<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>antonio-lobo-antunes &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/antonio-lobo-antunes/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "antonio-lobo-antunes"</description>
	<pubDate>Sat, 05 Dec 2009 03:05:38 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Que farei quando tudo arde?]]></title>
<link>http://inlimina.wordpress.com/2009/11/24/que-farei-quando-tudo-arde/</link>
<pubDate>Tue, 24 Nov 2009 17:23:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>Sara Augusto</dc:creator>
<guid>http://inlimina.wordpress.com/2009/11/24/que-farei-quando-tudo-arde/</guid>
<description><![CDATA[Sara Augusto  &nbsp; &nbsp;                         Que farei no outono quando ardem as aves e as fo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Sara Augusto </p>
<p>&#160;</p>
<p><a href="http://inlimina.wordpress.com/files/2009/11/outono.jpg"><img class="size-full wp-image-723   alignleft" title="Outono" src="http://inlimina.wordpress.com/files/2009/11/outono.jpg" alt="" width="417" height="336" /></a></p>
<p>&#160;</p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;">Que farei no outono quando ardem<br />
as aves e as folhas e se chove<br />
é sobre o corpo descoberto que arde<br />
a água do outono</p>
<p>Que faremos do corpo e da vontade<br />
de o submeter ao fogo do outono<br />
quando o corpo se queima e quando o sono<br />
sob o rumor da chuva se desfaz</p>
<p>Tudo desaparece sob o fogo<br />
tudo se queima tudo prende a sua<br />
secura ao fogo e cada corpo vai-se</p>
<p>prendendo ao fogo raso<br />
pois só pode<br />
arder imerso quando tudo arde</p>
<p>Gastão Cruz, <em>As Aves</em></p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La Quinzaine n°1003, du 16 au 30 novembre]]></title>
<link>http://laquinzaine.wordpress.com/2009/11/23/la-quinzaine-n%c2%b01003-du-15-au-30-novembre/</link>
<pubDate>Mon, 23 Nov 2009 00:21:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>capucinebordet</dc:creator>
<guid>http://laquinzaine.wordpress.com/2009/11/23/la-quinzaine-n%c2%b01003-du-15-au-30-novembre/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;﻿﻿Penseur en captivité&#8221;, un article de Marc Lebiez EMMANUEL LEVINAS CARNETS DE CAPTIVIT]]></description>
<content:encoded><![CDATA[&#8220;﻿﻿Penseur en captivité&#8221;, un article de Marc Lebiez EMMANUEL LEVINAS CARNETS DE CAPTIVIT]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Livro da Semana: Que cavalos são aqueles que fazem...]]></title>
<link>http://nclivros.wordpress.com/2009/11/21/livro-da-semana-que-cavalos-sao-aqueles-que-fazem/</link>
<pubDate>Sat, 21 Nov 2009 17:17:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>nunochaves</dc:creator>
<guid>http://nclivros.wordpress.com/2009/11/21/livro-da-semana-que-cavalos-sao-aqueles-que-fazem/</guid>
<description><![CDATA[A acção decorre no Ribatejo, numa quinta onde se criam toiros. A mãe está a morrer e cada um dos fil]]></description>
<content:encoded><![CDATA[A acção decorre no Ribatejo, numa quinta onde se criam toiros. A mãe está a morrer e cada um dos fil]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Lobo Antunes]]></title>
<link>http://elversodeluniverso.wordpress.com/2009/11/19/lobo-antunes/</link>
<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 04:40:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>elversodeluniverso</dc:creator>
<guid>http://elversodeluniverso.wordpress.com/2009/11/19/lobo-antunes/</guid>
<description><![CDATA[]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://elversodeluniverso.wordpress.com/files/2009/11/lobo_antunes.jpg"><img src="http://elversodeluniverso.wordpress.com/files/2009/11/lobo_antunes.jpg" alt="" title="Lobo_Antunes" width="316" height="400" class="aligncenter size-full wp-image-357" /></a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Os nossos sotãos]]></title>
<link>http://problemadexpressao.wordpress.com/2009/11/17/os-nossos-sotaos/</link>
<pubDate>Tue, 17 Nov 2009 00:17:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>susana</dc:creator>
<guid>http://problemadexpressao.wordpress.com/2009/11/17/os-nossos-sotaos/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;&#8230; Fui a Alcácer por um homem a quem quero muito, num momento difícil da sua vida: acaba]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">&#8220;&#8230; Fui a Alcácer por um homem a quem quero muito, num momento difícil da sua vida: acabavam de lhe arrancar mais um bocado da infância, de lhe substituírem a existência por memória e quando nos mudam a cor à alma a gente sofre. Mesmo que a cor haja mudado com o tempo, embora todos os nossos tempos continuem connosco. Meu Deus, a pouco e pouco vamo-nos tornando sótãos onde o passado amarelece, a pouco e pouco os sótãos invadem a casa que somos, principiamos a mover-nos entre sombras truncadas de gente, emoções, memórias. Lentamente tiram-nos tudo, o presente afunila-se, o futuro uma parede. E nós, apesar de adultos, tão crianças ainda, assustados, perdidos, juntando pedaços dispersos para nos reconstruirmos de novo, continuarmos. Na direcção de quê? Para onde? Quem nos espera ainda?&#8230;&#8221;</p>
<p style="text-align:justify;">António Lobo Antunes, &#8220;Devemos fazer tudo o mais simplesmente possível mas não mais simplesmente do que isso&#8221;, crónica na Visão de o5/11/2009</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cuarto menguante]]></title>
<link>http://purplepulpo.wordpress.com/2009/11/10/cuarto-menguante/</link>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2009 02:39:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>purplepulpo</dc:creator>
<guid>http://purplepulpo.wordpress.com/2009/11/10/cuarto-menguante/</guid>
<description><![CDATA[Rita Hayworth se clareó el pelo negro azabache para que le quedara color caoba. Para enfatizar su ap]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-160" title="CityLights" src="http://purplepulpo.wordpress.com/files/2009/11/citylights.jpg" alt="CityLights" width="460" height="306" /></p>
<p>Rita Hayworth se clareó el pelo negro azabache para que le quedara color caoba. Para enfatizar su apariencia de viuda, utilizó electrodos con forma de aguja de modo que su línea de pelo quedara más arriba. Se castigó el cartílago  hasta que su nariz de mestiza quedó afilada. El lingüista local de Fox Pictures le trabajó la lengua: la enseñó a suavizar las erres y pronunciar palabras como <em>salamander</em> y <em>salad</em> sin sonar como mojada.</p>
<p>Una vez que el lingüista y el maestro de maquillaje practicaron la transformación, los productores mandaron a Rita a Buenos aires para hacer una película sobre casinos ilegales y triángulos amorosos. Rita sabía de casinos: había bailado en algunos y se había pasado la vida sentada en sus mesas. Y también sabía de triángulos amorosos: había salido y entrado de varios muchas veces; en una ocasión hasta le agregó una cuarta arista a uno ya existente. La película se llamaba Gilda y, de entre las docenas que filmó, era la que más había odiado. Décadas más tarde, sentada en su departamento neoyorkino con vista al East River y con el cerebro ya medio disuelto en la demencia senil del alzheimer, Rita Hayworth soñaba con ciruelas con sal y un mundo mejor en el que Gilda nunca había existido.</p>
<p>“Cada uno de los hombres que conocía cayó en los brazos de Gilda y se levantó conmigo”, solía decir, enlistando a los hombres con los que se había casado y que luego había dejado:</p>
<ol>
<li>Edward Judson</li>
<li>Orson Welles</li>
<li>El príncipe Aly Khan</li>
<li>Dick Haymes</li>
<li>James Hill</li>
</ol>
<p>Ninguno de los nombres de la lista pertenecía a un pizcador de lechuga.</p>
<p>En Buenos Aires, entre toma y toma, Rita iba a los quioscos de los parques a contemplar a las niñas cantando rondas y jugando al avión. Por las noches iba a las funciones del Circo Argentino y  veía los gatos matemáticos haciendo ejercicios de aritmética mientas le daba sorbitos a una taza de mate. El té era amargo y el olor del cuenco y las hojas molidas hicieron gotear la afilada nariz de Rita.</p>
<p>Después de la función, mientras los elefantes apretaran las cuerdas de la carpa, Rita lamió la mucosidad de su labio superior, entró al lobby del hotel y tomó el elevador hasta su cuarto. Ya acostada pensó que había algo de solitario en sus películas y los gatos matemáticos. Sus ciruelos se habían marchitado hacía tiempo, de modo que sus lágrimas en adelante irían a dar cuando mucho al colchón gastado de una cama de hotel.</p>
<p style="padding-left:30px;">Con estas líneas comienza <a href="http://www.letraslibres.com/index.php?sec=22&#38;autor=Salvador%20Plascencia">“La gente de papel”</a>, de Salvador Plascencia, autor “novísimo en el paranoia de las letras chicanas”, publicado en el número dedicado a la nueva narrativa estadounidense de <em>Letras Libres, </em>agosto de 2005.</p>
<p style="padding-left:30px;text-align:center;"><span style="color:#ffffff;">*</span></p>
<p style="padding-left:30px;">
<p style="padding-left:30px;">
<p style="padding-left:30px;text-align:center;"><span style="color:#339966;">Acompañantes</span></p>
<p style="padding-left:30px;text-align:center;"><span style="color:#339966;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#339966;">- </span>+ <span style="color:#339966;">-</span></span><br />
</span></p>
<p style="padding-left:30px;text-align:center;"><span style="color:#339966;"><br />
</span></p>
<p style="padding-left:30px;text-align:center;">
<p><img class="aligncenter size-full wp-image-161" title="Elephant - Ribart" src="http://purplepulpo.wordpress.com/files/2009/11/elephant-ribart.jpg" alt="Elephant - Ribart" width="460" height="488" /></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#339966;">+</span> &#8211; <span style="color:#339966;">+</span></p>
<p>Ambos Mundos es, ante todo, un bello y tradicional hotel de La Habana repleto de historias literarias. En uno de sus cuartos, según dice la leyenda, Hemingway escribió su novela <em>Tener o no tener,</em> en mil novecientos treinta y pico, y luego, en otra visita, se encerró a beber ron con el fotógrafo Walker Evans durante más de una semana, en una estadía que el escritor cubano Cabrera Infante llamó “los diez días que estremecieron a Bacardi”.</p>
<p>Siempre me gustó el nombre de ese hotel, y años después, para mi sorpresa, lo encontré repetido en un viejo restaurante de la Plaza Real de Barcelona, un lugar especializado en paellas y comida de mar que no sé si aún exista. La imagen que acompañaba el nombre en el aviso era un planisferio desdoblado que mostraba las dos caras del planeta: de un lado Europa y del otro América.</p>
<p>Cuando empecé a escribir este texto quise imaginar a don Quijote en los dos escenarios: sentado en la terraza del restaurante Ambos Mundos, en Barcelona, o acodado en uno de los balcones del hotel Ambos mundos, en La Habana, oteando la brisa del mar y observando a la gente. Don Quijote en Ambos Mundos. Y esto no es una ficción estrafalaria ni un sueño alucinado, pues es lícito pensar que alguien, alguna vez, se sentó a leer las aventuras del ingenioso hidalgo en cualquiera de estos lugares.</p>
<p>No sabemos lo que se lee en los hoteles o en las terrazas de los restaurantes mientras llega la comida, tampoco sabemos qué sueños o esperas, tal vez dolorosas o felices, se viven en estos sitios de paso. Pero allí están y allí está el libro. Sería incluso imaginable suponer que existe una copia de Don Quijote dentro de la cual envejecen dos facturas, de comida y de hospedaje.</p>
<p style="padding-left:30px;">“Don Quijote en ambos mundos” fue escrito por el colombiano Santiago Gamboa para el número 1 de <em>Revuelta </em>(punto y seguido Revista Latinoamericana de Pensamiento) dedicado al Quijote y su triste figura; también pudieron haberse citarse los textos de Rodrigo Fresán y Rubén Gallo realizados para esta radiografía, pero no tienen mucho que ver con hoteles. Diseñada por Germán Montalvo, dirigida y aconsejada en su redacción por la generación del Crack y amigos, la publicación tuvo corta vida.</p>
<p style="padding-left:30px;text-align:center;"><span style="color:#339966;">+</span> + <span style="color:#339966;">+</span></p>
<p>En París un director de teatro, argentino, me explicaba que, después de los cincuenta, se está más cerca del arpa que de la guitarra y me gustaría escribir dos o tres novelas más, acordándome de un refrán húngaro que afirma: más vale poco que nada, dijo el ratón e hizo pis en el mar. Creo que guardo algunos pises aquí dentro. Hago es crónica sin saber adónde me llevan las palabras, tanteando paredes con el basón de la pluma: aquí y allá un escalón, una esquina, un desnivel que me estremece la frase. Copas amarillas del otoño, ositos de peluche en una ventana cerrada, apoyados en la cortina. El aspecto de bibliotecario del recepcionista: recibe mi llave como si fuese un libro precioso, la coloca en el tablero como en un estante. Si me preguntasen</p>
<p>—¿Te sientes solo?</p>
<p>respondería que no. El pintor Durero, en su pedestal, me hace más compañía de lo que ambos creemos, así de majestuoso, de trágico, y el espejo me sonríe antes de que yo le sonría. En el canal de pago de la televisión una mujer finge orgasmos por ciento veinticinco euros, guiña el ojo a la cámara, se cimbrea como al borde del éxtasis. Todo esto en diez segundos, puesto que aparece de inmediato el letrero anunciando disculpe pero usted no ha pagado, y la mujer se esfuma con sus placeres teatrales. La pantalla se pone negra. Pasos en el corredor, dos voces que se alternan: debe ser la mujer del canal de pago, acompañada por su querido.  Me falta algo que sepa a viento, estoy harto de hacer y deshacer maletas, o sea meter allí adentro la ropa al buen tuntún. Debe de ser tarde, los ojos se duermen sin mí, la mano insiste en escribir. La de mi abuela me roza la cabeza, se entretiene despeinándome, pensativa. ¿Adónde se fue al morirse, abuela, que no me visita nunca? Echaron abajo su edificio.  Si no le molesta vuelva a apoyar su mano en mi cabeza, tráteme de hijo. Me trataba de hijo, ¿se acuerda? Sea como fuere, creo que necesito de usted.</p>
<p style="padding-left:30px;">Párrafos de cierre de &#8220;Más vale poco que nada, dijo el ratón e hizo pis en el mar&#8221; de António Lobo Antunes fue publicado en el número 644 de <em>Babelia,</em> en la sección A pie de página, el sábado 27 de marzo de 2004, traducido por Mario Merlino.</p>
<div class="mceTemp mceIEcenter">
<dl class="wp-caption aligncenter">
<dt class="wp-caption-dt"><img class="size-full wp-image-165" title="RES - Rodney Smith" src="http://purplepulpo.wordpress.com/files/2009/11/res-rodney-smith.jpg" alt="RES - Rodney Smith" width="460" height="460" /></dt>
</dl>
</div>
<p style="padding-left:30px;"><span style="color:#339966;">La primera imagen, si no falla mi memoria, la encontré en <em>ffffound</em>. La segunda es el plano, visto desde su corte transversal, de las modificaciones que propuso Charles Ribart  para los Champs-Élysées en 1758; la obra, titulada </span><span style="color:#339966;"><em>L&#8217;elephant triomphal, grand kiosque a la gloire du roi</em></span><span style="color:#339966;">, lamentablemente, no fue tomada en cuenta por el gobierno parisino de la época. La última es de <a href="http://www.rodneysmith.com/">Rodney Smith</a>, que según su página tiene un archivo de cerca de 3 mil obras en blanco negro y color, algunas de éstas compiladas en el libro, de sugerente nombre, <em>The Hat Book.</em><br />
</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Julgo que em todos nós existe uma guerra civil constante"]]></title>
<link>http://animalcivilizado.wordpress.com/2009/11/08/julgo-que-em-todos-ns-existe-uma-guerra-civil-constante/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 13:37:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>C. Alexandra</dc:creator>
<guid>http://animalcivilizado.wordpress.com/2009/11/08/julgo-que-em-todos-ns-existe-uma-guerra-civil-constante/</guid>
<description><![CDATA[«Julgo que em todos nós existe uma guerra civil constante, vários partidos dentro de nós que se digl]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://animalcivilizado.files.wordpress.com/2009/11/00000223896.jpg"><img style="display:inline;border:0;" title="00000223896" src="http://animalcivilizado.files.wordpress.com/2009/11/00000223896_thumb.jpg?w=185&#038;h=267" border="0" alt="00000223896" width="185" height="267" /></a></p>
<p>«Julgo que em todos nós existe uma guerra civil constante, vários partidos dentro de nós que se digladiam. Até na política: a escolha de um partido, como a escolha de um clube de futebol, nunca é racional. Não costumo ver televisão, mas na noite das eleições liguei-a e fiquei muito surpreendido quando vi que todos estavam contentes com os resultados obtidos. Todos tinham ganho. Não sei se os líderes dos partidos estão conscientes disto, mas tudo parece irreal. Talvez Calderón tenha razão quando escreve que a vida é de facto um sonho. E a única coisa real é a nossa finitude. Que consolação posso eu ter? A consolação de os livros ficarem porque, aí, tenho a mesma convicção que Ovídio: acho que os meus livros não vão morrer.»</p>
<p><strong>António Lobo Antunes</strong>, numa <a href="http://aeiou.visao.pt/os-meus-livros-nao-vao-morrer=f532987">entrevista a propósito do romance <em>Que Cavalos São Aqueles Que Fazem Sombra no Mar?</em>, que pode ser lida no <em>website</em> da revista <em>Visão</em></a>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[António Lobo Antunes - Eu Hei-de Amar uma Pedra]]></title>
<link>http://bibliothecaonline.wordpress.com/2009/11/07/antonio-lobo-antunes-eu-hei-de-amar-uma-pedra/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 23:38:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>goncasrato</dc:creator>
<guid>http://bibliothecaonline.wordpress.com/2009/11/07/antonio-lobo-antunes-eu-hei-de-amar-uma-pedra/</guid>
<description><![CDATA[Título: Eu Hei-de Amar uma Pedra Autor: António Lobo Antunes Género: Romance Tamanho: 487 Formato: P]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Título:</strong><em> </em>Eu Hei-de Amar uma Pedra<br />
<strong>Autor:</strong><em> António Lobo Antunes</em><br />
<strong>Género:</strong><em> Romance</em><br />
<strong>Tamanho:</strong><em> </em><em>487</em><br />
<strong>Formato:</strong> Pdf</p>
<p>Em Eu Hei-de Amar uma Pedra, António Lobo Antunes apresenta um texto radical e inovador, como poucas vezes se viu na literatura contemporânea. Numa história em que passado e presente se fundem, acontecimentos paralelos à vida do protagonista são narrados por personagens que giram em torno dele: suas duas filhas, sua mulher, a amante e um médico. Juntas, essas narrativas compõem uma visão multifacetada e rica dos acontecimentos, na qual passado e presente se fundem num constante fluxo de pensamento. Na ocasião do lançamento de Eu Hei-de Amar uma Pedra, em 2004, Lobo Antunes falou ao jornal português Diário de Notícias sobre o tema que permeia este romance: o amor. Ele explicou que, embora o título Eu Hei-de Amar uma Pedra venha de uma cantiga popular, diz respeito também às impossibilidades do amor. &#8220;Não sei russo, mas quando dizem que Pushkin empregava a palavra carne e sentia-se o gosto da palavra carne na boca, isso tem a ver com as palavras que se põem antes e depois. É a mesma coisa que amor. Os substantivos abstractos são perigosos&#8221;, revela. Sobre a fotografia, ponto de partida deste seu romance, Lobo Antunes diz que vive com ela numa relação conturbada. &#8220;Conheci pessoas rodeadas de fotografias antigas. Perguntava quem eram aquelas pessoas, diziam-me ser o trisavô, todas pessoas mortas. Eu pensava: como podem estar mortas se olham para mim desta maneira, como se me conhecessem? Tinha a sensação de que as pessoas daquelas fotografias me compreendiam melhor do que as vivas. Naquelas fotografias amarelas subsistia a vida, o olhar. Na capacidade de transmissão de emoções e vivências, a fotografia sempre me fascinou. Nunca tirei uma fotografia, falta-me esse talento&#8221;.</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.esnips.com/doc/b6e87414-7455-41d1-af79-eb2cdb9bc750/Ant%C3%B3nio-Lobo-Antunes---Eu-hei-de-amar-uma-pedra-(pdf)(rev)" target="_blank">Download</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[António Lobo Antunes - Auto dos Danados]]></title>
<link>http://bibliothecaonline.wordpress.com/2009/11/07/antonio-lobo-antunes-auto-dos-danados/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 23:26:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>goncasrato</dc:creator>
<guid>http://bibliothecaonline.wordpress.com/2009/11/07/antonio-lobo-antunes-auto-dos-danados/</guid>
<description><![CDATA[Título: Auto dos Danados Autor: António Lobo Antunes Género: Romance Tamanho: 175 Formato: Pdf Desde]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Título:</strong><em> Auto dos Danados</em><br />
<strong>Autor:</strong><em> António Lobo Antunes</em><br />
<strong>Género:</strong><em> Romance</em><br />
<strong>Tamanho:</strong><em> 175</em><br />
<strong>Formato:</strong> Pdf</p>
<p>Desde Abril do ano anterior que a tropa e os comunistas se aproximavam das fachadas dos prédios, erguiam o membro como animais para urinar, e abandonavam nas paredes um mijo de vivas e morras que se contradiziam e anulavam, logo coberto por cartazes de comícios e greves, fotografias de generais, propaganda de conjuntos rock, cruzes suásticas, ordens de boicote ao governo e convites de retrete, dedos de letras entrelaçadas num namoro que o Outono do tempo desbotava. Apesar dos jipes da polícia patrulhando as ruas, ciganos carregados de tachos e cadeiras assaltavam os apartamentos vagos do centro. Nasciam infantários nos prédios em ruína, com crianças sentadas no soalho a engordarem de sanduíches de caliça. Stalines a carvão antipatizavam connosco nas esquinas. E o rio desmaiava em Caxias, sufocado pelas asas dos pássaros, com penedos de petroleiros imóveis sob a ponte&#8230;</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.esnips.com/doc/18506cf6-6b59-4670-aae5-10d588cd1282/Ant%C3%B3nio-Lobo-Antunes---Auto-dos-danados-(pdf)(rev)" target="_blank">Download</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[LEITURA EM ESPELHO: Saramago e Lobo Antunes ("Caim" e "O arquipélago da insónia")]]></title>
<link>http://armonte.wordpress.com/2009/11/05/leitura-em-espelho-saramago-e-lobo-antunes/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 20:30:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>alfredomonte</dc:creator>
<guid>http://armonte.wordpress.com/2009/11/05/leitura-em-espelho-saramago-e-lobo-antunes/</guid>
<description><![CDATA[LIVRARIA PORTO DAS LETRAS na internet: www.estantevirtual.com.br/acervo/livrariaportodasletras ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>LIVRARIA PORTO DAS LETRAS na internet: <a href="http://www.estantevirtual.com.br/acervo/livrariaportodasletras">www.estantevirtual.com.br/acervo/livrariaportodasletras</a></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-1599" title="saramargo" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/11/saramargo.jpg" alt="saramargo" width="300" height="267" /><img class="alignnone size-full wp-image-1600" title="loboantunes" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/11/loboantunes.jpg" alt="loboantunes" width="372" height="370" /></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-1590" title="arquipélago da insonia" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/arquipelago-da-insonia1.jpg" alt="arquipélago da insonia" width="320" height="486" /></p>
<p><strong>&#8220;Quem anda de noite misturado com o vento à roda da casa e eu para o meu irmão</strong></p>
<p><strong>     __ Não ouves?</strong></p>
<p><strong>      procurando os intervalos das janelas para espiar a gente, um defunto que se perdeu sem encontrar a travessa onde mora ou as doninhas que não respeitam ninguém obrigando-me a trazer a caçadeira  e a disparar ao calhas, quando de manhã as procuro os milhafres levaram-nas e há um texugo a lamber restos de sangue escondido nas ervas porque são ervas o que hoje temos na herdade de modo que a serra maior, a lagoa nos seus refluxos miúdos e vozes a falarem de uma época em que o meu irmão e eu não havíamos nasido, onde os campos cresciam e o meu avô rico a ordenar isto e aquilo, chegou da vila com o feitor e a mulher do feitor de que se serviam os dois na barraca a partir da qual se construiu esta casa, escutavam bandos de corvos evadidos das nuvens onde se guardam os pássaros  por ordem, estorninhos, gralhas, cegonhas que a mão de não sei quem distribui, se chamasse uma das empregadas da cozinha ninguém, no caso de subir ao compartimento dos baús nenhum perfume na roupa, vamo-nos embora amanhã, onde o mulo, o cavalo e as doninhas não cheguem, pela mesma vereda que a mulher do feitor seguiu sem dizer fosse o fosse abandonando a carne ao lume e a agulha espetada no novelo como se fosse voltar; o meu avô e o feitor acertaram no rastro apesar de tanto cardo e tanta pedra porque ao principiar a colina os pés  se arrastavam e alguns caules quebrados, alcançaram-na numas hidrângeas de ribeiro a olhar os gafanhotos que saltavam na corrente se é que  podia chamar-se corrente a uma linhazita incapaz de contornar os seixos, deu por eles de olhos mansos, viu a agulha de crochet na palma do feitor e pergunto-me se a terá sentido entre duas costelas absorvida como estava pelos gafanhotos&#8230; o feitor experimentou a agulha mais acima, no ponto em que o coração vai dando corda ao corpo e inventando ideias e a mulher amontoou-se sem cair, ou seja alargou  sentada dizendo qualquer coisa como sucede ao calcário se lhe encostamos o ouvido e uma artéria secreta a latir, a latir, a subir de tom, a parar, ao parar a cabeça no peito e foi tudo&#8230;&#8221;</strong></p>
<p><strong>    </strong>Finalmente terminei a primeira parte de <strong><em>O ARQUIPÉLAGO DA INSÓNIA</em></strong>, após algumas atribulações  e vicissitudes pessoais (neste sentido, e apenas neste, não dou sorte com <strong>Lobo Antunes</strong>: toda vez que leio um livro dele ou não estou muito bem de saúde, ou caio doente, ou acontece algo desagradável na minha vida).</p>
<p>      Como já afirmei (ver abaixo), apesar de repetir processos narrativos de livros anteriores (processo que, creio eu, chegou ao auge em <em>Eu hei-de amar uma pedra</em>), o que impressiona no romance é sua primordialidade.  Parece que estamos vendo em ação o &#8220;id&#8221; freudiana, sem nenhuma censura ou repressão, e as imagens, fantasias e fábulas pessoais (o &#8220;romance familiar&#8221;) são vistos de forma nua e crua e não sabemos se estamos numa alucinação, numa reconstrução memorialística, num eterno retorno, num pesadelo circular: essa herdade, erguida pela vontade balzaquiana do patriarca, o avô, cuja mãe abandonou o pai (que se suicidou com uma tesoura no pescoço) e foi viver com o padre da vila, renegando o filho (depois o feitor, a mando do avô, assassinará o padre)&#8230; essa herdade, que não terá um herdeiro forte que a herde, pois o avô &#8220;pegou&#8221; a avó para ser sua esposa, mesmo assim usando todas as mulheres do local (a mulher do feitor, as futuras empregadas, a mulher do filho, menos a filha do feitor, que se oferece, mas pode ser sua própria filha), só que a perdeu para o filho, o Idiota, o fraco, aquele que não consegue nem ser suficientemente homem para mandar na mulher, que escolheu entre as empregadas da cozinha, mas que serve sexualmente o pai dele e transa com um ajudante de feitor (que pode ser outro filho do padre), o qual pode ser o verdadeiro pai do narrador, um filho desprezado por todos, ao contrário do irmão mais novo, talvez legítimo, mas esse sim o verdadeiro Idiota, sem noção de nada&#8230; mas aí a herdade empobreceu, a vila despovoou-se, tudo ficou mais pobre, só restam os onipresentes retratos em suas molduras de gente morta que prossegue nos retratos e nas lembranças como gente viva, talvez até mais viva que os vivos,  como pressentimos numa frase genial logo na primeira página (quando fala da avó morta): <strong>&#8220;&#8230;fixando-me com um olhar de retrato que atravessava gerações&#8230;&#8221;</strong>. Cinquenta páginas depois: <strong>&#8220;&#8230;já só faltamos o meu irmão e eu na parede para que a família inteira em molduras ou seja há retratos nossos de criança, não de hoje&#8230; além das fotografias sobra-nos o cavalo e as vozes dos finados que conversa, conversam&#8230;&#8221;</strong>  Mais adiante: <strong>&#8220;De maneira que fico aqui à espra porque com um  bocadinho de sorte pode ser que alguma coisa aconteça, uma pessoa chegue da vila para ficar conosco ou levar-nos consigo e nem já da vila se calhar; meia dúzia de postigos que resistem e os parentes dos retratos aguardando que a lâmpada do fotógrafo os desperte para regarem as hortas&#8230;&#8221;</strong></p>
<p><img title="antunes" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/antunes.jpg?w=300" alt="antunes" width="300" height="199" /></p>
<p>04.11.09- Quando eu pensei em fazer uma leitura comparativa entre livros de  <strong>Saramago</strong> &#38; <strong>Lobo Antunes</strong>, a minha primeira idéia foi de usar <em>Meu nome é legião</em> como contraleitura de <strong><em>CAIM</em></strong> até por causa do seu título bíblico, mesmo que o romance de <strong>Lobo Antunes</strong> focalizasse a violência urbana dos nossos dias, centrando-se num grupo muito jovem de delinqüentes. Todavia, eu não resisti à beleza do título <strong><em>O ARQUIPÉLAGO DA INSÓNIA</em></strong> e até que não errei muito na troca, uma vez que se pode afirmar que esse livro (publicado em Portugal em 2008) é extremamente &#8220;bíblico&#8221;. Acredito que Lobo Antunes  atingiu, aqui, a <strong>primordialidade</strong>. Embora se possa (e se deva) fazer uma leitura histórica, de um meio rural português em meados do século passado, há um sopro de intemporalidade na descrição das relações, dos hábitos, da paisagem, que inscreve o texto numa ancestralidade bíblica, com o patriarcalismo triunfante: temos o Avô, o Pai, a Mãe, a Avõ, o Irmão, a Vila, a Herdade, enfim, tudo sendo construído e descontruído pela memória, naquela coisa louca loboantunisiana de fazer frases e falas voltarem a todo momento, mas tudo Único, primordial, ancestral no sentido mais visceral da palavra.</p>
<p><img title="jose-saramago-rosto-viagem-elefante-436" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/jose-saramago-rosto-viagem-elefante-436.jpg?w=300" alt="jose-saramago-rosto-viagem-elefante-436" width="300" height="215" /><img title="caim" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/caim1.jpg" alt="caim" width="200" height="299" /></p>
<p>  <strong><span style="text-decoration:underline;">Saramago e os desígnios inescrutáveis do Senhor</span></strong><span style="font-size:small;"><strong><span style="text-decoration:underline;">    </span></strong><strong> </strong></span></p>
<p><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:small;">       </span>O personagem-título de <em>Caim</em> só aparece na pág. 32, no terceiro capítulo. Antes, o mais recente romance de José Saramago narra com vivacidade ímpar a expulsão do paraíso, inclusive com uma interpolação especialmente saborosa ao relato bíblico, quando Eva pede, usando toda sua coqueteria de mulher, ao querubim que ficou de guarda no Éden alguns frutos para que ela e o marido se alimentem, e o anjo, seduzido por ela, desobedece ao senhor e ainda dá instruções de como eles se “virarem” pós-Queda: devem procurar agrupamentos humanos, integrar-se em alguma caravana: <strong><em>“Depois eva perguntou, Se já existiam outros seres humanos, para que foi então que nos criou o senhor, Já deveis saber que os desígnios do senhor são inescrutáveis, mas, se bem entendi, tratou-se de um experimento…”</em></strong><strong>.</strong> </span></p>
<p><span style="font-family:Times New Roman;">      Duas páginas após aparecer, Caim já matou Abel e  questiona o Senhor, que afirma que o “pôs à prova” não aceitando suas oferendas: <strong><em>“E tu quem és para pores à prova o que tu mesmo criaste, Sou dono e soberano de todas coisas, E de todos os seres, dirás; mas não de mim nem da minha liberdade, Liberdade para matar, Como tu foste livre para deixar que eu matasse a Abel quando estava na tua mão evitá-lo, bastaria que por um momento abandonasses a soberba da infalibilidade que partilhas com todos os outros deuses, bastaria que por um  momento fosses realmente misericordioso… tu como todos os outros, têm deveres para com aqueles a quem dizem ter criado…”</em></strong></span></p>
<p><span style="font-family:Times New Roman;"><strong>    </strong><strong>Não se sabe bem por que (talvez outra experiência, outro desígnio inescrutável), Deus não castiga Caim, mas faz dele um errabundo, sem parada. Mais ainda: o responsável pelo crime primordial dos seres humanos entre si torna-se um Viajante do Tempo, o que permite ao engenho saramaguiano passar em revista os principais eventos dos primeiros livros bíblicos: o quase-sacrifício de Isaac, a torre de Babel, Sodoma e Gomorra, o bezerro de ouro, as filhas de Lot dormindo com o próprio pai, as batalhas sanguinárias de Josué, Satã atormentando Jô com a autorização de Yahweh&#8230; Tudo de forma muito bem contada, mas meio óbvia (é preciso reconhecer) porque servem para a argumentação teológica básica do romance: o Senhor é um deus psicótico, caprichoso, injusto, irracional, destruidor, imperialista: <em>“Lúcifer sabia bem o que fazia quando se rebelou contra deus, há quem diga que o fez por inveja e não é certo, o que ele conhecia era a maligna natureza do sujeito”</em>. </strong></span></p>
<p><strong><span style="font-family:Times New Roman;">    Apesar do talento narrativo com que o autor de <em>Ensaio sobre a cegueira</em> revive essas passagens, há uma certa mão pesada em fazer com que elas levem a essa mesma conclusão deletéria sobre a divindade monoteísta que nos rege, repetidamente. Ou seja, os desígnios do Senhor são inescrutáveis, os de Saramago, transparentes demais.</span></strong></p>
<p><strong><span style="font-family:Times New Roman;">      Em compensação, o clímax do livro desemboca numa surpreendente e inesperada versão da história do Dilúvio e da Arca de Noé, em que a rebeldia de Caim e o seu modo de expressá-la (o assassinato) serão levados ao extremo, como se as cobaias de um experimento forçassem o cientista louco a reconhecer seus erros.</span></strong></p>
<p><strong><span style="font-family:Times New Roman;">      Embora seja o momento mais ousado de <em>Caim</em>, considero sua parte mais bem realizada os capítulos em que o herói chega à cidade governada por Lilith, a mulher devoradora de homens, a essência do domínio feminino negando o patriarcalismo fundamentalista de Yahweh e seus favoritos, e é escolhido como seu amante, mesmo que seu destino não seja fixar-se em lugar nenhum. Nesses capítulos que evocam o mundo de Lilith, Saramago mostra de forma cabal o seu poder de ressuscitar, sem detalhes cenográficos ou perfumarias, épocas antigas (poder de que tinha dado abundantes provas em <em>Memorial do convento, O evangelho segundo Jesus Cristo</em> e no seu lindo romance anterior, <em>A viagem do elefante</em>, sua maior realização nesta última década), através dos miúdos e humildes detalhes do cotidiano e das relações humanas básicas. </span></strong></p>
<p><strong><span style="font-family:Times New Roman;">       Se os holofotes sobre <em>Caim</em> estão fixados no tom blasfematório e provocativo com que ele castiga o “manual de maus costumes” que é o Antigo Testamento (uma molecagem terrorista deliciosa, se lembrarmos que se trata de um sisudo senhor de 87 anos), se a humanidade que emerge do dilúvio é uma das suas páginas mais amargas e desiludidas, o caminho que leva Caim a Lilith e o “idílio”, por assim dizer, entre ambos, estão entre os momentos em que vemos por que Saramago é um dos escritores fundamentais do nosso tempo.</span></strong></p>
<p><strong><span style="font-family:Times New Roman;"><em>(resenha publicada em &#8220;A Tribuna&#8221; em 03.11.09)</em> </span></strong></p>
<p><strong><span style="font-family:Times New Roman;">_________________________</span></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[É Natal]]></title>
<link>http://absurdo.wordpress.com/2009/10/27/e-natal/</link>
<pubDate>Tue, 27 Oct 2009 21:13:13 +0000</pubDate>
<dc:creator>Eduarda Sousa</dc:creator>
<guid>http://absurdo.wordpress.com/2009/10/27/e-natal/</guid>
<description><![CDATA[Faltam ainda dois meses para o Natal, mas os potenciais presentes já estão nas livrarias: Que Cavalo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Faltam ainda dois meses para o Natal, mas os potenciais presentes já estão nas livrarias: <strong>Que Cavalos São Aqueles Que Fazem Sombra</strong>, de António Lobo Antunes, <strong>Caim</strong> de José Saramago, <strong>Fúria Divina</strong> de José Rodrigues dos Santos e <strong>2666</strong> de Roberto Bolaño. <strong>O</strong> <strong>Símbolo Perdido</strong> de Dan Brown é colocado à venda no dia 29 de Outubro. Fico preocupada. Que livros vão os portugueses comprar para dar no Natal? Os mesmos que compraram quase dois meses antes?</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Que Cavalos são aqueles????]]></title>
<link>http://mikedandi.wordpress.com/2009/10/27/que-cavalos-sao-aqueles/</link>
<pubDate>Tue, 27 Oct 2009 15:33:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>mike dandi</dc:creator>
<guid>http://mikedandi.wordpress.com/2009/10/27/que-cavalos-sao-aqueles/</guid>
<description><![CDATA[Será que são cavalos? Podem ser golfinhos, baleias outro animal qualquer, agora cavalos!!! Só se for]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Será que são cavalos? Podem ser golfinhos, baleias outro animal qualquer, agora cavalos!!! Só se for]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[<i>Que Cavalos São Aqueles Que Fazem Sombra no Mar?</i>]]></title>
<link>http://cadeiraovoltaire.wordpress.com/2009/10/19/que-cavalos-sao-aqueles-que-fazem-sombra-no-mar/</link>
<pubDate>Mon, 19 Oct 2009 10:48:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>cadeiraovoltaire</dc:creator>
<guid>http://cadeiraovoltaire.wordpress.com/2009/10/19/que-cavalos-sao-aqueles-que-fazem-sombra-no-mar/</guid>
<description><![CDATA[]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-medium wp-image-2705" title="convite_cavalos.ai" src="http://cadeiraovoltaire.wordpress.com/files/2009/10/loboantunes.jpg?w=300" alt="convite_cavalos.ai" width="491" height="322" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[«Escrevo porque não sei dançar como o Fred Astaire»]]></title>
<link>http://filipaqueiroz.wordpress.com/2009/10/17/%c2%abescrevo-porque-nao-sei-dancar-como-o-fred-astaire%c2%bb/</link>
<pubDate>Sat, 17 Oct 2009 19:03:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>Filipa Queiroz</dc:creator>
<guid>http://filipaqueiroz.wordpress.com/2009/10/17/%c2%abescrevo-porque-nao-sei-dancar-como-o-fred-astaire%c2%bb/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Escrever, escrever, viver&#8221;, de Solveig Nordlund, é um bom argumento mas um mau filme. É]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-2850" title="antunes" src="http://filipaqueiroz.wordpress.com/files/2009/10/antunes.jpg" alt="antunes" width="497" height="331" /></p>
<p><em>&#8220;Escrever, escrever, viver&#8221;</em>, de <strong>Solveig Nordlund</strong>, é um bom argumento mas um mau filme. É um bom pretexto para aguçar o apetite em relação à obra de Lobo Antunes, e conhecer um pouco melhor o escritor que muita tinta tem feito correr nos últimos tempos e que está perto (segundo o próprio) de fechar o último capítulo da carreira. Mas o trabalho da realizadora luso-sueca é um mau exercício visual que deixa a sensação de desperdício diante de tanto material de excelência &#8211; até porque é conhecida a aversão do autor de &#8220;Os Cus de Judas&#8221; às câmaras &#8211; e que merecia um trabalho muito, mas muito melhor. Sorte é que o discurso magnetizante de Lobo Antunes, escritor com o qual eu nem sequer simpatizo particularmente, abafa a falta de qualidade da película que elegi para inaugurar as sessões deste ano de <a href="http://www.doclisboa.org/index.php" target="_blank">Doc Lisboa</a>.</p>
<div id="_mcePaste" style="overflow:hidden;position:absolute;left:-10000px;top:222px;width:1px;height:1px;">
<table border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" width="550">
<tbody>
<tr>
<td class="filmeTituloDetalhe">Escrever, Escrever, Viver</td>
</tr>
<tr>
<td class="realizadorDetalhe">Solveig Nordlund</td>
</tr>
<tr>
<td class="outrosDetalhe">Portugal, 2009, 53’</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Um grande pendor]]></title>
<link>http://indiavelha.wordpress.com/2009/10/09/um-grande-pendor/</link>
<pubDate>Fri, 09 Oct 2009 19:30:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>indiavelha</dc:creator>
<guid>http://indiavelha.wordpress.com/2009/10/09/um-grande-pendor/</guid>
<description><![CDATA[Amo o António Lobo Antunes. O cretino que espreita pelas grades as tristezas dos outros e corre para]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="font:12px Helvetica;margin:0;">Amo o António Lobo Antunes. O cretino que espreita pelas grades as tristezas dos outros e corre para casa a contá-las, ainda mais alargadas, com marquises com vista para Almada e antenas de televisão pelo meio. Amo o que conhece as pessoas que moram na Bobadela e lhes fareja os sonhos, o tolo que ora crê em Deus, ora se afasta e que acha que se não fossem os cuidados dos irmãos, a esta hora pedia esmolas nos semáforos. O que em poucos anos de Angola consegue ver a diferença entre a chita da saia da menina branca criada no musseque e a da menina igualmente branca criada nas avenidas.  O que calou barbaridades e curou as vítimas, o que só uma vez escreveu sobre isso e chegou. </p>
<p style="font:12px Helvetica;min-height:14px;margin:0;"> </p>
<p style="font:12px Helvetica;margin:0;">Acabo de ler a crónica <em>De Profundis</em> na Visão&#8230;</p>
<p style="font:12px Helvetica;margin:0;"> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ESPECIAL NOBEL: meus favoritos]]></title>
<link>http://armonte.wordpress.com/2009/10/06/especial-nobel-meus-favoritos/</link>
<pubDate>Tue, 06 Oct 2009 23:33:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>alfredomonte</dc:creator>
<guid>http://armonte.wordpress.com/2009/10/06/especial-nobel-meus-favoritos/</guid>
<description><![CDATA[Pode ser que nunca ganhem, mas esses são os meus doze favoritos para o Nobel: O norte-americano DON ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Pode ser que nunca ganhem, mas esses são os meus doze favoritos para o Nobel:</p>
<p><img class="alignnone size-medium wp-image-1321" title="delillo" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/delillo.jpg?w=235" alt="delillo" width="235" height="300" /></p>
<p>O norte-americano <strong><em>DON DeLILLO</em></strong>, o maior autor do nosso tempo,  a prova de que a pós-modernidade não enfraqueceu em nada a ficção, com pelo menos quatro livros fundamentais: <em>Submundo, Mao II, Cosmópolis</em> &#38; <em>Ruído Branco</em></p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1323" title="0226rushdie" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/0226rushdie.jpg?w=121" alt="0226rushdie" width="121" height="150" /></p>
<p>O maior contador de histórias do nosso tempo, o grande fabulador anglo-indiano <strong><em>SALMAN RUSHDIE</em></strong>, mestre do  romance rocambolesco.  Obras-primas: <em>Os filhos da meia-noite; O último suspiro do mouro, Os versos satânicos</em>; chegam bem perto: <em>O chão qae ela pisa, Haroun e o mar de Histórias, Fúria</em>.</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1324" title="lobo antunes" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/lobo-antunes.jpg?w=150" alt="lobo antunes" width="150" height="119" /></p>
<p>O deslumbrante autor português <strong><em>ANTÓNIO LOBO ANTUNES</em></strong>, desafiador a cada obra que se lê dele. Embora eu tenha demorado a me acostumar com sua genialidade, agora considero-o o único páreo para Don DeLillo em termos de abrangência e originalidade. Obras-primas supremas: <em>Eu hei-de amar uma pedra</em> &#38; <em>Fado Alexandrino</em>. Outros livros essenciais: <em>Conhecimento do Inferno, Os cus de judas, Auto dos Danados</em>. E etc&#8230;</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1325" title="sabato" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/sabato.jpg?w=150" alt="sabato" width="150" height="112" /></p>
<p>O quase centenário (tem 98 anos) autor argentino <strong><em>ERNESTO SÁBATO</em></strong>. Ao contrário de DeLillo, Rushie &#38; Lobo Antunes, há muito que não escreve nada significativo, mas a trilogia <em>O túnel, Sobre heróis e tumbas</em> &#38; <em>Abadon, o exterminador</em> merecia ser homenageada. Além disso, a Argentina , assim como o Brasil, viu seus maiores autores morrerem (Borges, Cortazar, Bioy Casares, Puig), sem ter um único Nobel.</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1326" title="vargas llosa" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/vargas-llosa.jpg?w=103" alt="vargas llosa" width="103" height="150" /></p>
<p>O admirável escritor peruano <strong><em>MARIO VARGAS LLOSA</em></strong> também não tem uma produção atual do nível dos três primeiros, mas o que produziu até os anos 90 o torna mais-que-merecedor do Nobel. Obras-primas: <em>Conversa na catedral, A guerra do fim do mundo, Lituma nos Andes, Tia Júlia e o escrevinhador,  Pantaleón e as visitadoras, A casa verde, </em>além de vários outros títulos notáveis (<em>História de Mayta, Elogio da Madrasta, A cidade e os cachorros, O falador</em>, etc). Não bastasse isso, ainda tem os ensaios notáveis (os de Sabato não o são) como <em>A orgia perpétua, A verdade das mentiras </em>e alguns textos de <em>Contra vento e maré</em>.</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1330" title="umbertoeco" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/umbertoeco.jpg?w=150" alt="umbertoeco" width="150" height="98" /></p>
<p>Intelectual fenomenal, cujas obras teóricas já exercem grande sedução <em>(A obra aberta, As formas do conteúdo, Apocalípticos e integrados, Sobre literatura, Seis passeios pelo bosque da ficção, Viagem à irrealidade cotidiana</em> e um vasto etc)<em>,</em> o italiano <strong><em>UMBERTO ECO</em></strong> ainda se deu ao luxo de escrever um dos livros mais carismáticos e apaixonantes das últimas décadas (<em>O nome da rosa</em>) e ainda prosseguir na carreira de romancista com os fascinantes <em>O pêndulo de Foucault</em> e <em>A misteriosa chama da Rainha Loana</em> (<em>A ilha do dia anterior</em> tem um argumento e até certo ponto é genial). </p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1327" title="itv-AmosOz" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/itv-amosoz.jpg?w=150" alt="itv-AmosOz" width="150" height="127" /></p>
<p>Seria um prêmio que correria o risco do mal entendido, dada a situação eterna entre Israel e os países árabes, por causa da Palestina. Mas ninguém pode negar que o israelense <strong><em>AMÓS OZ</em></strong> é um dos grandes escritores do mundo. Bastaria ler <em>A caixa preta</em> e o recente <em>Rimas de vida e morte</em> o confirma.</p>
<p> </p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1328" title="semprunjorge001" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/semprunjorge001.jpg?w=148" alt="semprunjorge001" width="148" height="150" /></p>
<p>O maravilhoso escritor espanhol <strong><em>JORGE SEMPRÚN</em></strong> é bom na sua língua (<em>Autobiografia de Federico Sánchez; Vinte anos e um dia</em>), mas também é magistral em francês (<em>A segunda morte de Ramón Mercader, Um belo domingo, A grande viagem</em>).</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1329" title="milan_kundera" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/milan_kundera.jpg?w=150" alt="milan_kundera" width="150" height="99" /></p>
<p>O tcheco (ou boêmio, como ele prefere) <strong><em>MILAN KUNDERA</em></strong> agora escreve diretamente em francês. Mas são as versões francesas dos seus livros tchecos que o tornaram um dos maiores. Obras-primas: <em>A brincadeira, A valsa dos adeuses, Risíveis amores</em>. Chegam bem perto <em>A insustentável leveza do ser, A vida está em outra parte, O livro do riso e do esquecimento, A imortalidade, A ignorância</em>. E tem seus livros de ensaios, notáveis (<em>A arte do romance, A cortina</em>).</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1331" title="MargaretAtwood-1" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/margaretatwood-1.jpg?w=134" alt="MargaretAtwood-1" width="134" height="150" /></p>
<p>A canadense <strong><em>MARGARET ATWOOD</em></strong> é outro caso de multiplicidade: é ótima contista (<em>Dançarinas</em>), ótima romancista (um dos maiores romances dos últimos anos é <em>Madame Oráculo</em>, mas como esquecer <em>Olho de gato, A vida antes do Homem, O lago sagrado, O assassino cego</em> ou <em>A noiva ladra</em>, entre outros), ótima poeta (embora eu só conheça alguns poemas) e ótima ensaísta (<em>Negociando com os mortos, Buscas curiosas</em>).</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1332" title="milorad_pavich" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/milorad_pavich.jpg?w=111" alt="milorad_pavich" width="111" height="150" /></p>
<p>Quem olhar a foto acima e achar muito solene e sério o sérvio <strong><em>MILORAD PAVITCH</em></strong> vai se enganar. Ele é da minha lista o autor mais lúdico, com seus originalíssimos <em>Dicionário Kasar</em> &#38; <em>Paisagem pintada com chá</em>. Pena que quase não tenhamos acesso à sua obra, ela dá tanto prazer a quem gosta de jogos literários como os de Nabokov ou Dürrenmatt, com um toque de Danilo Kis.</p>
<p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-1333" title="ep9-dalton" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/10/ep9-dalton.jpg?w=150" alt="ep9-dalton" width="150" height="131" /></p>
<p>Para mim o maior autor brasileiro ainda vivo, o curitibano <strong><em>DALTON TREVISAN</em></strong> tem um universo absolutamente peculiaríssimo e original, diferente de qualquer outro. Que títulos escolher na sua vasta produção, que começou há exatamente 50 anos com o lançamento do paradigmático <em>Novelas Nada Exemplares?</em>  Qualquer lista tem de forçosamente incluir os geniais <em>A polaquinha; Virgem louca, loucos beijos; A guerra conjugal; O vampiro de Curitiba; A trombeta do anjo vingador; Cemitério de elefantes; O rei da terra</em>&#8230;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ O manual dos inquisidores]]></title>
<link>http://fragmagens.wordpress.com/2009/09/29/o-manual-dos-inquisidores/</link>
<pubDate>Tue, 29 Sep 2009 08:16:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>Carriço</dc:creator>
<guid>http://fragmagens.wordpress.com/2009/09/29/o-manual-dos-inquisidores/</guid>
<description><![CDATA[Numa altura em que está para chegar às prateleiras de todas as livrarias o último romance de António]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://fragmagens.wordpress.com/files/2009/09/manual-dos-inquisidores.jpg"><img class="alignleft size-thumbnail wp-image-1154" title="O manual dos inquisidores" src="http://fragmagens.wordpress.com/files/2009/09/manual-dos-inquisidores.jpg?w=99" alt="O manual dos inquisidores" width="99" height="150" /></a> Numa altura em que está para chegar às prateleiras de todas as livrarias o último romance de António Lobo Antunes, <em>Que cavalos são aqueles que fazem sombra no mar?</em>, recuo a uma obra que há muito sentia necessidade de conhecer. O 25 de Abril, os períodos pré e pós revolução e todas as alterações sociais daí decorrentes estão espelhadas nas muitas vozes que constituem as quase quatrocentas páginas de <em>O manual dos inquisidores</em>.<br />
Como em tantos dos seus livros, a história completa-se pelas histórias particulares de cada uma das personagens. Cada uma delas tem as suas recordações, os seus medos e anseios e em cada uma delas a revolução se dá de forma distinta.<br />
Dificilmente se conseguirá ficar indiferente a este romance, que quase nos obriga a viver entre as suas capas, como o autor gosta que aconteça. Por isto e pela habitualmente invulgar &#8211; habitual em Lobo Antunes e invulgar nos nossos dias &#8211; capacidade de escrita, <em>O manual dos inquisidores</em> tornou-se naquele que considero o mais conseguido trabalho do autor &#8211; importa referir que ainda  me faltam ler muitos &#8211; e uma referência obrigatória nas minhas leituras.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ana - António Lobo Antunes]]></title>
<link>http://joaoediogo.wordpress.com/2009/09/24/ana-antonio-lobo-antunes/</link>
<pubDate>Thu, 24 Sep 2009 15:37:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>João Emanuel Diogo</dc:creator>
<guid>http://joaoediogo.wordpress.com/2009/09/24/ana-antonio-lobo-antunes/</guid>
<description><![CDATA[O mar não é tão fundo que me tire a vida Nem há tão larga rua que me leve a morte Sabe-me a boca ao ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>O mar não é tão fundo que me tire a vida<br />
Nem há tão larga rua que me leve a morte<br />
Sabe-me a boca ao sal da despedida<br />
Meu lenço de gaivota ao vento norte<br />
Meus lábios de água, meu limão de amor<br />
Meu corpo de pinhal à ventania<br />
Meu cedro à lua, minha acácia em flor<br />
Minha laranja a arder na noite fria</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Lisbon Story]]></title>
<link>http://miguelvaca.wordpress.com/2009/08/17/lisbon-story/</link>
<pubDate>Mon, 17 Aug 2009 20:16:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>miguelvaca</dc:creator>
<guid>http://miguelvaca.wordpress.com/2009/08/17/lisbon-story/</guid>
<description><![CDATA[Lisbon Story fue escrita y dirigida por Wim Wenders en 1994, uno de mis directores favoritos. En teo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="line-height:19px;font:14px Georgia;margin:0 0 13px;"><img class="aligncenter size-full wp-image-177" title="Lisbon Story" src="http://miguelvaca.wordpress.com/files/2009/08/515xgwndrll.jpg" alt="Lisbon Story" width="355" height="500" /></p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;"><em>Lisbon Story</em> fue escrita y dirigida por <em>Wim Wenders en 1994</em>, uno de mis directores favoritos. En teoría, <em>Michelangelo Antonioni</em> acababa de sufrir una apoplejía que le impedía continuar su trabajo (valdría la pena confirmarlo), eso o el hecho que <em>Federico Fellini</em> acababa de fallecer hicieron que <em>Wenders</em> desarrollara un verdadero tributo al Séptimo Arte (en honor para <em>Antonioni</em> o <em>Fellini</em> no importa).</p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;">Muchas cosas pueden decirse e interpretarse de una peli de <em>Wenders</em>, particualarmente, siento que gracias al Neoexpresionismo Alemán trato yo de sacar tantos significados como escenas hay en una peli que veo. Y es que ver planos eternos, inconclusos y completamente descriptivos dejan en el espectador una sensación absurda de que &#8220;aquí&#8221; debe estar sucediendo algo realmente diferente, que sí uno se sentase  a pensar definitivamente en la historia, le peli no describiría una simple banalidad, describiría una fuerte filosofía del mundo.</p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;">A <em>Wenders</em> no lo veía desde la universidad (ya veremos que pensaba yo de él en esa época), me encantaba explorar sus planos, sus diálogos, sus personajes. En esta peli en particular, hago referencia a lo que se ha vuelto recurrente, un director inmerso en el cine posmodernista. Tal vez, nadie como <em>Wenders</em> ha interpretado la pluralidad de culturas y el desasosiego de nuestra era. Un acertijo grande en nuestras vidas que nos ha venido atropellando en estos últimos años. La peli empieza con una Europa sin fronteras, o la filosofía de La Comunidad Europea, que es una afiliación económica donde varios países europeos se han reúnido bajo las mismas reglas financieras, la misma moneda pero sin abandonar completamente su cultura; <em>Wenders</em> lo asocia magníficamente con el dial de un babélico radio, cuyas frases cambian abruptamente a medida que se recorre el trayecto desde Berlín hacia Lisboa.</p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;">Aparece un rostro conocido, un rostro amigo, un fetiche en las pelis de <em>Wenders</em>, <em>Rüdiger Vogler</em>, un excelente actor que por ahora lo recuerdo en <em>The Goalie&#8217;s Anxiety at the Penalty Kick </em>(<em>Die Angst des Tormanns beim Elfmeter</em>) de 1971, <em>The Scarlet Letter</em> (<em>Der scharlachrote Buchstabe</em>) de 1973, <em>Kings Of The Road</em> (<em>Im Lauf der Zeit</em>) de 1976 o <em>Until The End Of The World</em> (<em>Bis ans Ende der Welt</em>) de 1991 pero de seguro ha actuado en muchas más pelis. <em>Vogler</em> interpreta a Phillip Winter, un ingeniero de sonido que acude al llamado de un director amigo. Es con Winter que recorremos Europa hasta llegar a Lisboa. Una ciudad ensoñadora que personalmente he venido anhelando desde <em>Antonio Lobo Antunes</em> y mis viajes a Brasil. Lisboa, un puerto de tejaditos de arcilla, encumbrada en una loma, con un paisaje marino, con hermosos acueductos, arcos ojivales y sus paredes de colores intensos y descarapelados por la sal del mar, sal que alcanza a llegarnos en las profundas bocanadas de aire fresco que toma Winter diariamente.</p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;">Se logra entender después que Winter es ingeniero de sonido y es cuando estos toman otro protagonismo; el foley o diseño de sonido se hace explícito, <em>Madredeus</em> que son los encargados de la banda sonora se hacen también expresos, incluso la belleza de la voz de <em>Teresa Salgueiro</em> se encarna en una delicada mujer de cejas profundas y tez blanquísima. Todo el cinema está presente, incluso la imagen pura en movimiento sin audio, sin color, está presente. La trama de un thriller de suspenso con carácter Hitchcockiano, está presente. Es una oda completa al cine, a sus protagonistas, a sus amantes.</p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;">Finalmente, hace su aparición <em>Patrick Bauchau</em> a quien recuerdo por el Ciego-Vidente de <em>Carnivale</em> una serie de <em>HBO</em> y su actuación de reparto en <em>Panic Room</em> de <em>David Fincher</em> de 2002. El último de los carácteres que hace que el cine es lo que es: El Director. Una divertida caricatura de un ser ensimismado, algo loco, algo neurótico, algo egocéntrico, tan pequeño que puede caber en un compacto BMW pero tan grande como un alemán en traje de lino caminando por las calles de Lisboa.</p>
<p style="line-height:19px;font:14px Verdana;margin:0 0 13px;">Para tener en cuenta, &#8220;La poesía de Fernando Nadie&#8221;, &#8220;Friedrich Nada&#8221;, son realmente puntos aislados? Realmente no significa nada para nosotros  La poesía de Nadie o Federico Nichts? Para mi son el punto neurálgico de un análisis existencialista y metafórico que hace <em>Wenders</em> como interpretación de la tragedia sobre la partida de un maestro como afirmación del resto de camino que debemos recorrer sólos, la orfandad del cine sin su <em>Federico Fellini</em>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ordinea naturala a lucrurilor - Antonio Lobo Antunes]]></title>
<link>http://cangurpitic.wordpress.com/2009/08/06/ordinea-naturala-a-lucrurilor-antonio-lobo-antunes/</link>
<pubDate>Thu, 06 Aug 2009 18:03:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>cangurpitic</dc:creator>
<guid>http://cangurpitic.wordpress.com/2009/08/06/ordinea-naturala-a-lucrurilor-antonio-lobo-antunes/</guid>
<description><![CDATA[Considerat unul dintre cele mai bune romane portugheze, Ordinea naturala a lucrurilor a fost tradus ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-90" title="ordinea-naturala-a-lucrurilor" src="http://cangurpitic.wordpress.com/files/2009/08/antonio-lobo-antunes-ordinea-naturala-a-lucrurilor3.jpg" alt="ordinea-naturala-a-lucrurilor" width="250" height="385" /><br />
<strong><br />
Considerat unul dintre cele mai bune romane portugheze,</strong><em> Ordinea naturala a lucrurilor<strong> </strong></em><strong>a fost tradus pana in prezent in douasprezece tari.</strong></p>
<blockquote><p>&#8221; [...] iar doctorul, ridicând competent din sprânceană, s-a lăsat pe vine ca s-o examineze, poruncind</p></blockquote>
<blockquote>
<p style="text-align:left;">-Tuşiţi</p>
<p style="text-align:left;">şi extrăgând din gabardină un stetoscop ale cărui tuburi nu se mai terminau niciodată, îndoite şi reîndoite în buzunarul infinit</p>
<p style="text-align:left;">-Întrucat nu tuşeşte e posibil să fie moartă &#8220;</p>
</blockquote>
<blockquote><p>&#8221; picioarele mele caută, fără să-mi dau seama, scobiturile genunchiilor tăi, şi-mi lipesc pieptul de spatele tău implorând o protecţie care mă umileşte fiindcă mi se pare ridicol ca un bărbat de patruzeci si nouă de ani să caute sprijin la o fetişcană de optsprezece ce visează arhangheli motorizaţi îmbrăcaţi în bluzoane de piele &#8220;</p></blockquote>
<blockquote><p>&#8221; Nu l-am văzut niciodată cu capul descoperit, nu l-am văzut niciodată gol, dar îmi lipseşte răsuflarea lui în urechi, îmi lipsesc degetele lui, îmi lipseşte pacea de după şi marea care îmi loveşte oasele de stânci &#8220;</p></blockquote>
<blockquote><p>&#8221; zgomotul duşumelei s-ar fi zis că era înfipt ca un os în tăcerea casei. Cred că până şi sunetul paşilor mei şi ariile de la patefon sunt o forma de tăcere, şi că gălăgia începe în clipa când persoanele tac şi auzim gândurile mişcându-se în ele ca piesele, care încearcă să se îmbibe, ale unui motor avariat&#8221;</p></blockquote>
<blockquote><p>&#8221; Întoarce-te, nu mă deranjează dacă râdeţi de mine, Întoarce-te, stai de vorbă cu mine, întoarce-te, promit că n-ai să te mai aşezi pe banca de piatră din spate, ghemuit în scânteierea verzelor, iartă-mă &#8220;</p></blockquote>
<blockquote><p>&#8221; Cum cad copacii cad şi eu şi căzând cad cum cad frunzele şi umbrele încet şi uşoare şi îi aud plângând şi vorbind cu mine şi nu pot răspunde în timp ce eu cad pentru că dacă aş răspunde ce altceva aş putea spune decât că mă dobor cum s-au doborât odinioară tata mama soţul meu brusc tăcuţi şi nemişcaţi albi oglinzile restituie tăcerea şi lacrimile lor şi mâine se vor ânalţa cu mine acolo sus şi fără cuvinte înafară de ale părintelui îmi vor întoarce faţa spre soare. &#8220;</p></blockquote>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pretérito extranjero]]></title>
<link>http://perurealfonso.wordpress.com/2009/07/28/preterito-extranjero/</link>
<pubDate>Tue, 28 Jul 2009 11:44:46 +0000</pubDate>
<dc:creator>alfonsodezamora</dc:creator>
<guid>http://perurealfonso.wordpress.com/2009/07/28/preterito-extranjero/</guid>
<description><![CDATA[Pues yo iba a hablarles de otra cosa, ciertamente marginal, pero oigan, ya ven, casi cambio de terci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Pues yo iba a hablarles de otra cosa, ciertamente marginal, pero oigan, ya ven, casi cambio de tercio:</p>
<blockquote>
<p style="text-align:justify;">A lot of what the new wave of &#8220;contextual Talmudists&#8221; do, is make connections between textual (that is, non-material) things and probe their significance. It&#8217;s a messy business and often difficult to argue or articulate what is a parallel worth pursuing and what is a strangely coincidental set of characteristics. The problem plagues virtually every area of comparative historical research, but particularly of ancient times and even when physical objects are being considered. If everything in the room that I am now sitting in will vanish (as it one day will), save for a few, arbitrary objects, will anyone be able to reconstruct the feeling of sitting where I sit and breathing the air I breathe, watching the flashes of lightening across a charred gotham sky, the pitter-patter of a soaking summer rain on the fast streets below? And yet scholars do it all the time, and occasionally get somewhere with the few things that remain. Of course the interest in not in the texture of banal living, but in the world of thoughts, ideas, and religion. Against all odds, even this sometimes works.</p>
<div id="attachment_2088" class="wp-caption alignright" style="width: 187px"><a href="http://perurealfonso.wordpress.com/files/2009/07/mss-napoles-seleccion.jpg"><img class="size-medium wp-image-2088" title="mss Napoles seleccion" src="http://perurealfonso.wordpress.com/files/2009/07/mss-napoles-seleccion.jpg?w=177" alt="mss Napoles seleccion" width="177" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Manuscrito (ahora) de Nápoles, copiado por Alfonso de Zamora.</p></div>
<p style="text-align:justify;">Why is it amazing, then, to caress a piece of clay in the palm of your hand, hold it up against a page, and realize that a Zoroastrian bureaucrat stamped his seal here and there, and authorized a set of documents which transacted a field in the foothills of the Alborz range? The peculiar human desire to traverse the distances until it reaches that &#8220;foreign country.&#8221; The true mystery of scholarship.</p>
</blockquote>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#888888;">Mucho de lo que la nueva ola de «<a href="http://www.parstimes.com/gallery/iranian_talmud/" target="_blank">talmudistas del contexto</a>» hacemos es relacionar cosas textuales (es decir, inmateriales) y confirmar su relevancia. No es nada fácil y, no pocas veces, resulta difícil dar argumentos o establecer qué paralelismos merece la pena seguir frente a lo que no es más que un conjunto de características extrañamente coincidentes. Este problema afecta en la práctica a casi cualquier ámbito de la metodología comparativa de la historia, pero más si cabe en Historia Antigua  e incluso cuando se estudian objetos físicos. Si todo lo que hay en la habitación donde me encuentro ahora, desaparecerá (como ocurrirá algún día), salvo unos pocos objetos de forma arbitraria, ¿podrá alguien reconstruir qué se siente al estar aquí donde estoy y respirar el aire que respiro, viendo los destellos de relámpagos por el cielo calcinado de <a href="http://blocs.mesvilaweb.cat/node/view/id/140888" target="_blank">Nueva York</a>, el chapoteo de un chubasco estival en las veloces calles ahí abajo? Y sin embargo los investigadores no dejan nunca de hacerlo, y de vez cuando consiguen llegar a algo con lo poco que ha quedado. Claro está que lo interesante no es la urdimbre de la banalidad cotidiana sino el mundo del pensamiento, las ideas y la religión. Contra lo que pueda imaginarse, hasta eso funciona a veces.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#888888;">¿Por qué sorprende tanto entonces <a title="1.ª acepción." href="http://buscon.rae.es/draeI/SrvltConsulta?TIPO_BUS=3&#38;LEMA=tentar" target="_blank">tentar</a> un trozo de arcilla en la palma de la mano, sostenerla frente a una página y caer en la cuenta de que un burócrata zoroastriano estampó su sello aquí y allí, y <a href="http://buscon.rae.es/draeI/SrvltConsulta?TIPO_BUS=3&#38;LEMA=tentar" target="_blank">autenticó</a> una serie de documentos de compraventa de unos campos en las laderas de la cordillera de <a href="http://www.flickr.com/photos/afshinrattansi/2654658891/" target="_blank">Elburz</a>? El curioso anhelo humano de atraversar las distancias hasta alcanzar la frontera de ese «<a href="http://www.elpais.com/articulo/ensayo/pasado/pais/extranjero/elpepuculbab/20070630elpbabens_8/Tes" target="_blank">país extranjero</a>». El verdadero misterio de la investigación.</span></p>
<p style="text-align:center;">Shai, «Department of Sigillography»,<a href="http://academictalmud.blogspot.com/2009/07/sigillographical-jackpot.html" target="_blank"><em> The Talmud Blog</em></a> (cuya primera noticia me la dio el <a href="http://academictalmud.blogspot.com/2009/07/sigillographical-jackpot.html" target="_blank">mozo de los manuscritos</a>), 26 de julio de 2009.</p>
<p style="text-align:center;"><span style='text-align:left;display:block;'><p><object type='application/x-shockwave-flash' data='http://wordpress.com/wp-content/plugins/audio-player/player.swf' width='290' height='24' id='audioplayer1'><param name='movie' value='http://wordpress.com/wp-content/plugins/audio-player/player.swf' /><param name='FlashVars' value='&amp;bg=0xf8f8f8&amp;leftbg=0xeeeeee&amp;lefticon=0x666666&amp;rightbg=0xcccccc&amp;rightbghover=0x999999&amp;righticon=0x666666&amp;righticonhover=0xffffff&amp;text=0x666666&amp;slider=0x666666&amp;track=0xFFFFFF&amp;border=0x666666&amp;loader=0x9FFFB8&amp;soundFile=http%3A%2F%2Fwww.goear.com%2Ffiles%2Fmp3files%2F17052009%2Fe349c5b22188e9cabf1b34eabd3827c7.mp3' /><param name='quality' value='high' /><param name='menu' value='false' /><param name='bgcolor' value='#FFFFFF' /></object></p></span></p>
<p style="text-align:justify;">«<a href="http://godrave.blogspot.com/2009/06/alondra-bentley-i-feel-alive-lyrics.html?showComment=1244659170461#c3225657228288450962" target="_blank">I feel alive</a>», del disco <a href="http://www.absolutebeginners.es/esp/artistas.php?codart=9" target="_blank"><em>Ashfield Avenue</em></a> de <a href="http://www.myspace.com/alondrabentley" target="_blank">Alondra Bentley</a>, 2009 (conocido a través del blog de <a href="http://blog.bmartinez.com/index.php/2009/07/06/i-feel-alive-alondra-bentley/" target="_blank">Begoña Martínez</a>).</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[MATAR O TEMPO (II)]]></title>
<link>http://fchambel.wordpress.com/2009/03/26/matar-o-tempo-ii/</link>
<pubDate>Thu, 26 Mar 2009 20:52:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>Fernando Chambel</dc:creator>
<guid>http://fchambel.wordpress.com/2009/03/26/matar-o-tempo-ii/</guid>
<description><![CDATA[Os dias continuam chatos. Hoje quis assaltar um banco, mas não me deixaram. A namorada telefonou-me ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Os dias continuam chatos. Hoje quis assaltar um banco, mas não me deixaram. A namorada telefonou-me ]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
