Afgunst over slachtofferschap

door Keesjemaduraatje

Mijn zoon was eens bij een lezing van Henryk M. Broder (afb. rechts), een Duitse columnist, bekend geworden door het boek: “Hurra, wir kapitulieren! Von der Lust am Einknicken“, over de graagte waarmee Duitse overheden zwichten voor druk vanuit islamitische dictaturen, maar dat geheel terzijde. In ieder geval had Broder een interessant verhaal over de jaloezie over slachtofferschap. Letterlijk zei hij: “Ze proberen allemaal Joden te worden”.

Dat verklaart waarom er consequent en helaas ook bij mij in de comments, maar ik kan nou eenmaal oude krakers niet het woord ontzeggen, aangezien ik zelf ook eens kraker ben geweest en bovendien we hier een discussie willen voeren en geen dictaten overhandigen, in ieder geval, over genocide wordt gesproken, als er over de geschiedenis en toekomst van het Palestijnse Volk wordt gesproken. Dit Prachtvolk komt de twijfelachtige eer toe, tijdens de vermeende genocide in bevolkingsaantal te zijn verdubbeld (groeipercentage 2.18 per jaar en Israël 1.67%). Dat heeft het Armeense Volk en zeker het Joodse Volk dan weer niet gepresteerd.

Later wees Barry Oostheim mij er op dat er binnen de Christen-Unie een latent antisemitisme dreigt te ontstaan ten gevolge van de beruchte vervangingstheorie, waarin de Joden als het Uitverkoren Volk vervangen worden door de christenen als Uitverkoren Volk. Maar dat was nog niet genoeg zei hij. Nu dreigen in de Christelijke praktijk ook nog de Palestijnen de positie van de Joden te vervangen als zijnde de slachtoffers van verdrijving en uitmoording. Je moet er maar opkomen en het is allemaal erg ingewikkeld. (Zie ook de brief aan Barack Obama van Wiesje de Lange, waarin ze spreekt over vervangingstheorie made in Mekka)

Fatma Koser Kaya (D66): 'Armeense genocide? Nooit van gehoord!'

Maar er zijn ook weer volkeren die een ander volk zelfs het slachtofferschap niet gunnen en die twijfelachtige eer komt dan de Turken toe. Het was lange tijd taboe om in verband met de georganiseerde deportatie en moord op Armeniërs, over genocide te spreken. Zelfs de geachte afgevaardigde Fatma Koser Kaya (afb. links) van de D66, bij mij persoonlijk bekend en verder een schat van een vrouw, kon het niet over haar lippen krijgen in verband met Armeniërs over genocide te spreken. Natuurlijk verdedigde Alexander Pechtold dat in oktober 2006 op een D66 congres op een bijzonder laffe manier, waardoor ik D66 verliet en hij er toch nog 3 zetels uit kon slepen dankzij de Turkse stem. Ter llustratie hoe politieke druk vanuit een islamitisch land invloed kan hebben op de Nederlandse politiek en een vermeend liberale partij overstag kan gaan.

Er is nog een derde mogelijkheid en dat is het slachtofferschap van Joden kleiner maken door consequent andere moordpartijen te benadrukken en eigenlijk te zeggen: Dat is ook heel erg en de holocaust is één genocide uit velen. Deze perverse en haatzaaiende taktiek wordt gebruikt door Gretta Duisenberg van het comitee Stop de Bezetting en wordt op sinistere wijze duidelijk door het volgende fragment van haar website: “Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog voltrok zich – na de Eerste Holocaust tegen de Armeniërs – de Tweede Holocaust. Al dan niet systematisch werden vermoord homoseksuelen, Esperantisten, zigeuners, ‘economisch onwaardigen’, Russen, ethnische Polen, gehandicapten, Jehova’s getuigen, Vrije Bijbelonderzoekers, vakbondsleden, vrijmetselaars, communisten, Spaanse republikeinen, Serven, Quakers, mensen die zich verzetten tegen de nazi’s en joden.“

In één alinea zie je dat de Armeense genocide als “holocaust” wordt getypeerd, waarna de Joden op de laatste plaats komen in haar opsomming van slachtoffers. In deze context mogen we gerust van een antisemitische provocatie spreken.

getekend Keesjemaduraatje

‘Hurra, wir kapitulieren!’

De nieuwe Belgische politiekers: Emir Kir (PS) van Turkse origine: 'Herdenking Armeense genocide? Nee bedankt'

Brabosh: Een recent voorbeeld van ‘Hurra, wir kapitulieren!‘ (in België) hoe linkse politiekers zwichten voor de druk van islamisten gebeurde te Brussel op 24 april 2009 op de jaarlijkse herdenking van de genocide op het Armeense volk. Belgen van Turkse origine zoals bijvoorbeeld PS parlementslid Emir Kir die de genocide blijven ontkennen, wegen politiek op dit soort herdenkingen. Het resultaat was dat geen enkele socialist op die herdenking aanwezig was en alle andere partijen wel. Zie Waar waren de socialisten op de herdenking van de Armeense Genocide in Brussel?.

Zien we het al gebeuren in ons land? Politiekers die weigeren op te draven wanneer de Holocaust op de Joden wordt herdacht, is ieders recht. Maar als straks de van nature pro-Palestijnse Belgische moslims zullen doorwegen op de besluitvorming simpelweg door numeriek overwicht (het geboortecijfer bij moslims is een veelvoud van dat bij niet-moslims) is het nog maar een kwestie van tijd en dreigt op termijn niet enkel de herdenking van de Armeense Genocide te worden gemeden maar tegelijk te worden verboden en in haar zog tevens ook de Genocide op de Joden in de vergeetput te worden gekeild. En kunnen we met zijn allen in de toekomst verplicht deelnemen aan de herdenken van de Naqba, de vermeende genocide op het Palestijnse volk, hierin aangemoedigd door linkse naïevelingen en socialisten allerhande origine.

'Vrienden voor het leven': Gretta Duisenberg en Yasser Arafat

Een fantasie? Overdreven? Om terug te komen op wat Keesjemaduraatje hierboven in zijn opiniestuk al aanhaalde omtrent Gretta Duisenberg, is het nuttig om de volledige passage te quoten en lezen wat zij over de Holocaust zegt: “Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog voltrok zich – na de Eerste Holocaust tegen de Armeniërs – de Tweede Holocaust. Al dan niet systematisch werden vermoord homoseksuelen, Esperantisten, zigeuners, ‘economisch onwaardigen’, Russen, ethnische Polen, gehandicapten, Jehova’s getuigen, Vrije Bijbelonderzoekers, vakbondsleden, vrijmetselaars, communisten, Spaanse republikeinen, Serven, Quakers, mensen die zich verzetten tegen de nazi’s en joden. Omdat in Israël en daarbuiten de schijn wordt gewekt dat de joden exclusief de slachtoffers van de Holocaust waren en hun lijden het ergste ooit, dient de herinnering aan de slachtoffers bij voorkeur levend te worden gehouden bij de Holocaustgedenkplaatsen in Europa. Op kosten van Israël dient er een Nakba gedenkplaats te komen van tenminste dezelfde omvang en kwalitatieve uitvoering als de Holocaust gedenkplaats in Israël.”

Mahmoud Abbas: 'Wij werden niet verdreven, wij gingen weg uit vrije wil'

Over het verwrongen wereldbeeld van Gretta Duisenberg is al veel gezegd en geschreven maar het blijft toch ongelooflijk hoeveel leugens en onzin Gretta Duisenberg in één enkele paragraaf kan steken. Eerst en vooral was de naqba geen genocide, geen systematische moordpartij op een volk op grond van religie of etnische origine, maar de vlucht [hallo Gretta?] – al dan niet vrijwillig – van een half miljoen Arabieren uit Israël naar de Arabische buurlanden tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël van 1947-1949. Met andere woorden: van een ‘vlucht’ maakt Gretta Duisenberg schaamteloos – en nooit geplaagd door het minste historisch besef of gebrek aan kennis – er een genocide van uitgevoerd dmv  massa-executies, gaskamers en vernietigingskampen en alles wat de nazi’s hadden ‘uitgevonden’. De Naqba was ‘even erg zo niet nog veel erger’ vind ze.

Ten tweede hebben de Joden nooit beweerd dat zij de exclusieve slachtoffers waren van de nazi-genocide maar met zes miljoen doden wèl de grootste groep vormden (naast de Sinti & Roma – een half miljoen vermoorde zigeuners). Derdens dat de Holocaust inderdaad het ergste lijden was van de Joden ooit, en niet ‘naar het schijnt’ zoals Gretta minachtend en minimaliserend uitdrukt. Graag ‘vergeet’ zij dat er naast een half miljoen gevluchte ‘Palestijnen’ tegelijk 850.000 Joden willens nillens werden verdreven uit de Arabische landen. Dit gebeurde in de nasleep van de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog toen het land door de Arabieren werd aangevallen, ondanks dat de Verenigde Naties het bestaansrecht van Israël met grote meerderheid van stemmen hadden erkend. Als Israël die grote groep vluchtelingen – die al hun hebben en houden moesten achterlaten en daarvoor nooit vergoed werden – niet had opgevangen, waar hadden die vluchtelingen nog naar toe kunnen gaan? Terug naar Europa dat in 1948 nog het bloed van de handen waste van de genocide op het Joodse volk, soms eraan hadden meegewerkt en weer anderen ‘verzuimd’ hadden om die genocide te voorkomen ook al waren eind 1942 de wereldleiders voldoende op de hoogte van de massacre die plaatsvond in de afgelegen Oostelijke gebieden? Meer hierover op mijn website Verzet.org: Wat we (niet) deden toen de Joden stierven

Bronnen: Keesjemaduraatje weblog: Afgunst over slachtofferschap van 14 augustus 2009; Stop de Bezetting: Doelstellingen / Verklaring; Wikipedia.eng: Henryk Broder; Cidi.nl / CIDI Israel Nieuwsbrief 2008: De Naqba en de waarheid van 6 juni 2008; lees ook op deze blog: Mahmoud Abbas over de Naqba: ‘Wij verlieten ons dorp in 1948 uit vrije wil’ van 9 juli 2009; Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina van 9 juli 2009; Israël wil herdenken van Palestijnse ‘naqba’ bij wet verbieden van 25 mei 2009 en Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld van 22 februari 2009; De verzwegen exodus: de verdrijving van 850.000 Joden uit het M-O door de Arabieren van 24 maart 2009 en Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit van 28 februari 2009

Armeense Genocide van 24 april 1915

Journalist Hrant Dink

Tussen 200 en 300 mensen waren vrijdag 24 april 2009 rond het middaguur aanwezig bij het monument van de Armeense genocide in de Brusselse gemeente Elsene (plaats Henri Michaux, naast het park Tenbosch) ter herdenking van deze gebeurtenis met een symbool: de foto van Hrant Dink, de Turkse schrijver en journalist van Armeense afkomst die op 19 januari 2007 in Istanboel vermoord werd voor zijn mening.

Onder de verkozen ambtenaren waren op de herdenking aanwezig: Armand De Decker, Viviane Teiltelbaum, Yves de Jonghe en Françoise Schepmans voor MR (Mouvement Réformateur, de rechtse liberale partij), Isabelle Durant en Christos Doulkeridis voor ECOLO (linkse milieuactivisten) Georges Dallemagne van de CDH (Centre Démocrate Humaniste, centrumpartij) maar geen enkele socialistische verkozene van de PS (Parti Socialiste).

“Ik was vanmorgen op het Joodse gedenkteken in Anderlecht, en ook was ik logischerwijze 3 weken geleden ’s avonds aanwezig om de Rwandese genocide, die georganiseerd werd door de vereniging Ibuka (IBUKA -Mémoire et Justice), te herdenken en zo ben ik vandaag 24 april aanwezig aan het monument voor de Armeense genocide te Elsene. De Armeense genocide is een historisch feit dat niemand kan ontkennen,” zei Isabelle Durant, vice-voorzitter van Ecolo kandidaat-lidstaten en op de top van de lijst naar Europa voor de verkiezingen van 7 juni 2009. Isabelle Durant (Ecolo) staat aan het hoofd van deze lijst voor de aanstaande Europese verkiezingen

Ondervraagd over de totale afwezigheid van de vertegenwoordigers van de PS op deze herdenking, zei Isabelle Durant dat “het jammer is dat de PS, niet vertegenwoordigd is, maar dat ieder wel zijn keuze zal gemaakt hebben. Het is waar dat de PS lid is van de Brusselse regering [Emir Kir], die de Armeense genocide blijft ontkennen, ik betreur en veroordeel dit, maar ik kan u verzekeren dat Ecolo niet zwijgt en nooit zal zwijgen over dit onderwerp. We hebben een complex discours met betrekking tot Turkije. Ik denk dat wij geen lessen hebben te geven aan de Turken m.b.t. tot het Europees beleid op de wijze zoals Ankara thans dingen wilt proberen te veranderen. Maar dit mag ons niet beletten de stilte te doorbreken en onze taak om te herinneren verder te zetten. Maar zwijgen met betrekking tot de Armeense genocide komt in feite neer op het ondersteunen van de Holocaust ontkenners (negationisten) die denken dat die nooit heeft plaats gevonden,” voegde de vice-voorzitter van de Franstalige Groenen er aan toe.

Emir Kir (PS) van Turkse origine: 'Herdenking Armeense genocide? Nee bedankt'

Ook afwezig die vrijdag 24 april aan het monument ter herdenking van de Armeense genocide, was de staatssecretaris voor Monumenten en Landschappen van het Brussels Gewest, Emir Kir (PS), die in de Turkse taal op de website Binfikir “een festival voor historische monumenten” aankondigde, georganiseerd onder de auspiciën van het Brussels Gewest (gratis), te houden op zondag 26 april 2009 van 10 tot 18.00 uur op de site van Tour & Taxis [sic].

Ondanks de wens van Ecolo om zich als partij te willen ophouden in de buurt van buitenlanders en burgers van buitenlandse afkomst, heeft deze partij merkwaardigerwijze geen enkele kandidaat van Turkse afkomst op de kieslijsten van Brussel (de Brusselse kandidaat Nuray Dogru komt van de Arabisch-sprekende minderheden in Turkije): “Ja, dat geef ik toe, maar we wilden niet, zoals andere partijen, absoluut een excuus-’Turk’ op de lijst. Ik hou van de Turkse gemeenschap, maar ik denk dat het een gemeenschap is die niet zozeer op zichzelf leven maar eerder voor de leefwereld rondom heen. Daarnaast hadden we de kandidaten van Turkse afkomst op onze lijsten [Yakup Yurt is nu kandidaat voor Pro Bruxsel, Balci Nurnisa is politiek inactief sinds zijn verhuizing naar Schaarbeek en Suleyman Özdemir is eveneens op dit moment inactief], maar deze respectabele mensen hebben besloten zich niet te engageren in de partij om verschillende redenen, die uiteraard niets te maken hebben met hun afkomst.

Isabelle Durant (Ecolo)

Het is waar dat wij het gebrek op de lijst van Ecolo van een kandidaat van Turkse afkomst betreuren. Iedereen is welkom bij Ecolo maar het is een partij met bijzondere eisen. We moeten aansluiten bij het project van de ecologische waarden waar voor we staan, waarover we het hier over hebben [de Armeense genocide] is een van die waarden. Ik wil de kandidaten geen etiket op kleven door te zeggen “geen negationisten gewenst’ maar we moeten ze op z’n minst het idee geven dat we ook willen en moeten praten over onderwerpen die bij sommigen gevoelig kunnen liggen. Ik ben gecontacteerd geweest door de eigenaars een aantal Turkse café’ s die me zeiden “wij kunnen u veel stemmen aanbrengen als u mij die of die plaats [op de kieslijst] geeft”. Ik heb dat geweigerd. Zo werkt dat niet bij ECOLO. Als men ons project weigert te accepteren, is er geen reden om bij ons te komen, ” verduidelijkte Isabelle Durant.

Joël Rubinfeld, voorzitter van CCOJB (coördinatiecomite van Joodse organisaties in België), heeft een verklaring voor de afwezigheid van de verkozen socialisten op de jaarlijkse herdenking van de Armeense genocide. “Als er morgen 300.000 Armeense kiezers in België zouden zijn, weet ik zeker dat de PS in grote getale aanwezig zou zijn op deze herdenking. De afwezigheid van de socialisten op deze dag van de herdenking van de Armeense genocide is nog onverklaarbaarder door het feit dat de erkenning van de Armeense genocide een initiatief is van de socialistische senator Philippe Mahoux.
De terughoudendheid verklaart zich waarschijnlijk met de demografische veranderingen in Brussel, waardoor de Turkse stemmen erg begeerd worden, maar dat heeft gewoon tijd nodig om zich te herstellen. Ik weet dat de PS op dit ogenblik niet erg haar eigen partijlijn volgt, maar het wordt tijd dat er naar de stemmen binnen de PS wordt geluisterd als ze niet willen dat bepaalde kiezers in haar achterban zullen overlopen naar meer progressieve partijen. In de gemeente Anderlecht, bijvoorbeeld, heeft Isabelle Emmery (PS) een herdenking georganiseerd voor de Joden van Anderlecht, niet om meer stemmen te halen, maar om te herinneren aan de Joodse waarden.” Gevraagd naar de reden van zijn aanwezigheid bij het monument, reageerde Joël Rubinfeld dat het “deel uitmaakt van de ganse  gemeenschap en dat de belangrijkste reden waarom ik hier aanwezig ben natuurlijk. Bovendien, als vertegenwoordiger van de Joodse gemeenschap in België, ben ik erg voorstander van mijn Armeense broers en Tutsi te vrijwaren van onrecht.”. We zijn met hen als ze met ons zijn tijdens onze herdenkingen.

Radouane Bouhlal (MRAX)

Ook aanwezig op de scène was Radouane Bouhlal (voorzitter van de Beweging tegen racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat – MRAX) die zei dat “het geen demonstratie was om de Armeense genocide te criminaliseren of te ontkennen, maar eenvoudig de Armeense genocide te herdenken.” Hij ook had bedenkingen bij de opvallende afwezigheid van de socialisten op dit jaarlijks weerkerende evenement:: “Als morgen een grote gemeenschap van Duitse negationisten besluiten zich te vestigen in ons land en stemmen voor de PS. Zouden de socialistische militanten dan ook de herdenkingen rond de genocide van de Joden in België boycotten? Ik wil alleen de PS maar vragen om de resolutie uit 1998 in de Senaat over het voorstel van de socialistische senator. In MRAX bestrijden we alle vormen van racisme, inbegrepen die op het symbolische gebied. De kwestie van het herinneren is voor MRAX van groot belang, vooral ook omdat ik  het hoofd ben van deze instelling. Gisteren was ik in Louvain-La-Neuve, om de genocide op de Tutsi’s te herdenken, morgen zal ik weer met de Joden de genocide herdenken en vandaag ben ik hier aanwezig met de Armeniërs.”

Brabosh: Een andere verklaring waarom de PS niet of nauwelijks op dergelijke manifestaties te zien is, ligt ook in het feit van het groot aantal moslims in hun rangen. Bekijk bijvoorbeeld de Brusselse kieslijst van de Parti Socialiste voor de gewestverkiezingen van 7 juni a.s. en dan valt meteen op dat niet eens de helft van de kandidaten van autochtone origine is: klik hier kandidaten PS-Brussel. Holocaust herdenkingen zullen – als het aan de PS ligt – in de zeer nabije toekomst een hachelijke zaak worden.

Bronnen: Parlemento.com: Aucun socialiste à la commémoration du génocide arménien van 24 april 2009; MRAX: Commémoration du génocide des Arméniens; 24 avril 1915 – 24 avril 2009; CCOJB: Le Comité des Arméniens de Belgique, Ibuka et le CCOJB demandent le renvoi d’un professeur négationniste; website Armeense Genocide Info

Hier volgt een video waarin Bernard Lewis – die alom gezien wordt als de expert op het gebied van het Nabije en Midden Oosten en Islam – uitlegt waarom de vergelijking tussen de Armeense Kwestie en de Holocaust onjuist is. De video is in het Engels, maar onder de video volgt een Nederlandse vertaling.

De journalist vraagt Professor Lewis over een rechtszaak die hij verloren heeft in Frankrijk. In dit land – dat zogenaamd ontwikkeld, modern en vrij is – is het niet toegestaan om kritiek te uiten op de Armeense interpretatie van de geschiedenis van rond de Eerste Wereldoorlog. Zij die ontkennen dat de dood van de Armenen ‘genocide’ is, kunnen worden vervolgd. Prof. Lewis werd inderdaad vervolgd en veroordeeld tot het betalen van één Franse Frank, een symbolisch bedrag.

De professor antwoord vervolgens als volgt:

Dit is een vraag van definitie en tegenwoordig wordt het woord ‘genocide’ heel gemakkelijk gebruikt, zelfs voor situaties in welke geen levens verloren zijn gegaan. Ik kan het begrijpen dat zij die vinden dat het voor hen ontkend wordt geirriteerd zijn. Maar in deze specifieke zaak werd het gezegd dat de massaslachtingen van Armenen in het Ottomaanse Rijk hetzelfde was als wat er gebeurde met de Joden in Nazi Duitsland.

En dat is een regelrechte leugen.

Wat er met de Armenen gebeurde was het gevolg van een massale bewapende opstand van de Armenen tegen de Turken welke begon voor de Eerste Wereldoorlog uitbrak, en welke doorging op een steeds grotere schaal. Grote aantallen Armenen deserteerden, vluchtten over de grens, en gingen vechten aan Russische zijde die Turkije binnenvielen.

Armeense rebellen veroverden zelfs de stad Van en hielden het een tijd bezit, hopende het aan de Russen te overhanden. Er werd een guerrilla oorlog in geheel Anatolië gevochten [MvdG: het Turkse hartland]. Het was, wat wij tegenwoordig een Nationale Vrijheidsbeweging noemen van Armenen tegen Turken.

En de Turken namen zeker harde maatregelen om het de kop in te drukken. Er is duidelijk bewijs van een beslissing van de Turkse overheid om de Armeense populatie van de gevoelige gebieden te deporteren. Dit betekende vrijwel geheel Anatolië, maar niet de Arabische provincies die toendertijd nog steeds deel uitmaakten van het Ottomaanse Rijk.

Er is [echter] geen bewijs van een beslissing om de Armenen af te slachten. Het tegenovergestelde is zelfs waar; er is veel bewijs van pogingen om het [MvdG: massaslachtingen] te voorkomen, welke niet erg succesvol waren.

Ja, er waren verschrikkelijke (massa)slachtingen, de preciese getallen [MvdG: doden] zijn onduidelijk, maar één miljoen lijkt zeer goed mogelijk te zijn. De slachtingen werden uitgevoerd door bandieten, door lokale dorpelingen die reageerden op wat er hen was aangedaan [MvdG: wraak voor de massaslachtingen van Turken door Armenen] en op een aantal andere manier [MvdG: denk hier bijvoorbeeld aan ziekten, honger, etc.].

Maar om te pretenderen dat dit vergelijkbaar is met de holocaust in Duitsland zou je moeten aannemen dat de Joden van Duitsland betrokken waren bij een gewapende opstand tegen de Duitse Staat; dat zij samenwerkten met de geallileerden tegen Duitsland; dat in het deportatiebevel de steden van Hamburg en Berlijn werden uitgezonderd; dat de individuen die voor de staat werkten tevens werden uitgezonderd; en dat het deportatiebevel alleen maar gold voor de Joden van Duitsland zelf zodat zij op het moment dat zij in Polen aankwamen welkom werden geheten en onderdak werden [aan]geboden door de Poolse Joden – het lijkt mij dat dit een nogal absurde vergelijking is.

Deze video is van het grootste belang omdat we hier één van de grootste experts op het gebied van het Nabije en Midden Oosten – hij geeft les and the prestigieuze universiteit Princeton, in de VS – duidelijk zien en horen ontkennen dat de Armeense kwestie vergelijkbaar is met de holocaust, dit terwijl Armeense aktivisten deze vergelijking vrijwel continu maken.

Wat ook belangrijk is, is dat Professor Lewis een Jood is die weet waar hij het over heeft wanneer hij over de holocaust spreekt. Een man zoals Lewis vindt het beledigend voor Joden dat Armenen hun situatie met die van de Joden in Nazi-bezet Europa vergelijken. Voor hem is deze vergelijking niet slechts inaccuraat maar “absurd.”

Tevens legt hij uit dat de Armenen als volk niet onschuldig waren, en dat de Turken (Ottomanen eigenlijk) een goede reden hadden om de Armenen van Anatolië te deporteren. De Turken werden van alle kanten aangevallen en, alsof dat nog niet genoeg was, werkten Ottomaanse Armenen samen met de vijanden van hun staat, omdat zij een staat voor zichzelf wilden hebben. Turken hebben jarenlang volgehouden – correct – dat Armenen zelf de staat aanvielen voordat de staat besloot iets aan de bedreiging die ze vormden te doen.

Armeense aktivisten pretenderen vaak dat de Ottomaanse leiders, zoals Talat Bey, opeens besloten om hun voorouders af te maken. Iedereen die een beetje kennis bezit over het Ottomaanse Rijk weet dat Armenen altijd behoorlijk goed behandeld waren, en vrij waren om hun taal te spreken, hun cultuur in stand te houden, en om God te aanbidden zoals zij wilden. Jammer genoeg weten de meeste Nederlanders niets over het Ottomaanse Rijk en de Turken. Daarom vragen zij zich nooit af waarom de Armenen ‘opeens’ gedeporteerd werden. Lewis laat duidelijk zien dat het geen impulsieve, nog racistische beslissing was; de Turken handelden uit zelfverdediging.

Professor Bernard Lewis heeft de volgende – zeer bekende – werken geschreven, velen ervan zijn in het Nederlands vertaalt:

• The Origins of Ismailism (1940)
• The Arabs in History (1950)
• The Emergence of Modern Turkey (1961)
• Istanbul and the Civilizations of the Ottoman Empire (1963)
• The Assassins: A Radical Sect in Islam (1967)
• The Cambridge History of Islam (2 vols. 1970, revised 4 vols. 1978, editor with Peter Malcolm Holt and Ann K.S. Lambton)
• Islam: From the Prophet Muhammad to the capture of Constantinople (1974, editor)
• Race and Color in Islam (1979)
• Christians and Jews in the Ottoman Empire: The Functioning of a Plural Society (1982, editor with Benjamin Braude)
• The Muslim Discovery of Europe (1982)
• The Jews of Islam (1984)
• Semites and Anti-Semites (1986)
• History — Remembered, Recovered, Invented (1987)
• Islam from the Prophet Muhammad to the Capture of Constantinople (1987)
• The Political Language of Islam (1988)
• Race and Slavery in the Middle East: an Historical Enquiry (1990)
• Islam and the West (1993)
• Islam in History (1993)
• The Shaping of the Modern Middle East (1994)
• Cultures in Conflict (1994)
• The Middle East: A Brief History of the Last 2,000 Years (1995)
• The Future of the Middle East (1997)
• The Multiple Identities of the Middle East (1998)
• Uno Sguardo dal Medioriente, Di Renzo Editore, Roma, 1999
• A Middle East Mosaic: Fragments of Life, Letters and History (2000)
• Music of a Distant Drum: Classical Arabic, Persian, Turkish, and Hebrew Poems (2001)
• The Muslim Discovery of Europe (2001)
• What Went Wrong?: The Clash Between Islam and Modernity in the Middle East (2002)
• The Crisis of Islam: Holy War and Unholy Terror (2003)
• From Babel to Dragomans: Interpreting the Middle East (2004)

Één van de belangrijkste feiten die Armeense aktivisten en hun vrienden vaak achterhouden wanneer ze over de zogenaamde ´genocide´ praten is dat Armeneense terroristische organisaties en militaire eenheden reeds de oorlog verklaarden aan de Ottomaanse Overheid in de 19e eeuw. Lang voordat de Ottomaanse overheid besloot om de Armenen van Oost Anatolië (het Turkse hartland) te deporteren waren Armenen al druk bezig om de regio’s waar zij redelijk grote minderheden waren ethnisch te zuiveren en voor zichzelf op te eisen.

Een belangrijk voorbeeld van Armeens terrorisme en militaire akties tegen Moslimse Turken is de Rebellie in de stad Van van 1896.

Armenen hadden verschillende organisaties opgericht, zoals de Hunchaks and Dashnaks (in een ander artikel volgt meer specifieke informatie over deze organisaties) die zichzelf tot doel hadden gesteld om door middel van terrorisme zoveel chaos en verlies van leven te veroorzaken dat de Ottomaanse overheid wel gedwongen werd om militair in te grijpen. Op het moment dat de Ottomanen troepen zouden sturen, zouden de Armenen vervolgens tegen het Westen klagen over die ‘barbaarse Turken’ die ‘zomaar’ begonnen Armenen af te slachten. Wetende dat het Westen en Rusland volgaarne het Ottomaanse Rijk tussen henzelf wilden verdelen dachten de Armenen dat deze ‘grote machten’ vervolgens wel militair zouden ingrijpen waarop zij, de Armenen, vervolgens hun eigen natie-staat zouden kunnen oprichten.

Dit was het plan, en Armeense nationalisten deden hun best om hun droom te verwezenlijken. Zij kochten en kregen wapens van de ‘grote machten,’ met name van Rusland, en begonnen Turkse Moslims op een grote schaal af te slachten. Duizenden, tien duizenden zelfs, onschuldige Turken verloren hun leven voordat de overheid het bevel in 1915 gaf om de Armenen te deporteren of herplaatsen naar Syrië.

En toen, in 1896, besloten de Armeense terroristen om de stad Van over te nemen en ethnisch te zuiveren. Zij hoopten dat de Ottomanen en Turken (en Koerden) dan vervolgens wraak zouden nemen, wat vele Armeense levens zou kosten. Vervolgens kon het Westen, zo dachten de Armenen, ingeschakeld worden.

Het begon allemaal als volgt: De Britse Consul Williams zei hierover dat de Dashnaks “hun landgenoten terroriseren, en door hun wandaden de Mohammedaanse populatie” proberen te forceren om Armenen aan te vallen (^ The Armenian Rebellion at Van door Justin McCarthy (2006), p. 65).

De Dashnaks, of Armeense Revolutionaire Federatie, produceerde pamfletten welke in Van verspreid werden.

Er kan geen sprake van goedmaken zijn; we zullen onze wapens niet neerleggen. We hebben een heilige oorlog, en het zal met grotere barbaarsheid worden voortgezet. Laat daarom de commissie [de Ottomaanse overheid probeerde op vreedzame wijze een einde te maken aan de radicalisering van Armenen] van de tiran naar de hel lopen. Wij zijn revolutionairen, en dit is ons laatste woord.

De dood of Vrijheid!

Lang leve het Armeense volk!

Lang leve de revolutie! (The Armenian Rebellion at Van door Justin McCarthy (2006), p. 65-67)

De situatie liep dermate uit de hand met de radicalisering van Armenen dat de gouverneur van Van (Sadettin Pasha) schreef naar de centrale overheid dat “alle Armenen in de stad bewapend zijn, en zij verstoppen wapens.”

En toen, op 3 Juni 1986, begon de Rebellie van Van. De Armeense terroristen (of seperatisten) wilden de stad overnemen om vervolgens te wachten op versterkingen die vanuit Persië (Iran) zouden komen. Deze troepen zouden de Armenen in staat stellen om het Ottomaanse leger op afstand te houden totdat, zo dachten de Dashnaks, Russische troepen zouden arriveren; zij twijfelden er geen moment aan dat de Russen zouden komen omdat beide volkeren Christenen waren.

In de nacht van 2 op 3 Juni begonnen Armeense rebellen op Ottomaanse soldaten te schieten. Rapporten en andere documenten hebben vele experts de idee gegeven dat de Armenen hun Europese en Russische vrienden vantevoren reeds op de hoogte gebracht hadden van de ophanden zijnde rebellie.

Op het moment dat Koerdische stammen hoorden dat soldaten door de Armenen waren vermoord vroegen zij de gouverneur toestemming om tegen de Armenen te vechten. Daar hij begreep dat dit precies was wat de Armenen en de ‘grote machten’ wilden beval hij de Koerden rustig te blijven en verbood hij ze de wapens tegen de Armenen op te nemen. Dit terwijl de Armenen op dat moment bezig waren een Ottomaanse stad in handen te krijgen en de oorlog hadden verklaard aan hun eigen, legitieme overheid.

Sadettin Pasha was een voorzichtig man en weigerde om zijn troepen te bevelen om de stad met groot vertoon van kracht in te nemen. Zo’n aanpak zou, zo vreesde hij, resulteren in de dood van veel onschuldige burgers. In plaats van een directe en aggressieve aanpak koos deze gouverneur ervoor om met de Armenen te praten en hun een vredesaanbod te doen, en Europe afgevaardigden werden uitgenodigd om naar Van te komen zodat ze met hun eigen ogen konden zien hoe het er in Van aan toe ging. Dat laatste was van het grootste belang omdat Armenen wilde verhalen verzonnen over misdaden en slachtingen begaan door Turken, en deze verhalen vervolgens naar Europe verspreidden.

Hoewel de Armenen niet van plan waren om het vredesaanbod van de gouverneur aan te nemen, en de gouverneur het rustig aanpakte, kwamen de eersten al snel tot de conclusie dat ze deze strijd niet konden winnen. Dit gevoel werd met name versterkt door het nieuws dat de Armeense rebellen die vanuit Iran zouden moeten komen niet naar Van konden.

Langzaam maar zeker kwam het Ottomaanse leger intussen dichterbij. Belangrijke gebouwen werden door hen veroverd. Wetende dat het een verloren zaak voor hen was, verlieten de Armeense Dashnaks langzaam maar zeker de stad. Zij vluchtten van Van naar Iran en / of Rusland. Tijdens hun vlucht vielen zij kleine Moslim dorpen aan.

Nadat alle rebellen vertrokken waren meldden zowel Gouverneur Sadettin Pasha en Britse Consul Williams dat 340 Moslims (Turken en Koerden) en 219 Armenen waren gestorven (The Armenian Rebellion at Van door Justin McCarthy (2006), p. 67).

Deze rebellie is belangrijk omdat het aantoont dat de Armenen reeds ver voor de Eerste Wereldoorlog en dus ver voor de deportaties of zogenaamde genocide die plaatsvond in 1915. De Armeense rebellie van 1896 toont aan dat Armenen niet onschuldige slachtoffers waren maar druk bezig waren het Ottomaanse Rijk te vernietigen, met de hulp van de ‘grote machten.’ Tevens weerspreekt deze rebellie Armeense nationalisten wanneer zij zeggen dat Armenen geen wapens hadden om tegen de Turken (of Ottomanen) te vechten.

Vele malen dank verschuldigd aan Jonathan Wilson, editor-in-chief van onze Amerikaanse broer, Armenian Genocide.com.

De 53-jarige hoofdredacteur Hrant Dink is gisteren voor de deur van zijn Armeens-Turkse krant Agos vermoord. Dink werd vorig jaar, vanwege zijn standpunten over de Armeense genocide, veroordeeld voor belediging van de Turkse staat. In Turkije is geschokt gereageerd, zo zou Premier Erdogan het ‘een aanval op de Turkse Eenheid’ genoemd hebben.

Zie hier wat foto’s van de gisteren gehouden herdenking/demonstratie op de plaats delict.

(Bronnen: Trouw en NOS; foto en.wikipedia)

Op 14 maart 1921 vermoorde een vierentwintig jaar oude Armeense jongen, Soghomon Tehlirian, in Berlijn Mehmed Talaat. Talaat was als minister van Binnenlandse Zaken in Turkije was verantwoordelijk voor de deportaties van honderdduizenden Armenen in het Ottomaanse Rijk. Eerder al werd hij door een tribunaal in Turkije bij verstek ter dood veroordeeld voor zijn commandoverantwoordelijkheid voor deportaties en moorden op de Armeense bevolking, maar in Berlijn kon hij een rustig leventje leiden.

Toen Raphael Lemkin, een eenentwintig jaar oude Pools-joodse taalkundestudent, een bericht las over de moord van Tehlirian, raakte hij gefascineerd. “Het is een misdaad voor Tehlirian om een man te vermoorden, maar het is geen misdaad om meer dan een miljoen mensen te vermoorden?” vroeg Lemkin aan een van zijn professoren. Vrijwel direct besloot Lemkin rechten te gaan studeren. Hij ging zich bezighouden met geweld op culturele, etnische en religieuze groepen. Hij was bang voor nieuw grootschalig bloedvergieten op een etnische groep: de joden. Na de inval van de Duitsers in Polen, sloeg hij op de vlucht en kwam uiteindelijk in 1941 in de Verenigde Staten terecht. Hier ging hij verder met zijn levensdoel het strafbaar stellen van de ‘misdaad zonder naam’ en bedacht de term genocide. Hij zou de rest van zijn leven hiervoor blijven lobbyen.

(Bron: Samantha Power, A Problem from Hell, p 1-60.)

De geschiedenis van het woord genocide is dus nauw verbonden met de deportaties en slachtpartijen in Turkije. Dat was genocide daar kan eigenlijk geen serieus historicus aan twijfelen. Maar mag daar ook niet aan getwijfeld worden? Natuurlijk wel, je moet de twijfelaars met woorden overtuigd worden. We moeten ze niet in de bak gooien of boetes opleggen omdat zij iets niet geloven. De gisteren door het Franse parlement aangenomen wet, waarin het ontkennen van de Armeense genocide strafbaar wordt gesteld, is dan ook niet bevorderlijk voor het debat. Dat je het als politieke partij (zoals CDA en PvdA) niet accepteren dat er negationisten op je lijst staan, is begrijpelijk en terecht. Immers dit zijn op ideologie geselecteerde potentiële volksvertegenwoordigers. In het algemeen horen gedachten vrij te zijn en abjecte opvattingen met woord bestreden te worden. Vrijheid van meningsuiting vereist ook vrijheid van meningsvorming.

Dat heel veel Turkse jongeren in het westen nu al een knieval maken door te vragen om een internationaal onderzoek moet toegejuicht worden. Al moeten we mensen als Erdinç Saçan niet gelijk op hun woord geloven, zoals ik eerder schreef was hij tot voorkort een heel ander standpunt toegedaan, niet historisch onderzoek afwachten maar gewoon keihard ontkennen. Maar laten we de meeste van deze jongeren het voordeel van de twijfel geven.

Het eerste dat moet gebeuren is volgens mij de Turken en ook de Turkse immigranten ervan te overtuigen dat het geen schande voor het huidige Turkse volk is dat er negentig jaar geleden in Turkije verschrikkelijke zijn gebeurd. Ze waren er niet bij en hebben er geen verantwoordelijkheid voor. Het erkennen van de genocide is geen belediging van de Turkse identiteit, het is slechts een historische realiteit, die niet verzwegen moet worden.

De timing van de Franse wet is ook beroerd te noemen. Zonder die wet zouden de Turken nu trots kunnen zijn op Pamuk. Nu zijn ze boos op de Fransen en wordt de Nobelprijs voor Pamuk overschaduwd en staat de wet discussie, over de genocide en het werk van Pamuk, in de weg. Een gemiste kans.

Foto’s: Raphael Lemkin, bedenker van de term genocide (boven – bron:wikipedia) en Orphan Pamuk, winnaar nobelprijs 2006 (onder – bron: wikipedia).

Eerder over de Armeense Genocide:
‘PvdA-statenlid ontkent genocide op internet‘, 25 september 2006
‘Ton Zwaan bedreigd door Turks Nationalisten‘, 24 maart 2006.
‘Drie stappen in het vervolgingsproces: Ton Zwaan over de Armeense Genocide‘ en ‘Waar het mij vooral omgaat‘, 15 februari 2006.
‘Rechtzaak Pamuk verdaagd‘, 16 december 2005.

En daar ging Trouw er met mijn verhaal vandoor…

Afgelopen week verschenen in verschillende media berichten over ontkenners van de Armeense genocide op de kandidatenlijst van het CDA voor de Tweede Kamer. Dezelfde problemen doen zich voor bij de Partij van de Arbeid met kandidaat-Kamerlid Erdinç Saçan.

Saçan, voorzitter van de Turkse Jongeren Vereniging in Den Bosch, lid van de Provinciale Staten van Brabant voor de Partij van de Arbeid en initiatiefnemer van de website stopintolerantie.nl, ontkende eerder de genocide op de Armeniërs en probeerde de erkenning ervan tegen te houden.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn ongeveer een miljoen Armeniërs omgekomen: zij werden gedeporteerd, gemarteld en vermoord. Hoewel het begrip genocide pas later bedacht is zijn de (serieuze) historici buiten Turkije het erover eens dat er tijdens de Eerste Wereldoorlog sprake was van een genocidale proces tegen de Armeniërs geleid en georganiseerd door de toenmalige Ottomaanse regering.

Saçans opvattingen over de ‘Armeense kwestie’ blijken vooral uit zijn internetactiviteiten. Op Nederlands-Turkse internetfora hield hij zich actief bezig met de ‘nuancering’ van de Armeense kwestie. Hij verwees daarbij enkel naar artikelen die de Armeense genocide ontkennen, voornamelijk uit Turks media. Hij probeerde de Turkse genocide-ontkenner Hikmet Ozdemir, bij wie hij eerder in Turkije op bezoek was, naar Nederland te halen. Ook was hij een van de initiatiefnemers van een brievenactie tegen het wetsvoorstel van de Christenunie uit 2004 om de Armeense Genocide te erkennen. Hierbij schreef hij onder andere “Bij het Ottomaanse Rijk was het niet de (sic) gebruik om volkeren uit te moorden” en “[de Armenen] richtten er een bloedbad aan onder de weerloze Turkse burgers.”

Op de door Saçan zelf gemaakte en beheerde websites die informatie over Turkije geven stelde hij zich voorheen eenzijdig in de Armeense Kwestie op. Zo verwees hij eerder op “Turkije.pagina.nl” in het kader van de ‘Armeense kwestie’ alleen naar de website “Armenie.nl”. Een website die niet alleen speciaal is opgezet om de Armeense genocide te ontkennen, maar zelfs de rollen omdraait: niet de Turken hebben genocide gepleegd, maar de Armeniërs hebben duizenden Turken afgeslacht. Inmiddels is de ‘Armeense Kwestie’ helemaal van de site verdwenen.

Bij nader onderzoek naar armenie.nl blijkt niet alleen dat Saçan naar deze website verwees, uit de engelse versie van de website blijkt ook dat hij de boodschap actief ondersteunt, althans tot voor kort was zijn naam te lezen te lezen op de lijst van ‘supporters’ van deze website. Mogelijk met het oog op zijn kandidaatschap is zijn naam sinds kort verdwenen, maar nog steeds staan daar de door hem beheerde internetpagina’s, waaronder Turkije.pagina.nl.

De landelijke PvdA bij monde van Frans Timmermans is van mening dat het debat over de Armeense genocide in Turkije gestimuleerd moet worden. ‘Alleen door de discussie hierover aan te gaan kan worden afgerekend met het verleden. Verzoening van een volk met de eigen geschiedenis kan niet van buitenaf worden afgedwongen’, schrijft Timmermans op zijn website. Erkenning van de genocide door Turkije is wel noodzakelijk wil er sprake zijn van ‘een Europese waardegemeenschap’. De motie Rouvoet, waarin voor het eerst officieel de Armeense genocide werd benoemd, werd eind 2004 door de Tweede Kamer met algemene stemmen aangenomen. In deze motie stelt de kamer dat de Nederlandse regering, in de onderhandelingen over met Turkije over toetreding tot de Europese Unie, ‘voortdurend en nadrukkelijk de erkenning van de Armeense genocide aan de orde stelt’.

Referenties (alle links openen in een nieuw scherm):
homepage Saçan
http://turkije.pagina.nl – gemaakt door Saçan
armenie.nl website van Turkse genocide-ontkenners Sacans steunbetuiging staat op de internationale versie van de site. (Inmiddels is zijn naam hier verwijderd maar staan Sacans pagina’s hier nog wel (de oorspronkelijke steunbetuiging met zijn naam heb ik wel opgeslagen). Ook google heeft deze verandering nog niet geïndexeerd zo blijkt uit de zoek woorden erdinc sacan +ermeni (Turks voor Armenië)
Meer over armenie.nl op: Netkwesties

NB Enkele pagina’s zijn inmiddels van internet verdwenen, een aantal ‘bewijsstukken’ heb ik destijds (uit voorzorg) opgeslagen.

Op 14 maart 1921 vermoorde een vierentwintig jaar oude Armeense jongen, Soghomon Tehlirian, in Berlijn Mehmed Talaat. Talaat was als minister van Binnenlandse Zaken in Turkije was verantwoordelijk voor de deportaties van honderdduizenden Armenen in het Ottomaanse Rijk. Eerder al werd hij door een tribunaal in Turkije bij verstek ter dood veroordeeld voor zijn commandoverantwoordelijkheid voor deportaties en moorden op de Armeense bevolking, maar in Berlijn kon hij een rustig leventje leiden.

Toen Raphael Lemkin, een eenentwintig jaar oude Pools-joodse taalkundestudent, een bericht las over de moord van Tehlirian, raakte hij gefascineerd. “Het is een misdaad voor Tehlirian om een man te vermoorden, maar het is geen misdaad om meer dan een miljoen mensen te vermoorden?” vroeg Lemkin aan een van zijn professoren. Vrijwel direct besloot Lemkin rechten te gaan studeren. Hij ging zich bezighouden met geweld op culturele, etnische en religieuze groepen. Hij was bang voor nieuw grootschalig bloedvergieten op een etnische groep: de joden. Na de inval van de Duitsers in Polen, sloeg hij op de vlucht en kwam uiteindelijk in 1941 in de Verenigde Staten terecht. Hier ging hij verder met zijn levensdoel het strafbaar stellen van de ‘misdaad zonder naam’ en bedacht de term genocide. Hij zou de rest van zijn leven hiervoor blijven lobbyen.

(Bron: Samantha Power, A Problem from Hell, p 1-60.)

De geschiedenis van het woord genocide is dus nauw verbonden met de deportaties en slachtpartijen in Turkije. Dat was genocide daar kan eigenlijk geen serieus historicus aan twijfelen. Maar mag daar ook niet aan getwijfeld worden? Natuurlijk wel, je moet de twijfelaars met woorden overtuigd worden. We moeten ze niet in de bak gooien of boetes opleggen omdat zij iets niet geloven. De gisteren door het Franse parlement aangenomen wet, waarin het ontkennen van de Armeense genocide strafbaar wordt gesteld, is dan ook niet bevorderlijk voor het debat. Dat je het als politieke partij (zoals CDA en PvdA) niet accepteren dat er negationisten op je lijst staan, is begrijpelijk en terecht. Immers dit zijn op ideologie geselecteerde potentiële volksvertegenwoordigers. In het algemeen horen gedachten vrij te zijn en abjecte opvattingen met woord bestreden te worden. Vrijheid van meningsuiting vereist ook vrijheid van meningsvorming.

Dat heel veel Turkse jongeren in het westen nu al een knieval maken door te vragen om een internationaal onderzoek moet toegejuicht worden. Al moeten we mensen als Erdinç Saçan niet gelijk op hun woord geloven, zoals ik eerder schreef was hij tot voorkort een heel ander standpunt toegedaan, niet historisch onderzoek afwachten maar gewoon keihard ontkennen. Maar laten we de meeste van deze jongeren het voordeel van de twijfel geven.

Het eerste dat moet gebeuren is volgens mij de Turken en ook de Turkse immigranten ervan te overtuigen dat het geen schande voor het huidige Turkse volk is dat er negentig jaar geleden in Turkije verschrikkelijke zijn gebeurd. Ze waren er niet bij en hebben er geen verantwoordelijkheid voor. Het erkennen van de genocide is geen belediging van de Turkse identiteit, het is slechts een historische realiteit, die niet verzwegen moet worden.

De timing van de Franse wet is ook beroerd te noemen. Zonder die wet zouden de Turken nu trots kunnen zijn op Pamuk. Nu zijn ze boos op de Fransen en wordt de Nobelprijs voor Pamuk overschaduwd en staat de wet discussie, over de genocide en het werk van Pamuk, in de weg. Een gemiste kans.

Foto’s: Raphael Lemkin, bedenker van de term genocide (boven – bron:wikipedia) en Orphan Pamuk, winnaar nobelprijs 2006 (onder – bron: wikipedia).

Eerder over de Armeense Genocide:
‘PvdA-statenlid ontkent genocide op internet‘, 25 september 2006
‘Ton Zwaan bedreigd door Turks Nationalisten‘, 24 maart 2006.
‘Drie stappen in het vervolgingsproces: Ton Zwaan over de Armeense Genocide‘ en ‘Waar het mij vooral omgaat‘, 15 februari 2006.
‘Rechtzaak Pamuk verdaagd‘, 16 december 2005.

En daar ging Trouw er met mijn verhaal vandoor…

Afgelopen week verschenen in verschillende media berichten over ontkenners van de Armeense genocide op de kandidatenlijst van het CDA voor de Tweede Kamer. Dezelfde problemen doen zich voor bij de Partij van de Arbeid met kandidaat-Kamerlid Erdinç Saçan.

Saçan, voorzitter van de Turkse Jongeren Vereniging in Den Bosch, lid van de Provinciale Staten van Brabant voor de Partij van de Arbeid en initiatiefnemer van de website stopintolerantie.nl, ontkende eerder de genocide op de Armeniërs en probeerde de erkenning ervan tegen te houden.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn ongeveer een miljoen Armeniërs omgekomen: zij werden gedeporteerd, gemarteld en vermoord. Hoewel het begrip genocide pas later bedacht is zijn de (serieuze) historici buiten Turkije het erover eens dat er tijdens de Eerste Wereldoorlog sprake was van een genocidale proces tegen de Armeniërs geleid en georganiseerd door de toenmalige Ottomaanse regering.

Saçans opvattingen over de ‘Armeense kwestie’ blijken vooral uit zijn internetactiviteiten. Op Nederlands-Turkse internetfora hield hij zich actief bezig met de ‘nuancering’ van de Armeense kwestie. Hij verwees daarbij enkel naar artikelen die de Armeense genocide ontkennen, voornamelijk uit Turks media. Hij probeerde de Turkse genocide-ontkenner Hikmet Ozdemir, bij wie hij eerder in Turkije op bezoek was, naar Nederland te halen. Ook was hij een van de initiatiefnemers van een brievenactie tegen het wetsvoorstel van de Christenunie uit 2004 om de Armeense Genocide te erkennen. Hierbij schreef hij onder andere “Bij het Ottomaanse Rijk was het niet de (sic) gebruik om volkeren uit te moorden” en “[de Armenen] richtten er een bloedbad aan onder de weerloze Turkse burgers.”

Op de door Saçan zelf gemaakte en beheerde websites die informatie over Turkije geven stelde hij zich voorheen eenzijdig in de Armeense Kwestie op. Zo verwees hij eerder op “Turkije.pagina.nl” in het kader van de ‘Armeense kwestie’ alleen naar de website “Armenie.nl”. Een website die niet alleen speciaal is opgezet om de Armeense genocide te ontkennen, maar zelfs de rollen omdraait: niet de Turken hebben genocide gepleegd, maar de Armeniërs hebben duizenden Turken afgeslacht. Inmiddels is de ‘Armeense Kwestie’ helemaal van de site verdwenen.

Bij nader onderzoek naar armenie.nl blijkt niet alleen dat Saçan naar deze website verwees, uit de engelse versie van de website blijkt ook dat hij de boodschap actief ondersteunt, althans tot voor kort was zijn naam te lezen te lezen op de lijst van ‘supporters’ van deze website. Mogelijk met het oog op zijn kandidaatschap is zijn naam sinds kort verdwenen, maar nog steeds staan daar de door hem beheerde internetpagina’s, waaronder Turkije.pagina.nl.

De landelijke PvdA bij monde van Frans Timmermans is van mening dat het debat over de Armeense genocide in Turkije gestimuleerd moet worden. ‘Alleen door de discussie hierover aan te gaan kan worden afgerekend met het verleden. Verzoening van een volk met de eigen geschiedenis kan niet van buitenaf worden afgedwongen’, schrijft Timmermans op zijn website. Erkenning van de genocide door Turkije is wel noodzakelijk wil er sprake zijn van ‘een Europese waardegemeenschap’. De motie Rouvoet, waarin voor het eerst officieel de Armeense genocide werd benoemd, werd eind 2004 door de Tweede Kamer met algemene stemmen aangenomen. In deze motie stelt de kamer dat de Nederlandse regering, in de onderhandelingen over met Turkije over toetreding tot de Europese Unie, ‘voortdurend en nadrukkelijk de erkenning van de Armeense genocide aan de orde stelt’.

Referenties (alle links openen in een nieuw scherm):
homepage Saçan
http://turkije.pagina.nl – gemaakt door Saçan
armenie.nl website van Turkse genocide-ontkenners Sacans steunbetuiging staat op de internationale versie van de site. (Inmiddels is zijn naam hier verwijderd maar staan Sacans pagina’s hier nog wel (de oorspronkelijke steunbetuiging met zijn naam heb ik wel opgeslagen). Ook google heeft deze verandering nog niet geïndexeerd zo blijkt uit de zoek woorden erdinc sacan +ermeni (Turks voor Armenië)
Meer over armenie.nl op: Netkwesties

NB Enkele pagina’s zijn inmiddels van internet verdwenen, een aantal ‘bewijsstukken’ heb ik destijds (uit voorzorg) opgeslagen.