Danke schön, liebe Freunde und Freundesfreunde, für Anwesenheit, gute Wünsche, Einführung, Anekdoten, Kopfnicken, Blumen, Schmunzler, Lacher, Vorbereitung, Presse, Bücherkauf, Bücherstand, Glückwünsche, Musik, Bestätigung, Karten und Applaus. Es war ein wundervoller und unvergesslicher Abend für mich – dank Euch. (Und natürlich meinem Liebsten, der das Baby gehütet hat.)

“I am in the beginning of my period…”
(Nyutnevnt kvinnelig dansk minister)

“I am a man who likes to have my balls in the air.”
(Svensk forretningsmann)

‘Thank you for the mess’
(Statsminister Kjell Magne Bondevik etter gudstjeneste i Brasil)

‘I just want to lie down on the coach’
(Sliten svensk kvinnelig fotballspiller)

‘But didn’t you have pigs in your decks’?
(Programleder Odd Grythe, til amerikansk gjest som klaget over glatte veier)

‘I thank you for giving my wife and me the clap. I thank you from the heart of my bottom.’
(Fransk-kanadisk politiker til publikum etter hjertelig applaus)

‘In case of emergency, the lifeguard are under the seat.’
(Ferge, Puerto Rico)

En nordmann satte seg inn i en drosje i London. Han manglet kontanter, og spurte: “Do you take VISA”?
“I’m black, you see”. Da så han plutselig at sjåføren var svart som kull, og prøvde å rette opp inntrykket: “You see, in Norway we call poor people black”.

‘We take your bags and send them in all directions.’
(Dansk flyselskap)

‘Dear friends, we are the same as before, although we have lost our pricks.’
(Da Götabanken ble Gota Bank)

‘Excuse me, what is the fart limit?’
(Svensk sjåfør som ble stoppet av engelsk politi)

En skandinavisk au pair i USA stod for denne:
Faren i huset: ‘Do you want to use the rest room before we drive cross State?’
Au pair: ‘No, i can do it in the car.
‘
Norsk turist, på full fart inn i sjåførsetet i London-taxi:
‘Oh I’m sorry, You see in Norway the rat is on the other side’

Wij hebben geen kind, wij hebben een stuntman!

Het onderwijsblad Klasse riep het Verantwoord Tijdverlies deze maand uit tot onderwijsblog van de maand. Fijn vind ik dat.  En nee, ik ben niet zo bescheiden dat onvermeld te laten. Welkom dus aan alle lezers die hier voor het eerst langskomen, mijn bezoekcijfers swingen de pan uit nu het nummer van oktober vandaag in de meeste brievenbussen belandde. Wie geen Klasse ontvangt, kan hier de betreffende pagina bekijken.

Een echte onderwijsblog is dit echter niet zozeer. Ik heb het vaak en graag over mijn job, maar op deze blog wil ik meer kwijt dan dat. Dat wou ik maar even verduidelijken. Wie echt alleen voor de onderwijsverhalen gaat, kan zich hier te pletter lezen. Alle anderen mogen gerust op eigen tempo rondwandelen. Laat eventueel ook maar reacties achter – op het risico van een weerwoord uiteraard.

Ben overigens benieuwd of de Klasse in de leraarskamer van Sint-Bavo bekeken zal worden… Jullie banvloek heeft de redactie van Klasse blijkbaar niet bereikt.

Jeg var til gallapremiere i går på den nye film Applaus med Paprika Steen i hovedrollen, som får premiere i dag.

Filmen handler om den tidligere så berømmede, men nu fallerede skuespillerinde Thea, som kommer hjem fra alkoholafvænning og forsøger at genoplive forholdet til sine to sønner. Og hun må meget igennem, før hun indser, hvordan hendes egen og deres fælles fremtid skal tegne sig.

Det er virkelig en pragtpræstation, Paprika Steen leverer. Hendes ansigt, øjne og stemme indeholder så meget smerte, og hendes mimik er fantastisk. Med blot en lille krusning på læberne, forstår man, hvordan hun har det.

Applaus er en hård og stærk film, og jeg må indrømme, at jeg da fældede en lille tåre – så er du til de store følelsesladede dramaer, kan jeg kun anbefale filmen.

Das Zentralkomitee (ZK) der United Anarchists (UA) traf sich neulich zu seiner 3. Tagung in der Turnhalle einer Kleinstadt in Nordrhein-Westfalen, die aus Sicherheitsgründen geheim bleiben wird (sowohl Kleinstadt als auch Turnhalle). Gleich zu Beginn wurden Grußbotschaften aus Staaten verlesen, die als Horte der Freiheit, des Wohlstands, Glücks und Basisdemokratie (also Anarchie) bekannt sind. Zu nennen sind hier die Volksrepublik China, die Ölrepublik Iran und die Bananenrepublik Venezuela. Der anarchistische Herrscher Nordkoreas, Genosse Kim Yong-il, übermittelte uns deutschen Anarchisten darüberhinaus sein Beileid, weil wir hier in größter Armut, ohne Essen und alkoholische Getränke leben. Außerdem wollte er wissen, wie alt Adolf Hitler inzwischen sei und ob selbiger immer noch auf Kosten des Steuerzahlers lebe. Schließlich erschien unter tosendem Applaus unser Führer Pätus Bremske, der ob des besonderen Anlasses einen besonders hübschen Rock trug. Genosse Bremske sang einige seiner alten Evergreens, bevor er eine mitreißende Rede hielt. Hierbei beschloss er einstimmig, im Namen von United Anarchists, Frau Roswitha Müller-Piepenkötter zur Politikerin des Jahres 2009 auszurufen. Zur Begründung nannte er, dass Frau Müller-Piepenkötter eine holde Maid sei, die er gewiss nicht von der Bettkante stoßen würde, allein wegen der drolligen Zahnlücke. Außerdem habe Frau Müller-Piepenkötter einen melodisch klingenden Nachnamen, von ihrer politischen Kompetenz ganz zu schweigen.
Die anwesenden Wunderbaren Hackerinnen und Hacker versprachen für diese wichtige Erkenntnis hochrangige Google-Positionen zu erringen. Als Genosse Pätus Bremske spontan seinen Rock lüftete und tänzelnd das Podium verließ, brach tumultartige Begeisterung aus. Es folgte zweistündiger Beifall mit insgesamt 12 Vorhängen.

(YouTube) (via eye said it before)

Danke an euch, also unsere über 2000 Besucher bis jetzt. Hoffentlich werden es noch mehr in den nächsten Monaten. Also schön weitersagen und kritisch mitkommentieren ihr Nasen.

“Außerdem hätte ich gern das ihr schwitzt und euch bewegt!”

Also nochmal Danke. Macht Spaß.

- Ongeveer 10% van de wereldbevolking is linkshandig !

- Kermit de Kikker is ook linkshandig

- De kolibrie is de kleinste vogel ter wereld (dat weet iedereen), maar zijn natuurlijke vijand is een insect, namelijk de bidsprinkhaan.

- Kent u Norma Jean Mortenson Baker ? Ze is beter gekend onder haar pseudoniem, nl. ‘Marilyn Monroe‘ .

- Zhang Quan, een 70-jarige Chinees, mag zich de luidste klapper ter wereld noemen. Hij produceert met zijn geklap zo’n 107 decibel, dat is zo’n 3 decibel onder het geluid van een helikopter.

Tijdens de Nationale Dodenherdenking afgelopen maandag was er een groot applaus voor Koningin Beatrix en haar familie. Dat gebeurde nadat de Amsterdamse burgemeester Job Cohen zei dat hij erg blij was dat onze vorstin er vandaag weer bij was na de gebeurtenissen afgelopen donderdag. De Koningin keek omlaag en was zichtbaar aangedaan. Daarna volgde om 20:00 uur de twee minuten stilte ter nagedachtenis aan alle inwoners uit het Koninkrijk der Nederlanden (Nederland, Antillen en Aruba) militairen én burgers, die in oorlogssituaties of tijdens vredesmissies om het leven zijn gekomen.

Vandaag is het 5 mei, Bevrijdingsdag, dat betekent Bevrijdingspop (Haarlem) en de twaalf overige plaatsen van ons land. In Wageningen (waar op 05-05-1945 in Hotel de Wereld de Duitse capitulatie werd getekend) werd het traditionele defilé afgenomen voor veteranen. Sinds dit jaar alleen voor veteranen uit de Tweede Wereldoorlog. Sommige Libanon-veteranen waren het hier niet mee eens en zijn gewoon naar Wageningen gekomen.

Veldig kreativ tittel, jeg vet!

Er litt småglad idag, men fortsatt litt nedfor, veldig rar følelse egentlig. Uansett, glad for matteprøven jeg fikk tilbake i stad! Vi hadde om sannsynlighetDRITT, og dagen før prøva kunne jeg ingenting. Men på selve prøva kunne jeg tydligvis noe (som jeg ikke helt kan skjønne, satt å skrev ned masse randome tall som virka helt meningsløse), for jeg fikk 5 – ! Superfornøyd! But anyway I still kinda need my chocolate bars..

Bursdagsfesten til Lina imorra, blir morro! Skal også til Thea på lørdag, og sist, men ikke minst; Guys and Dolls med A.P.P.L.A.U.S. på Parkteateret på søndag, gleder meg vilt! Det blir en busy, men sikkert veldig morsom helg. 

- Marthe

Vrouwen en humor blijf ik geen evidente combinatie vinden. Ik verwijs ter duiding van deze stelling niet naar wetenschappelijke theoriën of hele lijsten mannelijke stand-uppers (waarvan ik eerder down word). Ik gruwel ook van journalisten die aan elke grappige vrouw moeten vragen waarom er zo weinig vrouwen grappig zijn. Er zijn massa’s bekende vrouwen die me al doen lachen hebben. En Els De Schepper hoort daar niet bij. Jacky Lafon wel, maar om andere redenen dan ze zelf wil.

Nee, ik neem enkel het dagelijks leven onder de loep om geheel algemenend vast te stellen dat er te weinig humoristische vrouwen zijn. Het zou kunnen dat ik te weinig vrouwen ken, maar dat is beslist niet zo. Ze zijn overal. Misschien ken ik de verkeerde vrouwen, maar ik vind de diversiteit onder de mij bekende dames bijzonder groot, dus het feit dat er dan nog zo weinig grappige vrouwen onder hen zijn bewijst alleen maar mijn stelling. Ik zou ook ingaan op het humorniveau van de mannen die ik ken om zo te moeten concluderen dat het daar al even triestig gesteld is, maar dan beland je al snel in een filosofisch-sociologisch debat over soorten humor, soorten mannen en vrouwen en de verschillen in wat mannen dan niet vrouwen grappig vinden. Laat ons nu maar gewoon heel algemeen stellen dat ik de indruk heb dat er minder grappige vrouwen zijn dan mannen.

Want, even verduidelijken, er is een verschil tussen een vrouw met gevoel voor humor en een grappige vrouw. Bijna alle vrouwen die ik ken, kan je aan het lachen krijgen. Maar hoeveel van hen kunnen mij aan het lachen krijgen?

Vandaar, zonder enige aanleiding of reden, wil ik toch eens een eerbetoon brengen aan een aantal grappige vrouwen die ik ken of gekend heb. Met voorbeelden ben ik spaarzaam, dat zijn toch vaak contextuele zaken ‘waar je bij geweest had moeten zijn’. Maar zij kunnen me wel enkele lachbanden laten vullen:

6. Lieve. In Kerksken wonen en toch de humor vatten van clichés als ‘op zondagochtend in uwen training naar den bakker gaan’ en ‘met nen Dag Allemaal in uw handen op den trein zitten komeren’, het is een zeldzaamheid. Lieve mag dan al een zeer serieuze kant hebben, ze flapt er nu dan wel rake dingen uit en kan soms moeilijke de innerlijke drang weerstaan om al te ernstige momenten of mensen onderuit te halen. Wat occasionele zelfspot en nu en dan wat lust voor onnozelheid – vooral tijdens quizzen – maken van Lieve grappig gezelschap. Grappigheidsfactor 8.

5. Veronique. Mijn collega Veronique is impulsief wat humor betreft en dat is een zeldzame maar welkome karaktertrek, zeker op een drukke werkplek. Doet simpelweg graag onnozel, vaak stiekem of tijdens een ernstig moment en is altijd te vinden voor zever en onzin. Het hoeft niet altijd netjes te zijn en fysiek voluit gaan hoeft geen bezwaar te zijn. Een vette 8 voor Vero.

4. Mariuga. Is nog geen 11 maar wat een humoristisch genie is dit- met alle respect- absurde kind. In haar hoofd bruist het van de knotsgekke ideeën en creatieve uitbarstingen, die zich uiten in originele verkleedpartijen, knutselwerken, tekeningen, danspasjes en rollenspelen. Mariuga is het ene moment een omaatje, dan weer een Duitse boerin of een Afrikaanse belastingcontroleur. Kan met elk voorwerp converseren, kraamt haast uitsluitend onzin uit maar doorgaans van een hoog niveau, inclusief woordspelletjes, en dat allemaal op ieder willekeurig moment van de dag. Een continue stimulans van de prefrontale cortex. Dat verdient een 9.

3. Thalia. Een groot relativeringsvermogen leidt bij haar vaak tot het (in bescheiden mate) in het belachelijke trekken van dingen die andere mensen veel te serieus nemen. Ze stapt ook zonder omwegen mee in de onnozelste plannetjes en lollige ideeën, graag met behulp van attributen of kledingstukken. Kan dat combineren met gespeelde ernst en zonder zich iets van de omgeving aan te trekken. Het mag ook op de maat van de al dan niet zelfgefabriceerde muziek. Grimast ongegeneerd en hanteert eventueel haar lichaam als object ter vermaak van de omgeving. Toch blijft het allemaal deftig, hoor. Maar in die momenten dat echte ongegeneerde onnozelheid een noodzaak was, kreeg ik haar altijd mee. Of zij mij. Grappigheidsfactor: 9

2. Katrien. Met je af en toe eens goed kind voelen, is niets mis. Verkleden is Katrien haar ding, maar ook zaken in het absurde trekken vormt geen probleem. Gaat zonder enige gêne mee in losgeslagen conversaties of van de pot gerukte fantasieën. Kan ook de overernst van zekere situaties of personen hanteren als humorbron. En dat voor een Denderhoutemse. Dat verdient een 9.

1. Bernice. Ontelbare momenten van slappe lach en daaruit resulterende buikkramp heb ik aan Bernice te danken. Ze hield gewoon van zever, zever, zever. Tot zelfs letterlijk, want we moeten toegeven dat ons niet altijd even volwassen gedrag vaak het onwelvoeglijke overschreed, destijds. Ook Bernice kroop zonder enige moeite in de huid van wat voor personage dan ook, of het  nu midden in de les was of midden in de nacht. Zag er geen graten in de onnozelheid te overdrijven door te vallen, te rollen of haar lichaam op wat voor manier dan ook in de humorstrijd te werpen.  Ik durf misschien zelfs stellen dat bij momenten die heerlijke chaos zoals je die alleen in de beste komische series aantreft (stel u taartengegooi of volgestouwde auto’s voor), benaderd werd. De herinneringen mogen dan door de tijd verheerlijkt zijn, Bernice verdient gewoon een 10.

Dames uit mijn vrienden- en kennissenkring die niet in dit lijstje voorkomen, kunnen zich eventueel troosten met ander lof in deze rubriek (sorry Valérie, de V is voor binnen afzienbare tijd!). Als het op waardering en uitingen van dierbaarheid aankomt, ben ik al even rechtuit als in beledigingen en commentaar, dus ieder zijn deel. Maar vandaag wou ik dat handjevol grappige vrouwen gewoon eens extra bewieroken.

Ter illustratie géén Youtubefilmpje, want wat te kiezen? Dus gewoon dank u: Mevrouw Ten Kate, Patsy & Edina, Wiske, Tine Embrechts, Karlijn Sileghem en Els Dottermans in Jos Bosmansmodus, Bette Midler, Phoebe Buffay, Roxanne uit Buiten De Zone, Miss Piggy, Smack the Pony, Ruby Wax, Lily Tomlin, Annet Malherbe, Sue Townsend, Dawn French, Sien Eggers & Tania Van der Sanden, Madam Pheip, Corrie Van Gorp, Jenny Tanghe, Whoopi Goldberg, Karen Walker, Mrs Krabappel en de enkele die ik ongetwijfeld vergeten ben…

Der Sohn mag Applaus. Großartiges zu tun ist schließlich nur eine Sache. Ein adäquates Maß an Anerkennung eine andere. Da er offenbar der Meinung ist, dass sein Umfeld ihn nicht ausreichend würdigt, spendet er sich gelegentlich seinen Applaus einfach selbst.

Er spielt mit seiner neuen Sortierbox? Kommt dabei auf die Idee, diese einfach umzudrehen, den großen Entnahmeschacht zu öffnen und alles einzuwerfen? Frenetischer Applaus!

Er füttert beim Essen erfolgreich den Papa mit Banane statt immer nur selbst alles eingetrichtert zu bekommen: Applaus.

Er bekommt erfolgreich die Windel gewechselt und ramponiert während dessen einen Lippenstift: tosender Applaus.

Er läuft mehr oder weniger eigenständig auf einen großen Spiegel zu, um den bezaubernden kleinen Mann darin herzlich zu umarmen und stößt sich dabei gnadenlos den eigenen Kopf: torkelnder Applaus.

Damit der Sohn jetzt nicht ernsthaft denkt, ich würde ihn ignorieren und seine grandiosen Taten nicht standesgemäß honorieren, sitze ich jetzt hier und klatsche; ich werde die ganze Nacht hindurch klatschen; ich werde am Morgen während des Zähneputzens klatschen; ich werde während des Frühstücks klatschen und ich werde auch den gesamten Tag hindurch klatschen. Es ist schließlich Sonntag, also Feiertag. Irgendwann werden die Hände wund sein vom Klatschen. Aber der moderne Mann von heute muss eben seine Opfer bringen, wenn es um den bescheidenen Respekt vor den großen Taten des kleinen Mannes geht.

Ik dacht altijd dat Willie W, P Faberge en Vieze F de genie-en van de JVT waren, maar dat had ik dus fout. Al die jaren. Bas Bron is het werkelijke genie, bewijst dit filmpje!

Zo zie je maar weer: kijk verder dan je neus lang is! De koe valt niet ver van de boom, en haal geen oude appels uit de sloot! Kus xx

De regeringscrisis leidt tot nooitgeziene gebeurtenissen. De Standaard kon uitpakken met deze primeur:

Waar eindigt dat?????

Links, rechts, links, rechts, schudden met die kut!

Wenen was het toneel van HP Software Universe van 9 t/m 11 december. Een evenement van HP voor haar partners en klanten. Dagelijks bogen circa 3700 man/vrouw zich samen met HP over de vraag: hoe houden we als ICT afdeling ons hoofd het komend jaar boven water? HP topman Tom Hogan had becijferd dat er in totaal 300 miljard euro minder zal worden besteed aan ICT. Even slikken voor de sector en voor de ICT-afdeling en CIO: want doorgaans nemen budgetten in tijden van crisis af, maar verwacht de bedrijfstop dezelfde kwaliteit.

Hoog tijd voor het BTO-portfolio van HP. Het wat?? Simpel gesteld: de software (en solutions!) die HP aan bedrijven biedt om grip te houden op IT-uitgaven, op de prestaties en op de prioriteiten. Want dat er keuzes gemaakt worden is duidelijk. De criteria? De investering moet zichzelf terugverdienen in maximaal 1 a 2 jaar. Geen losse projecten. En het project moet aantoonbaar waarde toevoegen aan de kwaliteit, betrouwbaarheid en business van het bedrijf. En wat biedt HP daarvoor? Dat werd toegelicht in honderden sessies, keynotes en ronde tafel conferenties en vind je terug op de HP site. Voor elk wat wils.

Het publiek maar eens gevraagd te applaudisseren op twee vragen: vraag 1: blijven we het komend jaar met de hand op de knip op onze krent zitten? Of, vraag 2: zien we ook in 2009 ruimte voor (software)projecten met een korte terugverdientijd? (het is een technologie evenement: verwacht geen verrassende uitkomst……

Vliegtuigpiloten zijn gelukzakken. Ze mogen afreizen naar verre landen in naam van hun job, en worden omringd door sexy jonge vrouwen in strakke uniformen die met drankjes rondlopen op het vliegtuig. Of zo stel ik ze mij toch voor, die hostessen. Daar komt nog eens bij dat als ze erin slagen hun vliegtuig veilig aan de grond te zetten -wat voor hen eigenlijk dagelijkse kost is- ze nog eens een daverend applaus krijgen ook!

Super is dat! Je doet gewoon mooi je werk, en de hele bemanning trakteert je op applaus. Want ja, ook al is het dagelijkse kost voor zo’n pilot en zijn sexy hostessen, het blijft wel een gigantische metalen kist die daar op 11 kilometer hoogte aan een rotvaart vooruitgaat. Wat kan er daar allemaal niet mee misgaan? Ik weet het niet, want ik ben geen piloot trouwens.

Hetzelfde trouwens voor treinchauffeurs. Als die even een rood licht niet gezien hebben omdat ze net naar een vuil prentje in een boekske aan het kijken waren, dan resulteert dit nog wel eens in een paar ton verwrongen staal en een hele hoop werk voor de lokale begrafenisondernemers. Buschauffeurs moet je ook niet onderschatten. Die krijgen geregeld eens op hun bek, en moeten constant rekening houden met agressieve chauffeurs die weigeren de bus zijn knipperlichten te respecteren als die uit z’n halte wil komen. Ik snap het wel hoor. Ik zit ook niet graag achter zo’n knoert van een bus die niet vooruit gaat. Maar die chauffeurs moeten er wel mee leven, en de haast onweerstaanbare drang bedwingen om die die kleine rotautotjes niet in de prak te rijden.

Dus de volgende keer dat u op de tram of bus veilig in uw station of halte aankomt, trakteer de chauffeur dan ook maar eens op een flink applaus. Hij (want meestal zijn het mannen) heeft het toch verdiend, om u veilig op uw bestemming te brengen.

Ook al is het voor hem (want jawel, meestal zijn het mannen) dagelijkse koek.

Bob Dylan en Roger McGuinn

Op donderdag 8 oktober 1987 kwam Bob Dylan voor de tweede keer in ons land optreden. Tekenend voor zijn sterk terug gelopen populariteit in deze periode is de plaats waar het gebeuren plaats vond. Waar hij drie jaar eerder nog 17 000 fans naar het stadium van Schaarbeek kon lokken kochten nu amper 6 500 mensen een kaartje voor Vorst Nationaal, in Brussel.

Toegegeven, zelfs de trouwste fans zouden zijn meest recente platen, Empire Burlesque en Knocked Out Loaded niet als hoogtepunten in zijn oeuvre bestempelen.

Vooral de pers lustte Dylan op dit moment in zijn carrière niet. In de dagen voor het concert blokletterde Het Nieuwsblad al: “Tournee van Bob Dylan geen onverdeeld succes.”

Dirk Hermans gaat in Het Belang van Limburg nog een stuk verder: het concert in Rotterdam was voor hem uitgedraaid “op een afknapper van formaat.”

“Bob Dylan moegestreden?” vraagt hij zich af. “De ‘Temples in Flames’–tour van Tom Petty and the Heartbreakers en Bob Dylan,” zo meldt Hermans, “blijkt na afloop namelijk een ongeïnspireerde, compleet op veilig spelende, futloze show waarbij slechts sporadisch een vonk overspringt en waar de reputatie van beide sterren een flinke deuk krijgt. Na afloop hing de vraag: ‘zou er dan toch leeftijd staan op rock and roll?’ nadrukkelijk in de lucht.”

Misschien was de toegangsprijs, voor die tijd, ook wat aan de hoge kant: 940 Bef (ongeveer 23,50 euro) voor een ticket. SS (Serge Simonart) maakte zich daar in Humo behoorlijk druk over. “Duizend frank (duizend! Ik snap niet waar u het geld blijft halen.)”.

Daar stond nochtans een hele pakket tegenover: behalve “de stem van een generatie” zoals sommige kranten hem nog steeds bestempelden, kregen we ook optredens van Tom Petty en Roger McGuinn – een heuse package tour, dus.

Roger McGuinn

De vroegere leider van The Byrds mocht het publiek alvast opwarmen, met een akoestisch soloset. Een jaar of vijf voordat MTV met hun Unplugged er een rage van zou maken, werd dit concept niet door iedereen gesmaakt. V.P. heeft het in Het Volk over “een aantal songs … die op een oud-chiroledenbijeenkomst niet zouden hebben misstaan.” De versies behielden “slechts qua tekst een schaduw van het origineel” zo meent hij. In Het Nieuwsblad vond ene D.V.J. het dan weer wel “een genietbaar halfuurtje akoestische muziek”.

McGuinn opende met zijn meest recente hit – uit 1978: ‘Don’t You Write Her Off’ van het McGuinn, Clark and Hillman project. Daarna volgden enkele Byrds songs: ‘Tiffany Queen’, het onuitgebrachte ‘Sunshine Love’ en vooral het prachtige ‘Chestnut Mare’ werden door het publiek zeer gesmaakt.

Daarna omgorde de vroeger opper-Byrd zich met zijn beroemde 12-snarige Rickenbacker voor het wat ruigere werk. Daarvoor kreeg hij versterking van Tom Petty en zijn bende. We kregen nog meer  Byrdsklassiekers zoals ‘Drug Store Truck Driving Man’. ‘King of the Hill’ was een nieuwe song, geschreven samen met Petty. Enkele jaren later zou het een hit worden uit McGuinn’s come-back plaat Back From Rio, maar dat wisten we toen natuurlijk nog niet.

Jammer was dat de samenzang van de beide mannen niet kon opboksen tegen de onvergetelijke harmonieën van de Byrds. Dat was vooral duidelijk merkbaar in ‘Eight Miles High’, ‘Turn, Turn, Turn’ en de onvermijdelijke afsluiter: ‘Mr. Tambourine Man’.

Ook dit gedeelte werd niet gesmaakt door de recensent van Het Volk. Hij heeft het over “kleffe versies” en “je reinste inteelt”.

Tom Petty & the Heartbreakers

McGuinn trok zich in zijn kleedkamer terug waarna de Heartbreakers de zaal verder op temperatuur konden brengen. Dat scheen aardig te lukken met Chuck Berry’s ‘Reelin’ And Rockin’. Maar de greep uit hun eigen repertoire ging had te leiden aan rommelige uitvoeringen. Zowel ‘American Girl’, Petty’s ode aan zijn grote voorbeeld  als ‘Refugee’ hadden sterker gekund.

De fut werd er verder uitgehaald door een voorstelling van de band. Ook de repertoirekeuze van wat volgde was verre van optimaal. ‘Don’t Come Around Here No More’ haalde niet het niveau van de lekker psychedelische plaatversie en de andere nummers waren mij niet bekend.

Gelukkig kwam Roger McGuinn er even terug bij voor een heerlijk ‘So you wanna be a Rock ‘n’ Roll Star’, waarna de zaal helemaal op uit de bol ging op het lang uitgesponnen vraag en antwoordspelletje ‘Shout’.

Bij andere concerten in deze tour volgde dan nog een cover van ‘I Want To Hold Your Hand’ als bisnummer, maar dat zat er in Brussel niet meer in. Na veertig minuten Heartbreakers floepten de zaallichten genadeloos aan voor een pauze.

Bob Dylan

De tijd was aangebroken voor het serieuze werk: de verwachtingen waren inmiddels hoog gespannen. De opener al meteen een totaal onverhoopt hoogtepunt: ‘Desolation Row’. Met ‘Like A Rolling Stone’ en ‘The Times The Are A Changin’’ dreigde het daarna even de greatest hits toer op te gaan, maar toen kwam ‘Gotta Serve Somebody’, gevolgd door een stevig ‘Maggie’s Farm’.

Tijdens een lange, repetitieve inleiding, leek het er even op dat ‘Lenny Bruce’ zou worden gespeeld, maar het bleek om ‘Señor’ uit Street Legal te gaan. Dylan zong het met een eenzame spot op zijn hoofd gericht. Opvallend was dat hij verder, tijdens zowat de hele show in de schaduw bleef staan. 

Slechts één keer haalde Dylan een harmonica boven, tijdens ‘I Want You’, dat voor de gelegenheid een country-ritme mee kreeg. Zowel ‘Pledging My Time’ als ‘Chimes Of Freedom’ – waarvoor McGuinn weer even bijstand kwam verlenen – waren onverwachte keuzes.

Ook de twee songs uit het akoestische intermezzo dateerden uit de sixties: ‘ Lonesome Death Of Hattie Carroll’ en ‘Don’t Think Twice’ bracht Dylan enkel met de hulp van gitarist Mike Campbell en pianist Benmont Tench.

De rest van de band kwam terug tevoorschijn voor twee recentere nummers: ‘I And I’ en een magistraal ‘Shot Of Love’. Bij die laatste song kwam het zwarte damestrio helemaal tot zijn recht. Niemand van ons had toen een vermoeden dat we daar zowel de nieuwe mevrouw Dylan als haar moeder zagen staan.

Na een stormachtig applaus kregen we drie bisnummers: eerst ‘Blowin’ In The Wind’ en daarna ‘Man Gave Names To All The Animals’ – merkwaardige keuze als bis, toch. Als afsluiter bracht Bob een bevlogen ‘In The Garden’. 

En toen was het al gedaan. Veertien songs op dik zeventig minuten.

Veel werk uit de jaren zestig en enkele songs uit zijn religieuze periode. Merkwaardig genoeg werd alles daartussen en daarna zo goed als genegeerd.

Uit de statistieken van mensen die zoiets bijhouden bleek achteraf dat meer dan de setlist vernieuwd was ten opzichte van de avond daarvoor en dat zelfs één song voor het eerst werd gebracht tijdens deze tour: ‘Pledging My Time’.

Al bij al, een mooie setlist en een fijn concert van dik twee en een half uur muziek.

De commentaren

Maar dat zou je niet vermoeden aan de hand van de commentaren van de schrijvende pers: “Bob Dylan: de kat in de zak” zette VP als titel boven zijn stuk in Het Volk. “Het ondermaatse spektakel van deze Amerikanen baadde in een nostalgische sfeer (songs vaak ouder dan twee decennia), er werd slordig gespeeld en de geluidskwaliteit was nu ook weer niet je dat. “

Serge Simonart sloot zich daar, de volgende week in Humo bij aan: “Haast alle klassiekers, van ‘The Times They Are-A-Changin’’ over ‘Like A Rolling Stone’ tot ‘Don’t Think Twice, It’s Allright’, allemaal verminkt, allemaal vergaan. Boeiend, fascinerend zelfs, maar alleen omdat een openbare repetitie van een geniaal genie nooit minder is.”

Grappig genoeg pikte DVJ in Het Nieuwsblad net datzelfde ‘Don’t Think Twice’ er uit als een van de “klassieke momenten.”

De houding van DVJ ten opzichte van de rol die Petty en de zijnen spelen bij deze concerten is ook ronduit positief: “Tom Petty & The Heartbreakers begeleiden voortreffelijk en slaagden er zelfs in om de oude Bob af en toe tot enig swingen te verleiden. Op dat gebied doen Tom Petty en zijn maats een beetje aan The Band denken: zij hebben zelf heel wat talent in huis, maar stellen zich volledig ten dienste van de meester.”

In Humo zag SS dat helemaal anders: “Petty lummelt als een omhooggevallen gelijke rond in Dylans voetlicht. Maar ik hoef geen mug naast een adelaar, ik walg van getalenteerde opportunisten wier eerste woorden “Do you feel alright?” zijn, en die zich eerst uitsloven in hun eigen – vlekkeloze – reclamespotje, om zich vervolgens allesbehalve bezield, zelfs nauwelijks betrokken of niet aan Dylan te wijden.

Tom Petty & The Heartbreakers en Bob Dylan: de combinatie is een zwaktebod, een verdoemde mariage de raison waarin de berekende Petty die al te nonchalante Dylan tegen zichzelf in bescherming neemt. Het hele concert waren de Heartbreakers op hun hoede voor Dylans wispelturigheid, steeds in het ongewisse over wat komen zou, steeds zoekend naar Dylans onberekenbare en, erger nog, dikwijls onmerkbare richtlijnen, niet meer dan onzichtbare hints over de volgende song, het volgend akkoord. Soms vruchteloos, zodat Dylan zijn heil zocht in kreupele, door Petty’s gitarist meewarig aanhoorde gitaarsolo’s of tot intro’s die een perpetuum mobile najoegen. Die zelfdestructieve, met dubbele neusstem gezongen songs, als een parodie van zichzelf, waren de momenten waarop we klamme angstvisioenen kregen van onze vergooide duizend frank.”

Flashing For The Refugees

Voor wie liever zelf wil oordelen: http://rapidshare.com/files/74671078/10-8-87.zip is een link naar een bootleg van Dylans deel van het concert.

En hier kun je het hoesje downloaden en alvast het commentaar lezen:

De volledige setlist

Roger McGuinn:
Don’t You Write Her Off
Tiffany Queen
Sunshine Love
Chestnut Mare

Drugstore Truck Driving Man
King Of The Hill
Eight Miles High
Turn Turn Turn
Mr Tambourine Man

Tom Petty & the Heartbreakers:
Reelin’ And Rockin’

American Girl
(You Don’t Have To Live Like A) Refugee
voorstelling van de band

Goodbye Little Rich Girl
Don’t Come Around Here No More
Breakdown
So You Wanna Be A Rock ‘N’ Roll Star
Shout

Bob Dylan

Desolation Row            

Like A Rolling Stone              

The Times The Are A Changin’

Gotta Serve Somebody

Maggie’s Farm

Señor  

I Want You     

Pledging My Time

Chimes Of Freedom

Lonesome Death Of Hattie Carroll

Don’t Think Twice

I And I

Shot Of Love

Blowin’ In The Wind

Man Gave Names To All The Animals

In The Garden

Opmerking: de setlists van Roger McGuinn en Bob Dylan zijn helemaal correct. Die van Tom Petty is gebaseerd op herinneringen en de commentaren.

Voor de volledigheid nog even de bezetting:

Bob Dylan (zang, gitaar en een beetje harmonica)

Roger McGuinn (zang, gitaar)

Tom Petty (gitaar)

The Heartbreakers:

Mike Campbell (gitaar), Benmont Tench (toetsen), Howie Epstein (bas), Stan Lynch (drums)

The Queens Of Rhythm:

Carolyn Dennis, Queen Esther Marrow, Madelyn Quebec (zang).

 Met dank aan Tom van Bob Dylan in Nederland voor de foto’s.