Je commence à recevoir des visiteurs provenant d’antagougounistan.

Merci pour tous ces clics, je n’en demandais pas tant!

Et je commence aussi à recevoir des commentaires d’insultes.

Un exposé clair de la politique de développement de la ville, pour ses habitants, dans le cadre de ce Grand Paris qui suscite de nombreuses prises de position : telle fut l’entrée en matière de la réunion publique du 15 octobre qui a rassemblé une centaine de personnes malgré une information tardive et limitée. Décidons notre ville est partie prenante des choix stratégiques de la municipalité et prône depuis son origine la démocratie participative.
Notre soutien à ce PLU est assorti d’un profond regret : celui d’une occasion manquée pour un débat citoyen sur la manière de mettre en musique la stratégie exposée et débattue lors de la précédente réunion publique sur le Plan d’Aménagement et de Développement Durable.
Le public a sagement écouté l’exposé du maire. De nombreuses questions, de bon sens, ont fusé de la salle, exprimant des interrogations légitimes ou des propositions : c’est bien la preuve que des citoyens s’intéressent à la vie de leur ville au delà du seuil de leur immeuble ou de leur pavillon.
Quel dommage que ce qu’ont exprimé les intervenants sur leurs besoins, la manière de densifier leur ville, d’évaluer les risques pour l’avenir, de promouvoir des constructions écologiques, économes en énergie … toutes choses liées à leur vécu, n’ait pas été entendu plus tôt quand il était encore temps de débattre, et non seulement d’informer les Cachanais à la veille de la transmission aux élus du dossier soumis à l’approbation du Conseil municipal.
Les habitants ne demandent pas d’écrire le droit, mais que leur parole soit entendue et prise en compte. Notre majorité de gauche a perdu une occasion de faire vivre une démocratie participative, inscrite dans notre programme électoral.

Et voilà le discours pour la France du grand métisseur en chef de l’identité nationale !

“Si ce volontarisme ne fonctionnait pas, il faudra que la République passe à des méthodes plus contraignantes encore ! (…) Ce n’est pas un choix, c’est une obligation, c’est un impératif  ! On ne peut pas faire autrement. (…) Nous devons changer alors nous allons changer ! “

En France, pour nos dirigeants, l’identité doit être impérativement prurielle, métissée, mélangée. Hors de chez nous tout change, le discours prend une tournure bien différente.

Que lon en juge, par ce conseil de Nicolas Sarkozy qu’il ferait bien d’appliquer à notre pays, déclarant, à Ryad, le 14 janvier 2008 :

« Mes chers amis d’Arabie Saoudite, il ne s’agit pas de chercher à imposer un modèle unique de civilisation. (…) Ce serait nier les identités. (…) Rien n’est plus dangereux qu’une identité blessée, une identité humiliée…une idéntité humiliée c’est une identité radicalisée. »

Vérité au-delà des Pyrénées…

La plupart des Français s’accordent sur le fait que leur situation se dégrade d’année en année, que leur pays décline de manière constante et exponentielle, que l’avenir s’annonce sombre et qu’il s’agit d’un phénomène inéluctable.

Les conséquences de plus de 30 ans de politique migratoire laxiste se font, jour après jour, de plus en plus cruellement sentir. La poursuite d’une telle politique et son accentuation sont désormais érigées en dogme. Quiconque ose remettre en cause celui-ci est automatiquement diabolisé et discrédité.

L’insécurité semble étendre son emprise, inexorablement, sur l’ensemble du territoire français. Désormais, les petites villes de province, ainsi que les zones rurales, ne sont plus épargnées par la montée de la délinquance, de la criminalité, de l’incivisme, de la violence gratuite, du vandalisme. Les zones de non droit, dorénavant enracinées dans les banlieues des principales grandes agglomérations françaises, deviennent de plus en plus criminogènes et hostiles aux autochtones.

La montée en puissance des revendications communautaristes agressives, en particulier musulmanes, met en cause la laïcité républicaine et la cohésion nationale.

La promotion de comportements déviants, amoraux, par une caste médiatique, (cul)turelle, politique, économique détruit les fondements de notre civilisation. Les valeurs, la morale, les traditions, la famille sont constamment mis en accusation, raillées, vilipendées. Tout se juge désormais à l’aune de la réussite matérielle, de la satisfaction des plus bas instincts, du politiquement correct, de la conformité à l’idéologie totalitaire antiraciste et à la promotion de la diversité, de la ” mixité sociale ” (sic) et du sacro-saint métissage.

Une majorité de Français se retrouve complètement déboussolée par cette marche forcée de la France vers l’avènement du projet mondialiste destructeur des équilibres anciens, des identités, des cultures des peuples. A tel point qu’ils semblent complètement anesthésiés et résignés à cet état de fait. Jusqu’à ne susciter chez eux quasiment plus aucune résistance au destin chaotique qui les mène un peu plus chaque jour à la disparition de ce qu’ils représentent en tant que peuple, nation, histoire, identité, culture… bref, à la destruction criminelle d’une civilisation parmi les plus brillantes de l’histoire de l’humanité.

Les polémiques récentes concernant les propos malpensants tenus par certains hommes politiques et hauts fonctionnaires français, de droite comme de gauche, sont symptômatiques de la chape de plomb du politiquement correct et du terrorisme intellectuel qui règnent actuellement en France.

Au début de l’été, une vidéo dans laquelle apparaissait  Manuel Valls, député-maire socialiste d’Evry, avait suscité une importante polémique. On y voyait l’édile socialiste s’adresser à l’un de ses collaborateurs en réclamant une plus grande présence de ” blancs ” sur un marché de sa ville ( ” Mets-moi quelques white, quelques blancos “). Aussitôt, les medias bienpensants ont fustigé de manière virulente ces propos, notamment un chroniqueur de France Inter qui n’a pas hésité à traiter M.Valls de ” raciste albinos ” (sic), propos qui traduisent assurément, pour le coup, un racisme anti-blancs des plus méprisables. Or, M.Valls n’a fait ici que constater que sa ville n’était plus une ville française, mais une ville afro-maghrébine. Il ne fait décidément pas bon dire la vérité en France ripoublicaine…

Puis, ce fut au tour d’un préfet, Paul  Girot de Langlade, de subir un lynchage politico-médiatique. Il a été accusé d’avoir tenu des propos racistes (le pire des crimes selon nos “  élites ” ripoublicaines corrompues et collabos) à l’encontre d’employés noirs de l’aéroport de Roissy. Il aurait déclaré (ce qui reste à prouver) : ” On se croirait en Afrique ! “. Là aussi, à l’instar de M.Valls, M.de Langlade a eu le seul tort de dire tout haut ce qu’une majorité de nos concitoyens pense tout bas… Les medias du Système se sont d’autant plus acharnés sur ce préfet qu’il était considéré comme “  récidiviste “. En effet, affirmer que là où s’installent des ” gens du voyage ” (sic), il faut surveiller ses affaires relève de la pire des calomnies… Traîner dans la boue quelqu’un à cause de son refus de se soumettre au totalitarisme antiraciste est, assurément, CRIMINEL ! Qu’on arrête de prendre les Français pour des imbéciles en leur faisant croire qu’ils vivent dans un pays ” démocratique “, alors que la liberté d’opinion, de penser et d’expression y sont constamment bafouées !

Enfin, plus récemment, a surgi une nouvelle cabale inspirée par les censeurs antiracistes à l’encontre de Brice Hortefeux. Or, en résumé, le ministre de l’Intérieur n’a fait que tenir des propos on ne peut plus sensés : lorsqu’il y a trop d’immigrés, cela pose des problèmes. N’importe quelle personne dotée d’un minimum de bon sens ne peut qu’adhérer à ce constat… Qu’à cela ne tienne, le rouleau compresseur totalitaire antiraciste s’est aussitôt mis en marche pour tenter de salir définitivement une personne qui a eu, une fois de plus, le malheur de tenir un langage de vérité, attitude qu’abhorrent les maîtres censeurs qui nous gouvernent…

La lutte contre cette nouvelle forme de totalitarisme est une priorité ! Il en va de la survie de notre peuple !

Contre toute attente, les analystes nous décrivent un frémissement de reprise en France. Les banques, qui pleuraient misère en avril et recevaient, sans vrai contrôle de leur utilisation, 26 milliards d’euros pour leur éviter la banqueroute, affichent maintenant pour certaines des profits hallucinants réalisés sur le dos de leurs clients grâce aux aides reçues et à la baisse des taux décidés par la BCE.
Aussitôt le marché reparti à la hausse et leurs profits revenus, elles se sont empressées de rembourser les aides afin de ne plus être soumises aux recommandations des instances de régulation. Ces profits sont dus au rachat de banques en faillite et au gel de l’octroi de crédits pour utiliser cet argent à des fins spéculatives, laissant sombrer les entreprises en difficulté.
Ces profits leur permettent de provisionner dans leurs comptes des bonus pour leurs dirigeants et traders, à l’encontre des « recommandations » du G20, qui n’engagent que ceux qui ont cru naïvement qu’il s’agissait de règlementations destinées à « réformer le capitalisme » et à « moraliser la finance ». M. Sarkozy, une fois de plus, s’indigne : va-t-il boycotter le prochain G20 ?
Hormis le CAC 40 qui a fortement augmenté, les autres indicateurs (chômage, faillites, utilisation des capacités de production, …) évoluent de manière inquiétante qui font douter de cette reprise annoncée.

Le bouclier fiscal continue de produire ses effets ravageurs sur les comptes publics : un bénéficiaire reçoit en moyenne cette année un chèque de 350.000 euros, soit l’équivalent de 28 années de SMIC ! Montant à comparer aux indemnités dérisoires que négocient les salariés d’entreprises en cours de fermeture.

Nous marchons sur la tête.

En venlig læser har gjort os opmærksom på, at Demos sidste år tabte en injuriesag mod Dansk Folkepartis pressemedarbejder, Kenneth Kristensen.

Under overskriften Hvem er de rigtige fascister? skrev Kenneth Kristensen bl.a.:

I virkeligheden er det Demos, Antifascistisk Aktion og de hårdhudede aktivister fra Ungdomshuset, der opfører sig som fascister ved at bruge vold som politisk middel.

Afsløringen pressede den berygtede forening på Nørrebro til – helt usædvanligt – at forsøge sig med et sagsanlæg. Demos’ topfolk, Petter Sommerfelt og afdøde Erik Jensen, er ellers begge selv dømt for injurier og burde derfor have vidst bedre.

Københavns Byret frifandt i april 2008 Dansk Folkepartis Kenneth Kristensen for injurier. Som salt i såret blev Demos dømt til at betale ham henved tyve tusind kroner i sagsomkostninger.

Få måneder efter dommen døde “voldens bagmand”, Erik Jensen. Efter udgivelsen af PET-kommissionens rapport tør vi her på Junikredsen godt spå, at Demos aldrig igen forsøger sig med sagsanlæg om foreningens brug af vold som politisk middel.

PETs diagram ca. 1990 over Demos' placering omkring BZ-Brigaden. Gengivet i PET-kommisionens Rapport.

Jeg blev inspireret til dette indlæg af en artikel af journalist Åse Brandvold i den norske avis Klassekampen: Skaper muslimhets.

I denne artikel hævdes det, at aktionsformen valgt af det norske SOS Rasisme var udemokratisk. SOS Rasisme gik under en demonstration mod “muslimhets” til angreb på moddemonstrerende nazister for at jage disse væk.

Norsk demonstration mod racisme

Det har fået Ilham Hassan, som var konferencier på demonstrationen, til at udtale: “- De ødela det vi ønsket å skape, nemlig en fredelig markering og en bred oppslutning mot muslimhets. Det ble noe annet, og det er utrolig synd.”

Abid Raja siger: “Det jeg har problemer med, er at millioner av tv-seere, fikk bekreftet sine fordommer om at muslimer er rabiate.” (forstået sådan, at det tages som en udtryk for at være rabiat fysisk at jage nazister på porten).

Den norsk-nigerianske politiker Elvis Nwosu udtrykker sig sådan: “- Antirasister må stille seg spørsmålet: Hva er ytringsfrihet. Hva er frihet? Frihet skal også være å få lov til å være i mindretall og mene hva man vil uten å bli angrepet.”

Har journalisten Åse Brandvold ret i sit synspunkt? Skal man give nazister og racister frit spil? Gælder ytringsfriheden også for nazister og racister?

Jeg vil godt citere fra et læserbrev skrevet af 2 personer fra SOS Rasisme: “At Norge er et land med ytringsfrihet, betyr ikke at alle ytringer skal aksepteres. Konsekvensen av å gi mennesker som Tore Tvedt (grundlægger af det nynazistiske “Vigrid” – min kommentar) [...] retten til å ytre seg er at de når frem til flere potensielle mordere og voldsutøvere. [...] Så får de bestemme hva de mener er viktigst: Nazistenes rett til å spre hat, eller vanlige folk sin trygghet.”

Grundlæggeren af Vigrid: nazisten Tore Tvedt

Netop! Giver man nazisterne ret til at vise sig, at tale offentligt, at propagandere, så riskerer man jo netop, at deres synspunkter vinder gehør hos flere og flere “ubefæstede sjæle”. Vi får dermed med sikkerhed en forøgelse af den racistiske vold. Og da tryk som bekendt avler modtryk, så vil der naturnødvendigt også opstå en voldsom forøgelse af  den ekstremisme, som allerede findes blandt enkelte indvandrere/flygtninge/efterkommere.

Og det vil være en helt forståelig ekstremisme!

Giv nazisterne plads… – og vi ender – før eller siden – i en borgerkrigslignende tilstand. Er det det, vi ønsker?

Nej, bekæmp nazierne med alle til rådighed stående midler! Alt andet vil være et knæfald for populismen. Så må vi leve med, at der er en borgerlig konsensus, som udskriger antiracisterne som “gadens parlament eller som ballademagere og terrorister”.

Jeg vedkender mig gerne disse karakteristikker!

Den 9. maj i år måtte Århus midtby igen lægge plads til den yderste venstrefløjs såkaldte “Mejlgade for mangfoldighed”-arrangement. Lokale autonome havde denne gang inviteret københavnske autonome fra Antifascist CultureClub til at stå for festlighederne.

”Mejlgade for mangfoldighed” er blevet afholdt to gange tidligere, men var i år et regulært støttearrangement for de optøjer, kaldet KlimaCamp09, som den yderste venstrefløj planlægger i forbindelse med det kommende klimatopmøde i København.

Bag KlimaCamp09 står bl.a. den berygtede gadekriger Erik Storrud, der offentligt har truet med ‘direkte masseaktioner’ mod klimatopmødet.

Ifølge den udsendte propaganda skulle ‘Mejlgade for mangfoldighed’ være for “almindelige århusianer”, men bød på “kommunistisk sprutbar”, “queer workshop” og “folkekøkken”.

Antifascist CultureClub er som tidligere beskrevet af junikredsen tæt knyttet til tæskeholdet Antifascistisk Aktion. Sammen med Christianias berygtede autonome i Strictly Underground arrangerede de to grupper i år da også igen såkaldt ”Antifascistisk 1. Maj” i Fælledparken i København.

Det er ikke første gang Antifascist CultureClub spiller op i Århus. Efter Antiracistisk Netværks march gennem byen i oktober sidste år inviterede dækorganisationen til “efterfest” i det nu nedlagte autonomhus Fristedet/Huset Vester Allé 15. Antifascist CultureClub stod for musik og underholdning.

Officielt var arrangørerne bag “Mejlgade for mangfoldighed 09”, ifølge diverse venstrefløjsmedier, tilknyttet Kaospiloterne, Frontløberne samt Det Jyske Kunstakademi. Altså institutioner, der i en eller anden form alle modtager penge fra det offentlige. Penge der altså nu kanaliseres over i det venstreekstreme miljø.

Især Frontløberne synes at være sårbar for rekruttering af nye gadekrigere. Det gælder eksempelvis den unge Esben Weile Kjær, der på Frontløbernes vegne optrådte som talsmand for gade-arrangementet. Ifølge hans profil på Facebook har Weile Kjær tilsluttet sig ikke blot Antifascist CultureClubs støttekreds, men også et netværk, der støtter op om tæskeholdet Antifascistisk Aktions hovedkvarter på Nørrebro, Kafa-X.

Blandt Esben Weile Kjærs personlige venner på Facebook finder man bl.a. Enhedslistens Peter Hegner Bonfils, der som fremtrædende aktivist i Antiracistisk Netværk var drivkraft bag oprettelsen af det lokale tæskehold Århus Antifa. En anden personlig ven er den voldsdømte Monsun-aktivist Rune Eltard-Sørensen, der fra Dansk Journalistforbund forrige år dirigerede det venstreekstreme gademiljø i Århus.

Da musikken i Mejlgade stoppede blev der inviteret til “afterparty” i Studenternes Hus i Nordhavnsgade. Dét abegilde blev arrangeret af Club Strange Ears, der drives af en vis Steffen Lykke Rasmussen.

Steffen Lykke Rasmussen viser sig efterhånden kun sjældent på gaden, men er en gammel kending fra det venstreekstreme undergrundsmiljø i Århus.

Ifølge politiet forløb den røde gadefest uden ballade.

In de reeks anti-feminisme gaan we een paar zogenaamd feministische visies op de maatschappij kritisch bekijken, visies die volgens ons eerder anti-feministisch zijn in plaats van het feminisme vooruithelpen.  In de eerste van de reeks keken we naar natuurlijk / biologisch denken, de tweede in de reeks is een vorm van nepfeminisme dat eigenlijk gewoon bestaat uit racisme, populisme en islamofobie. Een goed voorbeeld hiervan zijn allerlei uitingen van pakweg de VLD en het boek De derde feministische golf van Dirk Verhofstadt.

Islamofobie – de strijd om de stemmen

Om maar direct met het belangrijkste te beginnen: feminisme wordt vaak misbruikt door blanke carrièrejagende politici om te schieten op wat zij dan “de islam” noemen, daarmee proberend bij mensen een beeld op te roepen van een of andere mythische Achtergestelde Moslimfundamentalistische Schurkenstaat™ waarin alle vrouwen hoofddoeken dragen en alle mannen plannen smeden om Het Verlichte Westen™ te proberen binnenvallen (om een winstgevende handel in hoofddoeken op te zetten, wellicht).

Enkele jaren geleden werd het ook in België nog eens merkbaar: in de pers begonnen een hele hoop VLDers hun gal te spuien over “de islam”. Het was toch ongelofelijk dat er in deze tijden van verlichting nog zo’n achtergestelde landen bestonden, waar vrouwen onderdrukt werden door (blablabla). Hier in Het Verlichte Westen™ is dat natuurlijk allang niet meer, vrouwen mogen gewoon dragen wat ze willen (liefst een te kleine bikini), en meer van die flauwekul. Dit is eigenlijk een al vrij lang terugkerend thema, en sinds 11 september 2001 is het hek natuurlijk helemaal van de dam.

Intermezzo – het geheime meesterplan om goedkoop stemmen te halen

(1) Doe jezelf voor als een progressieve, geëmancipeerde politicus

(2) Speel op een anti-islam sentiment dat al heel lang geïnstalleerd is bij de bevolking

(3) Werp jezelf op als bevrijder der vrouwen, boegbeeld van het feminisme, stevige schouder onder de Westerse Verlichting, om op een zogenaamd progressieve manier een aanval te lanceren op Achtergestelde Moslimfundamentalistische Schurkenstaten™ – à la “ze mogen onze goeie democratische waarden hier nu niet komen verpesten, dat zien ze van hier!”

(4) scoor hiermee veel stemmen

(5) hoop dat niemand erachter komt dat je eigenlijk een droevig enggeestige racistische politicus bent die feminisme misbruikt om goedkoop te scoren

(6) achteraf kan je dan ook nog eens komen klagen dat “de burgers niet meer geloven in de politiek”, en dat kan je dan ook weer misbruiken (zoals in de irritante Burgermanifesten van Dirks iets bekendere broer Guy Verhofstadt).

Waarom is dat nu flauwekul?

Ten eerste is het nogal grappig – en pijnlijk – dat mannen die nooit ofte nooit hun mond opendoen over serieus feminisme, en die we toch ook nog geen geweldige wetten of maatschappelijke veranderingen of wat dan ook voor vrouwen hebben zien voorstellen, plots keihard over vrouwenemancipatie komen roepen.

Ten tweede, en dit zou ik één van de basisfouten van klassiek liberalisme noemen, tonen ze een enorm geloof in vooruitgangsdenken. Nu geloof ik eerlijk gezegd niet dat mensen als Dirk Verhofstadt, die ik toch doenbaar intelligent inschat, werkelijk zelf gelooft dat Het Verlichte Westen™ zo vrij is van seksisme. Maar het komt hem wel goed uit om het zo voor te stellen.

Dat vooruitgangsdenken gaat als volgt: alle landen ter wereld evolueren, ze verbeteren (langzaam of met grote sprongen). Het Westen staat natuurlijk voor op de rest van de wereld (omdat we de rest geplunderd en geroofd hebben? – oeps). Enige onzin over de wonderen van de industrialisatie, emancipatie en de geglobaliseerde vrije markt volgt, en dan kijken we van onder onze hoofddoek en ja hoor, de rest van de wereld loopt achter. Maar, geen paniek, alles komt in orde: op termijn zullen alle andere landen ook Het Juk Van De Achterlijkheid van zich afwerpen en het westerse model overnemen: verstedelijking, stevige industriële ontwikkeling, meer geavanceerde infrastructuur, etc. Op termijn gaat de hele wereld dan in het Perfecte Eeuwige Model van de VrijeMarktDemocratie™ leven. Ja, behalve dat dat eigenlijk totaal niet overeenkomt met de werkelijke historische evolutie, dat de landen in deze wereld niet onafhankelijk zijn van elkaar en dat veel verwezenlijkingen van het westen er zijn gekomen door uitbuiting van andere landen. Er is een interessante theorie hierover die we hier niet gaan bespreken (deze tekst wordt sowieso al veel te lang) maar voor de liefhebbers: check de wereldsysteemtheorie van Immanuel Wallerstein.

Ten derde, en dit gaat ook nog uitvoerig aan bod komen in een volgend stuk over SexyFunFeminisme™, het is helaas grote nonsens dat vrouwen niet meer onderdrukt zijn in westerse landen. Om maar eens te citeren uit een pamflet van de Feministische Actiebende (FAB):

“Vrouwen mogen dan wel stemmen, er is legale gelijkheid op papier, maar in de praktijk is er nog steeds onderdrukking. Het seksueel en fysiek geweld op vrouwen is de laatste 20 jaar alleen maar gestegen, partnergeweld en vrouwenhandel zijn overal ter wereld een groot probleem. Vrouwen worden nog steeds als minder dan mannen gezien, minder serieus genomen (“ze is hysterisch, ze klaagt gewoon teveel”) en achtergezet als het gaat om machtsposities, zelfontplooiing…”

“Wij leven in een maatschappij waarin eetstoornissen en depressies worden aangemoedigd in plaats van rebellie en een gezonde kijk op onze lichamen. Er is een constante druk voor conformiteit aan onderdrukkende schoonheidsidealen, om nog maar te zwijgen van het feit dat vrouwen vandaag nog altijd systematisch minder verdienen dan mannen, het grootste deel van het huishouden en de zorgtaken op zich nemen, en de eerste slachtoffers zijn van racisme. Bovendien vinden vrouwen nog altijd minder toegang tot goede (en vooral goedbetaalde) jobs, en wordt er constante druk uitgeoefend op verkregen rechten zoals abortus.” — Feministische Actiebende, [1]

Westerse vrouwen zijn slaaf gemaakt van een massieve schoonheidsindustrie en een pornocultuur die de mainstream heeft overgenomen. Van ons wordt verwacht dat we net opgemaakte en onthaarde seksobjecten zijn, die liefst niet te veel zeggen en zeker niet slimmer mogen zijn dan de mannen rondom ons. Nog altijd ja. De cijfers van geweld op vrouwen zijn echt gruwelijk trouwens, maar daar wordt nauwelijks over gesproken en daarvoor zullen fijne liberale kerels als Dirk Verhofstadt en kompanen ook nooit op de barricades springen.

De onderdrukking heeft andere, specifieke vormen. Bijvoorbeeld kleding: je moet sexy, halfnaakt en onthaard over straat anders krijg je opmerkingen. En makeup natuurlijk. Een dikke laag op je gezicht, da’s ook een masker. Is onze echte huid niet goed genoeg? Stel je voor dat we zomaar over ons gezicht zouden kunnen wrijven zonder een dikke laag vuiligheid mee te hebben of te riskeren onze ogen niet meer open te krijgen zeg… En misselijke opmerkingen, en geweld, en jobs, en zorg, en een zwaar doorgedreven seksualisering die vroeger en vroeger begint en ons ziek en depressief maakt en zorgt voor eetstoornissen en…

Onlangs kwam Nawal El Saadawi (een heerlijk radicale feministe uit Egypte) spreken in Gent, ze vertelde een leuke anekdote: vooraan bij een van haar eerdere lezingen zat een vrouw met een hoofddoek, en daarnaast een vrouw die die eerste aanviel omdat een hoofddoek vrouwonderdrukkend is. Nawal zei tegen haar: “You have a postmodern veil, Makeup is a postmodern veil.” Helemaal mee eens. (link: een korte bespreking van Nawal’s standpunten door Anja Meulenbelt)

Rechtse tijdsgeest

Het is al een tijdje zo dat er een verrechtsing aan de gang is in Westerse landen. Er zijn eigenlijk geen linkse partijen meer, rechtse en populistische partijen hebben de macht en zijn al jaren bezig met verworvenheden terug te schroeven. Racisme, seksisme en populisme zijn overal in de media, een kritische stem is nauwelijks nog te horen.  Om de aandacht van de echte (veroorzakers van de) problemen af te leiden, wordt een oorlog tegen nepvijanden gestart. Boeken als The Clash of Civilizations van Samuel P. Huntington bijvoorbeeld, stellen de evolutie van de wereld voor alsof we afstormen op een legendarische oorlog van, komt ie weer, Het Verlichte Westen™ versus de Achtergestelde Moslimfundamentalistische Schurkenstaten™.

Jan Blommaert, auteur van o.a. “Ik stel vast – politiek taalgebruik, politieke vernieuwing en verrechtsing”[2], De Crisis van de democratie (2008) en mede-auteur van Populisme [3] heeft hier enkele degelijke analyses van gemaakt. Leuke, en leesbare boeken trouwens.

Mannen zeggen waarom

Op goeie dagen is het amusant te zien hoe mannen voor hun eigen bedoelingen het feminisme beginnen gebruiken. Op slechte dagen willen we met eieren gooien of de deur barricaderen. Een goed voorbeeld is Dirk Verhofstadt. Komende uit een partij die wel vaker ranzige standpunten aanhangt en probeert daar een positieve draai aan te geven, heeft hij in 2006 een boek uitgebracht, De derde feministische golf.

Ten eerste is het eigenlijk al vrij grof dat een man een boek met een dergelijke titel publiceert. Niet dat mannen geen feministische koers mogen varen, liefst wel natuurlijk, maar een klein beetje minder grootheidswaan zou wel mogen. Er zijn heel interessante bijdragen van mannen aan feminisme trouwens, bijvoorbeeld in het recente boek Not For Sale dat hier eerder besproken is, of Getting Off van Robert Jensen, of Refusing to be a Man e.a. van John Stoltenberg… Maar al die wél feministische bijdragen van mannen hebben een paar eigenschappen gemeen:

(1) De mannen voeren niet het hoge woord en proberen de agenda van het feminisme niet te bepalen

(2) De profeministische mannen schrijven vanuit een ander perspectief, niet ik-zal-t-hier-ne-keer-gaan-zeggen-zie maar ze schrijven vanuit hun persoonlijke ervaringen over delen van de feministische strijd die hun terrein zijn: bijvoorbeeld over de problemen met het concept “mannelijkheid”, wat het effect is van (gewelddadige) pornografie op mannen, hoe ze bij het feminisme beland zijn en hoe hen dat veranderd heeft, de link met oorlog, racisme, mensenrechten…

(3) Ze lijken alvast niet zo simplistisch feminisme te misbruiken voor hun eigen agenda. John Stoltenberg was een partner van Andrea Dworkin en hielp haar mee haar radicale strijd voeren, Robert Jensen heeft al letterlijk gezegd dat hij graag “tweede viool speelt” voor Gail Dines, prof in media-analyse en een van de boegbeelden van de nieuwe anti-pornografie beweging.

Om dit punt nog even duidelijk te stellen:

(1) feminisme is een strijd voor de bevrijding van vrouwen, alle vrouwen, uit hun onderdrukte positie. Het is een verzetsbeweging die tot doel heeft een onderdrukkend systeem, het patriarchaat, omver te werpen.

(2) mannen zijn welkom als bondgenoten maar niet als leiders van de beweging. Is er iemand die zich kan voorstellen dat ik als blanke feministe een Black Panther groep zou oprichten? Belachelijk idee? Yep. Het is de bedoeling dat de onderdrukte groep van vrouwen zelf opstaat, zich organiseert en allianties sluit met mannengroepen of gemengde organisaties die hun strijd steunen maar niet overnemen.

Ok. En waar gaat dat vervelende boek dan over?

Islamofobie natuurlijk, of wat dacht je. Een reactie op zijn boek van Els Flour van het Vrouwen Overleg Komite:

“Maar complexiteit binnenbrengen in het debat betekent onder meer erkennen dat partnergeweld en verkrachting overal voorkomen en dat slachtoffers met een moslimachtergrond niet gebaat zijn bij de mededeling dat het typisch hun cultuur’ is. Het betekent inzien dat onweerstaanbare dwang’ en gezinsdrama’ dicht kunnen aanleunen bij eerwraak’. En het betekent vooral aandacht hebben voor een aantal aspecten die Verhofstadt nauwelijks in beeld brengt. De maatschappelijke context waarin het debat over multiculturaliteit momenteel in België en zijn buurlanden wordt gevoerd, bijvoorbeeld. Die context is er één van grote socio-economische ongelijkheid tussen autochtone’ en allochtone’ bevolkingsgroepen en van latent en uitgesproken racisme. Alleen al op het vlak van onderwijs en toegang tot de arbeidsmarkt zijn de problemen legio, terwijl net onderwijs en werk belangrijke hefbomen tot emancipatie zijn. Louter focussen op cultuur en religie onttrekt belangrijke mechanismen van ongelijkheid aan het oog, mechanismen waarvoor er een maatschappelijke verantwoordelijkheid bestaat.”

“Het resultaat is belerend en doctrinair, alsof er slechts één weg naar emancipatie is.” [4]

Inderdaad. En hij geeft niet op… dit is een recente reactie, van april 2009, op weer een opiniestuk van Dirk Verhofstadt in De Morgen.  Sofie De Graeve (Vrouwen Overleg Komite) reageert in een nieuw opiniestuk:

“Het VOK is verbaasd over zijn selectieve verontwaardiging. Geweld op vrouwen is van alle culturen. 1 op 7 Belgische vrouwen is slachtoffer van partnergeweld. Helaas vonden we tot nog toe geen bondgenoot in Dirk Verhofstadt om de torenhoge dagprijzen in de vluchthuizen aan te pakken of weerbaarheidsprogramma’s te bepleiten voor meisjes en jongens in het onderwijs. En dan hebben we het nog niet gehad over het symbolische geweld in onze samenleving, waarin vrouwen nog steeds veel meer dan mannen herleid worden tot hun uiterlijk en outfit.”

“(…)  Waar was Dirk Verhofstadt op 8 maart tijdens de mars tegen de systematische verkrachtingen van meisjes en vrouwen in Oost-Congo? Waar was hij toen wij begin dit jaar samen met de vredesbeweging het geweld in de Palestijnse gebieden aankaartten?” [5]

Nog een slotwoordje aan Dirk

Dirk, als er nu één man is van wie we liefst zouden hebben dat hij moderne man speelde en thuisbleef om het huishouden te doen en alstublieft geen racistische opiniestukken meer te publiceren, dan ben jij het wel. Wil je m’n schort hebben? Er staat wel nog op “this is what a radical feminist looks like”. Maar dat passen we wel aan: “This is what a racist looks like”. Kom maar halen.

Volgende tekstjes rond anti-feminisme

Iedereen die ideeën heeft, laat ze maar weten! Zeker nog op de lijst staat masculinisme,  evolutionaire psychologie en darwinistisch feminisme (nog maar eens, ik krijg er niet genoeg van), “sexyfun” madonna/whore feminisme en postmodernisme.

Referenties

[1] Voorstellingspamflet. Feministische Actiebende (FAB), http://www.feminisme.be/fab/pamflet_fab_ee_2009_tweezijdig.pdf

[2] Ik stel vast – politiek taalgebruik, politieke vernieuwing en verrechtsing. Jan Blommaert. 2001.

[3] Populisme. Jan Blommaert, Eric Corijn, Marc Holthof, Dieter Lesage. 2004.

[4] Feminisme volgens Dirk Verhofstadt. 2006. Els Flour. http://www.vrouwendag.be/index.php?option=com_content&task=view&id=27&Itemid=17

[5] Reactie op Dirk Verhofstadt. 2009. Sofie De Graeve, Vrouwen Overleg Komitee (VOK), http://www.vrouwendag.be/index.php?option=com_content&task=view&id=164&Itemid=26

“The most general statement of our politics at the present time would be that we are actively committed to struggling against racial, sexual, heterosexual, and class oppression and see as our particular task the development of integrated analysis and practice based upon the fact that the major systems of oppression are interlocking.”

—A Black Feminist Statement From The Combahee River Collective (1977) [1]

In kruispuntdenken of intersectionaliteit redeneren we over verschillende vormen van onderdrukking tegelijkertijd. Die verschillende “assen” van onderdrukking snijden elkaar en versterken elkaar. Lesbische vrouwen en zwarte vrouwen ondervinden dubbele discriminatie, lesbische zwarte vrouwen krijgen drie vormen van onderdrukking te verduren,… Verschillende assen zijn o.a. discriminatie op basis van gender, seksualiteit, leeftijd, ziekte, etniciteit, klasse, en status.

Dat die verschillende onderdrukkingen elkaar versterken heeft een aantal effecten. Bijvoorbeeld, zwarte vrouwen gaan op een andere manier racisme ervaren dan zwarte mannen, gezien er seksisme bijkomt. Vaak zullen zij niet alleen racisme ervaren, waardoor ze net als zwarte mannen gediscrimineerd worden als het aankomt op scholing, huisvesting of werk; ook zullen ze de effecten van seksisme ervaren, waardoor ze ook als lustobject zonder eigen mening gaan worden gezien en zo worden behandeld. Bovendien, binnenin zwarte gemeenschappen zullen vrouwen dan ook seksisme ervaren en ook daar anders behandeld worden. Een dubbele discriminatie dus.

Gezien het feit dat racisme een probleem is dat veel vrouwen ervaren, is het een noodzakelijk onderdeel van feminisme om een anti-racistisch perspectief te integreren, iets waar dan ook door bijvoorbeeld bell hooks [2], Angela Davis en Audre Lorde vaak voor gepleit is.

We kunnen dat kruispuntdenken niet wiskundig toepassen. Het is niet zo dat lesbische vrouwen precies twee keer zo hard worden gediscrimineerd als heteroseksuele vrouwen, zwarte lesbische vrouwen dan drie keer zo hard, enzoverder. Er worden geen punten uitgedeeld. Wat wel interessant is, is dat onderzoek inderdaad aantoont dat er hevigere problemen ontstaan naarmate er meer lijnen van onderdrukking elkaar kruisen. Bijvoorbeeld: zelfmoordcijfers van lesbische vrouwen liggen nog hoger dan die van heteroseksuele vrouwen of homoseksuele mannen. Analoog voor cijfers van depressies of middelenmisbruik.

In de praktijk hanteren de meeste hedendaagse feministes een breed perspectief met aandacht voor alle vormen van onderdrukking, maar dat is eigenlijk altijd al zo geweest. Feministes zijn zeer actief geweest in de strijd tegen slavernij, de strijd voor stemrecht en veel andere vormen van onderdrukking. De combinatie daarvan heeft wel eens problemen, soms ontstaat er een soort competitie rond onderdrukking – wiens rechten zijn het belangrijkste, kunnen we niet voor die rechten strijden en de andere (tijdelijk) negeren? Enkele pijnlijke voorbeelden uit het verleden:

• Lucretia Mott en Elizabeth Cady Stanton, die naar Engeland gingen voor de Anti-slavernij conventie (1840) werden door de conventie verboden te spreken omdat ze vrouwen waren. Hun frustraties leidden tot de eerste Vrouwenrechten Conventie in Seneca Falls (1848). [3]
• Na de Amerikaanse Burgeroorlog (1860 – 1865) splitste de beweging voor abolitionisme en stemrecht. De ene groep steunde het vijftiende amendement dat zwarte mannen stemrecht gaf, de andere groep was tegen omdat er geen stemrecht aan vrouwen werd gegeven. [3]

Dit zijn voorbeelden van lang geleden, maar feministes horen vandaag nog steeds die kritiek: we zouden “de beweging ” (welke dan ook) verdelen, de ware strijd belemmeren, teveel met onszelf bezig zijn. Pijnlijke en grove beschuldigingen in het licht van alle geweld en uitsluiting dat vrouwen nog elke dag ondervinden, en een teken van de privileges die mannen maar al te vaak als normaal aannemen…

Meer lezen

• dit artikel wordt vervolgd in privileges en zelfkritiek op deze site.
• er is nog een goede inleiding over kruispuntdenken op de site van NextGenderation.

Voetnoten

[1] A Black Feminist Statement From The Combahee River Collective. 1977. Online: http://donnadarko.wordpress.com/2008/02/05/the-combahee-river-collective-statement/

[2] Feminist Theory: From Margin to Center. bell hooks. 1984.

[3] Introducing Feminism. Susan Alice Watkins, Marisa Rueda, Marta Rodriguez. 1992.