This will be a new feature where we will publish the top malt whisky sellers in the WHISKI bar. We started with the October 2009 top sellers and with over 250 whiskies to choose from, making it into our top 20 top 20 sellers is no easy task !

Well done to all the brands for making the top 20 and look forward to seeing many repeat entries.

Below is a list of WHISKI’s top 20 WHISKY Sellers which is in no particular order and excludes the house pourers for October 2009 -

ARDBEG 10 YO
BALVENIE DW
BOWMORE ORIGINAL
BRUICHLADDICH PEAT
BUNNAHABHAIN 12 YO
COAL ILA 12 YO
CRAGGENMORE 12 YO
DALMORE 12 YO
DALWHINNIE 15 YO
GLENFARCLAS 15 YO
GLENFIDDICH 12 YO
GLENMORANGIE 10 YO
HIGHLAND PARK 12 YO
JURA 10 YO
LAGAVULIN 16 YO
LAPHROAIG 10 YO
LONGROW GAJA BAROLA 7 YO
MACALLAN SHERRY 10 YO
OBAN 14 YO
TALISKER 10 YO

By Rory Reynolds

SCOTLAND has been knocked off the top spot in whisky rankings after an American rye was crowned best in the world.

The Whisky Bible 2010 replaced Ardbeg – this year’s world’s best whisky – with Kentucky distilled Sazerac.

Sazerac, known for its Christmas cake ‘nose’, beat Ardbeg Supernova into second, whose distillery has dominated the list in recent years since reopening in 1997.

Renowned whisky writer and publisher Jim Murray defended his decision, saying that crowning an American rye whisky was a wake-up call to complacent Scots distillers.

He said: “There is still a sneering attitude in some quarters that, if it is not made in Scotland, then somehow it is not proper whisky.“I don’t think the Scots have a lot to be complacent about at the moment in terms is whisky.

Exceptional

“There are some very, very poor casks of Scotch whisky in circulation just now.

“While the best is still exceptional, there is a lot of Scotch whisky out there which is really not good at all.”

And in a further blow to Scots producers, an Indian Single Malt made it into the top three for the first time since the guide began.

Stocks of Amrut Fusion, made in Bangalore, sold out in weeks when it was released in June, with Murray saying the single malt was among the best he’d ever tried.

“Hopefully the arrival of Indian whisky will act as a wake-up call for the Scotch whisky industry.

“If these guys in Bangalore can produce exceptional, world-class whisky, why can’t Scottish distillers who have been for 100 years or more?

“Very often the answer is that distilleries don’t take a huge amount of bother in choosing the casks they use and it has become a numbers game for them.”

Japan

Rob Allanson, editor of Whisky Magazine, said that Scots distillers have to up their game if they are to keep up with new world distillers.

He said: “There are some truly phenomenal non-Scottish whiskies out there just now.

“Some whiskies, especially those being produced in Japan, are incredible and completely beyond anything that is produced in Scotland.”

He added that a sharp rise in the price of casks could have affected the quality of Scotch.

He said: “Because of this maybe some distillers weren’t as scrupulous when they were buying casks.

“We are now starting to see some of those casks coming into the market.

“You can always learned lessons from others, but the smaller Scotch whisky companies are still punching well above their weight.”

Nationalist MEP Ian Hudghton, who has lobbied the European Parliament to protect Scottish whisky, said that Scotland is still regarded as having the best whisky in the world.

He said: “The international market is the ultimate test and it shows that, if anything, the desire for genuine whisky made in Scotland is stronger than ever.”

A spokesman for Scotch Whisky Association said: “Landmark regulations to protect and promote Scotch whisky show Scottish distillers are continuing to maintain the highest standards in every aspect of the production process.”

Ashok Chokalingam, international sales manager at Amrut, said that his firm would be releasing two more whiskies in the UK next year after the success of their first batch of Fusion.

See more of our pictures at our Flickr site and videos at our dedicated channel,  Deadline TV.

Utflykterna till skinnriket – det låter kanske suspekt porrfilmsaktigt, men har inte ett smack med obskyra filmäventyr att göra – var för mig som barn en blandning av leda och trivsam helgspänning. Men framför allt var det doftupplevelser! Skinnriket, där körsnärerna löpte amok med allsköns artiklar och där lukterna som slog emot mig liksom tatuerade hjärnbarken. Jag anar att även mina föräldrar var rätt glada i de där dofterna, eftersom jag minns flera utflykter och otaliga turer bland metervis med skinnkläder. Mor provade snitsiga kappor med slag och knappar, far frossade i jackor, västar och handskar. Där fanns bälten, plånböcker, hattar, väskor, stövlar och fan och hans mormor. Allt i skinn. Minns jag fel när jag tyckte hela trakten luktade?

Än idag blir jag lite yr i hatten av att gå förbi en affär som säljer skinnkläder. Det luktar jävligt gott helt enkelt! Len nappa, knarrigt läder och sån där smeksam mocka som faller tillrätta under handens beröring som om den inget hellre vill än tillhöra dig. Är det konstigt att jag trillat dit på parfym som luktar läder? Men läder är en relativt liten parfymnisch och har kanske inte tilltalat den stora massan per se. Så gillar man läderparfymer så får man leta efter godbitarna. Letat har jag, och funnit några favoriter. Cuir Ottoman är en av dem. (Cuir betyder läder på franska).

Cuir Ottoman från Parfum d’Empire kommer förpackad som en liten maltwhisky, ni vet de där runda fodralen i papp och metall som flaskan finns i och som signalerar att innehållet är lite förmer än vanligt? Cuir Ottoman är alltså en liten minivariant på ett maltrör, åtminstone vad den mörkblå förpackningen gäller. På sätt och vis gäller det även innehållet. Jag tycker nog den här doften är snäppet bättre än flera av de läderdofter jag sniffat på och ingredienserna rymmer iris, egyptisk jasmin, rökelse, styrax, läder, tolubalsam, benzoin, cistus, vanilj och tonkaböna. Porrtermer för parfymnördar – eller rena grekiskan för den oinvigde.  

För män eller kvinnor, undrar du? Höh, svarar jag. Cuir Ottoman vänder sig till dem som gillar lukten av nyinköpt mockajacka och som vill ha en doft som mjuknar på huden och blir varm, sensuell och lite kärv. Parfum d’Empires dofter är inte uppdelade i herr- eller damdofter, de måste upplevas och provas. Jag hade gärna dreglat över en man som haft på sig Cuir Ottoman men sitter gladeligen och sniffar på mig själv med stor behållning. Det är en härlig doft som sägs vara inspirerad av det ottomanska riket och den fuktiga svulstigheten hos turkiska bad. Men jag tänker mest mockaskinn, jag. Något varmt, gott och starkt att svepa in sig i, något som inte försvinner i mängden eller ögonblicket, men som lägger sig runt min kropp som en andra hud, både trygg och sensuell på samma gång.  

Det är inte den svettigaste eller fränaste av läderdofter, det är inte den med störst knullvarning, snarare en markant doft som dock mjuknar och lägger sig som ett varmt lite sockerbränt skimmer över huden. Som något man vill sträcka sig ut och känna på. En komma-nära-doft. Kanske åt det maskulina hållet för den som är ovan vid allt som inte luktar enbart blommor och sötma, men definitivt värd att prova om man är ett fruntimmer med lite tåga i sig. Och det är man ju. Jag vet inte om de säljs i Sverige ännu men små prover på nätet går att finna om man vill testa innan det stora inköpet. Själv vaktar jag mitt  rör som vore det en gammal fin Ardbeg.

Hieronder mijn impressies van de twee whisky’s die op mij het meeste indruk maakte tijdens het voorbije Lindores Whisky Fest in Oostende.

 
Scapa 37y 1965/2003, 45.6%, SMWS 17.24 ‘Cherry lips and stately homes’, 65 bottles – Orkney – 93/100
Als je Luc Timmermans naar iets echt lekkers vraagt, dan weet je dat je niet bedrogen wordt. Fruit en hout, in perfecte harmonie. De neus spreidt ook een zeer mooie waxyness ten toon, naast sinaas, rozijnen, gestoofde appels en nog heel wat meer waar ik op dat moment geen zin had om naar te zoeken. Ronduit fantastische neus. Maar de smaak doet niet onder, zalig fruitig en zoet. Rijp, sappig fruit (peer o.a.), honing, mooi verweven hout, top! Dit is een fantastisch lekkere Scapa, denk niet dat ik er ooit nog een betere zal proeven. Alhoewel, laat ons niet ophouden met dromen…
 
Ardbeg 19y 1974, 46%, First Cask 1993 for Direct Wines, cask 4380 – Islay – 94/100
Sublieme Ardbeg, geproefd aan de stand van Geert Bero. Zachte, fruitige turf vermengd met honing, bijenwas, zilt en de heerlijkste kruidenmix. Geen enkel scherp kantje, deze is zo zacht en romig… lovely! En alles danst in perfecte harmonie. Old school top-notch turf.

Deze Ardbeg is een nobele (zeer nobele) onbekende. First Cask is een reeks bottelingen van Direct Wines voor The Sunday Times Wine Club. Zij hebben er bij mijn weten een vijftiental op de markt gebracht, waaronder dus deze fantastische Ardbeg. Volgens Geert Bero komt hij serieus in de buurt van de Provenance for Asia. Ik geloof hem graag. Je vindt evenwel niks terug over deze whisky, hij staat niet vermeld in de Malt Maniacs Monitor, er is nergens een tasting note van te bespeuren. Groot was dan ook mijn verrassing toen ik amper een week na het Whisky Fest een fles zag staan in de laatste Rare & Collectable Whisky Sale bij McTears. Plezant, zo’n live online bieding waarbij je de veilingmeester hoort afroepen. Nog plezanter was dat ik won, tegen een best redelijke ‘hammer price’. Nu m’n vrouw nog wijsmaken dat ‘redelijk’ eigenlijk ‘belachelijk’ was…

Isn’t that a superb combination?

Enjoying finest whiskys with friends and watch football? I think this is close to the perfect day. Anyway will be heading down to Glasgow tomorrow after getting some organisational things done and then treat myself to some nice drams.

I only hope that the weather will be fine and we can enjoy at least a couple of hours sunshine. Wouldn’t be too much to ask would it? Anyway for all of you who live in Glasgow. The weather forecast for the weekend: http://bit.ly/1zcwuZ

A list I’ll be bringing along

Ardbeg Supernova

Ardbeg Blasda

Some of the very nice whiskys you get from Islay

Apart from that there are a few things I need to organise so I won’t be up to  too much today. Bit of housework and Christmas shopping. Not too early for that is it?

Bon, de Mexicaanse griep is hier gaan liggen, er kan weer deftig geproefd worden. Vandaag is dat de Ardbeg 22y 1974/1996 ‘Mellow matured’ (40%, G&M for Italy). Bij deze whisky wou ik al lang even stilstaan, en wel hierom:
Toen ik de Ardbeg opzocht in de Malt Manicas Monitor bleek dat hij er tweemaal in vermeld stond, éénmaal onder G&M (for Italy) en éénmaal onder Sestante, Italiaanse importeur. Ah, zegt u, dat zijn dan misschien toch twee verschillende whisky’s of dezelfde whisky in twee verschillende bottelingen. Nope, het betreft wel degelijk één en dezelfde botteling. Tot hier geen probleem, een simpele slordigheid van de maniacs. Maar dan komt het. Serge Valentin heeft ‘beide’ whisky’s gereviewed en nogal verschillend bevonden. De ‘Sestante’ gaf hij 71/100 (nu, als Serge een Ardbeg 1974 71 punten geeft, weet je het wel: mijden die fles). De ‘G&M for Italy’ daarentegen scoorde hij… 94/100, wat toch wel van een lichtjes andere orde is. Ik heb de bijhorende foto’s op Whiskyfun minutieus bekeken en zie geen verschil.

Is de ‘Sestante’ die Serge proefde toch een fake bottle? Of is zijn suggestie “maybe a defective bottle” correct? Ik heb ‘m er onlangs zelf op aangesproken. Hij was absoluut niet op de hoogte van het bovenstaande, maar er wel behoorlijk door geïntrigeerd. Hij ging het napluizen. Na enige tijd stuurde hij mij volgend berichtje:

 
Hi Johan,

Hope that helps
Serge
 

Voila, dat weten dan ook weer. Het gaat dus wel degelijk om één en dezelfde botteling, maar de whisky die hij als Sestante proefde, moet geoxideerd zijn geweest.

Nu, het leuke aan deze whisky is dat de prijszetting op veilingen vooral bepaald wordt door de score voor de ‘Sestante’. Zo heb ik een jaar of twee geleden een fles op de kop kunnen tikken voor 200 euro, een koopje naar ik meende. Tot ik enkele maanden geleden twee flessen op Whisky Auction zag gaan, de éne voor 160 euro en de andere voor… 130 euro. 130 euro voor een Ardbeg 1974 die op Whiskyfun 94/100 krijgt! Echt gerust was ik er toch nog altijd niet op. Voor ik mijn fles zou kraken, zou ik ‘m toch graag eens geproefd hebben.

En dat proeven gebeurt dus hier en nu. Tijdens het voorbije Lindores Whiskyfest zag ik immers dat Geert Bero tussen z’n 100 Ardbegs ook deze had openstaan. Heb me allegauw een sampeltje aangeschaft. Het resultaat van onderstaande review zal dus bepalen of ik mijn fles binnenkort soldaat maak of toch maar niet.

 
Ardbeg 22y 1974/1996, 40%, G&M for Italy (Sestante), white label – Islay – 89/100
De neus is erg zacht… zee, zilt, zeewier, zeer zubtiel allemaal. Lichte rook ook, en iodium. Sappige, zoete sinaas. Zalig! Ook de smaak is zacht en geeft zilt, rook en perzikken op siroop. Mist wel wat punch. Ja, op de smaak verliest hij toch enkele puntjes. Geen bijster lange maar wel lekkere, ziltige afdronk.
 

Conclusie? Zeer lekkere whisky, maar hij mocht iets krachtiger zijn. En, ik mis de zachte, zoete turf die zo kenmerkend is voor Ardbeg uit die periode. 94 punten verdient ie voor mij niet, maar 71 nog veel minder. 89 zal het zijn.
Het whiskyniveau in Geert’s fles stond al wel laag, ben vergeten vragen hoe lang de fles al open was. Indien de fles al enkele jaren openstaat, is het misschien logisch dat de fenolen grotendeels verschwunden zijn, en dat mijn gesloten fles deze fenolen nog wel heeft. Of ook niet natuurlijk. Pfff… openen of niet? Gezien de herverkoopwaarde zal ik het er binnenkort toch maar op wagen, denk ik. De mellow matured whisky (eerlijk gezegd absoluut geen idee waar die ‘mellow matured’ op slaat) in mijn fles staat immers nog relatief hoog in de nek en de whisky zelf is behoorlijk ‘limpid’, dat Italiaans taxlabel zal er toch aan moeten geloven.

Ardbeg 10 años

La destileria de Ardbeg, ha sido descrita como “la mejor del mundo, sin lugar a dudas”. Creada en 1815 y rescatada de una inminente extinción en 1977, Ardberg se encuentra en Islay, una isla cercana a la costa occidental de Escocia, conocida por sus tormentas y lo escarpado de su geografía, y famosa por la elaboració de whisky. Este indómito y completo whisky es el más ahumado y turboso de los maltas de Islay, pero está perfectamente equilibrado con un misterioso dulzor. El experto en whisky, Jim Murray, describe el Ardbeg diez años como la “perfección en el paladar”.
Nota de cata. Color dorado pálido. Nariz de equilibrio y profundidad excepcionales. Su aroma es una perfecta mezcla entre el toffee y la dulzura del chocolate, entre notas de canela y phenoles  medicinales. Los cítricos frescos y las notas florales del vino blanco son muy evidentes: melón, pera.. También se aprecian con fuerza los aromas phenólicos del mar, el yodo y el pescado ahumado. Mas tarde, cuando las notas má volatiles se van desvaneciendo, emergen la chicoria y el café, entre los tonos ahumados de la turba, el tostado de la sutil madera y el dulzor de la vainilla. En boca presenta un dulzor moderado y nitido que es seguido por aromas de tabaco de pipa y café expreso que dan paso a las notas de regaliz. Su paso por boca es al principio muy especiado, más tarde suculento, que nos hace salivar. Nos prepara par un final secante, largo y ahumado de cereales dulcemente malteados.
Maridaje: crema de toffe, helado de café, chocolate blanco o negro, afteright mint…

Ardbeg

El crítico Jim Murray, en su prestigiosa publicacion Biblia del Whisky,  ha otorgado por segundo año consecutivo, algo que los entendidos ya reconocían de forma oficiosa, que Arbeg es el mejor whisky del mundo al otorgarle sus dosm máximas distinciones.

Murray ha vuelto a otorgar en 2009, los mismo títulos que ya le dio en 2008 a la pequeña destileria escocesa: el galardón al Mejor whisky del mundo y al Mejor single malt escocés. Este reconocimiento es especialmente importante si se tiene en cuenta que se trata de la primera vez en la historia que resulta elegido como mejor whisky del mundo un single malt producido en Escocia.

Ardbeg está considerado como un whisky de culto que es seguido con pasión por los aficionados de todo el mundo, y en el que destacan sus aromas y sabores a turba. Su fascinante personalidad viene fuertemente influenciada por el entorno ambiental de la destilería, situada en Islay, una pequeña isla de 3000 habitantes al suroeste de Escocia, asi como por los tradicionales métodos empleados en su elaboracion. (Fuente: Whisky Magazine)

Il sigaro a cui si riferisce il titolo è l’Antico toscano, il prodotto più famoso della gamma Toscano, i distillati erano nell’ordine Caroni 82, Villa zarri 18 anni Tabacco toscano e Ardbeg 10.

Arrivavamo da una lunga cena (l’ho descritta nel post precedente) e sentivamo il bisogno di una pausa di relax, acceso il nostro sigaro secondo tutti i crismi (fiammifero lungo, accensione in mano), abbiamo tirato qualche boccata di fumo lasciando al nostro palato assorbire piacevolmente il gusto forte e deciso dell’Antico, in questo primo terzo le note sono di legna fresca e cioccolata, con delle punte di amaro che richiamano, più che la tavoletta, la fava.

.

Il bicchiere  di Caroni era sul nostro tavolo e lo abbiamo portato delicatamente al naso facendoci deliziare daglia aromi di miele e frutta tropicale. Il rum Caroni nasce da una combinazione fortunata: la Distilleria Caroni di Trinidad viene messa in liquidazione. Le botti più vecchie, degli anni Ottanta, che servivano per tagliare i rum più giovani commercializzati da Caroni, si rendono improvvisamente disponibili. L’importatore decide di non tagliarli ma di imbottigliare questo prodotto così com’è, scelta felicissima e fortunata.

Il prodotto si sposa perfettamente con la prima parte del sigaro attenuando le note amare ed aprendo il palato che stava cominciando a soffrire l’astringenza dell’Antico.

In bocca adesso a fianco delle note legnose sopravvivono sentori di melassa e appare un terziario di fiori secchi.

.

Arrivati al secondo terzo del sigaro il fumo si è fatto più pieno, si è evoluto verso note legnose più intense, l’amaro è prticamente scomparso, emerge lo stallatico e alcune note di sottobosco. Nel bicchiere per quello che è il cuore del sigaro avevamo il Villa Zarri 18 aromatizzato al Tabacco toscano.

Nasce da distillazione discontinua, da selezione di vini da Trebbiamo Toscano,  ed un lunghissimo affinamento in cantina;  ne sono state prodotte soltanto 2000, da una selezione speciale di brandy affinato 18 anni in confezione da mezzo litro, è ottenuto da una infusione di tabacco Kentucky nelle ultime settimane che sosta in botte. Il matrimonio fra sigaro e  distillato è conosciuto, ma ciò che distingue il Brandy di Villa Zarri è la potenza. Si percepisce al naso subito un leggero affumicato, un insieme di dolci aromi che mutuano la complessità del profumo di tabacco. Sul palato il Brandy è caldo all’ingresso, poi emergono sentori speziati e al finale  troviamo un’inattesa freschezza legata alla pungenza del tabacco.  Assieme al Antico Toscano il distillato  corrobora il palato e amplifica le profondità strutturali del sigaro.

L’ultima degustazione è da palati allenati, si incontrano la parte finale di un Antico, quella “ignorante”, con sentori di torba, di legna bruciata, di stallatico, estremamente ,e quello che può essere considerato il paradasso dei whisky torbati, l’Ardbeg  il prodotto in cui la torba è più evidente, anche se il corpo del whisky è fra i più delicati. Sigaro e distillato fanno un bellissimo connubio che ci accompagna allo spendimento del nostro amato sigaro

Ho fatto una cena degustazione all’osteria Le repubbliche Marinare a Pisa, il menù, tutto incentrato sul cioccolato Valrhona,  era curioso ed interessente (ma soprattutto ero là per tenere subito dopo una degustazione fra Antico Toscano e tre distillati: Caroni 82 fool proof, Villa Zarri 18 anni tabacco Toscano e Ardbeg 10 anni)

L’antipasto era accompagnato da un pecorino d’abruzzo Terre di poggio, vino senza pretese ma ottimo per smorzare la calura settembrina. Il primo piatto erano code di mazzancolle in crosta kataifi con salsa di cioccolato e tortino di riso basmati allo zafferano. Deliziose le code, con un contrasto sapientemente dosato fra il morbido del crostaceo e il croccante della kataifi, la salsa di cioccolato si sposava perfettamente senza strafare, da rivedere invece il tortino allo zafferano, forse sarebbe stato preferibile in bianco senza aromatizzazione.

il secondo antipasto era un tortino di coniglio in pasta filo e salsa di cioccolato, piatto che rilascia ottime sensazioni, il cioccolato fondente si sposa alla perfezione con il carattere deciso della polpa di coniglio, di nuovo in un contrasto fra croccante e morbido ad esaltare il tutto.

Sono seguiti due primi: Spaghetti al limone con filetti di triglia e cioccolato bianco e Gnocchetti di cacao, melanzane e cerasuoli di pachino.

Dei primi poco da dire, niente di interessante prodotto senz’anima in cui gli ingredienti tendono a scomparire, non mi è piaciuto.

Invece gli gnocchi erano delicatissimi, un’alchimia di consistenza e gusto, dove si fonde l’acido del pachino, la spugnosità della meanzana e la rotondità dello gnocc0 al cioccolato da cui emergono note tostate piacevolissime al palato.

I piatti era accompagnati  da un riesling della Mosella Dr loosen al naso aromi di agrumi, arancia amara e frutta esotica, con un’ottima mineralità. In bocca il vino è intenso, corposo e vigoroso con un ottima acidità e una forte persistenza di frutta si sposava particolarmente bene con gli gnocchi.

Di seguito è stato servito un petto d’anatra, arancia e cioccolato accompagnato da un Barbera frizzante di Donati, vino fermentato in bottiglia come lo champagne ma senza degorgement, i lieviti sono in sospensione. Era il vecchio stile emiliano delle bollicine che dona profumi e corposità, ma lascia al vino un’ottima bevibilità con un perlage piacevolmente sottile che si espande in bocca.

Il petto d’anatra invece gioca allegramente sui contrasti caldo e balsamico di cioccolato e arancia, mitigato dal grasso del volatile. E’ un gioco di equilibrio su un filo che sembra spezzarsi ad ogni boccone ma che in realtà non si rompe miracolosamente mai.

Il finale è stato una trilogia di cioccolato:

mousse di cioccolato bianco e uva (in alto a destra), un coacervo di consistene, fra la mousse, la polpa di cocco e i chicchi d’uva con la basa avvolta di cioccolato bianco, piacevole e ammiccante. Un frappè  di cioccolato al latte, senza infamia e senza lode, diciamo effetto nesquik. e infine la tartelette di cioccolato fondente  al lampone, connubio interessante avvolto da una magnifica pastafrolla.

per accompagnarlo una Malvasia frizzante dolce di Donati, prodotto semplicemente spettacolare in bilico vicino alla perfezione!

By Rory Reynolds

MASTER whisky distillers Ardbeg have launched a new malt they say is inspired by one of the world’s largest whirlpools.

The new single malt – Corryvreckan – will be released later this month at an eye watering 57 per cent strength.

Costing around £60 a bottle, Dr Bill Lumsden, Head of Distilling at Ardbeg, said the whisky is one dram not targeted at beginners.

He said: “Like the whirlpool, Corryvreckan is heady, intense and powerful – its ‘finish’ is long and deep, leaving the connoisseur with a lingering thought of a mysterious and daring journey.”

There is expected to be high demand for the exclusive nip which will only be sold at specialist stores, as well as the Ardbeg website.

The whisky is inspired by the Corryvreckan whirlpool, part of the Gulf of Corryvreckan, which runs between the islands of Jura and Scarba off the west coast of Scotland.

Corryvreckan is the second largest whirlpool in the world and according to the Royal Navy one of the most dangerous stretches of water in the British Isles.

Hamish Torrie, Ardbeg Director, added: “Ardbeg Corryvreckan has already had a tremendous welcome from our loyal followers, their hugely positive reaction has encouraged us to add it to the regular Ardbeg range.”

See more of our pictures at our Flickr site and videos at our dedicated channel,  Deadline TV.

Last night was boozy and brilliant. My sister, Claire, is town, and we were joined by our friends Lizzie, Katie, two Matts, and a trio of Scotch. Katie brought over three different single malts from Scotland—Ardbeg, Oban and Glenrothes—for us to try for dessert. In anticipation I made a Reine de Saba from Mastering the Art of French Cooking, subbing in Makers Mark bourbon for rum as I thought it would be more user-friendly paired with the Scotch. Seriously—Julia would be proud. I think I might have a serious crush on Oban, by the way. Here’s Lizzie topping me up.

Thank you, Katie, for sharing your best bottles! Frankly I think she was trying to get Mr. Foodinista drunk so she could beat the madras shorts off him at tennis this morning. They’re in Griffith Park, volleying as we speak… Who will win? Cast your votes…

Aufgrund doch reger nachfrage zu High Spirits -  Lochs and Castles of Scotland- Collection.

Dahinter steht der Italiener Nardi Fiori aus Rimini

Die 18teilige Serie von der 17 schon am Markt sind, umfasst wie

Caol Ila, Glenlossie, Laphroaig, Glenlivet, Bowmore, Aultmore, Rosebank, Macallan, Ardbeg, Highland Park, Bruichladdich, Glen Rothes, Springbank, Arran, Jura, BenNevis, Strathisla

immer mit 46% , Einzelfass händisch durchnummeriert.Mit einer jeweiligen kurzen Erklärung zum Motiv auf der Vordereseite.

Die 18 Magnumflaschen zu jeder Abfüllung ist wohl das rare an der Collection.

Ich weiß nur von einem in Österreich der alle Magnum hat. Ob in good old Germany ähnliches steht würde mich um eine Meldung freuen.

Ordnungshalber: auf den Foto fehlen noch 4 Flaschen. Folgt natürlich.

Nicht weniger interessant ist die vorangegangene Collection The Scottish Colourists

Immerhin in Faßstärke und wesentlich Älter

Balmenach 30y,BenNevis 35y,Bowmore 35y, Bruichladdich 30y, Bunnahabhain 35y, Clynelish, GlenGrant 31y,Highland Park35y, Laphroaig 12y, Springbank 34y,   Strathisla 34y, ….?

Dazu noch einige Caol Ila  und Port Ellen Faß  Abfüllungen mit weißen Hintergrund und roten Lettern.

Eine Talisker und Lagavulin je 8 Jahre  als  Western Isles und Islay Malt je 46%

Dann wäre da noch die “Natural Cask Strength Select ” Ardbeg 15y, Springbank 11y, Laphroaig 12y,

3 Ardbeg sind mir noch bekannt ( der Mann weiß was er abfüllt )

Die eine oder andere fehlt sicher noch bitte um input.

Zögernd betraten wir die Terrasse, Sonntags um Punkt 13:30 in Weiz am berühmten Nöstl-Berg in der Steiermark. Eingeladen von einem der aufstrebensten und innovativsten Spirituosen Händler des Landes.

Obwohl wir “die Jürgen´s und Schnee´s” 2 Mal den Termin verschoben haben, blieb unsere Gastgeber Mario  und Petra Reisenhofer konstant und schafften es uns alle zusammenzubringen.

Nach einer herzlichen Begrüßung ließen wir die obligatorische Hausdurchsuchung aus und begannen mit:

Perfekt temp. Rotkäppchen Sekt  mit Molekular Strawberry. Selbsgezogener Mellissen-Zitrone-Kräuter Saft in wunderbar optischen Wasserkrügen(Foto wird nachgereicht)

Murauer 2 Schluck Fläschchen

Bowmore Provenance 8y finished in Gabriel Meffre cask 46% (Mario brillierte mit interessanten Details zum Weingut an der Rhone) Lagavulin OA PX finished , Via Saum Behm Wiski 6y, Red Breast 12y, Jura 21y, Markes Mark Red,Laphroaig 15y, Aberlour 18y, Wild Turkey Rare Breed, Ardbeg Blasda,

Unglaublich der  Diplomatica Reserva Exclusiva kaufen kaufen kaufen kaufen kaufen

Zwischendurch vom Holzkohlegrill cross angebratenes Fleisch, gefüllte Tomaten und aus der Küche Kräuterkartoffeln in Olivenöl vom Rohr.

Überraschend in Preis/Leistung Bowmore und Diplomatica Rum.

Das Haus drehten wir dennoch über;-)    Die Messlatte für eine gegenveranstaltung wurde an diesem herrlichen Nachmittag verdammt hoch gesetzt.

Región: Isle of Islay

Olor: muelle pesquero, tabaco mojado

Color: ocre muy pálido

Ha pasado una semana desde que adquirí lo que en su momento consideré un tesoro para cualquier amante del buen malta. A menudo había leído sobre él en foros y reseñas, y todas las críticas coincidían en adjudicarle siempre elevadas puntuaciones y un prestigio supuestamente reconocido.

Esperaba la ocasión ideal para saborearlo, y creo que hoy es la noche. Ha sido un duro día de trabajo y sin duda me merezco unos instantes de complacencia en la soledad.

Abro la verdosa botella y dejo que me impregne su aroma. Es suave y refrescante aunque ligeramente ahumado. Me sirvo la merecida copa. Me sorprendo a mí mismo soltando una mueca de aversión. El Arbdeg 10 años no se anda con minucias. Al entrar en boca arde. Es potente, terriblemente complejo y picante… es puro fuego. Una vez dentro, me provoca una sensación de frescor y amargura, incluso mi cuerpo no puede contener un par de escalofríos. Enciendo un cigarrillo y su amargo regusto perdura como la alargadísima sombra de los árboles en verano. Lo pruebo por segunda vez y me tiemblan los labios. Unos momentos más tarde, con agua se vuelve más dócil y agradable, aunque mantiene la amargura. Me siento como un niño travieso que quiere probar cosas de mayores, pero al hacerlo a escondidas siente cierta decepción al comprobar que no puede disfrutarlo con suficiente madurez.

Mis sensaciones:

Siglo XIX. Oeste americano. Llego herido y sudoroso a la taberna tras un interminable duelo a muerte del que he salido airoso porque el azar se encaprichó con mi suerte. Aparco el caballo al lado de la puerta y entro sin quitarme el sombrero. Ha sido una tarde para olvidar, pero podría haber sido peor. Le pido al tabernero que me sirva lo más fuerte que tenga a mano. Me dedica una sonrisa sarcástica y amenazante y se da la vuelta. Vuelve de la trastienda mirándome con condescendencia. Levanta una botella: es un Ardbeg 10 años.

Maandagavond hebben we met Fulldram Leuven in stijl het seizoen afgesloten. Het betrof een supertasting samengesteld en geleid door Luc Timmermans. Dan weet je dat ‘in stijl’ geen verkeerde woordkeuze is. We kregen acht whisky’s voorgeschoteld (ja whisky’s, we zijn niet voor niets een whiskyclub nietwaar) waaronder een nogal indrukwekkende Ardbeg 1967 Pale Oloroso. Deze won echter het pleit niet, om maar te zeggen dat je mij niet gaat horen klagen over het niveau van deze tasting.
Nu donderdagavond. De madam op de lappen, de kids in bed, de ideale gelegenheid om mijn sampleflesjes met de overschotjes te ledigen. Samen met mijn notities van maandag resulteert dit in het volgende:

 
Miltonduff 12y, 43%, OB bottled mid 1990’s – Speyside
Deze laat zich herleiden tot kurk, kurk en kurk. En misschien een beetje rauwe champignons. Geen score dus, want defective bottle. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik dat niet onmiddelijk merkte, pas nadat Luc ons op ‘een offnote’ wees, rook ik de kurk. Ik ging er van uit dat dat kwam omdat het kurkgehalte nog best meeviel, maar na andere whisky’s te degusteren, werd de kurk in deze alsmaar prominenter. Didactisch materiaal.
 
Glenugie 20y 1984/2004, 50%, DL OMC, cask 1320, 201 bottles – Highland – 90/100
Aangezien Glenugie z’n deuren sloot in 1983 hebben we hier te maken met een misprint. Ofwel heeft de kuisploeg zich in 1984 eens goed laten gaan. Soit, het is dus whisky van 1983. Stevige neus met veel fruit. In your face fruit. In your face fruit?? Het is nogal een krachtige neus is, het fruit stuwt zich als het ware een weg door je neusholte, dat bedoel ik. Vooral wit fruit. Sappige peer. Zoet ook. En een beetje kruidig. Maar dan het ‘herbal’ type kruidigheid. Kruidenthee. Het Nederlands maakt spijtig genoeg niet het onderscheid tussen ‘herbal’ en ‘spicy’ kruidigheid. De spicy variant zit dan weer wel in de smaak. Vooral op het eind veel peper. Natuurlijk ook hier veel (zoet) fruit. Vrij lange, fruitige afdronk. Smullen!
 
Port Ellen 21y 1979/2001, 50%, DL OMC, 618 bottles – Islay – 91/100
Deze heb ik recent nog bij Dominiek gedronken. En goed bevonden. Lekkere turf perfect in harmonie met dito sherry. En zonder scherpe kantjes. Score bevestigd.
 
Tomatin 25y 1980/2005, 56.6%, Weiser Germany, cask 13462, 320 bottles – Speyside – 91/100
En dan gingen we weer de fruitige torr op. En hoe. Deze Tomatin zit vol fruit, fruit van het exotische type hier. Passievrucht, mango, ananas… Schitterende frisse neus en erg drinkbaar voor dit alcoholpercentage. Lange afdronk met… juist, fruit. Top!
 
Bowmore 35y 1968/2004, 40.5%, DT for The Whisky Fair, cask 3818, 150 bottles – Islay – 88/100
En voor diegenen die nog niet genoeg fruit hadden, stond er nog een Bowmore 1968 op het programma. Bowmore 1968, dat is tropisch fruit. Veel ervan in de neus. Nat hooi ook. Beetje zoet. Smaak is erg zacht (ok, amper 40%), zoet en fruitig. Naast de tropische toestanden ook wat citrus. Na een tijdje komen er bloesems door. Lange afdronk. Lekker? Zeer zeker, maar mist de complexiteit van de 1966 distillaten. Dat laatste zet ik er vooral bij omdat dat wel chique staat, niet dat ik al geweldig veel jaren zestig Bowmore gedronken heb. Met 88 punten voor mij de minst scorende dram. Jawel, een Bowmore 1968.
 
Nectar of the Gods (Glenfarclas) 38y 1966/2004, 42.3%, Whisky Magazine Editor’s Choice, cask 6461, 84 bottles – Speyside – 92/100
De naam die de jongens van Whisky Magazine deze whisky hebben meegegeven, wekt wel wat verwachtingen moet ik zeggen. Benieuwd of hij deze kan waarmaken. Zoete neus met honing en speculaas. Bodding roept er iemand. Nu je het zegt. Boenwas heb ik ook. Fruit natuurlijk. Gestoofd fruit en confituur toestanden. En dan komt er ook nog ‘s subtiele rook door. Woodsmoke zegt Luc, hout dat verwarmd wordt. Inderdaad. Sherry? Amper. Heerlijke complexe neus. Hetzelfde geldt voor de zoete, romige smaak. Bijenwas, honing, hout, sinaas, perzik, beetje zilt, beetje meer peper, en ongetwijfeld nog heel wat meer want complex is ie wel. Zeer lange afdronk. Schitterende whisky.
 
Ben Nevis 34y 1966/2001, 53.7%, OB for Germany, cask 4276, 209 bottles – Highland – 93/100
Neus: banaan! Ben Nevis noemt men ook wel de banaanwhisky. Nu weet ik waarom. Ondanks het feit dat deze vrij recent gebotteld is toch wat lichte old bottle toestanden. Oude boeken, oude kleren… dat soort zaken. Zoet (karamel) en geleidelijkaan kruidiger. Zalig! Het fruit (banaan, jawel, maar niet alleen dat) en de kruiden kom ik ook de smaak tegen, én in de lange afdronk. Voor de leeftijd niet te veel hout. OK, de smaak wordt naar het einde wat bitter, maar het is een bitterheid van de heerlijkste soort. Lange zalige afdronk. Deze whisky leunt trouwens een beetje tegen rum aan. De banaan, de (verbrande) karamel. Zeker geen gemakkelijke whisky, je moet hem wat tijd geven. Maar hij is o zo lekker.
 

En dan… dan kwam de Ardbeg 1967 Pale Oloroso. Ik kan me moeilijk een betere afsluiter van een supertasting voorstellen. Man, dit is zó goed. Whisky van een andere planeet. Whisky van een ander tijdperk, en dat mag wél letterijk genomen worden. Dit soort whisky maken ze vandaag immers niet meer. En kán – met de huidige productieprocessen – ook niet meer gemaakt worden. Vandaar ook de prijzen. Deze kan je met wat geluk nog wel op één of andere veiling op de kop tikken, maar dan moet je wel bereid zijn een 900 euro neer te telen. Voor de rest van de fles (toch nog een achttal drams) had Dominiek nog 130 euro over. Mijn maximum lag een beetje lager, maar heb vandaag – met de resterende anderhalve centiliter die ik van de tasting mee naar huis had genomen voor mij – al spijt van m’n consequentie. Nu ja, ben Dominiek vergeten vragen wat z’n maximumbod was geweest. Whatever, laat ik maar gewoon genieten van dit kostbare restje.

Ardbeg 28y 1967/1995, 53.7%, Signatory, cask 575, Pale Oloroso – Islay – 95/100
Neus het glas in. Geloofd zij de Heer! En Luk. Turf, maar niet de jaren zeventig Ardbeg turf, laat staan recentere, scherpere turf type Airigh Nam Beist. Deze turf is subliem zacht, fruitig en zoet. De heerlijkste, zachte sherry erdoorheen. Lichte zee associaties (zilt, zeewier…) en wat kruiden ook. Welke? Who cares! En waarschijnlijk kan ik nog heel wat meer uit de neus halen, want hij is zo complex, maar daar heb ik nu even geen zin in. Prachtig gewoon. En de smaak? Ja, ook die verantwoordt de score. Krachtig, mondvullend, met de fruitige turf, zilt, zoethout, was, beetje teer… whatever. Mooie verwevenheid om een illuster clublid te citeren. Nee, mooi is een term die afbreuk doet aan deze Ardbeg. Formidabel, subliem, breath-taking, mouth-watering, dat is de terminologie die hier van toepassing is. Zaaaalige, eeuwigdurende finish. Man, dit is lekkere whisky!
 

Bon, even terug met de voeten op de grond, voor ik het laatste – ja, écht het laatste – bodempje van deze godendrank mijn papillen laat beroeren (the lucky bastards). De top drie van de avond was:

1. Glenfarclas
2. Ardbeg (hunk?)
3. Bowmore & Tomatin ex-aequo

Mijn top drie:

1. Ardbeg (mocht u er nog aan twijfelen)
2. Ben Nevis
3. Glenfarclas

Vwalla, dat was weer eens een mooie avond zie. Enkele Orvals in de vroege uurtjes maakte wel dat het een beetje doorbijten was dinsdag, maar erg kon ik dat niet vinden.

Bedankt voor al het lekkers Luc! En nu de papillen…

Once in a while it is fun to pick up something ordinary or even unusual and just see what happens in the world of ‘if.’  Take for instance dried figs.  What if dried figs were placed in a jar with Jim Beam Bourbon and allowed to soak up the rich heritage of Kentucky for a few days or a week even?  In Fig-titious Fashion stirs up the creative juices with Jim Beam Bourbon, St Remy XO Brandy and Jim Beam Infused Figs.

The Intoxicologist also reviews 901 Tequila: Spotlight on 901 Tequila and the 114 calorie Tea-quila Time cocktail and looks forward to an Out of this world experience at Spirit World: Glenmorangie, Ardbeg with a look back at the review of three Glenmorangie expressions.

Cocktails flowed this week beginning with Mocktail Monday: Mighty Leaf Tea madness.  More cocktails covered include the Blueberry Basil Tonic which is the cocktail that almost never happened.  Wednesday is National Iced Tea Day, so get your brew on.  Here’s a little something to get you started: Brewing Up Cocktails for National Iced Tea Day .  Two more holidays on the horizon; Seersucker Day happening, Thursday, June 18 – (celebrate with Flor de Cana’s Seersucker Cocktail) and National Martini Day happening, Friday, June 19 – (Maestro Dobel Reinvents the Martini with Quintessentially).  Summer heats up with Muddled Magic Cocktails the SKYY Way & Retro Is In: Party Bowl Cocktails & Communal Drinking .  The party never stops with Canadian Club 10 Year Reserve: Cocktail & Budget Friendly.

If you are one of the fortunate ones attending this year’s Tales of the Cocktail take a look at Tales of the Cocktail Spirited Dinner Series  and reserve your spot.  This is dining at its finest.

Looking for contests?  This is your section.  Shake up cocktails or whip up main course dinners, because the 5th Bacardi Cruise Competition Sets Sail .  This is a wonderful opportunity.  Links to last year’s winners included in the post.  How about a chance to win an amazing vacation for you and Dad?  Gentlemen Jack wants to help out on this one: This Father’s Day Give Dad Something a Little Easier to Raise.  Entering is easy and the site is extremely user friendly with more exciting things to look at and have fun with while you’re there.  Love wine and like to have fun with friends?  Black Box Wine has a contest for you.  Grab your friends, a box of wine, your camera and Sip, Surprise and Celebrate for a Chance to Win $10,000.

Speaking of wine: It rocks, literally.  Manifesto! Rocks Punk, Makes Wine and Snags Summer Honors.  The spirits industry plays a part big and small to help with charity events: St. Jude Honors Tommy & Thalia Mottola.  The LiV Vodka Sampling Room Open.  I hear it on excellent authority that LiV Vodka is wonderful vodka.  Check out @livethelushlife on Twitter.  She is definitely one to follow.

@livethelushlife – http://twitter.com/livethelushlife

www.livethelushlife.com

That’s a wrap.  Follow The Intoxicologist on Twitter (@intoxicologist) for link updates and chat.  You’ll also find posts at Intoxicologist.net and Omaha Drinks Examiner .

The Intoxicologist

str8upcocktails@gmail.com

Det har varit full fart på jobbet den här veckan. Det brukar det vara, men vi har också genomfört Jobbjakten 3-5 juni vilket innebär än mer företagskontakter än brukligt. Nu blir det skönt med helg. Imorrn blir det Sverige-Danmark på O’learys med några arbetskamrater och på söndag eventuellt slipning av betongväggar. Just nu sitter jag och avnjuter en åtta 10-årig Ardbeg – en osedvanligt rökig skotsk maltwhiskey från distriktet Islay.

Ardbeg

ardbeg whisky tasting

Ardbeg Whisky tasting

It was a very special evening when Rachel Barrie, master blender from Glenmorangie hosted the Ardbeg Whisky Tasting on 7th May 2009 at the WHISKI Bar. 25 people attended the tasting which coincided with the launch of Ardbeg Supernova and the line up was outstanding :

Ardbeg 10 Yr Old – the 1st non chill filtered malt in the Ardbeg range

Ardbeg Renaissance – The conclusion of the Very Young, Still Young and Almost There series – Peaty maturity

Ardbeg Blasda – peated to an average of just 8 ppm compared to the more usual 24 ppm. Blasda is perfectly balanced, light, sweet and delicious

Ardbeg Airigh Nam Beist 1990 (” the beatsie”) – creamy smoky flavour with hints of fennel and pine nuts

Ardbeg Uigedail – an earthy whisky with a bit of spice, a marraige of Ardbeg from bourbon barrel a and sherry butt which gives a sweet and smoky finish to this malt at 54.2%

Ardbeg Supernova – peated to an astonishing level of over 100 parts per million (ppm)

So, what was the favourite, well they were all outstanding but the highest marks on the night went to Ardbeg Uigedail - well done.

Dank Joe habe ich

2 Flaschen Ardbeg 1978 bottle  97  und 98,

1 Flasche Mortlach 15 y  – suuuper Stoff,

aus der Sammlung vom leider verstorbenen Franz Steinmayr bekommen.