Wirtualne Muzeum Domków dla Lalek (Virtuelles Puppenhausmuseum) przedstawia ogromną kolekcję zabawek, głównie z lat 50-70-tych, choć zdarzają się też starsze, np. dom dla lalek z 1905. Kiedyś pisałam o nowej serii klocków lego, wydanej we współpracy z Fundacją F. L. Wrighta. Jak się okazuje nie jest to pomysł nowy. W Niemczech, w latach siedemdziesiątych, powstał ekskluzywny zestaw klocków Formo, który pozwalał na zbudowanie Pałacu Republiki. Producenci zachęcają do zakupu klocków, jako pamiątki z Berlina! A jakby ktoś chciał zobaczyć Pałac Republiki 30 lat później…
Pałac Republiki jest jeden, a przecież architektura dotyczy każdego z nas. Edukacja architektoniczna dzieci polegać przecież powinna nie tylko na wskazywaniu budynków reprezentacyjnych, ale takich codziennych… jak np. bloki z wielkiej płyty. Każde dziecko może zbudować swój blok! (A dziś blog).
Na wystawie “Betonowe dziedzictwo” w CSW w Warszawie prezentowana była książeczka dla dzieci, z której można było wyciąć kartoniki – wielkie płyty. Niestety, nie mogę przypomnieć sobie tytułu i nie wiem jak do niej trafić. Może ktoś pomoże?

No więc, na innym blogu obiecałem parę fotek. No to je wrzucam.

Napisany 101 lat temu bez kilku dni. W szkole mówi się o nim jak o wybryku niegroźnych wariatów, ale jego autor przewidział przyszłość lepiej niż Lem.

Będziemy opiewać nienasycone dworce kolejowe, pożeracze dymiących wężów; fabryki uwieszone u chmur na krętych sznurach swoich dymów; będziemy opiewać mosty podobne do gimnastyków olbrzymów, którzy okraczają rzeki.

Linki dla aktualnie zachwycających się:

• Katowice
• nie ma takiego miasta

Linki dla snobistycznie zachwycających się:

• tapeta
• bryła na agorze

Link dla wcale nie zachwycających się:

• Polska nie pięknieje

Witam!

pogoda i inne warunki nie sprzyjają w dalszym ciągu…w zwiazku z “głodem fotograficznym” poszedłem do centrum lansu lubelskiej młodzieży: Lublin Plaza, a raczej na  podziemny parking…

ponoć widać, że lubuję się w BW, tym razem dla odmiany coś w kolorze

pozdr!

Powstała niedawno strona biura projektowego Rożen & Rożen.

www.rozenarchitekci.pl

Prosta stronka, bez żadnych fajerwerków, prezentująca najważniejsze informacje w przyjemnej formie.

W poniedziałek (23.11.2009) w budynku J o godzinie 11:00 odbędzie się spotkanie z Panią mgr Aliną Ostach-Robakowską(?) dotyczące praktyk studenckich. Spotkanie jest obowiązkowe dla każdego kierunku – architektura prawdopodobnie będzie miała w innym terminie ze względu na to że w tym czasie mają zajęcia.

Fasada Grobu III (Filipa)

Odkrycie w 1974 r. przez Manolisa Andronikosa grobowców w Wielkim Tumulusie porównywane bywa do odkrycia pół wieku wcześniej grobu Tutanchamona przez Howarda Cartera. Jeśli nawet to porównanie miało oryginalnie charakter sensacyjno-popularny, to jest w nim z pewnością jedno prawdziwe – odnalezienie niewyrabowanych pochówków z takimi skarbami to istotnie archeologiczne wydarzenie. Jest jednak również zasadnicza różnica – Tutanchamon był królem nawet z punktu widzenia Egiptu całkowicie nieważnym, podczas gdy w Werginie odnaleziono grobowiec jednego z najwybitniejszych władców w całej światowej historii – Filipa II Macedońskiego*, faktycznego twórcy potęgi macedońskiej, bez którego odwagi, perspektywicznego myślenia, sprytu i inteligencji nie byłoby podbojów jego syna, Aleksandra, które całkowicie zmieniły oblicze ówczesnego świata.

Wielki Tumulus to nazwa kompleksu obejmującego cztery grobowce oraz pozostałości heroonu czyli świątyni poświęconej kultowi mitycznych przodków – herosów – w tym przypadku najpewniej Heraklesa, uważanego za protoplastę dynastii Argeadów poprzez swojego syna Temenosa; stąd zresztą drugie określenie rodu – Temenidzi. Panowali oni w Macedonii co najmniej od czasu, kiedy Macedończycy osiedlili się na równinie u podnóża północnych zboczy masywu Olimpu (etnos ten wywodził z kolei swoje imię od herosa Makedona, syna Zeusa, pochodzącego z położonego u stóp Olimpu Dionu, o którym kiedy indziej) aż po ostatnie dekady wieku IV BC, kiedy to ok. 314 lub 310 r. uzurpator Kassander zamordował żonę i nieletniego syna Aleksandra Wielkiego.

Urna w kształcie srebrnej hydrii oraz złoty wieniec z Grobu IV

Zgodnie z ustaleniami historyka Nicholasa Hammonda i archeologa Andronikosa Wergina to starożytna stolica królestwa Macedonii, Aigai, która funkcję polityczną pełniła do przełomu V i IV w., kiedy to król Archelaos przeniósł ośrodek władzy do położonej nieco dalej na wschód Pelli, w Aigai pozostawiając królewską nekropolę oraz pałac służący władcom przy bardziej ceremonialnych okazjach. To właśnie w tutejszym teatrze, położonym u stóp pałacu, został zamordowany Filip II podczas ceremonii weselnej jego córki Kleopatry. W Werginie oprócz nekropoli odnaleziono ruiny pałacu, teatru położonego wobec niego tak, jak podają źródła, kilku świątyń oraz zabudowań miejskich do czasów rzymskich. Najważniejszym grobowcem spoza kompleksu Wielkiego Tumulusu jest Grób Eurydyki, wiązany z matką Filipa II o takim właśnie imieniu; na korzyść tej identyfikacji świadczą nie tylko królewskie dary, ale również inskrypcja na posągu wotywnym z pobliskiej świątyni Euklei.

Sam Wielki Tumulus powstał za panowania dynastii Antygonidów, w wyniku zasypania części nekropoli królewskiej, co miało na celu uchronienie grobów przed rabusiami, zwłaszcza w okresie najazdów celtyckich na Grecję. Dwa spośród czterech grobów zostały mimo to wyrabowane (wcześniej?), w związku z czym z jednego (Grób I) pozostały jedynie elementy architektoniczne – o tyle ciekawe, że nietypowe dla Macedonii, jako że kolumnada fasady jest wolnostojąca – oraz nieliczne dary grobowe, w drugim zaś (Grób II, zwany też Grobem Persefony lub określany po prostu jako grób skrzynkowy) najważniejszym zachowanym zabytkiem są przepiękne malowidła ścienne. Przedstawiają one porwanie Persefony przez Hadesa – fresk uważany za jedno z najdoskonalszych dzieł malarstwa monumentalnego starożytności. Styl tego obrazu jest niemal “impresjonistyczny” – artysta doskonale operował plamami barwnymi, delikatną kreską i światłocieniem, umiał też świetnie oddać zarówno ruch jak i emocje przedstawionych postaci. Oprócz Hadesa na rydwanie i Persefony pokazani są tu jeszcze przestraszona Kiane – nimfa, która towarzyszyła Persefonie na łące – oraz Hermes, który często pojawia się na przedstawieniach związanych z wędrówką w zaświaty – jako Psychopompos był on przewodnikiem dusz na tej drodze.

Srebrne naczynia z Grobu IV

Grób III i IV nie zostały obrabowane i zawierały wyposażenie świadczące o tym, iż pochowano w nich osoby z najwyższych warstw społecznych. Co więcej, znaleziska z Grobu III zgadzają się z wieloma przekazanymi przez historyków szczegółami dotyczącymi Filipa II: nierówne wysokością nagolenniki (Filip miał jedną nogę krótszą), czaszkę z urazem wskazującym na ranę, która przyczyniła się do utraty jednego oka (taką właśnie ranę odniósł Filip podczas potyczek z Ilirami). Ponadto paradna zbroja przypomina bardzo tę, którą nosi Aleksander na słynnej mozaice z Pompejów, przedstawiającej bitwę pod Issos – a mozaika ta wedle wszelkiego prawdopodobieństwa jest kopią obrazu pochodzącego z przełomu III i IV w.

Aplikacja z kości słoniowej, pochodząca z Grobu IV - Dionizos z menadą i satyrem (Panem?) grającym na piszczałce

Również malowidło zdobiące Grób III wiąże się bardzo mocno z królewską ikonografią macedońską, przedstawia bowiem polowanie na lwa i dzika – motywy często powtarzające się w sztuce związanej z dworem macedońskim – a w scenie tej dwie najbardziej rzucające się w oczy postacie posiadają wyraźnie rysy Filipa i Aleksandra. Ten ostatni przedstawiony jest centralnie, co mogłoby być świadomym zabiegiem, ukazującym jako głównego bohatera fundatora grobowca i nowego władcę. Na podstawie analiz stylistycznych autorstwo tego fresku przypisuje się malarzowi Filoksenosowi z Eretrii, który miał być również twórcą oryginalnej “Bitwy pod Issos”. Motyw polowania pojawia się również na wykonanych z kości słoniowej ozdobach łoża pogrzebowego Filipa; do tej samej dekoracji należą również słynne portrety członków rodziny królewskiej.

Grobowce III i IV mają formę typową dla Macedonii: fronton przypominający świątynię (w tych przypadkach dorycką) oraz sklepioną komorę grobową poprzedzoną przedsionkiem. Właśnie w przedsionku Grobu III znaleziono najbardziej kontrowersyjny pochówek całego Tumulusu – złoty larnaks zawierający szczątki młodej kobiety. Najbardziej prawdopodobne teorie wskazują na jedną z żon Filipa, ostatnią Kleopatrę-Eurydykę, zamordowaną zaraz po śmierci króla, lub też księżniczkę tracką Medę, na korzyść której ma świadczyć praktykowany niekiedy w Tracji obyczaj nakazujący żonie ponieść śmierć na stosie pogrzebowym męża. Grób IV też stanowi przedmiot kontrowersji: złożone w nim dary są również niezwykle bogate, jakością i artyzmem wykonania nie ustępujące tym z grobu Filipa, aczkolwiek nieco skromniejsze, jeśli chodzi o ilość. Wśród osób, które mogły być pochowane w tym grobie, wymienia się najczęściej niepełnosprawnego syna Filipa, Aridajosa, który przez kilka lat po śmierci Aleksandra sprawował formalnie władzę w Macedonii, oraz Aleksandra IV, który jako nieletni książę był jego równie formalnym współwładcą.

Fragment fryzu grobu Filipa - młody Aleksander polujący na lwa

* Zdaję sobie doskonale sprawę z istniejących nadal również w poważnej nauce głosów podających w wątpliwość taką identyfikację tego grobu, a także ogólnie Werginy jako starożytnego Aigai, ale należę zdecydowanie do zwolenników ustaleń Andronikosa i z tego punktu widzenia piszę. Nieco więcej i w bardziej felietonistycznym tonie na temat tej kontrowersji napisałam niedawno na blogu Scribere necesse est.

© Agnieszka Fulińska

Widok z Barbakanu. Mostowa róg Brzozowej.

Kad jau rašinėju apie dviračius…

Labai neblogas žurnalas internete:

Daug reklamų, bet su gražiom nuotraukomis, tai pateisinama.

http://www.theridejournal.com/

O čia šiaip kietas darbas, kartotiniai dviračiai:

Nors man šita boružę labiau :] :

http://www.chrisgilmour.com

Va tokius dalykus reikia vaikams per darbelius duoti daryti!

A na pewno nie kłamie czyste.

Sobotni wieczór na Starówce. Na zewnątrz pełno ludzi. Tak jest w 90% staromiejskich lokali. Czy to dowód kryzysu? Nie wiem.

Oto latarnia w porcie, jednego z najpiękniejszych miast na Krecie – Chanii.

Spojrzenie B&W…

… a tu w kolorze

Czasy, w których budownictwo mieszkalne było jednowymiarowe, a projekty były do siebie łudząco podobne bezpowrotnie minęły .  Obecnie   budownictwo umożliwia nam przeprowadzania indywidualnych projektów spełniając przy tym nasze osobiste wizję przyszłego projektu. Można  przeprowadzić  wielu innowacji, które korzystnie zmienią wnętrze naszego  mieszkania . Jednym ze sposobów na otrzymanie indywidualnego charakteru własnego domu jest  zakupienie i zamontowanie  okien o nietypowych kształtach  oraz  wymiarach. Niezwykle  interesująco  we wnętrzach wyglądają okna trapezowe, łukowe  albo  okrągłe.  Wzrost zamówień na okna tego rodzaju jest dowodem na ich spore zainteresowanie . Okna o nietypowych kształtach i rozmiarach  ułatwiają  przeprowadzenie dość ciekawych rozwiązań przy projektowaniu wnętrz. Co więcej nie  jest konieczne  przyozdabiać takich okien, ponieważ  same w sobie stanowią ozdobę. Oczywiście nie jest to regułą. Okna łukowe na przykład możemy bez problemu udekorować żaluzją, przez co całokształt będzie wyglądać jak wachlarz.  Produkując okna nietypowych kształtów  pamiętać należy, że  duży  wpływ ma materiał, z którego są one wykonywane.

Drewno przysparza spore możliwości w projektowaniu tychże okien . Profile z tworzywa sztucznego  wymagają  wzmacniania, aby mogły być sztywne. Właśnie z tej prostej przyczyny nie nadają się przy niektórych kształtach. To fizycznie  wykluczone . Współczesna architektura przewiduje rozwiązania różniące się od dawniejszych rozwiązań. Mam na myśli wykorzystywanie okien większych niż standardowe i najlepiej bez obecności podziałów, dzięki czemu do pomieszczenia    przedostanie się  więcej promieni słonecznych. Okna na wymiar są  dobrym  rozwiązaniem dla właścicieli budynków zabytkowych  lub  stylizowanych an takie. Możliwości kolorystyczne w przypadku okien nietypowych są naprawdę  przebogate . Sporym powodzeniem cieszą się okna w kolorach naturalnych. Okna można również pokryć w dowolnym kolorze kryjącym.  O ile  cenimy sobie oryginalność  zastanówmy się  się nad wykorzystaniem okien nietypowych.

Yeah. You can’t.

Okay. Jedziemy dalej.
Siedze do rana, odpowiadam na ogloszenia.
Nie, to zbyt wiele powiedziane. Odpowiedzialam na jedno. Jedno.
‘Grafika/kreacja artystyczna’, jak ladnie zakwalifikowalo to ogloszenie infopraca.

Jezeli sie uda, bede hmm, projektantem kuchni/sprzedawca w sklepie meblowym.
Nie wiem, czy moj imaaaaaz przekona pracodawce, oh! czym ja sie przejmuje.
Dobra, niewazne.

Mam jeszcze dzisiaj w zanadrzu architekta z przeprowadzka w Bieszczady (Bieszczady! Bieszczady!) do inwentarki i rozbudowy osrodka wypoczynkowego (osom), staz w Brukseli, asystent projektanta, grafik do przerobek zdjec w photoshopie. Troche tego jest.

Ale you can’t always get what you want.

Ah, no tak.
Wczoraj mielismy poniedzialek, a ja na okolicznosc tego pieknego dnia zlozylam wizyte uroczym i pomocnym pracownikom Otto.
Nie mieli dla mnie pracy.
Nowa definicja kryzysu – w Otto nie ma zlecen.
Hy h y.

:/

Dwa – tym razem kolorowe i solidnie tytułowane:

“Trzy obrazy”

“Gdzieś”

Minimii przedstawia domek dla lalek, który jest reprodukcją willi w Charlottenlund, w Danii, autorstwa Arne Jacobsena, z 1928 roku. Domek w skali 1:16 zaprojektowali Linda Stenberg i Claus Hojer Hansen. Dach domku i 4 jego ściany mogą być demontowane, tak aby dzieci mogły swobodnie się bawić. Wewnątrz domu ustawiono miniatury krzeseł Fritz Hansena i innych projektantów.

Zdjęcia pochodzą ze strony Inhabitots.

Tutejsze, nowe “budowle” – czasami w nocy wyglądają lepiej niż za dnia.