturelle

En 1952, à la demande de l’UNESCO, Claude Lévi-Strauss rédigea «Race et histoire», promis à devenir un classique de la littérature antiraciste. En 1971, invité à inaugurer l’Année internationale de la lutte contre le racisme, Lévi-Strauss donna la conférence intitulée «Race et culture». Peu conforme à la doctrine de l’Organisation, cette intervention provoqua une rupture.
Cependant, les dernières années virent une réconciliation, dont atteste la présence de Claude Lévi-Strauss lors des célébrations du soixantième anniversaire de l’UNESCO en 2005. [...]

Après le désastre provoqué par le nazisme, l’une des priorités était de délégitimer l’idéologie de l’inégalité des races. L’UNESCO tenait à promouvoir les idées auparavant contestées par le nazisme : l’unité de l’espèce humaine ; le caractère arbitraire des classifications raciales ; l’égalité des humains ; les effets anodins du métissage ; l’instinct de coopération comme propriété essentielle de l’homme. Tel était le message principal de la première déclaration de l’UNESCO sur la race (1950).

Race et histoire constituait la contribution de Claude Lévi-Strauss. Son intérêt tenait à offrir un argument capable de remédier à une imperfection importante de la doctrine antiraciste de l’UNESCO. À quoi sert en effet – remarquait Lévi- Strauss – de constater qu’aucune donnée biologique ne corrobore l’idée de l’inégalité des « races », si l’on laisse perdurer la croyance à l’inégalité dans sa dimension culturelle, où reste intacte la conviction que les sociétés ne sont pas capables d’apporter des contributions équivalentes au patrimoine commun de la civilisation ? La solution proposée par Lévi-Strauss consiste à montrer que la capacité à accomplir des progrès culturels ne tient pas à une supériorité de telle ou telle société comparée aux autres, mais plutôt à l’aptitude de chacune à établir des échanges mutuels avec les autres. Ainsi, faisant des échanges la condition fondamentale du progrès, Race et histoire était en parfaite harmonie avec l’idéologie de la coopération, dont l’UNESCO souhaitait favoriser la propagation.

Dix-neuf ans plus tard, lorsqu’il fut invité à prononcer la conférence inaugurale de l’Année internationale de la lutte contre le racisme, Claude Lévi-Strauss portait sur la doctrine de l’UNESCO un regard bien plus critique qu’en 1952. Il avoua douter que « la diffusion du savoir et le développement de la communication entre les hommes réussiront un jour à les faire vivre en bonne harmonie, dans l’acceptation et le respect de leur diversité ».
La lutte contre le racisme s’est révélée peu efficace – concluait-il –, parce que le diagnostic initial, à l’origine du programme de l’Organisation, était erroné jusque dans ses principes fondamentaux : la forme raciale prise par l’intolérance ne tient pas à des idées fausses sur la race ; elle possède une assise beaucoup plus profonde, dont ces idées ne sont qu’un travestissement idéologique, déployé pour occulter les conflits qui découlent, selon Lévi-Strauss, de la saturation démographique de notre planète.
Le paradoxe est que Lévi-Strauss conçut cette vision de l’impact néfaste de la croissance démographique lorsqu’il fut amené à s’intéresser aux questions démographiques au Conseil international des sciences sociales, où il avait pris l’initiative d’organiser plusieurs colloques sur le sujet. A la suite de cette conférence, le désaccord avec la doctrine de l’UNESCO devint manifeste. Lévi- Strauss estimait que l’UNESCO s’égarait en voulant réconcilier deux tendances antinomiques : le progrès civilisateur mène à la croissance de la population, ce qui favorise les échanges culturels, mais ces derniers conduisent à l’effacement de la diversité culturelle, en même temps que la saturation démographique entraîne son lot inévitable d’intolérance et d’hostilité à l’égard de peuples devenus rivaux.
Dans cette situation, Lévi-Strauss en vint à affirmer le droit de chaque culture à rester sourde aux valeurs de l’Autre, voire à les contester. Cela revenait à remplacer la conception – défendue par l’UNESCO – de l’homme spontanément ouvert à l’Autre et porté à coopérer avec ses congénères, par une conception de l’homme naturellement enclin à être sinon hostile, du moins réservé envers l’Autre.
La xénophobie –sous la forme très modérée que Lévi-Strauss lui donne, celle d’une insensibilité aux valeurs de l’Autre– se transforme ici d’un fait de culture modifiable en un fait de nature indéracinable. Par conséquent, le projet de l’UNESCO devient en partie caduc aux yeux de Lévi-Strauss, car on ne peut espérer changer l’inaltérable nature humaine par une action exercée sur sa composante sociale, au travers de l’éducation et de la lutte contre les préjugés.
Ces propos choquèrent. On imagine aisément le trouble des employés de l’UNESCO qui, croisés au détour d’un couloir après la conférence, firent part à Lévi-Strauss de leur dépit de voir remis en question les articles de foi institutionnels auxquels ils pensaient avoir eu le mérite d’adhérer. René Maheu, directeur général de l’UNESCO, qui avait invité Lévi-Strauss à donner cette conférence, semblait contrarié. «Ce fut un assez joli scandale» – devait dire Lévi-Strauss en commentant l’incident et les réactions qu’il suscita, dans la préface du Regard éloigné où le texte de « Race et culture » fut repris et publié en 1983 par les Éditions Plon.

Et pourtant, vingt-quatre ans plus tard, Claude Lévi-Strauss monta à nouveau sur l’estrade du grand auditorium de la Maison de l’UNESCO, invité à prononcer une allocution à l’occasion du soixantième anniversaire de l’Organisation. Cette fois-ci, la conférence suscita une réaction diamétralement opposée à la précédente : le public se leva pour une longue et enthousiaste ovation. Paradoxalement, Lévi-Strauss dit en 2005 à peu près la même chose qu’en 1971. Il répéta que l’explosion démographique est une catastrophe responsable de nos maux ; qu’elle conduit à un appauvrissement de la diversité culturelle ; que, pour maintenir cette dernière, il est nécessaire que les peuples limitent leurs échanges et gardent leurs distances les uns par rapport aux autres. Le projet fondateur de l’UNESCO prévoyait de déployer une action éducative à l’échelle planétaire, avec l’intention d’accomplir un progrès social et d’édifier une « nouvelle unité humaine », pour reprendre une formule de l’ouvrage L’Éducation de base, fonds commun de l’humanité (1947) : en fait, ce programme consistait à vouloir imposer partout le même modèle culturel, conçu essentiellement par des Occidentaux. À la fin des années 1940, un tel mouvement unificateur était tenu pour révolutionnaire, progressiste et salvateur. En 2005, la perspective de l’UNESCO se trouvait inversée par rapport à cette conception initiale. L’unification portait désormais le nom lugubre de « mondialisation » et on voyait en elle une menace contre la diversité perçue non plus comme un obstacle au progrès, mais comme un précieux patrimoine à préserver.
Claude Lévi-Strauss défendait ce point de vue depuis des décennies. À l’orée du vingt-et-unième siècle, il pouvait constater que l’UNESCO l’avait rejoint dans cette conviction. Le combat humaniste de l’anthropologue et celui de l’UNESCO ont trouvé une nouvelle consonance.

.

• Voir l’intervention de Claude Lévi-Strauss lors des célébrations du soixantième anniversaire de l’UNESCO (2005).
  

]]> http://tweedesekse.wordpress.com/2009/11/02/theo-heuft-nederlandse-pooier-kapitalist-wil-bordeel-openen-in-brussel/ Mon, 02 Nov 2009 09:35:23 +0000 tikara http://tweedesekse.wordpress.com/2009/11/02/theo-heuft-nederlandse-pooier-kapitalist-wil-bordeel-openen-in-brussel/

De Morgen, het zogenaamd onafhankelijke dagblad dat steeds verder de dieperik ingaat, heeft nu (31/10/2009) Theo Heuft geïnterviewd. De pooier en voormalig uitbater van het Amsterdamse luxebordeel Yab Yum wordt niet voorgesteld als de walgelijke uitbuiter en crimineel die hij eigenlijk is, maar als een verfijnde zakenman die hard gewerkt heeft en nu kan genieten van goed eten, kunst en sigaren.

Als een vader was hij voor zijn meisjes

DM: Was u een pooier?

TH: Ik vind het vreselijk als mensen me een pooier noemen. Ik gaf de meisjes de gelegenheid om hun werk te doen. (…) Ik heb geprobeerd om die meisjes op te voeden.

Een van de manieren waarop pooiers zich als goede mensen proberen voor te stellen is als een “goede vader” die waakt over de veiligheid van de meisjes. Je kent het wel: als ze netjes in de pas lopen en doen wat hij zegt, mishandelt hij ze zelf niet te hard en pakt hen niet al hun geld af.

“Ik gaf de meisjes de gelegenheid om hun werk te doen” is een mooie. Het pleit hem volledig vrij van verantwoordelijkheid en schetst hem als simpelweg een enabler: iemand wil een tekening maken en je geeft ze potlood en papier. Die meisjes stond werkelijk te trappelen om in een bordeel te gaan werken en gelukkig had hij het startkapitaal: een mooie samenwerking. Hij werd er stinkend rijk van ook, maar dat is bijzaak. Natuurlijk was het geld slechts bijzaak zoals hij duidelijk maakt in het interview – dat zeggen zo ongeveer alle bedrijfsleiders die geïnterviewd worden.

De staat onderdrukt, de wet is gelogen, de rijkaard leeft zelfzuchtig voort

In Nederland kan het, en wát een vooruitgang: prostitutie is legaal, waardoor het netjes kan geregeld worden dat de “ondernemer” en de vrouwen belasting betalen. Hierdoor krijgt de staat inkomsten van prostitutie én kan de pooier-kapitalist zijn onderneming legaal laten voortbestaan zonder eventuele rechtsproblemen. Het Nederlandse legaliseringsbeleid voor prostitutiebeleid heeft gefaald trouwens, het was een op zich misschien interessante poging maar het heeft niet geleid tot meer mensenrechten voor de vrouwen in prostitutie, niet geleid tot het verminderen van uitbuiting, niet geleid tot het afnemen van de macht van pooiers en niet geleid tot een afname van vrouwenhandel. Kortom, het heeft volkomen gefaald op alle belangrijke punten. Bovendien kan je stellen dat het de staat medeplichtig maakt aan de uitbuiting van vrouwen in prostitutie. Maar dat is stof voor nog een ander artikel.

Het enige voordeel van de legalisering van prostitutie is voor de pooier-ondernemer: die kan zijn zaakjes netjes verderzetten en krijgt een aura van legitimiteit aangemeten. In plaats van een welverdiende gevangenisstraf wacht hem een belastingaanslag.

Geld maakt veel goed in een kapitalistische samenleving. Je koopt er status mee, credibiliteit, legitimering van wat voor zaken je dan ook doet.

Wat brengt de toekomst?

Niet alleen heeft hij plannen om de Amsterdamse Yab Yum, die in 2007 gesloten werd, terug te openen, maar hij wil ook nog een bordeel openen in Brussel. “Zo’n zaak hoort thuis in de Europese hoofdstad. (…) Het wordt een zaak waar elke Brusselaar trots op kan zijn. Het gaat mij nu niet in de eerste plaats om het geld, maar om het laten voortleven van mijn levenswerk.”

Waarom dat interview in De Morgen?

De Morgen promoot zichzelf wel als een onafhankelijk en kritisch dagblad maar dat is ver van de waarheid. In werkelijkheid zijn ze economisch gebonden aan de persgroep waar ze deel van uitmaken. De hoofdredacteurs die de lijn van De Morgen bepalen, kijken de wereld in volgens hun eigen gekleurde bril, gekleurd bijvoorbeeld door hun eigen seksisme en de vrije-marktlogica van de maatschappij waar we in leven. Daardoor kunnen ze blijkbaar niet meer beseffen dat mensen als Theo Heuft criminelen zijn; in plaats daarvan gaan ze hen verheerlijken als fijnzinnige, kunstminnende levensgenieters en succesvolle zakenlui. Zet eens een feministische bril op en de wereld kleurt anders: het geweld op vrouwen wordt dan terug zichtbaar.

Verder zien we dat dit interview deel uitmaakt van wat feministes het Old Boys Network noemen: oude machtige mannen onder elkaar beslissen hoe de wereld draait, niet vrouwen en/of feministes. Mannen houden elkaar aan de macht, helpen elkaar aan posities, geven elkaar nieuwe kansen als er iets faalt, en beschermen elkaar tegen kritiek. Dat Theo Heuft wordt voorgesteld als een fijne mens is geen toeval, het maakt deel uit van een patroon van vrouwenonderdrukking en vrije-marktverheerlijking.

Het is inderdaad zo dat die Theo Heuft blijkbaar een succesvol zakenman is: hij heeft veel geld kunnen verdienen door het uitbuiten van vrouwen. Het feit dat dit kan is alvast een duidelijk antwoord op de vraag of de kapitalistische vrije markt zichzelf kan reguleren: nee, toch niet nee. Ethische en feministische waarden  moeten komen van buiten die marktlogica.

Wat is een pooier?

Er is een simpele waarheid die in het artikel weer eens niet vermeld wordt: er zijn geen goede pooiers. Pooiers zijn geen goede mensen. Pooiers zijn uitbuiters die grof geld verdienen op de kap van anderen, door vrouwen te prostitueren en daar winst mee te maken. Pooiers horen achter tralies. Alle pooiers, ook de rijke en succesvolle, of ze nu een boek hebben geschreven of niet, of ze nu van lekker eten houden of abstracte kunst of niet. En al hun geld moet afgepakt worden en teruggeven aan de vrouwen die ze misbruikt hebben om het voor hen te verdienen. Meer mensenrechten voor vrouwen, niet voor pooiers. Gevangenisstraffen voor pooiers, niet voor prostituees.

Meer weten?

• Zie ook de documentaire Not For Sale die ex-prostituees aan het woord laat

• Human trafficking and prostitution (Melissa Farley) – een korte introductie over het onderwerp
• How prostitution works (Joe Parker) – een goedgeschreven artikel over klanten, pooiers en de manier waarop jonge mensen in prostitutie terechtkomen
• Prostitution for everyone: Feminism, globalisation, and the ’sex’ industry’ (D.A. Clarke) – een langer artikel over de impact van de hedendaagse neoliberale globalisering op prostitutie. Het is lang, maar wel een absolute aanrader.
• Paradigm shifts and paying for sex (S. M. Berg) – een artikel met een nieuw paradigma om naar prostitutie te kijken met een focus op de zijde van de “klanten”

Op deze blog is al eerder geschreven over onderdrukking en kruispuntdenken. Om samen te vatten: onderdrukking is niet enkel een gevoel maar ook een systeem dat ons naar beneden houdt, onze keuzemogelijkheden beperkt en onze realiteit kneedt naar het model van de onderdrukkers. Er zijn verschillende vormen van onderdrukking die elkaar versterken. Telkens bij een dergelijke relatie is er een onderdrukte groep (vrouwen, zwarten, transgenders, personen met een handicap, mensen uit lagere sociaal-economische groepen, ouderen) en een groep die profiteert van die onderdrukking: mannen, blanken, cisgendered[1] personen, mensen uit hogere klassen, enzoverder. De mensen die aan de bovenkant van onderdrukkingsrelaties staan hebben allerlei voordelen en privileges die de mensen aan de onderkant van die relaties niet hebben.

Dat wil zeggen dat bijna alle mensen op een aantal vlakken behoren tot geprivilegieerde posities, en op een aantal andere vlakken juist tot onderdrukte posities. Feminisme, zoals door sommigen zoals bell hooks gedefinieerd, is de beweging om een einde te maken aan alle vormen van dominantie: al die relaties van onderdrukker-onderdrukte moeten eraan om een werkelijk vrije, egalitaire wereld te creëren. Vrijheden en rechten moeten door iedereen gedeeld worden, anders zijn ze gewoon een vorm van privileges.

Door een dergelijke visie wordt een aantal zaken duidelijk: wat ons allemaal bindt is niet een gemeenschappelijke identiteit of seksualiteit of expressie, maar het feit dat we een gemeenschappelijke vijand hebben: die systemen van onderdrukking, waar we samen tegen kunnen vechten:

The fate of every individual woman—no matter what her politics, character, values, qualities—is tied to the fate of all women whether she likes it or not.
—Andrea Dworkin

What unites us is not a common sexuality or experiences or identities or self-expression. It’s that we’re up against a common enemy.
—Leslie Feinberg, Transliberation

Het persoonlijke

An internet acquaintance of mine once wrote, “The first big privilege which whites, males, people in upper economic classes, the able bodied, the straight (I think one or two of those will cover most of us) can work to alleviate is the privilege to be oblivious to privilege.” This checklist is, I hope, a step towards helping men to give up the “first big privilege.”

– B. Deutsch

Hoewel we die objectief bestaande systemen van onderdrukking niet kunnen wegdenken, kunnen we wel op zijn minst proberen ons bewust te zijn van die systemen, de posities waarop we staan en de privileges die we daardoor bezitten. Dat is een eerste voorwaarde voor gemeenschappelijk te kunnen werken aan een verzetsbeweging tegen alle vormen van onderdrukking.

Het is bijna altijd het geval dat mensen die in een geprivilegieerde positie zitten, zelf blind zijn voor die privileges.

Door die systemen af te lopen kunnen we bijvoorbeeld onszelf kritisch bekijken – een belangrijke taak voor feministes en wereldverbeteraars van allerlei stromingen. Bijvoorbeeld: ikzelf ben een vrouw, eerder lesbisch, en daardoor krijg ik dus alle aspecten van die patriarchale onderdrukking en heteronormativiteit tegen mij. Langs de andere kant ben ik blank en volg ik een universitaire opleiding. Hierdoor bezit ik dan weer een heleboel privileges. Hiermee moet ik rekening houden als ik beweeg en actievoer en handel in deze wereld. Ik moet me er bewust van zijn dat ik de werkelijkheid zie door een bepaalde bril: een blanke hoogopgeleide bril bijvoorbeeld. Dat kleurt de manier waarop ik de wereld zie, ik ben geen neutrale of objectieve waarnemer.

Voorbeelden – praktisch

Om het allemaal wat duidelijker te maken ga ik wat voorbeelden geven van privileges. De volledige oorspronkelijke lijst van blanke privileges door Peggy McIntosh is te vinden op White Privilege: Unpacking the Invisible Knapsack.

Daily effects of white privilege

• I can turn on the television or open to the front page of the paper and see people of my race widely represented.
• I can be pretty sure that my children’s teachers and employers will tolerate them if they fit school and workplace norms; my chief worries about them do not concern others’ attitudes toward their race.
• I can talk with my mouth full and not have people put this down to my color.
• I can swear, or dress in second hand clothes, or not answer letters, without having people attribute these choices to the bad morals, the poverty or the illiteracy of my race.
• I can do well in a challenging situation without being called a credit to my race.
• I am never asked to speak for all the people of my racial group.

Op dezelfde pagina waar de voorbeelden van Peggy McIntosh staan, is ook een lijst van mannelijke privileges toegevoegd.

The Male Privilege Checklist

1. My odds of being hired for a job, when competing against female applicants, are probably skewed in my favor. The more prestigious the job, the larger the odds are skewed.
2. I can be confident that my co-workers won’t think I got my job because of my sex – even though that might be true.
3. If I am never promoted, it’s not because of my sex.
4. If I fail in my job or career, I can feel sure this won’t be seen as a black mark against my entire sex’s capabilities.
5. The odds of my encountering sexual harassment on the job are so low as to be negligible.
6. If I do the same task as a woman, and if the measurement is at all subjective, chances are people will think I did a better job.
7. If I’m a teen or adult, and if I can stay out of prison, my odds of being raped are so low as to be negligible.
8. I am not taught to fear walking alone after dark in average public spaces.
9. If I choose not to have children, my masculinity will not be called into question.
10. If I have children but do not provide primary care for them, my masculinity will not be called into question.

Heteroprivileges – the straight people privilege checklist

Ik schrijf er hier zelf een paar neer uit eigen ervaring, als nog mensen ideeën en voorbeelden hebben laat maar horen!

• De seksualiteit van hetero’s wordt nooit als afwijkend, onnatuurlijk, onvolwassen of ongezond voorgesteld
• Een heteroman en -vrouw die in het openbaar elkaar aanraken of kussen worden beschouwd als gewoon hun liefde voor elkaar te tonen, niet “uit te dagen” of “zich extreem op te stellen”
• Heterovrouwen krijgen nooit te horen dat ze hetero zijn omdat ze geen vrouw kunnen krijgen; heteromannen krijgen nooit te horen dat ze hetero zijn omdat ze geen man kunnen krijgen
• Heteroseksuele mensen moeten niet in stress het goede moment afwachten om tegen hun ouders, vrienden of familie te vertellen dat ze hetero zijn / een relatie hebben met iemand “van het andere geslacht”
• Een heterokoppel kan op straat gerust met ogen dicht kussen zolang ze willen zonder bang te zijn voor geroep of geweld
• Heterokoppels kunnen elkaar een hand geven zonder eerst een risico-inschatting te maken van de plaats waar ze zijn: welke mensen zijn er, welk uur van de dag, reputatie van de buurt; en in te schatten hoe sterk ze zich die dag voelen en of ze zin hebben/ertegen kunnen om lastig gevallen te worden
• Heteroseksuele mensen worden niet onzichtbaar gemaakt, integendeel: haast elke film, elke serie, elk verhaal gaat over heteroseksuele romances en heteroseksueel gedrag
• Van heteroseksuele liefde wordt geen perverse afspiegeling gemaakt voor het plezier van lesbiennes, maar omgekeerd word lesbische liefde wel tot een object gemaakt voor het plezier van heteroseksuele mannen, in zogenaamde lesbische pornografie die eigenlijk bedoeld is voor mannen
• Aan heterokoppels wordt niet gevraagd “of ze niks missen” in hun seksleven, of “hoe ze dat dan eigenlijk doen”
• Heterokoppels worden niet voortdurend aangesproken door mensen die hen komen vertellen dat ze daar absoluut geen problemen mee hebben en dat hun beste vriend/vriendin ook zo is

[1] Op deze blog gebruiken we cisgendered als tegengesteld aan transgendered - dat wil ruwweg zeggen het verschil tussen (a) mensen die met een bepaald geslacht geboren zijn en zich daar doenbaar ok in voelen, alle beperkingen die het patriarchaat ons oplegt in acht genomen, en (b) mensen die daar werkelijk niet mee kunnen leven en een transitie nodig hebben om zich goed te voelen, welke vormen die transitie ook aanneemt. Voor de duidelijkheid: nee, niemand voelt zich geweldig onder patriarchaat, als vrouw en/of lesbiënne kan je je natuurlijk niet perfect voelen door al die problemen/onderdrukking die je op je dak krijgt. Verder zijn deze definities nogal problematisch omdat de biologische hokjes waar de meeste mensen van uitgaan niet kloppen, er is geen biologische basis voor het bestaan van twee “binaire en tegengestelde” geslachten en het definiëren van mensen als cis- of transgendered is dan ook wandelen op bijzonder dun ijs.

Meer lezen

• Intersectionaliteit (op deze blog)
  
• Stretching the Knapsack Metaphor To Its Full Bent (And Then Some), door Problem Chylde

Entre les névroses républicaines et le misérabilisme citoyen, il y a l’opportunisme de certains apatrides.

Quand le ressentiment se fait religion, alors le contrôle social se substitue à la morale au nom de la cohésion économique.

Entre la charité judéo-chrétienne castratrice et le darwinisme intégrationniste, il y a toujours de la place pour le suicide ou le terrorisme.

Quand le but dans une vie est de rentrer en boîte de nuit ou de se perdre dans un écran, ne pensez plus lutte, mais luxe.

Entre l’ascenseur social associatif et les quotas de la promotion canapé, que préféreriez-vous entre la praticité et la nécessité ?

Quand les porte-parole des undergrounds font office de mascottes gouvernementales, la mascarade est à la mesure du besoin de bonheur structurel des souscripteurs anonymes.

Entre les représentations abusant sur le morphing et une représentativité pariant sur ses échecs, le commerce identitaire a plus d’avenir que de légitimité.

Quand les appels à l’aide masquent des rappels à l’ordre, on apprend aux sujets à montrer les dents avec lesquelles ils ne pourront jamais mordre.

Entre acheter la paix nationale et occulter l’Histoire mondiale, les ouvriers du blanchiment culturel œuvrent pour budgétiser la violence de classe afin de la vendre.

In de reeks anti-feminisme gaan we een paar zogenaamd feministische visies op de maatschappij kritisch bekijken, visies die volgens ons eerder anti-feministisch zijn in plaats van het feminisme vooruithelpen.  In de eerste van de reeks keken we naar natuurlijk / biologisch denken, de tweede in de reeks is een vorm van nepfeminisme dat eigenlijk gewoon bestaat uit racisme, populisme en islamofobie. Een goed voorbeeld hiervan zijn allerlei uitingen van pakweg de VLD en het boek De derde feministische golf van Dirk Verhofstadt.

Islamofobie – de strijd om de stemmen

Om maar direct met het belangrijkste te beginnen: feminisme wordt vaak misbruikt door blanke carrièrejagende politici om te schieten op wat zij dan “de islam” noemen, daarmee proberend bij mensen een beeld op te roepen van een of andere mythische Achtergestelde Moslimfundamentalistische Schurkenstaat™ waarin alle vrouwen hoofddoeken dragen en alle mannen plannen smeden om Het Verlichte Westen™ te proberen binnenvallen (om een winstgevende handel in hoofddoeken op te zetten, wellicht).

Enkele jaren geleden werd het ook in België nog eens merkbaar: in de pers begonnen een hele hoop VLDers hun gal te spuien over “de islam”. Het was toch ongelofelijk dat er in deze tijden van verlichting nog zo’n achtergestelde landen bestonden, waar vrouwen onderdrukt werden door (blablabla). Hier in Het Verlichte Westen™ is dat natuurlijk allang niet meer, vrouwen mogen gewoon dragen wat ze willen (liefst een te kleine bikini), en meer van die flauwekul. Dit is eigenlijk een al vrij lang terugkerend thema, en sinds 11 september 2001 is het hek natuurlijk helemaal van de dam.

Intermezzo – het geheime meesterplan om goedkoop stemmen te halen

(1) Doe jezelf voor als een progressieve, geëmancipeerde politicus

(2) Speel op een anti-islam sentiment dat al heel lang geïnstalleerd is bij de bevolking

(3) Werp jezelf op als bevrijder der vrouwen, boegbeeld van het feminisme, stevige schouder onder de Westerse Verlichting, om op een zogenaamd progressieve manier een aanval te lanceren op Achtergestelde Moslimfundamentalistische Schurkenstaten™ – à la “ze mogen onze goeie democratische waarden hier nu niet komen verpesten, dat zien ze van hier!”

(4) scoor hiermee veel stemmen

(5) hoop dat niemand erachter komt dat je eigenlijk een droevig enggeestige racistische politicus bent die feminisme misbruikt om goedkoop te scoren

(6) achteraf kan je dan ook nog eens komen klagen dat “de burgers niet meer geloven in de politiek”, en dat kan je dan ook weer misbruiken (zoals in de irritante Burgermanifesten van Dirks iets bekendere broer Guy Verhofstadt).

Waarom is dat nu flauwekul?

Ten eerste is het nogal grappig – en pijnlijk – dat mannen die nooit ofte nooit hun mond opendoen over serieus feminisme, en die we toch ook nog geen geweldige wetten of maatschappelijke veranderingen of wat dan ook voor vrouwen hebben zien voorstellen, plots keihard over vrouwenemancipatie komen roepen.

Ten tweede, en dit zou ik één van de basisfouten van klassiek liberalisme noemen, tonen ze een enorm geloof in vooruitgangsdenken. Nu geloof ik eerlijk gezegd niet dat mensen als Dirk Verhofstadt, die ik toch doenbaar intelligent inschat, werkelijk zelf gelooft dat Het Verlichte Westen™ zo vrij is van seksisme. Maar het komt hem wel goed uit om het zo voor te stellen.

Dat vooruitgangsdenken gaat als volgt: alle landen ter wereld evolueren, ze verbeteren (langzaam of met grote sprongen). Het Westen staat natuurlijk voor op de rest van de wereld (omdat we de rest geplunderd en geroofd hebben? – oeps). Enige onzin over de wonderen van de industrialisatie, emancipatie en de geglobaliseerde vrije markt volgt, en dan kijken we van onder onze hoofddoek en ja hoor, de rest van de wereld loopt achter. Maar, geen paniek, alles komt in orde: op termijn zullen alle andere landen ook Het Juk Van De Achterlijkheid van zich afwerpen en het westerse model overnemen: verstedelijking, stevige industriële ontwikkeling, meer geavanceerde infrastructuur, etc. Op termijn gaat de hele wereld dan in het Perfecte Eeuwige Model van de VrijeMarktDemocratie™ leven. Ja, behalve dat dat eigenlijk totaal niet overeenkomt met de werkelijke historische evolutie, dat de landen in deze wereld niet onafhankelijk zijn van elkaar en dat veel verwezenlijkingen van het westen er zijn gekomen door uitbuiting van andere landen. Er is een interessante theorie hierover die we hier niet gaan bespreken (deze tekst wordt sowieso al veel te lang) maar voor de liefhebbers: check de wereldsysteemtheorie van Immanuel Wallerstein.

Ten derde, en dit gaat ook nog uitvoerig aan bod komen in een volgend stuk over SexyFunFeminisme™, het is helaas grote nonsens dat vrouwen niet meer onderdrukt zijn in westerse landen. Om maar eens te citeren uit een pamflet van de Feministische Actiebende (FAB):

“Vrouwen mogen dan wel stemmen, er is legale gelijkheid op papier, maar in de praktijk is er nog steeds onderdrukking. Het seksueel en fysiek geweld op vrouwen is de laatste 20 jaar alleen maar gestegen, partnergeweld en vrouwenhandel zijn overal ter wereld een groot probleem. Vrouwen worden nog steeds als minder dan mannen gezien, minder serieus genomen (“ze is hysterisch, ze klaagt gewoon teveel”) en achtergezet als het gaat om machtsposities, zelfontplooiing…”

“Wij leven in een maatschappij waarin eetstoornissen en depressies worden aangemoedigd in plaats van rebellie en een gezonde kijk op onze lichamen. Er is een constante druk voor conformiteit aan onderdrukkende schoonheidsidealen, om nog maar te zwijgen van het feit dat vrouwen vandaag nog altijd systematisch minder verdienen dan mannen, het grootste deel van het huishouden en de zorgtaken op zich nemen, en de eerste slachtoffers zijn van racisme. Bovendien vinden vrouwen nog altijd minder toegang tot goede (en vooral goedbetaalde) jobs, en wordt er constante druk uitgeoefend op verkregen rechten zoals abortus.” — Feministische Actiebende, [1]

Westerse vrouwen zijn slaaf gemaakt van een massieve schoonheidsindustrie en een pornocultuur die de mainstream heeft overgenomen. Van ons wordt verwacht dat we net opgemaakte en onthaarde seksobjecten zijn, die liefst niet te veel zeggen en zeker niet slimmer mogen zijn dan de mannen rondom ons. Nog altijd ja. De cijfers van geweld op vrouwen zijn echt gruwelijk trouwens, maar daar wordt nauwelijks over gesproken en daarvoor zullen fijne liberale kerels als Dirk Verhofstadt en kompanen ook nooit op de barricades springen.

De onderdrukking heeft andere, specifieke vormen. Bijvoorbeeld kleding: je moet sexy, halfnaakt en onthaard over straat anders krijg je opmerkingen. En makeup natuurlijk. Een dikke laag op je gezicht, da’s ook een masker. Is onze echte huid niet goed genoeg? Stel je voor dat we zomaar over ons gezicht zouden kunnen wrijven zonder een dikke laag vuiligheid mee te hebben of te riskeren onze ogen niet meer open te krijgen zeg… En misselijke opmerkingen, en geweld, en jobs, en zorg, en een zwaar doorgedreven seksualisering die vroeger en vroeger begint en ons ziek en depressief maakt en zorgt voor eetstoornissen en…

Onlangs kwam Nawal El Saadawi (een heerlijk radicale feministe uit Egypte) spreken in Gent, ze vertelde een leuke anekdote: vooraan bij een van haar eerdere lezingen zat een vrouw met een hoofddoek, en daarnaast een vrouw die die eerste aanviel omdat een hoofddoek vrouwonderdrukkend is. Nawal zei tegen haar: “You have a postmodern veil, Makeup is a postmodern veil.” Helemaal mee eens. (link: een korte bespreking van Nawal’s standpunten door Anja Meulenbelt)

Rechtse tijdsgeest

Het is al een tijdje zo dat er een verrechtsing aan de gang is in Westerse landen. Er zijn eigenlijk geen linkse partijen meer, rechtse en populistische partijen hebben de macht en zijn al jaren bezig met verworvenheden terug te schroeven. Racisme, seksisme en populisme zijn overal in de media, een kritische stem is nauwelijks nog te horen.  Om de aandacht van de echte (veroorzakers van de) problemen af te leiden, wordt een oorlog tegen nepvijanden gestart. Boeken als The Clash of Civilizations van Samuel P. Huntington bijvoorbeeld, stellen de evolutie van de wereld voor alsof we afstormen op een legendarische oorlog van, komt ie weer, Het Verlichte Westen™ versus de Achtergestelde Moslimfundamentalistische Schurkenstaten™.

Jan Blommaert, auteur van o.a. “Ik stel vast – politiek taalgebruik, politieke vernieuwing en verrechtsing”[2], De Crisis van de democratie (2008) en mede-auteur van Populisme [3] heeft hier enkele degelijke analyses van gemaakt. Leuke, en leesbare boeken trouwens.

Mannen zeggen waarom

Op goeie dagen is het amusant te zien hoe mannen voor hun eigen bedoelingen het feminisme beginnen gebruiken. Op slechte dagen willen we met eieren gooien of de deur barricaderen. Een goed voorbeeld is Dirk Verhofstadt. Komende uit een partij die wel vaker ranzige standpunten aanhangt en probeert daar een positieve draai aan te geven, heeft hij in 2006 een boek uitgebracht, De derde feministische golf.

Ten eerste is het eigenlijk al vrij grof dat een man een boek met een dergelijke titel publiceert. Niet dat mannen geen feministische koers mogen varen, liefst wel natuurlijk, maar een klein beetje minder grootheidswaan zou wel mogen. Er zijn heel interessante bijdragen van mannen aan feminisme trouwens, bijvoorbeeld in het recente boek Not For Sale dat hier eerder besproken is, of Getting Off van Robert Jensen, of Refusing to be a Man e.a. van John Stoltenberg… Maar al die wél feministische bijdragen van mannen hebben een paar eigenschappen gemeen:

(1) De mannen voeren niet het hoge woord en proberen de agenda van het feminisme niet te bepalen

(2) De profeministische mannen schrijven vanuit een ander perspectief, niet ik-zal-t-hier-ne-keer-gaan-zeggen-zie maar ze schrijven vanuit hun persoonlijke ervaringen over delen van de feministische strijd die hun terrein zijn: bijvoorbeeld over de problemen met het concept “mannelijkheid”, wat het effect is van (gewelddadige) pornografie op mannen, hoe ze bij het feminisme beland zijn en hoe hen dat veranderd heeft, de link met oorlog, racisme, mensenrechten…

(3) Ze lijken alvast niet zo simplistisch feminisme te misbruiken voor hun eigen agenda. John Stoltenberg was een partner van Andrea Dworkin en hielp haar mee haar radicale strijd voeren, Robert Jensen heeft al letterlijk gezegd dat hij graag “tweede viool speelt” voor Gail Dines, prof in media-analyse en een van de boegbeelden van de nieuwe anti-pornografie beweging.

Om dit punt nog even duidelijk te stellen:

(1) feminisme is een strijd voor de bevrijding van vrouwen, alle vrouwen, uit hun onderdrukte positie. Het is een verzetsbeweging die tot doel heeft een onderdrukkend systeem, het patriarchaat, omver te werpen.

(2) mannen zijn welkom als bondgenoten maar niet als leiders van de beweging. Is er iemand die zich kan voorstellen dat ik als blanke feministe een Black Panther groep zou oprichten? Belachelijk idee? Yep. Het is de bedoeling dat de onderdrukte groep van vrouwen zelf opstaat, zich organiseert en allianties sluit met mannengroepen of gemengde organisaties die hun strijd steunen maar niet overnemen.

Ok. En waar gaat dat vervelende boek dan over?

Islamofobie natuurlijk, of wat dacht je. Een reactie op zijn boek van Els Flour van het Vrouwen Overleg Komite:

“Maar complexiteit binnenbrengen in het debat betekent onder meer erkennen dat partnergeweld en verkrachting overal voorkomen en dat slachtoffers met een moslimachtergrond niet gebaat zijn bij de mededeling dat het typisch hun cultuur’ is. Het betekent inzien dat onweerstaanbare dwang’ en gezinsdrama’ dicht kunnen aanleunen bij eerwraak’. En het betekent vooral aandacht hebben voor een aantal aspecten die Verhofstadt nauwelijks in beeld brengt. De maatschappelijke context waarin het debat over multiculturaliteit momenteel in België en zijn buurlanden wordt gevoerd, bijvoorbeeld. Die context is er één van grote socio-economische ongelijkheid tussen autochtone’ en allochtone’ bevolkingsgroepen en van latent en uitgesproken racisme. Alleen al op het vlak van onderwijs en toegang tot de arbeidsmarkt zijn de problemen legio, terwijl net onderwijs en werk belangrijke hefbomen tot emancipatie zijn. Louter focussen op cultuur en religie onttrekt belangrijke mechanismen van ongelijkheid aan het oog, mechanismen waarvoor er een maatschappelijke verantwoordelijkheid bestaat.”

“Het resultaat is belerend en doctrinair, alsof er slechts één weg naar emancipatie is.” [4]

Inderdaad. En hij geeft niet op… dit is een recente reactie, van april 2009, op weer een opiniestuk van Dirk Verhofstadt in De Morgen.  Sofie De Graeve (Vrouwen Overleg Komite) reageert in een nieuw opiniestuk:

“Het VOK is verbaasd over zijn selectieve verontwaardiging. Geweld op vrouwen is van alle culturen. 1 op 7 Belgische vrouwen is slachtoffer van partnergeweld. Helaas vonden we tot nog toe geen bondgenoot in Dirk Verhofstadt om de torenhoge dagprijzen in de vluchthuizen aan te pakken of weerbaarheidsprogramma’s te bepleiten voor meisjes en jongens in het onderwijs. En dan hebben we het nog niet gehad over het symbolische geweld in onze samenleving, waarin vrouwen nog steeds veel meer dan mannen herleid worden tot hun uiterlijk en outfit.”

“(…)  Waar was Dirk Verhofstadt op 8 maart tijdens de mars tegen de systematische verkrachtingen van meisjes en vrouwen in Oost-Congo? Waar was hij toen wij begin dit jaar samen met de vredesbeweging het geweld in de Palestijnse gebieden aankaartten?” [5]

Nog een slotwoordje aan Dirk

Dirk, als er nu één man is van wie we liefst zouden hebben dat hij moderne man speelde en thuisbleef om het huishouden te doen en alstublieft geen racistische opiniestukken meer te publiceren, dan ben jij het wel. Wil je m’n schort hebben? Er staat wel nog op “this is what a radical feminist looks like”. Maar dat passen we wel aan: “This is what a racist looks like”. Kom maar halen.

Volgende tekstjes rond anti-feminisme

Iedereen die ideeën heeft, laat ze maar weten! Zeker nog op de lijst staat masculinisme,  evolutionaire psychologie en darwinistisch feminisme (nog maar eens, ik krijg er niet genoeg van), “sexyfun” madonna/whore feminisme en postmodernisme.

Referenties

[1] Voorstellingspamflet. Feministische Actiebende (FAB), http://www.feminisme.be/fab/pamflet_fab_ee_2009_tweezijdig.pdf

[2] Ik stel vast – politiek taalgebruik, politieke vernieuwing en verrechtsing. Jan Blommaert. 2001.

[3] Populisme. Jan Blommaert, Eric Corijn, Marc Holthof, Dieter Lesage. 2004.

[4] Feminisme volgens Dirk Verhofstadt. 2006. Els Flour. http://www.vrouwendag.be/index.php?option=com_content&task=view&id=27&Itemid=17

[5] Reactie op Dirk Verhofstadt. 2009. Sofie De Graeve, Vrouwen Overleg Komitee (VOK), http://www.vrouwendag.be/index.php?option=com_content&task=view&id=164&Itemid=26

la disparition du racisme banal

Le racisme n’est plus ce qu’il était, perdu entre l’accomplissement aussi obsessionnel que personnel que recherchent ses nouveaux adhérents et la dérégulation dogmatique engendrée par le peu de morale des marchands d’armes.

Heureusement, il nous reste la religion, seul et unique rempart garantissant fanatisme territorial et justice œcuménique à ceux prononçant son nom.

Avec la disparition du racisme banal, les associations parasitaires pour l’entrée en boîte de nuit pour tous peuvent s’inquiéter…

L’antiracisme possède plus les caractéristiques de nouvelle drogue à la mode et de cause universelle du pauvre que de réponse viable au racisme naturel.

La base même de l’antiracisme est consubstantielle de l’idée de réparation à tout prix et de l’opposition systématique. Il ne peut qu’être contre.

Avec le communautarisme à la carte, il devient de plus en plus facile de cultiver des identités victimaires…

L’alter-racisme représente l’avenir de la cour pénale internationale et des génocides de proximité.

Adieu les statistiques ethniques pour une incrimination positive et les confusions malsaines entre représentation et représentativité !

Le racisme alternatif est une opportunité marketing sans précédent : réussir à unir tous les ennemis sous une même bannière commerciale.

Quand les organisations humanitaires et l’industrie de l’armement fonctionneront main dans la main, la gestion de la haine sera optimum.

L’alter-racisme configurera un tourisme mémoriel qui arbitrera la violence du populisme et les dividendes du portefeuille de la justice.

L’alter-racisme va redéfinir la frontière qui sépare l’amour et la haine.

Comment à la fois institutionnaliser le devoir de mémoire et le révisionnisme dans les manuels scolaires tout en réclamant des dommages et intérêts quelque soit le cas de figure ?

Avec l’alter-racisme, on peut être raciste tout le temps sans jamais l’être.

waardeer diversiteit!

De Gentse bevolking wordt steeds diverser. Migraties maken Gent tot een plaats waar mensen van verschillende achtergronden hun bestaan delen.
We zien diversiteit soms als lastig, we kunnen het ook zien als een verrijking.
Diversiteit voegt waarde toe aan de maatschappij, aan de onderlinge samenhang tussen inwoners.
Wat wij nodig hebben is diversiteit begrijpen zonder er bang voor te zijn.
Diversiteit waarderen vergroot de verdraagzaamheid, en een grotere verdraagzaamheid verkleint racisme.
In de Europese Week tegen Racisme heeft een ruime en diverse groep organisaties uit het Gentse een waaier aan activiteiten samengesteld. Lezingen, tentoonstellingen, films, getuigenissen, tot aan stand up comedy en een feest. Luister, kijk, ontmoet anderen. Geef uzelf de ruimte om diversiteit te waarderen.

Zie Website van de Gentse Week tegen Racisme

Zijn feministes ook anti-racistisch? Tuurlijk wel. Of althans, dat zou toch moeten. Feminisme is niet zomaar “iets tegen seksisme doen”. Voor veel vrouwen is feminisme een veel groter perspectief, en vereist het stoppen van de onderdrukking van vrouwen dat we een eind maken aan alle vormen van onderdrukking.

Racisme en seksisme gaan heel vaak hand in hand en versterken elkaar. Bovendien is het zo dat feministes soms te weinig ook een anti-racistisch perspectief hanteren, en het is ook vaak zo dat anti-racisten vergeten seksisme bij hun analyse te betrekken.

Seksisme, de onderdrukking van vrouwen, heeft nog een andere kant: door de onderdrukking van vrouwen als groep krijgen mannen als groep meer macht, meer vrijheid, meer privileges. Analoog met racisme: door racisme worden bepaalde groepen onderdrukt, ten voordele van de groep van “blanken”. Het is van fundamenteel belang als blanke feministe om niet alleen te strijden tegen seksisme, maar ook om eigen privileges in vraag te stellen. Gebroken wit is een Brusselse feministische groep die expliciet als agenda heeft het blootleggen en in vraag stellen van dergelijke privileges.

Lalalalal ! Mimimimimi ! Laaaaaaaaaaaaaaaaa ! Teheu ! Teheu ! clopes ou gaz de bagnoles et autres particules fiiiiiiines ? … Je m’éclairci la voix pour être dans le ton, car cette note est délicate… mimimi lalala… Avant de commencer, réglons un vieux compte à une interjection, (j’arme mes Spandau) et je rafale la locution suivante :
« C’est du racisme à l’envers ! »
On l’entend souvent prononcée dans l’hémisphère Nord de notre planète, ou du moins ce qu’il en reste (hémisphère et planète), appelée occident, dès lors qu’un indigène * subit un outrage de la part d’êtres humains provenant d’autre partie du monde de l’Est, ou du sud de l’Ouest ainsi du nord-est et du sud-ouest! De toute façon déboussolés, Donnerwetter !
RATATAT ! BRAAATATAT ! Alors comme ça, le racisme ne serait « l’apanage » que des blancs seuls, ce qui est une affirmation raciste, puisqu’elle attribue un défaut à une couleur de peau ! Que les gens en viennent à se discriminer eux-mêmes… C’est là une chose qui me laisse pantois…
Un fait s’est par exemple déroulés en petits caractères durant l’été en Afrique du sud (oui, là où y avait « l’apartheid », cette horreur ! Quel déshonneur !), bien, disais-je, vous en avez peut être entendu l’écho malgré l’étouffement par les jeux olympiques et autres joyeuses joyeusetés totalement ébouriffantes de bâillements, (vas-y Roger gagne des millions, les autres joueront à l’euro-million ! l’espoir est la laisse de…)…
L’écho écrivais-je en a même atteint mon Fokker, alors que Kurt C. chantait une reprise de Leadbelly « I’m go-in’ where the cold wind blows. in the pine, in the pine where the sun don’t ev-er shine I would shi-ver-the whole night through”…
Ouais, bon ! Ca vient, c’est pas facile, donc environ 50 ( ?) zimbabwéens se sont fait tuer par d’autres pauvres sud-africains « parce qu’ils volaient leur travail », et tués salement, lynchés grave… une dizaine de milliers d’autres ont du s’enfuir (vous vous rappelez le Rwanda ? ben en plus “petit”) Voilà c’est fait ! ouf !
… Kurt « His-head was-found in a dri-ving wheel but his body-never was found»…
Oui, le racisme, la xénophobie, ronge l’humanité ou qu’elle vive. Ce n’est pas une excuse, d’ailleurs ! De se laisser ronger sans rien faire.
Je préciserai aussi qu’on ne peut pas envoyer balader tout simplement quelqu’un qui se plaint de subir ou d’avoir subit le comportement désagréable d’une catégorie de population.
Les « gauchistes », l’ « aile humaniste du marxisme » comme les définit E.Nolte (Naaan, pas l’acteur**, l’historien !) au moindre mot de la plainte, même lorsque, tel Saint-Thomas vous pouvez toucher du doigt la blessure, ignorent ou feignent d’ignorer, insultent en cas d’argumentation, et envoient : chez Le Pen en France, chez Blocher en Suisse, chez Haider (mort maintenant…) en Autriche (je vous laisse compléter la liste), puis se plaignent du peuple, lorsqu’ils y vont ! hin, hiiin !
(Jeune et déjà anar, un baron anar, oui, vous ne connaissez pas le prince Kropotkine ?…j’aimais faire le gag : « La cause du peuple » versus « CA cause du peuple » provok, provok…)
Imbéciles, complices des potentiels actes que vous dénoncerez ensuite… Vous expliquez et justifier des actes intolérables (viols, violences, mépris, crime organisé etc.) en invoquant appelant « culture », ce qui ressort des « mœurs » voire des « us et coutumes »… comme si ces dernières était en plus incriticables. Et incidemment vous ne savez plus reconnaître un fasciste (celui-ci peut être défini comme utilisant la force pour la force, la violence pour la violence)…. Surveillez-donc votre langage, une ex- « victime » peut devenir persécuteur !
C’est là une des racines qui dans quoi 4 ans ? (« -oh, shocking redbaron ! This is not pollitically correct !”-Fok! It’s just à funny joke! ») plus peut-être, risque de fleurir en guerre interethnique….
On y reviens, cette note (lalala) est une tierce mineure en attendant la suite Teheu ! Teheu ! Et ça c’est une quinte…. de toux ! Vite une clope que je me sente respirer ! (« -oh, shocking redbaron ! This is not pollitically correct !”-Fok! Is not my intention! I want only smoke a cigarette… »)…
Mon Fokker et moi montons vers la lune croissante au-dessus de la brume. Il suffit d’amener le manche vers soi, et on a une métaphore érotique… nous montons, accompagné par Kurt…
« In the pines in the pines the sun –don’t shine, I’d shi-ver—–the whole night trough » …
Function: repeat

*A l’école, un prof nous en a raconté une bien bonne : A « l’époque coloniale » certains suisses s’étaient offusqués de voir sur une affiche d’une régie d’état (les CFF ?) « tarif indigène »…
Pour ceux qui n’ont pas pigé, « – on n’est pas des indigènes » disaient-ils alors… pigé ?
Bon, à l’époque, le terme indigène était connoté « sauvages » « les tribus indigènes » pigé ?
Non ? Flûte !
** que j’aime bien Nick Nolte aussi !

Photo d’une équation de trottoir, prise il y a deux nuits…depuis mon Fokker DR1, et au téléobjectif naturellement.

Pas facile de commenter les évènements de samedi dernier.  C’est une situation très complexe où plusieurs éléments entrent en jeu.  Cependant, nous ressentons tous un malaise.  Que s’est-il passé?  Est-il possible que le Québec soit confronté à une situation semblable à celle qui a frappé la France l’an dernier?  Peut-on comparer la « ghettoïsation » de nos communautés culturelles à celle qui prévaut un peu partout?

J’aimerais tout simplement signaler aux gens qui ont choisi le Québec pour refaire leur vie que les réactions ne sont pas homogènes.  Contrairement à ce que vous pourriez croire, nous ne sommes pas tous racistes, intolérants ou xénophobes.  Certains d’entre nous se considèrent d’abord et avant tout comme des êtres humains et souhaitons sincèrement que vous trouviez ici un endroit où vous pourrez vous épanouir et vivre vos rêves.  Nous vous ouvrons les portes de ce grand pays en espérant que vous pourrez oublier les mauvais souvenirs de contrées surpeuplées, de conflits militaires ou de sociétés étouffantes.

Vous savez, ceux qu’on appelle les « québécois de souche » sont parfois inconfortables devant les différences parce que c’est un peuple qui n’a pas encore donné tout le sens à sa propre identité.  J’ai l’impression que notre fragilité nous amène parfois à connaître des dérapages.  Ça ne justifie rien, ce n’est pas une excuse.  Mais ça aide à comprendre un brin…

Depuis un certain temps, certains d’entre nous tentent de modifier les priorités de la société québécoise.  On parle maintenant du « chacun pour soi », du mérite, de l’approche utilisateur-payeur.  D’autres font la promotion de la primauté de la propriété privée et des droits individuels.  Les idées néoconservatrices font leur apparition dans les partis politiques.  On remet en question l’élan de solidarité que le Québec a lancé il y a quelques années.  On parle de créer de la richesse, d’augmenter la productivité, de réduire les budgets des services sociaux…

Nous sommes plusieurs à être convaincus qu’une grande partie de vos problèmes est reliée à cet environnement économique qui n’est pas idéal pour assurer votre épanouissement.  Je ne doute pas que les organismes gouvernementaux responsables de l’immigration vous ont promis que vous pourriez vivre une vie décente dans ce grand pays.  Comme vous, je suis surpris que votre rôle se limite souvent à conduire des taxis, nettoyer les résidences des plus nantis ou coudre la guenille.  Votre quotidien est probablement loin des images que les conseillers en immigration vous ont présentées lors de votre demande d’accueil.

Peut-être devrions nous unir nos efforts dans un combat pour la justice sociale, l’élimination de la pauvreté et un accès universel à l’éducation supérieure.  Comme nous sommes avant tout des travailleurs, nous avons beaucoup de points en commun et nous devrions nous concentrer sur ces ressemblances au lieu de s’embourber dans l’incompréhension des différences…

Les efforts déployés par les organismes communautaires et les services policiers ne pourront jamais régler tous les problèmes de base.  C’est par la solidarité des honnêtes travailleurs et une réelle volonté politique que nous saurons assurer une pleine intégration des néo-québécois.  Certes, nous aimerions que tout sois réglé rapidement.  Commençons lentement.  Les enfants de nos enfants seront les héritiers de nos efforts de solidarité.

Quand les hommes vivront d’amour,

Il n’y aura plus de misère

Et commenceront les beaux jours

Mais nous nous serons morts, mon frère.

Photo : vera-art – Flickr

Romain, militant CNT/RESF, a subi la rétorsion du Pouvoir pour s’y être opposé. Le verdict est tombé le 14 février : 800 euros plus un euro « symbolique » pour avoir dénoncé une politique considérée abjecte, et troublé la volonté du « chef » Sarkozy ! L’apprenti monarque du palais de la Lanterne criminalise la solidarité, et pénalise la liberté d’expression quand elle ne répète pas docilement sa propagande : la routine s’est peut-être installée, mais jamais nous ne pourrons accepter son ronron.

Le régime pratique d’authentiques rafles de sans-papiers, jusque dans les foyers de travailleurs, les associations, devant les secours populaires et les resto du cœur : pour 2007, 24000 individus arrêtés, internés et expulsés, y compris des enfants, la mort pouvant ponctuer les étapes de cette « politique de civilisation ». Le régime instaure des tests génétiques racialistes, promeut discriminations et stigmatisations quotidiennes, mène une politique xénophobe et planifie une répression ultra-sécuritaire. Le régime organise des descentes armées, comme ces 1 400 flics à Villiers-le-Bel grâce à la délation anonyme rémunérée, sous l’œil de la propagande médiatique. Le « chef » et son parti imposent une loi judiciaire de « rétention de sûreté », tellement en rupture qu’elle reprend ouvertement le texte du Reich, signé le 24 novembre 1933 par hitler en personne.
Est-il utile de poursuivre la liste, quand l’empereur étale chaque jour dans chaque média les senteurs de son idéologie ? Il se vante d’agir, et nous n’aurions pas le droit de dire d’où il tire références et instruments ? Ben voyons, ce serait tellement facile pour la vieille droite ! La Mémoire de Vichy reste bien présente en nos esprits.

Pas de doute, l’odeur que nous sentons a bien la couleur brune. Contemporaine certes, maquillée des nuances d’une expérience passée soit, mais toujours aussi dégueulasse dans ses vieux réflexes. Plus que notre pleine solidarité, c’est tout notre soutien que nous apportons à Romain ainsi qu’à celles et ceux payant le prix de notre combat commun. Aux harcelés, condamnés et prisonniers politiques du régime, la bannière rouge et noire de la CNT flottera à leurs cotés.